Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 100/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Odmowa sporządzenia uzasadnienia
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 32 , art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 139 par. 4, art. 141 par. 1, art. 141 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Trzecki po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 93/20 w zakresie odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku i zwrotu opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 16 października 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 93/20, wydanym na posiedzeniu niejawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w P. (dalej "skarżąca") na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [....] września 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, na podstawie art. 141 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").

Odpis sentencji wyroku doręczono m.in. pełnomocnikowi skarżącej w ten sposób, że przesłano go przesyłką pocztową nadaną 20 października 2020 r. i doręczoną 23 października 2020 r.

Pismem z 19 października 2020 r. skarżąca wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie oraz doręczenie na adres jej pełnomocnika odpisu tego wyroku wraz z uzasadnieniem. Do wniosku dołączono dowód uiszczenia opłaty kancelaryjnej za sporządzenie i przesłanie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem w kwocie 100 zł. Pismo to wpłynęło do Sądu 22 października 2020 r.

Postanowieniem z 9 listopada 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 93/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku A. Sp. z o.o. w P., odmówił sporządzenia uzasadnienia wyroku i zwrócił skarżącej 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej od wniosku o uzasadnienie.

Sąd I instancji uznał, że w przypadku gdy wyrok wydawany jest na posiedzeniu niejawnym, wniosek o sporządzenie jego uzasadnienia może zostać złożony po doręczeniu stronie odpisu sentencji wyroku, o czym stanowi art. 141 § 2 p.p.s.a.

Zdaniem WSA, nie można tak samo traktować doręczenia odpisu sentencji wyroku z przekazaniem go do Sekretariatu Informacji o Sprawach WSA celem jego publicznego udostępnienia przez okres 14 dni.

Odpis sentencji wyroku został doręczony pełnomocnikowi skarżącej 23 października 2020 r. i wówczas rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Profesjonalny pełnomocnik skarżącej 19 października 2020 r. nadał zaś wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku w placówce pocztowej. Z uwagi na to, że w dacie złożenia przez pełnomocnika strony wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku orzeczenie nie zostało jeszcze doręczone stronie, Sąd uznał wniosek za przedwczesny. W takiej sytuacji WSA uznał, że należało odmówić sporządzenia uzasadnienia wyroku.

Postanowienie o zwrocie opłaty kancelaryjnej Sąd oparł na art. 225 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie prawa procesowego przez wadliwe zastosowanie art. 141 § 2 p.p.s.a. przez uznanie złożonego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego 16 października 2020 r. za przedwczesny, w sytuacji gdy został złożony zgodnie z prawem i w terminie.

Podała, że sporny wniosek pełnomocnik skarżącej złożyła po uprzednim uzyskaniu 19 października 2020 r. informacji telefonicznej w Sekretariacie WSA w Warszawie o wydaniu wyroku, na potwierdzenie czego załączyła przesłany do spółki e-mail informujący o wydanym wyroku. Podkreśliła, że w dniu złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyrok był już wydany.

Podniosła, że wniosek zgłoszony przed doręczeniem wyroku nie powinien zostać uznany za przedwczesny, ale powinien otrzymać dalszy bieg i stać się aktualny, gdy sąd nie wydał postanowienia o odmowie sporządzenia uzasadnienia przed doręczeniem skarżącej odpis wyroku.

Ponadto, wskazała, że jej wniosek wpłynął dzień po publicznym udostępnieniu odpisu wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jest zasadne, więc zaskarżone postanowienie należało uchylić.

W pierwszej kolejności należy podkreślić na, że prawo do poznania uzasadnienia rozstrzygnięcia sądu stanowi jedną z najważniejszych gwarancji realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Jak podkreślał Trybunał Konstytucyjny: "Uzasadnianie orzeczeń sądowych jest decydującym komponentem prawa do rzetelnego sądu jako konstytucyjnie chronionego prawa jednostki. Uzasadnienie sądowe pełni następujące funkcje:

– wymusza samokontrolę sądu, który musi wykazać, że orzeczenie jest materialnie i formalnie prawidłowe oraz odpowiada wymogom sprawiedliwości;

– dokumentuje argumenty przemawiające za przyjętym rozstrzygnięciem;

– jest podstawą kontroli zewnętrznej przez organy wyższych instancji;

– służy indywidualnej akceptacji orzeczenia;

– umacnia poczucie zaufania społecznego i demokratycznej kontroli nad wymiarem sprawiedliwości;

– wzmacnia bezpieczeństwo prawne" (por. wyrok TK z 16 stycznia.2006 r., SK 30/05, OTK-A 2006/1, poz. 2).

Na gruncie ustawy – p.p.s.a. ustawodawca następująco określił obowiązek sporządzenia uzasadnienia przez sąd I instancji. Co do zasady uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Przepis art. 141 § 2 p.p.s.a., ustanawia wyjątek od tej zasady. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawach, w których oddalono skargę, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku.

Interpretacja powyższego przepisu nie powinna budzić wątpliwości. Przede wszystkim, należy zauważyć, że początek zdania pierwszego art. 141 § 2 p.p.s.a. odnosi się do wyroków, które zostały wydane na rozprawie, natomiast treść końcowa tego zdania wskazuje na wyroki, które zapadły na posiedzeniu niejawnym. Taka konstrukcja wynika bowiem z faktu, że orzeczenia wydane na rozprawie wiążą od chwili ich ogłoszenia i od tej chwili liczony jest termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, w przypadku gdy oddalono skargę. Natomiast wyroki wydane na posiedzeniu niejawnym z jednej strony wiążą sąd i strony od chwili ich podpisania, natomiast z drugiej strony termin do sporządzenia uzasadnienia takiego wyroku jest liczony dopiero od chwili jego doręczenia stronom postępowania. Treść art. 141 § 2 zdania pierwszego odnosi się bowiem do sytuacji określonej w art. 139 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym odpis sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym doręcza się stronom, jeżeli uzasadnienia wyroku nie sporządza się z urzędu.

Należy zatem zauważyć, że taka konstrukcja art. 141 § 2 p.p.s.a. ma na celu zapewnienie równego traktowania zarówno stron, wobec których wyroki zostały wydane na rozprawie, i stron, wobec których wyroki zostały wydane na posiedzeniu niejawnym. Wyraża zatem określoną w art. 32 Konstytucji RP zasadę równego traktowania wobec prawa (por. postanowienie NSA z 27 maja 2011 r. sygn. akt II FZ 209/11).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie i w doktrynie, że co do zasady wniosek o uzasadnienie wyroku złożony jeszcze przed jego ogłoszeniem należy uznać za przedwczesny, a tym samym za bezskuteczny, niewywołujący skutków procesowych (por. postanowienie NSA z 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OZ 10472). W judykaturze jednoznacznie przyjmuje się, że niedopuszczalne są wnioski zgłaszane niejako "uprzedzająco" lub "na wszelki wypadek".

W orzecznictwie ukształtował się również pogląd, że konstytucyjna zasada prawa strony do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) sprzeciwia się restrykcyjnemu pozostawianiu bez biegu, zwrotowi lub odrzucaniu "przedwczesnych" pism procesowych lub środków odwoławczych z nieistotnych lub trudno weryfikowalnych i budzących kontrowersje faktyczno-prawne przyczyn, które mogłyby prowadzić do konstytucyjnie nieproporcjonalnego pozbawienia strony prawa poddania sądowej kontroli odwoławczej kontestowanego orzeczenia sądowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2015 r., sygn. akt II UZ 80/14, tak też NSA w postanowieniach z 20 marca 2019 r., sygn. akt II GZ 35/19, 29 października 2019 r., sygn. akt II GZ 233/19, 7 października 2016 r., sygn. akt I GZ 528/16, 23 lipca 2015 r., sygn. akt I GZ 507/15).

Znajduje ono ponadto potwierdzenie w poglądzie wyrażonym w wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 13 grudnia 2018 r. wydanym w sprawie Witkowski przeciwko Polsce (skarga nr 21497/14), w której skarżący złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku na około godzinę przed ogłoszeniem wyroku w jego sprawie, a sąd krajowy wniosek ten oddalił. W wyroku tym Europejski Trybunał Praw Człowieka wskazał, że w zaistniałych okolicznościach dokonana przez sąd krajowy wykładnia przepisów dotyczących terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia przestała służyć pewności prawa i należytemu sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości oraz stanowiła swoistą przeszkodę, która pozbawiła skarżącego możliwości rozpoznania jego sprawy przez sąd odwoławczy. Trybunał uznał, że przewidziany przez prawo procesowe wymóg złożenia do sądu przez skarżącego wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w terminie siedmiu dni od daty jego ogłoszenia, dąży do realizacji uzasadnionego celu, jakim jest należyte sprawowanie wymiaru sprawiedliwości. Tym samym ETPCz doszedł do wniosku, że to nie treść przepisów proceduralnych, ale sposób zastosowania przepisów proceduralnych przez sądy w szczególnych okolicznościach sprawy, a nie ich treść, skutkował ograniczeniem prawa skarżącego do rozpoznania jego sprawy przez sąd odwoławczy. Przepis art. 422 § 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 534), stanowiący o sporządzeniu uzasadnienia wyroku na wniosek, nie przewiduje bowiem, aby sąd odmawiał przyjęcia wniosku złożonego przed ogłoszeniem wyroku i ogranicza taką możliwość wyłącznie do dwóch wymienionych expressis verbis sytuacji – gdy wniosek został złożony przez osobę nieuprawnioną oraz gdy wniosek został złożony po upływie siedmiodniowego terminu od daty ogłoszenia wyroku.

Podkreślenia wymaga, że poglądy te były wyrażane na gruncie spraw, w których wyroki zostały ogłoszone na rozprawach, a w chwili złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia jeszcze nie zostały wydane. Natomiast w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że strona złożyła wniosek już pod wydaniu wyroku na posiedzeniu niejawnym, tj. po podpisaniu jego sentencji. Oznacza to, że wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku istniejącego, którego odpis sentencji nie został jeszcze doręczony stronie.

Niewątpliwie przepis art. 141 § 2 p.p.s.a. ma charakter regulacji bezpośrednio określającej sposób realizacji jednego z najistotniejszych aspektów konstytucyjnego prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), co wyklucza możliwość takiej interpretacji, która prowadziłaby do zawężenia tego prawa.

Należy pamiętać, że przepisy procesowe, zwłaszcza dotyczące terminów, chronią prawa podmiotowe obywateli, zapewniają realizację konstytucyjnego prawa do sądu oraz gwarantują ścisłe przestrzeganie zasady równości stron. Formalizm, a także w niektórych przejawach rygoryzm prawa procesowego, jest więc w granicach wyznaczonych jego celami i funkcją zjawiskiem koniecznym i pożytecznym. Warto jednak rozróżnić formalizm prawa procesowego od formalizmu jego stosowania. W określonych bowiem sytuacjach bywają uzasadnione i celowe, a w niektórych przypadkach nawet niezbędne, pewne koncesje na rzecz rozsądku i poczucia sprawiedliwości (por. uchwała SN z 24 maja 2017 r., III CZP 2/17, LEX nr 2290558).

Zawsze należy miarkować, aby pomimo postępowania zgodnego z prawem procesowym nie doszło do zaistnienia takiego splotu wydarzeń faktycznych, który sprawi, że ścisłe i formalistyczne zastosowanie przepisów procedury spowoduje, iż tego konkretnego postępowania nie będzie można określić jako rzetelnego (por. uchwała SN z 22 maja 2019 r., I KZP 3/19, LEX nr 2664394).

Ze wspomnianym formalizmem prawa procesowego immanentnie związana jest pokusa jego formalistycznego stosowania. Istnieje bowiem powszechne przekonanie, że bezwzględny formalizm i wprowadzanie dodatkowych obostrzeń w wyniku restrykcyjnej wykładni i stosowania norm proceduralnych jest wygodnym rozwiązaniem dla organów procesowych. Niejednokrotnie podejście formalistyczne oparte jest na automatyzmie działania i prowadzi do postępowania według z góry określonego schematu, co niejednokrotnie stanowi zagrożenie dla szeroko pojętej sprawiedliwości proceduralnej oraz zagwarantowania prawa do rzetelnego procesu.

Powołany powyżej wyrok ETPCz w sprawie Witkowski przeciwko Polsce w znaczący sposób wyznaczył kierunek interpretacji norm proceduralnych w praktyce orzeczniczej. Jakkolwiek wyrok ETPCz bezpośrednio odnosi się wyłącznie do sytuacji złożenia, przed ogłoszeniem wyroku, wniosku o sporządzenie jego uzasadnienia, to jednak zawiera istotne wskazówki interpretacyjne o uniwersalnym charakterze, które odnieść należy nie tylko do oceny innych czynności procesowych dokonywanych w postępowaniu karnym, ale także do wszelkich przepisów proceduralnych prawa krajowego, z których wykładnią i stosowaniem mogą wiązać się wątpliwości dotyczące dopuszczalności lub skuteczności czynności procesowych, w zależności od czasu i okoliczności, w jakich zostały zrealizowane.

Z uwagi na to, jak doniosłe znaczenie przyznaje ETPCz prawu do sądu i prawu do rzetelnego procesu, przyjąć należy odejście od nadmiernego formalizmu w wykładni i stosowaniu prawa procesowego, w szczególności wówczas, gdy taki formalizm nie zostanie przewidziany w sposób wyraźny w normach prawa krajowego. Jednocześnie odejście od nadmiernego formalizmu winno być w należyty sposób miarkowane, aby elastyczność w stosowaniu prawa procesowego nie przerodziła się w dowolność i tym samym nie godziła w pewność prawa i równość wobec prawa.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaskarżone postanowienie Sądu I instancji uznać należy za nadmiernie formalistyczne, co doprowadziło do utraty przez skarżącą prawa do wniesienia skargi kasacyjnej. Odmawiając sporządzenia uzasadnienia wyroku, Sąd I instancji stworzył swoistą barierą uniemożliwiającą stronie skorzystanie z jego prawa do odwołania od wyroku sądu I instancji. Prawo dostępu skarżącej do sądu, a co za tym idzie jej prawo do rzetelnego procesu, stało się iluzoryczne. Takie orzeczenie nie może stanowić prawidłowego i skutecznego sprawowania wymiaru sprawiedliwości. W swoich rozważaniach Sąd I instancji pominął ważną i istotną okoliczność, a mianowicie że ograniczenia formalnoprawne w zakresie dostępu do sądu są zasadne tak dalece, jak realizują one zasadę sprawnego, skutecznego i prawidłowego sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Proceduralne warunki związane z prawem do wniesienia odwołania od rozstrzygnięcia sądowego są jak najbardziej dopuszczalne, ale w żadnej mierze nie mogą doprowadzić do sytuacji, w której prawa gwarantowane Konstytucją będą jedynie iluzoryczne. Podkreślić należy, że prawa te muszą być praktyczne i skuteczne, co ma znaczenie zwłaszcza w odniesieniu do takich praw jak dostęp do sądu i rzetelność procesu, które zajmują szczególnie ważne miejsce w systemie funkcjonowania demokratycznego społeczeństwa.

NSA w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że co do zasady nie ma żadnych podstaw do tego, aby negatywnie ocenić postępowanie pełnomocnika skarżącej, który działając w dobre wierze i ze szczególną starannością, podejmował działania w interesie strony w celu poznania treści wyroku, który zapadł na posiedzeniu niejawnym, a później jego uzasadnienia. W świetle bezspornych okoliczności sprawy odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku, prowadząca w konsekwencji do pozbawienia strony możliwości zaskarżenia wyroku, budzi niezrozumienie, podważa zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa, jest też sprzeczna z szeroko rozumianym poczuciem sprawiedliwości proceduralnej. Podejmowane przez pełnomocnika skarżącego starania w celu otrzymania informacji o treści wyroku, a później w celu jego zaskarżenia nie mogą spotkać się z sankcją w postaci odmowy sporządzenia uzasadnienia wyroku.

Zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia rozważania Sądu I instancji prowadzą do jednoznacznego wniosku, że wykładnia przepisu art. 141 § 2 p.p.s.a. zaprezentowana w zaskarżonym postanowieniu musi zostać uznana za przejaw nadmiernego formalizmu w interpretacji i stosowaniu prawa procesowego, na który zwracał uwagę ETPCz w sprawie Witkowski przeciwko Polsce.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tak ukształtowanych okolicznościach sprawy należało uznać, że złożony przez pełnomocnika skarżącej wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym był dopuszczalny. Został bowiem złożony już po wydaniu przez Sąd I instancji wyroku na posiedzeniu niejawnym (16 października 2020 r.), a także po telefonicznym upewnieniu się przez pełnomocnika, że wyrok został wydany. Ponadto wniosek o uzasadnienie wyroku pełnomocnik skarżącej wysłał 19 października 2020 r. (wpływ do Sądu 22 października 2020 r.), czyli dzień przed tym, kiedy Sąd nadał mu przesyłką pocztową odpis sentencji wyroku.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu I instancji o niedopuszczalności wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Wobec tego zaskarżone postanowienie należało uchylić.

W konsekwencji powyższego należało również uchylić pkt 2 zaskarżonego postanowienia o zwrocie kwoty 100 zł, uiszczonej tytułem opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skoro bowiem złożony przez skarżącą wniosek został uznany za wniesiony skutecznie, to obowiązek uiszczenia tej opłaty zaktualizował się. Zatem nie ma podstaw do zwrotu ww. kwoty.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.