Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1349/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13  ust. 1  pkt 2,  art. 13g  ust. 1, art. 40c
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi R. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Ostateczną decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2007 r., w której nałożono na R. P., zwaną dalej "skarżącą", karę pieniężną w kwocie 4260 złotych z tytułu przekroczenia przez pojazd skarżącej o 3,27 tony dopuszczalnego nacisku osi na drogę, co stwierdzono w dniu 12 czerwca 2006 r. protokołem kontroli drogowej nr [...] , sporządzonym na drodze krajowej nr [...] w miejscowości Ś.

Jako podstawę prawną dla wydania decyzji nakładającej powyższą karę pieniężną wskazano art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), a także art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908).

W świetle ustaleń ostatecznej decyzji osoba kierująca pojazdem należącym do skarżącej podpisała bez zastrzeżeń protokół z kontroli drogowej, w którym ustalono fakt przekroczenia dopuszczalnego nacisku osi na drogę o wspomnianą wyżej wielkość. Jak ustalił organ pomiarów dokonano za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych, posiadających legalizację Urzędu Miar. W punkcie ważenia był także do wglądu protokół z pomiaru pochylenia terenu. Protokół ten, jak i świadectwa legalizacji wag, zostały w trakcie kontroli drogowej okazane kierującemu pojazdem, co ten potwierdził, podpisując protokół z kontroli drogowej bez zastrzeżeń. Jako podstawy dla zwolnienia skarżącej od obowiązku zapłaty kary pieniężnej organ nie uwzględnił jej wyjaśnień, że przekroczenie omawianego nacisku było spowodowane przesunięciem się przewożonego pojazdem towaru w trakcie nagłego hamowania pojazdu zatrzymywanego do kontroli drogowej. Według organu ładunek nie był zabezpieczony przed przesunięciem, co jest obowiązkiem przewoźnika, wynikającym z art. 61 ust. 3 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 6, 7, 9 i 10 k.p.a. Naruszenia tych przepisów upatruje w nieuwzględnieniu przez organy dowodów wnioskowanych w postępowaniu w I instancji, a mianowicie dowodu z opinii biegłego na okoliczność przesunięcia się ładunku w następstwie gwałtownego hamowania pojazdu, a także dowodu z legalizacji urządzeń kontrolno-pomiarowych.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę według powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji, oraz w utrzymanej nią w mocy decyzji, nie można się dopatrzyć naruszenia prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie istotnego znaczenia nabiera kwestia waloru dowodowego protokołu z kontroli drogowej na okoliczność przekroczenia przez pojazd skarżącej dopuszczalnego nacisku osi na drogę, podpisanego bez zastrzeżeń przez kierowcę. Sporządzenie takiego dokumentu znajduje umocowanie w przepisach art. 74 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Protokół z kontroli drogowej ma więc cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Wspomniany protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że protokół ten został sporządzony z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który podpisał go bez zastrzeżeń, nie korzystając z możliwości wniesienia uwag co do treści stwierdzonych tam ustaleń.

Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później jest trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie. Ciężar dowodu dla obalenia ustaleń stwierdzonych w takim protokole obciąża kontrolowany podmiot. Z punktu widzenia interesów przewoźnika istotne jest zatem wniesienie przez kierowcę do protokołu wszystkich istotnych uwag mogących mieć wpływ na kwestię odpowiedzialności przewoźnika.

W omawianej sprawie, jak to już wskazano, kierowca nie wniósł uwag do protokołu, podpisując go bez zastrzeżeń. Zatem, skarżącą obciąża dowód, że ustalenia zawarte w tym protokole nie oddają rzeczywistego stanu rzeczy. Takich dowodów skarżąca nie przedstawiła. Nie udowodniła więc, aby stwierdzone protokolarnie ustalenie w przedmiocie przekroczenia przez pojazd dopuszczalnego nacisku osi na drogę nie miało miejsca. Żądanie skarżącej dostarczenia jej przez organ odpisów zaświadczeń legalizacyjnych urządzeń kontrolno-pomiarowych, po sporządzeniu bez zastrzeżeń protokołu z kontroli drogowej, nie znajduje uzasadnienia prawnego. Organ nie ma obowiązku przesyłania kontrolowanemu drogą pocztową odpisów takich dokumentów. Natomiast, jak to już wskazano, kierowca miał możliwość zapoznania się z tymi dokumentami w trakcie kontroli drogowej, gdyż taka adnotacja zawarta jest w omawianym protokole.

Przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi przejaw deliktu administracyjnego, zagrożonego karą pieniężną przewidzianą w art. 40c ustawy o drogach publicznych. Odpowiedzialność sprawcy z deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając przez pojazd dopuszczalnego nacisku osi na drogę przewoźnik dopuszcza się wspomnianego deliktu nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Zresztą, w niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko organu, że wspomniane wykroczenie było zawinione przez przewoźnika. Towar przewożony pojazdem skarżącej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 61 ust. 3 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie był zabezpieczony przed przesunięciem. Powołane przepisy są bezwzględnie obowiązujące i nie przewidują w tej mierze wyjątków. Nie można więc po stronie organu, który nie uwzględnił wnioskowanego przez skarżącą dowodu z opinii biegłego, dopatrzyć się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, gdyż dowód z opinii biegłego w omawianej sytuacji był bezprzedmiotowy dla wyniku sprawy.

W tym stanie sprawy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił (art. 151 p.p.s.a.).