Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1538/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant Edyta Żyśkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] grudnia 2008 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. określił M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2005 r. w kwocie 124 752 zł.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w świetle ustaleń poczynionych w następstwie przeprowadzonej kontroli Spółka zaniżyła przychody do opodatkowania o otrzymane pieniądze w wysokości 50.159,20 zł. Nie ujęła ona bowiem w przychodach do opodatkowania otrzymanych w dniu 29 grudnia 2005 r. (wpływ na konto) środków finansowych od L. w wysokości 13.000 EURO, naruszając tym samym art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm. dalej: "u.p.d.o.p."). Spółka, pomimo prowadzonego postępowania wyjaśniającego w powyższym zakresie, nie wskazała podstawy wyłączenia spornej kwoty z opodatkowania w 2005r. oraz zaliczenia jej do przychodów roku następnego.

Ustalono również, iż Spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów o łączną kwotę 556.963,99 zł z tytułu: zakupu paliwa do samochodów nie będących własnością Spółki oraz zakupów udokumentowanych fakturami bez podania numerów rejestracyjnych w łącznej kwocie 21.185,22zł, nadzoru administracyjnego nad robotami budowlanymi we Francji i w Polsce w łącznej kwocie 463.281,70zł, braku dokumentów ewidencji przebiegu pojazdów w łącznej kwocie 27.506,07zł, zakupu papieru, druku i kolportażu ulotek reklamowych na kwotę 44.991,00zł.

Według organu Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki w kwocie 12 551, 32 zł na zakup paliwa i usług mycia samochodów udokumentowane fakturami, na których stwierdzono brak numerów rejestracyjnych pojazdów, co uniemożliwiło przyporządkowanie poniesionych kosztów do samochodów wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Ponadto Spółka obciążyła koszty uzyskania przychodów w 2005r. wydatkami na zakup paliwa łącznie w kwocie brutto 1.562,10zł wynikającymi z faktur, na których widniały numery rejestracyjne samochodów nie będących jej własnością. W związku z tym Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uznał w/w kwoty za koszty uzyskania przychodów prowadzonej przez Spółkę w 2005r. działalności gospodarczej.

W dalszej kolejności wskazano, iż Spółka obciążyła koszty uzyskania przychodów wydatkami odnoszącymi się do zakupu usług budowlanych i nadzoru administracyjnego wykonywanych na terenie Francji i obiektu G. stosownie do faktur wystawionych przez M. – A. B. W celu wyjaśnienia stanu faktycznego podczas prowadzonego postępowania kontrolnego organ pierwszej instancji wystąpił do Spółki o przedłożenie umowy zawartej z M. na świadczenie usług dotyczących prac ogólnobudowlanych na terenie budowy we Francji - nadzór administracyjny oraz G. W odpowiedzi na powyższe Spółka przyznała, że nie posiada umowy z ww. firmą. Ponadto poinformowała, że po zmianie zarządu w grudniu 2005r. nowy zarząd po przeprowadzeniu kontroli wewnętrznej złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez byłych członków zarządu, tj. J. B. i M. B. i prowadzone jest postępowanie karne przez Prokuraturę Rejonową W. w związku z ich działalnością na szkodę Spółki. Wskazano, że w toczącym się postępowaniu wyjaśniana jest kwestia działalności firmy M. i faktur przez nią wystawionych na rzecz M Spółka z o.o. z uwagi na podejrzenie, że A. B. w porozumieniu z byłymi członkami zarządu wystawiała faktury za prace, które w rzeczywistości nie zostały wykonane.

Przesłuchiwani w charakterze świadków na okoliczność współpracy Spółki z firmą M., A. B. i J. B. odmówili składania zeznań.

Przeprowadzona w dniu 12 lipca 2007 r. kontrola krzyżowa w przedsiębiorstwie A.B. ujawniła, że w siedzibie firmy nie ma dokumentów źródłowych dotyczących wykonywania nadzorów administracyjnych na rzecz Spółki w 2005r. oraz dokumentacji podatkowej. Kontrolującym przedłożono pismo z Konsulatu w Sankt Petersburgu z 2006r. potwierdzające zgłoszenie kradzieży dokumentacji dotyczącej działalności gospodarczej prowadzonej w 2005r. przez firmę M. A. B. Jednakże z uwagi na odmowę składania zeznań w charakterze świadka przez A. B. i J. B. przyczyn wywiezienia dokumentacji do Sankt Petersburga nie ustalono.

Przesłuchany w charakterze świadka P. P. - prokurent Spółki stwierdził, że Skarżąca posiadała swoich pracowników zajmujących się nadzorem administracyjnym w Polsce, a na terenie Francji nadzór sprawował agent - Spółka N., zatem nie było potrzeby angażowania dodatkowych podmiotów w tym zakresie. Zeznał, że A. B. nie przedstawiła dokumentów poświadczających kwalifikacje w zakresie wykonywania nadzoru administracyjnego.

Organ podniósł w uzasadnieniu decyzji, że wystąpił do Prokuratury Rejonowej W. o informację dotyczącą prowadzonego postępowania w zakresie prawidłowości i zasadności wystawionych przez firmę M. faktur na rzecz Spółki oraz rozstrzygnięcia kwestii związanej z brakiem dokumentacji księgowej za 2005 r. w firmie M. Prokuratura poinformowała organ, że postępowanie przygotowawcze o sygn. [...] prowadzone w sprawie przeciwko byłym członkom zarządu Spółki – J. B. oraz M. B. zostało zawieszone. Następnie Prokuratura podała, że Polskie Towarzystwo Ekonomiczne Oddział W. wydało opinię w przedmiocie niegospodarności na szkodę Spółki, z której wynikało, iż współpraca między M. Spółka z o.o. i firmą M. A B. miała charakter pozorny i służyła wyprowadzaniu pieniędzy ze Spółki z o.o. Wszystkie faktury firmy M. miały istotne wady w postaci braku sprecyzowanego zakresu wykonania robót oraz protokołów odbioru z udziałem zamawiającego, co jest regułą przy robotach budowlanych. Brak było wskazania okresu, jakiego miałyby dotyczyć fakturowane usługi. Ponadto płatności na rzecz firmy M. dokonywane były bez zawartych umów. Z rachunku Spółki prowadzonego przez PKO S.A. w całym okresie jego funkcjonowania korzystał J. B. - członek zarządu firmy M. Spółka z o.o., mąż A. B., który w 2005r. pobrał kwotę 465.518.47 zł w gotówce. W konsekwencji organ I instancji przyjął, iż usługi, na zakup których przedsiębiorstwo A. B. wystawiło faktury, nie były faktycznie wykonywane i nie mogły przysporzyć Spółce dochodu.

Wyjaśniono również, iż nie zasługuje na uwzględnienie zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z najmem samochodów osobowych na potrzeby kontrolowanej jednostki z uwagi na fakt, że w toku prowadzonego postępowania podatkowego Spółka nie przedstawiła ewidencji przebiegu pojazdów, nie wyjaśniła dla kogo wynajmowane były samochody i kto z nich korzystał, nie okazała również żadnych dowodów potwierdzających zasadność ujęcia ww. wydatków w kosztach uzyskania przychodów.

Mając powyższe na uwadze organ stwierdził, że tylko prawidłowo prowadzone księgi rachunkowe mogą być uznane za dowód poniesienia kosztów i uzyskania przychodów, które zostały uwzględnione przy obliczaniu dochodu. Z kolei, w przypadku, gdy dowody dokonania operacji gospodarczych są nierzetelne, wówczas transakcje nie mogą być uznane za faktycznie dokonane.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

- art. 12 ust.1 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, iż kwota otrzymana od rosyjskiej firmy L. w wysokości 13.000 Euro, po przeliczeniu według kursu na dzień 29.12.2005r., tj. 50.159,20zł jest przychodem Spółki w roku 2005, w sytuacji gdy została zaliczona przez kontrolowana. Spółkę do przychodów w roku następnym, tj. 2006;

- art. 15 ust.1 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że koszty poniesione przez kontrolowaną Spółkę w łącznej wysokości 21.185,22zł związane z zakupem paliwa i usług mycia samochodów nie stanowią kosztu uzyskania przychodów Jednostki, podczas gdy samochody, których dotyczy zakup paliwa były wynajęte na potrzeby pracowników oddelegowanych do pracy poza siedzibą pracodawcy;

- art. 16 ust.1 pkt 51 u.p.d.o.p. przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że koszty poniesione przez kontrolowaną Spółkę w związku z najmem samochodów w łącznej wysokości 27.506,07zł nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu, w sytuacji, gdy samochody te wynajmowane były na potrzeby pracowników wykonujących zadania służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy;

Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej poprzez niezawieszenie postępowania przez organ kontroli skarbowej do czasu rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową W. w sprawie [...], w którym badana jest kwestia prawidłowości i zasadności wystawionych przez Firmę M. - A.B. faktur za usługi wykonane na rzecz M. Sp. z o.o. na łączną kwotę 463.281,70zł oraz do czasu rozstrzygnięcia kwestii związanej z brakiem dokumentacji księgowej za 2005r. w firmie M. A. B.;

- art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w szczególności niewyjaśnienie okoliczności związanych z rzekomą kradzieżą dokumentacji księgowej firmy M. A.B., w tym faktur wystawionych na rzecz M. Sp. z o.o. oraz okoliczności i powodów wywiezienia tej dokumentacji do R. przez J. B, co stanowiło przeszkodę do przeprowadzenia kontroli krzyżowej; niewyjaśnienie okoliczności związanych z zaksięgowaniem jako przychód kwoty otrzymanej od rosyjskiej firmy L. oraz związanych z używaniem samochodów wynajmowanych przez pracowników oddelegowanych do pracy we Francji;

- art.13b ustawy o kontroli skarbowej w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niedokonanie kontroli krzyżowej u kontrahenta kontrolowanej Spółki, tj. w Przedsiębiorstwie Usługowo Handlowym "N." w odniesieniu do faktur potwierdzających zakup papieru oraz usług polegających na druku i kolportażu ulotek reklamowych w ilości 450.000sztuk. Ponadto nie zlecono Policji poszukiwania uchylającego się od stawiennictwa właściciela firmy "N." B. N.;

- art. 190 § 1 i art. 289 §1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 2 tejże ustawy poprzez nie zawiadomienie pełnomocników Podatnika o przesłuchaniu świadków przez Urząd Skarbowy w K., T. i J.

Rozwijając tak sformułowane zarzuty Skarżąca wyjaśniła, że wbrew ustaleniom kontrolujących Spółka nie naruszyła przepisu art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., bowiem kwota 50.159,20zł została zaliczona do przychodów przez Spółkę i zaksięgowana w 2006r. na koncie 763 – "pozostałe przychody operacyjne". Na powyższą okoliczność wskazała zestawienie zapisów na koncie nr 763 – "pozostałe przychody operacyjne" za okres od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006r. oraz zestawienie zapisów na koncie nr 203-2-0012 L. za okres od 1 grudnia 2005 r. do 31 grudnia 2005r. W związku z powyższym jako nieprawidłowe oceniła ustalenia przyjęte za podstawę wydanej decyzji, że wartości pieniężne otrzymane od rosyjskiego kontrahenta nie zostały wykazane jako przychody kontrolowanej Spółki, a zatem nie nastąpiło naruszenie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p.

Odnosząc się do stwierdzenia, że koszty najmu samochodów oraz związane z zakupem paliwa i myciem samochodów zostały błędnie zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, Skarżąca powołując się na dokumentację księgową wyjaśniła, iż część pracowników Spółki wykonywała swoje obowiązki służbowe poza miejscem siedziby pracodawcy, tj. głównie na terenie Francji i to dla nich wynajmowane były samochody. Podkreśliła, że ujęta w kosztach uzyskania przychodów kwota 27.506,07zł była wydatkowana przez Spółkę dla osiągnięcia przychodów. Pojazdy były użytkowane w celu wykonania powierzonych pracownikom zadań na terenie Francji, a więc poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy. Na poparcie słuszności swojego stanowiska, że wydatki poniesione na najem samochodów przyczyniły się do osiągnięcia przez Spółkę przychodu, powołała się na treść pisma L. Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2007r. Nr [...] oraz na postanowienie Naczelnika [...] M. Urzędu Skarbowego w W. sygn. [...] z dnia [...] lipca 2006 r.

Zdaniem Skarżącej wydatki Spółki związane z wynajmem pojazdów i zakupem paliwa w czasie korzystania z tego samochodu miały wpływ na osiągnięcie przychodu i były konieczne dla realizacji danego przedsięwzięcia gospodarczego, dlatego stanowią koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Jako dowód wskazano kopie 22 delegacji pracowników użytkujących wynajęte samochody.

W ocenie Spółki nie został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony cały materiał dowodowy w sprawie w zakresie wydatków związanych z wynajmem i eksploatacją samochodów oraz zakupem papieru, drukiem i kolportażem ulotek co powoduje naruszenie art. 137 § 1 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, który nakazuje organowi pierwszej instancji podjąć w toku postępowania wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Według Skarżącej organ pierwszej instancji nie wyjaśnił kwestii środków pieniężnych otrzymanych przez kontrolowaną jednostkę od rosyjskiej firmy L. Zarzuciła również, że nie została wyjaśniona kwestia rzekomej kradzieży dokumentacji księgowej firmy M. – A. B., co uniemożliwiło przeprowadzenie kontroli krzyżowej, która jest jedynym sposobem na potwierdzenie prawidłowości faktur wystawionych przez ww. podmiot.

Podnosząc zarzut niezawieszenia postępowania kontrolnego do czasu rozpoznania sprawy przez sąd, Skarżąca powołała się na orzecznictwo NSA w zakresie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd lub inny organ. Spółka nie zgodziła się z ustaleniami organu pierwszej instancji opartymi na podstawie opinii Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego Oddział W. uzyskanej z Prokuratury. Podniosła, że postępowanie prowadzone przez Prokuraturę zostało zawieszone, a nie zakończone. Natomiast Polskie Towarzystwo Ekonomiczne nie jest biegłym, organem ścigania czy organem kontroli skarbowej, a jedynie ogólnopolskim stowarzyszeniem ekonomistów.

Według Skarżącego zaskarżona decyzja narusza przepis art. 13b ustawy o kontroli skarbowej, zgodnie z którym inspektor w związku z prowadzonym u kontrolowanego postępowaniem kontrolnym może od kontrahentów kontrolowanego wykonujących działalność gospodarczą żądać dokumentów w zakresie kontrolowanym potwierdzających ich rzetelność i prawidłowość. W ocenie Spółki organ pierwszej instancji z powyższej możliwości nie skorzystał w zakresie sprawdzenia prawidłowości dokumentacji związanej z zakupem papieru, drukiem i kolportażem ulotek. Zarzucono, że organ pierwszej instancji poprzestał na wysyłaniu korespondencji do B. N. właściciela firmy ,N." oraz bezskutecznej próbie spotkania z ww. osobą.

Decyzją z [...] lipca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. i określił wysokość zobowiązania podatkowego Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 116.016 zł.

Odnośnie do kwestii zaniżenia przychodu o wpłatę otrzymaną od kontrahenta rosyjskiego L. organ odwoławczy nie podzielił zarzutu naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.d.op, stwierdzając, że podatnik pomimo prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie wskazał podstawy wyłączenia spornej kwoty z opodatkowania w 2005 r. oraz zaliczenia jej do przychodów roku następnego.

Organ odwoławczy nie uznał się za koszty uzyskania przychodów Spółki w 2005r. wydatków dotyczących zakupu paliwa do samochodów nie będących własnością Spółki oraz wydatków udokumentowanych fakturami nie zawierającymi numerów rejestracyjnych pozwalających na identyfikację samochodu w łącznej kwocie 21.136,86 zł, a nie jak wskazał organ pierwszej instancji w wysokości 21.185.22 zł. które wynikają z faktur wymienionych w Protokole kontroli na stronach 11-21 i 31 (bez poz. 9). Podkreślono, że samochód marki Skoda o numerze rejestracyjnym [...] w miesiącu sierpniu używany był we Francji i w Polsce jednocześnie. Z uwagi na fakt, że taka sytuacja nie jest możliwa, wydatki w kwocie 611,91 zł nie mogły stanowić stanowią kosztów uzyskania przychodów Spółki w 2005 r. Podniesiono również, że Spółka obciążyła koszty uzyskania przychodów 2005r. wydatkami na zakup części motoryzacyjnych wynikającymi z faktur, nie zawierających informacji umożliwiających stwierdzenie do jakich pojazdów zostały zakupione, łącznie w kwocie 3.850,80zł (k. 19-21 Protokołu kontroli).

Według organu odwoławczego Skarżąca zaliczyła również bezpodstawnie do kosztów uzyskania przychodów wydatki łącznie w kwocie 368,03zł a nie jak podał organ pierwszej instancji 375,41 zł w zakresie napraw samochodów według rachunku i faktur, na których nie umieszczono informacji umożliwiającej identyfikację samochodu, którego dotyczy koszt (k.22 Protokołu kontroli).

Wskazano również na zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów 2005 r. wydatków łącznych w kwocie 2192,70 zł na podstawie faktur, na których zabrakło identyfikacji samochodu w postaci numeru rejestracyjnego, bądź widniał na nich numer rejestracyjny samochodu, który nie należał do kontrolowanego.

Wskazane uchybienia w dokumentowaniu przez Spółkę wydatków zaliczonych w 2005r. do kosztów uzyskania przychodów zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. uniemożliwiły ustalenie związku przyczynowo - skutkowego tego typu, że poniesienie wydatku miało wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał z kolei za koszty uzyskania przychodów Spółki wydatek wynikający z faktury z dnia 24 grudnia 2005r. nr [...] wystawionej przez "O." (wymienionej w Protokole kontroli na str. 31 poz. 9) w kwocie netto 40,98zł na podstawie art. 15 ust.1 w/w ustawy, gdyż na w/w fakturze dotyczącej usługi montaż/ wyważanie/ naprawa kół znajduje się numer rejestracyjny [...] pozwalający na zidentyfikowanie samochodu leasingowanego przez Podatnika -Nissan Primera.

Odnosząc się do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków związanych z opłaceniem usług budowalnych i nadzoru administracyjnego na podstawie faktur wystawionych przez przedsiębiorstwo M., organ II instancji wskazał, że zgromadzone w sprawie materiały nie przemawiają za tym, iż wspomniany podmiot gospodarczy wykonywał w rzeczywistości usługi wynikające z wystawionych w 2005r. faktur, a w konsekwencji wydatki poniesione na podstawie faktur wystawionych dla kontrolowanej Spółki w łącznej kwocie 417.348,35zł nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodów M. Spółka z o.o. w W. w 2005 r. stosownie do treści art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Nie dokumentują one bowiem rzeczywistego przebiegu operacji gospodarczych, a więc pozostają bez wpływu na uzyskanie przychodu przez Spółkę.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. wbrew stanowisku Pełnomocnika Strony nie nastąpiło naruszenie przepisu art. 201 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezawieszenie postępowania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia przez Prokuraturę oraz wyjaśnienia kwestii kradzieży dokumentacji księgowej firmy M. A. B.. Organ wyjaśnił, że zarówno postępowanie prowadzone (obecnie zawieszone) przez Prokuraturę jak i wyjaśnienie kwestii kradzieży dokumentacji księgowej firmy M. nie stanowią zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest rozstrzygnięcie sprawy.

Za niezasadny uznano zarzut, iż ostateczne wnioski w sprawie firmy M. zostały wysnute na podstawie opinii Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego Oddział w W., które nie jest biegłym, organem ścigania czy organem kontroli skarbowej, a jedynie ogólnopolskim stowarzyszeniem ekonomistów. Podkreślono bowiem, że organy podatkowe wzięły pod uwagę całość zgromadzonego materiału dowodowego dokonując jego wnikliwej analizy i oceny, a przedmiotowa opinia była jednym z dowodów, który został przekazany przez Prokuraturę organowi kontroli skarbowej.

W dalszej kolejności Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż nie stanowią kosztów uzyskania przychodów wydatki w łącznej kwocie 27.506,07 zł dotyczące najmu samochodów osobowych na potrzeby Spółki wynikające z faktur wymienionych w protokole kontroli na str. 28-30 (24.513,77zł) oraz zakupu paliwa (2.992,30zł) wobec nieprowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów. Organ wyjaśnił, że podatnik obowiązany jest prowadzić ewidencję przebiegu pojazdów, jeśli zamierza zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki na używanie samochodów osobowych niestanowiących składników jego majątku.

W takim przypadku koszty uzyskania przychodów mógłby obciążyć tylko wydatkami w części nieprzekraczającej kwoty wynikającej z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdów oraz stawki za jeden kilometr. Brak ewidencji pozbawia podatnika prawa do odniesienia w koszty uzyskania przychodów wydatków dotyczących samochodu osobowego niebędącego środkiem trwałym w firmie.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie uznał za koszty uzyskania przychodów wydatków w łącznej kwocie 44.991,00zł wynikających z faktury VAT nr [...] z dnia [...] września 2005r. wystawionej przez Przedsiębiorstwo Usługowo - Handlowe "N." dotyczącej zakupu papieru ksero (900 ryz) w kwocie netto 8991,00zł oraz druku i kolportażu ulotek reklamowych w ilości 450.000 sztuk na kwotę netto 36.000zł. Według organu zgromadzony w sprawie materiał wskazuje na to, że ani poprzedni zarząd Spółki w osobach J. B. i M. B., ani główna księgowa M. H. nie potrafili wyjaśnić kwestii zakupu papieru, druku i kolportażu ulotek. Podjęte przez organ pierwszej instancji czynności nie potwierdziły, że transakcja wynikająca z faktury VAT z dnia 29.09.2005r. nr 51/09/05 rzeczywiście miała miejsce. Pomimo starań nie zdołano bowiem przeprowadzić czynności postępowania z udziałem osoby wystawiającej faktury wobec nieodbierania przez nią korespondencji, zaś biuro rachunkowe, które winno prowadzić rachunkowość firmy za 2005r., w rzeczywistości jej nie prowadziło i nie posiada żadnych dokumentów dotyczących PUH "N.". Ponadto kontrolowana Spółka nie wykazała związku poniesionego wydatku z uzyskanym przychodem do czego była zobowiązana wywodząc dla siebie pozytywne skutki prawne.

Zdaniem organu odwoławczego w rozpoznawanej sprawie nie było konieczności konfrontowania zeznań M. H. i J. B., gdyż nie potwierdzały one transakcji wynikającej z faktury z dnia [...] września 2005 r.

Za nieuzasadnione uznano stwierdzenie Skarżącej, że podjęte przez organ podatkowy działania w zakresie firmy N. były niewystarczające, bowiem Urząd Kontroli Skarbowej nie skorzystał z uprawnień wynikających z art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej. Organ odwoławczy podkreślił, że powyższy przepis daje prawo inspektorom i pracownikom wykonującym czynności związane z realizacją zadań ustawowych do zatrzymywania i przeszukania osób oraz pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego skarbowego. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie takie przypadki nie wystąpiły, a z akt sprawy nie wynikało, aby względem B. N. toczyły się ww. postępowania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów art. 190 § 1 i art. 289 § 1 w związku z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezawiadomienie pełnomocników Spółki o przesłuchaniu świadków przez Urzędy Skarbowe w K., T. i J. Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż pozostaje on bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Wyjaśnił, że Naczelnicy ww. Urzędów Skarbowych stosownie do art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej zawiadomili Stronę o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, która nie skorzystała z przysługujących uprawnień. Ponowne przesłuchania świadków z udziałem pełnomocnika nie skutkowałyby korzystniejszym dla Spółki rozstrzygnięciem, powodując jednocześnie naruszenie zasady szybkości postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem w wyniku zeznań złożonych do protokołów przesłuchania organ pierwszej instancji nie zakwestionował kosztów wynikających z faktur wystawionych przez kontrahentów.

W skardze na powyższą decyzję Spółka zarzuciła

1) naruszenie przepisów prawa materialnego:

art. 12 ust.1 pkt 1 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, iż kwota otrzymana od rosyjskiej firmy L. w wysokości 13.000 Euro, po przeliczeniu według kursu na dzień 29.12.2005r., tj. 50.159,20zł jest przychodem Spółki w roku 2005, w sytuacji gdy została zaliczona przez kontrolowaną Spółkę do przychodów w roku następnym, tj. 2006;

art. 16 ust.1 pkt 51 u.p.d.o.p. przez przyjęcie, że koszty poniesione przez kontrolowaną Spółkę w związku z najmem samochodów w łącznej wysokości 27.506,07zł nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu, w sytuacji, gdy samochody te wynajmowane były na potrzeby pracowników wykonujących zadania służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy;

art. 15 ust.1 u.p.d.o.p. poprzez przyjęcie, że koszty poniesione przez kontrolowaną Spółkę w łącznej wysokości 21.136,86zł związane z zakupem paliwa i usług mycia samochodów nie stanowią kosztu uzyskania przychodów Jednostki, podczas gdy samochody, których dotyczy zakup paliwa były wynajęte na potrzeby pracowników oddelegowanych do pracy poza siedzibą pracodawcy;

2) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej poprzez niezawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową W. w sprawie [...], w którym badana jest kwestia prawidłowości i zasadności wystawionych przez Firmę M .faktur za usługi wykonane na rzecz M. Sp. z o.o. na łączną kwotę 417.348,35zł oraz do czasu rozstrzygnięcia kwestii związanej z brakiem dokumentacji księgowej za 2005r. w firmie M.;

b) art 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ustawy o kontroli skarbowej poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w szczególności niewyjaśnienie okoliczności związanych z rzekomą kradzieżą dokumentacji księgowej firmy M., w tym faktur wystawionych na rzecz M. Sp. z o.o. oraz okoliczności i powodów wywiezienia tej dokumentacji do Rosji przez J.B., co stanowiło przeszkodę do przeprowadzenia kontroli krzyżowej; nie wyjaśnienie okoliczności związanych z zaksięgowaniem jako przychód kwoty otrzymanej od rosyjskiej firmy L. oraz związanych z używaniem samochodów wynajmowanych przez pracowników oddelegowanych do pracy we Francji;

c)art. 11a i art.13b ustawy o kontroli skarbowej w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie dokonanie kontroli krzyżowej u kontrahenta kontrolowanej Spółki, tj. w Przedsiębiorstwie Usługowo Handlowym "N." w odniesieniu do faktur potwierdzających zakup papieru oraz usług polegających na druku i kolportażu ulotek reklamowych w ilości 450 000 sztuk. Ponadto nie zlecono Policji poszukiwania uchylającego się od stawiennictwa właściciela firmy "N." B. N. i innym instytucjom czynności mających na celu ustalenie miejsca pobytu w/w osoby;

d) art. 190 § 1 i art. 289 §1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 145 § 2 tejże ustawy poprzez nie zawiadomienie pełnomocników Podatnika o przesłuchaniu świadków przez Urząd Skarbowy w K., T. i J.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca powtórzyła dotychczasową argumentację. Ponadto nie zgodziła się ze stanowiskiem organu odwoławczego o braku konieczności konfrontowania zeznań M. H. i J. B. podnosząc, iż istnieje oczywista sprzeczność w zeznaniach tych świadków. gdyż pierwsza z w/w osób twierdzi, że nie widziała w Spółce przedmiotowych ulotek, podczas gdy druga potwierdziła faktyczne ich wykonanie, co dowodzi, że kwestionowana przez organ podatkowy transakcja rzeczywiście miała miejsce.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymując swoje stanowisko wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej "p.p.s.a"), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Dokonując oceny w oparciu o powyższe kryteria Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu, a zatem skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić.

Odnosząc się do konkretnych uchybień stawianych organom podatkowym, w ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 12 ust.1 pkt 1 u.p.d.o.p. przez błędne zaliczenie wpłaty od L. do przychodów Spółki w roku 2005, w sytuacji gdy kwota ta została zaliczona przez Spółkę do jej przychodów w roku następnym, tj. 2006. Należy bowiem zauważyć, iż Spółka nie wskazała z jednej strony podstawy wyłączenia przedmiotowej kwoty z opodatkowania w 2005 r., z drugiej zaś nie podała powodów zaliczenia tej sumy do przychodów roku następnego. W rezultacie Skarżąca nie była uprawniona do swobodnego zmniejszenia własnych przychodów w 2005 r. bez należytego wykazania podstaw takiej czynności.

W ocenie Sądu nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. w następstwie odmówienia waloru kosztów uzyskania przychodu wydatkom poniesionym w związku z najmem samochodów dla pracowników wykonujących zadania służbowe poza miejscowością siedziby Spółki. Podzielając stanowisko organów podatkowych wskazać należy, iż o możliwości zaliczenia przez podatnika wydatków do kosztów uzyskania przychodów decyduje to, czy znajdują one stosowne odzwierciedlenie w dokumentach podatnika, jak również to, czy mieszczą się one w granicach określonych prawem. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skoro Spółka nie prowadziła ewidencji przebiegu ww. pojazdów, to nie sposób ustalić limitu wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów, niezależnie od związku tych wydatków z osiągniętym przychodem. W konsekwencji niezachowanie rygoru dokumentowania wydatków pozbawia podatnika prawa do uznania ich za koszty uzyskania przychodów.

W odniesieniu do zarzutu nieuznania za koszty uzyskania przychodów Spółki wydatków związanych z zakupem paliwa i myciem samochodów stwierdzić należy, iż do takiego rozstrzygnięcia uprawniały organy podatkowe popełnione przez Skarżącą uchybienia w dokumentowaniu wydatków zaliczonych w 2005 r. do kosztów uzyskania przychodów. Jak wynika bowiem z akt podatkowych, Spółka zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki na nabycie paliwo, zakup części motoryzacyjnych oraz napraw samochodów na podstawie faktur, które nie zawierały jakichkolwiek oznaczeń pozwalających na identyfikację pojazdu, dla którego nabywano paliwo. Nadto do kosztów uzyskania przychodów Spółka zaliczyła wydatki na zakup paliwa z faktur, na których widnieją numery rejestracyjne samochodów nie należących do przedsiębiorstwa Skarżącej, przy czym Spółka nie wskazała związku pomiędzy tym wydatkiem a osiągniętym przychodem.

W dalszej kolejności wykazano, iż Spółka bezpodstawnie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatki dotyczące zakupu paliwa do samochodu o nr. rej. [...] na podstawie faktur z 18, 24 i 27 sierpnia 2005 r. wystawionych w Polsce, podczas gdy dokumentów rozliczenia delegacji wynikało, iż pojazd ten był używany jako służbowy środek transportu przez pracownika Spółki delegowanego w okresie od 1 sierpnia 2005 do 31 sierpnia 2005 r. do świadczenia pracy we Francji.

Powołane przez pełnomocnika Skarżącej interpretacje podatkowe – "pismo z [...] czerwca 2007 r. [...] Urzędu Skarbowego w L. [...] dotyczy innego stanu faktycznego, a mianowicie sytuacji, w którym pracownik wydatkuje w czasie zagranicznej podróży służbowej własne środki na wynajem samochodu, którym przemieszcza się na lotnisko. Usługa wynajęcia samochodu ( nie zakupu paliwa) potwierdzona była fakturą., Należność wynikającą z faktury pracownik pokrył z własnych kosztów. W takiej sytuacji wskazano, że jeśli podróż służbowa jest związana z uzyskaniem przychodów, to wydatki na najem samochodu osobowego poza granicami kraju są kosztem uzyskanie przychodów w pełnej wysokości stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.p. Jest to jednak zupełnie inna sytuacja, od tej która ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdzie Spółka wynajmuje samochody na rzecz pracowników i rozlicza koszty paliwa.

Odnośnie do zarzutu niezawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową W. w sprawie [...], w którym badana jest kwestia prawidłowości i zasadności faktur wystawionych przez firmę M., Sąd stwierdza, iż zakończenie postępowania karnego dotyczącego byłych członków zarządu Spółki nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że "zagadnienie wstępne" dotyczy sytuacji, kiedy rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy będącej przedmiotem postępowania uzależnione jest od wcześniejszego zagadnienia materialno-prawnego, które z istoty swej należy do kompetencji innego organu administracyjnego lub sądu i nie było wcześniej prawomocnie przesądzone" (postanowienie NSA z dnia 21 listopada 1996 r., I SA/Kr 519/96). Tego rodzaju zależność pomiędzy postępowaniem karnym, gdzie ustala się winę sprawcy przestępstwa i wymierza mu karę za popełniony czyn, a postępowaniem podatkowym nie występuje. Wynik postępowania karnego, np. jego umorzenie lub nawet uniewinnienie oskarżonego, nie przesądza bowiem o braku odpowiedzialności za niezapłacone podatki lub nienależnie otrzymane zwroty. Postępowanie podatkowe jest bowiem postępowaniem samodzielnym, odrębnym od postępowania karnego.

Za nietrafny uznano również zarzut niewyjaśnienia okoliczności zaginięcia dokumentacji księgowej przedsiębiorstwa M. W świetle zebranych materiałów postępowania nie budzi wątpliwości, iż organ wyczerpał w tym zakresie możliwości dowodowe – przesłuchał bowiem w charakterze świadków A. B. oraz J.B. Nie zdołano jednak ustalić powodów wywiezienia dokumentacji M. do Sankt Petersburga z uwagi na skorzystanie przez ww. świadków z prawa do odmowy odpowiedzi na pytanie. Niemożność poczynienia ustaleń w powyższym zakresie nie przesądza jednak o niekompletności materiału dowodowego, na podstawie którego zakwestionowano wydatki związane z nadzorem administracyjnego nad robotami budowlanymi we Francji i w Polsce. Z zeznań prokurenta Spółki P. P. wynika, iż nie miał wiedzy na temat potrzeby wyboru przedsiębiorstwa M. jako kontrahenta Spółki, jak również faktycznego nadzoru administracyjnego dokonywanego przez wspomniany podmiot. Świadek stwierdził jednoznacznie, że Spółka posiadała swoich pracowników zajmujących się nadzorem administracyjnym w Polsce, z kolei na terenie Francji nadzór sprawował agent Spółka N., zatem nie było potrzeby angażowania dodatkowych podmiotów w tym zakresie. Prokurent Spółki podał również, iż A. B. nie przedstawiła dokumentów poświadczających kwalifikacje w dziedzinie nadzoru administracyjnego.

Nie bez znaczenia w tym kontekście pozostają również dane nadesłane z Prokuratury Rejonowej Warszawa-Żoliborz, z których wynika, że wywołana opinia w przedmiocie niegospodarności na szkodę Spółki wskazuje na to, iż współpraca między Skarżącą a przedsiębiorstwem M. miała charakter pozorny i służyła wyprowadzaniu pieniędzy ze Spółki. Wyjaśniono, że wszystkie faktury firmy M. miały istotne wady w postaci braku sprecyzowanego zakresu wykonania robót oraz protokołów odbioru z udziałem zamawiającego, co jest regułą przy robotach budowlanych. Brak było wskazania okresu, jakiego miałyby dotyczyć fakturowane usługi. Ponadto płatności na rzecz firmy M. dokonywane były bez zawartych umów. W tych okolicznościach w pełni uprawnione było wnioskowanie organów co do tego, że brak jest dowodów rzeczywistego sprawowania nadzoru administracyjnego przez przedsiębiorstwo M., a w rezultacie, że wydatki poniesione na podstawie faktur wystawionych dla Spółki nie mogły stanowić jej kosztów uzyskania przychodów. Wyżej powołane dowody uzasadniają bowiem twierdzenie, że faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 11a ust. 1 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej w wyniku nieprzeprowadzenia kontroli krzyżowej w przedsiębiorstwie N. w odniesieniu do faktur potwierdzających zakup papieru oraz usług druku i kolportażu ulotek reklamowych w ilości 450.000 sztuk, należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione warunki podjęcia czynności związanych z realizacją zadań ustawowych do zatrzymywania i przeszukania osób oraz pomieszczeń w trybie i przypadkach określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego i Kodeksu karnego skarbowego – wobec faktu, iż nie prowadzono takich postępowań wobec B. N., prowadzącego działalność gospodarczą pod firma "N.". Niezależnie od powyższego organy podatkowe uprawnione były uznać, iż brak było podstaw do przyjęcia, że do transakcji wynikającej z faktury wystawionej przez przedsiębiorstwa "N." rzeczywiście doszło. Za takim stanowiskiem organów przemawiały zeznania członków poprzedniego zarządu Spółki J. B. i M. B. oraz głównej księgowej Spółki M. H., którzy to świadkowie nie potrafili wyjaśnić kwestii zakupu papieru, druku i kolportażu ulotek. W ocenie Sądu za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie.

W zakresie zasad gromadzenia materiału dowodowego zaznaczenia wymaga, że organy podatkowe nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów. Organy podatkowe mają wprawdzie podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, ale z drugiej strony ustawodawca zastrzega, iż mają to być jedynie działania niezbędne (art. 122 Ordynacji podatkowej). Chodzi więc o takie działania, które są konieczne, istotne dla wyjaśnienia sprawy. Postępowanie organu podatkowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, nie musi tym samym pozostawać w zgodzie z oczekiwaniami strony co do wyboru środków dowodowych. Wystarczające jest jeśli działania podjęte przez organ podatkowy mają charakter niezbędnych, tj. służących ustaleniu stanu faktycznego. Należy przy tym zauważyć, że w postępowaniu podatkowym, w zakresie gromadzenia materiału dowodowego obowiązuje zasada współdziałania. Ustalenie pewnych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie strona (podatnik), pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Ważna w tym przypadku jest inicjatywa strony zmierzająca do aktywnego dostarczania materiału dowodowego. Jeżeli więc podatnik kwestionuje jakiś dowód czy fakt, to na podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., III SA 1452/02, M. Pod. 2004, nr 4, s. 5). Nakaz zebrania przez organ podatkowy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego nie oznacza, że organ podatkowy ma obowiązek zastąpić w udokumentowaniu działalności gospodarczej podatnika (wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2001 r., SA/Bk 1298/00, niepubl.). Podatnik nie może biernie oczekiwać na gromadzenie materiału dowodowego wyłącznie przez organy podatkowe kiedy w jego ocenie istnieją dowody, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego.

Odnośnie do oceny dowodów stwierdzić należy, iż analiza motywów zaskarżonej decyzji, dokonana w kontekście zgromadzonych w sprawie materiałów postępowania pozwala stwierdzić, iż rozumowanie organów podatkowych uwzględnia reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwała tego Skarżąca nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przepisów art. 190 § 1 i art. 289 § 1 w związku z art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez niezawiadomienie pełnomocników Spółki o przesłuchaniu świadków przez Urzędy Skarbowe w K., T. i J., podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, iż pominięcie osoby reprezentującej Spółkę pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

W ocenie Sądu okoliczność, że doręczenie było wadliwe i nastąpiło z oczywistym naruszeniem art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, bowiem strona ustanowiła pełnomocnika w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, którego pominięto przy doręczaniu, nie jest sama w sobie podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów

postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu tego wynika, że przytoczenie treści naruszonego przepisu, przy jednoczesnym pominięciu kwestii wpływu, jaki naruszenie miało wywrzeć na wynik sprawy, nie jest wystarczające. Wpływ naruszenia musi mieć charakter kwalifikowany – a mianowicie "istotny" (verba legis), w przeciwnym razie brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu. Skarżąca sformułowała zarzut naruszenia przepisów

postępowania, mającego "istotny wpływ na wynik sprawy". Jednocześnie nie wykazała, jaki faktyczny uszczerbek w uprawnieniach strony wystąpił w następstwie uchybień czynności doręczenia. (Nadto należy przyznać rację organom podatkowym, że ponowne przesłuchania świadków z udziałem pełnomocnika nie skutkowałyby korzystniejszym dla Spółki rozstrzygnięciem, bowiem w wyniku zeznań złożonych do protokołów przesłuchania organ pierwszej instancji nie zakwestionował kosztów wynikających z faktur wystawionych przez kontrahentów.)

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

.