Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 829/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędzia WSA Łukasz Krzycki Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.) Protokolant Anna Nader po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2005 r. sprawy ze skargi "E." " Przedsiębiorstwa Projektowo-Usługowego A. M. i W. K. s. j. we W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska - oddala skargę -


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] września 2001 r. wymierzył Przedsiębiorstwu Projektowo-Usługowemu "E" we W. godzinową karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekroczenie dopuszczalnej wartości emisji dwutlenku siarki 2 emitora suszarni obrotowej na terenie zakładu w R. Organ wskazał, że podstawą wymierzenia kary jest art. 110 ust. l pkt l ustawy z 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska ( Dz. U. z 1994 r. nr 49, poz 196 z późn. zm.)

Po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Projektowo-Usługowego E. sp. j. we W. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że na podstawie pomiarów kontrolnych przeprowadzonych w dniu [...] czerwca 2001 r. w Przedsiębiorstwie E. stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej emisji dwutlenku siarki z emitora suszarni obrotowej. W dniu dokonywania pomiarów obowiązywała stronę decyzja o dopuszczalnej emisji z dnia [...].04.1999 r.

Zgodnie z art. 110 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska i § 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 22.12.1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar (Dz. U. nr 162 póz. 1138). [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył stronie karę pieniężną. Decyzją Wojewody [...] z dnia [...].03,2002 r. uchylona została decyzja z dnia [...].04.1999 r. i ustalone nowe dopuszczalne wartości emisji zanieczyszczeń do powietrza. Natomiast decyzją z dnia [...].04.2002 r. Wojewoda [...] zmienił swoją decyzję z dnia [...].03.2002 r. odstępując od ustalenia emisji dopuszczalnych zanieczyszczeń pochodzących z procesów spalania spalin.

Wymienione wyżej przepisy art. 110 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska i § 2, 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 22.12.1998 r. wskazują, że kara pieniężna jest wymierzana w przypadku przekroczenia dopuszczalnej emisji w stosunku do warunków określonych w obowiązującej w danym czasie decyzji o dopuszczalnej emisji. Ponieważ w dniu pomiarów tj. [...].01.2001 r. pozostawała w obrocie decyzja z dnia [...].04.1999 r. a stwierdzone zostało przekroczenie emisji dwutlenku węgla określonej tą decyzją - [...] WOIŚ był zobligowany wymierzyć karę pieniężną.

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi E. Sp. j. we W. uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że obowiązkiem organu odwoławczego było uwzględnienie w swoim rozstrzygnięciu zmiany stanu faktycznego i prawnego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji a do takich okoliczności należało zaliczyć wydanie decyzji z dnia [...].03.2002 r. zmienionej decyzją z dnia [...].04.2002 r. Skoro Główny Inspektor Ochrony Środowiska występował o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].03.2002 r. i [...].04.2002 r. to konsekwentnie należało zbadać czy decyzja z dnia [...].04.1999 r., w oparciu o ustalenia której wymierzono karę godzinową jest zgodna z prawem. Obowiązek taki wynika z art. 7 Konstytucji i art. 6 kpa. Jeżeli natomiast organy właściwe w sprawach ochrony środowiska nie będą w dalszym ciągu widziały potrzeby zbadania czy decyzja Wojewody [...] z [...].04.1999 była wydana zgodnie z prawem skarżący powinien rozważyć wystąpienie z wnioskiem do Ministra Środowiska o stwierdzenie nieważności tej decyzji

Rozpatrując ponownie odwołanie E. Sp. j. Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska dnia [...].09.2001 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że podstawą nałożenia kar był art. 110 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz przepisów wykonawczych, które obligują wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska polegające na przekroczeniu co do rodzaju lub ilości substancji dopuszczalnych do wprowadzenia do powietrza określonych decyzją właściwego organu. Decyzja Wojewody [...] określająca dopuszczalne warunki emisji zanieczyszczeń do powietrza została wydana [...] kwietnia 1999 r. a więc po wejściu w życie ustawy z 28 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 133, poz. 885) nowelizującej art. 30 w/w ustawy w zakresie podnoszonym przez E. Sp. j. Ponieważ Wojewoda wydał decyzję o dopuszczalnej emisji po wejściu w życie nowelizacji art. 30 Ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska należy stwierdzić, że spółka nie spełniała warunków określonych w art. 30, Jeżeli E. twierdzi, że decyzja ta w części jest dotknięta wadą nieważności powinna wystąpić ze stosownym wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności. Decyzja z dnia [...].04.1999 r. obowiązywała do wydania przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...].03.2002 r. a zatem również w okresie dokonywania pomiarów w zakładzie spółki.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2004 r. złożyło Przedsiębiorstwo Projektowo-Usługowe E. Sp. j. we W. zarzucając zaskarżonej decyzji wadę nieważności polegającą na tym, że rozstrzyga sprawę już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną..

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił jako niezgodną z prawem decyzję wymierzającą godzinową karę pieniężną. wobec czego sprawa kary pieniężnej za przekroczenie emisji dwutlenku siarki jest zamknięta. Wydanie ponownej decyzji w tym przedmiocie - w ocenie skarżącego - stanowi naruszenie art. 156 §1 pkt 3 kpa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zarzut skarżącego, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska dotknięta jest wadą nieważności albowiem reguluje ponownie sprawę już poprzednio rozstrzygniętą inną decyzją - jest chybiony.

Wyrokiem z dnia 21.11.2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił "zaskarżona decyzję" tj. decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2003 r. Tym samym -wbrew twierdzeniom skarżącej - Sąd pozostawił w obrocie decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2001 r. Uchylenie decyzji z dnia [...].02,2003 r. skutkowało koniecznością ponownego rozpoznania odwołania E. Sp. j. w wyniku czego organ wyższego stopnia wydał zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r.

Zastosowanie art. 156 §1 pkt 3 kpa następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Tożsamość istnieje wtedy gdy w sprawie występują te same podmioty i dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym. Decyzja z dnia [...].08 2004 r. nie jest zatem dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Nie rozstrzyga ona ponownie kwestii uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Nie sposób zgodzić się także z twierdzeniami skarżącego, ze uchylając decyzję "utrzymującą w mocy" Naczelny Sąd Administracyjny uchylił również decyzję organu I instancji. Powyższe nie wynika ani z sentencji wyroku ani też - taka intencja Sądu nie została zawarta w jego uzasadnieniu. Nawet gdyby przyjąć, że faktycznie Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarówno decyzję I jak i II instancji to tym więcej nie można byłoby zarzucić decyzji z [...].08.2004 r., że jest dotknięta wadą nieważności. Zostałyby bowiem wyeliminowane z obrotu prawnego decyzje regulujące kwestię naruszenia wymogów ochrony środowiska w związku z przekroczeniem dopuszczalnej emisji dwutlenku siarki.

Ponieważ zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153 poz. 1270) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi - z urzędu Sąd rozważył czy zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Prawidłowo organy administracji orzekające w niniejszej sprawie zastosowały art. 110 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. nr 49, poz. 196 z 1994 r.) albowiem zgodnie z treścią art. 3 ust. l ustawy z dnia 27.07.2001 r. o wprowadzeniu ustawy Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 100 poz. 1085 z późn. zm.) do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy a niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej.

Okolicznością niekwestionowaną przez skarżącą jest fakt przekroczenia dopuszczalnej emisji dwutlenku siarki z emitora suszarni obrotowej. W dniu pomiarów tj. [...].06.2001 r. W tej dacie pozostawała w obrocie decyzja z dnia [...].04.1999 r. o dopuszczalnej emisji, która została uchylona dopiero decyzją z dnia [...].03.2002 r. zmieniona następnie decyzją z dnia [...].04.2002 r.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego - zgodnie z zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonał on oceny legalności decyzji z [...].04.1999 r. i nie znalazł podstaw do wystąpienia ze stosownym wnioskiem do organu wyższego stopnia o rozważenie możliwości wszczęcia postępowania nieważnościowego. Postępowanie takie nie zostało wszczęte również na wniosek E. Sp. j. mimo wyraźnego pouczenia spółki o takiej możliwości przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego zasadnie organ wydający zaskarżoną decyzję przyjął, że skarżący obowiązany był do przestrzegania dopuszczalnej ilości zanieczyszczeń emitowanych do powietrza atmosferycznego określonych w decyzji z dnia [...].04.1999 r. Wobec naruszenia wymagań ochrony środowiska obowiązkiem wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska było wymierzenie kary pieniężnej.

Ostatecznie Sąd uznał za nietrafne zarzuty zawarte w skardze E. Sp. j. we W., nie stwierdził także - z urzędu - naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik rozstrzygnięcia, co skutkowało oddaleniem skargi.

Mając powyższe na uwadze - na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Sąd orzekł jak w sentencji.