Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 219/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 35 ust 1 i 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 16 grudnia 2019 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2018 r. poz. 2096 ze zm.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2019 r. poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. H. oraz Gminy D. od decyzji Starosty [...] [...] z dnia 1 marca 2019 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o. o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Spółki [...] nr [...] wraz z kablową linią zasilającą; w skład inwestycji wchodzi: stalowa wieża kratowa typu NL-1/60 o łącznej wysokości 61,45 m n.p.t, fundamentowa płyta żelbetowa, 9 anten sektorowych (w tym 3 szt. typu HW ADU4518R8 skierowane w azymutach 70°, 190°, 310° wysokość zawieszenia 58,70 m n.p.t, 6 szt. HW A704517RO skierowanych w azymutach 70°, 190°, 310°, wysokość zawieszenia 58,70 m n.p.t), 4 anteny radioliniowe, Ř 0,6 m skierowane w azymutach 4°, 76°, 196°, 321°, wysokość zawieszenia 56, 50, 56,30 m n.p.t, antena GPS, urządzenia sterujące u podnóża wieży, ogrodzenie, kablowa linia zasilająca – na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2018 r., znak: [...], orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] nr [...] wraz z kablową linią zasilającą; w skład inwestycji wchodzi: stalowa wieża kratowa typu NL-1/60 o łącznej wysokości 61,45 m n.p.t., fundamentowa płyta żelbetowa, 9 anten sektorowych (w tym 3 szt. typu HW ADU4518R8 skierowane w azymutach 70°, 190°, 310° wysokość zawieszenia 58,70 m n.p.t., 6 szt. HW A704517RO skierowanych w azymutach 70°, 190°, 310°, wysokość zawieszenia 58,70 m n.p.t.), 4 anteny radioliniowe, Ř 0,6 m skierowane w azymutach 4°, 76°, 196°, 321°, wysokość zawieszenia 56,50, 56,30 m n.p.t., antena GPS, urządzenia sterujące u podnóża wieży, ogrodzenie, kablowa linia zasilająca - na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...].

Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołań M. H. oraz S. G. od powyższej decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzją z dnia 23 listopada 2018 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy uzupełnić projekt budowalny o analizę rozkładu pól elektromagnetycznych dla istniejącej stacji bazowej [...] oraz planowanej stacji bazowej [...] przy uwzględnieniu, że w wyniku zjawiska superpozycji/kumulacji pól elektromagnetycznych o wartościach gęstości mocy niższych niż 0,1 W/m2 może zaistnieć taki wspólny obszar, gdzie wartość gęstości pola elektromagnetycznego od tych dwóch stacji przekroczy wartość 0,1 W/m2 oraz dane uwzględniające zsumowanie parametrów charakteryzujące dane przedsięwzięcie, ponieważ w projekcie budowlanym w kwalifikacji przedsięwzięcia brak było sumowania ERIP dla każdego azymutu.

Starosta [...], postanowieniem z dnia 5 grudnia 2018 r., wezwał inwestora m.in. do uzupełnienia projektu budowlanego o dane uwzględniające zsumowanie parametrów charakteryzujących planowane przedsięwzięcie oraz – ze względu na możliwość kumulacji/superpozycji pól elektromagnetycznych o wartościach gęstości mocy wyższych niż 0,1 W/m2, będącej skutkiem bliskiego sąsiedztwa istniejącej stacji bazowej [...] – również o analizę rozkładu pól elektromagnetycznych dla obu stacji wraz z wynikającymi z tego wnioskami dotyczącymi ustalenia czy przedmiotowe zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przywołanymi w treści powyższego postanowienia przepisami.

Inwestor pismem z dnia 7 stycznia 2019 r. przedłożył do organu l instancji uzupełnione 4 egzemplarze projektu budowlanego. Starosta [...] zawiadomieniem z dnia 24 stycznia 2019 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., poinformował strony postępowania o zgromadzonym materiale dowodowym oraz pouczył o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłaszania ewentualnych uwag. Z akt sprawy nie wynika aby ktokolwiek stawił się w organie l instancji w celu zapoznania się z aktami sprawy.

Starosta [...], decyzją Nr [...], znak: [...], z dnia 1 marca 2019 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa stacji bazowej telefonii komórkowej spółki [...] nr [...] wraz z kablową linią zasilającą; w skład inwestycji wchodzi: stalowa wieża kratowa typu [...] o łącznej wysokości 61,45 m n.p.t, fundamentowa płyta żelbetowa, 9 anten sektorowych (w tym 3 szt. typu HWADU4518R8 skierowane w azymutach 70°, 190°, 310° wysokość zawieszenia 58,70 m n.p.t, 6 szt. HW A704517RO skierowanych w azymutach 70°, 190°, 310°, wysokość zawieszenia 58,70 m n.p.t), 4 anteny radioliniowe, Ř 0,6 m skierowane w azymutach 4°, 76°, 196°, 321°, wysokość zawieszenia 56,50, 56,30 m n.p.t, antena GPS, urządzenia sterujące u podnóża wieży, ogrodzenie, kablowa linia zasilająca -na działce ewidencyjnej nr [...], obręb ewidencyjny [...], jednostka ewidencyjna [...] D. .

Od powyższej decyzji odwołanie wniosły strony postępowania, tj. Gmina D. oraz M. H.. M. H. zarzuciła naruszenie art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1 i § 3 k.p.a., art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; podniosła w szczególności, że organ nie podał jak definiuje miejsca dostępne dla ludności, czemu analizuje pojedyncze elementy przedsięwzięcia oraz nie weryfikuje kwestii maksymalnych pochyleń; kolejno wskazała, że organ l instancji powinien był ustalić faktyczną maksymalną moc ERIP anten na każdym sektorze, maksymalne tilty anten na podstawie danych katalogowych, a także wskazać możliwą potencjalną wysokość do zabudowy od środka elektrycznego anteny. Z kolei Gmina D. wskazała, że w miejscowości M. znajduje się już wieża antenowa oddalona o około 100 m od projektowanej, ponadto zlokalizowana jest poza terenem zabudowy i nie zakłóca ładu przestrzennego. Zdaniem Gminy D., projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej zaburzy ład przestrzenny, ponieważ w jej otoczeniu znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, co więcej byłoby to sprzeczne z art. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odwołująca się zwróciła uwagę na zapis § 31 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; zarzuciła, że Starosta [...] w treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji dokonał jedynie powielenia treści dokumentacji technicznej przedłożonej przez inwestora, nie poddając jej jakiejkolwiek weryfikacji. W ocenie odwołującej się, Starosta [...] był nie tyle uprawniony, ale i zobowiązany do dokonania wnikliwej weryfikacji przedłożonej dokumentacji technicznej w tym dokonania własnych obliczeń lub też zasięgnięcia opinii biegłego w tym zakresie, albowiem dokumentacja techniczna sporządzona i przedłożona została przez inwestora, a więc podmiot bezpośrednio zainteresowany jednostronnym rozstrzygnięciem sprawy. Gmina D. wskazała również na niebezpieczeństwo dla zdrowia i życia ludzi, jakie powodują stacje bazowe telefonii komórkowej, a także na fakt, że realizacja inwestycji nie może uniemożliwić korzystania z nieruchomości sąsiedniej w jej istniejącym stanie zagospodarowania albo w sposób zgodny z przeznaczeniem określony w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy, działając na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wezwał pełnomocnika inwestora J. K. do ustosunkowania się do zarzutów zawartych w piśmie M. H. z dnia 19 kwietnia 2019 r., dotyczących m.in. zaniżenia mocy ERIP anten oraz nie uwzględnienia maksymalnych tiltów anten. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z dnia 30 maja 2019 r., pełnomocnik inwestora ustosunkował się do odnośnych zarzutów, załączając jednocześnie opinię sporządzoną przez P. G.. Skarżąca pismem z dnia 23 lipca 2019 r. odniosła się do wspomnianego pisma J. K..

Rozpatrzywszy odwołania, Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 16 grudnia 2019 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 1 marca 2019 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Wojewoda przytoczył art. 4 i art. 5 Prawa budowalnego oraz w nawiązaniu do art. 35 tej ustawy wyjaśnił zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Dalej organ odniósł się z osobna do poszczególnych kwestii: 1) dotyczących prowadzenia postępowania administracyjnego, 2) dotyczących stosowania prawa budowalnego, 3) środowiskowych.

Odnosząc się do kwestii dotyczących prowadzenia postępowania administracyjnego, organ odwoławczy wskazał na art. 12 § 1 k.p.a., który zobowiązuje do przeciwdziałania przewlekaniu postępowania poprzez m.in. żądanie wyjaśnień i dowodów ponad te, które mają znaczenie dla sprawy i są konieczne dla jej wyjaśnienia. Organ odwoławczy ocenił, że wszystkie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zostały ustalone w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego na podstawie znajdującej się w aktach dokumentacji.

Odnosząc się do kwestii dotyczących stosowania prawa budowlanego, Wojewoda wskazał, że zaplanowano budowę stalowej kratowej wieży NL-1/60 posadowionej na kołowym żelbetowym fundamencie o łącznej wysokości 61,45 m. Zaprojektowano fundament płytowy o średnicy 10 m, którego zagłębienie w gruncie, od poziomu posadowienia do projektowanego poziomu terenu (rzędna 188,2 m n.p.m.) wyniesie 1,2 m. Projektowana wieża będzie zlokalizowana we wschodniej części działki nr [...] w odległości 8,5 m od północno wschodniej granicy działki oraz 3,2 m od południowo - wschodniej granicy działki nr [...]. Na wieży zostaną zamontowane anteny sektorowe i radioliniowe. Zaprojektowane zostało zasilanie planowanej stacji, zgodnie z warunkami przyłączenia nr [...] z dnia 8 sierpnia 2017 r. wydanymi przez T. D..

Na terenie objętym wnioskiem o pozwolenie na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy D. w części obejmującej sołectwa: D., G. i M. przyjęty Uchwałą Rady Gminy w D. Nr [...] dnia 31 stycznia 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia 22 marca 2005 r., Nr [...], poz. 1067 ze zm.). Zgodnie z ustaleniami planu działka inwestycyjna znajduje się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem 7.Ra, w tj. w terenach rolniczych na obszarach stanowisk archeologicznych, położonych w całości lub w części w granicach zagrożeń zalewem powodziowym, z przeznaczeniem dla 1) gospodarki rolnej prowadzonej na gruntach ornych, łąkach pastwiskach i w sadach, 2) funkcji rekreacyjno-turystycznych, w zakresie dopuszczonym przepisami ust. 2, 3) zalesień, w zakresie określonym w ust. 3, 4) przyrodniczych funkcji ochronnych w terenach obudowy biologicznej cieków wodnych. Na tym terenie w myśl § 12 ust. 2 pkt 1 lit d mpzp dopuszcza się lokalizację urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Co więcej na całym obszarze objętym ustaleniami planu, także na terenie rolniczym dopuszcza się niezależnie od jego ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu, realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej służących zaspokajaniu potrzeb lokalnych, z zakresu zaopatrzenia w gaz, ciepło oraz telekomunikacji (w tym m.in. stacji redukcyjnych gazu, masztów telekomunikacji bezprzewodowej (§ 27 ust. 1 pkt 2d mpzp). Paragraf 28 ust. 1 mpzp uwzględnia uwarunkowania związane z planowanym utworzeniem [...] Parku Krajobrazowego, którego projektowany obszar obejmuje w całości gminę D. . W punkcie 2 ustępu 2 powyższego przepisu zawarte są ograniczenia i zakazy, litera a stanowi zakaz, cyt.: realizacji przedsięwzięć oddziałujących na środowisko z wyłączeniem urządzeń infrastruktury technicznej i ochrony środowiska.

Wojewoda w nawiązaniu do art. 143 ust. 2 u.g.n. i przepisów Prawa telekomunikacyjnego wyjaśnił definicję infrastruktury technicznej oraz infrastruktury telekomunikacyjnej – i wskazał, że przedmiotowa stacja telefonii komórkowej realizowana jest w ramach rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych; jest także elementem sieci telekomunikacyjnej i elementem infrastruktury technicznej, której przedmiotem inwestycji będzie wieża kratowa NL-1/60, której wysokość trzonu wynosi 60,0 m, a jej łączna wysokość nad poziom terenu wynosi 61,45 m (włącznie z betonowym cokołem, kotwą fundamentową wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikiem), na której umieszczone zostaną anteny radioliniowe i sektorowe. Wewnątrz wieży zamontowane zostaną urządzenia sterujące APM na stalowych rusztach mocowanych do podstawy wieży. Do wieży zostanie dostarczona energia elektryczna. Na działce inwestycyjnej nie zostały wyznaczone stanowiska archeologiczne I i II kategorii, co wynika z załącznika graficznego do mpzp. Teren będzie zagrożony powodzią wyłącznie w przypadku całkowitego zniszczenia wału przeciwpowodziowego znajdującego się po lewej stronie rzeki [...].

W konkluzji Wojewoda stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę na art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

W odniesieniu do kwestii środowiskowych organ odwoławczy wpierw zauważył, że organ I instancji zweryfikował określony przez projektanta obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmujący działki o numerach ewidencyjnych: działkę inwestycyjną nr [...] oraz działki nr [...], [...], [...], [...] w M.. Działki te zostały wyznaczone zgodnie z przewidywanym sumarycznym obszarem występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2. Kryterium poziomów pól elektromagnetycznych posługuje się rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192 poz. 1883). Od ustalenia, czy działka należąca do określonego podmiotu znajduje się w obszarze takiego oddziaływania, czy poza nim, zależy m.in. ocena statusu tejże osoby jako strony postępowania. Zgodnie z art. 143 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez społeczno-gospodarcze przeznaczenie gruntu własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Z kolei § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (o treści obowiązującej w dniu wydania decyzji – Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) stanowi, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Oznacza to, że jeżeli inwestor projektuje budowę urządzeń powodujących emisję pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2, a strefy tych pól wykraczać będą – choćby w przestrzeni – ponad działkami sąsiednimi, to właściciele tych działek sąsiednich doznają ograniczenia w zagospodarowaniu należącego do nich terenu, co jednocześnie powodować będzie, że należąca do nich nieruchomość pozostawać będzie w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Gęstość natężenia pola elektromagnetycznego, na podstawie którego określa się obszar oddziaływania inwestycji, wyznaczana jest w oparciu o dany model fizyczny i odpowiadające temu modelowi wzory, uwzględniające właściwości kierunkowe anten oraz zastępczą mocy promieniowaną izotropowo (przy założeniu maksymalnego obciążenia anten). Z projektu budowalnego (a dokładniej z części branży telekomunikacyjnej, opracowanej i sprawdzonej przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej) wynika, że obliczając zasięg oddziaływania pola elektromagnetycznego o ponadnormatywnej gęstości natężenia przeanalizowano możliwe ustawienia pochylenia anten, tak aby otrzymać przypadek najbardziej niekorzystny dla środowiska, co występuje w przypadkach: maksymalnego pochylenia anten – wtedy dolna granica występowania pola elektromagnetycznego o ponadnormatywnej wartości gęstości natężenia jest najniżej położona oraz minimalnego pochylenia anten – wtedy ww. obszar jest najdalej wysunięty w stosunku do położenia stacji bazowej. Wyniki obliczeń przedstawiono w formie stabelaryzowanej (karta 115) oraz graficznej (karta 118-120). Ponadto w projekcie budowlanym na stronie 26 stwierdzono, cyt.: "W sąsiedztwie projektowanej stacji bazowej, w odległości ok. 105m od planowanej stacji bazowej znajduje się wieża telekomunikacyjna operatora sieci [...] Znajduje się na niej instalacja o oznaczeniu ID: 24164. Konfigurację antenową dla tej instalacji, uzyskaną od operatora, przedstawiono w Tabeli 2". Z kolei na stronie 27 napisano, cyt.: "W otoczeniu przedmiotowej stacji bazowej, poza wymienioną wyżej instalacją telefonii komórkowej, nie występują instalacje radiokomunikacyjne, ani inne instalacje emitujące pola elektromagnetyczne w zbliżonym zakresie częstotliwości, których oddziaływanie należałoby uwzględnić. Wobec powyższego nie ma zagrożenia, że superpozycja pól elektromagnetycznych pochodzących od obu stacji spowoduje występowanie pola elektromagnetycznego o wartościach gęstości mocy wyższych niż 0,1 W/m2 w miejscach dostępnych dla ludności. Powyższe potwierdza rysunek pn.: Przewidywane maksymalne obszary pola o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 – widok w płaszczyźnie pionowej dla maksymalnego pochylenia osi głównych wiązek" (str. 118 projektu budowlanego), na którym sumaryczny obszar pola o gęstości wyższej niż 0,1 W/m2 wyznaczony dla projektowanej instalacji [...] w azymucie 70°, w miejscu gdzie się on kończy (54,3 m) pada na wysokości 51,4 m. Na powyższym rysunku ukazano fragment dolnej krawędzi sumarycznego obszaru pola o gęstości wyższej niż 0,1 W/m2 dla istniejącej instalacji [...] który pada na wysokość 26,7 m. Zatem wiązki te mijają się a różnica wysokości ich padania to aż 24,7 m (51,4 m - 26,7 m). Potwierdza to fakt, że zjawisko superpozycji pól elektromagnetycznych pochodzących od obu stacji nie występuje.

Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, działki znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji, czyli działki nad którymi na określonej wysokości gęstość natężenia pola elektromagnetycznego przekracza 0,1 W/m2, tj. działki nr [...] (dr), [...] (dr), [...] oraz część działki [...] położone są w obszarze oznaczonym symbolem 7.Ra.w, tj. terenach rolniczych gdzie dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych i inwentarskich związanych z istniejącą zabudową, z kolei działka nr [...] oraz część dz. nr [...] zlokalizowane są na terenie oznaczonym symbolem 7.MNR/w – w terenach zabudowy zagrodowej, jednorodzinnej i usługowej, a działka nr [...] położona w obszarze oznaczonym KDW, czyli tereny tras i urządzeń komunikacyjnych (dróg, ulic, parkingów). Wszystkie wskazane powyżej tereny położone w całości lub w części w granicach zagrożeń zalewem powodziowym. Zgodnie z § 8 ust. 1 mpzp tereny oznaczone symbolem MNR przeznacza się m.in. do zabudowy zagrodowej oraz obiektów i urządzeń związanych z prowadzeniem gospodarki rolnej, zabudowy jednorodzinnej, usług publicznych i komercyjnych nie oddziałujących znacząco na środowisko oraz obiektów i urządzeń im towarzyszących. Na terenach oznaczonych symbolem R, zgodnie z § 12 ust. 2 mpzp, dopuszcza się lokalizację budynków gospodarczych i inwentarskich związanych z istniejącą zabudową. Zgodnie z ogólnymi warunkami kształtowania formy zabudowy (§ 32 ust. 4 mpzp) dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz w zabudowie zagrodowej ogranicza się liczbę kondygnacji naziemnych do dwóch, a ich wysokość do 9,00 m. Liczba kondygnacji nadziemnych budynków użyteczności publicznej ogranicza się do trzech, a wysokość tych budynków do 12 m. Dla budynków gospodarczych i garaży ograniczona jest do 5 m na terenach MN oraz 7 m na pozostałych terenach. Zgodnie z § 8 ust. 2 pkt 2 na terenach MNR dopuszcza się odstępstwa od ogólnych warunków dotyczących wysokości budynku w przypadku nadbudowy istniejącego budynku, jednak wyłącznie w zakresie zmierzającym do zastąpienia dachu płaskiego dachem stromym. Tereny tras i urządzeń komunikacyjnych nie są przeznaczone pod zabudowę kubaturową. Strefy zasięgu pola elektromagnetycznego wskazane zostały na projekcie zagospodarowania terenu (karta 30).

Wojewoda zauważył, że ustawą z dnia 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw wprowadzono zmiany w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (obowiązującej w dniu wydania decyzji – Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.) doprecyzowano pojęcie "miejsca dostępnego dla ludności" poprzez jednoznaczne przesądzenie, że miejsca takie ustala się według istniejącego, a nie potencjalnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości na dzień dokonywania kwalifikacji określonego przedsięwzięcia. Zgodnie z treścią art. 38 ustawy zmieniającej z dnia 30 sierpnia 2019 r. przepis ten wszedł w życie 25 października 2019 r. (tj. po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia ustawy zmieniającej), zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma treść przepisu w formie zmienionej.

Dalej Wojewoda, mając na uwadze rozbieżne stanowiska sądów administracyjnych w kwestii badania możliwych lub projektowanych tiltów anten stacji bazowych, stwierdził, że w projekcie budowalnym wskazano, że maksymalne pochylenie głównej wiązki promieniowania każdej poszczególnej anteny sektorowej (tilt) wynosi 10°. W projekcie przedstawiono zestawienia dotyczące zasięgu gęstości natężenia pola elektromagnetycznego przekraczającej 0,1 W/m2 oraz zasięgu i przebiegu osi głównych wiązek promieniowania anten dla wartości granicznych nachylenia tych anten (tiltów). Zatem przedstawiono wyniki dla projektowanych tiltów anten. Nawiązując do zarzutów skarżącego dotyczących nie uwzględnienia maksymalnych tiltów anten, Wojewoda wyjaśnił, że pismem z dnia 13 maja 2019 r., znak: [...], wezwano inwestora do ustosunkowania się do przedmiotowej kwestii. J. K. w piśmie z dnia 30 maja 2019 r. wskazał m. in., że zakresy pochylenia tiltu zadeklarowane i wskazane w dokumentacji należy traktować jako maksymalne. W dokumentacji przedstawiono wszystkie parametry, którymi ta konkretna inwestycja będzie się charakteryzować, co więcej analizy i obliczenia dla innych tiltów czy też wysokości zawieszenia anten nie miałyby nic wspólnego z planowaną inwestycją o konkretnych wskazanych w projekcie budowlanym parametrach. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, oceniając projekt budowalny nie jest uprawniony do analizy innych niż te opisane w projekcie parametrów inwestycji (stacji bazowej). Takie rozważania dotyczyłyby stanu innego niż projektowany i w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej, z uwagi na specyfikę jej działania, odnosiłby się tym samym do innej inwestycji. Organ administracji architektoniczno-budowalnej nie jest uprawniony do analizy potencjalnego zachowania się stacji bazowej telefonii komórkowej związanego z eksploatacją obiektu. W razie ewentualnej zmiany pochylenia anten istnieje obowiązek wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

W ocenie organu odwoławczego, brak jest w przepisach prawa podstawy do żądania dokonania przez projektanta dodatkowej analizy uwzględniającej inne niż projektowane nachylenie osi głównych wiązek promieniowania. Natomiast realizacja inwestycji w sposób odmienny aniżeli przyjęty w zatwierdzonym projekcie budowalnym, stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego (odstąpienie, które zwiększa obszar oddziaływania inwestycji stanowi istotne odstąpienie, por. art. 36a Pb). Zarówno kontrola zgodności z projektem budowlanym realizacji jak i sposobu użytkowania inwestycji, leży w gestii organu nadzoru budowlanego. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nie może zakładać realizacji inwestycji w sposób odmienny od przyjętego w zatwierdzonym projekcie budowlanym. Poza tym z materiału dowodowego wynika, że minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tilcie anten), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnej gęstości wynosi ponad 48,9 m n.p.t. (por. przewidywane maksymalne obszary pola o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 - widok w płaszczyźnie pionowej dla maksymalnego pochylenia osi głównych wiązek, karta 119 projektu budowlanego), co oznacza, że pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnym poziomie nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi – również przy uwzględnieniu wysokości potencjalnej zabudowy możliwej do zrealizowania w oparciu o zapisy planu, a projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów.

Mając na uwadze powszechne obawy dotyczące wpływu pól elektromagnetycznych na życie i zdrowie ludzi, Wojewoda wyjaśnił, że w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów określono m.in. dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych o częstotliwościach powyżej 300 MHz (megaherców), a więc o częstotliwościach wykorzystywanych w telefonii komórkowej. Standard jakości środowiska określony jako dopuszczalny poziom składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego o częstotliwości powyżej 300 MHz w miejscach środowiska dostępnych dla ludności wynosi 7 V/m. Dla pól elektromagnetycznych o takich częstotliwościach można jako standardu jakości środowiska używać także gęstości mocy pola. Jak już wyżej wyjaśniono, dopuszczalny poziom gęstości mocy wynosi w Polsce 0,1 W/m (watów na metr kwadratowy). Podstawowym dokumentem Unii Europejskiej, odnoszącym się do ochrony ludności przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych jest Rekomendacja (zalecenie) Rady Europy z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie ograniczania ekspozycji ludności w polach elektromagnetycznych (1999/519/EC), w której zawarto wykaz wielkości fizycznych zalecanych do stosowania przy określaniu oddziaływania pól elektromagnetycznych na ludzi oraz określono dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych, jakie mogą występować w miejscach przebywania ludności. Zgodnie z powyższą Rekomendacją dopuszczalny poziom pól elektromagnetycznych o częstotliwościach używanych w telefonii komórkowej wyznacza się w watach na metr kwadratowy jako wynik ilorazu f/200, gdzie f jest równe częstotliwości pola. Dla częstotliwości używanej w systemie GSM900 wartość ta wynosi 4 W/m2, dla systemu GSM1800 – 9 W/m2, natomiast dla systemu UMTS – 10,5 W/m2. Zatem, wartości te są dużo wyższe, a więc bardziej liberalne, od wartości 0,1 W/m2, obowiązującej w Polsce. Dodatkowo, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, a w odróżnieniu do postanowień zalecenia 1999/519/EC, nie stosuje się uśredniania wyników pomiarów PEM, ani w czasie ani w przestrzeni. Powyższe oznacza, że ograniczenia nałożone w Polsce na maksymalne poziomy pól elektromagnetycznych o częstotliwości radiowej, wytwarzanych przez instalacje radiokomunikacyjne, np. przez urządzenia stacji bazowych sieci komórkowych, co do wartości i sposobu wyznaczania, są wielokrotnie ostrzejsze niż określone w zaleceniu 1999/519/EC i przyjęte do bezpośredniego stosowania w wielu państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Wojewoda wyjaśnił, że oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się w ramach Państwowego Monitoringu Środowiska, a okresowe badania poziomów tych pól prowadzi Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zgodnie z art. 123 ustawy Prawo ochrony środowiska. Główny Inspektorat Ochrony Środowiska wykonuje roczne i trzyletnie oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla obszaru całej Polski i dla poszczególnych województw. Wyniki tych pomiarów dostępne są na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Ochrony Środowiska. Wykazy pozwoleń radiowych dla stacji bazowych telefonii komórkowej (GSM, UMTS, LTE) oraz stacji wykorzystujących technologię CDMA dostępne są na rządowych stronach internetowych.

Organ odwoławczy nadto zwrócił uwagę na nowo wprowadzone zapisy w ustawie o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych dotyczące Systemu Informacyjnego o Instalacjach Wytwarzających Promieniowanie Elektromagnetyczne (art. 29g) i podkreślił, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, a nie organy administracji architektoniczno-budowlanej, kontroluje potencjalne zmiany, w tym przekroczenia generowane przez powstały obiekt, zarówno w zakresie, w jakim byłyby generowany przy prawidłowym, jak i nieprawidłowym (niezgodnym z pozwoleniem na budowę), użytkowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że w projekcie budowlanym na stronie 128-129 (w opracowaniu pn.: Kwalifikacja przedsięwzięcia) w punkcie 5 we wnioskach i zaleceniach zawarty został zapis, cyt.: "(...) rozpatrywana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie nie osiąga też progów wskazanych w w/wym. Rozporządzeniu (zobacz § 2 ust. 1 pkt 7) oraz § 3 ust. 1 pkt 8), wobec tego zostaje uznane za nieniosące ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko, dlatego też nie podlega ono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym (...) niniejsza inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (...) ani też przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (...)". Kwalifikacji dokonano na podstawie: ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ze zmianami; Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ze zmianami.

Niezależnie od powyższego, Wojewoda wyjaśnił, że to organ administracji architektoniczno-budowlanej jest organem właściwym do dokonania, na podstawie m.in. przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oceny czy dane zamierzenie budowlane należy do przedsięwzięć, dla których przeprowadzenie procedury oceny oddziaływania na środowisko jest lub może być wymagane. Podstawowym dokumentem środowiskowym, w oparciu o który dokonuje się powyższej oceny jest kwalifikacja przedsięwzięcia. Obowiązek przygotowania tego opracowania wynika z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, kwalifikowaniem objęte są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Zgodnie z ww. rozporządzeniem kwalifikacja przeprowadzana jest w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowania izotropowo (ERP) oraz na podstawie odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Stosownie do treści art. 124 ust. 2 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W – przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny – przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).

Kwalifikacja przedsięwzięcia jest opracowaniem modelu przewidywanej sytuacji i bazuje na danych poszczególnych anten zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta anten oraz na założeniach operatora. W kwalifikacji przedsięwzięcia nie analizuje się rzeczywistego rozkładu promieniowania elektromagnetycznego, lecz jedynie wektor osi głównej wiązki. Długość osi wiązki jest uzależniona tylko i wyłącznie od jednego parametru – równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny. W tym kontekście Wojewoda przytoczył definicje relewantnych pojęć zawarte w opracowaniu pn.: "Wyjaśnienia do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko Dz. U. Nr 158, poz. 1105", przygotowanym przez Dyrektora Departamentu Ocen Oddziaływania na Środowisko w Ministerstwie Środowiska.

W ocenie Wojewody, jako pojedynczą antenę, o której mowa w rozporządzeniu, należy rozumieć antenę, która może składać się z kilku systemów nadawczych (antena wielosystemowa) o różnym zysku energetycznym dla każdego z obsługiwanych pasm. Taka wielosystemowa antena ma jeden środek elektryczny anteny, względem którego wyznaczana jest charakterystyka promieniowania anteny. Dla takiej pojedynczej anteny składającej się z kilku systemów nadawczych sumowana jest moc promieniowana izotropowo przez poszczególne systemy, a równoważną moc promieniowaną izotropowo bada się wyłącznie w osi wiązki głównej promieniowania anteny, przy czym chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą półprostą (o początku w środku elektrycznym anteny), a nie obiekt przestrzenny – zatem nie ma prawnych możliwości do rozważania czy np. w przypadku dwóch wielosystemowych anten, zawieszonych w niewielkiej odległości od siebie zachodzi zjawisko kumulacji, o którym mowa w niektórych wyrokach sądów administracyjnych. Nawet w sytuacji ewentualnego "przecinania" się tych teoretycznych osi wiązek głównych promieniowania dwóch wielosystemowych anten, nie ma żadnych podstaw prawnych (ani naukowych) do sumowania mocy tych anten i określania – w oparciu o zsumowane wartości – zasięgu osi głównej wiązki promieniowania anteny. W żadnym przepisie tego rozporządzenia, ani w żadnym znanym organowi opracowaniu naukowym czy interpretacji Ministerstwa lub odpowiedzi na interpelacje poselską nie dopuszczono takiej możliwości.

Przytoczywszy art. 122a ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, Wojewoda wskazał, że kwalifikacja przedsięwzięcia jest opracowaniem modelu przewidywanej sytuacji i bazuje na danych poszczególnych anten zgodnie z informacjami uzyskanymi od producenta anten oraz na założeniach operatora. W związku z tym, zgodnie z przepisami prawa przed uruchomieniem stacji oraz po każdej jej rekonfiguracji, mającej wpływ na wielkość emitowanego promieniowania, wykonuje się stosowne pomiary natężenia pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludzi, które potwierdzają deklarowane moce, a dokładniej ich nieprzekroczenie, gdyż moce niższe niż zadeklarowane wykazują zgodność pomiarów z założeniami projektowymi. Dodatkowo, takie pomiary wykonywane są na wniosek zarządcy lub właściciela nieruchomości, na której nastąpiła zamiana zagospodarowania (np. poprzez jej zabudowę) i w przypadku gdy dopuszczalne wartości gęstości natężenia pola elektromagnetycznego są przekroczone w nowopowstałych miejscach dostępnych dla ludności, właściciel (zarządca) instalacji winien podjąć odpowiednie działania, aby sytuację zmienić (art. 121 ustawy Prawo ochrony środowiska). Zgodnie z art. 76 ww. ustawy Prawo ochrony środowiska, nowo zbudowany lub zmodernizowany obiekt budowlany, zespół obiektów lub instalacja, nie mogą być oddane do użytkowania, jeżeli nie spełniają wymagań ochrony środowiska, w tym dotrzymywania – na etapie wymaganych prawem badań i sprawdzeń, wynikających z mocy prawa – standardów emisyjnych oraz określonych w pozwoleniu warunków emisji. Pomiary te, wykonywane w punktach pomiarowych położonych na wysokościach od 0,3 m do 2 m nad powierzchnią ziemi albo nad innymi powierzchniami, na których mogą przebywać ludzie, są przeprowadzane przez prowadzącego instalację oraz użytkownika urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, co wynika wprost z art. 122a ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. W myśl art. 147a tej ustawy: Prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, w tym pobieranie próbek przez: 1) akredytowane laboratorium (...) lub 2) certyfikowane jednostki badawcze, (...) – w zakresie badań, do których wykonywania są obowiązani. Zgodnie z art. 338 tej ustawy naruszenie obowiązku wykonywania pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku związane jest z karą aresztu albo ograniczenia wolności lub podlega karze grzywny.

Inwestor przedłożył kwalifikację zgłaszanego przedsięwzięcia, z której wynika, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na rysunkach znajdujących się w projekcie budowlanym (str. 131-133) przedstawiono przekroje pionowe terenu z uwzględnieniem występowania miejsc dostępnych dla ludności, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania, dla maksymalnego projektowanego pochylenia wiązek anten sektorowych. Jak wynika z tych rysunków, środek elektryczny anten i oś główna wiązek promieniowania znajduje się na wysokości: 58,7 m dla azymutów 70°, 190° i 310°. Minimalna wysokość osi głównych nad poziomem terenu, przy ich maksymalnym pochyleniu - 10°, wynosi odpowiednio: a) dla azymutu 70°: 48,8 m nad poziomem terenu (w odległości 70 m od środka elektrycznego anten); 34,8 m nad poziomem terenu (w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny tj. cyt.: przekrój dla hipotetycznej, pojedynczej anteny o mocy ERIP jak dla sumy trzech planowanych anten 3701 W); b) dla azymutu 190°: 46,0 m nad poziomem terenu (w odległości 70 m od środka elektrycznego anten); 31,1 m nad poziomem terenu (w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny tj. cyt.: przekrój dla hipotetycznej, pojedynczej anteny o mocy ERIP jak dla sumy trzech planowanych anten 3701 W); dla azymutu 310°: 46,7 m nad poziomem terenu (w odległości 70 m od środka elektrycznego anten); 33,2 m nad poziomem terenu (w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny tj. cyt.: przekrój dla hipotetycznej, pojedynczej anteny o mocy ERIP jak dla sumy trzech planowanych anten 3701 W). Inwestor w projekcie budowlanym wyznaczył odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten dla istniejącego zagospodarowania terenu (co jest spójne z zamiarem ustawodawcy, który w obecnie obowiązujących przepisach doprecyzował pojęcie miejsc dostępnych dla ludności, prawdopodobnie z uwagi na rozbieżne interpretacje tego pojęcia w orzeczeniach sądowo-administracyjnych, w których wskazano m.in. na konieczność uwzględnienia również potencjalnej, dopuszczonej zapisami miejscowych planów zagospodarowania terenu, zabudowy). Analiza przedłożonej przez Inwestora kwalifikacji wykazała, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, również przy uwzględnieniu definicji miejsc dostępnych dla ludności (także w przypadku zastosowania rozszerzonego - obecnie nie obowiązującego).

W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji Wojewoda wyjaśnił, że kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z wyżej 35 ust. 1 Prawa budowalnego. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania (m.in. przyjęte założenia i metody obliczeń) odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone (karta 5, 141 projektu budowlanego). Wszyscy projektanci i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, został oprawiony i trwale zszyty. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 60 - 62 projektu budowlanego). W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowo-wodnych. Projektant przedłożył ponadto oświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 Pb, z którego wynika że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co oznacza, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek złożenia takiego oświadczenie wynika z art. 5 pkt 4 w związku z art. 25 ustawy z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw. Przedłożenie ww. oświadczenia przez projektanta nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej od dokonania samodzielnej kwalifikacji przedsięwzięcia. Wyniki tej oceny zostały przedstawione w niniejszej decyzji w części traktującej kwestie środowiskowe.

Pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. M. H. złożyła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa: 1) art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2008 r. nr 199 poz. 1227) w powiazaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez nie ustalenie maksymalnej mocy oraz pochyleń tym bardziej, iż organ nawet nie dysponował kartą katalogową anteny i tym samym przyjął bezkrytycznie stanowisko inwestora, 2) art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż organy architektoniczno-budowlane nie mają obowiązku ani uprawnień do weryfikacji dokumentacji technicznej w zakresie maksymalnych mocy oraz pochyleń anten, co jest sprzeczne z aktualna linią orzeczniczą NSA. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż organy przyjęły w istocie, że żadna inwestycja nie będzie wymagać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, albowiem pochylenia zawsze można dostosować do danego terenu. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że – w jej ocenie – istota sprawy dotyczy sporu pomiędzy organem a NSA w kwestiach dotyczących maksymalnych mocy, pochyleń oraz obowiązku lub nie weryfikowania dokumentacji technicznej. W ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie nie wiadomo ile może wynosić moc maksymalna anten oraz jej pochylenie tym bardziej, że organ nie weryfikował tych kwestii. Skarżąca podniosła, że należy uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania oraz ukształtowanie terenu, w szczególności istniejącej, jak i potencjalnej zabudowy. Najważniejsze jest bowiem zdrowie i bezpieczeństwo ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnej, dlatego niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję o lokalizacji stacji bazowej musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności. Skarżąca zacytowała fragmenty orzeczeń sądowych, które w przekonaniu skarżącej przemawiają za prezentowanym przez nią stanowiskiem.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów odwołania, uznając je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.

Zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z ustawą z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 dalej jako "pr.bud.") i przepisami wykonawczymi do ustawy oraz w zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. w części obejmującej sołectwa: D., G. i M. – uchwała Rady Gminy D. N. [...] z dnia 31 stycznia 2005 r. (Dz. Urz. Województwa z 2005 Nr [...] ze zm.), a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu zawarte w tej decyzji rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zaś jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. – uzasadnienie to jest spójne i logiczne; obejmuje ogół relewantnych okoliczności faktycznych i prawnych, a nadto odnosi się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pr.bud. "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt jest zgodny z odnośnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty. Nie budzi wątpliwości pozytywna ocena organów co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Zaistniały zatem przesłanki uprawniające i zarazem zobowiązujące organ do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 pr.bud. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy.

Zważywszy na specyfikę niniejszej sprawy szczególne znaczenie miała w pierwszej kolejności kwestia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym kontekście Wojewoda wskazał, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. w części obejmującej sołectwa: D., G. i M. działka inwestycyjna znajduje się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem 7.Ra, w tj. w terenach rolniczych na obszarach stanowisk archeologicznych, położonych w całości lub w części w granicach zagrożeń zalewem powodziowym, z przeznaczeniem dla 1) gospodarki rolnej prowadzonej na gruntach ornych, łąkach pastwiskach i w sadach, 2) funkcji rekreacyjno-turystycznych, w zakresie dopuszczonym przepisami ust. 2, 3) zalesień, w zakresie określonym w ust. 3, 4) przyrodniczych funkcji ochronnych w terenach obudowy biologicznej cieków wodnych. Zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 1 lit d planu na tym terenie dopuszcza się lokalizację urządzeń komunikacji, gospodarki wodnej i infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych. Ponadto, zgodnie z § 27 ust. 1 pkt 2d planu, na całym obszarze objętym ustaleniami planu, także na terenie rolniczym, dopuszcza się niezależnie od jego ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu, realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej służących zaspokajaniu potrzeb lokalnych, z zakresu zaopatrzenia w gaz, ciepło oraz telekomunikacji, w tym m.in. stacji redukcyjnych gazu, masztów telekomunikacji bezprzewodowej. Paragraf 28 ust. 1 planu uwzględnia uwarunkowania związane z planowanym utworzeniem [...] Parku Krajobrazowego, którego projektowany obszar obejmuje w całości gminę D. . W punkcie 2 ustępu 2 powyższego przepisu zawarte są ograniczenia i zakazy, litera a stanowi o zakazie realizacji przedsięwzięć oddziałujących na środowisko, jednak z wyłączeniem urządzeń infrastruktury technicznej i ochrony środowiska. Przedmiotowa stacja telefonii komórkowej stanowi element sieci telekomunikacyjnej i element infrastruktury technicznej. Nie budzi zatem wątpliwości konkluzja Wojewody, iż projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy niejako dodatkowo wskazał również na przepis na art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych.

Sąd podziela również zreferowane wyżej stanowisko Wojewody co do zgodności projektu budowalnego z wymaganiami ochrony środowiska. Prawidłowo zweryfikowany został określony przez projektanta obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmujący działki o numerach ewidencyjnych: działkę inwestycyjną nr [...] oraz działki nr [...] w M.. Przyjęto w tym zakresie prawidłowe kryterium nawiązujące do przewidywanego sumarycznego obszaru występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2. Wskazane w projekcie budowlanym wyniki dokonanych obliczeń (forma tabelaryczna i graficzna) nie budzą wątpliwości; przekonująco wykluczono też możliwość wystąpienia zjawiska superpozycji pól elektromagnetycznych pochodzących od projektowanej stacji i istniejącej wieży telekomunikacyjnej operatora sieci [...].

Wojewoda dokonał, w nawiązaniu do projektu zagospodarowania terenu, szczegółowych i prawidłowych ustaleń co do przeznaczenia planistycznego działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, podkreślając, że tereny tras i urządzeń komunikacyjnych nie są przeznaczone pod zabudowę kubaturową – a nadto zasadnie zwrócił uwagę na znowelizowane brzmienie art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, wedle którego miejsca dostępne dla ludności ustala się według istniejącego, a nie potencjalnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości na dzień dokonywania kwalifikacji określonego przedsięwzięcia.

W ocenie Sądu, Wojewoda zasadnie przyjął – gdy chodzi o kwestię badania możliwych lub projektowanych tiltów anten – że liczą się parametry zadeklarowane w dokumentacji projektowej i że brak jest w przepisach prawa podstawy do żądania dokonania przez projektanta dodatkowej analizy uwzględniającej inne niż projektowane nachylenie osi głównych wiązek promieniowania. Słusznie Wojewoda podkreślił w tym kontekście (a także w innych miejscach uzasadnienia decyzji) znaczenie następczej kontroli inwestycji, której wyniki – w razie stwierdzenia niezgodności wykonanego obiektu z projektem, także w zakresie odnośnych parametrów – mogą być podstawą stosownych działań. Niepodobna zakładać, że organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien taką niezgodność antycypować. Wojewoda trafnie zauważył przy tym, że w przedmiotowym przypadku minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tilcie anten), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnej gęstości, wynosi ponad 48,9 m n.p.t. (karta 119 projektu budowlanego), co oznacza, że pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnym poziomie nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi – również przy uwzględnieniu wysokości potencjalnej zabudowy możliwej do zrealizowania w oparciu o zapisy planu, a projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów.

W ocenie Sądu, wnikliwie rozważona i prawidłowo rozstrzygnięta została kwestia ewentualnej kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i – w konsekwencji – konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Wojewoda wpierw zwrócił uwagę na twierdzenia projektanta w tej mierze (s. 128-129), zastrzegając – trafnie – że nie są one wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej i podlegają weryfikacji. Dokonując tej weryfikacji Wojewoda zaznaczył, że podstawowym dokumentem środowiskowym, w oparciu o który się jej dokonuje, jest kwalifikacja przedsięwzięcia. Wspomniana kwalifikacja przeprowadzana jest w oparciu o dwa kryteria: równoważną moc promieniowania izotropowo (ERP) oraz na podstawie odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. W wyżej zreferowanym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczone i prawidłowo zinterpretowane zostały przepisy art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, toteż zbędne jest ponowne ich powoływanie w tym miejscu. Podkreślić jednak trzeba, że Sąd uznał za przekonująco uzasadnioną i trafną tezę organu odwoławczego, w myśl której: "Jako pojedynczą antenę, o której mowa w rozporządzeniu, należy rozumieć antenę, która może składać się z kilku systemów nadawczych (antena wielosystemowa) o różnym zysku energetycznym dla każdego z obsługiwanych pasm. Taka wielosystemowa antena ma jeden środek elektryczny anteny, względem którego wyznaczana jest charakterystyka promieniowania anteny. Dla takiej pojedynczej anteny składającej się z kilku systemów nadawczych sumowana jest moc promieniowana izotropowo przez poszczególne systemy, a równoważną moc promieniowaną izotropowo bada się wyłącznie w osi wiązki głównej promieniowania anteny, przy czym chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą półprostą (o początku w środku elektrycznym anteny), a nie obiekt przestrzenny – zatem nie ma prawnych możliwości do rozważania czy np. w przypadku dwóch wielosystemowych anten, zawieszonych w niewielkiej odległości od siebie zachodzi zjawisko kumulacji, o którym mowa w niektórych wyrokach sądów administracyjnych. Nawet w sytuacji ewentualnego "przecinania" się tych teoretycznych osi wiązek głównych promieniowania dwóch wielosystemowych anten, nie ma żadnych podstaw prawnych (ani naukowych) do sumowania mocy tych anten i określania – w oparciu o zsumowane wartości – zasięgu osi głównej wiązki promieniowania anteny". W ocenie Sądu, na aprobatę zasługuje też przeprowadzona przez Wojewodę szczegółowa analiza projektu budowlanego (kwalifikacji przedsięwzięcia) przez pryzmat odnośnych przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – prowadząca do konkluzji, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji z naddatkiem spełnia wymogi wynikające z prawa procesowego (art. 107 § 3 k.p.a.). Na uwagę zasługują również te jego fragmenty, w których organ zestawia standardy dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku obowiązujące w Polsce i w Unii Europejskiej – a także te, które wskazują na rozbudowane następcze, sformalizowane i jawne procedury kontrolne (Państwowy Monitoring Środowiska, kompetencje Głównego Inspektora Ochrony Środowiska i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, System Informacyjny o Instalacjach Wytwarzających Promieniowanie Elektromagnetyczne, uregulowania zawarte w art. 76, art. 121, 122a ust. 1, art. 147a ustawy Prawo ochrony środowiska). Fragmenty uzasadnienia, o których mowa, nie tylko czynią zadość zasadzie przekonywania (art. 11 k.p.a.), ale także stanowią ważki argument za tym, że na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę można i należy przyjmować za punkt odniesienia parametry przedsięwzięcia deklarowane przez inwestora. Gdyby rzeczywiste parametry wykonanego przedsięwzięcia okazały się inne, funkcją postępowań kontrolnych będzie zidentyfikowanie nieprawidłowości i wywołanie stosownej, przewidzianej prawem reakcji właściwych organów.

Powyższe rozważania zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ani też nie doszło do naruszenia art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.