Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 2785/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 46, 47, 57 § 1, 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1177/14 odrzucające skargę M. M. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

W dniu 13 maja 2014 r. M. M. złożył skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego.

Pismem z dnia 28 czerwca 2014 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego oraz do nadesłania odpisu skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało odebrane przez M. M. w dniu 3 lipca 2014 r.

W dniu 11 lipca 2014 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżący nadesłał odpis skargi i informację o uiszczeniu wpisu sądowego.

Postanowieniem z dnia 30 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej, jako: "P.p.s.a.", odrzucił skargę. Sąd I instancji wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 lipca 2014 r. Termin do jego uzupełnienia minął w dniu 10 lipca 2014 r. Uzupełnienie braków formalnych w dniu 11 lipca 2014 r. nastąpiło po terminie, a w związku z tym nie może wywołać zamierzonego skutku prawnego.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wywiódł M. M. reprezentowany przez pełnomocnika i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 83 § 1 P.p.s.a. przez przyjęcie, że datą oddania pisma w placówce pocztowej jest data stempla pocztowego na przesyłce, a nie data złożenia pisma uwidoczniona na potwierdzeniu nadania oraz uznanie, że skarżący nie usunął w terminie 7 dni braku formalnego skargi, w sytuacji, gdy w ostatnim dniu terminu skarżący dokonał czynności procesowej przez oddanie pisma w placówce pocztowej operatora wyznaczonego, co było jednoznaczne z zachowaniem terminu ustawowego.

Dodatkowo skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci potwierdzenia nadania przesyłki poleconej w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 10 lipca 2014 r. celem stwierdzenia zachowania przez skarżącego terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, a przeprowadzenie którego jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wyjaśnił, że uzupełnił brak formalny skargi w zakreślonym przez Sąd terminie, albowiem w dniu 10 lipca 2014 r. nadał żądany odpis skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, o czym świadczy załączony dowód nadania przesyłki poleconej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a nadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z powodu nieuzupełnienia tych warunków formalnych pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu. Stosownie zaś do treści art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi instancji. W myśl z kolei art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych (58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W tej sprawie złożona przez skarżącego skarga obarczona była brakiem formalnym. W związku z tym wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 1 egzemplarza skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Z akt sprawy wynika, że wezwanie Sądu zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 lipca 2014 r. Termin zatem do wykonania wezwania Sądu I instancji upłynął w dniu 10 lipca 2014 r.

Zgodnie z art. 83 § 3 P.p.s.a. oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Z przepisu tego wynika, iż możliwe są dwa sposoby wnoszenia pism – bezpośrednio do sądu jak i za pośrednictwem placówki pocztowej. Wybór sposobu złożenia pisma pozostawiony jest stronie, która może to zrobić w godzinach otwarcia sądu albo w placówce pocztowej aż do upływu ostatniego dnia terminu. W drugiej z powyższych sytuacji pismo uważa się za wniesione w dniu nadania go w placówce pocztowej. Nadanie pisma w sposób określony w art. 83 § 3 P.p.s.a. jest czynnością procesową i fakt jej dokonania lub dokonania w przepisanym czasie może stać się przedmiotem dowodzenia. Wynika z tego konieczność zadbania przez zainteresowaną osobę o zachowanie dowodu nadania danego pisma. Przy występującej bowiem rozbieżności co do daty nadania przesyłki najbardziej wiarygodnym dowodem jest dowód jej nadania.

W niniejszej sprawie skarżący wraz ze skargą kasacyjną złożył dowód nadania przesyłki poleconej podważając w ten sposób ustalenia Sądu I instancji co do daty uzupełnienia braku formalnego skargi. Wystąpiła bowiem rozbieżność między faktyczną datą nadania przesyłki, a datą stempla pocztowego na kopercie, w której została nadana przesyłka, a którą to datę wziął pod uwagę Sąd I instancji przy ocenie terminowości uzupełnienia braku formalnego skargi.

Skoro więc skarżący faktycznie nadał przesyłkę poleconą zawierającą odpis skargi w dniu 10 lipca 2014 r. to przyjąć należało, że uzupełnił brak formalny skargi w zakreślonym terminie. Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 §1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a, które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści.