Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 823/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant sekr. sąd. Roman Sukhyi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] Wójt Gminy [...] odmówił R. O. (zwanej dalej "Skarżącą") przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że Skarżąca zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad córką A.. Do wniosku załączyła orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. oraz orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. utrzymujące w mocy ww. orzeczenie z dnia [...] stycznia 2018 r. W toku postępowania Skarżąca przedłożyła wyrok z dnia [...] grudnia 2018 r. sygn.. akt IV U [...], z którego wynika, że Sąd zmienił decyzję Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] marca 2015 r. i poprzedzające je orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2018 roku w punkcie 7 dotyczącym wskazań w ten sposób, że córka Skarżącej wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji do czasu ukończenia 18 roku życia.

W ocenie Wójta z przedłożonej dokumentacji wynika, że córka Skarżącej legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, a wyrokiem z dnia [...] grudnia 2018 r. zmieniono jedynie decyzję z dnia [...] marca 2015 r. i poprzedzające je orzeczenie z dnia [...] stycznia 2018 r. w punkcie 7, a nie zmieniono stopnia niepełnosprawności na znaczny. Tym samym nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust 1 ustawy z dnia [...] listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018r, poz. 2220 ze zm.; zwanej dalej "u.ś.r.").

W odwołaniu Skarżąca zarzuciła decyzji Wójta naruszenie art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez jego błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym uniemożliwia przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym dzieckiem w sytuacji, gdy z ww. przepisu wynika, że takie świadczenie przysługuje także w razie orzeczenia o niepełnosprawności, bez określenia jego stopnia, występującego łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Zdaniem Skarżącej z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie uprawnionej wówczas, gdy rezygnuje ona z pracy i sprawuje opiekę nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami wymienionymi w tym przepisie. Ustawodawca zastosował bowiem alternatywę rozłączną co oznacza, że wynikają z niego dwie autonomiczne przesłanki leżące po stronie osoby wymagającej opieki, a mianowicie legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo legitymowanie się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami wymienionymi w tym przepisie.

Wbrew twierdzeniom Wójta Gminy [...] brak zmiany stopnia niepełnosprawności w odniesieniu do córki Skarżącej na znaczny w następstwie wyroku z dnia [...] grudnia 2018 r. jest bez znaczenia, albowiem rozstrzygnięciem Sądu ustalono konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji do czasu ukończenia 18 roku życia. Tym samym spełniona została alternatywna przesłanka umożliwiająca przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. która nie wymaga ustalenia niepełnosprawności o stopniu znacznym o ile jednocześnie ustalono konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096; zwanej dalej "k.p.a.") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia odwołania, pomimo faktu, iż

organ I instancji dokonał błędnej wykładni art. 17 ust. 1 u.ś.r., prowadzącej do rezultatów sprzecznych z celem tego przepisu, jakim jest wsparcie finansowe przez Państwo osób rezygnujących lub niepodejmujących zatrudnienia w celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem, które ze względu na tę dysfunkcję nie ma możliwości samodzielnej egzystencji, względnie ma ją w znacznym stopniu ograniczoną i wymaga stałego wsparcia opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Wynik wykładni dokonanej przez organ I instancji prowadzi także do nieuprawnionego różnicowania sytuacji prawnej opiekunów niepełnosprawnych dzieci ze wskazaniami dotyczącymi art. 6b pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1172 z późn. zm.;) z tego względu, że stopień niepełnosprawności dla dzieci powyżej 16 roku życia został określony na poziomie niższym niż znaczny.

Uzasadniając konieczność utrzymania w mocy decyzji organu I instancji Kolegium stwierdziło, iż z wyroku z dnia [...] grudnia 2018 r. jednoznacznie wynika, że córka Skarżącej legitymuje się orzeczeniem umiarkowanym stopniu oraz "wymaga stałej lub długotrwałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji". W wyroku tym nie zostało jednak określone, że córka Skarżącej wymaga współudziału na co dzień opiekuna w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. W ocenie Kolegium przez "orzeczenie o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami pkt 7 i pkt 8, o którym stanowi art. 17 ust. 1 u.ś.r., rozumieć należy zarówno orzeczenie wydawane w stosunku do osób nieprzekraczających 16 roku życia, jak też orzeczenie o zaliczeniu osoby niepełnosprawnej do innego niż znaczny stopnień niepełnosprawności (np. umiarkowanego) czy inne orzeczenia obrazujące stan zdrowia dziecka, o ile w treści takich orzeczeń zawarte zostały wskazania dotyczące znacznie ograniczonej możliwości dziecka do samodzielnej egzystencji, a w efekcie konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna osoby niepełnosprawnej w procesie jej leczenia, rehabilitacji i edukacji. Takie okoliczności nie występują w niniejszej sprawie, bowiem córka Skarżącej posiada umiarkowany stopień niepełnosprawności oraz wymaga stałej lub długotrwałej pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (pkt 7) jednakże w orzeczeniu nie ma określonej konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna osoby niepełnosprawnej w procesie jej leczenia, rehabilitacji i edukacji (pkt 8). To zaś oznacza, że Skarżąca nie jest uprawniona do świadczenia pielęgnacyjnego.

W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego A. O. podniosła, że jej córka ma mieć konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji do czasu ukończenia osiemnastego roku życia. Właśnie z uwagi na orzeczenie Zespołu Powiatowego o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, odwołała się do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o niepełnosprawności, a następnie do Sądu Rejonowego. W opinii biegłego lekarza córka Skarżącej jest przewlekle chorym dzieckiem niezdolnym do samodzielnego utrzymywania się. W ocenie Skarżącej organy rozpoznające niniejszą sprawę nie szanują wyroku Sądu.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2019 r. Rzecznik Praw Obywatelskich (zwany dalej "RPO") zgłosił swój udział w postępowaniu i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta.

RPO zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 17 ust. 1 pkt 1 u..ś.r. poprzez błędną wykładnię polegającą na pominięciu prawnie uzasadnionych celów wskazanej ustawy oraz przyjęciu, że orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności dziecka z niepełnosprawnością w wieku powyżej 16. roku życia zawierające wskazania konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji nie jest wystarczającym dokumentem uprawniającym opiekuna do ubiegania się świadczenie pielęgnacyjne z uwagi na brak wskazania w orzeczeniu o niepełnosprawności na konieczność stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, co doprowadziło organ do błędnej konstatacji, że nie jest możliwe przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób kolidujący ze słusznym interesem Skarżącej,

- art. 77 § 1 i art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjmując, iż samo niedysponowanie przez Skarżącą orzeczeniem o niepełnosprawności córki, nad którą sprawuje opiekę, w którym zawarte jest wskazanie konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (pkt 8 orzeczenia) skutkuje brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i zwalnia organ z podejmowania działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu Skarżącej,

- art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak adekwatnego uzasadnienia decyzji przejawiający się w niewyczerpującym i nieprzekonującym wyjaśnieniu motywów wydanego rozstrzygnięcia.

Jak wyjaśnił RPO, art. 17 u.ś.r. rozróżnia dwa niezależne od siebie stany uprawniające do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego przez opiekuna: pierwszy - gdy osoba podlegająca opiece legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności i drugi - gdy osoba podlegająca opiece legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Zasady i tryb orzekania o niepełnosprawności osób powyżej 16. roku życia określają przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz. U. z 2018 r. poz. 2027). Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustalenie konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (pkt 7 wskazań orzeczenia o niepełnosprawności) oznacza, że osoba, której dotyczy orzeczenie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji i ten stan odpowiada zaliczeniu do znacznego stopnia niepełnosprawności. W związku z tym, aby ustalić konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji należy wykazać spełnienie przesłanek zaliczenia do znacznego stopnia niepełnosprawności określonych w art. 4 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej. Zdaniem RPO z przepisów tych wynika, że generalną przesłanką zaliczenia osoby do znacznego stopnia niepełnosprawności jest jej całkowita zależność od pomocy osób trzecich. Znajduje to potwierdzenie w standardach kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności (§ 29 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności).

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji w sposób bezrefleksyjny przyjęły, że w sytuacji, w której córka Skarżącej uznana została ze osobę o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, to nie wymaga ona konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, tylko dlatego, że w orzeczeniu właściwy organ tego wskazania nie określił. Zdaniem RPO skoro sąd ustalił, że z powodu konkretnie istniejących i wymienionych w wyroku przyczyn zdrowotnych wskazana była konieczność stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji niepełnosprawnego dziecka, to oczywistym było, że wskazana była konieczność stałej lub długotrwałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji niepełnosprawnego dziecka. Trudno bowiem sobie wyobrazić, że konieczne jest współdziałanie rodzica w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji niepełnosprawnego dziecka, a jednocześnie nie będzie konieczne sprawowanie stałej lub długotrwałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Jako zbyt formalistyczny należy zdaniem RPO ocenić pogląd organu, że brak wyraźnego wskazania o konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji uniemożliwia ustalenie świadczenia.

Zdaniem RPO w aspekcie wskazania konieczności współudziału na co dzień matki niepełnosprawnego dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, organy dokonały bezrefleksyjnej oceny treści orzeczenia o niepełnoprawności, które nie zawiera w istocie merytorycznego - negatywnego ani pozytywnego - rozstrzygnięcia o spornym wskazaniu. Analiza zastosowanych przez organ w orzeczeniu z dnia [...] stycznia 2018 r. sformułowań przez określanie wskazań: "nie dotyczy", "nie wymaga", "wymaga", pozwala przyjąć, iż sformułowanie "nie dotyczy" nie stanowi o orzeczeniu w zakresie uprawnienia do konkretnego wskazania, a zatem nie może mieć negatywnego waloru prawnego wykluczającego Skarżącą z grona osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. Trudno też uznać za zasadne obciążenie Skarżącej odpowiedzialnością za taki stan rzeczy, tym bardziej, że rozstrzygnięcia orzecznicze podlegały kontroli instancyjnej sądu, a tym samym akceptować rozmiar negatywnych dla Skarżącej konsekwencji w postaci braku uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego.

W ocenie RPO organy administracji wykładając art. 17 ust. 1 pkt 1 u.ś.r. dokonały tego w sposób nieprawidłowy przyjmując wadliwie, że w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności dziecka z niepełnosprawnością w wieku powyżej 16. roku życia zawierające wskazania konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji nie jest wystarczającym dokumentem uprawniającym opiekuna do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne, tylko dlatego, że w orzeczeniu o niepełnosprawności brak jest wskazania co do konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

W przywołanym przepisie ustawodawca określił krąg osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego oraz określił przesłanki jakie muszą być spełnione aby osoby te mogły uzyskać prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Ustawodawca określił również jednoznacznie, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie, która sprawuje opiekę nad osobą legitymującą się:

- orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo

- orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Brzmienie omawianego przepisu, a zwłaszcza użyty w nim zwrot "łącznie ze wskazaniami", a także spójnik "oraz" umieszczony pomiędzy wyliczeniem pierwszego i drugiego ze wskazań, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne uprawnia tylko takie orzeczenie o niepełnosprawności, które zawiera równocześnie (łącznie, kumulatywnie) oba wskazania tj. wskazanie o konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz wskazanie o konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. w zakresie konieczności łącznego spełnienia wskazań co do osoby o orzeczonej niepełnosprawności nie przewiduje bowiem żadnych odstępstw. Brak któregokolwiek z tych elementów oznacza, że warunek określony dla drugiego przypadku nie jest spełniony (por. wyroki NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2787/16 oraz z 18 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1803/10; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zasady i tryb wydawania takich orzeczeń reguluje ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1172 z późn. zm.). Zgodnie z art. 6b

ust. 3 ww. ustawy orzeczenie o niepełnosprawności powinno zawierać wskazania dotyczące kwestii wymienionych w tym przepisie, w tym m.in. wskazanie o konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (pkt 7) wskazanie o konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji (pkt 8).

Z akt sprawy wynika, że orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. córka Skarżącej została zaliczona do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W pkt 7 i 8 decyzji dotyczącym wskazań o konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji i o konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji zawarto określenie "nie dotyczy". Orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności zostało następnie utrzymane w mocy orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Następnie wyrokiem z dnia [...] grudnia 2018 r. sygn. akt IV U [...] Sądu Rejonowego w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zmieniono ww. orzeczenia w pkt 7 w ten sposób, że ustalono w stosunku do córki Skarżącej konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji do 18 roku życia. W wyroku tym nie zmieniono orzeczenia dotyczącego konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Apelacja od ww. wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. sygn. akt III Ua [...].

W ocenie Sądu zawarte w pkt 8 orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności nr [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. określenie "nie dotyczy" oznacza, że w stosunku do córki Skarżącej nie orzeczono o konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W konsekwencji przyjąć trzeba, że Skarżąca sprawuje opiekę nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności wraz ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Kolegium prawidłowo zatem oceniło, że w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r., bowiem w orzeczeniu o ustaleniu niepełnosprawności brakuje wskazania konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jednocześnie wskazać trzeba, że Kolegium oceniając przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego związane było orzeczeniami Zespołów do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności oraz wyrokami Sądów orzekających w tym zakresie. Kolegium nie było zatem uprawnione do dokonania odmiennej oceny w zakresie wskazania konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Tym samym z uwagi na ustrojową zasadę działania władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), która ustawowe potwierdzenie znajduje w art. 6 k.p.a. Sąd nie podzielił stanowiska RPO wyrażonego w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. Dokonanie wykładni omawianego przepisu zgodnie ze stanowiskiem RPO i w konsekwencji przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego stanowiłoby naruszenie. Przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zostały przez ustawodawcę określone w art. 17 ust. 1 u.ś.r. w sposób jednoznaczny, a uwzględnienie stanowiska RPO skutkowałoby wydaniem decyzji z naruszeniem prawa.

Sąd nie podzielił również podniesionych w piśmie RPO zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Wprawdzie uzasadnienie decyzji Kolegium nie stanowi modelowego uzasadnienia w świetle wymagań wynikających z art. 107 § 3 k.p.a., jednak wyjaśniono w niej podstawę prawną rozstrzygnięcia, z przytoczeniem przepisów prawa, a przede wszystkim wskazano dowody oraz przesłanki na podstawie których wydano negatywne dla Skarżącej rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.