Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 507/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), Asesor WSA Anna Tarnowska – Mieliwodzka, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2005 r. sprawy ze skargi D. i S. N na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...]w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie nakazu rozbiórki skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...]wydaną dnia [...] listopada 2004r. na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974r. – Prawo budowlane, w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane nakazał M. W, właścicielowi firmy [...]", rozbiórkę budynku magazynowego z częścią sklepową i zadaszeniem wybudowanego na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...]w [...].

W uzasadnieniu organ podał, że inwestycja została zrealizowana przed 1 stycznia 1995r. na terenie, który nie jest przeznaczony pod tego typu zabudowę na podstawie pozwolenia na budowę szopo – garażu, które było sprzeczne z obowiązującym w chwili jego wydania planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta i [...][...][...] Odwołanie od tej decyzji wniósł M. W. podnosząc, że wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym dnia 3 lutego 2003r w sprawie IV SA 3903/01 decyzja w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę przedmiotowego szopo- garażu została uchylona i sprawa przekazana do ponownego rozstrzygnięcia organowi nadzoru budowlanego wobec czego organ rozstrzygający w nin. sprawie winien uwzględnić powyższe rozstrzygnięcie przed wydaniem kwestionowanej decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]wydaną dnia [...]lutego 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego uchylającego decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydaną w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] nr [...]z dnia [...] lipca 1993r. w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, organ ten uwzględniając wytyczne sądu decyzją z dnia [...]grudnia 2003r. uchylił decyzję organu I instancji, tj. decyzję Wojewody [...] nr [...]i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Wobec tego, zdaniem organu działania Powiatowego Inspektora Budowlanego, tj. wydanie decyzji rozbiórkowej, w sytuacji istnienia w obrocie prawnym w momencie jej wydania decyzji – pozwolenie na budowę – było przedwczesne i wobec tego decyzja ta winna zostać uchylona o postępowanie umorzone.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli D. i S. N. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli, że inwestycja której dotyczy nin. sprawa jest samowolą budowlaną zrealizowaną na działce rolnej, zarzucili organowi naruszenie art. 6, 7, 8-10, 77 i art. 107 § 3 kpa.

W odpowiedzi na skarg [...]i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie podniósł, iż wobec tego, że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]nr [...]z dnia [...] lipca 1993 r., brak jest możliwości wydania nakazu rozbiórki na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, w której uchylił on decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane i umorzył postępowanie przed organem I instancji.

Skarga w niniejszej sprawie nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Podstawą wydania kontrolowanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, tj. decyzji nakazującej rozbiórkę budynku magazynowego, był art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r.

Warunkiem zastosowania przez organ administracji instytucji przymusowej rozbiórki obiektu na podstawie w/w przepisu jest równocześnie wystąpienie dwóch przesłanek, tj. rozpoczęcie budowy lub wybudowanie obiektu bez wymaganego prawem pozwolenia oraz naruszenie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego w czasie budowy.

W niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione, gdyż inwestor zrealizował budowę na podstawie posiadanego pozwolenia udzielonego decyzją nr [...], wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] dnia [...]lipca 1993 r. na podstawie art. 21 ust. 3 i art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 24.10.1974 r. Prawo budowlane.

Wobec tego art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. nie mógł stanowić podstawy prawnej dla wydania decyzji o przymusowej rozbiórce obiektu wybudowanego przez inwestora, a więc organ odwoławczy prawidłowo uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie przed tym organem w trybie art. 105 kpa.

Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), skargę jako bezzasadną należało oddalić.