Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 598/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust.2 i ust. 3 pkt 3, art. 135 ust. 4 i 5
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151, art. 250 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 4 ust.3, par. 21 ust.1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 68
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 19 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak, Asesor WSA Małgorzata Kowalska, , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu M.K. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A 1 lok. 1, kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu J. D. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu M. K. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

UZASDANIENIE

Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] Komendanta Powiatowego Policji w P. [...] J.D. ukarana została karą dyscyplinarną nagany.

Komendant Powiatowy Policji uzasadniając wydane orzeczenie wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] Nr [...] wszczął postępowanie dyscyplinarne po uzyskaniu informacji, iż Prokurator Rejonowy w [...] przedstawił [...] J.D. zarzut o czyn z art. 231 § 1 w zw. z art. 11 § 2 kodeksu karnego.

Podczas postępowania dyscyplinarnego zmieniono zarzut, obwiniając policjantkę o to, że w dniu 6 czerwca 2016 r. pełniąc służbę w godz. 14-22 w Komendzie Powiatowej Policji w P. o godz. 21:26 – 21:27 będąc osobą uprawnioną jako referent Zespołu Dochodzeniowo -Śledczego Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w P. przekroczyła swoje uprawnienia w ten sposób, ze dokonała sprawdzenia informacji o osobie B.P. w zbiorach Krajowego Systemu Informacyjnego Policji Osoba i Rzecz uzyskując w ten sposób jego pełne dane osobowe, a w tym numer PESEL wraz z adresem zamieszkania, następnie poprzez wpisanie jego numeru PESEL uzyskała pełne dane pojazdów mechanicznych jakie posiadał wówczas B.P. w sytuacji, gdy sprawdzenia te nie były przydatne lub niezbędne do prawidłowego wykonania przez nią czynności i zadań służbowych, czynem tym naruszyła art. 132 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 11 ust.3; § 30 ust. 1pkt 1 oraz § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 32 grudnia 2012 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policje w zw. z § 57 ust. 1 Decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...]w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego.

Organ I instancji wskazał, że stosownie do art. 132 ust. 1 ustawy o Policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nie przestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów – art. 132 ust. 2 ustawy o Policji. W myśl art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji naruszeniem dyscypliny służbowej jest niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

Przepis § 11 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 grudnia 2012 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz.U. 2013, poz. 8) określa, że policjanci lub pracownicy Policji korzystają z informacji, w tym z danych osobowych, przetwarzanych w zbiorach danych wyłącznie wtedy, gdy jest to przydatne lub niezbędne do prawidłowego wykonania czynności służbowych oraz podczas ich wykonywania. Z § 30 ust. 1 ww. rozporządzenia do korzystania z informacji w tym danych osobowych, przetwarzanych w zbiorach danych prowadzonych w Policji są uprawnione, w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań służbowych służby policyjne - kryminalna, natomiast § 31 ust. 1 określa m.in., że służba kryminalna jest uprawniona do korzystania z informacji, w tym danych osobowych, przetworzonych w zbiorach danych udostępnionych w drodze teletransmisji, w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań służbowych. Zgodnie z § 57 ust. 1 Decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w spawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji (Dz. Urz. KGP z2013 r., poz. 28) sprawdzenia w KSIP informacji dotyczących osób, podmiotów, rzeczy, faktów przetwarzanych w zbiorach KSIP dokonuje się z zachowaniem warunków określonych w § 11 ust. 2 i 3, § 30 i § 31 ww. rozporządzenia. Zgodnie z art. 135 ust. 5 ustawy o Policji jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia upływ terminu wymierzenia kary dyscyplinarnej nie może nastąpić wcześniej niż terminów przedawnienia karalności tych przestępstw lub wykroczeń. Karalność przestępstwa określonego w art. 231 kodeksu karnego ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat ( art. 101 § 1 pkt 4 kodeksu karnego).

Organ stwierdził, że obwiniona w dniu 6 czerwca 2016 r. o godzinie 21:26 wpisując imię i nazwisko dokonała sprawdzenia osoby B.P. uzyskując pełne dane osobowe z adresem zamieszkania. W wymaganą do dokonania sprawdzenia rubrykę wpisała literę "e". Następnie minutę później dokonała kolejnego sprawdzenia wpisując PESEL B.P. uzyskując dane wszystkich należących do niego pojazdów. Dokonując tych sprawdzeń przekroczyła swoje uprawnienia, bowiem skorzystała z tych informacji w sytuacji, w której nie było to podyktowane wykonywaniem zadań i/lub czynności służbowych.

Przesłuchany w dniu 22 stycznia 2019 r. w charakterze świadka [...] A.S. zeznał, że pamięta jak w trakcie pełnionej służby obwiniona poinformowała go, iż ktoś za nią jeździ i ją obserwuje. Nie wydał on jednak zgody ani polecenia aby dokonała sprawdzenia w policyjnych systemach informacyjnych samochodu, który jak twierdziła śledził ją. Zwrócił obwinionej uwagę, że jako policjantka prowadząca postępowania przygotowawcze wie co ma robić w tym zakresie.

Pierwotnie [...] J.D. miała postawiony zarzut przekazania uzyskanych bezprawnie informacji osobie nieuprawnionej, to jest swojej siostrze. Jednakże zebrany, w trakcie postępowania dyscyplinarnego, materiał dowodowy nie potwierdził zasadności tego zarzutu.

Działania policjantki organ I instancji uznał za naganne i godne potępienia. W trakcie postępowania ustalono, że zarzucanego czynu obwiniona dopuściła się umyślnie. Czyn ten charakteryzuje się znacznym stopniem zawinienia. Obowiązek zachowania zasad dotyczących dokonywania sprawdzeń w KRIP ma dużą wagę jako chroniący dobra osobiste sprawdzanych podmiotów. Komendant Powiatowy Policji w P. wziął pod uwagę przyznanie się policjantki do zarzucanego czynu i jej skruchę, a także dobry przebieg jej służby. W związku z powyższym, mimo znacznego stopnia zawinienia, uznał za współmierną i adekwatną wymierzoną jej karę nagany.

J.D. odwołała się od orzeczenia organu I instancji do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Podniosła, iż od wygenerowania sprawdzenia w systemie PESEL, a następnie CEPIK doszło w dniu 6 czerwca 2016 r., zaś postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte [...], czyli po upływie terminu określonego w art. 135 ust. 4 ustawy o Policji. Wobec powyższego wnosi o odstąpienie od wymierzenia kary i umorzenie przedmiotowego postępowania dyscyplinarnego. Ponadto wyjaśniła, iż wygenerowanie sprawdzenia osoby B.P. było spowodowane obawą o bezpieczeństwo jej i jej rodziny. Pozyskane informacje nie zostały przekazane osobom postronnym i przez ich pozyskanie nie doprowadziła do naruszenia dóbr osobistych sprawdzanego. Działanie to spowodowane było obawami, które w tym czasie zgłaszała w środowisku pracy.

W toku postępowania nie odnaleziono dowodu stwierdzającego zapoznanie skarżącej z uregulowaniami zawartymi w decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] w sprawie funkcjonowania Krajowego Systemu Informacyjnego Policji. W tym stanie rzeczy trudno jednoznacznie rozstrzygnąć o faktycznym poziomie jej świadomości. Ponadto powołała się na przepis art. 135 ust. 4 ustawy o Policji zgodnie, z którym kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. Natomiast w myśl ust. 5 tego artykułu jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, upływ terminu określonego w ust. 4 nie może nastąpić wcześniej niż terminów przedawnienia karalności tych przestępstw lub wykroczeń. Zarzucany czyn musiałby spełniać przesłanki przestępstwa i zostać orzeczony wyrokiem. Na dzień kończonego postępowania dyscyplinarnego sąd takiego orzeczenia nie wydał. W obecnym stanie rzeczy w oparciu o zebrany materiał dowodowy oraz zeznania samego pokrzywdzonego, nie można przypisać stronie czynu polegającego na przekazaniu danych B.P. ani jego składników majątkowych osobie nieuprawnionej. Art. 135 g ust. 2 ustawy o Policji stanowi, że obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się nas korzyść obwinionego.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie zgadza się ze stanowiskiem skarżącej w kwestii zarzutu dotyczącego upływu terminu przedawnienia karalności wskazanego w art. 135 ust. 4 ustawy o Policji. Przewinienie dyscyplinarne zarzucane jej wypełnia jednocześnie znamiona przestępstwa. Ustawodawca w przepisie art. 135 ust. 5 ustawy o Policji dopuścił wydłużenie okresu przedawnienia karalności do czasu upływu terminu przedawnienia karalności konkretnego przestępstwa zgodnie z przepisem art. 101 § 1 kodeksu karnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1600). W odniesieniu do przestępstwa opisanego w art. 231 § 1 kk. termin ten upływa w ciągu 5 lat od jego popełnienia, a w przypadku wszczęcia w tym okresie postępowania, karalność ustaje z upływem 10 lat o czym stanowi przepis art. 102 kk. Wobec tego należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku nie doszło do przekroczenia ustawowego terminu. Czyn dyscyplinarny jest tożsamy z przestępstwem zarzucanym obwinionej w postępowaniu karnym. Pomimo niezakończenia postępowania karnego nie ma przeciwwskazań do zastosowania przepisu art. 135 ust. 5 ustawy o Policji w odniesieniu do stosowania dłuższych terminów przedawnienia karalności czynu dyscyplinarnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą wykładnię art. 135 ust. 4 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu skargi podniosła, iż w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji nie podnosiła polemiki dotyczącej terminu wszczęcia postępowania dyscyplinarnego ani zagadnień dotyczących zakresu odpowiedzialności dyscyplinarnej. Powołując się na przepis art. 135 ust. 4 ustawy o Policji nadal podnosi, że przepis ten wskazuje przesłanki prowadzenia postępowania dyscyplinarnego oraz wytyczne dotyczące okresu karalności od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu powołującego się w orzeczeniu nr [...] na okres karalności wskazany w przepisie art. 135 ust. 5 w, który dopuszcza wydłużenie okresu karalności do upływu terminu przedawnienia karalności konkretnego przestępstwa zgodnie z przepisem art. 101 § 1 kk. Powołując się na przepis art. 135 ust. 5 ustawy o Policji organ odwoławczy nie dysponował wystarczającymi dowodami do wydania prawidłowego orzeczenia, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że skarżąca w toku postępowania dyscyplinarnego przyznała się do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego Odnosząc się do zarzutu skarżącej wyjaśnił, iż zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy o policji, kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. Ust. 5 stanowi natomiast, że jeżeli przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn zawierający jednocześnie znamiona przestępstwa lub wykroczenia albo przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, upływ terminu określonego w ust. 4 nie może nastąpić wcześniej niż terminów przedawnienia karalności tych przestępstw lub wykroczeń. Zdaniem organu odwoławczego strona nie ma racji twierdząc, że możliwość powołania się przez organ na przepis art. 135 ust. 5 ustawy o Policji istniałby jedynie wtedy, gdyby wydano wobec skarżącej wyrok skazujący. Wnioskowanie takie nie znajduje potwierdzenia w powołanym przepisie, bowiem ustawodawca nie zawęził jego stosowania tylko do sytuacji wydania wyroku skazującego. W powołanym przepisie wskazano jedynie na okoliczność, że przewinienie dyscyplinarne zawiera jednocześnie znamiona przestępstwa. Wobec skarżącej toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 231 kk w zw. z art. 12 kk., co dodatkowo potwierdza, że została spełniona przesłanka z art. 135 ust. 5 ustawy o Policji.

Pełnomocnik skarżącej (wyznaczony z urzędu) w piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2019 r. podtrzymał zarzuty skargi. Dodatkowo zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

- naruszenie przepisu postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji poprzez brak właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, a w szczególności nie wskazanie przez organy obu instancji jakiego przestępstwa lub wykroczenia skarżąca się dopuściła, w jaki sposób wypełniła znamiona przestępstwa lub wykroczenia i co najistotniejsze czy wszystkie znamiona przestępstwa zostały wypełnione;

- naruszenie przepisu prawa materialnego, to jest art.135 ust. 5 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i przyjęcie "z góry", że czyn za który strona została ukarana wypełnił znamiona przestępstwa lub wykroczenia, w sytuacji gdy z treści rozstrzygnięcia nie wynika jakoby w niniejszej sprawie doszło do wypełnienia znamion przestępstwa, a termin przedawnienia karalności uległ wydłużeniu w stosunku do rocznego terminu przedawnienia karalności, o którym mowa w art. 135 ust. 4 ustawy o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 26 listopada 2019 r. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czasu zakończenia prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego sprawy J.D. oskarżonej o popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 12 k.k. W myśl art. 231 § 1 kk przepisu funkcjonariusz publiczny, który przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. W ocenie sądu dopiero zakończenie sprawy prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego wyjaśni, czy przewinienie dyscyplinarne skarżącej zawiera znamiona przestępstwa. Zgodnie bowiem z art. 1 § 2 kk. nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma. Przestępstwem jest czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę pod groźbą kary. Dla uznania jakiegoś czynu za przestępstwo konieczne jest więc wykazanie, że narusza on wartości społeczne, ale dopiero w stopniu wyższym niż znikomy (art. 1 § 2 kk), dopiero wówczas możliwe będzie zastosowanie wobec sprawcy takiego czynu określonej sankcji karnej. WSA uznał, że jedynie po stwierdzeniu prawomocnym orzeczeniem sądu powszechnego, iż czyn skarżącej jest przestępstwem, możliwe będzie ustalenie czy kara dyscyplinarna mogła zostać wymierzona po upływie terminu określonego w ust. 4 art. 135 ustawy o Policji, to jest w oparciu o przepis art. 135 ust. 5 tej ustawy. W przypadku ustalenia przez sąd powszechny, iż szkodliwość czynu skarżącej jest znikoma i nie stanowi on przestępstwa uzasadnione okaże się stanowisko strony dotyczące braku podstaw do wymierzenia kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego.

Sąd Rejonowy w Wieluniu VI Zamiejscowy Wydział Karny w P. wyrokiem z dnia 31 grudnia 2019 r., sygn.. [...] uniewinnił J.D. oskarżoną o czyn z art. 231 § 1 kk. w z . z art. 12 kk.

Na skutek apelacji wniesionej przez Prokuratora Rejonowego w Wieluniu Sąd Okręgowy w S. II Wydział Karny wyrokiem z dnia 22 lipca 2020 , sygn. akt [...] zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- ustalając, iż oskarżona swoim zachowaniem polegającym na tym, że w dniu 6 czerwca 2016 r. w siedzibie Komendy Powiatowej Policji w P., działając w krótkich odstępstwach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jako funkcjonariusz Policji przekroczyła swoje uprawnienia służbowe w ten sposób, że nie działając w celu realizacji swoich ustawowych zadań, dokonała sprawdzenia osoby B.P. w zbiorach Krajowego Systemu Informacyjnego Policji w ten sposób, że godz. 21.26 wpisując jego imię i nazwisko oraz miejsce zamieszkania uzyskała jego pełne dane osobowe, w tym numer PESEL wraz z adresem zamieszkania, a następnie o godz. 21.27 wpisując numer PESEL wymienionego uzyskała dane dotyczące wszystkich pojazdów (nr rejestracyjne i nr nadwozia VIN) jakie posiadał B.P., czym działała na szkodę interesu prywatnego wymienionego, a jednocześnie przetwarzała dane osobowe B.P. w sposób, który nie był dopuszczalny, wyczerpała znamiona czynu z art. 231 § 1 kk w z. z art. 12 § 1 kk i art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych w zw. z art. 11 § 2 kk, na podstawie art. 66 § 1 i 2 kk oraz art. 67 § 1 kk postępowanie karne wobec oskarżonej warunkowo umarza na okres próby 1 (jeden) roku,

- na podstawie art. 67 § 3 kk orzeka od oskarżonej J.D. na rzecz pokrzywdzonego B.P. nawiązkę w wysokości 2000 złotych.

W uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy w S. stwierdził, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego stopień społecznej szkodliwości czynu oraz stopień zawinienia oskarżonej nie były znaczne. Ustalony w sprawie materiał faktyczny pozwala bowiem na przyjęcie, że okoliczności popełnienia przestępstwa (zarówno podmiotowe, jak przedmiotowe) charakteryzują się przewagą elementów łagodzących, wskutek czego czyn przyjmuje łagodniejszą postać, wobec czego w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania, która polega na odstąpieniu od środków represji karnej i zastąpieniu ich środkiem związanym z poddaniem sprawcy próbie. Zdaniem sądu okręgowego w rozpatrywanej sprawie należało dokonać ustaleń prowadzących do wniosku, że stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonej oraz stopień jej zawinienia nie były znaczne. Warunkowe umorzenie postępowania łączy się z okresem próby, a zatem w sytuacji, gdy wystawiona obecnie prognoza straci swoją aktualność, możliwe będzie podjęcie postępowania przez okres kolejnego 1 roku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowienie z dnia 4 grudnia 2020 r. podjął zawieszone postępowanie.

Skarżąca w dniu 8 stycznia 2021 wniosła o zawieszenie postępowania. Wyjaśniła, że nie zgadza się z treścią prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 22 lipca 2020 r., w związku z czym złożyła stosowne odwołanie do Rzecznika Praw Obywatelskich oraz Prezydenta Rp. ( prośba o ułaskawienie).

Sąd postanowieniem z dnia 18 stycznia 2021 r. odmówił zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, uznając że wskazane przez stronę okoliczności mające uzasadniać zawieszenie postępowania nie są przewidziane w przepisach art. 124 ,art. 125, 126 p.ps.a. W szczególności rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie zależy od wyniku postępowań wywołanych złożeniem pism do Rzecznika Praw Obywatelskich i Prezydenta RP

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta, na mocy § 2 art. 1 w/w ustawy sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność, tj. zgodność z prawem zaskarżonego aktu, a mówiąc ściślej, czy jest on zgodny z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przy czym stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Okolicznością bezsporną w sprawie pozostaje, iż skarżąca w dniu 6 czerwca 2016 r., przekraczając swoje uprawnienia, dokonała sprawdzenia w systemie informacyjnym Policji danych dotyczących B.P.

W myśl § 26 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra spraw Wewnętrznych z dnia 29 września 2015 r. w sprawie przetwarzania informacji przez Policję (Dz.U. z 2015 r., poz. 1564) do korzystania z informacji, w tym danych osobowych, przetwarzanych w zbiorach danych prowadzonych w Policji, w zakresie niezbędnym do wykonywania zadań służbowych, uprawniona jest służba kryminalna.

Skarżąca była referentem wydziału kryminalnego. Jednak, jak sama przyznała w trakcie postępowania dyscyplinarnego, powyższe informacje nie były niezbędne lub przydatne do prawidłowego wykonywania powierzonych jej zadań służbowych.

Organy trafnie zatem uznały, że doszło do naruszenia przez skarżącą dyscypliny służbowej w rozumieniu art. 132 ust. 2 i ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 161), poprzez przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa.

Sporne natomiast pozostawało, czy organy wydając orzeczenia nie naruszyły normy określonej w ust. 5 art. 135 ustawy o Policji. Przepis ten może być stosowany, gdy czyn policjanta jest przewinieniem dyscyplinarnym zawierającym znamiona przestępstwa. Tylko w takim przypadku możliwe było wymierzenie skarżącej kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia.

Zgodnie z art. 135 ust. 4 ustawy kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia. Skarżąca dopuściła się przewinienia w dniu 6 czerwca 2016 r., a zatem termin roczny upływał 5 czerwca 2017 r.

W ocenie sądu organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, iż w myśl art. 135 ust. 5 ustawy upływ terminu przedawnienia określony w ust. 4 nie może nastąpić wcześniej niż terminu przedawnienia karalności przestępstwa.

W przypadku przestępstwa opisanego w art. 231 § 1 kk termin karalności ustaje jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat – art. 101 § 1 kk. Natomiast jeżeli w okresie, o którym mowa w art. 101, wszczęto postępowanie, karalność przestępstw określonych w art. 101 § 1 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych przypadkach – z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu ( art. 102 kk.).

Zgodnie z powyższym jeśli przewinienie dyscyplinarne skarżącej było czynem zawierającym jednocześnie znamiona przestępstwa, to organy były uprawnione do wymierzenia kary dyscyplinarnej po upływie terminu wynikającego z art. 134 ust. 4 ustawy o Policji.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego błędne jest stanowisko skarżącej, iż jedynie w przypadku wydania przez sąd powszechny w sprawie karnej wyroku skazującego organy byłyby uprawnione procedować na podstawie art. 135 ust. 5 ustawy.

Toczącego się sądowego postępowania w sprawie karnej nie można traktować jako przeszkody uniemożliwiającej prowadzenie postępowania dyscyplinarnego i wydania orzeczenia dyscyplinarnego. Ustawodawca nie przewidział bowiem obowiązku organu oczekiwania na rozstrzygnięcie sądu w sprawie o czyn będący również przewinieniem dyscyplinarnym.

Sąd stwierdził, że uzasadnienie orzeczenia organu odwoławczego w zakresie wypełnienia przez czyn skarżącej znamion przestępstwa było lakoniczne. Jednakże powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem ustalenie organu także w tej części okazało się trafne.

Jego prawidłowość potwierdzona została przez Sąd Okręgowy w S., który w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 lipca 2020 r., sygn. akt [...] stwierdził, że sprawdzenie przez oskarżoną osoby B.P. w zbiorach Krajowego Systemu Informacyjnego Policji wypełniało znamiona czynu z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 12 § 1 kk i art.107 ustawy o ochronie danych osobowych.

Sąd Okręgowy w S. przyjął, że policjantka działała na szkodę interesu prywatnego B.P. Przy czym szkoda ta nie miała charakteru majątkowego, lecz charakter niemajątkowy i polegała na naruszeniu dobra prawnego pokrzywdzonego, którym było prawo do prywatności w zakresie stanu majątkowego i prawo do podjęcia decyzji odnośnie komu pokrzywdzony chciał przekazać informacje o posiadanych przez siebie pojazdach. Prawo to zostało przez oskarżoną naruszone jej zachowaniem z dnia 6 czerwca 2016 r. Oskarżona nie będąc osobą uprawnioną dokonała sprawdzenia danych osobowych szwagra B.P. (w tym danych co do stanu jego posiadania). Działała w swoim własnym interesie. Przekroczyła posiadane kompetencje, gdyż jako funkcjonariusz Policji nie działała zgodnie z prawem, a sprawdzenia nie dokonała w sytuacjach ściśle unormowanych w obowiązujących wówczas aktach prawnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił w pełni wyżej przedstawione stanowisko wyrażone w wyroku Sądu Okręgowego w S. Podzielił także ocenę społecznej szkodliwości czynu skarżącej, zgodnie z którą stopień społecznej szkodliwości czynu skarżącej oraz stopień zawinienia nie były znaczne.

Zgodnie z art. 1 § 2 kk nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.

Skoro szkodliwość społeczna czynu skarżącej była wyższa niż znikoma, to całkowicie zasadne okazało się stanowisko organu odwoławczego, iż zarzucany jej czyn zawiera znamiona przestępstwa. W konsekwencji powyższego ustalenia należy uznać za właściwe procedowanie organu w trybie art. 135 ust. 5 ustawy o Policji.

Biorąc pod uwagę wyżej powołane okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1) lit c) i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu ( tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 68).

Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniu COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 poz. 1842). d.cz.