Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 14/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Ministra Środowiska postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

T. S. wniósł skargę na bezczynność Ministra Środowiska zarzucając organowi nierozpoznanie skarg z dnia 17 i 27 czerwca 2011 r. W powyższych pismach podniósł, że część zabytkowego folwarku w J. pozostającego w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwa L. jest niezamieszkała i należy wstrzymać sprzedaż tej nieruchomości. Wskazał, że zabytkowa nieruchomość powinna być zbyta na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami, a nie na podstawie ustawy o lasach. Skarżący zarzucił Ministrowi Środowiska, że pozostaje w bezczynności przez niewstrzymanie sprzedaży ww. nieruchomości przez Lasy Państwowe.

W piśmie z dnia 24 lutego 2012 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze.

W odpowiedzi na skargę z dnia 20 stycznia 2012 r. Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

2

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli określa art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. Koniecznym jest zatem ustalenie, czy w granicach wskazanych w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a. mieści się niniejsza skarga na bezczynność Ministra Środowiska. Z art. 3 § 2 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów

administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7)akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Powyższe oznacza, iż skarga na bezczynność organu administracji jest dopuszczalna jedynie w przypadku bezczynności w sprawach rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a ) i niektórych postanowień (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a), a także w przypadku bezczynności w podejmowaniu innych niż decyzje i postanowienia aktów lub dokonywania czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

Ocena dopuszczalności skargi na bezczynność organu polegającą na braku odpowiedzi na pisma skarżącego z dnia 17 i 27 czerwca 2011 r. w sprawie sprzedaży przez Lasy Państwowe nieruchomości pozostającej w ich zarządzie zależy od ustalenia, czy na Ministrze Środowiska ciążył obowiązek wydania aktu administracyjnego podlegającego kontroli sądu administracyjnego. W opinii Sądu żaden przepis ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2011 r., Nr 12, poz. 59 ze zm.), dalej ustawa o lasach, nie upoważnia Ministra Środowiska do wydania aktu administracyjnego zobowiązującego jednostki organizacyjne Lasów Państwowych do określonego sposobu zbywania mienia pozostającego w ich zarządzie.

Z art. 4 ust. 4 ustawy o lasach wynika, że nadzór nad Państwowym Gospodarstwem Leśne Lasy Państwowe sprawuje minister właściwy do spraw środowiska.

Z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy o lasach wynika, że nadleśniczy prowadzi samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiada za stan lasu. W szczególności nadleśniczy reprezentuje Skarb Państwa w stosunkach cywilnoprawnych, w zakresie swojego działania.

3

Z kolei art. 40a ust. 1 ustawy o lasach stanowi, że Lasy Państwowe mogą sprzedawać nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi i samodzielne lokale mieszkalne, zwane dalej "lokalami", oraz grunty z budynkami mieszkalnymi w budowie, nieprzydatne Lasom Państwowym.

Szczegółowy tryb postępowania i zasady sprzedaży mienia nieruchomego Lasów Państwowych określa rozporządzenie ministra ochrony środowiska, zasobów naturalnych i leśnictwa z dnia 9 kwietnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu sprzedaży lokali i gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie oraz kryteriów kwalifikowania ich jako nieprzydatne Lasom Państwowym, a także trybu przeprowadzania przetargu ograniczonego (Dz. U. Nr 52, poz. 327 ze zm.). Zgodnie z przepisami ww. rozporządzenia nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi i samodzielne lokale mieszkalne, oraz grunty z budynkami mieszkalnymi w budowie, stanowiące odrębną nieruchomość, mogą być sprzedane. Paragraf 2. ust. 1 rozporządzenia stanowi, że sprzedaży, o której mowa w § 1, dokonują odpowiednio: nadleśniczy, dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych lub Dyrektor Generalny Lasów Państwowych, zwani dalej "sprzedającymi", w odniesieniu do zarządzanych lokali oraz gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie (...). Artykuł 40a ustawy o lasach wraz z przepisami ww. rozporządzenia regulują tryb sprzedaży nieruchomości, podmioty uprawnione do skorzystania z pierwszeństwa w nabyciu lokali i gruntów.

Żaden z przepisów rozporządzenia, ani ustawy o lasach nie przyznaje Ministrowi Środowiska uprawnień do weryfikowania w drodze aktów administracyjnych umów sprzedaży nieruchomości zawartych przez jednostki organizacyjne Lasów Państwowych.

Kontrola zgodności w przepisami prawa ewentualnej umowy sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa stanowiącej część zabytkowego folwarku w J. pozostającej w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe - Nadleśnictwa L., jako umowy o charakterze cywilnoprawnym, należeć będzie do właściwości sądu powszechnego.

Ponadto należy wskazać, że wbrew twierdzeniom skarżącego Minister Środowiska zajął stanowisko w sprawie zarzutów zawartych w jego pismach z dnia 17 i 27 czerwca 2011 r., o czym poinformował skarżącego pismem z dnia 4 lipca 2011 r.

Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

4