Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 999/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.30 ust. 6 pkt 1, art 3 pkt 3, 5 i 6, art 29 ust. 1 pkt 12, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 28 ust. 1, art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Protokolant Sekr. sąd. Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2012 r. sprawy ze skargi S. P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] [...] decyzją z [...] grudnia 2011 r. na

podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z

2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm, dalej ustawy Prawo budowlane), wniósł

sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na

montażu dwóch urządzeń do przekazywania treści(dwóch reklam wolnostojących) na

działce nr [...] z obrębu [...] przy Alei [...] w dzielnicy [...] w

Warszawie dokonanego przez inwestora S. P. Sp. z o.o. w W.

Decyzją z dnia [...].06.2010 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu

odwołania inwestora, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Inwestor S. P. Sp. z

o.o. w [...] pismem z [...] grudnia 2011 r. zgłosił zamiar wykonania robót

budowlanych polegających na montażu dwóch wolnostojących tablic reklamowych na

działce nr [...] przy Al. [...] w W.

Zgłoszenie przewidywało realizację dwóch tablic reklamowych o wymiarach

5,34x 2,68m połączonych ze sobą za pomocą pionowych słupów z rury kwadratowej

z prefabrykowanym fundamentem w postaci krawężników betonowych o wymiarach

1000x300x150mm traktowanych jako balast, ułożonych na ceownikach stanowiących

element konstrukcji ramy powstałej w wyniku zespawania słupów pionowych z

poziomym profilem. Klasyczny fundament został zastąpione fundamentowaniem

powierzchniowym działającym na zasadzie docisku do gruntu.

W wyniku analizy materiału dowodowego organ odwoławczy uznał, iż

projektowana inwestycja jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo

budowlane, a jej realizacja posiada wszelkie cechy budowy z art. 3 pkt 6 wymienionej

ustawy.

Organ wskazał, iż objęte zgłoszeniem urządzenie reklamowe jest konstrukcją

na tyle trwałą i związaną z gruntem, że uniemożliwia to jego przesunięcie w inne

miejsce. Z tych względów nie zachodzi okoliczność wymieniona w art. 29 ust. 2 pkt 6

ustawy Prawo budowlane, a zgłoszone roboty budowlane objęte są obowiązkiem

uzyskania pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał również na to, iż

planowana inwestycja narusza zapisy § 17 ust. 2 oraz § 47 ust. 2 uchwały nr

[...] Rady Miasta [...] [...] z [...] czerwca 2007 r. w sprawie

uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Parku [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Z 2007 r. Nr 149, poz. 4061). Przepisy te

wprowadzają zakaz lokalizacji wolnostojących nośników reklamowych na całym

obszarze objętym planem, m.in. na działce nr [...] z obrębu [...]

Od powyższej decyzji skargę złożył inwestor S. P. Sp. z o.o. w

W., domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisu art. 29 ust.

2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., że nośnik nie posiada jakichkolwiek

fundamentów, bowiem istotą fundamentu jest zagłębienie konstrukcji w ziemi, nie jest

także związany trwale z gruntem. Z powyższych względów przedmiotowe urządzenie

reklamowe nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko

wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Organy architektoniczno-budowlane prawidłowo ustaliły, że zgłoszony w

niniejszej sprawie zamiar wykonania dwóch nośników reklamowych wymaga

uzyskania pozwolenia na budowę i właściwie zastosowały przepis art. 30 ust. 6 pkt 1

i 2 ustawy Prawo budowlane.

Zgłoszone przez skarżącego obiekty budowlane są wolnostojącymi nośnikami

reklamowymi przeznaczonymi do ekspozycji plansz reklamowych. Urządzenia te

składają się ze wsporczej konstrukcji stalowej zbudowanej z dwóch pionowych

słupków z rury kwadratowej 120x120x5mm oraz poziomego profilu do którego

przyspawane są słupy wspólnie tworzące płaskie ramy. Dwie ramy- słup połączone

są ze sobą u góry poprzez trzy rygle, a u dołu za pomocą trzech ceowników

100x50x3. Ceowniki stanowią podstawę na której zostanie ułożony balast w postaci

prefabrykowanych krawężników betonowych o wymiarach 1000x300x150mm. Na

konstrukcji wsporczej zostanie umocowana tablica reklamowa typu Billboard z

zamontowanym panelem oświetleniowym, składająca się z konstrukcji podstawowej

utworzonej z trzech poziomych rygli-ceowników 50x50x3mm, zamocowanej do

słupów poprzez dokręcane wsporniki z ceownika 60x40x4 oraz 6 brytów z blachy

stalowej grubości,0,70 mm. Całość w ramie z blach stalowych o szerokości 15 cm.

W przedmiotowej sprawie fundament nośnika ma znajdować się na

powierzchni gruntu. Oceniając charakter tego typu nośników reklamowych Naczelny

Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z dnia 11.01.1999 r. sygn. II SA 1617/98 i z

dnia 10.09.2010 r. sygn. II OSK 1360/09, uznał je za obiekty związane trwale z

gruntem, stanowiące budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 07.07.1994 r.

Prawo budowlane.

Przedmiotowy nośnik reklamowy jest konstrukcją wolnostojącą, w pełni

samodzielną, niepowiązaną technicznie z innym obiektem budowlanym. Realizacja

przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w

rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Według definicji ustawowej budową

jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Dodatkowo można

wskazać, iż wymieniona ustawa także w przepisie art. 29 uznaje wykonywanie

tymczasowego obiektu budowlanego za budowę, umieszczając regulację odnoszącą

się do tego typu obiektów w ustępie 1 tego przepisu (art. 29 ust. 1 pkt 12).

Jednocześnie projektowany nośnik reklamowy ze swej istoty przeznaczony

jest do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej,

przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki. Jest on więc

tymczasowym obiektem budowlanym z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane.

Tymczasowe obiekty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, jeżeli nie są

połączone trwale z gruntem i są przeznaczone do przeniesienia w inne miejsce lub

rozbiórki w terminie podanym w zgłoszeniu, nie dłuższym niż 120 dni od daty

rozpoczęcia budowy (art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy). Zwolnienie to jednak nie znajduje

zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem jak wskazano wyżej projektowany nośnik

uznać należy za związany trwale z gruntem. Nadto w zgłoszeniu skarżący nie określił

terminu przeniesienia lub rozbiórki nośnika. Podkreślić należy, iż skarżący ani w toku

postępowania administracyjnego, ani w odwołaniu, ani w skardze do Sądu nie

twierdził, że obiekt miałby pozostać w miejscu wskazanej lokalizacji krócej niż 120

dni.

Podkreślić także należy, iż zgodnie z konsekwentnym stanowiskiem

prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd

podziela w niniejszej sprawie, do przedmiotowego nośnika reklamowego nie mógł

znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawa budowlanego,

bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do urządzeń reklamowych innych niż te,

które są budowlami z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z dnia 3

września 2009 r. sygn. akt II OSK 1331/08, z dnia 1 października 2009 r. sygn. akt II

OSK 1461/08, z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1963/08, z dnia 10.09.2010

r. sygn. II OSK 1360/09).

Z tych względów, wobec braku przesłanek do zastosowania przepisu art. 29

ustawy Prawo budowlane, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy,

wykonanie nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem S. P. Sp. z o.o. w

W. poprzedzone powinno być uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dokonanie zgłoszenia w tej sytuacji było podstawą do zgłoszenia sprzeciwu z art. 30

ust. 6 pkt 1 ustawy.

Nie bez znaczenie jest również okoliczność, iż przedmiotowa inwestycja

miałaby powstać na terenie objętym planem miejscowym. Zgodnie z § 17 ust. 2 oraz

§ 47 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miasta [...][...] z 14

czerwca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego Parku [...] (Dz.Urz. Woj. [...]. Z 2007 r. Nr [...], poz.

[...] na działce nr [...] z obrębu [...] obowiązuje, tak zresztą jak i na całym

obszarze objętym planem miejscowym, zakaz lokalizacji wolnostojących nośników

reklamowych. Wniesiony przez organ I instancji sprzeciw ma zatem oparcie w

przepisie zawartym w art.. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że organy

architektoniczno-budowlane wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły przepisów

prawa materialnego, ani przepisów postępowania.

Z wymienionych przyczyn na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 z

2002 r.) należało oddalić skargę.