Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1465/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1,3
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1465/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędziowie: WSA Grażyna Firek, WSA Inga Gołowska, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010r., sprawy ze skarg "W" Sp. z o.o. w K., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 13 sierpnia 2009 r. nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2003, 2004, 2005, - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia 29 grudnia 2008 roku o kolejnych numerach: [...](za 2003 rok), nr [...](za 2004 rok) i nr [...](za 2005 rok) Prezydent Miasta określił spółce działającej pod firmą W. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (zwanej dalej "Spółką") wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za ww. lata w wysokości wskazanej w powołanych decyzjach. W uzasadnieniach, organ podatkowy stwierdził, że przeprowadzone po raz kolejny postępowanie (na skutek wcześniejszego uchylania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydanych w sprawie decyzji) dowiodło, iż w latach 2002-2005 Spółka była właścicielem działek o łącznej powierzchni 80 450 m2 o numerach [...]oraz [...](która podzieliła się później na działkę nr [...]i[...]) położonych przy ul. W.[...] w K. Działki te w ewidencji gruntów i budynków figurowały jako wyłączone z klasyfikacji rolnej i w związku z tym, zdaniem organu, podlegały podatkowi od nieruchomości. Skoro zaś były własnością przedsiębiorcy (ww. Spółki) należało je potraktować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dlatego też organ przy wyliczeniu należnego podatku zastosował (najwyższą) stawkę podatkową przewidzianą stosowną uchwałą Rady Miasta K. dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą.

Prezydent Miasta nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem Spółki, że podatnikiem odnośnie wspomnianych nieruchomości winna była być osoba rzeczywiście nimi w latach 2002-2005 władająca tj. Z. w P. (zwany dalej "Z."). Z. ten ( jako K. w P.) został uwidoczniony ( do dnia 17 sierpnia 2005r.) w ewidencji gruntów (razem ze Spółką jako właścicielem) jako władający, przy czym Spółka, na dowód braku posiadania przez nią opodatkowywanych nieruchomości, przedstawiła kserokopię protokołu z dnia 10 maja 1952r. spisanego w związku z przekazaniem pod przymusowy zarząd państwowy przedsiębiorstwa "W." Sp. z o.o.

Zdaniem organu, argumentacja Spółki zmierzała do przerzucenia na Z. odpowiedzialności podatkowej, pomimo, że jednocześnie pełnomocnik tejże samej Spółki, dążąc do wykreślenia Z. z ewidencji gruntów ( co ostatecznie stało się na podstawie decyzji z dnia 17 sierpnia 2005r. Nr[...]) w piśmie z dnia 11 lipca 2005r. kierowanym do Wydziału Geodezji UM . oświadczył, że na terenie spornych działek od 20 lat istniejący tam kamieniołom nie jest eksploatowany przez żadne przedsiębiorstwo dołączając przy tym pismo Z. z dnia 6 lutego 1991r. wskazujące na brak jakichkolwiek związków z nieruchomościami będącymi przedmiotem postępowania.

Organ podatkowy podkreślił przy tym, że działając na wniosek Spółki, wystąpił do likwidatora Z. w P. w likwidacji o przedstawienie stosownych wyjaśnień. Likwidator w piśmie z dnia 13 lipca 2006r. opisał przekształcenia własnościowe jakie miały miejsce w przeszłości i wskazał, że w 1974r. działalność górnicza w P. została zakończona, a sam Z. nie miał tytułu prawnego do spornych nieruchomości. W szczególności, zdaniem likwidatora, wpisane do ewidencji gruntów K. w P. nie istniały, a sam Z. nie posiadał również faktycznego władztwa nad nieruchomościami.

W ocenie organu powyższe wyjaśnienia likwidatora znajdowały potwierdzenie w protokole z dnia 22 marca 1974r. dotyczącym przekazania K. w P. na rzecz C. w K., przy czym z tegoż protokołu wynikało, że w dniu przekazania zarówno kopalnia jak i zakład były nieczynne.

Dodatkowo organ szczegółowo opisał poczynione starania celem ustalenia w oparciu o zasoby archiwalne czy w skład majątku ww. przedsiębiorstw wchodziły działki objęte postępowaniem. W efekcie poszukiwań dowodu na okoliczność prawa do spornych działek przez wskazywany przez Spółkę Z., nie ustalono, aby taki dowód istniał w archiwach. Organ podatkowy wyjaśnił przy tym, że odmówił przeprowadzenia dowodu z ksiąg handlowych K w P. na okoliczność uiszczania podatku od nieruchomości skoro wystarczającym dowodem była ewidencja podatkowa prowadzona przez Wydział Podatków i Opłat UM.

Organ opisał szczegółowo również przeprowadzone na wniosek Spółki przesłuchania świadków, przy czym treść tych zeznań, w ocenie organu, nie dowodziła samoistnego posiadania spornych nieruchomości przez Z.

Organ podatkowy nie uznał również argumentacji Spółki jakoby znaczna część opodatkowanych działek ze względu na brak rekultywacji nie nadawała się do prowadzenia działalności gospodarczej. W opinii organu twierdzenia te nie znalazły bowiem poparcia w obszernym materiale dowodowym, co organ obszernie wyjaśnił w uzasadnieniach omawianych decyzji. W szczególności organ odwołał się częściowo do braku dokumentacji potwierdzającej zeznania świadków o zanieczyszczeniu spornych działek (brak było takiej dokumentacji w Wydziale Kształtowania Środowiska). Organ uzasadniał również dlaczego odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność ustalenia, które tereny spornych działek nie mogą być wykorzystywane gospodarczo z powodu braku ich rekultywacji, opinii biegłego na okoliczność łącznej powierzchni dróg nie podlegających opodatkowaniu w latach 2003-2006 oraz braku możliwości wykorzystywania działek z powodu braku ich rekultywacji, przesłuchania świadków Dyrektora Zarządu Dróg i Transportu w K., Dyrektora [...] Zarządu Komunalnego, Dyrektora Zarządu Budynków Komunalnych na okoliczność sposobu oraz zakresu korzystania z nieruchomości przez Spółkę w latach 2001-2005.

W ocenie organu pozostałe zebrane w sprawie dowody wystarczająco potwierdzały, że Spółka była właścicielem spornych terenów, wyłączonych z produkcji rolnej do czasu zakończenia rekultywacji, co powinno było zostać potwierdzone decyzją starosty.

W konsekwencji organ podatkowy przyjął, że wyłączone z produkcji rolnej grunty należące do Spółki powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości, przy czym z podstawy opodatkowania zostały wyłączone drogi wewnętrzne. Uwzględniono również (za 2005r.) zmianę powierzchni wynikającą z umowy sprzedaży z dnia 20 czerwca 2005r. (akt notarialny Nr[...]).

W odwołaniach z dnia 19 stycznia 2009 roku Spółka domagała się uchylenia zaskarżonych decyzji i albo przekazania spraw do ponownego rozpatrzenia, albo umorzenia postępowań. Zarzuciła przy tym organowi pierwszej instancji naruszenie: art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku – o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) – zwanej dalej upol – poprzez przyjęcie, że zobowiązanym do zapłaty należnego podatku jest właściciel, a nie ujawniony w odpowiednim rejestrze ewidencji i gruntów władający, art. 123 § 1 w zw. z art. 120 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) na skutek nie przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z przesłuchania przez stronę świadka i ograniczenie się do odebrania od świadka oświadczenia na piśmie, co uniemożliwiło Spółce wzięcie czynnego udziału w sprawach, art. 187 § 1,§ 3 w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej wobec błędnego uznania, że władający gruntami, który winien zostać zobowiązany do zapłaty podatku nie istniał w chwili powstawania zobowiązania i w chwili orzekania o obowiązku podatkowym, art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej z uwagi na naruszenie zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej oraz art. 187 § 1 w zw. z art. 233 Ordynacji podatkowej ze względu na brak zastosowania się do zaleceń co do czynności procesowych, jakie powinien podjąć organ procesowy zmierzających do ustalenia samoistnego posiadania przedmiotu opodatkowania.

W swojej argumentacji Spółka podniosła w szczególności, że wbrew dowodom wynikającym z akt sprawy (tj. dokumentom w tym odpisom z ewidencji gruntów oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 sierpnia 2005 roku oraz zeznaniom i oświadczeniom słuchanych w sprawie świadków) organ bezzasadnie przyjął, że podatnikiem zobowiązanym do zapłaty podatku od nieruchomości za lata 2002-2005 jest Spółka zamiast faktycznie władający tj. następca prawny Przedsiębiorstwa Państwowego K. w P. z siedzibą w K.. Spółka jeszcze raz zaznaczyła przy tym, że w okresie od 1952 roku do 2005 roku nie była posiadaczem opodatkowanych nieruchomości, które odebrano jej przymusowo w 1952 roku i dopiero w chwili wydania decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 sierpnia 2005 roku nr [...](wykreślającej z operatu ewidencji gruntu władającego: K. w P.) władanie zostało jej przywrócone.

Ponadto, zdaniem Spółki, przy ustalaniu stanu faktycznego organ w ogóle nie odniósł się do treści zeznań słuchanych w sprawie osób, potwierdzających, że rzeczywistym posiadaczem spornych działek był Z. w P. Spółka wskazała również, że w sposób wadliwy zostało przeprowadzone postępowanie odnośnie możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej, a złożone przez nią w tym zakresie wnioski zostały bezpodstawnie oddalone.

Decyzjami z dnia 13 sierpnia 2009 roku: nr [...](podatek za 2003 rok), nr [...](podatek za 2004 rok) oraz nr [...] (podatek za 2005 rok) Samorządowe Kolegium odwoławcze utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcia w mocy, w pełni zgadzając się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów Spółki, uznając, że przeprowadzone postępowanie dowodowe w całości potwierdziło ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji. Argumentacja organu odwoławczego co do stanu faktycznego potwierdzała ustalenia organu pierwszej instancji.

W skargach z dnia 17 września 2009 roku Spółka zażądała uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych powtarzając dotychczasowe zarzuty i ich argumentację. Dodała przy tym, że naruszono także art. 187 § 1 w zw. z art. 233 - Ordynacji podatkowej oraz art. 123 i 201 - Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym etapie postępowania podatkowego, a to z uwagi na brak w postępowaniach odwoławczych wyznaczenia stronie 7- dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedziach na skargi z dnia 9 października 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, powielając swoją wcześniejszą argumentację. Odnosząc się do kwestii wyznaczenia 7- dniowego terminu SKO stwierdziło, że wspomniane naruszenie nie miało istotnego wpływu na wynik prowadzonego postępowania.

Na rozprawie w dniu 9 lutego 2010r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wszystkich ww. skarg prowadzone pod sygnaturami I SA/Kr 1465/09, I SA/Kr 1466/09 oraz I SA/Kr 1467/09 i postanowił prowadzić je pod sygnaturą I SA/Kr 1465/09.

Na rozprawie w dniu 9 lutego 2010r. pełnomocnik złożył pismo procesowe datowane na 8 lutego 2010r., w którym podniósł dotychczasowe zarzuty, a dodatkowo wskazał, że naruszono art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a) upol poprzez błędne zakwalifikowanie gruntów stanowiących nieczynny kamieniołom objęty w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz późniejszym studium ukierunkowań i warunków zagospodarowania przestrzennego jako teren zieleni publicznej z wyłączeniem prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji naruszono art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) upol poprzez jego niezastosowanie polegające na braku kwalifikacji przedmiotu opodatkowania jako gruntu pozostałego. Do pisma dołączone zostały kserokopie wydruków z przeglądarki opracowań kartograficznych, wyrysu i wypisu z obowiązującego i nieobowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, wypisu z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta K..

W odpowiedzi, Samorządowe Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wskazując, że nowe okoliczności sprawy nie były dotychczas podnoszone i podkreśliło, że brak wyznaczenia terminu w trybie art.200 Ordynacji podatkowej nie miał wpływu na wynik postępowania, gdyż organ odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego, a Spółka nie wykazała, aby brak tego elementu postępowania ograniczył jej prawa.

W odpowiedzi, w piśmie z dnia 16 marca 2010r. Spółka wskazała, że jej argumentacja zawarta w piśmie z dnia 8 lutego 2010r. oparta została na dokumentach urzędowych stanowiących na dodatek odzwierciedlenie powszechnie obowiązującego prawa (uchwał w sprawie zagospodarowania przestrzennego), co powinno zobowiązywać organy podatkowe do jego uwzględniania, niezależnie od wniosków składanych w toku postępowania. Spółka zaznaczyła przy tym, że od początku podnosiła, iż sporne grunty nie mogły być wykorzystywane na działalność gospodarczą, a jej wnioski dowodowe w tym zakresie zostały oddalone.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadzał się przede wszystkim do prawidłowości ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Spółka wskazywała bowiem na Z., który w jej ocenie, powinien być podatnikiem jako samoistny posiadacz działek o numerach [...]oraz [...]położonych przy ul. W.[...] w K. Dodatkowo Spółka podnosiła, że powyższe tereny z uwagi na niemożność wykorzystania ich w działalności gospodarczej ze względu na brak przeprowadzonej rekultywacji i ograniczenia wynikające z prawa miejscowego dotyczącego zagospodarowania przestrzennego, powinny być wyłączone z opodatkowania jako grunty, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Spółka podnosiła przy tym zarzuty dotyczące prawidłowości prowadzenia postępowania dowodowego, co w jej ocenie, doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego i ograniczenia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu.

W ocenie Sądu, bezzasadne są twierdzenia Spółki, jakoby organy błędnie ustaliły osobę podatnika. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt i ust. 3 upol podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby prawne będące właścicielami nieruchomości, przy czym jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Zdaniem Sądu, bezspornym w sprawie było, że właścicielem działek objętych zaskarżonymi decyzjami była Spółka. Okoliczności tej Spółka nie kwestionowała, a zresztą zawarta chociażby umowa sprzedaży, potwierdziła, że Spółka dysponowała należącymi do niej nieruchomościami jak właściciel. W praktyce spór ograniczał się więc do ustalenia czy wskazywany przez Spółkę Z. był posiadaczem samoistnym spornych działek.

W ocenie Sądu, ani Spółka nie wykazała powyższej okoliczności zwalniającej jej z opodatkowania, ani też organy w prowadzonym postępowaniu, nie zaniechały żadnych działań aby ustalić czy ww. Z. był posiadaczem samoistnym.

Podkreślenia wymaga fakt, że to Spółka doprowadziła do wykreślenia Z. z ewidencji gruntów, powołując się na brak związków Z. z spornymi gruntami, a także przedstawiając w toku postępowania dotyczącego uregulowania wpisów w ewidencji gruntów ww. pismo z dnia 11 lipca 2005r. zawierające informację, że na terenie spornych działek od 20 lat istniejący tam kamieniołom nie jest eksploatowany przez żadne przedsiębiorstwo i dołączając przy tym pismo Z. z dnia 6 lutego 1991r. wskazujące na brak jakichkolwiek związków z nieruchomościami będącymi przedmiotem postępowania.

Zawarte w skardze twierdzenia, że dopiero po 31 sierpnia 2005r. Spółka uzyskała władztwo nad spornymi działkami pomijają fakt, że jednocześnie Spółka dążąc do uregulowania stanu prawnego działek (wpisów w ewidencji gruntów) powoływała się na brak władania tymi działkami przez inny podmiot.

W rezultacie, zdaniem Sądu, zarzuty Spółki oparte na naruszeniu przepisów Ordynacji podatkowej wymienionych w skardze oraz późniejszych pismach procesowych, są niezasadne. Organy podatkowe prowadziły bowiem dodatkowe czynności zmierzające do ustalenia, kto w latach 2002-2005 był posiadaczem samoistnym spornych gruntów zasięgając m.in. informacji u likwidatora Z. w P. Doprowadziły również do kwerendy archiwów w celu pozyskania dokumentacji potwierdzającej sposób władania przedmiotowymi działkami.

W ocenie Sądu, żądania Spółki przeprowadzenia dowodu z ksiąg handlowych Z. w P. na okoliczność kto opłacał należny podatek i związane z odmową przeprowadzenia tegoż dowodu zarzuty procesowe są niezasadne.

Wprawdzie zgodnie z art. 187. § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a zgodnie z art. 188 żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, to jednak przepisy te nie nakładają na organy obowiązku przeprowadzania co raz to nowych dowodów, jeżeli strona w innym postępowaniu powoływała się na okoliczności przeciwne, przedstawiając na poparcie swoich twierdzeń dowody, a obecnie, nie negując bezpośrednio prawidłowości ustaleń faktycznych w zakończonym postępowaniu, żąda zebrania dodatkowego materiału dowodowego w celu dokonania odmiennych, korzystnych dla siebie w trwającym postępowaniu, ustaleń faktycznych.

Będący podstawą powyższych obowiązków organu podatkowego w zakresie prawidłowości prowadzenia postępowania dowodowego art. 122 Ordynacji podatkowej stanowiący, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym przewiduje tzw. zasadę prawdy obiektywnej.

W świetle powyższych przepisów organy podatkowe ustalając stan faktyczny uprawnione są do zebrania dowodów pochodzących z innych postępowań i oceny podnoszonych w tychże postępowaniach twierdzeń strony co do stanu faktycznego mającego znaczenie dla zastosowania właściwych w sprawie przepisów prawa materialnego.

Należałoby też wyraźnie podkreślić, że wbrew sugestiom zawartym w skardze, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 – Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2005r. Nr 240 poz.2024 ze zm.) stanowiący m.in., że podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie ma mocy wiążącej co do ustaleń osoby posiadacza samoistnego. Powołany przepis Prawa geodezyjnego i kartograficznego dotyczy wyłącznie podstawy wymiaru podatku, a więc podstawy opodatkowania, a nie podatników. W konsekwencji organ podatkowy dokonując wymiaru podatku od nieruchomości powinien ustalić osobę podatnika w oparciu o dokumenty potwierdzające prawo własności czy też samoistne posiadanie.

W ocenie Sądu bezzasadne były również argumenty Spółki wywodzące na podstawie aktu pochodzącego z 10 maja 1952r. , że posiadaczem samoistnym do dnia 31 sierpnia 2005r. był Z., skoro Spółka doprowadzając do uzgodnienia zapisów ewidencji gruntów dowodziła przeciwnych okoliczności.

Odnosząc się natomiast do drugiej części argumentacji Spółki o braku faktycznego wykorzystania spornych gruntów w działalności gospodarczej, a nawet istniejącej niemożności ich wykorzystania na skutek zanieczyszczenia i wynikających z planów zagospodarowania przestrzennego ograniczeń co do sposobu korzystania z nieruchomości – również i w tej części zarzuty Spółki Sąd uznał za niezasadne.

Zgodnie z art.1 a ust.1 pkt 3 upol opodatkowaniu podlegają m.in. grunty, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budowli znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych gruntach i w zlokalizowanych na nich budowlach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 14 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Op 722/09). Istotne jest aby wskazane w powołanym przepisie, "względy techniczne" uniemożliwiały prowadzenie działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu "względy techniczne" w przypadku gruntów należy rozumieć przede wszystkim jako istniejące ograniczenia technologiczne (układ m.in. sieci elektrycznych, gazowniczych i wodociągowych) uniemożliwiających prowadzenie działalności w zakresie dotychczas wykonywanym przez podatnika, w tym określonym w stosownym rejestrze (KRS).

Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły w oparciu o stosowne dokumenty w Wydziału Kształtowania Środowiska, że poziom zanieczyszczeń nie uniemożliwiał gospodarczego wykorzystania spornych gruntów. Co więcej należy zauważyć, że Spółka prowadziła działalność w zakresie budownictwa i obsługi nieruchomości (tak wynika zarówno z wpisu do KRS jak i wniosku o udzielenie prawa pomocy), a jak wynika z przedłożonych dopiero na etapie postępowania sądowego, dokumentów, na spornych gruntach planowana miała być inwestycja o charakterze deweloperskim.

W ocenie Sądu Spółka ponownie podnosi wewnętrznie sprzeczne argumenty, a to dowodząc, że brak rekultywacji spornych gruntów uniemożliwiał jej prowadzenie na nich działalności gospodarczej (a zgodnie z wpisem do KRS prowadziła działalność w zakresie budownictwa), a to wskazując na plany prowadzenia na tym terenie takiej działalności akcentuje jedynie brak wydania pozytywnej opinii konserwatorskiej w związku z ograniczeniami w zabudowie ze względu na strefę ścisłej ochrony krajobrazowej.

Odnosząc się przy tym do argumentów opartych na treści opinii konserwatorskiej to zgodzić się należy z Samorządowym Kolegium Odwoławczym, że zarzuty te zostały podniesione po raz pierwszy na etapie postępowania sądowego i w związku z tym nie mogą być rozważane przez sąd administracyjny. Sąd administracyjny kontroluje bowiem prawidłowość postępowania organów administracyjnych, a więc postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie ustala samodzielnie stanu faktycznego w oparciu o nowopowoływane okoliczności faktyczne (a taka była opinia konserwatorska) przytoczone przed sądem.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniem Spółki, powołanie się na ograniczenia wynikające z ścisłej ochrony krajobrazu na spornym terenie nie stanowiło uzupełnienia dotychczasowej argumentacji, ale było modyfikacją stanu faktycznego o nowe elementy. Na stan faktyczny sprawy składały się bowiem ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej (ten zarzut był podnoszony od początku przez Spółkę) oraz przyczyny ograniczeń. Spółka powołała się na ścisłą ochronę krajobrazu dopiero na etapie postępowania sądowego.

Dodatkowo należy zauważyć, że dołączona do akt opinia konserwatorska została wydana 24 marca 2006r., a więc w okresie, który bezpośrednio nie dotyczy wymiaru spornych zobowiązań podatkowych.

W oparciu więc o powyższe Sąd i w tej części zarzutów procesowych uznał je za niezasadne, tym bardziej, że wnioskowane dowody (na okoliczność zanieczyszczeń i braku rekultywacji gruntów) sprzeczne były z późniejszymi twierdzeniami Spółki opartymi na dokumentach mających poświadczać planowanie inwestycji o charakterze deweloperskim.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art.200 Ordynacji podatkowej przez organ odwoławczy, to należy wyraźnie wskazać, że jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04 (ONSAiWSA 2005, z. 5, poz. 66) - naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Spółka, poza podniesionym zarzutem, nie wykazała, czy i jaki wpływ na wynik sprawy miało wspomniane uchybienie, nie przedstawił żadnych argumentów, które by przemawiały za tym, że gdyby wyznaczono jej dodatkowy termin przedstawiłaby nowe okoliczności faktyczne. Powyższe potwierdza dodatkowo m.in. powołanie się na opinię konserwatorską nie przy składanej skardze z dnia 17 września 2009r. , ale dopiero w drugim piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2010r.

Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił na zasadzie art.151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.