Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 371/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 12, art. 6 ust. 2, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 2 pkt 1 i 2, par. 3 ust. 1, par. 9 ust. 1-4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1589
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji  inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Fornalik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2015 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] 2015r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2014 r., nr [...] (znak: [...]) Burmistrz G., ustalił na rzecz A. D.- zam. w K. [...] . warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego z garażem i gabinetem stomatologicznym na działce nr [...] położonej przy ul. R. w G..

W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności opisał dotychczasowy przebieg postępowania zainicjowanego wnioskiem A. D. z 18 sierpnia 2010 r. oraz wydane dotychczas w sprawie decyzje.

Dalej organ wskazał, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu został wyznaczony wokół działki nr [...] obszar analizowany. Szerokość wnioskowanej działki wynosi ok. 15 m, dla wnikliwej analizy i poprawnych, obiektywnych wyników obszar analizowany obejmuje teren o wym. ok. 115 m tj. po 50 m w każdą stronę od wnioskowanej działki. Sporządzona analiza wykazała, że wnioskowany sposób zagospodarowania terenu oraz proponowany rodzaj inwestycji i funkcja zabudowy spełniają wymogi art. 61ust. 1, pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Burmistrz G. wskazała, iż funkcją dominującą na analizowanym terenie jest zabudowa mieszkaniowa, jednorodzinna.

Zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. zostały ustalone:

- linia zabudowy,

- wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu,

- szerokość elewacji frontowej,

- wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki,

- geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych).

Organ sprecyzował, iż obowiązującą linię zabudowy na działce objętej wnioskiem, ustalono jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznaczono na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, w wysokości 21 % powierzchni działki. Szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznaczono dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym z tolerancją do 20%, a zatem na poziomie do 12 m. Organ wskazał, iż jest to teoretyczna możliwa szerokość elewacji frontowej wynikająca z analizy urbanistycznej jednak docelowa szerokość elewacji frontowej musi być zgodna z przepisami odrębnymi i szczegółowymi, a w szczególności z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Dalej wyjaśniono, iż zabudowa bliźniacza oraz zabudowa w granicach działek jest charakterystyczna dla zabudowy w obszarze analizowanym. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, gzymsu lub attyki wyznaczono dla nowej zabudowy jako przedłużenie krawędzi gzymsu na działce sąsiedniej - ustalono ten parametr na poziomie do 8,0 m od poziomu istniejącego terenu przed wejściem do budynku. Geometrię dachu ustalono odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym jako dach płaski, o spadku od 2 do 7 stopni oraz dowolnym pokryciu dachu, adekwatnym do jego spadku.

W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił w jaki sposób uwzględniono uwagi podniesione przez H. D. oraz jej pełnomocnika w pismach z dnia 27 grudnia 2010 r. , 24 października 2012 r. oraz 17 czerwca 2013 r. Wskazano m.in. inni uwzględniono uwag dot. szerokości elewacji frontowej. Ustalona szerokość na 12 metrów wynika z przeprowadzonej analizy funkcji i oraz cech zabudowy.

Odnosząc się do zarzutu, że w obszarze analizowanym nie istnieją budynki mieszkalne z funkcją usługową należy wskazać, że nieruchomość H. D. jest zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem usługowym (gabinet stomatologiczny oraz kancelaria adwokacka). Organ wyjaśnił, iż projektowana inwestycja jest kontynuacją funkcji zagospodarowania i zabudowy obiektów już istniejących na działkach sąsiednich w szerokim ujęciu tego terminu, czyli nieruchomościach lub ich częściach położonych w okolicy tworzącej pewną urbanistyczną całość. Skoro przesłankę kontynuacji funkcji należy odnieść do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich w szerokim rozumieniu pojęcia "działka sąsiednia", to o kontynuacji funkcji planowanego zamierzenia inwestycyjnego świadczy występująca w sąsiedztwie (obszarze analizowanym) funkcja usługowa zabudowy (gabinet stomatologiczny) oraz obiekt biurowy (kancelaria prawna). Skoro w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy, to budowa budynku mieszkalnego z częścią usługową, przeznaczoną na gabinet stomatologiczny jest zgodne z istniejącym w sąsiedztwie stanem zabudowy i zagospodarowania. Wskazano jednocześnie, iż w projekcie decyzji sporządzonym po uwzględnieniu uwag stron postępowania ograniczono powierzchnię gabinetu stomatologicznego do 30% powierzchni całkowitej budynku.

Wyjaśniono także, iż działka objęta wnioskiem położona jest pomiędzy ulicami: W. i R. i w chwili obecnej jest zabudowana od strony ul. W. z której posiada zjazd. Jednakże wnioskodawczym planuje realizować inwestycję od strony ul. R. i w swoim wniosku wskazuje na obsługę komunikacyjną - planowany dojazd od ul. R.. Dlatego przy rozpatrywaniu tego wniosku uznaje się, że front działki jest zlokalizowany od ul. R.

Organ lokalizacyjny wyjaśnił, że zgodnie z § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w decyzji warunkach zabudowy określa się wskaźnik powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Dlatego uwaga K. M., że w sentencji decyzji należy określić powierzchnię zabudowy w metrach kwadratowych nie została w takim zakresie uwzględniona przez Burmistrza G., który w decyzji określił powierzchnię zabudowy zgodnie z ww. rozporządzeniem.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M. i D. N. oraz H. D. reprezentowana przez adw. K. M.

M. i D. N. podnieśli, iż planowany budynek ograniczy światło słoneczne na ich nieruchomości, a ponadto zdaniem odwołujących istnieje prawdopodobieństwo, że po wybudowaniu budynku działka inwestora zostanie podzielona, co wpłynie na zmianę powierzchni zabudowy działki.

Pełnomocnik H. D. stwierdził, iż w zakwestionowanej decyzji organ określił rodzaj inwestycji co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami, a pominął kwestię funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz błędnie uznał za front działki tę jej część, która przylega do ul. R. gdy tymczasem główny wjazd i wejście na działkę usytuowane są przy ul. W., Jednocześnie odwołujący stwierdził, iż błędne określenie frontu działki poskutkowało nieprawidłowym ustaleniem szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Ponadto strona podtrzymała swoje zarzuty złożone na wcześniejszym etapie postępowania.

Decyzją z dnia [...] 2015r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w pierwszej kolejności omówił treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2012 r., poz. 647 ze zm.) i stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy, kierując się przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Według Kolegium projektowana zabudowa polegająca na budowie budynku mieszkalnego z garażem i gabinetem stomatologicznym bezsprzecznie wpisuje się co do funkcji (zabudowa mieszkaniowa) ustalonej w wyniki przeprowadzonej analizy. Parametry dotyczące powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości obiektu, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu pozostają w zgodzie z wnioskiem inwestora. Prawidłowo wyznaczony został obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki patrząc zarówno od ul. W. (z istniejącym wjazdem) jak i ul. R. (z projektowanym wjazdem). Również parametry dotyczące: linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrii dachu wyznaczone zostały zgodnie z wymogami §4, §5, §6, §7 oraz § 8 Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Według Kolegium organ I instancji ustalił wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wskazując, iż inwestycja nie może pozbawić dostępu do drogi publicznej działek sąsiednich a także zagospodarowanie terenu oraz wprowadzona zabudowa nie może pozbawić możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności jak również nie może spowodować ograniczeń w dostępie do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Co do usytuowania obiektu Burmistrz G. wskazał na obowiązek zachowania wymagań wynikających z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i aktów wykonawczych w szczególności rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższe zdaniem Kolegium Odwoławczego znajduje swoje uzasadnienie w istniejącym sposobie zagospodarowania działki objętej inwestycją a także biorąc pod uwagę rozmiar i kształt działki, jak również zabudowy działek sąsiednich.

Odnosząc się do zarzutów odwołania D. i M. N. Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż zarzuty te odnosząc się do zdarzeń przyszłych i niepewnych nie znajdują żadnego uzasadnienia. Nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty pełnomocnika H. D. bowiem określenie w zaskarżonej decyzji rodzaju inwestycji w niczym nie uchybia przepisom ustawy i rozporządzenia a ustalenia odnoszące się do rodzaju i funkcji zabudowy oraz zagospodarowania terenu zawarte zostały w pkt 2 decyzji. Również zarzut błędnego określenia frontu działki nie jest zdaniem składu orzekającego Kolegium w żadnej mierze uzasadniony biorąc pod uwagę usytuowanie planowanej zabudowy ( frontem do ul. R. i planowany wjazd od ul. R.) oraz kształt działki.

Skargę na powyższe rozstrzygniecie wniosła H. D. reprezentowana przez adw. K. M. zarzucając:

- naruszenie art. 28 w związku z art. 10 k.p.a. w związku z art. 19 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych w wyniku nie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji doprowadzenia do pominięcia w przeprowadzonym postępowaniu jednej z zainteresowanych stron, to jest właściciela działki oznaczonej geodezyjnie jako działka [...] ;

- naruszenie § 9 pkt 3 rozporządzeniu Ministra infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędne uznanie, że wydana przez Burmistrza G. decyzja zawiera załącznik graficzny sporządzony na kopii mapy zasadniczej zgodnej z obowiązującymi przepisami;

- naruszenie § 2 pkt 1, 2 i 5, mającego wpływ na ustalenie parametrów zawartych w § 6 pkt 1 i § 7 pkt 1 i 2, Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez uznanie, że zapisy zawarte w decyzji są zgodne z wymogami wyżej wymienionego rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż organ pominął w toku postępowania właściciela działki [...] pozbawiając go możliwości obrony swoich praw, co może skutkować nawet nieważnością postępowania lub stanowić podstawę jego wznowienia.

Ponadto wskazano, iż część graficzną decyzji organu I instancji sporządzono na nieaktualnej kopii mapy zasadniczej, czym naruszono przepisy zawarte w z § 9 pkt 3 Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w związku z w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mapa na której sporządzono załącznik graficzny do decyzji, nie uwzględnia podziału działki nr ewid. gruntów [...] na działki nr ewid. [...] i [...], co skutkowało pominięciem w postępowaniu administracyjnym jednej ze stron, to jest właściciela działki nr ew. [...] (ul. W. ).

Dalej zarzucono, iż w decyzji i instancji organ określił rodzaj inwestycji co jest niezgodne z obowiązującymi przepisami, a pominął kwestię funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nadto w zaskarżonej decyzji w sposób nieuprawniony uznano, że wyłącznie usytuowanie planowanej zabudowy oraz planowany wjazd i kształt działki, decydują o tym, gdzie znajduje się front działki. Tymczasem zgodnie z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia, frontem działki jest ta jej część, która przylega do drogi z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Taki zapis nie daje możliwości organowi wydającemu decyzję do dowolności jego określania, jak również eliminuje określenia więcej niż jednego frontu działki. W przedmiotowej decyzji uznaniowo określono front działki jako część przylegającą do ul. R., ponieważ w ocenie Kolegium tam jest planowany drugi wjazd, podczas, gdy w rzeczywistości główny wjazd i wejście znajdują się od strony ul. W. Błędne określenie frontu działki spowodowało błędne określenie szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Sądy administracyjne stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej zwanej P.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Uwzględniając skargę na decyzję, sąd administracyjny uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 tej ustawy sąd stwierdza także nieważność całości lub części decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach bądź też stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach.

Rozpatrując sprawę w tak zakreślonej kognicji uznać należy, iż skarga nie jest zasadna.

W rozpatrywanej sprawie nie stanowi okoliczności spornej przyjęcie przez organy, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją (wnioskiem inwestora), brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie wykonawcze).

Dalej wskazać należy, iż w myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, że prawo właściciela (lub innego podmiotu uprawnionego) do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów.

Rolą organów administracji jest takie skonstruowanie decyzji o warunkach zabudowy, aby z jednej strony nie doszło do stworzenia nowego ładu przestrzennego w analizowanym obszarze, a zarazem z drugiej – aby nie ograniczać nadmiernie inicjatywy obywateli w zakresie podejmowania inwestycji budowlanych oraz nie doprowadzać do uniformizacji zabudowy i zagospodarowania przestrzennego, bowiem nie taki jest cel i sens ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt II OSK 1401/06, LEX 394807). Pamiętać nadto trzeba, iż decyzja w przedmiocie warunków zabudowy stanowi element kształtowania uprawnień właścicieli nieruchomości (i to bez względu na to, iż o wydanie takiej decyzji może wystąpić każdy zainteresowany). Trzeba mieć przy tym na uwadze, iż prawo własności - w tym również wykonywania uprawnień właścicielskich - podlega ochronie na podstawie art. 21 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Rozwinięcie tej zasady znajduje się w art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, stanowiącym, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego wspomnianą "zasadę dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego (patrz: Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2013, wyd. 7, komentarz do art. 61). Tym samym planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona "ładu przestrzennego" (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 646/06, LEX nr 322329).

Dopuszczenie nowej zabudowy zależy od stwierdzenia, że zabudowa taka wraz z zabudową już istniejącą w sąsiedztwie będzie kształtowała harmonijną przestrzeń z uwzględnieniem uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, a także kompozycyjno-estetycznych zgodnych z założeniami ładu przestrzennego. Stwierdzenie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi ładu przestrzennego musi zostać poprzedzone sporządzeniem analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu na którym planowana jest inwestycja. W powyższym zakresie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. odsyła do wyżej przywołanego rozporządzenia wykonawczego. Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia w przypadku braku planu miejscowego w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Jednocześnie ust. 2 powyższego przepisu wskazuje, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe zastosowanie normy wynikającej z § 3 rozporządzenia wykonawczego nakazuje wyznaczenie obszaru analizowanego dookoła, a więc z każdej strony (ze wszystkich stron) działki budowlanej objętej wnioskiem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1533/07, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy, że zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie wymaga przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Warunek w zakresie kontynuacji funkcji należy rozumieć w taki sposób, że tylko wówczas nie jest spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią w praktyce pogodzić. Warunek sprzeczności dwóch funkcji musi być oceniany obiektywnie, niezależnie od ocen inwestora lub kontestującego jego plany właściciela terenu sąsiedniego. Nowo wprowadzana na dany teren funkcja musi być tego rodzaju, że można przyjąć, że będzie mogła ona obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z obecną już funkcją, a także że w przyszłości ta nowowprowadzana funkcja nie ograniczy obecnej. Kontynuacja funkcji to nie tylko powielenie czy dopełnienie, ale również uzupełnienie funkcji dotychczasowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 października 2011 r. sygn. akt II SA/Go 499/11, LEX nr 965324).

Ustanowiona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. "zasada dobrego sąsiedztwa" nie oznacza co za tym idzie bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju, oczywiście uwzględniając wymogi ładu przestrzennego." (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 952/10, LEX nr 992669). Kontynuacja funkcji zabudowy nie oznacza nakazu czy konieczności mechanicznego kopiowania istniejącej zabudowy. Wystarczającym warunkiem kontynuacji funkcji jest stwierdzenie, że planowana nowa zabudowa nie koliduje z już istniejącą i można ją pogodzić z zastanym stanem rzeczy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1371/10, LEX nr 994162).

Analizując funkcję oraz cechy zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z rozporządzeniem bierze się pod uwagę obowiązującą linię zabudowy na działkach sąsiednich (§ 4), wskaźnik wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki występujący w obszarze analizowanym (§ 5), szerokość elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach na obszarze analizowanym (§ 6), wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych, istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (§ 7), a także występującą w analizowanym obszarze geometrię dachów (§ 8). Poszczególne przepisy dopuszczają również inne ustalenie wskaźników, cech i parametrów nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy.

Stosownie do przepisu § 9 ust. 1-4 powołanego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy. Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii. Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.

Przenosząc ogólne rozważania dotyczące prawidłowości wyznaczenia obszaru analizowanego i stwierdzenia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że określenie charakteru planowanej inwestycji oraz dominującej w sąsiedztwie funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy miało podstawowe znaczenie dla zakresu analizy urbanistycznej i zastosowania w odniesieniu planowanej inwestycji wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

W ocenie Sądu organy zasadnie stwierdziły, że planowana inwestycja kontynuuje funkcje, parametry, cechy oraz wskaźniki zabudowy i zagospodarowania terenu. Teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, zabezpieczone jest również uzbrojenie terenu infrastrukturę techniczną wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Dla wykazania prawidłowości poszczególnych wskaźników, cech i parametrów nowej zabudowy przyjętych w decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, powołano właściwe przepisy ustawy i rozporządzenia.

W ramach przeprowadzonej w postępowaniu administracyjnym analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu – na materiale planistycznym spełniającym wymogi § 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego – organ I instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany wokół terenu. Przyjęta wielkość obszaru analizowanego wynikała z § 3ust. 2 rozporządzenia zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać w tym miejscu trzeba, iż zarówno § 3 ust. 2, jak i § 9 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego odwołują się bezpośrednio do art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. ustalając, że granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w tym przepisie oraz, że na tychże kopiach sporządza się część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy.

Zgodnie zaś z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000.

Z powyższego wynika, iż przepisy § 3 ust. 2, jak i § 9 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego rozporządzenia wykonawczego ustanawiają normy nakładające na organy procesujące w przedmiocie warunków zabudowy obowiązek posługiwania się w toku postępowania kopiami mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać i określonych skalach.

Wymogom powyższym sprostał Burmistrz G., albowiem stanowiące załącznik do decyzji kopie map na których wyznaczono obszar analizowany oraz teren, którego wniosek dotyczy są kopiami mapy zasadniczej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego oraz o wymaganej przepisami skali wynoszącej 1:500. Powyższe wprost wynika z odpowiednich klauzul Starosty Gostyńskiego na kopiach tych się znajdujących, potwierdzających, iż kopie te są kopiami mapy zasadniczej, są zgodne z treścią materiału państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i zostały wydane 11 września 2014 r.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż jakiekolwiek przepisy, w tym wskazywane w skardze jako naruszone przepisy rozporządzenia wykonawczego, nie ustanawiają podnoszonego w skardze wymogu aktualności kopii mapy zasadniczej, oraz nie wskazują na czym aktualność ta miałby polegać.

Na bezzasadność tego zarzutu skarżącej poza tym wskazuje nadto okoliczność, iż dołączona do skargi kopia mapy zasadniczej, która zdaniem strony skarżącej winna być podstawą procesowania w sprawie wydana została z zasobu 19 stycznia 2015 r., a więc już po wydaniu przez Burmistrza G. ustalającej warunki zabudowy z dnia 11 grudnia 2014 r.

Dalej wskazać należy, iż z porównania dołączonej do skargi kopii mapy zasadniczej z kopią mapy w oparciu, o którą dokonano analizy urbanistycznej w sprawie nie wynika jakakolwiek istotna zmiana zagospodarowania obszaru analizowanego. Na oparcie się przez autora analizy urbanistycznej na stanie zagospodarowania terenów w obszarze analizowanym odmiennym niż faktycznie istniejący w dacie sporządzania tej analizy nie wskazuje także sama skarżąca, ograniczając się jedynie do wskazania, iż okoliczność ta mogła mieć wpływ na określenie okręgu stron postępowania.

Powyższe oznacza, iż nawet przy przyjęciu za prawidłowy poglądu prawnego skarżącej, iż w sprawie doszło do naruszenia § 9 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego okoliczność ta nie mogłaby samodzielnie uzasadniać uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji, albowiem przepis powyższy jest przepisem o charakterze proceduralnym, to jest reguluje tryb postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i co za tym idzie dla uwzględnienia zarzutu jego naruszenia koniecznym jest stwierdzenie, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., zgodnie z którym decyzja podlega uchyleniu między innymi, gdy narusza przepisy postępowania w sposób, mogący mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wpływu takowego nie wykazano natomiast w skardze, jak również nie dopatrzył się go działający z urzędu Sąd.

Odnosząc się do zarzutu skargi, iż w toku postępowania doszło do naruszenia art. 28 w związku z art. 10 K.p.a. w związku z art. 19 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych w wyniku nie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, a w konsekwencji doprowadzenia do pominięcia w przeprowadzonym postępowaniu jednej z zainteresowanych stron, to jest właściciela działki oznaczonej geodezyjnie jako działka [...] zauważyć należy, iż analiza przebiegu postępowania w przedmiocie warunków zabudowy nie wykazała, aby doszło w tym postępowaniu do pozbawienia skarżącej ochrony interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób (art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.). W tym miejscu trzeba również wyjaśnić, że skutek w postaci uchylenia decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, które może być wszczęte wyłącznie na wniosek (na podstawie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy zarzut ten zgłosi strona pominięta, a więc nie może tego uczynić skutecznie strona uczestnicząca w postępowaniu, jak też nie uwzględnia go sąd administracyjny z urzędu (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 665/07, z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 51/08 i z dnia 26 marca 2013 r., sygn. II OSK 2276/11 – orzeczenia dostępne jw.).

Stad też podnoszony w skardze zarzut domniemanego pozbawienia właścicieli nieruchomości sąsiadującej z obszarem planowanej inwestycji (to jest działki nr [...] przu ul. W. [...]) udziału w postępowaniu nie mógł stanowić skutecznej podstawy uchylenia decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. i to niezależnie od wątpliwości co do występowania u tych podmiotów interesu prawnego w udziel w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji na działce inwestora usytuowanej od strony ul. R..

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi wskazać należy, iż zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej oraz charakterystykę inwestycji, obejmującą między innymi a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (pkt 2).

Przez wskazane w tym przepisie inne potrzeby w zakresie infrastruktury technicznej oraz określenie sposobu zagospodarowania terenu oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu rozumieć niewątpliwie należy zabezpieczenie potrzeb komunikacyjnych planowanej zabudowy, w tym zapewnienie ewentualnego wjazdu na działkę, o ile w ten sposób realizowany jest warunek dostępu do drogi publicznej.

Z kolei przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego (art. 2 pkt 12 u.p.z.p.).

Z powyższego wynika, że to kształt wniosku inwestora zakreśla ramy przedmiotowe i podmiotowe sprawy, w której organ rozstrzyga w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W konsekwencji ten sam teren może być przedmiotem wniosków różnych lub tych samych podmiotów wskazujących różne sposoby planowanego zagospodarowania i zabudowy terenu rozumianego jako cała nieruchomość, jedna działka lub więcej działek budowlanych stanowiących jedną lub więcej nieruchomości, czy wręcz cześć nieruchomości.

Co za tym idzie w sytuacji, gdy dany teren inwestycji (w niniejszej sprawie działka nr ewid. [...]) posiada dostęp do różnych dróg publicznych, to wola inwestora wyrażona w planowanym sposobie zabudowy i zagospodarowania terenu przesądza o tym, która część działki budowlanej, spośród części przylegających do drogi stanowić będzie front działki, albowiem to inwestor samodzielnie określa, z której z dostępnych dróg odbywać się będzie główny wjazd lub wejście na działkę. Uprzednie istnienie wjazdu na działkę z danej drogi publicznej nie jest przy tym – wbrew twierdzeniom skarżącej – warunkiem dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla danego terenu (działki). Analogicznie warunkiem takim nie jest także uprzedni podział działki inwestora, bowiem jak wskazano wyżej w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy inwestor swobodnie określić może granice obszaru objętego wnioskiem i nie musi legitymować się jakimkolwiek tytułem prawnym do tegoż terenu, z czego wynika, iż posiadanie prawa własności danego obszaru (w niniejszej sprawie działki nr [...] rozumianej jako całość) tym bardziej nie może stanowić przeszkody dla ustalenia warunków zabudowy dla jej części.

Należy także uwzględnić, iż stosowanie rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 61 ust. 6 i 7 u.p.z.p. nie może prowadzić do nadmiernego formalizmu przy ocenie spełnienia przez inwestora warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 i ust. 7 u.p.z.p., albowiem stanowiłoby to naruszenie prawa własności.

Uznać zatem należy, iż w szczególnych stanach faktycznych możliwa jest sytuacja, gdy dana działka posiada więcej niż jeden front działki w rozumieniu przepisów rozporządzenia wykonawczego. Przepisy tego rozporządzenia należy bowiem interpretować i stosować tak, aby został osiągnięty cel sformułowany w ustawie, należy zaś odrzucić taki kierunek wykładni, który prowadziłby do uznania, że dany przepis rozporządzenia (w tym wypadku § 2 pkt 5) został wydany z przekroczeniem granic upoważnienia ustawowego. Przykładem takiego stanu faktycznego, gdy dana działka posiada więcej niż jeden front może być na przykład sytuacja występująca w zwartej zabudowie miejskiej, w szczególności dla budynków o lokalizacji narożnej, lub na tyle dużych, iż zajmują cały, dostępny z równoległych ulic kwartał.

Przenosząc rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć trzeba potrzebę uwzględniania w sprawie specyficznych warunków lokalnych, które wyrażają się w posiadaniu przez działkę inwestora dostępu do dwóch różnych dróg publicznych oraz w kształcie tejże działki (mającym postać prostokąta o długości ponad 60 metrów, graniczącego z drogami publicznymi krótszymi bokami o długości ok. 15 metrów).

W tej sytuacji faktycznej generalna odmowa lokalizacji nowej zabudowy na działce inwestora od strony ul. R. stanowiłaby ewidentne naruszenie jego uprawnień właścicielskich, zaś ustalanie parametrów nowej zabudowy zlokalizowanej wzdłuż ul. R. jedynie względem ul. W., gdzie aktualnie znajduje się główny wjazd na działkę inwestora, co sugeruje w skardze skarżąca, prowadziłoby do tego, iż decyzja o warunkach zabudowy nie zapewniałby realizacji celów dla jakich jest wydawana, albowiem nie zapewniałaby zachowania ładu przestrzennego na ul. R..

Oczywistym bowiem jawi się, iż zaprzeczeniem ładu przestrzennego byłoby realizowanie wzdłuż jednej z ulic zabudowy odpowiadającej parametrom zabudowy występującej przy innej ulicy, tylko z tego powodu, że dana działka budowlana posiada dostęp także do tej innej drogi publicznej.

Podkreślić w tym miejscu należy, iż wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia dotyczące szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej określone zostały prawidłowo i jak wynika z analizy odpowiadają parametrom występującym w obszarze analizowanym.

Z analizy wynika przy tym, iż dla potrzeb ustalenia parametru szerokości elewacji frontowej, autor analizy uwzględnił wszystkie nieruchomości zabudowane w obszarze analizowanym, to jest zarówno dostępne wyłącznie z ul. R., jak też wyłącznie z ul. W., jak też z obu tych ulic jednocześnie, obliczając, że średnia szerokość elewacji frontowej na tym obszarze wynosi 10,1 metra. W tym stanie rzeczy ustalenie tego parametru planowanej zabudowy na poziomie 12 metrów odpowiada regule wyrażonej w § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, albowiem mieści się w granicach średniej tego parametru z obszaru analizowanego powiększonej o 20 %. Powyższe oznacza, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skardze dla tego parametru jakiegokolwiek znaczenia nie ma kwestia ustalenia frontu działki inwestora od ul. W. lub ul. R.

Bezzasadny okazał się wreszcie podniesiony jedynie w uzasadnieniu skargi zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez określenie rodzaju inwestycji w miejsce rodzaju i funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zauważyć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 wskazanego wyżej rozporządzenia ustala się następujący sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy:

1) ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo:

a) zabudowa mieszkaniowa, w tym:

– zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna,

– zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna,

b) zabudowa usługowa,

c) zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych,

d) zabudowa produkcyjna,

e) cmentarze,

f) drogi publiczne,

g) drogi wewnętrzne,

h) obiekty infrastruktury technicznej;

2) ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu.

Dalej wskazać trzeba, iż choć w decyzji Burmistrza G. z dnia [...] 2014 r. znalazł się zapis dotyczący rodzaju inwestycji jako budowy budynku mieszkalnego z garażem i gabinetem stomatologicznym, to jednak w pkt 2 lit. a sentencji tejże decyzji wskazano, iż rodzaj i funkcja zabudowy oraz zagospodarowania terenu wynikający z ustaleń tej decyzji to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243 poz. 1623 ze zm.) przez budynek mieszkalny jednorodzinny rozumie się budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Biorąc pod uwagę, iż ten ostatni akt normatywny pozostaje w naturalnym, funkcjonalnym związku z przepisami regulującymi kształtowanie ładu przestrzennego uznać należy, iż treść pojęcia zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej użytego w zaskarżonej decyzji ustalać należy zgodnie z przywołaną wyżej definicja legalną.

Powyższe zapisy decyzji z dnia 11 grudnia 2014 r. co do zasady odpowiadają zatem regulacjom zawartym w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i pozwalają na jednoznaczne i pewne ustalenie jakiego rodzaju i o jakiej funkcji zabudowa została w tejże decyzji na przedmiotowej działce dopuszczona, w tym w szczególności, iż zabudowa ta ma mieć charakter zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przy jednoczesnym użytkowaniu powstałych obiektów jako mieszkalnych z funkcją usługową w postaci gabinetu lekarskiego.

Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż ratio legis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy jest zapewnienie spójności oznaczeń i nazewnictwa wykorzystywanego w decyzjach lokalizacyjnych i co za tym idzie jednoznaczności tychże decyzji stanowiących jedynie jeden z etapów procesu inwestycyjnego.

Skoro zaś decyzja Burmistrza G. z dnia [...] 2014 r. nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, w szczególności co do sposobu zabudowy i zagospodarowania terenu, którą dopuszcza, to nie sposób przyjąć by w sposób mający wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszała przepisu wskazanego wyżej rozporządzenia.

Znamiennym pozostaje przy tym, iż w skardze nie wskazano jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia ma zakwestionowany przez skarżącą sposób sformułowania sentencji decyzji organu I instancji, a wpływu takowego nie dopatrzył się także działający z urzędu sąd.

W tym stanie rzeczy, skoro Sąd nie doszukał się podstaw do uchylenia ani wyeliminowania w innej drodze z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji należało skargę oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Wobec kierunku rozstrzygnięcia w sprawie nie zaszły podstawy do uwzględnienia wniosku pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania, co znajduje swoje uzasadnienie w art. 199, art. 200 i art. 209 P.p.s.a.