Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 528/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1 pkt 8. art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 16 ust. 1, art. 17
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność O. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. pełnomocnik adwokat M. K., [...] sp. z o.o., działający w imieniu A. sp. z o.o., zwróciła się w ich imieniu do [...], o udostępnienie informacji w zakresie podstaw prawnych, dla których na działce nr [...], położonej w miejscowości L., gmina [...], stanowiącej własność mojej mocodawczym, posadowiony został slup telekomunikacyjny.

Ponadto powołując się na art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wskazała, że Spółka [...], będąc przedsiębiorstwem telekomunikacyjnym, stanowi przedsiębiorstwo użyteczności publicznej, wykonujące zadania publiczne, które jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a żądane do udostępnienia informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu Ustawy, a zatem przedsiębiorstwo telekomunikacyjne ma obowiązek jej udostępnienia.

Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. [...], powołując się na art. 4 ust.1 w/w ustawy poinformowała wnioskodawcę, że nie jest zobowiązana do udzielenia takiej informacji, O. nie należy do żadnej z grup podmiotów wskazanych w tym przepisie. O. jest, bowiem spółką prawa handlowego, prywatnym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. O. nie wykonuje przy tym zadań publicznych ani nie dysponuje majątkiem publicznym. Ani Skarb Państwa, ani też inne, wskazane w art. 4 ust,1 pkt 5 w/w Ustawy, nie mają pozycji dominującej w O.

Wskazała ponadto, że okoliczności te potwierdzają powszechnie dostępne, w tym także nieodpłatnie za pośrednictwem Internetu, informacje zawadę w rejestrze przedsiębiorców KRS. (O. ma numer KRS [...]).

W związku z powyższym, na O., nie ciąży obowiązek udzielania Informacji publicznej ani wydawania decyzji administracyjnej a odmowie udzielenia takiej informacji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

20 czerwca 2016 r. na bezczynność spółki O. Spółka Akcyjna z siedzibą

w W., polegającą na nieudostępnieniu skarżącemu informacji publicznej żądanej we wniosku z dnia [...] listopada 2015 r., wniosła o ustalenie, że spółka O. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. dopuściła się bezczynności, poprzez odmowę udostępnienia wnioskowanej przez skarżącego informacji;

Wniosła też o zobowiązanie spółki O. S.A. do udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r.,

w terminie 7 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku;

Wniosła też o zasądzenie od spółki O. S.A. na rzecz skarżącego, kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej przedstawił stan faktyczny sprawy i nie zgodził się z poglądem spółki, że nie jest ona zobowiązana do udzielania informacji publicznej. Pełnomocnik powołał się na utrwaloną linią orzecznictwa Polskich Sądów Administracyjnych, przytaczając in extenso wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2014 r., o sygn. akt II SAB/Wa 88/1.

Pismem z dnia [...], lipca 2016 r. Spółka O. S.A., odpowiadając na wniosek strony skarżącej z dnia [...] listopada 2015 r. i uzupełniając swoje stanowisko z dnia 2 grudnia 2015 roku, po ponownym przeanalizowaniu sprawy i przeszukaniu archiwum dokumentacji paszportyzacyjnej, dotyczącej posadowienia słupa telefonicznego na działce o numerze ewidencyjnym [...] w miejscowości L. gm. [...], poinformowała, że nie jest w posiadaniu dokumentów związanych z budową przedmiotowego słupa telefonicznego.

W odpowiedzi na skargę na bezczynności O. SA, w udzielaniu informacji publicznej, spółka wniosła o umorzenie postępowania sądowego, jako bezprzedmiotowego.

Nadto wniosła o przyznanie i zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego, wg norm prawem przewidzianych

W uzasadnieniu zaś pisma spółka podała, że pismem z dnia [...] lipca 2016 r. O. zrealizowała wniosek skarżącej, w zakresie udostępnienia informacji publicznej tym samym postępowanie stało bezprzedmiotowe. Na dowód czego przedstawiła kserokopię pisma do wnioskodawcy.

Spółka podała również, że przewłoka w realizacji wniosku wynikała z wątpliwości co do jej charakteru tj. czy w ogóle w tak zindywidualizowanej sprawie jest to informacja publiczna i czy podlega ww. ustawie. Następnie czy O. jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Kierując się jednak kilkoma orzeczenia NSA

w analogicznych sprawach uznała, że może być podmiotem zobowiązanym. Wychodząc zaś naprzeciw oczekiwaniom klienta uznano także, że wniosek dotyczy informacji publicznej. Skutkiem tego konieczna była kwerenda archiwum zakładowych co niestety z uwagi na rozmiar przedsiębiorstwa O. było utrudnione

i wymagało czasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności

z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) zwanej dalej: ustawą P.p.s.a.

Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., jak również stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Biorąc pod uwagę wskazane wyżej przesłanki Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że skargę na bezczynność można skutecznie wnieść jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy, w terminie określonym

w przepisach art. 35 - 36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782). Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy

w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n. wraz z powołanym orzecznictwem).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawowy katalog tych podmiotów ma charakter otwarty i wymienia w szczególności: organy władzy publicznej (pkt 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji

i konsumentów (pkt 5).

W ocenie Sądu do O. S.A. zastosowanie znajduje (w sytuacji, gdy podmiot ten posiada żądaną informację) przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten nie uzależnia uznania określonego podmiotu za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej wyłącznie od kwestii związanych z jego strukturą właścicielską. Omawiany przepis składa się z dwóch części i wskazuje na dwie kategorie podmiotów. Po pierwsze zobowiązane do udzielenia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne niż wymienione w art. 4 ust. 1 pkt 1-4, które wykonują zadania publiczne, bez względu na to kto jest ich właścicielem, po drugie podmioty, które dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne,

w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W tym drugim przypadku zobowiązanie nie jest powiązane z charakterem wykonywanych zadań lecz ze strukturą podmiotu lub dysponowaniem majątkiem publicznym.

Sąd podziela zatem twierdzenie Spółki zawarte w odpowiedzi na skargę, że nie jest ona podmiotem, o którym mowa w zdaniu drugim art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. (brak pozycji dominującej Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego).

Jednakże, w ocenie Sądu, Spółka realizuje zadania publiczne, a tym samym na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Pogląd ten jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (v. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 2051/14, wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 388/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W doktrynie określa się zadania publicznej jako te, które służą zaspokajaniu potrzeb zbiorowych i realizują interes publiczny. Realizacja tych zadań, co do zasady, należy do organów władzy publicznej czy to państwowej, czy samorządowej. Współcześnie zauważa się jednak rozszerzanie zakresu współistnienia podmiotów administracji publicznej i podmiotów niepublicznych i wynikający z niego współudział tych podmiotów w realizacji zadań publicznych (por. M. Stahl, "Cele publiczne i zadania publiczne" [w:] J. Zimmerman (red.) "Koncepcja systemu prawa administracyjnego", Warszawa 2007 r., str. 100). Takie zjawisko w nauce prawa definiowane jest jako prywatyzacja zadań publicznych. Prywatyzacja zadań publicznych polega na m.in. przeniesieniu zadań tradycyjnie przynależnych podmiotom publicznym na rzecz podmiotów prawa prywatnego. W sytuacji takiego przekazania zadań publicznych, nie tracą one charakteru publicznego, dopóki państwo lub samorząd terytorialny nie wyzbywa się odpowiedzialności za prawidłowe wykonanie tych zadań. Samo przekazanie podmiotom niepublicznym wykonywania zadań publicznych nie sprawia, że charakter tych zadań ulega zmianie. Tylko, gdy państwo całkowicie rezygnuje

z zajmowania się niektórymi sprawami i odpowiedzialności za ich wykonanie, zadania te tracą charakter publiczny (por. S Biernat, "Prywatyzacja zadań publicznych", Warszawa-Kraków, 1994 r., str. 29).

W związku z tym inny jest sposób poszukiwania podstawy prawnej determinującej charakter wykonywanych zadań przez podmioty niepubliczne niż

w przypadku wykonywania takich zadań przez organy władzy publicznej. Zmiana charakteru zadań tradycyjnie pojmowanych jako prywatne i wykonywanych przez podmioty prywatne, jeżeli następuje po raz pierwszy może się dokonać wyłącznie na podstawie wyraźnej normy prawnej. Natomiast w przypadku zadań, które tradycyjnie były zadaniami publicznymi, o ich publicznym charakterze świadczą te przepisy, które wskazują na oddziaływanie państwa oraz podmiotów publicznych na realizację takich zadań.

Przemiany w zakresie prawa telekomunikacyjnego i zniesienie monopolu państwa sprawiają, że pojęcie łączność publicznej i telekomunikacji należy odnosić nie tylko do podmiotów publicznych, ale także prywatnych (por. M. Stahl, "Cele publiczne...", str. 110). W obecnie obowiązującym porządku prawnym podstawowym aktem prawnym zawierającym normy prawne wskazujące na to, że państwo nie wyzbyło się odpowiedzialności za wykonywanie zadań z zakresu telekomunikacji

i w dalszym ciągu oddziałuje na tego typu działalność jest ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1489 ze zm.). Ustawa ta zawiera liczne upoważnienia ustawowe dla ministra właściwego do spraw łączności, nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych szereg obowiązków o charakterze publicznym dotyczących m.in. numeru alarmowego, zatwierdzenia cennika lub regulaminu świadczenia usług, przedstawiania rocznych sprawozdań, licznych obowiązków na rzecz obronności, bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Uwagę należy zwrócić również na ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1537). Ustawa ta reguluje m. in. kwestie dotyczące zasad wspierania inwestycji telekomunikacyjnych, w tym związanych

z sieciami szerokopasmowymi, działalności w zakresie telekomunikacji jednostek samorządu terytorialnego oraz podmiotów wykonujących zadania z zakresu użyteczności publicznej, a także prawa i obowiązki inwestorów, właścicieli, użytkowników wieczystych nieruchomości, osób, którym przysługuje spółdzielcze prawo do lokalu, zarządców nieruchomości oraz lokatorów, w szczególności w zakresie dostępu do nieruchomości, w celu zapewnienia warunków świadczenia usług telekomunikacyjnych. Celem nadrzędnym tzw. specustawy telekomunikacyjnej jest rozwój społeczeństwa informacyjnego poprzez stworzenie możliwości dostępu do internetu szerokopasmowego. Cel ten ma być realizowany poprzez zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, a w szczególności poprzez rozwój sieci regionalnych oraz budowę telekomunikacyjnej infrastruktury przez samorządy.

Powyższe potwierdza stanowisko o wykonywaniu przez operatora telekomunikacyjnego zadań publicznych i podleganiu przepisom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela tym samym poglądu wyrażonego w powołanych w odpowiedzi na skargę wyrokach.

Odnosząc się zaś do drugiej zasadniczej kwestii wskazania wymaga, że żądane informacje stanowią informację publiczną.

Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Informacją publiczną jest w szczególności informacja o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona nie tylko do władz publicznych, ale także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących zadania publiczne. Informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ (podmiot obowiązany) ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

W przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan bezczynności w drodze skargi na bezczynność organu w trybie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie wnioskowym na podstawie przepisów u.d.i.p.

W rozpoznawanej sprawie wskazać należy, że wprawdzie O.S.A. w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] listopada 2015 r. wpierw poinformowała wnioskodawcę pismem z dnia 2 grudnia 2015 r., że nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jednakże kolejnym pismem z dnia [...] lipca 2016 r., uwzględniając stanowiska wyrażane w orzecznictwie sądów administracyjnych, podała, że nie posiada wnioskowanych informacji.

Jeszcze raz należy podkreślić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności.

Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność

z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782,), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób

i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).

Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej,

o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy). Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy

o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.

Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z 27 września 2002r., II SAB 289/02).

Również w sytuacji gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego,

że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02).

W ocenie Sądu, jak już zostało powiedziane wyżej, O. S.A. jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, jak również żądana informacja stanowi informację publiczną.

W tej sytuacji wniosek o udostępnienie żądanej decyzji spełniał w zakresie podmiotowym i przedmiotowym wymagania wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Nie można zapominać o tym, że na wniosek skarżącego z dnia [...] listopada

2015 r. została wnioskodawcy przesłana odpowiedź w dnia 2 grudnia 2015 r.

a następnie w dniu [...] lipca 2016 r., z której w sposób jasny i jednoznaczny wynikało, że Spółka nie jest w posiadaniu żądanej informacji.

Raz jeszcze podkreślić należy, że jeżeli organ administracji nie dysponuje informacją publiczną, o której udzielenie wnosi dana osoba, to nie ma obowiązku wydawania decyzji administracyjnej, zupełnie wystarczająca jest informacja na piśmie o tym fakcie, co uczyniono w rozpoznawanej sprawie. W związku z czym Spółka nie pozostaje w bezczynności.

Rzeczą odmienną jest natomiast to, czy udzielona odpowiedź satysfakcjonuje skarżącego.

Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.