Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2913/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15, 16 , art. 299 ust. 6 pkt 2, art. 319 pkt 1, art. 348, art. 351, art. 303 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2094
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach - tekst jedn.
article: art. 7, art. 8, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński, Sędziowie sędzia WSA Anna Sękowska (sprawozdawca), asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Protokolant referent stażysta Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oddala skargę.


UZASADNIENIE

V. D. (dalej cudzoziemiec) po raz pierwszy przyjechał do Polski [...] stycznia 2013 r., wraz z rodzicami. W ww. dniu ojciec cudzoziemca złożył w Placówce Straży Granicznej w T. wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Wnioskiem została objęta matka cudzoziemca, cudzoziemiec oraz jego małoletnie rodzeństwo. [...] lutego 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję nr [...] orzekającą o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu. Od powyższej decyzji wniesione zostało odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców, która decyzją nr [...] z [...] maja 2013 r. uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i przekazała do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. [...] września 2013 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję nr [...] o odmowie nadania cudzoziemcom statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany i wydaleniu z terytorium RP. I. D., ojciec cuzoziemca nie odwołał się od ww. decyzji i w konsekwencji stała się ona ostateczna.

[...] grudnia 2015 r. V. D. ponownie przyjechał do Polski . Za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w T. matka cudzoziemca złożyła w imieniu własnym oraz małoletnich dzieci wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekł o odmowie nadania statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Od powyższej decyzji zostało wniesione odwołanie do Rady do Spraw Uchodźców, która [...] grudnia 2016 r., decyzją nr [...] utrzymała w mocy zaskarżona decyzję.

[...] czerwca 2016 r. cudzoziemiec złożył samodzielny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej na terytorium RP. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, decyzją nr [...] z [...] listopada 2016 r., ze względu na bezprzedmiotowość postępowania, umorzył postępowanie o nadanie ochrony międzynarodowej.

Kolejny wniosek o udzielnie ww. ochrony cudzoziemiec złożył [...] stycznia 2017 r. Decyzją nr [...] z [...] grudnia 2017 r. Szef Urzędu odmówił cudzoziemcowi nadania statusu uchodźcy i odmówił udzielenie ochrony uzupełniającej. W dniu [...] grudnia 2017 r. cudzoziemiec odwołał się od powyższej decyzji.

[...] lipca 2017r. Komendant Placówki Straży Granicznej w B. decyzją Nr [...] orzekł o zobowiązaniu do powrotu V. D. w terminie 30 dni, od dnia doręczenia decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres 2 lat od dnia wykonania decyzji lub - w przypadku braku informacji o jej wykonaniu - od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego oraz o zakazie ponownego wjazdu cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen przez okres 1 roku od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli cudzoziemiec nie opuści terytorium Polski w terminie dobrowolnego powrotu określonego w decyzji albo przekroczy granicę lub będzie usiłował przekroczyć granicę w tym terminie wbrew przepisom.

Jako przesłankę zobowiązania do powrotu organ I instancji powołał okoliczność z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit a ustawy o cudzoziemcach. Organ I instancji stwierdził też, iż w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy, w szczególności przesłanki udzielenia stronie zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. W ocenie organu I instancji zainteresowany nie wykazał realnych przesłanek uzasadniających stwierdzenie, iż po powrocie do kraju pochodzenia będą naruszone jego prawa chronione w art. 3-7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. a także, iż naruszone zostaną jego prawa chronione w art. 8 powołanej Konwencji. Organ I instancji stwierdził również, iż decyzja nie narusza praw dziecka chronionych w Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., w stopniu istotnie zagrażającym rozwojowi psychofizycznemu.

V. D. odwołał się od wyżej wskazanej decyzji wnosząc o jej uchylenie i udzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W w/w odwołaniu cudzoziemiec stwierdził, iż organ I instancji dokonał szeregu błędnych ustaleń faktycznych, co skutkowało niewłaściwym rozpatrzeniem sprawy w kwestii przyznania mu pobytu ze względów humanitarnych. Ponadto wskazał, że w Polsce jest już półtora roku i w tym czasie zdążył silnie zasymilować się z polskim społeczeństwem, załączając stosowne na tę okoliczność dowody.

Decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej jako "Szef Urzędu"), po rozpatrzeniu odwołania w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu; w pkt 2 orzekł o: - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub w przypadku braku informacji o jej wykonaniu, od dnia upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego; - zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa;  w pkt 3. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

W uzasadnieniu ww. decyzji, w odniesieniu do kwestii mającej znaczenie kluczowe dla oceny sytuacji faktycznej i prawnej cudzoziemca Szef Urzędu zrelacjonował przebieg postępowania wyjaśniającego wskazując, iż uzyskane przez organy dowody nie budzą wątpliwości, co do spełniania przez skarżącego przesłanek z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach.

Dalej wskazano, że nie ulega wątpliwości, że cudzoziemiec nie opuścił terytorium Polski, pomimo faktu, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydał decyzję orzekającą o odmowie nadania mu statusu uchodźcy i odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej, a Rada do Spraw Uchodźców decyzją z [...] grudnia 2016 r., nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu [...] grudnia 2016 r. W sprawie została więc wyczerpana dyspozycja art. art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach.

Stwierdzono także, że V. D. nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy.

Szef Urzędu wskazał także, że analizując przypadek cudzoziemca, jeżeli chodzi o jego prawo do życia, to w świetle ustaleń organu I instancji w przedmiotowej sprawie nie było ono do tej pory w żaden sposób zagrożone ze strony władz [...]. W odwołaniu cudzoziemiec nie przedstawił żadnych nowych argumentów za uzasadnieniem tezy, że w momencie powrotu sytuacja zmieni się na tyle, że wystąpi ryzyko naruszenia jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w odwołaniu cudzoziemiec podniósł jedynie ogólnikowo, iż organ poczynił szereg błędnych ustaleń, co poskutkowało odmową udzielenia pobytu ze względów humanitarnych oraz, iż zdążył silnie związać się z polskim społeczeństwem.

Szef Urzędu wskazał, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC nr [...] z [...] marca 2018 r., wynika że zakończenie działań zbrojnych na dużą skalę i degradacja [...] podziemia zbrojnego doprowadziły w ostatnich latach do stabilizacji sytuacji w Republice [...]. Wyraźnym jej przejawem są zniżkujące statystyki incydentów zbrojnych oraz ofiar walk. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, brak jest podstaw do twierdzenia, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia, prawa V. D., o których mowa w art. 348 pkt 1 ww. ustawy, będą zagrożone.

Odnosząc się do przesłanek z art. 348 pkt 2 i 3 ustawy organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż zobowiązanie cudzoziemca do powrotu mogłoby naruszyć jego prawo do życia rodzinnego, czy prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ponadto wbrew deklaracjom złożonym w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie załączył żadnych dowodów mających potwierdzić jego związanie z Polską i polskim społeczeństwem. V. D. nie posiada także w Polsce majątku trwałego ani stałych źródeł dochodów stanowiących podstawę jego egzystencji. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że centrum życiowe cudzoziemca zostało przeniesione do Polski oraz, że powrót do kraju pochodzenia pogorszy jego sytuację osobistą w sposób drastyczny.

W kontekście instytucji udzielenia zgody na pobyt tolerowany Szef Urzędu wyjaśnił, iż nie stwierdził, aby wobec V. D. zachodziły okoliczności z art. 349 ustawy o cudzoziemcach, a zatem w sprawie nie ma zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgodna pobyt ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349 ustawy.

Organ nie stwierdził również, aby w sprawie zachodziła przesłanka z art. 351 pkt 2 i 3 ustawy o cudzoziemcach.

Organ odwoławczy uznał za zasadne orzeczenie na podstawie art. 318 ust. 1 o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a w przypadku, gdyby cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczył lub usiłował przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, zgodnie z dyspozycją art. 318 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Orzeczenie o zakazie wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen ma charakter warunkowy i rodzi skutki w postaci zakazu wjazdu także na terytorium innych państw obszaru Schengen jedynie w sytuacji nieopuszczenia przez stronę terytorium Polski w terminie określonym w decyzji lub przekroczenia lub usiłowania przekroczenia granicy wbrew przepisom prawa. Jednocześnie w ocenie organu II instancji sankcja za niepodporządkowanie się przedmiotowej decyzji powinna być bardziej dotkliwa w skutkach, niż w sytuacji gdy cudzoziemiec podporządkowuje się tej decyzji. Tymczasem w decyzji organu I instancji nie zostało to w należyty sposób określone, gdyż przy opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemiec będzie posiadał 2-letni zakaz ponownego wjazdu na to terytorium naszego kraju, a przy niepodporządkowaniu się tej decyzji - jedynie roczny zakaz ponownego wjazdu na terytorium Polski i innych państw obszaru Schengen.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu z [...] września 2018 r. wniósł V. D. (dalej zwany skarżącym), zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, a to treści art. 348 ustawy o cudzoziemcach; istotne naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie faktyczne decyzji, art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów państwa.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sprawa o zobowiązanie V. D. została wszczęta z urzędu [...] kwietnia 2017 r., a zatem przed dniem 12 lutego 2018r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 12 powyższej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że przepis art. 100 ust. 1 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach) oraz przepis art. 88 j ust. 2 ustawy zmienianej w art. 4 (tj. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, publ.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1065, ze zm.) stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.

Na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu go statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 1 lit. b. Stosownie zaś do art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji. Zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu, ponadto zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen orzeka się w przypadku wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, w której nie określono terminu dobrowolnego powrotu (art. 318 ust. 2 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach). Stosownie zaś do art. 319 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat - w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1-3, 6, 10, 12, 13, 15 lub 16.

Dla oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej zasadnicze znaczenie miało zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę przedstawiony stan faktyczny, uznać należało, że w niniejszej sprawie została wyczerpana dyspozycja z omawianych przepisów. Stosownie do art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy, cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej (...) stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] marca 2016 r. nr [...] odmówił A. O. oraz jej małoletnim dzieciom w tym V. D. nadania statusu uchodźcy i odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Następnie Rada do Spraw Uchodźców [...] grudnia 2016 r. utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców.

Jak wyżej wspomniano, w związku z nieopuszczeniem przez cudzoziemca terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Komendant Placówki Straży Granicznej w B. wszczął postępowanie administracyjne, które zostało zakończone wydaniem decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.

Nie ulega zatem wątpliwości, że w dacie orzekania przez organy nie został wykonany obowiązek z art. 299 ust. 6 pkt. 2 ustawy o cudzoziemcach, tj. skarżący nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia doręczenia jej decyzji.

W świetle powyższego obowiązkiem organów rozpoznających sprawę było wydanie zaskarżonych decyzji, chyba że zastosowanie w sprawie znalazłyby art. 303 ust. 1, art. 348 lub art. 351 ustawy o cudzoziemcach. W przepisach tych zostały wyszczególnione okoliczności stanowiące negatywne przesłanki w przedmiocie zobowiązania cudzoziemca do powrotu (art. 303 ust.1), przesłanki udzielenia zgody na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względów humanitarnych (art. 348) lub zgody na pobyt tolerowany (art. 351). Jednak w ocenie Sądu, wbrew zarzutom podniesionym w skardze przepis art. 348 ustawy o cudzoziemcach nie miał w sprawie zastosowania.

Warunkiem uznania, iż decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać przepisy Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., jest stwierdzenie zindywidualizowanego, skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw w kraju, do którego dana osoba ma być wydana lub ma wrócić. Podkreślić trzeba, że to strona, powołując się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją, powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia, bez konkretnego, zindywidualizowanego wskazania, iż sytuacja ta w sposób bezpośredni wpływa na naruszenie praw strony. Jedynie bowiem w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby możliwe byłoby uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych.

W przypadku skarżącego nie stwierdzono, aby sytuacja w kraju pochodzenia uzasadniała przyjęcie, że jest on zagrożony bezpośrednim niebezpieczeństwem dla jego prawa do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, poddania torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu, zmuszeniu do pracy, lub pozbawienia prawa do rzetelnego procesu sądowego albo ukarania bez podstawy prawnej. Cudzoziemiec w toku postępowania nie wykazał, aby w jej kraju pochodzenia władze państwowe lub inne podmioty podejmowały krzywdzące działania wobec niego, a które miałyby związek z obecnym wyjazdem z kraju pochodzenia, a które to mogłyby wskazywać, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia nastąpi ryzyko naruszenia jego praw gwarantowanych w art. 2 – 7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niepotwierdzoną obawą o bezpieczeństwo własne. Obawy skarżącego wynikają jedynie z subiektywnych, czysto hipotetycznych obaw, nie popartych żadnymi obiektywnymi zdarzeniami czy dowodami. Dla udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych nie może zaś wystarczać jedynie subiektywne przekonanie cudzoziemca, lecz obawa przed powrotem do kraju pochodzenia musi być w pewien sposób zobiektywizowana, uwzględniając realia występujące w kraju pochodzenia cudzoziemca. Tymczasem skarżący w toku składania zeznań w postępowaniu w sprawie o zobowiązanie do powrotu ograniczył się jedynie do lakonicznych i ogólnikowych stwierdzeń podawanych uprzednio w toku postępowania o udzielenie ochrony. Skarżący także w skardze nie podał żadnych konkretnych okoliczności świadczących o domniemanych zagrożeniach dla jego praw podstawowych w kraju pochodzenia.

Podkreślić trzeba, że w toku prowadzonego postępowania zebrany zostały aktualne materiały: Ośrodka Studiów Wschodnich, Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UDSC oraz notatki informacyjnej Ambasady RP w M. dot. sytuacji w C. Wynika z nich, iż sytuacja polityczna oraz sytuacja w dziedzinie bezpieczeństwa i praw człowieka w C. pozostaje stabilna, czego wyrazem są zniżkujące statystyki incydentów zbrojnych oraz ofiar walk. Działania wojenne na większą skalę nie są prowadzone od dekady, infrastruktura państwowa i socjalna została w znacznej mierze odbudowanym a sytuacja mieszkańców, w tym materialna i w sferze bezpieczeństwa, uległy poprawie. W ostatnich miesiącach brak jest informacji o masowym łamaniu praw C. mieszkających w innych regionach Federacji [...].

Zarówno w toku postępowania o udzielenie ochrony międzynarodowej, jak i podczas postępowania o zobowiązanie do powrotu, nie zostało udowodnione, że w kraju pochodzenia represje były wobec skarżącego stosowane.

Sąd za niezasadne uznaje zatem zarzuty dotyczące zgromadzenia niepełnego materiału dowodowego oraz jego dowolnej oceny. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w swoim rozstrzygnięciu oparł się o materiały Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia oraz informacje pochodzące z postępowania w przedmiocie nadania skarżącemu statusu uchodźcy. Wskazał te dowody w uzasadnieniu swojej decyzji oraz wyjaśnił, dlaczego uznał wyjaśnienia cudzoziemca za niewiarygodne. W świetle zaś ustalonego stanu faktycznego Sąd za prawidłową uznaje konstatację, że wobec skarżącego nie można stwierdzić występowania konkretnego i indywidualnego zagrożenia dla jego praw.

Sąd uznaje nadto, że zobowiązanie do powrotu V. D. nie narusza jego prawa do życia rodzinnego, jak też prawa do życia prywatnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W tym miejscu należy zauważyć, że cudzoziemiec przebywał w Polsce jedynie w wyniku złożenia na granicy wniosku o nadanie statusu uchodźcy, co ze swej natury wiąże się z pewnym ryzykiem i tymczasowością takiego stanu. Brak jest również dowodów na twierdzenie, że więzi jakie skarżący ewentualnie nawiązał podczas pobytu w Polsce, miały charakter głębszych relacji, wskazujących na wysoki stopień integracji społecznej.

Analizując całokształt sprawy, organy rozważyły również przesłanki z innych niż przywołany przepis. Sąd podziela w tym zakresie ocenę dokonaną przez organy, które jednoznacznie wskazały, że w stosunku do cudzoziemca nie zachodzą przesłanki do udzielenia mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany (art. 303 ust. 1 w związku z art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach).

Ponadto, zdaniem Sądu w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 7, art. 77 k.p.a. Materiał dowodowy zebrano w stopniu dostatecznym i materiał ten został poddany prawidłowej ocenie, co z kolei znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem zasadny zarzut, że organ odwoławczy nie zbadał w sposób wyczerpujący przesłanek do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Przyjęta w zaskarżonej decyzji ocena zgromadzonych dowodów znajduje oparcie w materiale dowodowym ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 8 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia zaś wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. - zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, które pozwalają stronie na poznanie powodów podjęcia decyzji dla niej niekorzystnej.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania decyzji zobowiązaniowej, a Organy obu instancji dokonując jego analizy kierowały się zasadami doświadczenia życiowego oraz logiką, jak również wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach.

Trzeba wskazać, iż Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców zasadnie stwierdził konieczność wydania w sprawie postanowienia reformatoryjnego. Nie doszło również do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub do innego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jej uchylenia. W szczególności nie sposób uznać, aby - wobec informacji udzielonej przez stronę w toku postępowania - organ zaniechał właściwego wyjaśnienia sprawy, w istotnych kwestiach.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.