Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 853/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-10-31 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 243 par1, art. 245 par. 1 i 2, art. 246 par. 1 pkt 1, art.258 par. 1 i 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 31 października 2016 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 31 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi R. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] UNP: [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 roku oraz orzeczenia o zabezpieczeniu wykonania tych zobowiązań wraz z odsetkami za zwłokę p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu R. M. przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu 25 sierpnia 2016 roku R. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] roku określającą mu przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 roku oraz orzekającą o zabezpieczeniu wykonania tych zobowiązań wraz z odsetkami za zwłokę. W skardze zawarty był wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W złożonym na urzędowym formularz PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a z żoną posiada rozdzielność majątkową. Określając swój stan majątkowy wykazał, że nie jest właścicielem domu, mieszkania ani żadnej innej nieruchomości. Jest właścicielem dwóch pojazdów: BMW 530C (rok prod. 2006) oraz Nissan Primera (rok prod. 2003) – nie podał ich szacunkowej wartości. Zgodnie z oświadczeniem uzyskuje dochody z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie ok. 10.000 – 15.000 zł miesięcznie. Jego dochód z tego tytułu za ubiegły rok wyniósł 115.427 zł. Wnioskodawca wskazał także, że spłaca liczne kredyty bankowe, których rata miesięczna wynosi ok. 13.700 zł. Oszacował także koszty swojego miesięcznego utrzymania na kwotę 2.000 zł z czego 1.000 zł stanowi kwota przekazywana żonie w związku z zamieszkiwaniem przez wnioskodawcę w należącym do niej lokalu. Z dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego do sprawy sygn. akt III SA/Łd 647/16 wynika, że za 2015 r. przychód skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł 23.218.769 zł, koszty uzyskania przychodu wyniosły 23.103.341 zł, co dawało dochód w kwocie 115.427 zł. Skarżący przekazał także kserokopie deklaracji VAT-7 za okres od marca 2016 r. do sierpnia 2016 r. Z deklaracji za marzec wynikało, że podstawa opodatkowania wyniosła 1.674.080 zł, za kwiecień – 1.631.187 zł, za maj – 1.631.874 zł, za czerwiec – 1.584.760 zł, za lipiec – 1.747.059 zł, za sierpień – 1.703.318 zł. Z przekazanych wyciągów z rachunków bankowych wynikało natomiast, że salda na poszczególnych rachunkach wynosiły na dzień 30 września 2016 r.: w A. Banku S. – 383,82 zł; w Banku B. debet 0,60 zł; w banku C. saldo 160,02 zł. Przy czym na rachunku w A. w analizowanym okresie zarejestrowano "[...]" na kwotę ok. 315.000 zł, w tym wpłaty własne żony skarżącego na łączną kwotę ok. 144.000 zł. Na rachunku w Banku B. "[...]" wyniosły ok. 35.000 zł. Rachunek w C. wykazał w tym okresie [...]" w kwocie ok. 1.300.000 zł.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie jest zasadny.

Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego (punkt 4 formularza PPF), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Stosownie do regulacji zawartej w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Należy jeszcze podkreślić, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy R. M. wskazał, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania są dochody z jego działalności gospodarczej w wysokości 10.000-15.000 zł netto miesięcznie. Skarżący nie posiada żadnego majątku z wyjątkiem dwóch samochodów Mieszka w lokalu należącym do jego żony, z którą pozostaje w ustroju rozdzielności majątkowej małżeńskiej i o której sytuacji majątkowej nie udzielił żadnych informacji. Prawdziwość oświadczeń wnioskodawcy co do relacji łączących go z żoną budzi w sprawie uzasadnione wątpliwości bowiem z przedłożonych wyciągów z rachunków bankowych wynika fakt przekazywania przez żonę skarżącego wpłat własnych na jego konto bankowe w A. w łącznej kwocie ok. 144.000 zł – w okresie od kwietnia do września 2016 r. Oceniając jednak wyłacznie możliwości partycypacji skarżącego w kosztach zainicjowanego postępowania sądowego wskazać należy, że z nadesłanych dokumentów w sposób jednoznaczny wynika, że osiąga on stałe dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W 2015 rok z tego tytułu uzyskał przychód w wysokości 23.218.769 zł, koszty uzyskania przychodu wyniosły 23.103.341 zł, co dawało dochód w kwocie 115.427zł. Także nadesłane deklaracje VAT-7 dotyczące obrotów z działalności w bieżącym okresie wskazują, że w tym roku miesięczne przychody wnioskodawcy kształtują się na poziomie ponad 1,5 mln złotych. Powyższe, w zestawieniu z kwotą wymaganego wpisu od skargi w obu równocześnie zawisłych przed tutejszym sądem sprawach (1.000 zł), powoduje, że stosownie do art. 245 § 1 i 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie można uznać, że skarżący wykazał, iż nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie.

Wielkość przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej, przeczy twierdzeniom wnioskodawcy o braku jakichkolwiek możliwości pokrycia kosztów zainicjowanego postepowania. Twierdzeniom tym przeczą także informacje przekazane przez skarżącego, a dotyczące zaciągniętych zobowiązań kredytowych i wielkości regulowanych rat kredytów (łączne koszty rat miesięcznych wynoszą ok. 13.700 zł). Wszystkie te informacje wskazują na dużą skalę działalności gospodarczej prowadzonej przez wnioskodawcę, oraz możliwość przeznaczenia część środków pieniężnych służących finansowaniu działalności gospodarczej na pokrycie kosztów obecnego procesu. W sprawie za istnieniem takich środków przemawiają przedłożone wyciągi z rachunków bankowych. Wynika z nich, że skarżący swobodnie kieruje przepływem znacznych sum pieniężnych. O braku możliwości poniesienia kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie nie przesądza także okoliczność spłacania przez skarżącego zaciągniętych kredytów. Instytucja prawa pomocy nie bez przyczyny określana jest często mianem "prawa ubogich", prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł, skarżący będący działającym na szeroką skalę przedsiębiorcą nie należy do tego kręgu podmiotów. Przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym nie może natomiast uzasadniać chęć zaspokojenia w pierwszej kolejności innych zobowiązań prywatnoprawnych, preferencyjnie traktowanych przez skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.

AKE.