Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 22/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 200, art. 206
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. S. na postanowienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 1224/13 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 2 sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1224/13, uwzględnił skargę K. S. (dalej Skarżący) i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 2 sierpnia 2011 r. i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi z dnia 19 stycznia 2011 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Kierując się treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oparta została o art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej u.p.d.o.f.) który był niezgodny z Konstytucją RP.

Wskazując na art. 200 w zw. z art. 206 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd pierwszej instancji zasądził na rzecz Skarżącego tylko część kosztów postępowania. W motywach wyroku Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w skardze nie podniesiono zarzutu niekonstytucyjności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Skoro zatem skarga została uwzględniona tylko w części– tak bowiem należy rozumieć jej uwzględnienie z przyczyn innych aniżeli w niej wskazane– w ocenie Sądu pierwszej instancji, wystąpiła przesłanka miarkowania zwrotu kosztów postępowania (art. 206 p.p.s.a.)

W zażaleniu pełnomocnik Skarżącego zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na treść skarżonego orzeczenia tj.: art. 141 § 4, art. 200 oraz art. 206 p.p.s.a. poprzez nie wskazanie przyczyn, dla których Sąd odmówił Skarżącemu prawa do pełnego zwrotu kosztów postępowania pomimo uwzględnienia skargi oraz brak wskazania, które z kosztów postępowania podlegały miarkowaniu i w jakiej wysokości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu.

Przede wszystkim należy podnieść, że przepisem, który reguluje zwrot kosztów postępowania jest art. 200 p.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Ponadto należy mieć na uwadze treść art. 205 § 1 oraz § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdu i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata lub radcy prawnego (§ 1), natomiast do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (§ 2).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy zaakceptować stanowisko zawarte w rozstrzygnięciu wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że przesłanka częściowego uwzględnienia skargi jest spełniona także, gdy sąd uzna skargę za zasadną, choć z całkowicie innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Oceniając treść takiego rozstrzygnięcia należy zwrócić uwagę na specyfikę decyzji podatkowej. Jak to wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych, odnoszącego się do art. 206 p.p.s.a., pod pojęciem częściowego uwzględnienia skargi (art. 206 p.p.s.a.) rozumieć należy zarówno sytuację, w której Sąd uchylił część zaskarżonej decyzji, jak i sytuację, w której, z uwagi na niepodzielność decyzji podatkowej, uchylił ją w całości, jednakże z treści uzasadnienia wyroku wynika, że tylko część zarzutów skargi została uwzględniona i że tylko one będą przedmiotem rozważań przy ponownym rozpoznaniu sprawy przed organem II instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2010 r., sygn. akt I GZ 333/10 dostępne w CBOSA na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Taka właśnie sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił bowiem skargę z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Sąd miał zatem prawo zastosować art. 206 p.p.s.a.

Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.