Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 73/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i  par. 2,  art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 37 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Lublin, dnia 15 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.B. na bezczynność Starosty w przedmiocie uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętej pod drogę powiatową p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 28 sierpnia 2007 r. B. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętej pod drogę powiatową.

Zarządzeniem z dnia 2 października 2007 r. skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi przez nadesłanie kopii zażalenia na bezczynność Starosty , o ile było ono kierowane do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Pismem z dnia 14 listopada 2007 r. skarżący wyjaśnił, że nie składał w niniejszej sprawie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn. Do takich innych przyczyn skutkujących odrzuceniem skargi, należy zaliczyć bez wątpienia niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność organu przewidzianego w art. 37 k.p.a. środka zaskarżenia w postaci zażalenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk. M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 88). Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 1 i 2 ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden przewidziany w ustawie środek zaskarżenia, taki jak np. zażalenie.

W niniejszej sprawie skarżącemu przysługiwało – stosownie do art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na bezczynność Starosty do organu administracji publicznej wyższego stopnia, to jest do Wojewody . Skoro skarżący, jak sam przyznał, takiego zażalenia nie złożył, to jego skargę należało odrzucić na podstawie powołanych przepisów art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.