Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt III SA 2760/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.) Asesor WSA - Wojciech Czajkowski Protokolant - Anna Fic po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi T. P. PPHU "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o umorzenie odsetek za zwłokę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 4 lipca 2003r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – stosownie do treści art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania T. P. od decyzji Marszałka Województwa z dnia 21 marca 2001r. (umarzającej postępowanie w przedmiocie umorzenia odsetek za zwłokę od nieterminowego uiszczenia opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska) utrzymało w mocy zaskarżony akt administracyjny.

W uzasadnieniu wskazano, iż skarżący w dniu 21.01.2003r. zwrócił się do Organu I instancji z wnioskiem o umorzenie odsetek za zwłokę od zapłaconych po terminie opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska w kwocie 766,54 zł. Wskazał, iż notę obciążeniową otrzymał po okresie 18 miesięcy od uiszczenia należności.

Decyzją w/w Organ I instancji umorzył postępowanie w przedmiocie umorzenia odsetek za zwłokę od nieterminowych opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska, albowiem – zdaniem tego Organu – zostały one ustalone na podstawie ustawy z dnia 31.01.1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska a te – jak wiadomo – nie przewidywały możliwości umarzania, odraczania oraz rozkładania na raty zaległości z tego tytułu. To stanowisko podzielił także Organ II instancji wskazując konkretne normy prawne, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił "naruszenie zarówno prawa procesowego jak i materialnego".

W motywach przyznał, że był na mocy ustawy z dnia 31.01.1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska zobowiązany do wnoszenia opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska. Ponieważ nie śledził zmian przepisów narosły zaległości, które uregulował. W związku z otrzymaną notą odsetkową w dniu 30.01.2001r. zwrócił się z wnioskiem o umorzenie naliczonych odsetek. Zamiast stosownej decyzji otrzymał notę na wyższą kwotę odsetek.

Skarżący w związku z tym wskazał, iż:

– zgodnie z art.27 ustawy o zobowiązaniach podatkowych i obowiązującą wówczas instrukcją Ministra Finansów wydaną na podstawie art.17 ustawy Prawo budżetowe (Dz.U. Nr 56, poz. 283 ze zm.) z wpłaconej kwoty pokrywa się również odsetki za zwłokę niezależnie od zapłaconej kwoty zaległości. Tego Organ nie dokonał narażając na konieczność zapłacenia większej kwoty odsetek;

– zamiast decyzji ustalającej kwotę odsetek za zwłokę otrzymał noty odsetkowe, dowolnie zmieniane przez Organ I instancji;

– nie przestrzegano art.10 i 36 k.p.a. oraz 200 Ordynacji podatkowej .

Skarżący też stwierdził, iż naruszono prawo materialne, albowiem od 1 stycznia 2002r. obowiązuje art. 281 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska, z którego wynika, że do opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska mają zastosowanie przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Gdyby – zdaniem skarżącego – zastosowano wyżej wymienione zasady przyjmowania wpłat już po dokonaniu pierwszej wpłaty i zaliczono je według zasad wyżej wymienionych, to "pozostałaby zaległość w należności głównej i po jej uiszczeniu nie doszłoby do dalszego biegu odsetek". Ponieważ noty odsetkowe wystawiono w 2003r., przeto mają zastosowanie przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Stanowisko to wspierają powołane w skardze wyroki NSA.

W odpowiedzi na skargę – żądając oddalenia wniesionego środka zaskarżenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami zaskarżonych aktów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym i sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), w którym wskazano iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.).

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nimi postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy. Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.

W powyższym kontekście zwrócić należy uwagę, iż skarżący pismem z dnia 21.01.2003r. zwrócił się z prośbą "o umorzenie odsetek za zwłokę od zapłaconych po terminie zobowiązań za gospodarcze korzystanie ze środowiska w kwocie 766,54 zł. na podstawie art.67 ustawy Ordynacja podatkowa".

Istotnie – jak wynika z akt administracyjnych – Organ notą z dnia 10.03.2003r. ustalił te odsetki w wyższej kwocie (tj. 789,10 zł.).

Pomimo to zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.

Zgodnie z art.9 ust.1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2001r. Nr 100, poz.1085 z późn.zm.) – za korzystanie ze środowiska, które miało miejsce w okresie do dnia 31.12.2001r., w sprawach opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska, opłat za szczególne korzystanie z wód oraz opłat za składowanie odpadów oraz w sprawach administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy dotychczasowe (tzn. przepisy ustawy z dnia 31.01.1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska). Do ustalenia opłat, o których mowa wyżej, w sprawach wszczętych po 31.12.2001r. stosuje się stawki obowiązujące w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce.

Jeśli się zważy, że odsetki mają charakter poboczny i związane są nierozerwalnie z należnością główną, to podlegają tym samym regulacjom co należności, z których wynikają. Trzeba też wyraźnie wskazać, że ustawa z 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska nie przewidywała żadnej możliwości umarzania należności z tytułu opłat za gospodarcze korzystanie ze środowiska. Za słuszne zatem należy uznać stanowisko organów obu instancji, że brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku strony skarżącej. Wszczęte zaś przez stronę postępowanie – jako bezprzedmiotowe – podlega umorzeniu.

Wskazać też trzeba, że Sąd – biorąc pod uwagę – że istnieją przesłanki do umorzenia postępowania nie jest władny zajmować się tym czy wyliczono odsetki we właściwym trybie, a także czy naliczone zostały prawidłowo.

Nie mają również zastosowania w niniejszej sprawie powołane orzeczenia, albowiem dotyczą zupełnie innych stanów faktycznych. Skarżący – we wniesionym środku zaskarżenia nie wskazuje w jakim zakresie miałyby one podważać trafność rozstrzygnięć zaskarżonych decyzji.

Mając na uwadze treść art.151 Pr. o p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.