Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 259/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par. 1 i 2., art. 58 par. 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 144 oraz art. 127 par. 3.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]., Nr [..] w przedmiocie przekazania według właściwości wniosku dotyczącego nieodpłatnego przeniesienia własności nieruchomości lub odszkodowanie z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało wniosek R. M. dotyczący nieodpłatnego przeniesienia własności nieruchomości lub odszkodowania z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego, Ministrowi Skarbu Państwa jako organowi właściwemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga na powyższe postanowienie wniesiona przez R. M. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

W myśl art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak odwołanie, zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie samorządowego kolegium odwoławczego o przekazaniu sprawy Ministrowi Skarbu Państwa jako organowi właściwemu.

Na postanowienie w przedmiocie przekazania sprawy organowi właściwemu przysługuje zażalenie (art. 65 § 1 k.p.a.). Jednakże w sytuacji, jak w sprawie niniejszej, gdy postanowienie zostało wydane przez samorządowe kolegium odwoławcze, zażalenie nie przysługuje. Przysługuje natomiast, przewidziany w art. 127 § 3 kpa, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis ten ma zastosowanie do wydanego w sprawie postanowienia, a to z uwagi na art. 144 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach nie uregulowanych odrębnie do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 maja 2004 r., II SA/Gd 253/04, LEX nr 220341).

Z akt sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie nie zawierało pouczenia o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz wadliwe pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tego rodzaju mylne pouczenie nie zwalnia strony od konieczności wyczerpania środków odwoławczych przed wniesieniem skargi do sądu, rodzi natomiast skutek w postaci możliwości domagania się przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., I OSK 271/2005).

Zatem skarżący by skorzystać z drogi sądowej, winien to postanowienie poddać kontroli instancyjnej w trybie art. 127 § 3 k.p.a. poprzez ponowne rozpatrzenie sprawy przez samorządowe kolegium odwoławcze.

R. M. skierował skargę do sądu na postanowienie wydane przez organ I instancji i tym samym nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia.

Z tych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.