Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 581/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 2 w zw. z a art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 42 uat. 1 pkt 6, art. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2008r. sprawy ze skargi S. K.– Ś., I. O., M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu oddala skargę /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ W. Batorowicz /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 40 ust. 1 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz na podstawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] r. Nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ul. [...] G. - Pl. G. i ul. R. na odcinku od ul. [...] G. do ul. T. - etap II dla trasy tramwaju w ul. R.. Decyzję powyższą doręczono pełnomocnikowi Z. C., a w imieniu współwłaścicieli nieruchomości przy ul. R. [...] - jej administratorowi – H. C.

Na skutek odwołań wniesionych przez uczestników postępowania administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 42 ust. 1 pkt 5 i art. 43 ustawy z dnia 07.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy trasy tramwajowej w ul. R. - II etap ul. [...] G. - Pl. G. i ul. R. na odcinku od ul. [...] G. do ul. T..

W treści decyzji organ I instancji ustalił warunki przedmiotowej inwestycji wynikające z przepisów szczególnych. Wskazał, że obiekty należy zlokalizować i zaprojektować zgodnie z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U Nr 75, poz. 690).

Projekt budowlany oraz wniosek o wydanie pozwolenia na budowę winny spełniać wymogi określone w ustawie z dnia Prawo budowlane (tekst jedn. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016) oraz Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 03.07.2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U Nr 120, poz. 1133). Jednocześnie projekt budowlany winien uwzględniać warunki określone przepisami Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz 430).

Organ I instancji wskazał, że inwestor powinien uwzględnić warunki wynikające z uzgodnienia projektu budowlanego z organami ochrony środowiska, inspekcji sanitarnej oraz Miejskim Konserwatorem Zabytków działającym w imieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Prezydenta Miasta P. w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorką. Organ podkreślił, że w przypadku realizacji sieci infrastruktury technicznej poza granicami inwestycji konieczne będzie otrzymanie odrębnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przed uzyskaniem pozwolenia na budowę planowanego zamierzenia.

Organ zawarł w decyzji również wytyczne, co do określenia szerokości pasa roboczego dla sieci i przyłączy oraz szczegółowe wytyczne komunikacyjne i urbanistyczne dla przedmiotowej trasy zgodnie z kierunkami rozwoju komunikacji zbiorowej miasta, jak i projektem planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście P.".

Podkreślono, że projekt budowlany winien być również ustalony z właścicielami gruntów, na których będzie realizowana inwestycja oraz z gestorami sieci, z którymi uzgodnić należy także ewentualną przebudowę istniejącej infrastruktury technicznej kolidującej z projektowanym zamierzeniem. Prezydent Miasta wskazał również jakiego rodzaju warunki i zastrzeżenia wynikające z uzgodnień organów, inwestor winien brać pod uwagę w projekcie budowlanym. W decyzji wskazano, że projekt decyzji o warunkach zabudowy uzyskał akceptację Miejskiego Konserwatora Zabytków oraz Wojewody. Organ wskazał także, iż na etapie projektowania i realizacji zamierzenia zastosować należy rozwiązania techniczne i materiały eliminujące drgania w celu niedopuszczenia do pogorszenia stanu technicznego budynków sąsiadujących z inwestycją i nieprzekraczające normatywnie dopuszczalnych drgań. Inwestor winien zapewnić, także po zrealizowaniu przedsięwzięcia, możliwość wjazdu na posesje właścicielom i mieszkańcom posesji przyległych do przebudowywanych ulic.

W dalszej kolejności organ wydający decyzję o warunkach zabudowy wskazał na zastrzeżenia dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej obejmujące w szczególności warunki przebudowy, wymiany lub renowacji uzbrojenia elekto-energetycznego, wodociągowego, gazowego, grzewczego i telekomunikacyjnego oraz uzbrojenia kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Organ I instancji opisał także wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wynikające z dyspozycji art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

W dalszej kolejności Prezydent Miasta wyjaśnił, że w toku ponownego rozpoznania sprawy zastosowanie ma dyspozycja art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, organ przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zobowiązany był do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu [...] r. Celem posiedzenia było zebranie materiałów dowodowych oraz umożliwienie stronom wypowiedzenia się i zajęcia stanowiska w sprawie..

Z uwagi na fakt, że teren projektowanego przedsięwzięcia jest objęty strefą ścisłej ochrony konserwatorskiej oraz strefą ochrony konserwatorskiej zabytków urbanistyczno-architektonicznych, organ uzyskał uzgodnienie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w tym zakresie od uprawnionego do jego wydania organu. Ze strony Wojewody uzyskano też stwierdzenie zgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także akceptację dla planowanej inwestycji w zakresie ochrony środowiska od Wydziału Ochrony Środowiska i Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Prezydent Miasta podkreślił w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy, że przedmiotowa inwestycja jest jednym z elementów usprawnienia komunikacji publicznej w Śródmieściu. Zapisy miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta ustalały przebieg trasy tramwajowej w ul. R. i w oparciu o jego ustalenia opracowane zostały "Propozycje przekształceń w zakresie obsługi komunikacyjnej Centrum P.". Projekt ten został także zaakceptowany przez Zarząd Miasta.

Decyzję Prezydenta Miasta ustalającą warunki zabudowy doręczono Z. C. i H. C.

Odwołanie od decyzji Prezydenta z dnia [...] r. złożyli współwłaściciele nieruchomości położonej w P. przy ul. R. [...], reprezentowani przez adw. M. H.-K., wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący zarzucili naruszenie art. 32 kpa oraz art. 40 § 2 kpa w zw. z art. 109 § 1 kpa poprzez brak doręczenia pism oraz decyzji organu pełnomocnikowi ustanowionemu przez strony. Podnieśli naruszenie art. 95 § 1 i 2 kpa poprzez uniemożliwienie stronom reprezentowania ich praw na rozprawie administracyjnej. Podniesiono zarzut naruszenia art. 54 pkt 2d ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich. Organ I instancji, zdaniem skarżących, oparł zaskarżoną decyzję o przepisy nieobowiązującej ustawy, czym naruszył przepis art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odwołanie złożył również Z. C. oraz reprezentujący go pełnomocnik, który wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie wymagań określonych w przepisach art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Wskazano, że organ I instancji nie rozpatrzył sprawy w stopniu koniecznym do jej rozstrzygnięcia, czym naruszył art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. Organ wydający decyzję obowiązany był wskazać okoliczności i argumenty, z których wynika, że interesy osób trzecich nie zostaną naruszone w stopniu wykraczającym poza dopuszczalne normy. Z. C. podniósł też zarzut braku należytego zawiadomienia stron o stanie sprawy i skutkiem tego pozbawienie możliwości prawidłowego działania. Zdaniem skarżącego organy administracyjne w toku postępowania nie ustaliły w jednoznaczny sposób, że inwestycja nie będzie niekorzystnie oddziaływać na okoliczne budynki i ich mieszkańców.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 40, art. 42, art. 44 i art. 85 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz na podstawie art. 59, art. 60, art. 61 i art. 62 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na decyzję Kolegium złożyli współwłaściciele nieruchomości położonej w P. przy ul. R. [...] za pośrednictwem swego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Skarżący podnieśli naruszenie przepisów ustawy z dnia 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym tj. art. 42 ust. 1 pkt 5 wskazując, że decyzja organu I instancji nie określała wymagań dotyczących ochrony osób trzecich. Planowana inwestycja powoduje także obniżenie atrakcyjności należącej do skarżących nieruchomości.

O uchylenie decyzji Kolegium wniósł także Z. C. działający poprzez swego pełnomocnika, ponownie podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia wymagań określonych w przepisach art. 5 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji, iż planowana inwestycja nie narusza praw osób trzecich. W tym zakresie domagali się także zapewnienia wypłaty przez organy odszkodowania w przypadku wystąpienia szkód spowodowanych inwestycją. Zarzucono, że organ I instancji w sposób nienależyty zebrał i rozpoznał materiał dowodowy służący za podstawę do wydania decyzji, naruszył zatem art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa. Stronie skarżącej nie zapewniono także odpowiedniego dostępu do informacji skutkiem czego organ I instancji naruszył dyspozycję art. 9 kpa i 10 kpa.

W odpowiedzi na wszystkie skargi Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie i odniosło się do zarzutów skarg podobnie jak do odwołań skarżących od decyzji organu I instancji.

Wyrokiem z dnia [...] r., sygn. [...] WSA w P. uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja winna zawierać oznaczenie stron postępowania, przez co należy rozumieć takie ich oznaczenie, które w sposób konkretny indywidualizuje strony. W wypadku osób fizycznych wymóg ten spełnia przynajmniej podanie imienia i nazwiska strony. Sąd podkreślił nadto, że niedostateczne, z uwagi na ich powierzchowność i lakoniczność, są argumenty organu odwoławczego odnoszące się do podniesionych w odwołaniach zarzutów naruszenia interesów skarżących. W kwestii tej organ odwoławczy ograniczył się do jednozdaniowego stwierdzenia, że "motywy odwołań mogą być wyłącznie oceniane na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę, a nie na etapie warunków zabudowy". W dalszej kolejności Sąd zauważył, że dokonał analizy treści uchwały Rady Miasta P. z dnia [...] r. Nr [....] (jej części opisowej i graficznej) w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście P. - Centrum 2", a obowiązujący plan miejscowy nie obejmuje terenu zamierzenia inwestycyjnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu przedmiotem rozważań organu winna stać się również kwestia umocowania adwokat H.-K. do działania w imieniu skarżących S. K.-Ś., I. O. i M. W.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy Kolegium wyjaśniło, że postępowanie organu I instancji przeprowadzone było prawidłowo. W myśl art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przeprowadzona została rozprawa administracyjna, a decyzja ustalająca warunki zabudowy wydana została po uprzednim dokonaniu uzgodnień z Wojewodą, Powiatowy Inspektorem Sanitarnym, Miejskim Konserwatorem Zabytków i Wydziałem Ochrony Środowiska.

Kolegium ustosunkowało się do zarzutów odwołań. W pierwszej kolejności za bezzasadne uznano zarzuty podnoszone przez Z. C. i jego pełnomocnika. Wskazano, ze w [...] r. nastąpiła istotna zmiana prawa w zakresie ochrony środowiska, zgodnie z którą ustalenie wszystkich istotnych spraw związanych z ochroną środowiska dla konkretnego zamierzenia inwestycyjnego następuje w drodze wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która wydawana jest wyłącznie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślono przy tym, że odwołujący się będzie strona postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Organ II instancji wyjaśnił też, że zarzuty dotyczące wibracji i hałasu również zostaną wzięte pod uwagę na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W odniesieniu do wyrażanych obaw o stan budynków oraz wpływ realizacji zamierzenia inwestycyjnego na ich stan techniczny organ wskazał, że ocena stanu technicznego obiektu budowlanego należy do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru budowlanego, który dysponuje stosownymi środkami pranymi w celu powstrzymania ewentualnych zagrożeń. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że likwidacja miejsc parkingowych nie musi być powiązana z budową trasy tramwajowej, a organem władczym w kwestii rozstrzygnięć dotyczących określenia zasięgu strefy parkowania i zasad parkowanie na ternie tej strefy jest Rada Miasta. W odniesieniu do działki położonej przy ul. R. [...] organ podkreślił, ze działania na rzecz ograniczania ruchu pojazdów samochodowych w centrum miasta i rozwój komunikacji dotyczą przestrzeni pasów drogowych, których zarządca jest Zarząd Dróg Miejskich, w związku z czym miasto nie ingeruje w możliwość parkowania pojazdów na posesjach prywatnych.

W następnej kolejności Kolegium odniosło się do zarzutów T. G. wyjaśniając, ze nie zawiera ono żadnych konkretnych zarzutów, traktując w istocie o wstrzymaniu prac przygotowawczych do budowy linii tramwajowej. W szczególności odwołujący się nie wskazał jakie wątpliwości, w jego ocenie, wymagałyby dodatkowego wyjaśnienia.

W dalszej kolejności organ II instancji wskazał na zarzuty podnoszone przez pełnomocnika skarżących – adw. H.-K.. Kolegium wyjaśniło, że jak wyjaśniał organ I instancji w sprawach wszczętych przed [....] r. w dalszym ciągu stosuje się przepisy ustawy z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. SKO wyjaśniło, nadto że akta sprawy nie zawierały pełnomocnictwa dla adw. H.-K., w związku z czym pisma doręczane współwłaścicielom nieruchomości przy ul. R. [...] należało uznać za prawidłowe, a ewentualne naruszenie przepisów postępowania przez organ I instancji należałoby uznać za pozostające bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Kolegium wyjaśniło też, że treść decyzji o warunkach zabudowy wymaga jedynie ustalenia linii rozgraniczających teren inwestycji, nie wymaga natomiast precyzowania usytuowania danego obiektu na mapie. W dalszej kolejności organ wyjaśnił, że zakres ochrony właścicieli działek sąsiednich w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest ograniczony, wyłącznie do ustalenia czy planowana zabudowa może negatywnie wpłynąć na potencjalne zagospodarowanie działki sąsiadów.

Odnosząc się do zarzutów odwołania złożonego przez Teatr P. w P. organ wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W związku z tym, kwestia ewentualnego ograniczenia dostępu do posesji badana będzie na etapie pozwolenia na budowę. W przewidzianym ustawą terminie skargę do sądu administracyjnego wniosły S.K.-Ś., I. O. i M. W. Skarżące zażądały uchylenia zaskarżonej decyzji Kolegium podnosząc zarzuty naruszenia art. 42 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędne przyjęcie, iż budowa trasy tramwajowej na ul. R. nie wpłynie negatywnie na interesy osób trzecich. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, wskazując na prawo do ochrony własności. Skarżące wskazały też na naruszenie art. 10 § 1 kpa z uwagi na niedopuszczenie skarżących do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu oraz pozbawieniu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W ocenie strony skarżącej zaskarżona decyzja wydana została również z naruszeniem art. 15, art. 32 i art. 40 § 2 kpa, wobec pozbawienia możliwości podniesienia zarzutów przed organami obu instancji, a także uniemożliwienie działania przez pełnomocnika i zaniechanie doręczeń na adres pełnomocnika.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i obszernie ustosunkowało się do zarzutów skargi. Organ II instancji wyjaśnił, bowiem ze zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy z 07.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zarzuty dotyczące umniejszenia ilości miejsc parkingowych przy ul. R. są nieuprawnione, bowiem właściciele budynku przy ul. R. [...] nie mają prawa do dysponowania gruntem miasta, jaki bez wątpienia jest pas drogowy ul. R.. Tymczasem to miasto, a nie właściciele terenów przyległych decydują o polityce komunalnej miasta. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania kolegium wyjaśniło, że skarżące formułowały swoje zarzuty zarówno w toku postępowania pierwszo instancyjnego, jak i odwoławczego. W przekonaniu organu brak, więc wskazania, na którym etapie postępowania miałoby nastąpić podnoszone naruszenie przepisów kpa, polegające na pozbawieniu skarżących czynnego udziału w postępowaniu. Działający w imieniu skarżących pełnomocnik profesjonalny składał wnioski i wypowiadał się w toku postępowania, a także wniósł odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zarzut zgłoszony przez pełnomocnika skarżących obejmował żądanie całkowitego odstąpienia od spornego zamierzenia inwestycyjnego, tak więc nie było nawet możliwości zgłoszenia szerszego zakresu zarzutów. Kolegium podkreśliło, że planowana inwestycja nie uszczupla w żaden sposób możliwości korzystania z istniejącej zabudowy , co dotyczy również nieruchomości skarżących. Na rozprawie w dniu [...]. pełnomocnik skarżących podniosła nowy zarzut, sprowadzający się do błędnego sporządzenia załącznika graficznego do decyzji planistycznej obejmującego planowaną inwestycję. Zdaniem pełnomocnika organ I instancji nie powinien zaznaczać na mapie dokładnego usytuowania planowanej inwestycji tramwajowej. Tymczasem na mapie zaznaczono przebieg linii tramwajowej w odległości [...]m od budynku skarżących i na etapie pozwolenia na budowę organ będzie tym oznaczeniem związany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona. W pierwszej kolejności wyjaśnić należało, że nietrafny okazał się zarzut dotyczący pominięcia adwokat M. H.-K. w administracyjnym postępowaniu pierwszoinstancyjnym, czego konsekwencją było doręczanie pism organu do rąk skarżących (osoby przez nich upoważnionej).

W aktach administracyjnych pierwszoinstancyjnych brakowało pełnomocnictwa dla adw. M. H.-K. mimo to, adwokat ta składała pisma procesowe w imieniu skarżących. W takiej sytuacji obowiązkiem organu było wezwać adw. M. H.-K. do uzupełnienia braku formalnego jakim jest brak pełnomocnictwa w trybie art. 33 §2 kpa w zw. z art. 64 § 2 (por. Kodeks postępowania administracyjnego . Komentarz B.Adamiak, J.Borkowski wyd. C.H.BECK W-wa 2003 str. 352-353). Po zamieszczeniu takich wytycznych ww uzasadnieniu wyroku WSA w P. z dnia [...] sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. pismem z dnia [...] wezwało adw. M.H.-K. do wykazania, iż była pełnomocnikiem skarżących. W odpowiedzi na to wezwanie przedłożone zostało pełnomocnictwo (kopia w aktach sądowych k. 9) wystawione [...]. to jest z datą po wydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta P. z dnia [...]. Oznacza to, iż pełnomocnik skarżących adw. M. H.-K. nie wykazała, że posiadała pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji.

Zarzut naruszenia przepisów art. 10 kpa, 15 kpa, 32 kpa, 40 § 2 kpa uznać należało za chybiony.

Do decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]. dołączono załącznik graficzny w postaci mapy, stanowiący integralna część decyzji. Z mapy tej wynika, że wytyczone zostały linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczające jej położenie, które na odcinku objętym skargą obejmują ul. R.. Dokładne miejsce przebiegu linii tramwajowej nie zostało zaznaczone. Tak więc spełniony został wymóg z art. 42 ust. 1 pkt 6 i art. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 07 lutego 1994r. (Dz.U. Nr 89, poz. 415).

Zarzut skarżących związany z naruszeniem tego przepisu okazał się nieuzasadniony.

Za nietrafny Sąd uznał zarzut skarżących dotyczący naruszenia zasady "ochrony interesów osób trzecich. Zakres ochrony interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest węższy niż ochrona, jaką zapewnia ustawodawca na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie pod tym względem nie można podzielić zarzutu postawionego organowi. Prawdą jest, że prawo własności jest chronione konstytucyjnie, jednak nie jest to prawo absolutne, co wynika chociażby z brzmienia art. 140 k.c. i art. 64 ust. 3 Konstytucji R.P. Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym i Prawo budowlane są właśnie takimi ustawami, które zgodnie z w/w przepisami Konstytucji, mogą wprowadzić ograniczenia w tym zakresie. Nie można zatem twierdzić, że prawo własności skarżących zostało zbagatelizowane przez wydanie zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jest to pogląd nieuzasadniony w świetle racji organu, który w decyzji I instancji powołuje argumenty przemawiające za planowanym rozwiązaniem komunikacyjnym.

Skarżące wskazują na dwie sfery naruszenia ich interesów wynikające z prawa własności kamienicy usytuowanej przy ul. R., a więc w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Pierwsze zastrzeżenie dotyczy obawy przed skutkami wstrząsów, wibracji i hałasu, które mogą nastąpić po zrealizowaniu inwestycji. Te zagadnienia podnoszone przez skarżące nie mogą być regulowane na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na brak kompetencji organu do orzekania w tym przedmiocie. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania odnosi się jedynie do zachowania ładu przestrzennego, nie zaś do zagadnień projektu budowlanego, który jest elementem postępowania w ramach pozwolenia na budowę.

Drugie zastrzeżenie skarżących odnosi się do zmian komunikacyjnych powstałych po zrealizowaniu inwestycji. Obawy dotyczące uniemożliwienia wjazdu do bram i wejścia na posesje wydają się niczym nie uzasadnione.

Z analizowanej decyzji nie wynika, aby organ planował wyeliminowanie dostępu do nieruchomości w tym również skarżących.

Sprawa ilości miejsc parkingowych jest regulowana na bieżąco, a ich ewentualne zmniejszenie nie stanowi naruszenia prawa własności skarżących.

W tych warunkach zaskarżona decyzja, po uzupełnieniu postępowania nakazanego wyrokiem WSA w P. z dnia [...]., jest zgodna z przepisami prawa.

Wobec powyższego Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.

/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga