Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1150/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-12-04 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5  zw. z art. 16 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 04 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A w O na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzenia gry hazardowej bez wymaganego zezwolenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżąca A w O (dalej: A) pismem z dnia [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] o nr [...], którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...] orzekającą o wymierzeniu strony kary pieniężnej z tytułu urządzenia gry hazardowej, tj. loterii promocyjnej bez wymaganego zezwolenia w wysokości [...] i wymierzono stronie karę pieniężną za urządzanie loterii promocyjnej pn. "[...]" bez wymaganego zezwolenia, w wysokości [...]. Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem zapłata kwoty [...] pogorszy i tak już złą sytuację finansową A oraz załamie jej płynność finansową. Powyższe niewątpliwie spowoduje wstrzymanie wymagalnych zobowiązań wobec licznych pracowników i kontrahentów A. Skarżąca wskazała, że na dzień [...] odnotowała stratę z głównej działalności handlowej w wysokości [...]. Skarżąca wyjaśniła, że jej ogólny wynik finansowy został zawyżony w związku z wprowadzeniem do dokumentów księgowych kwot związanych ze sprzedażą w [...] br. nieruchomości, t.j. kamienicy przy ul. R [...] w O, którą A była zmuszona sprzedać w związku z trudną sytuacją finansową (strata na koniec [...] w kwocie [...]), jednakże na dzień złożenia wniosku skarżąca nie dysponuje całą należnością z tytułu sprzedaży w.w nieruchomości, ponieważ faktyczny wpływ środków finansowych z tego tytułu następuje sukcesywnie (płatność ratalna). Do wniosku skarżąca załączyła rachunek zysków i strat za okres [...] oraz akt notarialny z dnia [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej zauważył, że skarżąca nie powołała żadnej podstawy prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wobec tego do oceny sądu pozostawił możliwość udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu w całości lub w części.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi na decyzję organ, który wydał decyzję, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (por. art. 61 § 2 P.p.s.a.). Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja czy postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (rozumiane także jako przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech – tak NSA w postanowieniach: z dnia 26 kwietnia 2013 roku, II OZ 322/13, LEX nr 1320757 i z dnia 29 maja 2013 roku, II OZ 412/13, LEX nr 1319092).

Wnosząc o wstrzymanie wykonania decyzji, strona skarżąca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten obciąża wyłącznie wnioskodawcę i w tej kwestii stanowisko orzecznictwa oraz doktryny jest zgodne i niezmienne (uzasadnienie postanowienia NSA z dnia 8 maja 2013 roku, I GZ 145/13, LEX nr 1318698 i powołane tam orzecznictwo). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest też wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku nie stanowi jego wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Dlatego treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku.

Ponadto uzasadnienie wniosku powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 roku, I GSK 376/13, LEX nr 1309877). Przytoczona przez skarżącego argumentacja służąca uprawdopodobnieniu, że wykonanie decyzji wywołałoby trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę, musi być dokładna i wyczerpująca. Jeżeli podstawą ustaleń faktycznych, pozwalających sądowi na podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, są okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, to powinna być to informacja kompletna, pozwalająca na zobrazowanie realnej sytuacji strony (postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2013 roku, I GSK 454/13, LEX nr 1320396). Wnioskodawca zobowiązany jest zatem do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck W-wa 2011, s. 337).Twierdzenia strony winny też wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

W świetle powołanego powyżej przepisu oraz powołanych orzeczeń NSA, to skarżąca jest zobowiązana wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przynajmniej jednej z dwóch przesłanek.

Mając powyższe na uwadze i odnosząc się do uzasadnienia wniosku Spółdzielni, Sąd uznał, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła jednak, a z akt sprawy to nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić miało do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie decyzji wyrządzi jej znaczną szkodę lub spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków, bowiem zapłata kwoty [...] pogorszy i tak już złą sytuację finansową A i załamie jej płynność finansową. Analizując dane finansowe wynikające z załączonych dokumentów (przede wszystkim rachunek zysków i strat), Sąd stwierdził, że nie można uznać za realną obawę dotycząca ewentualnego wstrzymania wymagalnych zobowiązań wobec "licznych pracowników", gdy porówna się kwotę kary pieniężnej z wysokością wydatków na wynagrodzenia ponoszonych w skali roku ([...] [...] i [...] [stan na [...]]). Trudno też uznać za przekonujące twierdzenia A, gdy zestawi się wysokość kwoty nałożonej kary pieniężnej z wysokością uzyskiwanych przychodów ze sprzedaży (na poziomie ponad [...] w skali roku – zestawienie – k. [...] akt sprawy). Nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony argument dotyczący prowadzenia działalności ze stratą, skoro mimo deklarowanych trudności finansowych A pozostaje w obrocie i utrzymuje płynność finansową.

Wprawdzie skarżąca podała, że na dzień [...] z tytułu głównej działalności handlowej poniosła stratę w wysokości [...], to jednak z przedłożonego rachunku zysków i strat za okres od [...] wynika, że skarżąca w tym okresie odnotowała zysk netto w wysokości [...]. Nawet w sytuacji, w której taki wynik finansowy powstał w związku ze sprzedażą w dniu [...] nieruchomości za cenę [...], to nie uzasadnia to wniosku o realnym zagrożeniu płynności A, powstałym na skutek zapłacenia kary pieniężnej. Co więcej, sukcesywny wpływ środków pieniężnych z tytułu ceny sprzedaży ww. nieruchomości pozwala twierdzić, że skarżąca dysponując tymi środkami jest w stanie zapłacić nałożoną na nią karę pieniężną w wysokości [...] i nie spowoduje to niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W konkluzji stwierdzić należy, mając na względnie tylko częściowo ujawnione dane finansowe (skarżąca nie przedstawiła bilansu), że trudno racjonalnie zakładać i prognozować, iż zapłacenie kary pieniężnej spowoduje utratę płynności finansowej skarżącej.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że strona skarżąca nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby konieczność rozważenia przez Sąd udzielenia jej ochrony tymczasowej.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd postanowił jak sentencji na podstawie

art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a.