Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 797/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11, art. 107 par. 3, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. P. i S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako: "Kolegium") – wydaną w postępowaniu wszczętym na wniosek M. P. i S. P. (dalej jako: "skarżący") – na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej jako: "k.p.a.") stwierdziło nieważność w całości decyzji Wójta Gminy G. (dalej jako: "Wójt") z dnia "[...]" r., Nr "[...]", znak "[...]", ustalającej na wniosek "[...]" Sp.

z o.o. w W. lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o nr geod. "[...]" położonej w obrębie geodezyjnym "[...]", gmina G.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że podstawę decyzji Wójta stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm., dalej jako: "u.p.z.p."), regulujące kwestie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Podano, że z przepisów art. 52 ust. 1 i 2 oraz art. 54 u.p.z.p., a także art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247, dalej jako: "ustawa środowiskowa"), jednoznacznie wynika, że do wniosku o lokalizację inwestycji celu publicznego należy dołączyć decyzję środowiskową, o ile taka jest wymagana. Tym samym, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek ocenić i rozstrzygnąć, czy zamierzenie dla którego złożono wniosek stanowi przedsięwzięcie kwalifikowane jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie, Wójt ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, a zatem przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie

– w zależności od jego parametrów – znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie z treści decyzji lokalizacyjnej wynika, że organ nie dokonał żadnych ustaleń w tym zakresie, podając jedynie, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powołując stosowne orzecznictwo, Kolegium podniosło, że umożliwienie realizacji przedsięwzięcia znacząco oddziałującego na środowisko bez uzyskania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach jest bez wątpienia rażącym naruszeniem prawa; organ winien więc sprawdzić parametry techniczne determinujące wpływ projektowanego przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie, zwłaszcza rodzaj i liczbę anten, moc promieniowania czy kierunek emisji. Podkreślono, że co prawda w decyzji lokalizacyjnej ustalono ww. parametry,

to jednak nie dokonano żadnej analizy oddziaływania tej inwestycji na środowisko

i nieruchomości sąsiednie, a organ nie zweryfikował przedmiotu ani zakresu inwestycji i nie zbadał jej cech, które mają znaczenie dla klasyfikacji tego rodzaju zamierzeń. Stwierdzono ponadto, że Wójt nie wskazał przepisów prawa, na podstawie których uznał, że inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Mając to na uwadze, Kolegium stwierdziło wydanie decyzji lokalizacyjnej z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p.

w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej.

W dniu 20 kwietnia 2021 r., do Kolegium wpłynął wniosek Wójta Gminy G.

o ponowne rozpoznanie sprawy, którego niedopuszczalność stwierdzono postanowieniem Kolegium z dnia "[...]" r.

Natomiast w dniu 22 kwietnia 2021 r., do Kolegium wpłynął wniosek

o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z ww. decyzją z dnia "[...]" r., sporządzony przez "[...]" Sp. z o.o. (dalej jako: "inwestor", "Spółka"). Decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię

i bezpodstawne przyjęcie przez Kolegium, że przy wydawaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przez Wójta Gminy G. doszło do naruszenia przepisów

w stopniu rażącym i wniesiono o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że decyzja Wójta zawiera wszystkie elementy przewidziane przepisem art. 54 u.p.z.p. Podniesiono, że stwierdzenie nieważności jest możliwe wyłącznie w przypadku stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, które zachodzi w przypadku naruszenia przepisów o treści ustalanej w bezpośrednim ich rozumieniu albo takich, których interpretacja nie prowadzi do rozbieżnych wniosków. Gdy norma wymaga wykładni, a wynik tej wykładni może być różny, nie może więc dojść do rażącego naruszenia prawa. Wskazano, że Kolegium nie wskazało, jakie przepisy zostały złamane w sposób rażący, a "stwierdzenie nieważności decyzji, bez wskazania przepisu, który został naruszony jest przesłanką do rażącego naruszenia prawa tym razem przez Kolegium. Dodano również, że decyzja lokalizacyjna nie została zaskarżona, przez co należy uznać, że nie budziła wątpliwości stron. Kolegium winno więc w pierwszej kolejności ustalić, czy skarżącym w ogóle przysługuje prawo strony i dlaczego nie kwestionowali oni wydanej decyzji.

Decyzją z dnia "[...]" r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Kolegium uchyliło w całości decyzję z dnia "[...]" r. i odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy G. z dnia "[...]" r. (znak "[...]") ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr "[...]" położonej w obrębie "[...]", gm. G.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy decyzja, której dotyczy postępowanie, dotknięta jest jedną

z wad wymienionych wyczerpująco w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.), dalej jako: "k.p.a."; powołano również definicję rażącego naruszenia prawa, wynikającą z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Szeroko przytoczono treść przepisów art. 52 ust. 1 i 2 oraz 54 u.p.z.p., art. 59 ust. 1 oraz 72 ust. 3 ustawy środowiskowej i podano, że to na ich podstawie oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U.

z 2019 r. 1839), organ lokalizujący ma obowiązek określenia, czy zamierzenie stanowi przedsięwzięcie kwalifikowane jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Wyjaśniono, że w ocenianej w trybie nadzoru decyzji organ podał, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania. Przyznano, że powyższe wskazuje, że organ oparł się wyłącznie na danych zawartych we wniosku

i kwalifikacji, nie dokonując w tym zakresie własnych ustaleń, co jednak w ocenie orzekającego składu Kolegium, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, na poparcie czego powołano wyrok tutejszego Sądu z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 897/21. Podano, jakie wymogi winna spełniać decyzja lokalizacyjna i wskazano,

że braki w rozstrzygnięciu w sposób oczywisty wskazują na sprzeczność decyzji

z art. 52 ust. 1, art. 54 pkt 2 i art. 55 u.p.z.p. Konsekwencją powyższego jest to, że skład orzekający Kolegium nie podzielił stanowiska poprzedniego składu orzekającego, który stwierdził rażące naruszenie art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. w zw.

z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, wobec czego stwierdzono, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej z dnia "[...]" r.

Na powyższą decyzję skargę wnieśli skarżący, zarzucając naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z:

- art. 107 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez uznanie, że budzi on wątpliwości interpretacyjne w zakresie, czy decyzja musi zawierać konkretny przepis prawa materialnego oraz uzasadnienie odnoszące się w niniejszej sprawie do kwestii, czy

w sprawie była wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach;

- art. 7, art. 87 ust. 1 w związku z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez sporządzenie decyzji bez podania konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co uniemożliwia złożenie ewentualnej skargi konstytucyjnej albowiem Trybunał Konstytucyjny kontroluje naruszenie konkretnego zastosowanego przepisu, a nie całości danego aktu normatywnego;

- art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia w odniesieniu do konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia Rady Ministrów, co stanowi rażące naruszenie prawa, albowiem taka decyzja jest nie do odkodowania;

- art. 54 ust. 1 u.p.z.p., poprzez niewskazanie w decyzji konkretnej mocy EIRP anten sektorowych oraz radioliniowych, a tym samym nie wiadomo jakie moce EIRP wszystkich planowanych anten objęto analizą merytoryczną i wskazaniem, czy zostały one określone w decyzji lokalizacyjnej;

- art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów, poprzez niepodanie, który przepis rozporządzenia organ analizował.

W świetle powyższych zarzutów, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i "utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia "[...]" r." oraz zwrot kosztów według norm przepisanych. W uzasadnieniu powołano stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazujące na konieczność prawidłowego uzasadniania rozstrzygnięć. Skonstatowano, że zaskarżona decyzja również rażąco narusza prawo, ponieważ nie określa precyzyjnie przedmiotu sporu, nie zawiera merytorycznego uzasadnienia i w istocie nie nadaje się do merytorycznej polemiki, bowiem Kolegium ponownie rozpatrując sprawę sporządziło decyzję, której praktycznie nie można odkodować.

W odpowiedzi na skargę, Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że zarzuty zawarte w skardze były podnoszone na etapie postępowania nieważnościowego i Kolegium się do nich odniosło. Raz jeszcze przywołano treść przepisów u.p.z.p., ustawy środowiskowej oraz rozporządzenia, wskazując, że decyzja lokalizacyjna nie zawierała braków w rozstrzygnięciu, wobec czego brak jest podstaw do uwzględnienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd administracyjny zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325 z późn.zm., dalej jako: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie przepisu art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

W niniejszej sprawie organ w odpowiedzi na skargę zwrócił się z takim wnioskiem, a skarżący nie sprzeciwili się temu w przepisanym terminie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja, wydana przez Kolegium w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, w postępowaniu nadzwyczajnym. Istota tej sprawy sprowadzała się do dokonania oceny, czy decyzja organu pierwszej instancji z dnia "[...]" r., w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dotknięta była jedną z wad wymienionych w art. 156 §1 k.p.a. Zdaniem skarżących, decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), gdyż Wójt, bez dokonania niezbędnych ustaleń przyjął, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że kwestia prawidłowej kwalifikacji wnioskowanego przedsięwzięcia ma zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Na organie właściwym do wydania decyzji lokalizacyjnej ciąży bowiem obowiązek dokonania ustaleń i oceny, czy projektowana inwestycja należy do któregoś

z przedsięwzięć, określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać

na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Wynik tej kwalifikacji jest ściśle powiązany z ewentualnym obowiązkiem wcześniejszego uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Bez dokonania kwalifikacji inwestycji do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, nie jest możliwe wypełnienie przez organ obowiązku

z art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., tj. dokonanie analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych.

Kolegium, rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności, w decyzji z dnia

"[...]" r., uznało zasadność zarzutów skarżących, dotyczących rażącego naruszenia prawa przez Wójta i uzasadniło swoje stanowisko, powołując również orzecznictwo sądowoadministracyjne, na poparcie swojej argumentacji. Wskazano, że decyzja Wójta o lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalała parametry planowanej inwestycji, jednak zapadła bez analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Wójt we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, którego niedopuszczalność stwierdzono postanowieniem Kolegium, przedstawiło wyjaśnienia, z jakich względów uznało planowaną inwestycję za niewymagającą uzyskania decyzji środowiskowej.

W decyzji będącej przedmiotem skargi – po ponownym rozpatrzeniu sprawy – Kolegium nie znalazło z kolei podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta

z dnia "[...]" r. W uzasadnieniu organ przytoczył stosowne przepisy u.p.z.p. oraz ustawy środowiskowej uznając, iż w realiach niniejszej sprawy nie było konieczne uzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej. Powołując się na teoretyczne aspekty pojęcia "rażącego naruszenia prawa" oraz orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie, stwierdzono, że skład orzekający Kolegium nie podziela stanowiska poprzedniego składu orzekającego.

Tak sporządzonego uzasadnienia decyzji nie można jednak zaakceptować.

Uzasadnienie stanowi bowiem integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia; prawidłowe zredagowanie uzasadnienia ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a.,

a realizowanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zasada przekonywania nakłada na organy administracji publicznej obowiązek wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Oznacza to, że motywy decyzji powinny odzwierciedlać "rację decyzyjną" i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do konkretnej sytuacji faktycznej. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom określonym

w art. 107 § 3 k.p.a. stanowi więc realizację zasady przekonywania. Tylko bowiem prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje możliwość pełnej i merytorycznej weryfikacji decyzji w postępowaniu sądowym, w toku którego nie jest możliwe uzupełnienie przeprowadzonego postępowania administracyjnego o stosowną argumentację prawną i wyręczanie w ten sposób organów administracji w dokonaniu oceny w kwestii spełnienia przesłanek ustawowych, uzasadniających wydanie konkretnej decyzji (por. wyrok NSA z 25 października 2016 r., sygn. akt II OSK 110/15, LEX nr 2258826).

Zadaniem organu rozpoznającego sprawę na skutek złożenia środka odwoławczego, jest ponowne rozpatrzenie sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Tymczasem, Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zasadniczą jego część poświęciło rozważaniom, dlaczego – w jego ocenie – w sprawie nie było wymagane uzyskanie decyzji środowiskowej, pomijając zupełnie kwestie związane

z prowadzonym postępowaniem nadzwyczajnym. Kolegium przyznało, że Wójt wydając decyzję ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego oparł się wyłącznie na danych zawartych we wniosku i kwalifikacji, nie dokonując w tym zakresie własnych ustaleń, co jednak w ocenie Kolegium nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Poza skwitowaniem, iż skład orzekający nie podziela stanowiska Kolegium wyrażonego w decyzji z dnia "[...]" r. i stwierdzeniem, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji lokalizacyjnej z dnia "[...]" r., w uzasadnieniu nie podano żadnych argumentów wyjaśniających, dlaczego – w ocenie składu orzekającego – niedokonanie przez Wójta własnych ustaleń i oparcie się przez ten organ wyłącznie na danych zawartych we wniosku i kwalifikacji przedsięwzięcia, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Nie ulega natomiast wątpliwości, że

w przypadku, gdy organ decyduje się odmówić stwierdzenia nieważności decyzji, to takie rozstrzygnięcie powinno być poparte na tyle szczegółową oceną, by móc z całą pewnością odeprzeć zarzuty, co do wskazywanego przez skarżących charakteru inwestycji (por. wyrok NSA z 30 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2041/13, LEX

nr 1775512), czego ponownie rozpatrując sprawę Kolegium nie uczyniło.

Tym samym, stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego, uchylająca decyzję tego organu z dnia "[...]" r. uchybia przepisom art. 7, 77 § 1

i art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ jej uzasadnienie nie wskazuje przyczyn, dla których należało zakwestionować tę decyzję, ograniczając się do stwierdzenia, że "Kolegium nie podziela stanowiska poprzedniego składu orzekającego, który stwierdził rażące naruszenie art. art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. w związku z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy

o udostępnianiu informacji o środowisku".

Taka wada decyzji utrudnia również kontrolę jej legalności, albowiem uniemożliwia rekonstrukcję zasadniczego ogniwa procesu stosowania prawa przez organ orzekający" (A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021 i powołane tam orzecznictwo).

Ostatecznie wskazać należy, że na poparcie swojego stanowiska Kolegium

w zaskarżonej decyzji przywołało wyrok tutejszego Sądu z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ol 897/21, pomijając jednak, że wyrok ten podlegał kontroli instancyjnej, podczas której Naczelny Sąd Administracyjny uznał za częściowo błędne uzasadnienie ww. wyroku tutejszego Sądu.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Kolegium winno mieć na uwadze specyfikę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i związaną

z tym konieczność wyjaśnienia kwestii, czy i dlaczego w sprawie doszło (bądź też nie), do rażącego naruszenia prawa. W niniejszej sprawie jest to o tyle istotne, że skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podnieśli szereg zarzutów dotyczących postępowania przeprowadzonego przez Wójta; podniesienie takich zarzutów obliguje zaś organ do rozważenia ich zasadności i odniesienia się do nich uzasadnieniu decyzji, zgodnie z przepisem art. 11 oraz 107 § 3 k.p.a.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika skarżących, ustalone zgodnie

z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 z późn. zm.).