Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1955/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1 art. 14b par. 3 art. 169 par. 1 art. 14h art. 14c par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant sekr. sąd. Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złoty) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Wa 1955/11

UZASADNIENIE

Skarżąca A. S.A. z siedzibą w W. wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku o wydanie interpretacji Skarżąca przedstawiła następujący stan fatyczny:

Skarżąca Spółka jest komandytariuszem w spółce komandytowej. Pozostałymi wspólnikami spółki komandytowej są także osoby prawne. Komandytariusze wnieśli do spółki komandytowej jako aport prawa określone w ustawie Prawo własności przemysłowej. Wartość tych poszczególnych praw jako przedmiotów wkładów do spółki komandytowej została określona w wysokości nie wyższej niż wartość rynkowa. W tym celu zostały sporządzone profesjonalne wyceny. Spółka komandytowa przewidując używanie tych praw przez okres czasu wynoszący ponad rok, ujęła te prawa w ewidencji księgowej przeznaczonej do ewidencjonowania środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Spółka komandytowa podjęła próbę uzyskania od Ministra Finansów interpretacji w zakresie wartości, w jakiej prawa te należy ująć w ewidencji księgowej spółki komandytowej. Minister Finansów odmówił spółce komandytowej wydania interpretacji indywidualnej w tym zakresie i stwierdził, że podmiotami uprawnionymi do uzyskania takiej interpretacji są wspólnicy spółki komandytowej. Spółka komandytowa oddała przedmiotowe prawa do używania na podstawie umowy licencyjnej i amortyzuje te prawa zaliczając amortyzację do kosztów uzyskania przychodów. Zaliczenie odpisów do kosztów uzyskania przychodów następuje zgodnie z treścią art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( t. jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 54, poz. 654 ze zm.)w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.d.o.p na poziomie poszczególnych wspólników. Skarżąca Spółka rozlicza zaliczki na podatek dochodowy od osób prawnych z godnie z treścią art. 25 ust. 6 u.p.d.o.p.. z uwagi na okoliczność, że przedmiotowe prawa stanowiące wartości niematerialne i prawne zaliczone zostały do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych przed dniem 31 grudnia 2010 r., Spółka zamierza rozliczać odpisy amortyzacyjne od tych wartości niematerialnych i prawnych po dniu 1 stycznia 2011 r. na dotychczasowych zasadach.

W związku z tak opisanym stanem faktycznym spółka zadała następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stanowisko, że Spółka w stanie prawnym po 31 grudnia 2010 r. zachowa prawo do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpowiedniej części kosztów spółki komandytowej, której jest wspólnikiem tj. odpisów amortyzacyjnych od wartości niematerialnych i prawnych ustalanych od ich wartości początkowej, którą ustalono jako wartość wkładów do spółki komandytowej nie wyższą od ich wartości rynkowej.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie przedstawionego Ministrowi Finansów zagadnienia prawnego Spółka stwierdziła, że do określenia wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wnoszonych do spółek osobowych, jako aporty, przed dniem 1 stycznia 2011 r., niezależnie od formy prawnej wspólnika wnoszącego ten aport, zastosowanie ma przepis art. 22g ust. 1 pkt 4 z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2010 Nr 51, poz. 307 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.p.d.o.f. regulujący ustalenia wartości początkowej aportu wnoszonego do spółki osobowej. Spółka wskazywała, że przepis ten może mieć zastosowanie do osób prawnych z uwagi na treść art. 24a ust. 1 i art. 41 u.p.d.o.f.

Spółka wskazywała, że przed 1 stycznia 2011 r. brak było w u.p.d.o.p. przepisów regulujących sposób określenia wartości początkowej środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wnoszonych do spółek osobowych, jako aporty przez podatników podatku dochodowego od osób prawnych. Gdyby sytuację tę należało uznać lukę w prawie, w celu jej usunięcia należałoby dokonać odpowiedniej wykładni art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. lub odnoszącego się do wkładów do spółek kapitałowych przepisu art. 16g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.p. i uznać, że wycena wkładu powinna być dokonana w taki sam sposób jaki został określony w art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f.

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. odmówił Skarżącej Spółce wszczęcia postępowania na podstawie opisanego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że Skarżąca jest osobą prawną, która zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 i 2 u.p.d.o.p. podlega opodatkowaniu podatkiem docho0dowym od osób prawnych. Zgodnie z treścią art. 1 u.p.d.o.f. ustawa ta reguluje opodatkowanie osób fizycznych. Skarżąca Spółka we wniosku o wydanie interpretacji powołała przepisy art. 22g ust. 1 pkt 4, art. 24a ust. 1 oraz art. 41 u.p.d.o.f. , które zdaniem organu nie mają zastosowania w sprawie. W tym stanie rzeczy należało, zdaniem organu stwierdzić, że złożony przez Skarżącą wniosek dotyczył wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych i nie dotyczył indywidualnej sprawy Skarżącej.

Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia [...] marca 2011 r.

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] marca 2011 r.

Na postanowienie z dnia [...] maja 2011 r. Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 14b § 1 O.p. przez bezzasadne uznanie, że Skarżąca nie była podmiotem uprawnionym do wystąpienia w niniejszej sprawie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiła rzeczywisty stan faktyczny związany z działalnością Skarżącej zaistniały w roku 2010 r. Skarżąca wskazała, że w roku 2010 w u.p.d.o.p. brak było normy regulującej ten stan faktyczny – wycenę wartości wkładu wniesionego przez spółkę kapitałową do spółki osobowej. Norma tak istniała w u.p.d.o.f. i był nią art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f. Zdaniem Skarżącej w przedstawionym stanie faktycznym miał zastosowanie przepis art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., który zdaniem Skarżącej swym zakresem obejmuje wszystkie przypadki wniesienia wkładu niepieniężnego do spółki osobowej, także wniesie takiego wkładu przez spółkę kapitałową. Spółka wskazała, że gdyby nawet przyjąć, że w przedstawionym zakresie w u.p.d.o.p. istnieje luka prawna, to we wniosku o wydanie interpretacji przedstawiła sposób usunięcia tej luki. W tym stanie faktycznym Minister obowiązany był wydać interpretację merytoryczną. Minister gdyby nie zgodził się ze Spółką powinien był wydać interpretację uznającą stanowisko Skarżącej wyrażone we wniosku o wydanie interpretacji za nieprawidłowe. Organ powinien był uzasadnić to stanowisko w sposób ,merytoryczny. Zdaniem Spółki organ nie był uprawniony do wydania w niniejszej sprawie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej.

Minister w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga jest zasadna.

W rozpoznanej sprawie Skarżąca wystąpiła do Ministra Finansów o wydanie pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Skarżąca wykazała we wniosku, że przedstawione w nim zdarzenie faktyczne wystąpiło w stosunku do skarżącej. Skarżąca składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wystąpiła o określenie przez Ministra Finansów skutków prawnopodatkowych stanu faktycznego opisanego we wniosku.

Zdaniem Sądu skoro Skarżąca wykazała, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku, który miał stanowić podstawę faktyczną interpretacji indywidualnej dotyczy jej bezpośrednio to brak było podstaw do stwierdzenia w zaskarżonym postanowieniu, że Skarżąca w niniejszej sprawie nie jest osobą zainteresowaną w rozumieniu art. 14b § 1 O.p. Stwierdzenie takie mogłoby być zasadne w przypadku wykazania, że Skarżąca żąda interpretacji w zakresie stanu faktycznego, z którym nie ma żadnego związku i przez to stan ten nie może mieć żadnego wpływu na jej prawa i obowiązki wynikające z przepisów prawa podatkowego np. gdyby Skarżąca jako osoba prawna zażądała interpretacji w zakresie możliwości skorzystania z określonych w prawie podatkowym uprawnień przysługujących wyłącznie osobom fizycznym. W rozpoznaj sprawie sytuacja taka oczywiście nie wystąpiła, gdyż Skarżąca wystąpiła o interpretację podatkową dotyczącą wniesienia przez nią w roku 2010 wkładu niepieniężnego do spółki osobowej. Skarżąca chciała uzyskać stanowisko organu w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej tego wkładu dla celów obliczania odpisów amortyzacyjnych, które stanowić będą Skarżącej koszt podatkowy przy rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych. Zatem wniosek Skarżącej w sposób oczywisty dotyczył jej rozliczeń podatkowych, co przesądzało o tym, że Skarżąca była zainteresowanym podmiotem w rozumieniu art. 14b § 1 O.p.

Oczywistym jest, że podstawą do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji podatkowej na podstawie wniosku złożonego w niniejszej prawie przez Skarżącą, nie mogła być okoliczność wskazania we własnym stanowisku Skarżącej przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych- art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.d.o.f., jako normy na podstawie której należy ustalić skutki prawne przedstawionego we wniosku stanu faktycznego w zakresie pytania zawartego w tym wniosku. Wskazanie tego przepisu odnoszącego się do osób fizycznych, nie oznaczało że Skarżąca chce uzyskać interpretację z pozycji osoby fizycznej, którą nie jest. Jak już wskazano powyżej Skarżąca składając w niniejszej sprawie wniosek o wydanie interpretacji działała jako podatnik podatku dochodowego od osób prawnych, który chce uzyskać interpretację indywidualną w związku ze stanem faktycznym podlegającym przepisom u.p.d.o.p. Organ jeżeli uznał, że wskazanie przez Skarżącą we własnym stanowisku przepisu art. 22g ust. 1 pkt 4 u.p.do.f. było działaniem nieprawidłowym powinien był wydać interpretację, w której by wykazał nieprawidłowość twierdzeń skarżącej zawartych w opisie jej własnego stanowisko i powinien był także wykazać prawidłowe stanowisko w sprawie - art. 14c § 2 O.p.

W ocenie Sądu złożony w niniejszej sprawie przez Skarżącą wniosek o wydanie interpretacji spełniał warunki określone w art. 14b § 3 O.p.

Wśród przepisów O.p. brak jest normy, która by nakazywała wnioskodawcy w opisie własnego stanowiska wskazać w sposób prawidłowy przepisy mające zastosowanie w sprawie. Wprowadzenie takiego nakazu byłoby z oczywistych względów sprzeczne z istotą indywidualnych pisemnych interpretacji prawa podatkowego – polegającą na ukształtowaniu interpretacji indywidualnej jako instytucji prawa podatkowego mającej ułatwić podatnikom uzyskanie od organu wiążących organ informacji na temat zakresu i znaczenia norm prawa podatkowego, które nie będą im szkodzić. Z tego powodu Sąd uznał, że w niniejszej sprawie Minister Finansów w sposób oczywisty naruszył art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., stwierdzając w zaskarżonym postanowieniu, że podstawą do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej było wskazanie przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji w opisie jej własnego stanowiska przepisu u.p.d.o.f., jako mającego zastosowanie do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji. Należy jeszcze raz podkreślić, że wskazanie przez Skarżącą przepisu u.p.d.o.f. jako normy mającej zastosowanie do stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, zostało dokonane przez Skarżąca traktująca siebie jako podatnika podatku dochodowego od osób prawnych. Powołanie tego przepisu przez Skarżącą, w opisie własnego stanowiska wyrażonego we wniosku o wydanie interpretacji wynikało z tego, że Skarżąca uważała iż przepisy ten ma zastosowanie w zakresie jej rozliczeń w podatku dochodowym od osób prawnych. W tej sytuacji organ nie mógł twierdzić, że Skarżąca nie jest podmiotem zainteresowanym w uzyskaniu interpretacji, której dotyczył złożony w niniejszej sprawie wniosek.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem art. 14b § 1,2 i 3, art. 14c § 2 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie obowiązany na podstawie wniosku złożonego w niniejszej sprawie przez Skarżącą wydać pisemną indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 O.p.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.