Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1810/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134,  art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 10
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1,  art. 41
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 247,  art. 231,  art. 11,  art. 157
journal: Dz.U. 2017 poz 2204
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w sprawie zwolnienia M. G. ze służby w Policji.

W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] KWP w L. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji M. G. - referenta Zespołu [...] Wydziału [...] Komisariatu Policji [...] w L., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2017 r. został poinformowany o tym, iż Prokuratura Okręgowa w L. w ramach prowadzonego śledztwa własnego (sygn. akt [...]) w dniu [...] czerwca 2017 r. przeprowadziła przeszukanie szaf służbowych, w tym będącej w użytkowaniu ww. funkcjonariusza, podczas którego ujawniła latarkę wyposażoną w paralizator elektryczny. Zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami znaleziony przedmiot nie stanowi wyposażenia służbowego policjanta.

Powyższe przeszukanie wynikało z faktu zgłoszenia przez I. Ch. stosowania wobec niego w dniu [...] czerwca 2017 r. przemocy fizycznej przez policjantów, poprzez użycie paralizatora oraz jednoczesne zastosowanie wobec niego środka przymusu bezpośredniego, tj. kajdanek założonych na ręce trzymane z tyłu. Powyższe działania spowodowały u zgłaszającego poparzenia ciała. Według I. Ch. użycie przemocy miało miejsce podczas zatrzymania na ul. [...] w L., jak też w pojeździe służbowym zaparkowanym przed budynkiem Ośrodka [...] przy ul. [...] w L. Ustalenia wykazały, że M. G. miał bezpośredni kontakt z zatrzymanym w pojeździe służbowym zaparkowanym przed budynkiem [...].

Na podstawie dokumentacji Komisariatu [...] Policji w L. ustalono, że Komisariat ten nie posiada na wyposażeniu paralizatorów elektrycznych, co bezpośrednio wskazuje, że policjanci tej jednostki nie mogli takiego paralizatora użyć jako środka przymusu bezpośredniego. Znalezienie w szafie służbowej użytkowanej przez M. G. latarki wyposażonej w paralizator elektryczny świadczy o tym, że policjant używając przedmiotu niebędącego na wyposażeniu Policji przekroczył swoje uprawnienia. Materiały zebrane w sprawie mogą zatem stanowić podstawę do zwolnienia policjanta ze służby w Policji.

Realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. organ wystąpił do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji M. G., z uwagi na ważny interes służby. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017r. V-ce Przewodniczący ZW NSZZ Policjantów województwa [...] poinformował, że po zapoznaniu się z materiałami omawianej sprawy, decyzję o zwolnieniu ww. funkcjonariusza ze służby pozostawiono w gestii Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017r. (sygn. akt [...]) Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. przedstawił M. G. zarzut popełnienia przestępstwa z art. 247 § 2 w zw. z art. 247 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Postanowienie to ogłoszono podejrzanemu w dniu [...] czerwca 2017 r.

Następnie, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. zmienił i uzupełnił swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2017r., przedstawiając M. G. zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 247 § 2 w zw. z art. 247 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz przestępstwa z art. 247 § 2 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k. Postanowienie to ogłoszono w dniu [...] czerwca 2017 r.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w L. wystąpił do Sądu Rejonowego w L. o zastosowanie wobec M. G. tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w L. zastosował wobec policjanta środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] czerwca 2017 r.

Komendant Wojewódzki Policji w L., rozkazem personalnym z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] zwolnił M. G. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji - z dniem [...] czerwca 2017r. Decyzji tej, zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. M. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od rozkazu personalnego KWP w L. z dnia [...] czerwca 2017 r. zarzucając naruszenie:

- art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

- art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i naruszenie w ten sposób zasady działania organów na podstawie przepisów prawa,

- art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu skarżącego,

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niezapewniający stronie czynnego udziału w postępowaniu, a wręcz pozbawienie strony możliwości udziału w sprawie, w tym zapoznania się z aktami postępowania,

- art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niemającej odzwierciedlenia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których organ się oparł oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie jest to niezbędne ani ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego ani dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami ani też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego, a także o wstrzymanie przez organ odwoławczy - na podstawie art. 135 k.p.a. - natychmiastowego wykonania ww. rozkazu personalnego.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ odwoławczy wskazał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie zdefiniowane. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie ww. przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 k.p.a.).

Organ odwoławczy podkreślił, iż policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną, uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 ww. ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ww. ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych.

W konsekwencji już samo podejrzenie funkcjonariusza Policji o zachowanie karalne, zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby". Policjant, któremu postawiono zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Traci on również autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami, narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym jest, że M. G. w postępowaniu karnym (obecnie prowadzonym w Prokuraturze Okręgowej w T. pod sygn. akt PO [...]) podejrzany jest o to, że:

1) w dniu [...] czerwca 2017 r. w L. jako funkcjonariusz Policji pełniący służbę patrolowo-interwencyjną w Zespole [...] Komisariatu [...] Policji w L., w trakcie służbowego pobytu w [...] w L. na ul. [...], przekroczył uprawnienia w zakresie stosowania środków przymusu bezpośredniego działając na szkodę interesu prywatnego I. Ch. w ten sposób, że podczas podjętej bezpodstawnie interwencji używał wobec niego przyrządu "TYP 1101" do generowania impulsów elektrycznych o napięciu 1000 KV nie stanowiącego wyposażenia służbowego policjanta, a nadto w związku z doprowadzeniem pokrzywdzonego do wskazanej placówki przez innych ustalonych funkcjonariuszy Policji w trybie art. 40 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, działając ze szczególnym okrucieństwem, znęcał się fizycznie i psychicznie nad pozbawionym wolności I. Ch. (...), tj. o czyn z art. 247 § 2 w zw. z art. 247 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

2) w dniu [...] czerwca 2017 r. w L. jako funkcjonariusz Policji pełniący służbę [...] w Zespole [...] Komisariatu [...] Policji w L., w trakcie służbowego pobytu w [...] na ul. [...], przekroczył uprawnienia w zakresie stosowania środków przymusu bezpośredniego działając na szkodę interesu prywatnego R. K. w ten sposób że podczas podjętej bezpodstawnie interwencji używał wobec niego przyrządu "TYP 1101" do generowania impulsów elektrycznych o napięciu 1000 KV nie stanowiącego wyposażenia służbowego policjanta, a nadto w związku z doprowadzeniem pokrzywdzonego do wskazanej placówki przez innych ustalonych funkcjonariuszy Policji w trybie art. 40 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, działając ze szczególnym okrucieństwem, znęcał się fizycznie i psychicznie nad pozbawionym wolności R. K. (...), tj. o czyn z art. 247 § 2 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że przestępstwa, o które podejrzany jest M. G. nie licują z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, o których mowa w rocie ślubowania policjanta, a nadto związane są z wykonywaniem przez niego czynności służbowych. Powyższe nie tylko dyskredytuje wymienionego jako osobę o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji), ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, uzasadnione jest stanowisko, że M. G. nie cieszy się już nieposzlakowaną opinią, zatem nie spełnia warunku wskazanego w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, niezbędnego do pełnienia służby w Policji. Okoliczności te uniemożliwiają pozostawienie wymienionego w służbie.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że nie jest trafny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. W zaistniałej sytuacji interes społeczny zdecydowanie bowiem przeważa nad słusznym interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów M. G. obecnie nie spełnia.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w k.p.a. Organ przeprowadził wnikliwą analizę materiału dowodowego istotnego z punktu widzenia przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, a zebrana dokumentacja pozwala bezsprzecznie ustalić stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy.

Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika strony, że organ I instancji w niniejszej sprawie nie przeprowadził żadnego dowodu, a tym samym nie ustalił samodzielnie, czy popełniony został czyn uniemożliwiający dalsze pozostawanie funkcjonariusza w służbie, organ odwoławczy wskazał, że stan faktyczny sprawy na potrzeby niniejszego postępowania dotyczącego wyłącznie zwolnienia ze służby w Policji, został ustalony ponad wszelką wątpliwość na podstawie informacji własnych organu I instancji oraz materiałów przekazanych przez prokuratora. Zebrana dokumentacja była wystarczająca do stwierdzenia, że M. G. nie może dalej pełnić służby w Policji, bowiem w chwili obecnej nie posiada już przymiotu nieskazitelnego charakteru.

W ocenie organu odwoławczego nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. dotyczący zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Ponadto, uchybienie obowiązkom wynikającym z ww. przepisu nie stanowi automatycznie podstawy do uchylenia decyzji, jeśli nie towarzyszy mu takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego rozwijających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i zapewniających jej realizację, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może więc odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Tymczasem w przedmiotowej sprawie pełnomocnik strony, podnosząc zarzut naruszenia ww. przepisu nie przedstawił żadnych argumentów, wskazujących, że powyższe ewentualne uchybienie ze strony organu I instancji mogło mieć wpływ (tym bardziej istotny) na wynik sprawy.

Zdaniem organu odwoławczego nie jest trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a., bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony. KWP w L. mógł i powinien był użyć wszelkich przewidzianych prawem środków, aby jak najszybciej rozwiązać stosunek służbowy z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem tejże służby. Stanowisko to potwierdza ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszczające wykonywanie bez zbędnej zwłoki czynności dotyczących stosunku służbowego policjantów.

Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie brak podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie zachodzi uzasadniony przypadek, o jakim mowa w art. 135 k.p.a. Ponadto, skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości, o czym stanowi art. 42 ust. 1 ustawy o Policji.

Pismem z dnia [...] września 2017 r. M. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. zarzucając naruszenie:

- art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

- art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i naruszeniu w ten sposób zasady działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa,

- art. 7 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie interesu skarżącego w toku postępowania,

- art. 10 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niezapewniający czynnego udziału strony, a wręcz pozbawienie strony reprezentowanej przez pełnomocnika możliwości udziału w sprawie, w tym zapoznania się z aktami postępowania, a tym samym ewentualnego złożenia oświadczeń czy wniosków,

- art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie mającej odzwierciedlenia w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których organ się oparł oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej,

- art. 108 § 1 k.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie jest to niezbędne ani ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, ani dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, ani też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Z związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o:

- uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego I instancji, ewentualnie

- uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

- zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego, według norm prawem przepisanych,

- wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w przypadku zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji uwzględnieniu podlegają okoliczności wypełniające przesłankę ważnego interesu służby, czyli merytoryczne, jak też reguły ogólne postępowania, w tym zasady: praworządności, pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego, rozważenia interesu organu i słusznego interesu strony, wreszcie konieczne jest przekonujące uzasadnienie zajętego stanowiska, czego w zaskarżonej decyzji zabrakło.

Skarżący wskazał również, że organy Policji, nie przeprowadzając samodzielnie żadnego postępowania dowodowego, uznają winę funkcjonariusza za zarzucane mu w postępowaniu karnym czyny i utratę przymiotu nieposzlakowanej opinii, stwierdzając w konsekwencji, że godzi to w ważny interes służby. Zgodnie zaś z ugruntowaną linią orzeczniczą, do organu administracji należy samodzielne ustalenie, czy popełniony został czyn uniemożliwiający dalsze pozostawanie funkcjonariusza w Policji, czy też utracił on przymiot nieposzlakowanej opinii wymaganej od policjanta, gdyż faktu popełnienia przestępstwa i naruszenia z tego powodu ważnego interesu służby nie można ustalać wyłącznie na podstawie samego prowadzenia czynności postępowania karnego, które nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 2003 r. sygn. akt III RN 61/02). Zawinienie skarżącego nie zostało udowodnione ani w postępowaniu karnym, ani w toku postępowania o wydalenie ze służby, a mimo to skarżący ponosić ma najbardziej dolegliwe konsekwencje.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Wa 1810/17) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...], w przedmiocie zwolnienia M. G. ze służby w Policji nie narusza prawa.

Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w przedstawionych przez organy Policji okolicznościach faktycznych istniał "ważny interes służby", uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozkazu personalnego.

W myśl powołanego przepisu, policjanta można zwolnić ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest więc to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny (interes służby) przeważa nad słusznym interesem strony.

Rozkaz personalny wydany na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Ponadto, zaakceptowanie zakresu w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji - wypełniając treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizują określoną politykę stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. CBOSA).

Powołany art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji mówi o możliwości zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby, gdy wymaga tego "ważny interes służby". Jest to pojęcie nieostre, niedookreślone, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. W ocenie nauki prawa, "nieostrość nazw (jako szczególny przejaw ich niedookreśloności) nie jest traktowana w tekście prawnym jako wada. Wręcz przeciwnie - może być z powodzeniem stosowana jako świadomie przyjęty środek uelastycznienia tekstu przez stworzenie swoistego luzu decyzyjnego" (por. S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2004, s. 280). Prawodawca, używając takiego sformułowania, pozwala zatem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści określenia "ważny interes służby" należy sięgnąć przede wszystkim do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status funkcjonariuszy tej formacji, a ponadto w rachubę może wchodzić jedna realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z ważnym interesem Policji, a zatem że funkcjonariusz dla dobra macierzystej formacji, z przyczyn pozamerytorycznych, nie powinien kontynuować służby.

Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 4 ww. ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych funkcji wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby nie tylko o wymaganych kwalifikacjach merytorycznych, ale również i etycznych, cieszące się nieposzlakowaną opinią, bezwzględnie przestrzegające obowiązującego prawa. Nierespektowanie obowiązującego porządku prawnego, jest zachowaniem niegodnym każdego policjanta, ewidentnie sprzecznym z rotą złożonego ślubowania, a ponadto zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym, podważającym dobre imię i autorytet macierzystej formacji. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi mieć świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z przywilejami ale i z pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom, podobnie jak funkcjonariuszom innych służb mundurowych, przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego. Taka ochrona funkcjonariuszy służb mundurowych nie ma jednak charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie funkcjonariuszy reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednakże dostrzega bezwzględną potrzebę ochrony również interesów każdej ze zmilitaryzowanych formacji, wyposażając organy właściwych służb w instrumenty prawne niezbędne do prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej, a także do podejmowania działań umożliwiających sprawne funkcjonowanie wszystkich komórek organizacyjnych oraz do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1084/16; wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 111/15; publ. CBOSA).

W orzecznictwie prezentowany jest zgodny pogląd, iż pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii, a więc takie, którym nie można zarzucić, czy przypisać takiego zachowania, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla ważnych interesów formacji (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99, publ. LEX nr 47389). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego policjanta. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ. j.w.).

Powyższe prowadzi do konkluzji, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Taka sytuacja niewątpliwie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa.

Wskazane, negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony".

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego – M. G. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została przez organy Policji wystarczająco wykazana.

W przedmiotowej sprawie okolicznością niesporną jest, że M. G. w postępowaniu karnym prowadzonym w Prokuraturze Okręgowej w T. (sygn. akt [...]) stanął pod zarzutem popełnienia czynu:

1) z art. 247 § 2 w zw. z art. 247 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., polegającego na tym, że w dniu [...] czerwca 2017 r. pełniąc służbę przekroczył uprawnienia w zakresie stosowania środków przymusu bezpośredniego działając na szkodę interesu prywatnego I. Ch. w ten sposób, że podczas podjętej bezpodstawnie interwencji używał wobec niego przyrządu "TYP 1101" do generowania impulsów elektrycznych o napięciu 1000 KV nie stanowiącego wyposażenia służbowego policjanta, a nadto w związku z doprowadzeniem pokrzywdzonego do placówki [...] przez innych funkcjonariuszy Policji w trybie art. 40 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, działając ze szczególnym okrucieństwem, znęcał się fizycznie i psychicznie nad pozbawionym wolności I. Ch. (...),

2) z art. 247 § 2 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 w zw. z art. 11 § 2 k.k. polegającego na tym, że w dniu [...] czerwca 2017 r. pełniąc służbę przekroczył uprawnienia w zakresie stosowania środków przymusu bezpośredniego działając na szkodę interesu prywatnego R. K. w ten sposób, że podczas podjętej bezpodstawnie interwencji używał wobec niego przyrządu "TYP 1101" do generowania impulsów elektrycznych o napięciu 1000 KV nie stanowiącego wyposażenia służbowego policjanta, a nadto w związku z doprowadzeniem pokrzywdzonego do placówki [...] przez innych funkcjonariuszy Policji w trybie art. 40 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, działając ze szczególnym okrucieństwem, znęcał się fizycznie i psychicznie nad pozbawionym wolności R. K. (...).

Ponadto, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. (sygn. akt [...]) Sąd Rejonowy w L. zastosował wobec policjanta środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, tj. od dnia [...] czerwca 2017r.

Powyższe okoliczności skutkowały tym, że funkcjonariusz przestał legitymować się przymiotem "nieposzlakowanej opinii". Utracił więc atrybut konieczny do pozostania w służbie. To zaś sprawiło, iż organy Policji mogły uznać, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją, leży wydalenie skarżącego z szeregów służby.

Zgodzić należy się bowiem ze stanowiskiem organu, że pozostawanie skarżącego pod zarzutem wymienionych wyżej przestępstw w związku z wykonywanymi czynnościami służbowymi jest zachowaniem nagannym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Podkreślenia przy tym wymaga, że sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić fundament budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji prerogatyw łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich.

W świetle powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem uznały organy orzekające w sprawie, że specyfika pracy organów ścigania, cele jakie mają realizować, charakter działań jakie mogą podejmować funkcjonariusze na służbie sprawia, iż sam fakt postawienia skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstw przez prokuratora, stanowi przesłankę zwolnienia ze służby na podstawie ww. przepisu. Podejrzenie funkcjonariusza o zachowania karalne, zaprzeczające przyjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyroki NSA z dnia: 13 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1886/10, publ. LEX nr 821111; 12 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 921/17, publ. CBOSA).

Podkreślenia wymaga, iż funkcjonariusze Policji, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. Samo już zaś objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym popełnienia przestępstw z art. 247 § 2 w zw. z art. 247 § 1 k.k. w zb. z art. 231 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., związanych ściśle z wykonywanymi obowiązkami służbowymi, powoduje, że traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego wynika, że organ zważył, stosownie do przepisu art. 7 k.p.a., słuszny interes strony oraz interes społeczny, zasadnie dając prymat temu drugiemu. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w sytuacji podejrzenia o popełnienie ww. przestępstw, interes społeczny zdecydowanie przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby, pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 10 czerwca 2014 r. (sygn. akt I OSK 1034/13; publ. j.w.), dobro Policji i konieczność zapewnienia możliwości sprawnego realizowania powierzonych jej zadań wymagają, aby w gronie funkcjonariuszy znajdowały się osoby wolne od podejrzeń popełnienia przestępstw, zwłaszcza związanych z pełnioną służbą. Z tego względu interes policjanta trudno uznać za obiektywnie słuszny i mogący uzyskać przewagę nad potrzebą zapewnienia autorytetu Państwa, które realizuje Policja. Konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania danej jednostki Policji, jak i najefektywniejszego wykorzystania przydzielonych etatów, co niewątpliwie odpowiada intencjom prawodawcy w zakresie ochrony interesu służby (interesu społecznego), nie można postrzegać w kategoriach łamania zasad procedury administracyjnej.

Zauważyć należy, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, o czym stanowi art. 43 ust. 3 ww. ustawy. W niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona. Rozkaz personalny organu I instancji został poprzedzony wystąpieniem do właściwej organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, który po zapoznaniu się z materiałem dowodowym decyzję o zwolnieniu M. G. ze służby pozostawił w gestii Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.

Odnosząc się do argumentacji skargi, że zawinienie skarżącego nie zostało udowodnione w postępowaniu karnym, zaznaczyć należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości zwolnienia policjanta ze służby od wyniku postępowania karnego. W tym względzie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07 (publ. j.w.) stwierdzając, iż: "zwolnienie policjanta ze służby w oparciu o cytowany przepis pozostaje bez związku z prowadzonym przeciwko funkcjonariuszowi postępowaniem karnym. Oznacza to, że zwolnienie może nastąpić przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia". Z kolei w wyroku z dnia 26 stycznia 2015 r. (sygn. akt I OSK 2318/13) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej, a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych".

Z powyższego wynika, iż bez względu na wynik prowadzonego postępowania karnego, mając na względzie dbałość o wizerunek Policji, organ mógł w niniejszej sprawie wydać rozkaz personalny w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy.

Podkreślić przy tym należy, że organ Policji nie jest organem postępowania karnego, nie był zatem uprawniony ani zobowiązany do ustalenia winy i sprawstwa skarżącego w rozumieniu przepisów prawa karnego. Z akt sprawy wynika, że niezbędne materiały z postępowania karnego (postanowienie z dnia [...] czerwca 2017r. o przedstawieniu M. G. zarzutów w sprawie o sygn. akt [...], postanowienie o uzupełnieniu i o zmianie zarzutów z dnia [...] czerwca 2017 r., protokoły przesłuchania podejrzanego z dnia [...] czerwca 2017 r. i z dnia [...] czerwca 2017 r., postanowienie Sądu Rejonowego [...] w L. [...] Wydział Karny o zastosowaniu tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym z dnia [...] czerwca 2017 r. sygn. akt [...]) zostały dołączone do materiału aktowego i poddane stosownej analizie. Organ orzekający nie mógł oceniać wartości zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym materiału dowodowego, a tym bardziej odnosić się w jakikolwiek sposób do winy skarżącego, czy jego niewinności. Brak jest zatem podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia reguł postępowania dowodowego, w tym art. 80 k.p.a.

Nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Zarówno zaskarżony rozkaz personalny, jak i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji zawierają należyte uzasadnienie faktyczne i prawne, stosownie do wymogów określonych w ww. przepisie.

Odnośnie zarzutu naruszenia przez organy Policji art. 10 § 1 k.p.a. wskazać należy, że skarżący został zapoznany z postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w dniu [...] czerwca 2017 r. W ww. postanowieniu zostało zawarte pouczenie o uprawnieniach skarżącego wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., w tym o prawie do przeglądania akt, a także do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 3 dni od daty doręczenia postanowienia. Wskazano, że powyższe czynności strona może wykonać kierując uwagi na adres siedziby KWP w L. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżący skorzystał z tego uprawnienia. W piśmie z dnia [...] czerwca 2017 r. swój udział w postępowaniu zgłosił pełnomocnik skarżącego wnosząc o wyrażenie zgody na przejrzenie akt postępowania oraz wykonanie fotokopii całości akt sprawy. Pismem z dnia [...] lipca 2017 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. uwzględnił wniosek pełnomocnika zakreślając 3-dniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy. Pełnomocnik nie skorzystał z możliwości zapoznania się z aktami sprawy, zaś pismem z dnia [...] lipca 2017 r., nadanym w dniu [...] lipca 2017 r., złożył odwołanie od rozkazu personalnego wydanego w I instancji. W świetle powyższego brak jest podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, w tym poprzez uniemożliwienie zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia oświadczeń i wniosków. Zauważyć przy tym należy, że zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i na etapie skargi pełnomocnik nie składał żadnych wniosków dowodowych.

Niezależnie do powyższego zaznaczenia wymaga, że w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, który podziela Sąd w składzie orzekającym, zgodnie z którym naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu stanowi wadę procesową, która może stanowić podstawę uchylenia decyzji, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1490/11, publ. LEX nr 1286271; z dnia 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 842/11, publ. LEX nr 1081058). Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia adekwatnego związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 575/10, publ. LEX nr 1070853). Analogiczny pogląd prezentowany jest w piśmiennictwie, gdzie wskazuje się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (v. Komentarz do art. 10 k.p.a. autorstwa A. Wróbla i M. Jaśkowskiej (publ. LEX). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca.

Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. bowiem organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Czyniąc to, miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnie przy tym uznał, że w interesie społecznym leży natychmiastowe odsunięcie od pełnienia obowiązków funkcjonariusza, który nie daje rękojmi godnego reprezentowania formacji i prawidłowej realizacji zadań służbowych.

Reasumując, w przedstawionym stanie faktycznym zaskarżony rozkaz personalny, utrzymujący w mocy rozkaz personalny organu I instancji z dnia [...] czerwca 2017 r., należy uznać za zgodny z prawem, zaś zarzuty skargi za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził bowiem dowolności w podjętym rozstrzygnięciu. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.