Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 831/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 66 ust. 1 pkt 3b
journal: Dz.U. 2017 poz 1405
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
article: art. 106 par. 2, art. 133, art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 roku sprawy ze skargi A. P.-R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. A. P.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Jak wynika z akt sprawy, ww. decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku A.P.-R., odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrznym układem dróg, chodników i trawników oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanego w Ł. przy ul. A, na działkach nr ewid. 153/1, 154/9, 207/1, 207/2 i 207/3 w obrębie [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A.P.-R., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji tej strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego k.p.a. (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", poprzez załatwienie sprawy w sposób nieuwzględniający słusznego interesu skarżącej,

2) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zbadanie materiału dowodowego i uznanie, iż istniały podstawy do stwierdzenia przez organ I instancji, że przed uzyskaniem przez skarżącą pozwolenia na budowę powinna zostać przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia skarżącej,

3) art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwe uzasadnienie, pozbawione wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa,

4) art. 104 k.p.a. przez rozstrzygnięcie nierozstrzygające istoty sprawy,

5) art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 k.p.a. przez niewydanie decyzji w terminach ustawowych i niepowiadomienie o przyczynach opóźnienia,

6) art. 82 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez hipotetyczne i nieuzasadnione na dzień złożenia wniosku i pierwszego rozstrzygnięcia założenie, że w sprawie zachodziły przesłanki do przyjęcia, iż ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać planowana inwestycja, bez odwołania się do materiału dowodowego w sprawie,

7) prawa materialnego, w szczególności art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ust. 1 pkt 1, 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) przez nieuzasadnione przyjęcie na dzień złożenia wniosku, a także dzień orzekania, obowiązku inwestora sporządzenia analizy akustycznej i niewskazanie podstaw prawnych oraz faktycznych - zasadności owego wezwania nakładającego na skarżącą poważny obowiązek finansowy oraz nierozważenie, mimo wezwania skarżącej, konieczności nakładania na nią takiego obowiązku.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że sprawa dotycząca określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia opisanego we wniosku A.P.-R. była już przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy administracji, jak też przedmiotem rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, który wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 171/16, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]grudnia 2015 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrznym układem dróg, chodników i trawników oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanego w Ł. przy ul. A, na działkach nr ewid. 153/1, 154/9, 207/1, 207/2 i 207/3 w obrębie [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że: "planowana inwestycja ma być realizowana w bliskim sąsiedztwie zachodniej obwodnicy Ł., czyli drogi S-14 przy węźle B. W Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Wojewódzkiego w Ł. udostępniana została informacja publiczna, że dla pierwszego etapu tej inwestycji Wojewoda [...]w dniu 8 października 2016 r. wydał decyzję udzielającą Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na odcinku od drogi krajowej nr 1 wm. Słowik do węzła C - odcinek I węzeł C - węzeł B. Decyzja ta pozostawała zatem w obrocie prawnym w dacie podjęcia rozstrzygnięcia zaskarżonego w niniejszej sprawie. Nie jest przeto zasadna argumentacja, że nałożony na skarżącą obowiązek (niezależnie od sformułowanych powyżej zastrzeżeń) wiąże się z inwestycją niepewną i bliżej nieokreśloną. Realizacja inwestycji drogowej może natomiast (choć nie musi) powodować kumulację oddziaływania z inwestycją planowaną przez skarżącą, co wymaga przeprowadzenia stosowanego postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Okoliczności te nie zostały wyjaśnione w toku kontrolowanego postępowania z uwagi na podnoszony przez skarżącą brak konkretyzacji planowanej inwestycji drogowej. Jednocześnie, co należy podkreślić, zakres raportu, określony w postanowieniu organu I instancji, a obejmujący również współoddziaływanie obu inwestycji, nie był przez skarżącą kwestionowany (pkt I. 1 i 3 b postanowienia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]listopada 2013 r.). Brak zatem możliwości oceny planowanego przedsięwzięcia w zakresie, którego dotyczyć powinien raport mógł prowadzić do konkluzji o jego wadliwości i w konsekwencji odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1566/15 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 listopada 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 789/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) lub też do nałożenia obowiązku dokonania ponownej oceny w ramach postępowania pozwoleniowego celem uwzględnienia aspektów, których ocena nie była możliwa na etapie postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań. Podkreślenia wymaga bowiem, że aby wymagania ochrony środowiska mogły zostać w sposób prawidłowy określone, opracowanie na podstawie którego dokonywana jej ocena środowiskowa (raport) powinno mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w jej ramach. Wydaje się więc, że współoddziaływanie projektowanych inwestycji, zwłaszcza biorąc pod uwagę ich rodzaj (droga ekspresowa z jednej strony i zespół budynków jednorodzinnych z drugiej) i ewentualne uwarunkowania z tym związane, winny być przedmiotem oceny środowiskowej już to na etapie ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji środowiskowej już to w toku postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, jeżeli wszystkie aspekty owego współoddziaływania nie są możliwe do określenia na etapie postępowania środowiskowego".

Organ II instancji wskazał, że Prezydent Miasta, ponownie rozpatrując sprawę, Ł. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] orzekł o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu wolnostojących budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wewnętrznym układem dróg, chodników i trawników oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, planowanego w Ł. przy ul. A, na działkach nr ewid. 153/1, 154/9, 207/1, 207/2 i 207/3 w obrębie [...]. Organ II instancji dodał przy tym, że w uzasadnieniu decyzji wskazano, iż organ I instancji podziela pogląd Sądu, że raport o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko powinien określać wszystkie potencjalne zagrożenia związane z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać rozwiązania zapewniające zachowanie standardów środowiskowych. Wobec braku takich analiz w przedłożonym raporcie, działając zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, orzeczono o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. rozpatrując tę sprawę, na skutek odwołania złożonego przez A.P.-R., decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja organu odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Ł. zostały następnie uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2017r., sygn. akt II SA/Łd 290/17. W uzasadnieniu wyroku WSA w Łodzi wskazał, że w tej sprawie zapadł już wcześniej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 171/16. W świetle powyższego, aktualna weryfikacja poprawności zaskarżonego aktu miała przede wszystkim na celu sprawdzenie, czy organy administracji wypełniły wskazania Sądu zawarte w uzasadnieniu tego wyroku. Zdaniem Sądu organy obu instancji nie uczyniły zadość wytycznym wyartykułowanym w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r. Przede wszystkim Sąd dostrzegł, iż po zwrocie akt administracyjnych z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2016 r. organ I instancji nie podjął żadnych czynności zmierzających do wywiązania się z wytycznych Sądu, nie zobowiązał strony do uzupełnienia, czy weryfikacji złożonych w sprawie dokumentów, przede wszystkim raportu oddziaływania inwestycji na środowisko w odniesieniu do nowych realiów i aktualnej sytuacji. Organ I instancji pominął to, iż orzekać powinien na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty orzekania (na co wskazywał już Sąd w wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r., przypominając, że przed wydaniem rozstrzygnięcia wydano decyzję o pozwoleniu na budowę inwestycji drogowej) i wydał decyzję o odmowie wydania decyzji środowiskowej, argumentując, iż inwestor nie uczynił zadość wezwaniu do uzupełnienia raportu wobec braku możliwości odniesienia się do inwestycji (droga S14) niepewnej prawnie i uznając, iż Sąd przyjął, iż uzasadnia to odmowę wydania decyzji środowiskowej. Przy czym, co istotne, organ I instancji nie zobowiązał inwestora do weryfikacji, czy uzupełnienia raportu wobec zmienionych w toku długotrwale prowadzonego postępowania okoliczności faktycznych i prawnych, a jedynie wskazał, iż inwestor nie wywiązał się z wezwania do uzupełnienia raportu odwołując się w istocie do uprzedniego wezwania kierowanego do inwestora znacznie wcześniej, gdy inwestycja drogowa była na innym etapie. Nie podejmując żadnych czynności wyjaśniających organ I instancji nie wywiązał się z wytycznych Sądu, który wskazywał, iż nie została wyjaśniona kwestia inwestycji drogowej (S14) oraz potencjalnej kumulacji oddziaływania z inwestycją planowaną przez stronę. Kolegium podkreśliło, że Sąd nie przesądził, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zasadnym będzie odmówić stronie wydania decyzji środowiskowej, a jedynie wskazał, iż konieczne są dodatkowe wyjaśnienia, co determinowało wydanie przytaczanego orzeczenia w tej części, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wykazał przy tym, że stwierdzone w postępowaniu naruszenia przepisów postępowania mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, co nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem zasadności wydania decyzji odmownej. Natomiast okolicznością, co do której Sąd rozwiał wątpliwości, przede wszystkim zgłaszane przez skarżącą, było wskazanie, iż jak wynika z Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Wojewódzkiego w Ł., w dniu 8 października 2015 r. wydana została decyzja udzielająca Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (S14) jej I odcinka. Nie sposób tym samym traktować tej inwestycji jako niepewnej i bliżej nieokreślonej. Nadto z akt sprawy wynika, że w dniu 18 listopada 2015 r. Wojewoda [...]wydał pozwolenie na realizację tej inwestycji drogowej dla II odcinka.

Jednocześnie w ocenie Sądu, organ II instancji, choć dostrzegał powinności wynikające z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepis ten przywołując, to jednak nie uczynił zadość wytycznym Sądu i w istocie ograniczył się do powielenia argumentacji przedstawionej przez Prezydenta Miasta Ł. w decyzji pierwszoinstancyjnej, co stanowi również naruszenie art. 138 w związku z art. 15 k.p.a. Dodatkowo organ drugoinstancyjny wywiódł, iż Sąd w uzasadnieniu omawianego wyroku przesądził o słuszności argumentacji organów, że realizacja inwestycji drogowej może powodować kumulację oddziaływania z inwestycją planowaną przez skarżącą. Niemniej Sąd wskazał na konieczność wyjaśnienia wszystkich aspektów owego współoddziaływania. Oznaczało to m.in., iż organy ponownie analizując okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy (a uległy one zmianie w toku postępowania) nie powinny ograniczać się do wskazania, iż strona skarżąca poprzednio wzywana do uzupełnienia raportu w zakresie kumulacji oddziaływań, zaniechała tegoż uzupełnienia, ale podjąć właściwe działania celem wyjaśnienia istotnych kwestii z punktu widzenia określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wskazanego przedsięwzięcia takich, jak współoddziaływanie inwestycji, czy też możliwość realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej (uwzględniając decyzje wydane w tej mierze) i planowanego zamierzenia. Jeszcze raz Sąd podkreślił, że wyrok z dnia 2 czerwca 2016 r. nie przesądzał kwestii merytorycznej zasadności lub braku zasadności wydania decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Wskazując na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd ocenił, iż naruszenie przepisów postępowania poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co za tym idzie, organ zobowiązany był, prowadząc postępowanie wyjaśniające, uzupełnić materiał sprawy i po jego wnikliwej analizie w świetle obowiązujących przepisów prawa podjąć stosowne rozstrzygnięcie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy wszczętej odwołaniem od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia[...] nr [...], wskazując na wydane w sprawie wyroki WSA w Łodzi z dnia 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 171/16, i z dnia 20 czerwca 2017r., sygn. akt II SA/Łd 290/17, oraz wynikające z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związanie oceną prawną i wskazaniami Sądu, stwierdziło, że związanie oceną prawną powoduje, że ani organy administracji, ani Sąd, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkować się mu w pełnym zakresie. Obowiązek ten może być wyłączony jedynie w wypadku zmiany stanu prawnego, istotnej zmiany okoliczności faktycznych, bądź wzruszenia wyroku zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1296/10).

Odnosząc przedstawione wyżej rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, organ odwoławczy podkreślił, że Prezydent Miasta Ł., mając na uwadze uzasadnienie wyroku Sądu z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 290/17, pismem z dnia 5 grudnia 2017 r. wezwał wnioskodawcę – A.P.-R. - do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie przedłożenia analizy akustycznej uwzględniającej hałas pochodzący z ruchu projektowanej drogi S-14. Zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym w przedmiotowej sprawie planowana zabudowa mieszkaniowa koliduje z projektowanym przebiegiem drogi S-14 przy węźle B, a część projektowanego osiedla znajduje się w strefie oddziaływania tej drogi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie A.P.-R. pismem z dnia 28 grudnia 2017 r. wskazała na brak podstawy prawnej uzasadniającej wezwanie do uzupełnienia raportu. Podkreśliła przy tym, że uzupełnienie raportu, o którym mowa w wezwaniu z dnia 5 grudnia 2017 r., nakłada na nią poważny obowiązek finansowy związany z koniecznością wykonania analizy akustycznej.

Następnie organ II instancji dodał, że po otrzymaniu ww. pisma Prezydent Miasta Ł. decyzją nr [...] z dnia [...] orzekł o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu wskazano, że wobec nieuzupełnienia wniosku sprawa została rozpoznana w oparciu o posiadany materiał dowodowy, który nie był wystarczający do wydania orzeczenia w przedmiocie uzgodnienia warunków środowiskowych. Odnosząc się do podstawy odmowy uwzględnienia wniosku inwestora wskazanej w zaskarżonej decyzji, organ I instancji stwierdził, że w wezwaniu z dnia 5 grudnia 2017 r. wskazano na treść art. 66 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym raport powinien zawierać "informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem".

Zdaniem Kolegium, w tym stanie rzeczy nie może więc budzić wątpliwości, że w tej sprawie istniała podstawa żądania uzupełnienia raportu o analizę akustyczną uwzględniającą hałas pochodzący z ruchu projektowanej drogi ekspresowej (S-14). Organ dodał przy tym, że jak wynika jednoznacznie z uzasadnienia wyroku z dnia 20 czerwca 2017 r., inwestycji drogowej (trasy S-14) nie sposób traktować jako niepewnej i bliżej nieokreślonej. Wezwanie do uzupełnienia raportu w tym zakresie należało więc uznać za konieczne wobec treści powołanego wyżej przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3b powołanej ustawy.

W ocenie Kolegium wezwanie inwestora do uzupełnienia raportu o analizę akustyczną dotyczącą współoddziaływania inwestycji zmierzało do rozszerzenia materiału dowodowego, które mogłoby rozstrzygnąć zasadniczą kwestię związaną ze skumulowanym oddziaływaniem obydwu przedsięwzięć. Odmowa przedłożenia uzupełnienia raportu nie tylko nie pozwala na rozstrzygnięcie tej kwestii, ale powoduje, że materiał zgromadzony w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej staje się niewystarczający do określenia środowiskowych uwarunkowań. Organ, mając na uwadze treść cyt. wyżej uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 290/17, uznał, że zakres wezwania Prezydenta Miasta Ł. z dnia 27 grudnia 2017 r. skierowanego do wnioskodawcy nie wyczerpuje wskazań Sądu co do dalszego postępowania.

Z tego też względu Kolegium wezwało A.P.-R. (wezwanie z dnia 18 kwietnia 2018 r.) do złożenia wyjaśnień dotyczących możliwości "realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej (uwzględniając decyzje wydane w tej mierze) i planowanego zamierzenia". W uzasadnieniu wezwania Kolegium wyjaśniło, że w wyroku WSA w Łodzi z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 290/17, wskazano, że cyt. "organy ponownie analizując okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy (a uległy one zmianie w toku postępowania) nie powinny ograniczać się do wskazania, iż strona skarżąca poprzednio wzywana do uzupełnienia raportu w zakresie kumulacji oddziaływań, zaniechała tegoż uzupełnienia, ale podjąć właściwe działania celem wyjaśnienia istotnych kwestii z punktu widzenia określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wskazanego przedsięwzięcia takich, jak współoddziaływanie inwestycji, czy też możliwość realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej (uwzględniając decyzje wydane w tej mierze) i planowanego zamierzenia".

Następnie organ II instancji stwierdził, że w złożonym w sprawie raporcie oddziaływania na środowisko przedstawione zostały wprawdzie trzy warianty przedsięwzięcia, tj. tzw. wariant "zerowy", wariant proponowany przez wnioskodawcę - najkorzystniejszy dla środowiska oraz racjonalny wariant alternatywny. Jednakże w ocenie prawnej Sądu wyrażonej w powołanym wyroku konieczna jest analiza możliwości realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej i planowanego zamierzenia, co czyni wezwanie koniecznym.

Kolegium przywołując następnie treść z art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "u.u.i.ś", wskazało, że z przedstawionego w sprawie raportu wynika wyłącznie zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, tj. najkorzystniejszym dla środowiska. Wskazanie w decyzji innego wariantu do realizacji niż proponowany przez wnioskodawcę naruszałoby przepis art. 81 ust. 1 oraz art. 73 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium tylko w taki sposób można rozumieć wskazania Sądu co do analizy możliwości realizacji wariantu alternatywnego. Organ orzekający w sprawie nie ma bowiem kompetencji do samodzielnego kształtowania wniosku w tym zakresie.

Ponadto organ II Instancji zauważył, że w odpowiedzi na to wezwanie odwołująca się w piśmie złożonym w dniu 15 maja 2018 r. wyjaśniła, że:

1. w trybie przepisanym przez ustawę złożyła wniosek przewidziany w art. 73 ust. 1 "u.u.i.ś", wszelako było to 11 lipca 2013 r.,więc pięć lat temu, w momencie, gdy nie było mowy o budowie drogi ekspresowej, a dopiero w trakcie postępowania Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych poinformowała, że dopiero w kwietniu 2015 r. planuje złożyć wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej;

2. z naruszeniem wszelkich terminów organ nie rozpoznał tej sprawy, ostatecznie wydał - jak się okazało - bezprawnie decyzję warunkową, której bezprawność wytknął WSA w Łodzi;

3. w swoich wystąpieniach strona wskazywała, że organ bez podstawy prawnej przeciągał postępowanie aż do podjęcia inwestycji drogowej, której wszczęcie doprowadziło do odmowy wydania jej decyzji bez - jak podkreślił WSA - podjęcia jakichkolwiek działań "celem wyjaśnienia istotnych kwestii realizacji wskazanego przedsięwzięcia takich jak współoddziaływanie inwestycji, czy też możliwość realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej (uwzględniając decyzje wydane w tej mierze) i planowanego zamierzenia", kierując się w sposób oczywisty zasadą mniejszego znaczenia interesu prywatnego od interesu publicznego, czego nie przewiduje ustawa zasadnicza;

4. w cytatach z wyroku WSA pominięto opinię Sądu, że "...organ I instancji nie wywiązał się z wytycznych zawartych w uzasadnieniu przywoływanego wyroku, nie podejmując żadnych czynności, nie analizując aktualnego stanu faktycznego i prawnego, a lakonicznie wskazując na fragment tegoż uzasadnienia odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach..." nadto, że wydaje się, iż współoddziaływanie projektowanych inwestycji, zwłaszcza biorąc pod uwagę ich rodzaj (droga ekspresowa z jednej strony i zespół budynków jednorodzinnych z drugiej) i ewentualne uwarunkowania z tym związane, winny być przedmiotem oceny środowiskowej już to na etapie ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji środowiskowej już to w toku postępowania o udzielenie zezwolenia na budowę, jeżeli wszystkie aspekty owego współoddziaływania nie są możliwe na etapie postępowania środowiskowego".

Dodatkowo A.P.-R. w wskazanym wyżej piśmie dodała, że z punktu widzenia praworządności i zarzutu oczywistego naruszenia praw obywatela i lekceważenia jego interesów, co nadal jest treścią odwołania, konieczność powtarzania tych okoliczności jest oczywista, by nie doszło do odwrócenia ról w postępowaniu oraz zatarcia odpowiedzialności organu z tytułu jego bezprawnego i opieszałego działania, by wskazać przy tym, że brak jest przesłanek do składania nowego wniosku w trybie art. 71 powołanej ustawy, bo postępowanie wciąż trwa od roku 2013, natomiast jest oczywiste, że zmiana warunków faktycznych winna postawić pytanie o możliwy wariant realizacji wnioskowanej inwestycji. Ponadto odwołująca się wskazała, że mając na względzie, iż organ wydając zaskarżoną decyzję nawet nie zbadał zmienionego wszczęciem inwestycji stanu prawnego działek inwestorki oraz wyjaśniła, że pozostaje właścicielem działek 153/1, 154/9, 207/4 i 207/6, Skarb Państwa wykupił działki 207/3, 207/5 oraz 207/7, a działki o numerach 207/1 i 207/2 uzyskały nową numerację - powstały z nich cztery działki 207/4, 207/5, 207/6 i 207/7. Dodała również, że istnieje możliwość "realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej i planowanego zamierzenia", co wykazuje załączona do niniejszego pisma opinia i stanowisko projektanta, wsparte załączoną mapą i szkicem wskazującymi na możliwość inwestycji w obrębie działki 153/1 w dotychczas planowanym układzie zabudowy 14 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, przeznaczeniem działek 207/4 i 207/6 i 154/9 na zalesienie lub inny rodzaj terenu zielonego tworzącego ekran akustyczny od strony drogi z możliwością zagospodarowania działek 154/9 i 207/4 przy zachowaniu ustawowo wymaganej odległości od drogi. Jak również wskazała, że z załączonej opinii projektanta oraz dokumentów wskazujących aktualną numerację i powierzchnię działek wynika realność wskazanego wariantu realizacji inwestycji, na który w trybie art. 81 ust. 1 powołanej ustawy wnioskodawca wyraża zgodę, składając niniejsze oświadczenie na ręce Kolegium zadeklarowała sporządzenie szczegółowego projektu wokół przedstawionej koncepcji w razie pozytywnej decyzji lub ekspektatywy jej wydania.

Biorąc pod uwagę powyższe, Kolegium podkreśliło, że organy administracji rozstrzygając w przedmiocie wniosku A.P.-R., w toku całego postępowania stały na stanowisku konieczności uzupełnienia treści Raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie dotyczący przyszłej inwestycji drogowej poprzez dokonanie analizy, czy możliwa jest jednoczesna realizacja przedmiotowej inwestycji oraz drogi S14. Inwestor wzywany był także do przedstawienia wariantu alternatywnego, w którym projektowane domy współistnieją z drogą S14. Jednakże inwestor nie uczynił zadość ani kilkukrotnym wezwaniom RDOŚ w Ł., informując jedynie, że brak jest możliwości odniesienia się do inwestycji, której stopień prawnej pewności (wobec braku pozwolenia na budowę na budowę S14 lub zezwolenia na realizację inwestycji drogowej) nie uprawnia do wykonywania analiz środowiskowych w tym zakresie, ani wezwaniom organów administracji obu instancji. Jednocześnie wobec zapadłych w tej sprawie wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie może być już wątpliwości, że w tej sprawie nie można mówić o braku konkretyzacji planowanej inwestycji drogowej.

W ocenie Kolegium skoro więc, jak wskazał WSA w Łodzi, współoddziaływanie projektowanych inwestycji, zwłaszcza biorąc pod uwagę ich rodzaj (droga ekspresowa z jednej strony i zespół budynków jednorodzinnych z drugiej) i ewentualne uwarunkowania z tym związane winny być przedmiotem oceny środowiskowej już na etapie ubiegania się przez inwestora o wydanie decyzji środowiskowej, to wobec nieuzupełnienia przez inwestora Raportu w zakresie analizy akustycznej i w zakresie wariantu alternatywnego, koniecznym stało się wydanie decyzji o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań. Zdaniem Kolegium w tej sprawie, co jednoznacznie wynika z uzasadnienia wyroku, wszystkie aspekty owego współoddziaływania były bowiem możliwe do określenia na etapie postępowania środowiskowego, z tych względów nie znajdowało uzasadnienia przenoszenie ich na kolejny etap, tj. postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.P.-R., zarzucając analogicznie jak w odwołaniu:

1. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez załatwienie sprawy w sposób nieuwzględniający słusznego interesu skarżącej, rażąco niestarannie i bez wyjaśnienia stanu faktycznego,

2. naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zbadanie materiału dowodowego i uznanie, że istniały podstawy do stwierdzenia przez organ, że ocena oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia powinna zostać przeprowadzona przed uzyskaniem przez nią pozwolenia na budowę, inaczej niż wskazał WSA w Łodzi w wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r.,

3. rażące naruszenie art. 35 § 1 i § 3 oraz 36 k.p.a. w zw. z art. 12 k.p.a przez niewydawanie decyzji w terminach ustawowych i niepowiadomienie o przyczynach opóźnienia,

4. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. przez wadliwe uzasadnienie, pozbawione wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa,

5. naruszenie art. 82 ust. 2 pkt. 2 u.u.i.ś. poprzez hipotetyczne i nieuzasadnione na dzień złożenia wniosku i pierwszego rozstrzygnięcia założenie, że w sprawie zachodziły przesłanki do przyjęcia, iż ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi realnie istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać planowana inwestycja, bez odwołania się do materiału dowodowego w sprawie;

6. naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 75 ust. 1 pkt.4 i art.82 ust. 1 pkt.1, 4 u.u.i.ś. przez nieuzasadnione przyjęcie na dzień złożenia wniosku, a także dzień orzekania obowiązku inwestora sporządzenia analizy akustycznej i niewskazanie podstaw prawnych oraz faktycznych - zasadności owego wezwania, które nie jest decyzją, a nakłada na skarżącą poważny obowiązek finansowy oraz nierozważenie - mimo jej wezwania - konieczności nakładania na nią tego obowiązku,

7. naruszenie art.104 k.p.a. przez nierozstrzygnięcie istoty sprawy.

Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. przez nadużycie zaufania jako obywatela do władzy publicznej i jej oświadczeń, co w oczywisty sposób hamowało podejmowanie kolejnych wydatków, wobec pewności, że każde kolejne rozstrzygnięcie będzie negatywne lub wydane z rażącym naruszeniem terminów.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] oraz stwierdzenie rażącego naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta Ł. naruszającego wielokrotnie terminy załatwienia sprawy, a ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, począwszy od złożenia w 2013 r. wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanego przedsięwzięcia - "budowa zespołu wolnostojących budynków jednorodzinnych wraz z wewnętrznym układem dróg, chodników i trawników oraz niezbędną infrastrukturą techniczną" w Ł., ul. A na dz. nr ewid. 153/1,154/9,207/1,207/2,207/3, obręb geodezyjny [...] i podtrzymała dotychczasowe stanowisko, na którego poparcie odwołała się do argumentacji powołanej uprzednio w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej w osobie adwokata poparł skargę oraz złożył do akt sprawy scan zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], ofertę z dnia 13 grudnia 2017 r., wiadomość e-mail z dnia 17 grudnia 2018 r. i wniósł o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów.

Postanowieniem Sąd oddalił powyższe wnioski dowodowe strony jako niezasadne w świetle art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu (decyzji lub postanowienia) nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] w przedmiocie odmowy określenia skarżącej środowiskowych uwarunkowań na realizację opisanego na wstępie przedsięwziecia.

Jak wynika z przedstawionego stanu sprawy, zaskarżona decyzja z dnia [...] została wydana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 290/17, uchylającym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 1 lutego 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 2 grudnia 2016 r. w związku z ich wydaniem bez uwzględnienia oceny prawnej i wytycznych zawartych w poprzedzającym go prawomocnym wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r., II SA/Łd 171/16.

Przystępując do kontroli zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] przede wszystkich należy zauważyć, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność, lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W orzecznictwie sądowym na tle tego przepisu sformułowano pogląd, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego oceną prawną w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1889/12, a także wyrok WSA w Łodzi z 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. Ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 55/13, a także wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2015 r., II SA/Łd 1182/14, dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W powołanym wyroku z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 290/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, uchylając wskazane decyzje organów obu instancji, stwierdził, że organ I i II instancji nie uczynił zadość wytycznym sądu wyartykułowanym w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r. W szczególności Sąd wskazał, że po zwrocie akt administracyjnych z prawomocnym wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r. (II SA/Łd 171/16) organ I instancji nie podjął żadnych czynności zmierzających do wywiązania się z wytycznych sądu, nie zobowiązał strony do uzupełnienia, czy weryfikacji złożonych w sprawie dokumentów, przede wszystkim raportu oddziaływania inwestycji na środowisko w odniesieniu do nowych realiów i aktualnej sytuacji. Organ I instancji pominął to, iż orzekać powinien na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty orzekania (na co wskazywał już Sąd w wyroku z dnia 2 czerwca 2016 r., przypominając, że przed wydaniem rozstrzygnięcia wydano decyzję o pozwoleniu na budowę inwestycji drogowej) i wydał decyzję o odmowie wydania decyzji środowiskowej, argumentując, iż inwestor nie uczynił zadość wezwaniu do uzupełnienia raportu wobec braku możliwości odniesienia się do inwestycji (droga S14) niepewnej prawnie i uznając, iż sąd przyjął, iż uzasadnia to odmowę wydania decyzji środowiskowej.

Sąd podkreślił przy tym, że organ I instancji nie zobowiązał inwestora do weryfikacji, czy uzupełnienia raportu wobec zmienionych w toku długotrwale prowadzonego postępowania okoliczności faktycznych i prawnych, a jedynie wskazał, iż inwestor nie wywiązał się z wezwania do uzupełnienia raportu, odwołując się w istocie do uprzedniego wezwania kierowanego do inwestora znacznie wcześniej, gdy inwestycja drogowa była na innym etapie. Nie podejmując żadnych czynności wyjaśniających organ I instancji nie wywiązał się z wytycznych Sądu, który wskazywał, iż nie została wyjaśniona kwestia inwestycji drogowej (S14) oraz potencjalnej kumulacji oddziaływania z inwestycją planowaną przez stronę. Sąd nie przesądził, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zasadnym będzie odmówić stronie wydania decyzji środowiskowej, a jedynie wskazał, iż konieczne są dodatkowe wyjaśnienia, co determinowało wydanie orzeczenia, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wykazał przy tym, że stwierdzone w postępowaniu naruszenia przepisów postępowania mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, co nie jest jednoznaczne ze stwierdzeniem zasadności wydania decyzji odmownej.

Natomiast okolicznością, co do której Sąd rozwiał wątpliwości, przede wszystkim zgłaszane przez skarżącą, było wskazanie, iż jak wynika z Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Wojewódzkiego w Ł., w dniu 8 października 2015r. wydana została decyzja udzielająca Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (S14) jej I odcinka. Nie sposób tym samym traktować tej inwestycji jako niepewnej i bliżej nieokreślonej. Nadto z akt sprawy wynika, że w dniu 18 listopada 2015 r. Wojewoda [...] wydał pozwolenie na realizację tej inwestycji drogowej dla II odcinka. Jednocześnie Sąd podkreślił, że Kolegium, choć dostrzegało powinności wynikające z art. 153 p.p.s.a. przepis ten przywołując, to jednak nie uczyniło zadość wytycznym Sądu i w istocie ograniczyło się do powielenia argumentacji przedstawionej przez Prezydenta Miasta Ł. w decyzji pierwszoinstancyjnej, co stanowi również naruszenie art. 138 w związku z art.15 k.p.a. Dodatkowo organ drugoinstancyjny wywiódł, iż Sąd w uzasadnieniu omawianego wyroku przesądził o słuszności argumentacji organów, że realizacja inwestycji drogowej może powodować kumulację oddziaływania z inwestycją planowaną przez skarżącą. Niemniej Sąd wskazał na konieczność wyjaśnienia wszystkich aspektów owego współoddziaływania. Oznaczało to m.in., iż organy ponownie analizując okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy (a uległy one zmianie w toku postępowania) nie powinny ograniczać się do wskazania, iż strona skarżąca poprzednio wzywana do uzupełnienia raportu w zakresie kumulacji oddziaływań, zaniechała tegoż uzupełnienia, ale podjąć właściwe działania celem wyjaśnienia istotnych kwestii z punktu widzenia określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wskazanego przedsięwzięcia takich jak współoddziaływanie inwestycji, czy też możliwość realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej (uwzględniając decyzje wydane w tej mierze) i planowanego zamierzenia. Wskazując zatem na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd ocenił, że naruszenie przepisów postępowania przez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co za tym idzie, zobowiązany był przeprowadzać postępowanie wyjaśniające, uzupełnić materiał sprawy i po jego wnikliwej analizie w świetle obowiązujących przepisów podjąć stosowne rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe, Sąd wskazał, że ponownie prowadząc postępowanie organy powinny prawidłowo przeprowadzić postępowanie, wyjaśniając wskazane wyżej, a istotne dla sprawy okoliczności, i stosownie do poczynionych ustaleń zakończyć postępowanie.

W ocenie Sądu – w składzie orzekającym w niniejszej sprawie – Kolegium, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję organu i instancji z dnia [...], zastosowało się do oceny prawnej i powyższych wskazań Sądu co do dalszego postępowania, które miały na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie. Jak bowiem wskazano powyżej, w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 czerwca 2017 r., II SA/Łd 290/17, został nałożony na organy orzekające w sprawie obowiązek podjęcia właściwych działań celem wyjaśnienia istotnych kwestii z punktu widzenia określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wskazanego przedsięwzięcia takich, jak współoddziaływanie inwestycji, czy też możliwość realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej (uwzględniając decyzje wydane w tej mierze) i planowanego zamierzenia. Analiza całokształtu działań podjętych w tej mierze przez organy, w tym końcowo przez Kolegium, bezspornie dowodzi, że skarżąca została wezwana do uzupełnienia przedmiotowego raportu, w szczególności o analizę akustyczną dotyczącą współoddziaływania inwestycji (vide: wezwanie z dnia 5 grudnia 2017 r.), a także do złożenia wyjaśnień dotyczących możliwości realizacji wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej (uwzględniając decyzje wydane w tej mierze) i planowanego zamierzenia (vide: wezwanie Kolegium z dnia 18 kwietnia 2018 r.).

W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w drodze pisma z dnia 15 maja 2018 r., wskazując na przeciąganie w jej ocenie postępowania przez organy w niniejszej sprawie i kierowanie się przez organ zasadą mniejszego znaczenia interesu prywatnego od interesu publicznego. Skarżąca odniosła się przy tym do kwestii realizacji wskazanego powyżej wariantu alternatywnego przewidującego współistnienie drogi ekspresowej i planowanego zamierzenia, jednakże nie uzupełniła przedmiotowego raportu o analizę akustyczną. Przedstawione przy tym stanowisko w zakresie wskazanego wariantu alternatywnego nie zostało przyjęte jako spełniające wymogi uzupełnienia owego raportu, zgodnie ze skierowanym do skarżącej wezwaniem. Niezłożenie tej analizy skarżąca uzasadniła dotychczasowymi doświadczeniami i przewidywanym negatywnym rozstrzygnięciem w sprawie, skutkującym jej zdaniem nowymi kosztami ("poważnym obowiązkiem finansowym").

W tej sytuacji, zważywszy na regulację zobowiązującą inwestora do przedłożenia raportu (w tym zwłaszcza art. 66 ust. 1 pkt 3b u.u.i.ś.) i to pełnego, a nie częściowego, a ponadto warunkowaną okolicznościami sprawy konieczność aktywnego udziału strony w gromadzeniu materiału dowodowego (art. 7 k.p.a.), organom nie pozostało nic innego, jak orzec w oparciu o materiał sprawy bez powyższej analizy.

W związku z powyższym skład orzekający podziela pogląd organów, że w tej sytaucji faktycznej i prawnej sprawy należało orzec o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego, co znalazło wyraz w zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji. I aczkolwiek ma rację skarżąca, że nie może być prostego prymatu interesu publicznego nad prywatnym, a interesy te powinny być wyważone, to w ocenie Sądu tak właśnie postąpiły organy, czyniąc starania o zgromadzenie w sprawie wszystkich istotnych dowodów dla jej rozstrzygnięcia, w tym koniecznej analizy akustycznej. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej jest ona istotną częścią materiału dowodowego w sprawie.

Inną kwestią jest natomiast pozostająca poza przedmiotem niniejszego postępowania zarzucana przewlekłość postępowania w sprawie, skutkująca w ocenie skarżącej naruszeniem art. 35 § 1 i § 3 oraz art. 36 k.p.a. poprzez niewydanie decyzji w terminach ustawowych i niepowiadomienie o przyczynach opóźnienia. Skarżącej w tej mierze przysługują bowiem odrębne środki prawne umożliwijące ochronę jej interesu prawnego i poszanowanie zasady szybkości postępowania administracyjnego.

Ponadto odnosząc się do kwestii oddalenia wniosków dowodowych złożonych przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r., należy wyjaśnić, że stosownie do art. 133 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma jedynie uzupełniający, wyjątkowy, charakter, podyktowany łącznym spełnieniem przesłanek z art. 106 § 3 p.p.s.a., czyli: 1) jeśli przeprowadzenie dowodu jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i 2) nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, bowiem takie w sprawie nie wystąpiły.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, nie podzielając zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organ orzekający w sprawie wskazanych w niej przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, uznał zaskarżoną decyzję za odpowiadającą wymogom art. 104 i art. 107 § 3 k.p.a., wydaną za zachowaniem obowiązków organu wynikających z regulacji zawartej w art. 153 p.p.s.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

k. ż.