Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 160/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 24 lutego 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 68/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie postanowieniem z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 68/16 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że M.S. w skardze na decyzję ww. Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] października 2015 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek nie zawierał uzasadnienia.

Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że strona skarżąca nie uzasadniła wniosku o wstrzymanie wykonania, a co za tym idzie nie wskazała żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej Ppsa) przesłanek wstrzymania wykonania wskazanej decyzji (sąd I instancji omyłkowo w tym miejscu wpisał "postanowienia"), mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, że jego wykonanie niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła M.S., która zaskarżyła je w całości i zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy i prowadzące do naruszenia interesu prawnego strony skarżącej, a to:

- art. 61 § 3 Ppsa poprzez błędną interpretację tego przepisu i niezasadną odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem w niniejszej sprawie strona skarżąca nie tylko uprawdopodobniła, ale również wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak dalej skarżąca wskazuje – w niniejszej sprawie dewastacja nieruchomości, zmiana jej przeznaczenia, odcięcie do dostępu do drogi publicznej to przesłanki wystarczające dla konieczności wstrzymania tylko względem skarżącej przedmiotowej decyzji;

- załatwienie sprawy, bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego, która od chwili wykonywania zaskarżonej decyzji została pozbawiona swojej własności, a na gruntach pozostawionych we władaniu – została pozbawiona możliwości ich użytkowania, jak również sprzedaży z powodu utraty własności rynkowej;

- nie dokonanie oceny materiału dowodowego sprawy, w szczególności dokumentów źródłowych dotyczących podziału geodezyjnego nieruchomości, które zajęto pod inwestycję, z których jednoznacznie wynika opis trudne sytuacji materialnej skarżącej i co za tym idzie związane skutki, z jakimi związane jest podjęcie działań wykonawczych toczącego się obecnie postępowania.

Podnosząc powyższy zarzut, skarżąca wnosi o zmianę orzeczenia WSA w Warszawie poprzez uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy temuż sądowi do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia zatem jego merytoryczną ocenę (por. niepubl. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 r., sygn. akt OZ 22/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04; z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OZ 905/12; z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 408/13 [w:] orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338-339/07 - CBOSA).

Dodać wreszcie należy, że ustawodawca nie wiąże - choćby w najmniejszym stopniu - wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może, choćby wstępnie badać, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności" (uchwała NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77).

Wniosek skarżącej zawarty w skardze – jak słusznie zauważył sąd I instancji - nie został umotywowany, a skarga zawiera argumenty zmierzające do podważenia zasadności zaskarżonej decyzji. Tymczasem sąd administracyjny nie jest uprawniony do merytorycznej oceny skargi na etapie rozstrzygania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego też taka argumentacja zażalenia nie zasługuje na uwzględnienie. Brak wskazania motywów, które zdaniem skarżącej uzasadniają wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2015 r. wydanej w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej powoduje, że w niniejszej sprawie nie wykazano, iż zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 Ppsa.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że orzeczenie sądu I instancji odpowiada prawu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.