Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2259/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] S. A. w [...] jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] lipca 2017 r. znak: [...], wydana w przedmiocie odmowy zmiany w części decyzji ostatecznej, w następującym stanie sprawy:

decyzją z [...] stycznia 2008 r. znak: [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...] nakazał [...] S. A. w [...] wykonanie obowiązku polegającego m. in. na wyposażeniu dworca Centralnego w przeciwpożarowy wyłącznik prądu (pkt 1 decyzji) oraz na wykonaniu przeglądów technicznych i czynności konserwacyjnych stałych urządzeń gaśniczych (SUG – pkt 2 decyzji), w terminach odpowiednio do 31 grudnia 2009 r. i 15 lutego 2008 r. Od powyższej decyzji strona nie wniosła odwołania.

Z uwagi na niewykonanie w wyznaczonym terminie ww. obowiązków, uruchomiono wobec [...] S. A. w [...] postępowanie egzekucyjne (w aktach sprawy upomnienie z [...] lipca 2010 r. oraz tytuł wykonawczy z [...] października 2010 r.).

Pismem z 17 marca 2017 r. spółka [...] S. A. w [...] zwróciła się do Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...], o zmianę terminów wykonania ww. obowiązków nałożonych ostateczną decyzją do dnia [...] grudnia 2020 r.

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej [...], decyzją z [...] kwietnia 2017 r. znak: [...], na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 603 ze zm.) w zw. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu ww. wniosku z 17 marca 2017 r. [...] S. A. w [...], odmówił zmiany decyzji z [...] stycznia 2008 r. znak: [...] w zakresie terminu wykonania realizacji obowiązku. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zmiana terminu realizacji obowiązku do dnia 31 grudnia 2020 r. jest niedopuszczalna ze względu na fakt, że powyższe skutkowałoby brakiem zapewnienia w obiekcie odpowiednich warunków ochrony przeciwpożarowej do końca 2020 r. Tym samym wnioskowana zmiana nie jest zasadna zarówno w słusznym interesie strony jak i w interesie społecznym, gdyż stoi to w sprzeczności z zapewnieniem właściwego stanu bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie.

Na skutek odwołania Spółki [...] S.A. od tego orzeczenia, wydana została wskazana na wstępie decyzja z [...] lipca 2017 r. znak jw., którą to [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] kwietnia 2017 r.

W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji podał, że strona posiadała wiedzę na temat nieprawidłowości występujących w obiekcie od czasu pierwszych czynności kontrolno-rozpoznawczych, tj. od października 2007 r. Decyzją z [...] stycznia 2008 r. znak: [...] nałożono na stronę obowiązek, dając prawie 2 lata na wykonanie przeciwpożarowego wyłącznika prądu, i dwa miesiące na wykonanie przeglądu technicznego i czynności konserwacyjnych stałych urządzeń gaśniczych oraz około pół roku na przeprowadzenie praktycznego sprawdzenia organizacji oraz warunków ewakuacji z obiektu. Zdaniem organu I instancji podany czasookres był okresem wystarczającym na wykonanie w obiekcie przedmiotowych obowiązków.

Obowiązek wyposażenia obiektu w przeciwpożarowe wyłączniki prądu oraz utrzymanie urządzeń przeciwpożarowych w stanie pełnej sprawności wszedł w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1992 r.; a więc już do czasu przeprowadzenia pierwszej kontroli, strona miała co najmniej 15 lat na dostosowanie obiektu do panujących przepisów o ochronie przeciwpożarowej.

Organ dostrzegł w tym miejscu, że strona stwierdziła w swoim odwołaniu, że nie uchylała się od wykonania obowiązku nałożonego decyzją, a jedynie wnosiła o umożliwienie jej wykonania tego obowiązku w rozsądnym terminie. W tym zaś kontekście organ zauważył, że strona pismem z 17 marca 2017 r. zwróciła się o zmianę terminu wykonania obowiązków nałożonych decyzją z [...] stycznia 2008 r., do dnia 31 grudnia 2020 r. Stwierdził, że zgoda organu I instancji na prolongowanie terminu wiązałaby się z brakiem zapewnienia odpowiednich warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie przez następne ponad 3 lata. Łączny czasookres wykonania obowiązku, licząc od 1992 r. (tj. od wejście w życie ww. rozporządzenia) do końca 2020 r. (termin wskazany przez stronę jako realny) wynosiłby ponad 28 lat.

I dalej, organ odwoławczy podał, że funkcja jaką pełni przedmiotowy budynek, polegająca na obsłudze podróżnych oraz świadczeniu usług towarzyszących tej obsłudze, powoduje okresowe gromadzenie się dużych grup ludzi, np. w godzinach szczytu ruchu osobowego lub w przypadku organizacji ważnych wydarzeń publicznych na terenie [...]. Stwierdzone zaś w roku 2007 nieprawidłowości polegające na braku przeciwpożarowego wyłącznika prądu oraz braku sprawnych stałych urządzeń gaśniczych stwarzają bardzo duże zagrożenie dla użytkowników dworca, które sukcesywnie rośnie wraz ze wzrostem liczy osób korzystających z budynku, który pełni rolę głównego węzła przesiadkowego dla podróżnych dojeżdżających do [...]. Brak wyposażenia ww. budynku w przeciwpożarowy wyłącznik prądu nie pozwala na bezpieczne prowadzenie ewentualnej ewakuacji ratowniczo-gaśniczej, gdyż funkcją tego wyłącznika jest odcięcie dopływu prądu do wszystkich obwodów, z wyjątkiem obwodów zasilających instalacje i urządzenia, których funkcjonowanie jest niezbędne podczas pożaru. Przeciwpożarowy wyłącznik prądu powinien być umieszczony w pobliżu głównego wejścia do obiektu i odpowiednio oznakowany. Odcięcie dopływu prądu przeciwpożarowym wyłącznikiem nie może powodować samoczynnego załączenia drugiego źródła energii elektrycznej, w tym zespołu prądotwórczego, z wyjątkiem źródła zasilającego oświetlenie awaryjne, jeżeli występuje ono w budynku. Organ wskazał też, że bak sprawnego urządzenia przeciwpożarowego w postaci stałych urządzeń gaśniczych może nie dać szansy na ugaszenie pożaru, który mógłby być ugaszony już do czasu przybycia na miejsce pierwszych jednostek zastępów Straży Pożarnej.

Zgodnie z przepisami prawa organ, działając w granicach uznania administracyjnego może zmienić swoją decyzję np. w zakresie przedłużenia terminu wykonania obowiązku, zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony na korzystniejszą, jeżeli uzna, że interes strony jest słuszny. Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za zmianą decyzji musi brać pod uwagę nie tylko subiektywne przekonanie strony, a więc: winien ustalić i rozważyć wszystkie okoliczności, które pozwalają na dokonanie oceny, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację.

Nieuzasadnionym jest więc zarzut strony o naruszeniu przez organ I instancji art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony, gdyż oprócz uwzględnienia słusznego interesu strony, organ administracji publicznej bierze również pod uwagę słuszny interes społeczny. Bez wątpienia za zapewnieniem odpowiednich warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie dworca kolejowego, zlokalizowanego w centrum stolicy, przemawia słuszny interes społeczny. Obowiązek, który ciąży na stronie, dotyczy bezpieczeństwa osób, mogących przebywać na dworcu w danym czasie, które jest wartością nadrzędną i w interesie społecznym będzie jak najszybsze jego wykonanie. Dalsze prolongowanie terminu wykonania obowiązku, nie jest więc wskazane ze względu na interes społeczny, a przede wszystkim z uwagi na bezpieczeństwo przebywających w obiekcie ludzi.

Odpowiadając na drugi zarzut strony, zawarty w odwołaniu a dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 7 i 8, w związku z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak dogłębnego całościowego rozpoznania sprawy, poprzez nieuwzględnienie dokumentacji złożonej w postępowaniu przez Spółkę, organ odwoławczy wyjaśnił, że pozytywna opinia [...] Komendanta Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, zawarta w piśmie znak: [...] z [...] marca 2016 r., dotycząca zgody na etapowanie zaleceń wynikających z postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej znak [...] z [...] grudnia 2014 r., nie jest równoznaczna ze zgodą na zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego decyzją organu I instancji w roku 2007. Wskazał przy tym na wyrok NSA z 14 października 2016 r., sygn. akt II OSK 3375/14. Organ dodał też, że samo wydanie przez [...] Komendanta Wojewódzkiego postanowienia, w myśl § 2 ust. 2 lub 3a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwia stronie jedynie zrealizowanie decyzji nakładającej przedmiotowy obowiązek poprzez wykonanie innych rozwiązań poprawiających stan bezpieczeństwa pożarowego w obiekcie (zapewniających właściwy poziom bezpieczeństwa pożarowego), nie stanowi natomiast o przedłużeniu terminu do realizacji obowiązku, w myśl art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego. Organ II instancji wskazał też, że wobec brzmienia ww. art. 155, organ wojewódzki nie mógł (poprzez ww. dokumentację), wyrazić zgody na zmianę terminu realizacji obowiązku, wynikającego z decyzji organu I instancji.

Na koniec organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 oraz ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 191 ze zm. ze zm.) właściciel, zarządca lub podmiot realizujący zadania powierzone w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu - zapewniając ich ochronę przeciwpożarową jest obowiązany między innymi przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych oraz wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice.

W skardze do Sądu na ww. decyzję z [...] lipca 2017 r., skarżąca – [...] S. A. w [...] zarzuciła naruszenie:

-przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przez brak dogłębnego całościowego rozpoznania okoliczności sprawy, poprzez nieuwzględnienie treści postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] marca 2016 r. ([...]) wyrażającego pozytywną opinię na realizację zaleceń odnośnie dworca kolejowego [...] wynikających z postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego znak [...] z [...] grudnia 2014 r. w II etapie, oraz

-przepisu prawa materialnego polegające na błędnej jego wykładni, tj. art. 155 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony, która wnosząc o zmianę terminu wykonania decyzji znak [...] z [...] stycznia 2006 r. (wg. oznaczenia z tytułu wykonawczego) na termin do 31 grudnia 2020 r. nie uchylała się od jej wykonania, a jedynie wnosiła o umożliwienie jej wykonania nałożonego na nią obowiązku w rozsądnym terminie, co dawało organowi możliwość zmiany zaskarżonej decyzji.

Podnosząc powyższe skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] lipca 2017 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2017 r. o odmowie zmiany decyzji z [...] stycznia 2008 r. znak: [...] w części dotyczącej terminów wyznaczonych na realizację nałożonych w pkt 1 i 2 tej decyzji obowiązków, z zakresu ochrony przeciwpożarowej.

Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało z wniosku skarżącej Spółki i prowadzone było w trybie uregulowanym w art. 155 k.p.a. W konsekwencji spór w sprawie sprowadza się do oceny, czy na gruncie tego przepisu możliwa jest zmiana w części decyzji ostatecznej z [...] stycznia 2008 r. Sąd wyjaśnia przy tym, że z uwagi na rodzaj obowiązków objętych postępowaniem, nie ma wątpliwości, że sprawa dotyczy decyzji ostatecznej powyżej wymienionej – a nie błędnie wskazywanej przez skarżącą decyzji z [...] stycznia 2006 r., znak [...].

Sąd zauważa także, że skarżąca wnosząc o zmianę decyzji ostatecznej, w zakresie terminu realizacji obowiązków określonych w pkt 1 i 2 tej decyzji do dnia 31 grudnia 2020 r., powołała się na prowadzone obecnie prace modernizacyjne dworca kolejowego [...] w zakresie bezpieczeństwa pożarowego budynku dworca. Powołała się przy tym na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP z [...] grudnia 2014 r., którym organ wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określono to w przepisach techniczno-budowlanych, jak również na pozytywne zaopiniowanie przez ten organ pismem z 16 marca 2016 r. możliwości realizacji zaleceń wynikających z tego postanowienia w czterech etapach, z których II jest w trakcie realizacji, a termin jego zakończenia to koniec 2020 r. Organy obu instancji orzekając w niniejszej sprawie zgodnie oceniły, że argumenty podnoszone przez skarżącą, nie przemawiają za zmianą decyzji ostatecznej we wnioskowanym zakresie, koncentrując się na charakterze obowiązków nałożonych decyzją ostateczną, celu jakiemu ma służyć ich wykonanie oraz okresie, jaki upłynął od daty wyznaczonej w tym orzeczeniu na ich realizację; podnosząc w efekcie, że wnioskowanej zmianie sprzeciwia się interes społeczny.

Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z art. 155 k.p.a. (stanowiącym podstawę prawną ww. decyzji) decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.

Przepis ten, jak z niego wynika, zawiera dwa rodzaje przesłanek - formalne i materialne, od których wystąpienia uzależniono możliwość zmiany bądź uchylenia decyzji ostatecznej, na mocy której strona "nabyła prawo". Zadaniem organu w postępowaniu prowadzonym w oparciu o ten przepis jest więc ustalenie, czy zostały one spełniono, a w przypadku ich wystąpienia – dokonanie wyboru rozstrzygnięcia (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 930/13). Przesłanki formalne to istnienie decyzji ostatecznej i zgoda stron postępowania, zaś materialne to brak sprzeciwu przepisów szczególnych, wystąpienie interesu społecznego lub słusznego interesu strony. Przesłanki te muszą być spełnione łącznie, aby mogło dojść do zmiany lub uchylenia decyzji, niewystępowanie więc którejkolwiek z nich nie może do takiego skutku prowadzić. Przy czym, oceniając czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem/zmianą decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o możliwości/zasadności takiej "zmiany", lecz okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację (zob. wyrok NSA z 17 września 2010 r. sygn. akt I OSK 428/10). Wskazana przesłanka musi być ustalona w konkretnej sprawie i musi zyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego i prawnego (por. wyrok NSA z 23 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 553/06). Oczywiste także jest, że w omawianym trybie, można zmienić lub uchylić decyzję ostateczną tylko w takich sprawach, w których przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną jej wydania, przewidują dla organu administracji pewien luz decyzyjny lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, a każde z nich jest zgodne z prawem. Tylko w takim obszarze wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. W przypadku, gdy ustawodawca w sposób sztywny i bezwarunkowy narzuca określone rozstrzygnięcie, stosowanie art. 155 k.p.a. nie jest dopuszczalne. Zatem, regulacja zawarta w art. 155 k.p.a. w zasadzie odnosi się do decyzji uznaniowych; niemniej w przypadku rozstrzygnięć, które w części mają charakter związany – ich uchylenie bądź zmiana na podstawie ww. przepisu będzie co do zasady możliwa, jeśli uchylenie lub zmiana nie odnosi się do "związanej" części weryfikowanego rozstrzygnięcia.

Zatem, istotą postępowania w trybie art. 155 k.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej.

W niniejszej sprawie przyjęto, że przesłanki takie nie wystąpiły, a Sąd tę ocenę w pełni podziela.

I tak, zważyć trzeba, że decyzja ostateczna z [...] stycznia 2008 r. została wydana na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 96, poz. 667 ze zm.), zgodnie z którym komendant powiatowy (miejski) Państwowej Straży Pożarnej, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów przeciwpożarowych, uprawniony jest w drodze decyzji administracyjnej do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie. Przepis ten zastosowano w związku z uchybieniami naruszającymi przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2006 r., Nr 80, poz. 563), w zakresie wyposażenia obiektu w przeciwpożarowy wyłącznik prądu oraz w zakresie wykonania przeglądu technicznego i czynności konserwacyjnych stałych urządzeń gaśniczych. Nakładając te obowiązki wyznaczono termin na usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości do 31 grudnia 2009 r. w pierwszym przypadku, niespełna dwa miesiące – w drugim. Bezspornie, wskazana decyzja ostateczna, jest decyzją na mocy której strona "nabyła prawo", która to w zakresie terminu realizacji poszczególnych obowiązków może być co do zasady zmieniona na podstawie art. 155 k.p.a. Nie ma też wątpliwości co do spełnienia w niniejszej sprawie kolejnej przesłanki formalnej określonej w art. 155 k.p.a. w postaci zgody strony, która nabyła prawo na jej zmianę. Niemniej, należy zgodzić się z organami orzekającymi w niniejszej sprawie, że za zmianą ww. decyzji ostatecznej w części dotyczącej terminów nie przemawia ani słuszny interes strony, ani interes społeczny.

Zmiana decyzji ostatecznej w ww. zakresie, a tym samym prolongata terminów wykonania nałożonych obowiązków oznaczałaby, że obiekt jakim jest dworzec kolejowy [...], nie spełniałby w pełni przez kolejne kilka lat, tj. do końca 2020 r. wymogów w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Zapewnienie warunków ochrony przeciwpożarowej w obiekcie dworca kolejowego, zlokalizowanego w centrum stolicy, jest zaś wartością nadrzędną i w interesie społecznym jest jak najszybsze wykonanie ww. obowiązku. Uwagi organu dotyczące tego aspektu sprawy, ze wskazaniem na znaczenie dla zapewnienia odpowiedniego bezpieczeństwa przeciwpożarowego w ww. obiekcie, przeciwpożarowego wyłącznika prądu oraz sprawnych stałych urządzeń gaśniczych, Sąd uznaje tym samym za trafne, a w konsekwencji – za uzasadniające wydanie decyzji odmownej w niniejszej sprawie. Nie sposób bowiem przyjąć, aby w interesie społecznym było odwlekanie o kolejne lata dostosowania przedmiotowego w sprawie obiektu, zlokalizowanego w centrum Warszawy, do wskazanego standardu przeciwpożarowego. Nadto, nie sposób też przyjąć, aby za wnioskowaną zmianą decyzji przemawiał słuszny interes strony uzasadniony przeprowadzaną w etapach, modernizacją dworca kolejowego [...]. Niezależnie od tej "modernizacji", również w słusznym interesie strony leży bowiem jak najszybsza realizacja decyzji z 2008 r. i zapewnienie odpowiedniej ochrony przeciwpożarowej osobom przebywającym w przedmiotowym obiekcie. Dlatego też nie można uznać, aby okoliczności wynikające z dokumentów przywołanych przez skarżącą we wniosku inicjującym to postępowanie, stanowiły o jej słusznym interesie przemawiającym za zmianą decyzji ostatecznej we wnioskowanej części.

Sąd stwierdza zatem, że kontrolowana decyzja jest prawidłowa, i nie podziela zarzutu skargi wskazującego na jej wydanie z naruszeniem art. 155 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony. Zdaniem Sądu, skarżona decyzja oparta jest na prawidłowej wykładni ww. przepisu; nadto: uwzględnia wszystkie te okoliczności, które dla prawidłowego zastosowania ww. normy prawnej miały znaczenie, w tym te podnoszone przez skarżącą a wywodzone z przedłożonej przez Spółkę dokumentacji. Sąd dostrzega przy tym, że wbrew treści skargi, organ odwoławczy ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji m. in. do okoliczności uzyskania przez skarżącą zgody na zastosowanie rozwiązań zamiennych w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego w ww. obiekcie oraz na ich realizację w etapach, ale nie uznał ich za uzasadniające przedłużenie terminu wykonania nałożonych w 2008 r. obowiązków, słusznie wskazując przede wszystkim na to, że takiego skutku nie wywołuje (wbrew stanowisku Spółki) pismo [...] Komendanta PSP z [...] marca 2016 r., a ocenę tę Sąd w pełni podziela. W tych okolicznościach zarzuty naruszenia art. 7 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. także nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W końcu, w kontekście treści skargi, Sąd zauważa, że nie sposób zgodzić się ze skarżącą, aby wnioskowana przez nią zmiana decyzji ostatecznej, miała służyć tylko wykonaniu nałożonych obowiązków "w rozsądnym" terminie. Za taki nie można uznać ponad kilkunastu lat, w trakcie których decyzja ostateczna nie zostałaby w pełni zrealizowana, a do tego przecież sprowadza się żądanie skarżącej.

Odnośnie stanowiska pełnomocnika skarżącej, zaprezentowanego na rozprawie, Sąd wskazuje zaś, że żadnego znaczenia prawnego w niniejszej sprawie na ma złożone przez stronę do akt sądowych zawiadomienie o wszczęciu postępowania przez organ konserwatorski w sprawie wpisania do rejestru zabytków budynku dworca kolejowego [...]. Badając zaskarżoną decyzję sąd kieruje się bowiem stanem mający miejsce w dacie jej wydania; wskazana okoliczność wynikająca z ww. zawiadomienia opatrzonego datą [...] marzec 2018 r., w dacie wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z [...] lipca 2017 r. nie miała zaś miejsca; trudno więc organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzucić jakąkolwiek nieprawidłowość w tym kontekście.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.