Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2509/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. art. 28 ust 2, art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 6 czerwca 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Siegień (spr.) sędzia del. WSA Tomasz Grossmann Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa L. sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 346/15 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwo L. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 346/15 oddalił skargę Przedsiębiorstwa L. Spółki z o.o. w T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Starosta T. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił firmie T.– R. M. i Wspólnicy Sp. j. ze S. pozwolenia na budowę budynku handlowego na działce 2332/2 położonej w W. wraz z wewnętrznymi instalacjami oraz przyłączem gazu, pylonem reklamowym, zbiornikiem p. poż., ścianką oporową, rampą, drogami dojazdowymi, miejscami postojowymi i placami utwardzonymi.

Przedsiębiorstwo L. sp. z o.o. w T. w dniu [...] kwietnia 2013 r. złożyło wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2013 r. podnosząc, że jako strona nie brała udziału w prowadzonym postępowaniu pomimo, że projektowana inwestycja znajduje się w strefie oddziaływania na nieruchomości Spółki. Przedsiębiorstwo wskazało również, że wiadomość o wydaniu powyższej decyzji powzięło w dniu [...] kwietnia 2013 r., a zatem wnosząc wniosek o wznowienie postępowania w dniu [...] kwietnia 2013 r. zachowało miesięczny termin na złożenie wniosku.

Starosta T. postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. wznowił postępowanie w ww. sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. odmówił uchylenia decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...].

Organ analizując ponownie dokumenty dotyczące pozwolenia na budowę stwierdził, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje działkę inwestora i działki z nią bezpośrednio sąsiadujące. Stronami postępowania byli więc właściciele działki nr 2332/2, na której usytuowano projektowany budynek handlowy oraz działek o nr: 223/3, 2332/1, 2330/7, 2333/1 i 2342/1 w W.. Natomiast działki o nr: 1952/5, 1952/6 i 1952/7 położone w W., a stanowiące wg wypisu z rejestru gruntów własność Przedsiębiorstwa L. sp. z o.o. w T. nie graniczą z działką nr 2332/2. Organ uznał zatem, że zabudowa działki nr 2332/2 w żaden sposób nie ogranicza prawa zabudowy nieruchomości wnioskodawcy, co mając na uwadze treść art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), skutkowało przyjęciem, że brak było podstaw do uznania Przedsiębiorstwa L. sp. z o.o. w T. za stronę postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Przedsiębiorstwo L. sp. z o.o. w T. zarzucając błędne ustalenie, że nieruchomości Spółki nie znajdują się w strefie oddziaływania inwestycji i przez to błędne uznanie, że Spółce nie przysługuje status strony w niniejszej sprawie. Spółka podniosła, że na będącej jej własnością nieruchomości położonej w nieznacznej odległości od działki, na której ma powstać obiekt handlowy, którego dotyczy zaskarżona decyzja, prowadzi działalność gospodarczą w postaci stacji paliw. Organ określając zatem strefę oddziaływania inwestycji powinien zbadać oddziaływanie całości zamierzenia budowlanego, a nie jego wybranych elementów. Zdaniem Spółki całość inwestycji niewątpliwie wpływa na jej prawa, mogąc spowodować utrudnienia w działalności, utrudniać wjazd i wyjazd z działki oraz doprowadzić w przyszłości do podtopień nieruchomości Spółki.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że usytuowanie planowanej inwestycji nie powoduje oddziaływania na działki nr 1952/5, 1952/6 i 1952/7, których właścicielem jest Przedsiębiorstwo L. sp. z o.o. w T., a które oddzielone są od działki inwestycyjnej działką nr 223/3 stanowiącą pas drogowy drogi wojewódzkiej nr [...] relacji D.T.– D. Podniósł przy tym, że na wszelkie roboty budowlane zlokalizowane w obrębie pasa drogowego drogi wojewódzkiej nr [...] organem właściwym do wydania pozwolenia na budowę był Wojewoda [...], który zresztą decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...] do projektowanego pawilonu handlowego z przebudową odcinka drogi, oświetlenia ulicznego, przepustu na rowie melioracyjnym i chodnika na działkach nr 223/3, 1952/1, 2089/6, 2090/4, 2091 w W. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r., a WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1961/13, oddalił skargę Przedsiębiorstwa L. sp. z o.o. w T. na ww. decyzję. Wojewoda [...] zauważył również, że strona odwołująca się we wniosku o wznowienie postępowania, a także w toku dalszego postępowania nie wykazała, na czym polegać miało oddziaływanie planowanej wyłącznie na działce 2332/2 w W. inwestycji na nieruchomości stanowiące jej własność. Tym samym organ uznał, że w analizowanej sprawie bark jest przepisu prawa, który wskazywałby, że nieruchomości wnioskodawcy znajdują się w strefie oddziaływania zaprojektowanego obiektu budowlanego. Podniósł przy tym, że obowiązujące przepisy prawa materialnego nie wprowadzają dla Spółki jakiegokolwiek ograniczenia w korzystaniu z jej nieruchomości zlokalizowanych od zachodniej strony drogi wojewódzkiej ze względu na inwestycję lokalizowaną wyłącznie na działce nr 2332/2 położonej po przeciwnej stronie tej drogi. W świetle powyższego Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, iż działki nr 1952/5, 1952/6 i 1952/7 nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, co z kolei powoduje, że ich właścicielowi nie przysługiwał status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowego. Stwierdzenie natomiast braku przymiotu strony wnioskodawcy we wznowionym postępowaniu uprawniało organ do odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyło Przedsiębiorstwo L. sp. z o.o. w T., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżonej decyzji zarzuciło naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że nieruchomość należąca do Spółki nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, a w konsekwencji odmówienie skarżącej przymiotu strony. Spółka podniosła, że WSA w Krakowie w sprawie do sygn. akt. II SA/Kr 250/14 zakończonej wyrokiem z dnia 13 maja 2014 r. jednoznacznie wskazał, iż Przedsiębiorstwu L. sp. z o.o. w T. przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowego na działce 2332/2 w W., czego organy obu instancji nie uwzględniły. Spółka podniosła również, że inwestor w ramach ww. inwestycji, podzielił całość procesu budowlanego obiektu handlowego na kilka pozwoleń budowlanych oraz wodno-prawnych. Przy czym w postępowaniu dotyczącym tej samej inwestycji co przedmiotowa sprawa Spółka została uznana za stronę we wznowionym postępowaniu wodno-prawnym (sygn. [...]), gdyż rów melioracyjny, który leży wzdłuż działki skarżącej, ma zostać przebudowany w ramach skarżonej inwestycji budowlanej. A zatem w ocenie skarżącej kwestia ustalenia obszaru oddziaływania planowanej inwestycji nie została w niniejszej sprawie dogłębnie przeanalizowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r. oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd stwierdził, że w przypadku wniosku Przedsiębiorstwa L. sp. z o.o. w T. o wznowienie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę organy zasadnie wydały postanowienie o wznowieniu tego postępowania i przystąpiły do merytorycznego badania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie.

Sąd wskazał również, że organy trafnie powołały się na treść art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, wyprowadzając z tych przepisów prawidłowy wniosek, iż stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są tylko właściciele takich nieruchomości znajdujących się w otoczeniu obiektu budowlanego, na które projektowany obiekt ze względu na swoje usytuowanie, gabaryty i konstrukcje będzie tak oddziaływał, że będą oni ograniczeni w zagospodarowaniu swojego terenu. Przy czym ograniczenie to wynikać musi z obowiązujących przepisów prawnych, a nie z subiektywnego odczucia podmiotów.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że okolicznością bezsporną jest, iż inwestor w skarżonej sprawie zgodnie z uprawnieniem wynikającym z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego realizuje zamierzone przedsięwzięcie budowlane etapowo, zaś przedmiotem skarżonego postępowania była ocena projektu budowlanego i pozwolenia na budowę budynku pawilonu handlowego na działce nr 2332/2. Tak więc w sprawie, w której przedmiotem jest wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę kolejnego etapu inwestycji budowlanej realizowanej etapowo, krąg podmiotów będących stronami tego postępowania wyznaczany jest na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w zależności od obszaru oddziaływania tego etapu. Udział danego podmiotu jako strony w postępowaniu dotyczącym pierwszego etapu inwestycji nie oznacza zatem automatycznie, że podmiot ten będzie uznany za stronę w sprawach dotyczących kolejnych jej etapów. W każdej bowiem ze spraw z wniosku inwestora o pozwolenie na budowę wskazanego etapu inwestycji przez właściwy organ powinna być przeprowadzona analiza kręgu podmiotów, które pozostają w obszarze oddziaływania danego etapu.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organy w sposób prawidłowy przyjęły i oceniły krąg uczestników skarżonego postępowania, dysponując przy tym wystarczającym materiałem dowodowym do podjęcia zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy znajduje się bowiem mapa zawierająca projekt zagospodarowania terenu sporządzona zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (karta 28 projektu budowlanego).

Dalej Sąd zauważył, że w sprawie bezsporne jest także, iż toczy się odrębne postępowanie dotyczące wznowienia postępowania wodno-prawnego (dotyczącego przebudowy rowu melioracyjnego w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] w związku z planowaną inwestycją) zakończonego ostateczną decyzją Starosty T. z dnia [...] listopada 2012 r. Ponadto toczyło się i jest prawomocnie zakończone postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę zjazdu publicznego z drogi wojewódzkiej nr [...], toczącego się także z udziałem skarżącej Spółki. Sąd wskazał zatem, że uprawnienia wynikające z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego odnośnie obydwu kwestii (budowa rowu melioracyjnego i budowa zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...]) skarżąca realizuje w postępowaniach dotyczących pozostałych etapów realizacji przedsięwzięcia budowlanego związanego z budową pawilonu handlowego na działce 2332/2. Natomiast nieruchomość skarżącej, nie sąsiadując bezpośrednio z działką 2332/2 pozostaje poza zasięgiem oddziaływania etapu inwestycyjnego związanego z samą budową pawilonu handlowego, tak więc jego budowa na przedmiotowej działce pozostaje bez wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącej.

Sąd pierwszej instancji podniósł również, że wbrew twierdzeniom skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie toczącej się pod sygn. akt II SA/Kr 250/14, żadną miarą nie przesądził o fakcie uznania istnienia po stronie skarżącej przymiotu strony w skarżonym postępowaniu albowiem kontroli sądu poddane zostały decyzje organów w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, które na skutek błędnego przyjęcia, iż strona skarżąca uchybiła terminowi z art. 148 § 2 K.p.a. podlegały uchyleniu z tej przyczyny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyło Przedsiębiorstwo L. sp. z o.o. w T. Zaskarżając wyrok w całości Spółka zarzuciła mu naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że strona skarżąca nie jest stroną postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę pawilonu handlowego na sąsiadującej nieruchomości, w sytuacji gdy jest szereg przepisów szczegółowych, które potencjalnie wpływają na szkodliwe oddziaływanie inwestycji na nieruchomość skarżącej;

2) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", gdyż z uwagi na ich niezastosowanie wyrok powinien być całkowicie wyeliminowany z obrotu prawnego, a także art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i 2, art. 113 § 1, albowiem Sąd wydając zaskarżony wyrok nie wywiązał się z ciążącego na nim, w ramach sądowej kontroli działalności administracji publicznej, obowiązku zbadania rzetelności działania organów administracyjnych.

W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Spółka wskazała, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć teren w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Samo już bowiem istnienie norm prawnych, które mogą powodować ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu powoduje, że jego właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w tak ustalonym obszarze posiadają interes prawny i są stronami w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę tej inwestycji. Jako przykład norm powodujących wpływ inwestycji na działce nr 2332/2 położonej w W. na położone bezpośrednio, choć nie sąsiadujące (oddziela je jedynie droga) działki skarżącej, Spółka wskazała normy wynikające z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 1853), które to rozporządzenie nie tylko dotyczy budowy stacji paliw, ale również wskazuje wymagania dla budowy obiektów obok stacji paliw. Spółka podniosła także, że trudno jest jej wskazać na naruszenie konkretnych norm, skoro nie jest stroną postępowania i nie ma wglądu do pozwolenia na budowę przez co nie może dokonać analizy danych i ich skonfrontować z przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem podniesione w niej zarzuty nie są trafne.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przy ustalaniu czy skarżącej kasacyjnie Spółce przysługuje status strony w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym decyzji Starosty T. z dnia [...] lutego 2013 r. o pozwoleniu na budowę budynku handlowego na działce nr 2332/2 położonej w W. Zauważyć należy, że organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów jak również prawidłowo przepisy te zastosowały.

Ogólna definicja strony postępowania administracyjnego zawarta jest w art. 28 K.p.a. Zgodnie z treścią tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W innych aktach prawnych ustawodawca sformułował jednak szczególne w stosunku do art. 28 K.p.a. definicje strony postępowania. Taką szczególną definicję strony postępowania ustawodawca zawarł w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

W postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę organ administracji dokonuje kompleksowej oceny projektu budowlanego dając temu wyraz w decyzji o pozwoleniu na budowę. W postępowaniu wznowieniowym, w przypadku wznowienia postępowania i ustalenia, że z wnioskiem o wznowienie wystąpiła strona postępowania, organ administracji dokonuje takiej samej oceny projektu budowlanego jak w postępowaniu zwykłym. Nie ma więc podstaw do tego, by krąg stron postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie wznowieniowe dotyczące decyzji o pozwoleniu na budowę, określany był według innych zasad niż krąg stron postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ administracji, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę ma więc obowiązek ocenić, czy z wnioskiem tym wystąpił inwestor bądź też właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca takiej nieruchomości, co do której realizacja inwestycji wskazanej w pozwoleniu na budowę spowoduje powstanie ograniczeń w jej zagospodarowaniu. Ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości muszą wynikać z przepisu powszechnie obowiązującego prawa. A zatem skoro postępowanie wznowieniowe może być wszczęte na żądanie strony, to skarżąca kasacyjnie składając wniosek o wznowienie powinna była co najmniej uprawdopodobnić, że realizacja obiektu budowlanego, wymienionego w pozwoleniu na budowę, spowoduje ograniczenia w możliwości zagospodarowania jej nieruchomości, wynikające z przepisu prawa. Tego rodzaju okoliczność nie została wykazana. Skarżąca kasacyjnie zarówno w postępowaniu przed organami administracji jak i w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie wskazywała na jakikolwiek przepis, który skutkowałby ograniczeniem możliwości zagospodarowania jej nieruchomości w związku z realizacją obiektu, którego dotyczy pozwolenie na budowę. W skardze kasacyjnej skarżąca powołała się wprawdzie na naruszenie w związku z planowaną budową rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, nie podała jednak chociażby jednego przepisu tego rozporządzenia, z którego wynikałyby ograniczenia w możliwości zagospodarowania należących do niej nieruchomości. Skarżąca kasacyjnie wywodziła, że trudności we wskazaniu konkretnych norm wynikały z braku możliwości dostępu do akt sprawy, co jednak nie jest uzasadnione, gdyż na wniosek skarżącej wznowiono postępowanie, a zatem skarżąca Spółka brała udział we wznowionym postępowaniu, a co za tym idzie miała zapewniony dostęp do akt. Zauważyć należy, że jeśli Spółce organ odmówiłby wglądu w akta sprawy we wznowionym postępowaniu (z akt sprawy nie wynika aby sytuacja taka miała miejsce), to Spółka miała możliwość zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia (art. 74 § 2 K.p.a.). Podnieść należy także, że skarżąca kasacyjnie słusznie podniosła, iż dla wykazania istnienia jej interesu prawnego we wznowionym postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest konieczne naruszenie konkretnego przepisu, wystarczy bowiem sama możliwość jego naruszenia, jednak przepisu takiego skarżąca nie wskazała.

Tak więc stwierdzić należy, że organy, mając na uwadze, iż inwestor realizuje inwestycję budowlaną etapowo, na podstawie mapy zawierającej projekt zagospodarowania terenu sporządzonej zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego (k. 28 projektu budowlanego) prawidłowo przyjęły i oceniły krąg uczestników skarżonego postępowania. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika bowiem, że odległość projektowanego budynku pawilonu od granic budowlanych działek sąsiednich: ścianami z otworami wynosi ponad 4 m. Teren inwestycyjny usytuowany jest natomiast pomiędzy drogą wojewódzką nr [...] na działce nr 223/3, z którą graniczy od strony zachodniej, a drogą publiczną na dz. nr 2330/7 usytuowaną od strony północno-wschodniej. Pomiędzy drogą na działce nr 2330/7, a terenem inwestycji, oraz po północnej stronie terenu inwestycji znajduje się działka nr 2332/1 z ciągiem pieszym łączącym obie drogi i murowaną kapliczką od strony drogi na dz. nr 2330/7 oraz rowem melioracyjnym. Od strony wschodniej teren inwestycji graniczy z działką budowlaną nr 2342/1 z rowem w granicy działki, od południa z działką nr 2333/1 – rolniczą wolną od zabudowy. Tym samym zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że nieruchomości skarżącej Spółki, nie sąsiadując bezpośrednio z działką inwestora (2332/2), pozostają poza zasięgiem oddziaływania etapu inwestycyjnego związanego z samą budową pawilonu handlowego, a jego budowa na przedmiotowej działce pozostaje bez wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Ponadto prawidłowo stwierdził Sąd pierwszej instancji, że okoliczność uznania skarżącej Spółki za stronę w odrębnych postępowaniach dotyczących pozostałych etapów realizacji przedsięwzięcia budowlanego związanego z budową pawilonu handlowego na działce 2332/2 (budowa rowu melioracyjnego i budowa zjazdu z drogi wojewódzkiej) nie powoduje, że skarżącej przysługuje przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę pawilonu handlowego. W każdej ze spraw z wniosku inwestora o pozwolenie na budowę wskazanego etapu inwestycji organ przeprowadza bowiem analizę kręgu podmiotów, które pozostają w obszarze oddziaływania danego etapu.

Z powyższego wynika więc, że również zarzut naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a. poprzez naruszenie przez Sąd obowiązku rzetelnego zbadania działania organów administracyjnych uznać należy za niezasadny. Organy administracji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego i wydały zgodne z prawem rozstrzygnięcie. Nie ma zatem także podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c P.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.