Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1363/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od czynności cywilnoprawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 4 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 101 poz 649
law: Ustawa z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 30 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: asystent sędziego Marta Aftowicz-Korlińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2014 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r. Nr [...], określającą A. P. zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 31.848 zł.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że podatnik 25 marca 2011 r. nabył od B spółki z o.o. (której był udziałowcem):

1) prawo użytkowania wieczystego gruntu o powierzchni 1,9463 ha położonego w T. przy ul. A o wartości 194.630 zł,

2) budynki, stanowiące odrębny od gruntu przedmiot własności o wartości netto 1.400.370 zł, to jest: budynki niemieszkalne, murowane o pow. zabudowy 228 m2 i 673 m2, budynki przemysłowe, murowane o pow. zabudowy 296 m2 i 1334 m2, budynki transportu i łączności, murowane o pow. zabudowy 804 m2, 582 m2, 49 m2 i 22 m2, zbiorniki, silosy i budynki magazynowe, murowane o pow. zabudowy 467 m2 oraz budynek biurowy, murowany o pow. zabudowy 563 m2,

3) udziały w drodze dojazdowej o wartości netto 5.000 zł.

W wystawionej następnie fakturze VAT nr [...] wymieniono wszystkie wyżej wspomniane rzeczy i prawa, a ponadto szereg urządzeń, maszyn i środków transportu, to jest: łódź motorową IMEXUS 590, kontener biurowy, przyczepy bagażowe [...] i [...], giętarkę do blach GEKA 14838, spawarkę TIG525305, formy ODIN 720, IMEXUS 28 i SLOTA 34, sprężarkę, traktor do koszenia, zestaw multimedialny do prezentacji, lawetę [...], podnośnik 4,2 T, samochód TOYOTA [...], samochód ciężarowy MERCEDES [...], studnię głębinową oraz suwnicę 5t. We wspomnianej fakturze wymieniono ponadto: certyfikat na jacht [...], cesję praw do znaku towarowego oraz prawo do znaku towarowego z zastrzeżeniem praw z B sp. z o.o.

Przeniesienie własności nieruchomości wymienionej w punkcie 3 nastąpiło aktem notarialnym z 27 maja 2011 r. Tego samego 27 maja 2011 r. dokonano zmiany umowy sprzedaży i warunkowej umowy sprzedaży z 25 marca 2011 r. w ten sposób, że zmieniono wartość prawa użytkowania wieczystego zabudowanej działki o pow. 1,9463 ha oraz prawa własności znajdujących się na tej nieruchomości budynków i urządzeń o wartości netto 1.400.000 zł., w tym: prawa użytkowania wieczystego działki nr [...] na wartość netto 194.630 zł, budynków i urządzeń na kwotę netto 1.205.370 zł.

W aktach notarialnych dotyczących zakupu nieruchomości zapisano, że zapłata na rzecz sprzedającego zostanie dokonana w ten sposób, że w ramach wzajemnych rozliczeń finansowych podatnik przejmuje, jako dłużnik rzeczowy, całość zobowiązania spółki wynikającego z umowy kredytu inwestycyjnego udzielonego przez Bank A SA.

W wyniku czynności sprawdzających przeprowadzonych w spółce B , w oparciu o przedłożony wykaz środków trwałych, aktualny na 1 stycznia 2011 r. ustalono, że A. P. sprzedano cały majątek spółki, za wyjątkiem form ODIN 820 i ODIN 850. Naczelnik Urzędu Skarbowego w T. uznając, że ww. transakcja sprzedaży składników majątkowych spółki B stanowiła zbycie przedsiębiorstwa, decyzją z [...] r. Nr [...]określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 31.848 zł.

W odwołaniu podatnik wniósł o uchylenie decyzji pierwszej instancji, zarzucając organowi naruszenie:

(1) art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) w związku z art. 552 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 2 pkt 27 e ustawy o VAT poprzez bezpodstawne uznanie, że zakupione przez skarżącego rzeczy i prawa majątkowe zostały nabyte w ramach sprzedaży przedsiębiorstwa i jako takie nie podlegają podatkowi od towarów i usług;

(2) art. 2 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm., dalej: u.p.c.c.);

(3) art. 121, art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) poprzez dokonanie nieobiektywnej, wybiórczej i nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, o który oparto rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji i w konsekwencji uznanie, że skarżący dokonał nabycia rzeczy i praw majątkowych w ramach sprzedaży przedsiębiorstwa;

(4) art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania podatnika do organów podatkowych poprzez wprowadzenie podatnika w błąd co do jego obowiązków podatkowych.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podzielił ustalenie organu pierwszej instancji, iż w wyniku wspomnianych wyżej czynności cywilnoprawnych doszło do sprzedaży przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że aby mówić o transakcji, której przedmiotem jest przedsiębiorstwo, zespół składników wchodzących w jego skład musi stanowić niezbędne minimum, bez którego dane przedsiębiorstwo nie mogłoby realizować swoich zadań gospodarczych. Zdaniem organu podatnik nabył właśnie takie minimum składników majątkowych, skoro miał możliwość przy jego pomocy kontynuować działalność prowadzoną wcześniej przez spółkę B.

Dyrektor zwrócił między innymi uwagę na treść zeznań podatnika złożonych w toku postępowania. Podatnik oświadczył zatem, że dalsza działalność firmy będzie polegać: na zbudowaniu nowej sieci dystrybucji (pozyskanie przynajmniej 15 dealerów na świecie lub odzyskanie zaufania części byłych dealerów) oraz na zlecaniu wykonania zamówionych jachtów spółce B na powierzonym jej przez podatnika sprzęcie i w budynkach należących również do podatnika. Odnosząc się do tak przedstawionych zamierzeń podatnika organ wskazał, że zarówno zbyt jak i zatrudnienie są wprawdzie elementami procesu produkcji, ale nie przesądzają o podmiotowości przedsiębiorstwa. Ponadto zbyt stanowi jeden z elementów ryzyka prowadzonej działalności gospodarczej.

W konsekwencji stan faktyczny wskazywał, zdaniem organu odwoławczego, że spółka B sprzedała A.P. przedsiębiorstwo, w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego. Skoro zaś czynność sprzedaży przedsiębiorstwa została wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług (art. 6 pkt 1 ustawy o VAT), nie ma zastosowania wyjątek, o którym mowa w art. 2 pkt 4 lit. a u.p.c.c., nabycie przez A.P. nieruchomości, praw majątkowych oraz innych rzeczy będącymi składnikami przedsiębiorstwa, podlegało zatem opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.c.c.). Co do zastosowanych stawek podatkowych organ wskazał, że w odniesieniu do przedmiotów opodatkowania wymienionych w poz. od 1 do 4 faktury VAT Nr [...] należało zastosować stawkę 2%, natomiast w odniesieniu do praw wymienionych w poz. od 5 do 7 faktury – stawkę 1%.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez A. P., który wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie następujących przepisów:

(1) art. 200 § 1 w zw. z art. 123 O.p., mające wpływ na wynik postępowania, poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przez stronę, a tym samym pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu;

(2) art. 6 pkt. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 552 kodeksu cywilnego w zw. z art. 2 pkt 27e ustawy o VAT poprzez bezpodstawne uznanie, że zakupione przez skarżącego rzeczy i prawa majątkowe zostały nabyte w ramach sprzedaży przedsiębiorstwa i jako takie nie podlegają podatkowi od towarów i usług;

(3) art. 2 pkt. 4 pkt a u.p.c.c. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że nabycie przez skarżącego rzeczy i praw majątkowych podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych;

(4) art. 180 § 1 O.p., poprzez bezpodstawne niedopuszczenie dowodu z zeznań stron oraz z zeznań świadków: B. G. i M. S.;

(5) art. 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady zaufania podatnika do organów podatkowych poprzez wprowadzenie podatnika w błąd co do jego obowiązków podatkowych, a ponadto poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu do wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego;

(6) art. 187 § 1, art. 121–122 i art. 191 O.p., poprzez dokonanie nieobiektywnej, wybiórczej i nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego, o który oparto rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji, uznanie, że skarżący dokonał nabycia rzeczy i praw majątkowych w ramach sprzedaży przedsiębiorstwa i w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji;

(7) art. 210 § 4 w zw. z art. 124 O.p. poprzez niewystarczające uzasadnienie decyzji w zakresie, w jakim organ stwierdził, że nabyte przez skarżącego składniki majątku stanowią przedsiębiorstwo, którego sprzedaż podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew temu co podnosi pełnomocnik skarżącego, w niniejszej sprawie organy podatkowe zebrały kompletny materiał dowodowy, należycie go oceniły, a w konsekwencji w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny sprawy.

Przede wszystkim poza sporem pozostaje, kluczowy dla ustalenia odpowiedzialności podatkowej skarżącego, fakt zakupienia przez niego od spółki B, szeregu rzeczy i praw szczegółowo wymienionych w fakturze VAT nr [...]. Materiał dowodowy w tym zakresie nie wymagał zatem żadnego uzupełnienia. W skardze pełnomocnik podatnika podnosi jedynie, że ocena powyższych faktów (to jest: czy sprzedane składniki majątku mogły stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące zadania gospodarcze w zakresie budowy jachtów), nie była możliwa bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu konstrukcji i budowy jachtów morskich. W tym właśnie kontekście podniesiono w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 121–122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. (zarzut nr 6).

Zarzut ten okazał się jednak bezzasadny. Organy podatkowe słusznie postąpiły dokonując samodzielnej oceny zebranych dowodów, bez powoływania wspomnianego wyżej dowodu z opinii biegłego. Dowód ten w istocie był nieprzydatny z punktu widzenia celów postępowania w niniejszej sprawie. To bowiem, czy nabyte przez skarżącego rzeczy i prawa majątkowe nadawały się do samodzielnego realizowania zadań gospodarczych w zakresie produkcji i sprzedaży jachtów, można było ustalić już ze zgromadzonego materiału.

Po pierwsze w zasadzie niekwestionowaną okolicznością pozostaje, że prócz dwóch form, cały pozostały majątek spółki został przeniesiony na podatnika. Z zebranego materiału wynika, że w skład tego majątku weszły trzy inne formy służące budowie jachtów. Z tego tylko faktu można wnosić, że nabyty majątek umożliwiał kontynuowanie dalszej działalności przez skarżącego, w tym samym zakresie (budowa jachtów). To, że podatnik nie miał możliwości korzystając wyłącznie z nabytego majątku produkować wszystkich typów jachtów oferowanych poprzednio przez spółkę B nie oznacza, że nabyty przez niego zespół składników nie umożliwiał kontunuowanie tej działalności. Po drugie sam skarżący w złożonych w toku postępowania podatkowego wyjaśnieniach przyznał, że przy wykorzystaniu zakupionego majątku będzie nadal kontynuowana dotychczasowa działalność. Sam zatem podatnik zakłada, że majątek ten wystarcza do prowadzenia wspomnianej działalności. Powoływanie dowodu z opinii biegłego dla oceny czy nabyty majątek nadawał się do prowadzenia działalności w zakresie produkcji i sprzedaży jachtów, w tak zarysowanym stanie faktycznym, było zbędne.

W skardze pełnomocnik strony podnosi dalej, że skarżący nie przejął od B pracowników, kont bankowych, księgowości, biura, stolarni oraz patentów na jachty X i Y. Deklaracja ta nie znajduje w pełni potwierdzenia w materiałach sprawy. W szczególności, jak ustaliły organy podatkowe, skarżący przejął (niemal) cały, zaewidencjonowany w wykazie środków trwałych majątek spółki B. Twierdzenia pełnomocnika skarżącego o pozostawieniu w majątku spółki biura i stolarni uznać należy za gołosłowne, skoro na ich potwierdzenie nie podał żadnych konkretnych dowodów. Z kolei kwestia czy skarżący "przejął" w wyniku badanej transakcji także pracowników spółki, to jest czy stał się pracodawcą przejmującym zakład pracy w rozumieniu art. 231 Kodeksu pracy, może być przedmiotem oceny z punktu widzenia przepisów prawa pracy, natomiast nie ma znaczenia dla oceny czy przedmiotem transakcji było przedsiębiorstwo. Podobnie bez znaczenia dla oceny czy skarżący może wykonywać za pomocą nabytego majątku działalność w zakresie produkcji jachtów pozostaje to, czy nabył wszystkie patenty na jachty posiadane przez spółkę, skoro część z nich nabył, a ponadto faktyczna produkcja – zgodnie z deklaracją skarżącego – ma należeć do spółki, która patenty posiada.

Za bezzasadny należy również ocenić zarzut naruszenia art. 200 § 1 w zw. z art. 123 O.p. (zarzuty nr 1 i 5). Dyrektor Izby Skarbowej słusznie zauważył w odpowiedzi na skargę, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w faktach. Wbrew bowiem temu, co wynika ze skargi, pełnomocnik strony został poinformowany o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się w sprawie tego materiału w dniu 24 września 2013 r., nie zaś jak podaje autor skargi – 25 września 2013 r. Fakt ten znajduje potwierdzenie w treści zawartego w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wydanego w trybie art. 200 § 1 O.p. Ustawowy termin zapoznania się z materiałem dowodowym upłynął 1 października 2013 r., a zatem zaskarżona decyzja została wydana już po upływie tego terminu.

Nie jest również usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 210 § 4 w zw. z art. 124 O.p. (zarzut nr 7). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 210 O.p. W szczególności organ odwoławczy przedstawił w niej w sposób pełny stan faktyczny oraz swoje stanowisko w sprawie. To, że merytoryczna ocena tego stanu faktycznego oraz przyjęte przez organ konsekwencje prawne nie są akceptowane przez pełnomocnika strony nie oznacza, że organ odwoławczy naruszył warunki formalne jakim powinna odpowiadać decyzja wydana w postępowaniu podatkowym.

Bezzasadne są wreszcie te zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego, które mają dotyczyć wprowadzenia podatnika w błąd co do jego obowiązków podatkowych (zarzuty nr 4–5). Błędna informacja udzielona przez pracowników urzędu skarbowego (nie przesądzając czy w ogóle ten fakt miał miejsce) nie może znosić obowiązku podatkowego wynikającego z przepisu prawa. W konsekwencji wniosek o przesłuchanie świadków na okoliczność ustalenia jaką wiedzą dysponował podatnik, co do jego obowiązków podatkowych, nie mógł być uwzględniony przez organy podatkowe. Kwestia zawinienia pracownika organów skarbowych jest kwestią irrelewantną dla przedmiotu niniejszego postępowania (dla powstania i wysokości zobowiązania podatkowego).

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, przepisy u.p.c.c. nie wymieniają wprost sprzedaży przedsiębiorstwa jako czynności podlegającej opodatkowaniu. W art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.c.c. mowa jest jedynie o opodatkowaniu umowy sprzedaży, której przedmiotem są rzeczy lub prawa majątkowe (art. 1 ust. 4 u.p.c.c.). Odpowiedź na pytanie, czy sprzedaż przedsiębiorstwa w ogóle podlega opodatkowaniu, czy też jest to sprzedaż prawa majątkowego lub rzeczy, czy może sprzedaż zbioru rzeczy, praw majątkowych oraz innych składników wiąże się zatem z określeniem charakteru prawnego przedsiębiorstwa. W przepisach dotyczących podatku od czynności cywilnoprawnych brak jest definicji przedsiębiorstwa.

W tym zakresie należy posłużyć się definicją zawartą w art. 55¹ K.c. W myśl tego przepisu przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

1) oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);

2) własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;

3) prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;

4) wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;

5) koncesje, licencje i zezwolenia;

6) patenty i inne prawa własności przemysłowej;

7) majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;

8) tajemnice przedsiębiorstwa;

9) księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Tak rozumiane przedsiębiorstwo może zostać zbyte w drodze jednej czynności prawnej, o czym stanowi art. 55² K.c. W myśl tego przepisu czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w jego skład, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażano niejednolite stanowisko, co do charakteru prawnego przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części. Rozbieżność dotyczyła kwestii, czy przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część stanowi odrębny przedmiot prawa podmiotowego (stosunku cywilnoprawnego), czy też przedmiotami tymi są wyłącznie poszczególne składniki mienia (na rozbieżności te zwracał uwagę NSA m.in. w wyroku 14 czerwca 2012 r., II FSK 2452/10). Wątpliwości wiązały się z ustaleniem, co stanowi podstawę opodatkowania w przypadku, gdy przedmiotem umowy sprzedaży jest zespół praw majątkowych, np. przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego. W orzecznictwie ukształtowało się obecnie stanowisko, że sprzedaż przedsiębiorstwa należy traktować jako sprzedaż zbioru składników, a podatek od czynności cywilnoprawnych powinien być wymierzony od wartości rynkowej poszczególnych rzeczy i praw majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa – art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.c.c. (zwraca na to uwagę w komentarzu do art. 1 i 6 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych K. Winiarski, w: S. Bogucki, A. Dumas, W. Stachurski, K. Winiarski, Podatek od czynności cywilnoprawnych. Komentarz dla praktyków, ODDK, Gdańsk 2014; por. również wyrok NSA z 12 kwietnia 2014 r., II FSK 500/12).

Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, że przedsiębiorstwo należy traktować nie jako odrębne prawo podmiotowe, ale jako zbiór rzeczy, praw oraz innych składników. Skoro przedsiębiorstwo stanowi taki zbiór, to tak też należy traktować jego sprzedaż – jako sprzedaż rzeczy oraz praw majątkowych wchodzących w skład przedsiębiorstwa. Innymi słowy dokonując sprzedaży przedsiębiorstwa, faktycznie dokonuje się sprzedaży szeregu rzeczy i praw majątkowych składających się na to przedsiębiorstwo (tak między innymi w cytowanym wyroku NSA z 14 czerwca 2012 r., II FSK 2452/10).

Co więcej powyższe uwagi odnoszą się także do zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e ustawy o VAT. Oznacza to, że także sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Przedmiotem sprzedaży są bowiem poszczególne jej składniki i w odniesieniu do każdego takiego składnika należy ocenić, czy jest on rzeczą, czy prawem majątkowym.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że przedmiotowa transakcja sprzedaży objęła swoim zakresem: prawo użytkowania wieczystego gruntu, nieruchomości budynkowe, maszyny, urządzenia, środki transportu, rzeczy stanowiące wyposażenie, prawa do znaku towarowego, cesję praw do znaku towarowego oraz certyfikat na jacht X. Majątek ten niemal w całości wyczerpywał środki trwałe posiadane przez spółkę B 1 stycznia 2011 r. Ponadto w czasie przesłuchania 11 maja 2011 r. podatnik oświadczył, że nabyty przez niego majątek pozwala na kontynuację dotychczas prowadzonej działalności przez spółkę, zaznaczając, że konieczne będzie zbudowanie nowej sieci dystrybucji poza granicami Polski. Podatnik deklarował również, że faktycznym wytwórcą jachtów będzie nadal spółka B, która przy produkcji będzie wykorzystywać majątek udostępniony jej w tym celu przez podatnika. W tej sytuacji jako oczywisty jawi się wniosek, że transakcja nabycia majątku należącego do wyżej wymienionej spółki, stanowiła nabycie przedsiębiorstwa (a przynajmniej zorganizowanej jego części). Skoro zaś taka była treść wspomnianej transakcji, nie podlegała ona podatkowi od towarów i usług, a w konsekwencji – generowała zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych, co trafnie wychwyciły organy podatkowe. Zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się zatem nieuzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę.

A. Rz.