Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 137/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-03-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie/zarządzenie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 252 par. 2, art. 257, art. 260 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 199, art. 246 par. 1pkt 2, art. 260 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 23 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2018 r. sprzeciwu W. K. od zarządzenia Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2018 r. w sprawie ze skargi W. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nieuregulowanego stanu prawnego nieruchomości; postanawia zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy. /-/D.Rzyminiak-Owczarczak


UZASADNIENIE

Skarżący W. K. w piśmie złożonym w dniu 1 grudnia 2017 r. wniósł o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem Sądu z dnia 17 stycznia 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na załączonym do wezwania urzędowym formularzu PPF.

Wezwanie zostało osobiście odebrane przez skarżącego w dniu 19 stycznia 2018r. (k. 42 akt sąd.).

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu zarządzeniem z dnia 14 lutego 2018 r., wydanym na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", pozostawił wniosek bez rozpoznania. W uzasadnieniu zarządzenia wyjaśniono, iż zgodnie z dyspozycją art. 252 §2 P.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy ma bowiem sformalizowany charakter. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie po wezwaniu do uzupełnienia tego braku, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). Wezwanie skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF nie zostało wykonane i formularz ten nie został przedłożony. Okoliczność ta musiała skutkować pozostawieniem wniosku skarżącego o prawo pomocy bez rozpoznania.

Pismem z dnia 27 lutego 2018 r. W. K. wniósł sprzeciw od powyższego zarządzenia wskazując, że stanowi "matactwo w sprawie kradzieży nieruchomości SPP".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje;

Stosowanie do art. 260 § 1 P.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że Sąd ocenia stan sprawy w momencie wydania kwestionowanego zarządzenia.

Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego przez W. K. Sąd uznał, iż sprzeciw ten nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a. Pismem z dnia 17 stycznia 2018 r. skarżący został wezwany do uzupełniania w terminie 7 dni braków formalnych wniosku o prawo pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 257 w zw. z art. 251 § 1 i § 2 P.p.s.a.). Przesyłka zawierająca wezwanie i kserokopię formularza PPF została przesłana skarżącemu i przez niego osobiście odebrana w dniu 19 stycznia 2018 r., jednakże formularz wniosku o prawo pomocy nie został przedłożony. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.

/-/D.Rzyminiak-Owczarczak