Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 339/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 pkt. 14
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi ,,A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 26 listopada 2009 r. nr[...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zwana dalej Spółką, złożyła w dniu 2 października 2009 r. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu Spółki wydatku poniesionego w związku z przystąpieniem do porozumienia w sprawie remontu drogi publicznej.

Spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka zrealizowała inwestycję w zakresie budowy zespołu fabryk okien i drzwi wraz z infrastrukturą techniczną (towarzysząca), m.in. siecią wodociągowo-kanalizacyjną, układem drogowo-komunikacyjnym oraz modernizacją istniejącej sieci energetycznej. Aktualnie, po ukończeniu inwestycji Spółka osiąga przychody z wynajmu powierzchni w fabrykach podmiotom prowadzącym w nich działalność produkcyjną. Elementem inwestycji jest modernizacja drogi powiatowej na odcinku S.-W., która stanowi jedyny dojazd do zespołu fabryk okien.

W dniu 19 stycznia 2007 r. zostało zawarte porozumienie pomiędzy Powiatem T., Gminą T. oraz B Sp. z o.o. w sprawie ustalenia zasad współpracy przy realizacji I etapu zadania inwestycyjnego pod nazwą "Remont drogi powiatowej nr [...] D.-B.-S." (dalej "Porozumienie"). Strony Porozumienia wyraziły wolę przeprowadzenia remontu drogi powiatowej nr [...] na odcinku od granicy miejscowości W. z B. oraz ustaliły pomiędzy sobą zakresy zadań i zobowiązań finansowych niezbędnych do złożenia wniosku o dofinansowanie ze środków finansowych Unii Europejskiej. B Sp. z o.o. zobowiązała się do zabezpieczenia wkładu własnego na realizację przedmiotowego remontu w latach 2007-2008 w kwocie 200.000 zł z przeznaczeniem na sfinansowanie prac przygotowawczych oraz kwoty odpowiadającej wysokości 10% kosztów całkowitych robót remontowych, łącznie nie więcej niż 1.000.000,00 zł. Zgodnie z zapisami Porozumienia środki te miały zostać przekazane Powiatowi T. na podstawie umowy darowizny.

W dniu 2 lutego 2007 r. B sp. z o.o. przekazała Powiatowi T. kwotę pieniężną w wysokości 200.000,00 zł z przeznaczeniem na sfinansowanie prac przygotowawczych na podstawie umowy, którą strony nazwały umową darowizny.

Na mocy zawartego w dniu 24 kwietnia 2007 r. pomiędzy Powiatem T., Gminą T., B sp. z o.o. i Spółką (działającą wówczas pod nazwą C sp. z o.o.) Aneksu nr 1 do Porozumienia - B sp. z o.o przeniosła na Spółkę ogół praw i obowiązków wynikających z Porozumienia. Zgodnie z zapisami tego aneksu pomiędzy Spółką a B sp. z o.o. nastąpiło rozliczenie nakładów poniesionych przez B sp. z o.o. w wykonaniu postanowień Porozumienia. Spółka zwróciła B sp. z o.o kwotę 200.000,00 zł poniesioną uprzednio przez B sp. z o.o. w wykonaniu postanowień Porozumienia tytułem zabezpieczenia wkładu własnego przedsięwzięcia pn. "Remont drogi powiatowej nr [...] D.-B.-S.".

W dniu 19 lutego 2009 roku Spółka wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o indywidualną interpretację w zakresie możliwości zaliczenia wydatków poniesionych w związku z przejęciem ogółu praw i obowiązków wynikających z Porozumienia (tj. wydatków poniesionych na modernizację drogi) do kosztów uzyskania przychodów. W dniu 5 maja 2009 roku Dyrektor Izby Skarbowej wydał interpretację indywidualną (znak: [...]), w której potwierdził możliwość zaliczenia poniesionego przez Spółkę wydatku do kosztów uzyskania przychodów. W myśl tej interpretacji wydatek ten powinien zostać rozpoznany jako koszt uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia.

W dniu 10 sierpnia 2009 roku Spółka przekazała Powiatowi T. pozostałą część kwoty wynikającej z Porozumienia, tj. 800.000,00 zł. Przedmiotowa kwota nie została ujęta przez Spółkę w kosztach uzyskania przychodów.

W związku z powyższym, zadano następujące pytanie: Czy wydatek w kwocie 800.000,00 zł poniesiony przez Spółkę (uiszczony na rzecz Powiatu T.) w związku z przejęciem ogółu praw i obowiązków wynikających z Porozumienia stanowi koszt uzyskania przychodów, a jeżeli tak, to czy powinien zostać rozpoznany jako koszt uzyskania przychodów w dacie poniesienia, tj. odpowiednio do przepisu art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka wskazała, że jej zdaniem wydatek w kwocie 800.000,00 zł poniesiony w związku z przejęciem ogółu praw i obowiązków wynikających z Porozumienia stanowi koszt uzyskania przychodów. W ocenie Spółki ten wydatek powinien zostać rozpoznany jako koszt uzyskania przychodów w dacie poniesienia, tj. odpowiednio do przepisu art. 15 ust. 4d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r., Nr 54, poz. 654 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.p.

Spółka powołała się na treść art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), w myśl którego budowa lub przebudowa dróg publicznych spowodowana inwestycją niedrogową należy do inwestora tego przedsięwzięcia. Zdaniem strony powyższy przepis nakłada na nią obowiązek przebudowy drogi publicznej w związku z inwestycją, jaką jest budowa zespołu fabryk drzwi i okien. Wobec tego Spółka zobowiązana była do poniesienia nakładów na modernizację drogi prowadzącej do zespołu fabryk.

Kwestię kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów normują przepisy art. 15 i 16 u.p.d.p. W brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 roku stanowią one, że kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zdaniem Spółki możliwość poprawy standardu drogi dojazdowej jest związana z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą, tj. poprzez jego poprawę chce ona polepszyć warunki funkcjonowania wybudowanego przez siebie obiektu, a tym samym uzyskać wyższe przychody z najmu. Omawiany wydatek ma więc na celu uzyskanie przychodu.

Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju, z wyjątkiem dokonywanych między spółkami tworzącymi podatkową grupę kapitałową a także wpłat na rzecz Polskiej Organizacji Turystycznej. Zdaniem Spółki przekazanie kwoty 800.000,00 zł Powiatowi nie było darowizną, lecz wypełnieniem obowiązków wynikających z przepisu art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Ponadto w zamian za poniesione koszty Spółka uzyska świadczenie wzajemne, polegające na możliwości korzystania z podwyższonego standardu oraz bardziej dostosowanej do jej potrzeb drogi, co tym bardziej świadczy o tym, że świadczenie to nie było darowizną.

Nakładów na remont omawianej drogi nie można również zaliczyć do nakładów na środki trwałe. Konsekwentnie, zdaniem Spółki nakłady te powinny zostać rozpoznane jako koszty uzyskania przychodów.

W kwestii momentu zaliczenia omawianych nakładów do kosztów uzyskania przychodów Spółka podniosła, że jej zdaniem koszty te posiadają charakter pośredni, tzn. nie są bezpośrednio związane z żadnym konkretnym przychodem Spółki, umożliwiają natomiast podniesienie standardu funkcjonowania fabryk, przeznaczonych na wynajem, wpływając tym samym na wysokość spodziewanych przychodów. Powinny być zatem potrącane w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust 4d i 4e u.p.d.p.

Spółka powołała się w tym zakresie na interpretację indywidualną wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 5 maja 2009 roku (znak: [...]), która dotyczyła możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionego przez Spółkę wydatku w kwocie 200.000,00 zł tytułem zwrotu nakładów poniesionych przez B sp. z o.o. w związku z realizacją Porozumienia. W tej interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że: "(...) wydatek dokonany przez Spółkę może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów już w dniu jego poniesienia, niezależnie od tego czy Spółka uzyskała przychód czy też nie. Powyższe wynika z konstrukcji kosztu pośredniego, którego nie można powiązać z konkretnym przychodem podatnika".

W wydanej w dniu [...] interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał przedstawione stanowisko za nieprawidłowe. W uzasadnieniu organ podniósł, że aby dany wydatek, spełniający wymogi wynikające z art. 15 ust. 1 u.p.d.p., mógł zostać uwzględniony jako koszt uzyskania przychodu, nie może znajdować się w katalogu wydatków podlegających wyłączeniu z kategorii kosztów uzyskania przychodów określonym w art. 16 ust. 1 powołanej ustawy. Zgodnie natomiast z brzmieniem art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.p. nie uważa się za koszty uzyskania przychodów darowizn i ofiar wszelkiego rodzaju, z wyjątkiem dokonywanych między spółkami tworzącymi podatkową grupę kapitałową, a także wpłat na rzecz Polskiej Organizacji Turystycznej, z tym że kosztem uzyskania przychodów są koszty wytworzenia lub cena nabycia produktów spożywczych, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 16 ustawy o podatku od towarów i usług, przekazanych na rzecz organizacji pożytku publicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz.U. Nr 96, poz. 873, z późn. zm.).

Instytucję prawną darowizny określają przepisy art. 888-902 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), jako umowę polegającą na zobowiązaniu się darczyńcy do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku (na zasadzie dobrowolności). Darowizna ma charakter świadczenia nieodpłatnego i nieekwiwalentnego, które dochodzi do skutku w drodze umowy jednostronnej zobowiązującej. Zgodnie z przyjętą linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego darowizną nie jest przekazanie środków pieniężnych na realizację dróg dojazdowych, sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, energetycznej i gazowej, będącej wprawdzie własnością gminy, lecz której to infrastruktury podatnik będzie w przyszłości użytkownikiem, w potocznym rozumieniu tego słowa (wyrok NSA z 29 sierpnia 1997 r. sygn. akt III SA 67/96). Co do zasady zatem w sytuacjach przekazywania środków finansowych na realizacje czy modernizacje dróg dojazdowych nie będziemy mieli do czynienia z darowizną. Organ podkreślił jednak, że w przedstawionym zdarzeniu przyszłym wskazano, iż środki pieniężne na modernizację drogi miały zostać przekazane Powiatowi "na podstawie umowy, którą strony nazwały umową darowizny". Zgodnie z brzmieniem art. 199a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej O.p., organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. Organ jednak nie ma podstaw do stosowania tego przepisu w toku postępowania dotyczącego wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Co więcej nie może również dokonać ustalenia rzeczywistego zamiaru stron i celu czynności prawnych, gdyż nie jest organem uprawnionym do prowadzenia stosownego postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie. Podstawą do wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego jest stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku ORD-IN. Tymczasem w przedmiotowym wniosku wskazano, iż środki zostaną przekazane na podstawie umowy darowizny. Jeżeli zatem z treści rzeczonej umowy, ze zgodnego zamiaru stron oraz celu czynności wynikało dokonanie darowizny środków finansowych na rzecz Powiatu, Spółka nie będzie mogła zaliczyć ww. kwoty do kosztów uzyskania przychodów, z uwagi na brzmienie przytoczonego wyżej przepisu art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.p.

Organ podniósł też, że niezależnie od powyższego poniesionego wydatku Spółka nie może traktować jako inwestycji w obcym środku trwałym.

Odnosząc się do kwestii momentu zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów poniesionego wydatku, organ wskazał, że z uwagi na pośredni charakter tego wydatku, w sytuacji, gdy wydatek ten mógłby zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, do określenia momentu jego zaliczenia do tychże kosztów zastosowanie znajdzie art. 15 ust. 4d u.p.d.p., w myśl którego koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia prawa z dnia 11 grudnia 2009 r. Minister Finansów w piśmie z dnia 28 stycznia 2010 r. stwierdził brak podstaw do zmiany wydanej interpretacji indywidualnej.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji podnosząc zarzuty naruszenia art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 4d w związku z art. 16 ust. 1 pkt 14 u.p.d.p. poprzez uznanie, że wydatek poniesiony przez Spółkę w kwocie 800.000 zł w wykonaniu obowiązków przewidzianych w Porozumieniu z dnia 19 stycznia 2007 r. został przekazany tytułem darowizny i w konsekwencji nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów, a także naruszenie art. 121 § 1 O.p. i art. 14b § 1-3 O.p. poprzez faktyczne zastosowanie w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej art. 199a § 1 O.p.

W uzasadnieniu Spółka podkreśliła, że causa świadczenia skarżącej w kwocie 800.000 zł nie była zawarta w umowie darowizny, lecz była determinowana treścią Porozumienia. Organ bezpodstawnie odstąpił od badania tej kwestii. Ponownie strona podniosła, że jej wolą nie było obdarowanie Powiatu kwotą 800.000 zł, lecz przekazanie kwoty w wykonaniu obowiązków zapisanych w Porozumieniu, a także obowiązków wynikających z art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Poniesiony wydatek miał na celu osiągnięcie korzyści w postaci poprawy standardu drogi dojazdowej, co świadczy o ekwiwalentności dokonanego świadczenia. W związku z powyższym wydatek ten stanowił koszt uzyskania przychodu.

Zdaniem Skarżącej, działanie organu polegające na wydaniu dwóch różnych interpretacji (z dnia [...] r., znak: [...] oraz z dnia 5 maja 2009 r., znak: [...]) w identycznym stanie faktycznym i przy niezmienionym stanie prawnym naruszyło zasadę zaufania do organów podatkowych, będącą jedną z podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego. Niedopuszczalne jest bowiem różnicowanie podatkowego traktowania mających swą causa w tym samym stosunku zobowiązaniowym (Porozumienie) wydatków od podmiotu, na rzecz którego dany wydatek jest ponoszony.

Zdaniem skarżącej nieprawidłowe jest działanie polegające na ustalaniu tożsamości stanów faktycznych w oparciu o treść pytania sformułowanego przez stronę we wnioskach. Pozostaje bowiem bezsporne, że tożsamość stanów faktycznych w przedmiotowej sprawie powinna być rozpatrywana w oparciu o stosunek zobowiązaniowy (w tym przypadku Porozumienie) łączący stronę skarżącą z Powiatem w odniesieniu do kwoty 200.000,00 zł (będącej przedmiotem wyżej powołanej interpretacji prawa podatkowego z dnia 5 maja 2009 r.) oraz kwoty 800.000,00 zł (będącej przedmiotem zaskarżonej interpretacji indywidualnej).

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż - wbrew jej wywodom - zaskarżona interpretacja przepisów prawa podatkowego nie narusza prawa.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji należy podkreślić, że w pełni odpowiada ona obowiązującym przepisom prawa materialnego. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu podatkowego naruszenia przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego.

Zgodnie z treścią art. 14b § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Przepis art. 14c § 1 O.p. przewiduje, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Od uzasadnienia prawnego można odstąpić, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 O.p.).

Z powyższych przepisów wynika, że przedmiotem oceny dokonywanej przez organ podatkowy jest stanowisko wnioskodawcy dotyczące oceny prawnej opisanego przez niego stanu faktycznego. Należy podkreślić, że w trakcie i obszarze postępowania o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie organy podatkowe nie są uprawnione do prowadzenia postępowania dowodowego; postępowanie tego rodzaju i w tym zakresie w unormowaniach rozdziału 1 działu II Ordynacji podatkowej nie zostało przez ustawodawcę przewidziane. Stan faktyczny rozpatrywanej przez organy administracji interpretacji prawa podatkowego wynika z wniosku podmiotu, który o jej udzielenie się ubiega, natomiast organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania ustaleń stanu faktycznego (są związane stanem faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę).

Jak wynika z powyższego, podatnik nie może w drodze wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie domagać się ustalenia stanu faktycznego, a do tego w gruncie rzeczy sprowadzają się zarzuty skargi. Strona dąży bowiem do przesądzenia, czy przekazanie Powiatowi kwoty 800.000 zł miało charakter darowizny, tak jak to strony wprost określiły w Porozumieniu, czy też nastąpiło w wykonaniu innego rodzaju umowy. Przesądzenie jednak tej kwestii wymagałoby zbadania treści umowy, treści Porozumienia, ewentualnego przesłuchania stron – a więc przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, do czego, jak wskazano, organ nie jest uprawniony w ramach postępowania w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej. Rolą organu w tym postępowaniu udzielenie odpowiedzi na zadane pytanie, lecz wyłącznie w realiach stanu faktycznego przedstawionego przez pytającego. Organ nie ma zaś możliwości, aby przekształcić opis zdarzenia, które podatnik oznaczył w stanie faktycznym. Skoro więc w złożonym wniosku Spółka wskazała, że w Porozumieniu strony ustaliły, że środki zostaną przekazane Powiatowi w drodze umowy darowizny oraz że następnie taka umowa została zawarta, to organ zobowiązany był odnieść się do takiego właśnie stanu faktycznego. Wbrew zarzutom skargi organ nie mógł badać causy zawartego Porozumienia i ustalać, czy wolą stron było zawarcie innej niż darowizna umowy.

Zarzut naruszenia art. 199a § 1 O.p. jest bezzasadny. Organ nie stosował tego przepisu, odniósł się jedynie do przedstawionego przez Spółkę stanu faktycznego. Wobec określenia we wniosku, że kwota 800.000 miała zostać przekazana na podstawie umowy darowizny, organ zobowiązany był przyjąć ten fakt jako element stanu faktycznego, który będzie przedmiotem subsumpcji pod mające zastosowanie normy prawa.

Podobnie za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 121 § 1 O.p. przez wydanie dwóch różnych interpretacji na gruncie tożsamego stanu faktycznego. Strona powoływała się przy tym na fakt wydania w dniu 5 maja 2009 r. interpretacji indywidualnej, nr [...], jednakże wbrew jej stanowisku, interpretacja ta dotyczyła odmiennego stanu faktycznego. Odnosiła się ona bowiem do kwestii rozpoznania jako koszt uzyskania przychodu w dacie poniesienia kwoty 200.000 zł, którą Spółka przekazała B Sp. z o.o. w ramach rozliczeń nakładów poniesionych przez ten podmiot w wykonaniu Porozumienia. Obowiązek rozliczenia tych nakładów wynikał z faktu nabycia przez Spółkę praw i obowiązków wynikających z Porozumienia. Kwotę tę B Sp. z o.o. przekazała uprzednio Powiatowi w ramach realizacji Porozumienia, a Spółka, nabywając prawa i obowiązki z niego wynikające, kwotę tę B Sp. z o.o. zwróciła. Jest to więc zasadniczo odmienny stan faktyczny – przede wszystkim inne są podmioty, pomiędzy którymi dokonywane jest przysporzenie, a ponadto inny jest tytuł prawny tego przysporzenia – nie jest nim bowiem Porozumienie dotyczące zasad realizacji inwestycji drogowej, ale Aneks z dnia 24 kwietnia 2007 r. dotyczący przejęcia przez Spółkę praw i obowiązków jednej ze stron Porozumienia oraz zasad wzajemnych rozliczeń pomiędzy nimi. Nie była to więc darowizna, ale zwrot poniesionych nakładów. Na gruncie takiego stanu faktycznego Minister Finansów stwierdził, że kwota 200.000 zł przekazana B Spółce z o.o. stanowi wydatek poniesiony w związku z przejęciem praw i obowiązków wynikających z Porozumienia, który może zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia. Stwierdzenie więc w zaskarżonej interpretacji, że kwota 800.000 zł przekazana Powiatowi w wyniku Porozumienia, na podstawie umowy darowizny, nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów, nie narusza art. 121 § 1 O.p., bowiem dotyczy odmiennego stanu faktycznego.

Nie jest też zasadny zarzut pominięcia przez organ powołanych przez stronę interpretacji indywidualnych oraz orzeczeń sądowych. Podjęte rozstrzygnięcie determinowane jest określonym we wniosku stanem faktycznym, z którego wynika, że środki zostały przekazane Powiatowi na podstawie umowy darowizny. Organ odniósł się do tego stanu faktycznego wskazując, że w tej sytuacji środki te nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, ale jednocześnie zasygnalizował, że rozstrzygnięcie może być odmienne w sytuacji, gdyby uznać, że nie była to umowa darowizny. W uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji wyraźnie wskazano, że "darowizna środków finansowych dokonana na rzecz Powiatu nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów Spółki, w konsekwencji wydatek z tego tytułu nie może również zostać rozpoznany jako koszt uzyskania przychodu w dacie jego poniesienia. (...) w sytuacji, gdy przekazanie środków przez Spółkę na rzecz Powiatu nie miałoby charakteru darowizny – czego tut. organ działając w ramach udzielonych mu upoważnień nie może przesądzić w niniejszej interpretacji – wówczas Spółka mogłaby zaliczyć wartość wskazanych kwot do kosztów uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych." (str. 6 interpretacji). Podkreślić ponownie należy, że instytucja interpretacji indywidualnej nie służy rozstrzyganiu wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.