Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 414/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 64 § 2, 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1, art. 52, art. 53 ust. 3, art. 54
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik SO (del.) Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. K. kwotę 740 zł /słownie: siedemset czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 414/10

UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Wnioskiem z dnia 18 marca 2009 r. (data sporządzenia) Gmina Miejska – [...], reprezentowana przez Prezydenta Miasta [...] zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego – budowa kompleksu Specjalnych Ośrodków Szkolno-Wychowawczych (SOSW) wraz z infrastrukturą techniczną w zakresie: Zespół Szkół dla SOSW nr [.], budynku internatów SOSW nr [.] i SOSW nr [.], sali sportowej dla SOSW nr [.], boiska sportowego, parkingów, dróg wewnętrznych, chodników, ogrodzenia, oświetlenia terenu, zjazdów drogowych na teren kompleksu". Lokalizację inwestycji przewidziano przy ul. C. w P., na działkach nr 439, 468, 458, 434, 435, 451, 449, 446, 457, 438, 437, obręb [...].

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z wnioskiem Gminy Miejskiej – [...] W podstawie prawnej decyzji powołano art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071, ze zm.; dalej k.p.a.) oraz art. 4 ust. 2, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. nr 80, poz. 717, ze zm.; dalej Upizp). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że teren działek, na których ma być zlokalizowana inwestycja położony jest w obrębie Obszaru Górniczego "P.", dla którego została podjęta uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2004 roku, nr [...] w sprawie odstąpienia od obowiązku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do postanowień uchwalonego przez Radę Miasta [...] "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P." – uchwała z dnia [...] lutego 2006 roku, nr [...] – teren zamierzenia mieści się w jednostce przestrzennej III "Ogólnomiejska". W ocenie organu zamierzenie jest zgodne z przyjętymi w studium kierunkami oraz z przepisami szczególnymi. Będzie uzupełnieniem istniejącej infrastruktury terenu niezbędnej dla funkcjonowania zabudowy w tym rejonie miasta. Prezydent wyeksponował także, że decyzję wydano po uprzednim uzgodnieniu z Dyrektorem Okręgowego Urzędu Górniczego w [...] – postanowienie z dnia [...] października 2005 roku, nr [...] – oraz z Zarządem Dróg Miejskich w [...] – pismo z dnia [...] października 2009 roku, nr [...].

W ustawowym terminie odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] wniósł M. K. Odwołujący się zarzucił w nim, że organ błędnie przyjął, iż zmiana zagospodarowania terenu poprzez przeznaczenie go na inwestycję celu publicznego nie wymaga decyzji o zmianie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, czym w jego ocenie, naruszył art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.; dalej Ugn), oraz art. 59 ust. 1 i ust. 2 Upizp. Ponadto M. K. wytknął, że decyzja Prezydenta Miasta [....] narusza jego interes prawny, albowiem inwestycja, której dotyczy została zlokalizowana na stanowiących jego własność działkach nr 438 i 437. Organ pominął fakt, że na zabudowę tych działek odwołujący się posiada decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia budowlanego pn. "Budowa budynku mieszkalnego z częścią usługowo-handlową wraz z towarzyszącą infrastrukturą oraz zjazdem drogowym

i zespołem garaży". W "Analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji z [...] stycznia 2007 r. stwierdzono, że zgodnie z postanowieniami "Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...]" teren owych działek nie jest położony w obrębie obszaru przeznaczonego na realizację zadań rządowych oraz samorządu województwa. W ocenie odwołującego się z powyższego należało wnioskować, że planowana inwestycja nie musi być zlokalizowana na będących jego własnością działkach. W odwołaniu zwrócono również uwagę, że w pierwotnym projekcie decyzji należące do niego działki nie były uwzględniane, jako teren przeznaczony pod lokalizację Specjalnych Ośrodków Szkolno-Wychowawczych.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach swojej decyzji kolegium wskazało, że odwołanie nie mogło zostać uwzględnione, albowiem decyzja Prezydenta Miasta [...] odpowiada prawu. SKO w całości przychyliło się do argumentów i wniosków przedstawionych przez organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO wskazało, że stosownie do art. 63 ust. 1 Upizp w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać nieograniczonej liczbie potencjalnych inwestorów. Decyzje te nie rodzą żadnych praw do terenu i nie naruszają prawa własności oraz uprawnień osób trzecich – art. 63 ust. 2 Upizp. Fakt pozostawania w obrocie prawnym kilku decyzji o warunkach zabudowy tego samego terenu nie uprawnia zatem do wniosku, iż zachodzi tu jakaś kolizja, uzasadniająca zarzut naruszenia prawa. Rozstrzygnięcie, który z podmiotów legitymujących się taką decyzją będzie uprawniony do zrealizowania planowanej przez niego inwestycji zapada na etapie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, albowiem dopiero w tym postępowaniu bada się kwestię uprawnień do terenu, na którym ma być ona zlokalizowana.

Z decyzją SKO nie zgodził się M. K. i zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Zarzucił w niej, że decyzja SKO:

– narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 52, art. 54, art. 63 Upizp, poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta Miasta [.], w sytuacji gdy w stosunku do działek 437 i 438 będących własnością skarżącego organ ten, w pismach z dnia 15 marca 2010 r. (znak [...] oraz [...]) wskazał, iż nastąpiła zmiana projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście I" zgodnie z uwagami skarżącego; utrzymano sposób zagospodarowania działek zgodnie z postanowieniami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...];

– narusza art. 7 i 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy, a w szczególności nie odniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu;

– narusza art. 6 pkt 6 ustawy Ugn oraz art. 59 ust. 1 i ust. 2 Upizp poprzez błędne przyjęcie, że zmiana zagospodarowania terenu poprzez przeznaczenie go na inwestycję celu publicznego nie wymaga decyzji o zmianie warunków zabudowy i ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

– narusza art. 16 § 1 k.p.a., art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, art. 1 Protokołu Europejskiej Konwencji o Ochronie praw Człowieka i Podstawowych Wolności, interes prawny i "słuszny interes odwołującego się" poprzez nieuwzględnienie, że w obrocie prawnym pozostaje skierowana do skarżącego decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], która przewiduje odmienne warunki zabudowy dla działek nr 438 i 437;

– nie uwzględnia okoliczności, że w pierwotnym projekcie decyzji ustalającej lokalizacji inwestycji celu publicznego należące do skarżącego działki nie były uwzględniane, jako teren przeznaczony pod lokalizację Specjalnych Ośrodków Szkolno-Wychowawczych;

– narusza art. 54 pkt 2 lit. b i d Upizp poprzez pominięcie wpływu realizacji inwestycji na zdrowie oraz interesy osób trzecich zamieszkałych w bezpośrednim jej sąsiedztwie oraz na zabytki znajdujące się w jej pobliżu;

– narusza art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 54 Upizp poprzez sporządzenie jej uzasadnienia w sposób niezgodny z ustawowymi wymogami.

Opierając się na wyżej podanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, a także o wstrzymanie wykonania decyzji SKO z dnia [...] lutego 2010 roku, nr [...].

Podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, SKO w [.] wniosło o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2010 r., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Postanowienie to nie zostało zaskarżone.

Podczas rozprawy substytut pełnomocnika skarżącego podtrzymał zarzuty skargi, nadto eksponował, że między skarżącym a Gmina [...] toczyły się rokowania o nabycie działek nr 437 i 438, nadto został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym działki skarżącego zostały umieszczone w takim konturze, którego treść ma prowadzić do wniosku, iż decyzja organu I instancji ustalająca lokalizacje celu publicznego ma być sprzeczna z ustaleniami planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30.08.2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej Ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 Ppsa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę także z urzędu.

Kontroli Sądu podlega decyzja wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Upizp). Cyt. ustawa określa: 1) zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, 2) zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań (art. 1 ust. 1). Zgodnie z art. 4 ust. 1 Upizp "Ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego", zaś w myśl ust. 2 cyt. przepisu "W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy". Jako fakt notoryjny orzekające w sprawie organy uznały, że dla obszaru objętego zakresem rozstrzygania brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia tego nie kwestionuje skarżący.

Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało na wniosek inwestora – Gminy Miejskiej [...], wnoszącej o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 Upizp "Inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio". To ostatnie zastrzeżenie związane jest ze zmianą przeznaczenia terenu, tj. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Pod pojęciem inwestycji celu publicznego art. 2 pkt 5 Upizp nakazuje rozumieć "działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 Ugn". Zarówno w decyzji organu I, jak i II instancji nie wskazano o realizację jakiego celu ujętego w dyspozycji art. 6 Ugn chodzi, przy ustaleniu lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Biorąc pod uwagę przedmiot inwestycji (budowa ośrodków szkolno-wychowawczych) można przyjąć, że zachodzi przypadek celu publicznego w rozumieniu określonego w art. 6 pkt 6) Ugn – budowa i utrzymywanie pomieszczeń dla urzędów organów władzy, administracji, sądów i prokuratur, państwowych szkół wyższych, szkół publicznych, a także publicznych: obiektów ochrony zdrowia, przedszkoli, domów opieki społecznej, placówek opiekuńczo-wychowawczych i obiektów sportowych. Niemniej jednak organy orzekające w sprawie winny jednoznacznie wskazać cel, ujęty w dyspozycji art. 6 Ugn tak, aby nie było żadnych wątpliwości, co do podstawy prawnej orzekania.

W myśl art. 51 ust. 1 Upizp "W sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do: 1) inwestycji celu publicznego o znaczeniu krajowym i wojewódzkim – wójt, burmistrz albo prezydent miasta w uzgodnieniu z marszałkiem województwa; 2) inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym – wójt, burmistrz albo prezydent miasta; 3) inwestycji celu publicznego na terenach zamkniętych – regionalny dyrektor ochrony środowiska. Z akt administracyjnych nie wynika znaczenie przedmiotowej inwestycji, tj. czy ma ona charakter gminny, powiatowy, wojewódzki względnie krajowy, takiego charakteru nie określono również we wniosku wszczynającym postępowanie. Brak określenia charakteru inwestycji celu publicznego rodzi wątpliwość, co do zachowania prawidłowego trybu wydawania decyzji, bowiem w przypadku inwestycji o znaczeniu krajowym lub wojewódzkim istnieję obowiązek poprzedzenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uzgodnieniem z marszałkiem województwa. Organ I instancji w podstawie prawnej swej decyzji przywołał art. 51 ust. 1 pkt 2 Upizp, co wskazywałoby, że inwestycja ma znaczenie powiatowe lub gminne. W uzasadnieniu z kolei swej decyzji (s. 3) SKO przyjęło, że charakter tej inwestycji nie wykracza poza znaczenie powiatowe lub gminne. Rzecz jednak w tym, że to ustalenie ma charakter dowolny i nie wynika z żadnego dowodu. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane zaniechanie w aspekcie braku wskazania celu z art. 6 Ugn oraz brak jednoznacznego wskazania znaczenia przedmiotowej decyzji, uznać należy, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji narusza przeto art. 107 § 3 k.p.a., z którego wynika, że należy w nim wskazywać fakty, jakie organ uznał za udowodnione i dowody, na których się w tym zakresie opierał. Naruszenie to, może mieć z kolei istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa).

Zgodnie z art. 52 Upizp ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (ust. 1), zaś wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Elementy tego wniosku zostały przez ustawodawcę określone jako obowiązkowe, tymczasem analiza źródłowego wniosku Prezydenta Miasta [...] działającego imieniem Gminy Miejskiej [...] wskazuje, że wniosek ten jest niekompletny. Z treści tego wniosku (s. 2) wynika, że dołączono do niego koncepcję architektoniczną zagospodarowania, w przekazanych Sądowi aktach takiej koncepcji brak. Brakuje zatem gabarytów projektowanych obiektów. Taki sam brak stwierdzić należy w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, w tym aspekcie wniosek nie zawiera żadnych danych. Z powyższych przyczyn wniosek nie zawiera wszystkich elementów, o których mowa w art. 52 Upizp. Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienia podania bez rozpoznania. Mimo braków samego wniosku organ I instancji rozpoznał go i wydał decyzję, a organ II instancji braków tych nie dostrzegł utrzymując ją w mocy.

Zgodnie z art. 53 ust. 3 Upizp "Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Akta sprawy zawierają taką analizę sporządzoną przez mgr inż. arch. Z. C., gdzie w pkt 3 "Ustalenia dotyczące stanu prawnego" ppkt 3.2 stwierdzono m. in., że działki o nr 437 i 438 są własnością wnioskodawcy. Wnioskodawcą w przedmiotowej sprawie administracyjnej było Miasto [...], z dołączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów wynikać ma z kolei, że to skarżący – M. K., jest właścicielem tych działek. Jako jeden z załączników do decyzji organu I instancji potraktowano analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (załącznik nr 2), gdzie powtórzono w pkt 3 ppkt 3.2. ustalenie co do stanu prawnego działek o nr 437 i 438. W odwołaniu, jak i w skardze M.K powołuje się na to, że jest właścicielem obu tych działek, a nadto, iż uzyskał od Prezydenta Miasta [...] decyzję o ustaleniu warunków zabudowy dla tych dwóch działek. Biorąc pod uwagę art. 55 Upizp, wedle którego "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę" nie może pozostać w obrocie prawnym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, której częścią są ustalenia co do stanu prawnego nieruchomości objętych tą decyzją, a które pozostają w sprzeczności z dowodami zebranymi w trakcie postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie takiej decyzji.

Niezależnie od powyższej uwagi, zdaniem Sądu w tym składzie, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga, aby zawierała załącznik stanowiący analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl art. 54 Upizp "Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1". Są to ustawowe składniki decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Powołane w załączniku nr 2 do decyzji organu I instancji rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, zwane dalej Rozp. z 2003) zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 61 ust. 6 Upizp. Miejsce tego przepisu wskazuje, że cyt. rozporządzenie ma zastosowanie wyłącznie w przypadku prowadzenia postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazuje na to ponadto treść samego Rozp. z 2003. Treść jego § 1 ("Rozporządzenie określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania (...)", § 3 ust. 1 ("W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy"), § 9 ust. 1 ("Warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną") i ust. 2 ("Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy") jednoznacznie wskazują, że ma ono zastosowanie wyłącznie do postępowania o ustalenie warunków zabudowy. W tej sytuacji decyzja Prezydenta Miasta [...] zawierała element nie przewidziany przepisami Upizp. Oznacza to, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 54 Upizp, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa).

Argumentacja skargi odnosząca się do wpływu na dopuszczalność samego wydania, a także i treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującej również działki nr 437 i 438 w aspekcie uprzednio uzyskanej przez M. K. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla działek o nr 437 i 437, w ocenie Sądu nie jest trafna. Zdaniem Sądu SKO przywołujące dyspozycję art. 63 ust. 1 Upizp ("W odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości") nie zwróciło uwagę, że przepis powyższy nie odnosi się do stanu faktycznego, jaki zaistniał w sprawie, niemniej jednak z brzmienia art. 63 ust. 2 Upizp – "Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji" – wynika dostatecznie wyraźnie, że decyzja o warunkach zabudowy nie narusza praw osób trzecich, w tym także praw do ubiegania się o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w odniesieniu do działek, w stosunku do których uprzednio wydana została decyzja o warunkach zabudowy. Trwałość decyzji wydanych na podstawie przepisów rozdziału 5 Upizp określa jej art. 65, którego ust. 1 stanowi, że "Organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli: 1) inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę; 2) dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji", zaś ust. 2 stanowi, że "Przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę". Zarzut skargi o ochronie praw nabytych w aspekcie uzyskania przez skarżącego decyzji o warunkach zabudowy nie jest więc słuszny, gdyby tłumaczyć go jako zakaz a priori ustalania dla terenu obejmującego działki nr 437 i 438 decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Samo wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie oznacza także naruszenia zasady trwałości decyzji ostatecznej, o tym która z decyzji (o warunkach zabudowy lub decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego) obejmująca te same działki pozostanie w obrocie, przesądzi uzyskanie pozwolenia na budowę przez odpowiedniego inwestora.

Brak podzielenia przez Sąd zasadniczej linii argumentacyjnej strony skarżącej nie oznacza jednakże, iż kwestia ochrony własności jego działek nie miała znaczenia w sprawie. W myśl art. 1 ust. 2 Upizp "W planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 2) walory architektoniczne i krajobrazowe; 3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; 4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; 6) walory ekonomiczne przestrzeni; 7) prawo własności; 8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 9) potrzeby interesu publicznego". Do akt sądowych dołączono kopię pisma z 15.03.2010 r. wystosowaną przez Zastępcę Prezydenta Miasta [...], działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], skierowaną do skarżącego. W piśmie tym organ gminy negatywnie rozpatruje propozycję zamiany działek 437 i 438, uznając, że autor koncepcji zagospodarowania przychylił się do zmiany lokalizacji budynku internatu, co umożliwić ma zagospodarowanie działek skarżącego zgodnie z uzyskaną przez niego decyzją o warunkach zabudowy. Skoro w aktach administracyjnych brak było, jak to uprzednio stwierdzono, charakterystyki zagospodarowania z podaniem gabarytów i parametrów technicznych zabudowy, nadto treść pisma Prezydenta Miasta [...] z [...].03.2010 r. wskazuje, że Gmina [...] dopuszcza inne usytuowanie obiektów objętych własnym zamiarem inwestycyjnym, pozwalającym na braku konieczności zajęcia pod ten zamiar działek skarżącego, to cel, o jakim mowa w art. 1 ust. 2 pkt 7 Upizp nie został w postępowaniu przed organami obu instancji prawidłowo oceniony. Braki w tym zakresie sprowadzają się do zarzutu naruszenia art. 7 k.p.a. zobowiązującego organy administracji publicznej uwzględniać także potrzebę godzenia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Naruszenie to w ocenie Sądu wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa.

Zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b Upizp poprzez pominięcie wpływu inwestycji na zdrowie ludzi oraz zabytki o tyle tylko jest uzasadniony, że z decyzji organu I instancji nie wynika, aby ustalenia w tym aspekcie zostały decyzji poczynione. Jak to uprzednio wykazano wniosek źródłowy o wydanie decyzji nie zawierał danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. Co do ochrony zabytków, to sam skarżący nie precyzuje swojego zarzutu, ograniczając się do stwierdzenia, że takowe znajdują się w pobliżu planowanej inwestycji. W decyzji organ I instancji nie poczynił żadnych ustaleń co do wpływu inwestycji na dziedzictwo kulturowe, a jest to jeden z obligatoryjnych elementów decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

Uchwalenie i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obszar planowanej inwestycji nie miało znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji, jako że miało to miejsce już po ich wydaniu. Fakt ten będzie miał jednak znaczenie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w razie uprawomocnienia się wyroku.

Konkludując, stwierdzone przez Sąd uchybienia, jakich dopuścił się organ I instancji mieszczą się w dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, utrzymując w mocy decyzję dotkniętą naruszeniami wyeksponowanymi w uzasadnieniu wyroku organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, co oznacza z kolei uzasadniony zarzut naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, to zaś przy uwzględnieniu brzmienia art. 134 Ppsa nakazuje Sądowi uchylić decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 Ppsa. Wyrok opatrzono klauzulą ochrony tymczasowej z art. 152 Ppsa.