Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2423/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 4, ust. 3, ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Renata Nawrot, , Protokolant sekr. sąd. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2020 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zmiany sposobu użytkowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]września 2019 r., nr[...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2096, zwanej dalej "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), po rozpoznaniu odwołania [...]Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr[...], wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] lutego 2019r. złożonego przez ww. Spółkę w sprawie zmiany sposobu użytkowania garażu na lokal usługowy w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...]w W. na działkach ew. nr [...]z obrębu[....], utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta[...].

Zaskarżona decyzja wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu [...]lutego 2019 r. [...]Sp. z o.o. Sp.k. (dalej także: "skarżąca"), dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania garażu na lokal usługowy, w budynku mieszkalno-usługowym przy ul. [...]w W. na działkach ew. nr [...]z obrębu[...].

Prezydent [...]postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr[...], nałożył na skarżącą obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów.

W dniu [...] kwietnia 2019 r. Spółka złożyła pismo informujące, że bilans miejsc postojowych dla budynku po zmianie sposobu użytkowania jest zawarty w załączonym do wniosku projekcie i jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dołączyła zaświadczenie o zgodności planowanego zamierzenia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Po rozpatrzeniu ww. zgłoszenia Prezydent [...]na podstawie art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego decyzją z [...] kwietnia 2019 r., nr[...], wniósł sprzeciw wobec planowanych robót budowlanych.

Od powyższej decyzji, odwołanie w ustawowym terminie, złożyła [...]Sp. z o.o. Sp.k.

Wojewoda [...]rozpoznając odwołanie stwierdził, że organ pierwszej instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy. Prezydent [....]postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr[...], słusznie nałożył obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez: "wykazanie zachowania ilości miejsc parkingowych dla obsługi budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze zgodnie z ustaleniami zawartymi w decyzji Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2013 r. o warunkach zabudowy (budynek mieszkalny wielorodzinny z usługami w parterze i garażem podziemnym został zrealizowany na podstawie decyzji Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę, która została wydana w oparciu o ustalenia zawarte w Decyzji Nr [...]z dnia [...] sierpnia 2013 r. o warunkach zabudowy)".

Decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr[...], o warunkach zabudowy określiła, że na terenie inwestycji należało zapewnić miejsca postojowe w ilości 25-38 miejsc/1000m2 powierzchni użytkowej handlu i usług oraz 1 miejsce na 1 mieszkanie, jednak nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 powierzchni użytkowej mieszkania. Zgodnie z tymi wytycznymi zapewniono 45 miejsc parkingowych.

Następnie decyzja Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr[...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na działkach ew. nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...] i [...] w W., stała się ostateczna w dniu [...] września 2014 r. Tym samym zostały zatwierdzone warunki odnośnie ilości miejsc parkingowych.

W dniu [...] listopada 2014 r. podjęta została Uchwała Nr [....]Rady [...]w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]- część I. Przywołane w treści odwołania ustalenia ww. uchwały zawarte w § 14 odnośnie lokalizacji miejsc parkingowych dla samochodów osobowych nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Pomimo wejścia wżycie planu miejscowego, którego zapisy stały się sprzeczne z ww. decyzją o warunkach zabudowy - wydana wcześniej decyzja pozostała utrwalona pozwoleniem na budowę. Dlatego też – zdaniem Wojewody [...]– organ pierwszej instancji słusznie zauważył, że planowana zmiana sposobu użytkowania 8 miejsc parkingowych w parterze budynku na lokal usługowy objęta przedmiotowym zgłoszeniem może być realizowana w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr[...].

Organ odwoławczy stwierdził, że zgodność przedmiotowej inwestycji polegającej na przebudowie pomieszczeń i zmianie sposobu użytkowania części garażu na parterze na lokal usługowy w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w W. powinno badać się w oparciu o decyzję pierwotną, na podstawie której ww. budynek otrzymał pozwolenia na budowę, a nie ustaleń później uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu.

Wojewoda [...] ustalił, że zmiana sposobu użytkowania garażu na lokal usługowy w zakresie minimalnej liczby miejsc postojowych spowoduje niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr[...], inwestycji zrealizowanej na podstawie decyzji Prezydenta [...]z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr[...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze i garażem podziemnym na działkach ew. nr [...]z obrębu [...] przy ul. [...]w W.

W ocenie organu drugiej instancji, ilość miejsc parkingowych dla obsługi budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze przy ul. [...]należy bilansować zgodnie z ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy i bilansem zawartym w decyzji o pozwoleniu na budowę. Prezydent [...]słusznie wniósł zatem sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Kwestią nie wpływającą na sprawę jest fakt kiedy budynek został oddany do użytkowania, czy też fakt kiedy został wybudowany.

Z takim rozstrzygnięciem Wojewody [...]nie zgodziła się skarżąca –[...]Sp. z o.o. Sp. k., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Mając na uwadze powyższy zarzut skarżąca wnosi o:

- uchylenie decyzji organów administracji pierwszej i drugiej instancji,

- zasądzenie kosztów postępowania od organu wg. norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżąca Spółka podnosi, że budynek mieszkalno-usługowy przy ul. [...] w W. został wybudowany i oddany do użytkowania w roku 2016 r. Prezydent [...]w postępowaniu weryfikującym zgłoszenie poddał projekt skarżącej sprawdzeniu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]- część I (uchwała Rady [...]Nr [...]z dnia [...] listopada 2014 r.). Ustalono, że projektowana inwestycja jest w pełni zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w szczególności w zakresie odpowiedniej liczby miejsc parkingowych (37).

Mimo to, Prezydent [...]wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia powołując się na okoliczność, że "Powyższy zapis planu (tzn. § 14 ust 1 pkt 1) dotyczy budynków powstałych przed wejściem w życie planu, a nie wybudowanych po jego uchwaleniu. W związku z tym ilości miejsc parkingowych dla obsługi budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze przy ul. [...]należy bilansować zgodnie z ustaleniami przyjętymi w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr[...], o pozwoleniu na budowę".

Skarżąca wskazuje tymczasem, że interpretacja przepisu § 14 ust. 1 i ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]część I nie jest oczywista, ale zgodnie z jego literalnym brzmieniem oraz ze stanem faktycznym obiektu przy ul.[...], należy stwierdzić, że:

- plan wprowadza wskaźniki parkingowe (ustalone w § 14 ust. 2);

- wskaźniki te obowiązują dla obiektów, które jeszcze nie istniały w dacie wejścia w życie planu;

- budynek przy ul[...]uzyskał pozwolenie na budowę, które stało się ostateczne we wrześniu 2014 r., to jest ok. 3 miesiące przed wejściem wżycie planu;

- budynek zakończono budować i oddano do użytkowania w roku 2016;

- budynek przy ul. [....]nie istniał w dacie wejścia w życie planu;

- do budynku przy ul. [...] znajdują zastosowanie przepisy planu dotyczące wskaźników parkingowych (ustalone w § 14 ust 2 uchwały).

Analiza przepisów planu wykazuje, iż nie reguluje on wprost sytuacji budynków, które ze względu na długotrwałość procesu inwestycyjnego powstały po wejściu w życie planu na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącej nie ma jednak żadnych podstaw prawnych, ani argumentów dla uznania, że nie stosuje się w tym przypadku zasady wynikającej z § 14 ust. 1 ust. 1 planu, to jest, że "ustalenia nie dotyczą budynków istniejących", czyli - a contrario - dotyczą budynków nieistniejących w dacie wejścia w życie planu.

Wojewoda [...]nie uwzględnił odwołania i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta[...], aczkolwiek przeprowadził własną interpretację prawa. Organ zgodził się poniekąd ze stanowiskiem skarżącej, iż według planu miejscowego, przepisy tego planu stosuje się do budynków wybudowanych po jego wejściu w życie. Wskazał jednak, że pomimo wejścia w życie planu miejscowego, którego zapisy stały się sprzeczne z ww. decyzją o warunkach zabudowy - wydana wcześniej decyzja pozostała utrwalona pozwoleniem na budowę, wobec czego zgodność przedmiotowej inwestycji powinno badać się w oparciu o decyzję pierwotną.

Skarżąca uważa, że takie stanowisko organu narusza art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, gdyż według niej przepis ten w sposób nie pozostawiający wątpliwości nakazuje stosowanie dla zmiany sposobu użytkowania obiektu przepisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan taki obowiązuje na danym terenie.

Budowa budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w W. została zakończona, a obiekt ten oddano do użytkowania w roku 2016 r. W ten sposób definitywnie zakończono proces inwestycyjny wszczęty uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr[...], zrealizowany na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2014r., nr [...]i sfinalizowany decyzją PINB o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] lipca 2016 r., nr[...].

W świetle zasad Prawa budowlanego po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wszelkie następne roboty budowlane prowadzone na nieruchomości przy ul. [...]stanowią nową inwestycję budowlaną, niezależną pod względem prawnym od wcześniejszych działań związanych z zabudowaniem tej nieruchomości. Budynek ten można przebudować, wymienić na nowy lub zmienić jego sposób użytkowania w całości lub w części - według potrzeb właściciela - a do działań tych mają zastosowanie przepisy aktualnie obowiązujące na tym terenie. Zabudowana nieruchomość przy ul. [...] podlega zatem regulacjom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tak jak cały obszar planu, z wyjątkiem działek, na których toczy się proces inwestycyjny na podstawie decyzji o pozwoleniach na budowę wydanych przed wejściem w życie planu.

Skarżąca wskazuje ponadto na treść art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), stwierdzając, że wprowadza on zasadę, iż po wejściu w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wszelkie sprawy związane z lokalizacją nowych inwestycji oraz zmianą sposobu użytkowania obiektów istniejących, rozpatruje się na podstawie przepisów planu miejscowego, a nie wydanych wcześniej decyzji o warunkach zabudowy.

Reasumując, w przekonaniu skarżącej, do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania lokalu oraz związanej z tym zmiany ilości miejsc postojowych dla budynku zrealizowanego oddanego do eksploatacji w 2016r., zastosowanie znajdują przepisy obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]- część I.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019r., poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja Wojewody[...], jak i utrzymana nią w mocy decyzja Prezydenta [...]z [...]kwietnia 2019 r. naruszają prawo w sposób wskazany powyżej, a skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się zasadne.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w dniu [...] lutego 2019 r. skarżąca dokonała zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na zmianie sposobu użytkowania części budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w W. położonego na działkach ew. nr [...]z obrębu[...], tj. garażu zlokalizowanego na parterze ww. budynku na lokal usługowy.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr[...], wezwał skarżącą do uzupełnienia ww. zgłoszenia poprzez wykazanie zachowania ilości miejsc parkingowych dla obsługi budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze zgodnie z ustaleniami zawartymi w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]o warunkach zabudowy oraz decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...]o pozwoleniu na budowę.

Skarżąca uznaje natomiast za prawidłowe wykazanie bilansu miejsc parkingowych dla przedmiotowego budynku zgodnie z Uchwałą Nr [..]Rady [...]z dnia [...]listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]- część I (Dz. Urz. Woj. [...]z dnia [...] grudnia 2014 r., poz. [...], dalej "m.p.z.p."), który w § 14 ust. 2 określa inny przelicznik niż decyzja o warunkach zabudowy z 22 sierpnia 2013 r. Powyższa uchwała, zgodnie z § 36 weszła w życie po upływie 30 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa[...].

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane, zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. W zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć m.in. zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przepis art. 71 ust. 3 stanowi, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji.

Stosownie do art. 71 ust. 5 pkt 2 cyt. ustawy, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innych aktów prawa miejscowego albo decyzji o warunkach budowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tak ukształtowanym stanie prawnym niewątpliwie rację ma skarżąca wskazując, że w przypadku uchwalenia m.p.z.p., zamierzenie inwestycyjne objęte zgłoszeniem powinno być oceniane przez pryzmat zgodności z takim planem, a nie decyzją o warunkach zabudowy. Obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi bowiem punkt odniesienia do zamierzeń inwestycyjnych realizowanych pod dniu jego wejścia w życie, w tym dla zamierzonej przez skarżącą zmiany przeznaczenia części budynku mieszkalno-usługowego przy ul.[...].

Skarżąca prawidłowo odczytuje przy tym treść § 14 ust. 1 m.p.z.p., zgodnie z którym, ustalenia planu nie dotyczą budynków istniejących oraz przebudowy i nadbudowy budynków istniejących, w tym adaptacji strychów i poddaszy oraz zmiany funkcji pomieszczeń w budynkach istniejących, jeżeli nadbudowa lub zmiana funkcji dotyczy nie więcej niż 4 lokali lub nie więcej niż 300 m powierzchni użytkowej. Chodzi tu zatem o zmianę funkcji pomieszczeń w budynkach istniejących już w dacie wejścia w życie m.p.z.p., co nastąpiło w styczniu 2015 r. Tymczasem nie jest sporne w sprawie, że budynek przy ul. [...]w W. został ukończony i oddany do użytkowania dopiero w 2016 r. Wobec tego, mają do niego zastosowanie przepisy przywołanego m.p.z.p., w tym także postanowienia § 14 ust. 2 dotyczące wskaźników parkingowych dla samochodów osobowych.

Jak jednak podkreślono na wstępie niniejszych rozważań, inwestycja objęta zgłoszeniem dokonanym przez skarżącą dotyczy zmiany sposobu użytkowania jedynie części budynku przy ul. [...] w W., a mianowicie garażu zlokalizowanego na parterze.

W tym stanie rzeczy, Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r. (sygn. akt II OSK 2390/16, CBOSA), w którym NSA stwierdził, że "tej procedurze – w tym weryfikacji pod względem zgodności z ustaleniami Planu miejscowego – podlega tylko zamierzenie objęte zgłoszeniem, czyli ta część obiektu Stacji kontroli pojazdów, której dotyczy zamierzona zmiana sposobu użytkowania, a nie cała ta Stacja. W odniesieniu do pozostałej części Stacji, nieobjętej ww. zmianą, porządek zagospodarowania przestrzennego, w tym wymogi co do wskaźnika miejsc parkingowych, wyznacza nadal Decyzja [...]ZiZT."

Budynek przy ul. [...] w W. nie podlega więc w całości ocenie przez pryzmat ustaleń m.p.z.p., gdyż został on wzniesiony w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, a nie postanowienia planu. Z kolei wydana dla tej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy przewidywała na parterze ww. budynku garaż z ośmioma stanowiskami postojowymi, a nie lokal usługowy. Wobec tego postanowienia tej decyzji zachowują nadal aktualność i są wiążące w odniesieniu do pozostałej części budynku, nie objętej obecnym zamiarem zmiany sposobu użytkowania. Postanowienia ww. decyzji nie mogą natomiast "legitymizować" aktualnie zgłoszonego zamierzenia, ani stanowić punktu odniesienia dla jego oceny. W tym zakresie relewantne znaczenie mają bowiem przepisy obowiązującego m.p.z.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z przepisu art. 71 ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego jasno wynika, że organ architektoniczno-budowlany jest obowiązany m.in. ocenić, czy zamierzona zmiana sposobu użytkowania (części) obiektu budowlanego, której dotyczy zgłoszenie, nie narusza ustaleń obowiązującego m.p.z.p. Temu celowi służy ustanowiony w art. 71 ust. 2 pkt 4 Prawa budowlanego wymóg załączenia do zgłoszenia zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p. Zaświadczenie to, wydawane przez organ planistyczny, nie wiąże jednak organu architektoniczno-budowlanego badającego, czy zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania nie narusza obowiązującego m.p.z.p. (por. wyrok NSA z 11 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2825/15, CBOSA).

W konsekwencji punkt odniesienia do weryfikacji wymaganej liczby miejsc parkingowych na przedmiotowej nieruchomości powinna stanowić łącznie liczba miejsc parkingowych wynikająca odpowiednio z:

– m.p.z.p. – w odniesieniu do części budynku przy ul. [...] objętej zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania – ustalona proporcjonalnie według wskaźnika wynikającego z § 14 ust. 2 m.p.z.p.;

– decyzji o warunkach zabudowy – w odniesieniu do pozostałej części ww. budynku mieszkalno-usługowego nieobjętej zgłoszeniem zmiany sposobu użytkowania.

Dla spełnienia tych wymagań skarżąca powinna zapewnić, że urządzona liczba miejsc parkingowych na terenie przedmiotowej nieruchomości będzie nie mniejsza niż suma miejsc parkingowych ustalona w powyższy sposób na podstawie m.p.z.p. oraz decyzji o warunkach zabudowy. Wykazanie tej okoliczności będzie wymagało zaś niewątpliwie sporządzenia bilansu miejsc parkingowych – o którego przedłożenie powinien prawidłowo wezwać skarżącą Prezydent[...]. Organ pierwszej instancji wadliwie domagał się natomiast od skarżącej wykazania rzeczonego bilansu wyłącznie w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, uznając, że do inwestycji objętej zgłoszeniem nie mają w ogóle zastosowania przepisy obowiązującego m.p.z.p. Z kolei skarżąca przedłożyła nieprawidłowy wskaźnik miejsc parkingowych sporządzony dla całej nieruchomości tylko w oparciu o zapisy § 14 ust. 2 m.p.z.p.

Z przedstawionych względów tutejszy Sąd uznał, że decyzje organów naruszają przepisy art. 71 ust. 2 pkt 4, ust. 3 i ust. 5 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, zaś sprawa wymaga ponownej analizy z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej wyroku z dnia 25 września 2018 r., "skoro (...) to na organie rozpatrującym zgłoszenie spoczywa obowiązek oceny – a więc także wyjaśnienia, i to w sposób dokładny (art. 7 k.p.a.), na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) – czy zgłoszone zamierzenie nie narusza ustaleń m.p.z.p., to przepis art. 71 ust. 3 pr.bud. musi być rozumiany nie tylko jako uprawniający organ do nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia brakującego zaświadczenia o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p. (wymienionego w art. 71 ust. 2 pkt 4 pr.bud.), ale także dokumentów niezbędnych do weryfikacji tego zaświadczenia w zakresie poświadczanej zgodności. Wydaje się zresztą znamienne, że w art. 71 ust. 3 pr.bud. mowa jest ogólnie o "brakujących dokumentach", o które należy uzupełnić zgłoszenie, bez jednoznacznego zawężenia tylko do dokumentów wyszczególnionych w art. 71 ust. 2 pr.bud."

W rozpoznawanej sprawie takim brakującym dokumentem był niewątpliwie ów bilans miejsc parkingowych, który powinien być sporządzony zgodnie z zaprezentowaną wykładnią art. 71 ust. 2 pkt 4 i ust. 5 pkt 2 Prawa budowlanego. Dopiero po przedłożeniu tak sporządzonego bilansu miejsc parkingowych, organ będzie mógł ustalić, czy zachodzi zgodność z decyzją o warunkach zabudowy i m.p.z.p. w tym zakresie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., uwzględniając – stosownie do treści art. 205 § 1 p.p.s.a. wysokość wpisu od skargi (500 zł).