Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 378/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 6 pkt 1, art. 70 c
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Adam Nita, Protokolant Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" . w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], [...] , Dyrektor Izby Skarbowej w K. , powołując się na art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, dalej powoływana jako O.p.), a także na podstawie powołanych w uzasadnieniu decyzji przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o VAT), uchylił decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia [...] r.:

- Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2010 r.,

- Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2011 r.

- i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną:

W wyniku przeprowadzonego w "A" S.A. z/s w K. postępowania kontrolnego w przedmiocie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 i 2011 roku ustalono, że Spółka "A":

w 2010 r.

1. odliczyła podatek naliczony z nieodzwierciedlających rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych faktur VAT dokumentujących nabycie wyrobów ze stali od nw. firm:

- "B" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (łączna wartość odliczonego podatku VAT 29.707,79 zł),

- "C" Sp. z o.o. z siedzibą w S. (łączna wartość odliczonego podatku VAT 230.511,66 zł),

- "D" Sp. z o.o. z siedzibą w S. (łączna wartość odliczonego podatku VAT 149.607,74 zł),

- "E" Sp. z o.o. z siedzibą w M. (łączna wartość odliczonego podatku VAT 30.504,14 zł).

2. wystawiła faktury dostaw wyrobów ze stali dokumentujące transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, na rzecz nw. podmiotów:

- "F" - łączna wartość netto wynikająca z wystawionych faktur wynosi 784.802 zł (do dostaw na rzecz tego podmiotu zastosowano stawkę 0 % na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług),

- "G" - łączna wartość netto wynikająca z wystawionych faktur wynosi 138.628,70 zł (do dostaw na rzecz tego podmiotu zastosowano stawkę 0 % na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług),

- "H" wynikająca z wystawionych faktur łączna wartość netto wynosi 808.462,80 zł, podatek VAT 177.861.82 zł.

3 wystawiła 14 faktur dokumentujących wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz firmy "I" o łącznej wartości netto 720.913,95 zł, podczas gdy Spółka sprzedawała towar w ramach dostaw krajowych opodatkowanych stawką 22%.

w 2011 r.

1. odliczyła podatek naliczony z nieodzwierciedlających rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych faktur VAT dokumentujących nabycie wyrobów ze stali od nw. firm:

- "C" Sp. z o.o. z siedzibą w S. (łączna wartość odliczonego podatku VAT 410.854,03 zł),

- "D" Sp. z o.o. z siedzibą w M. (łączna wartość odliczonego podatku VAT 1.637.754,41 zł),

- "J" z siedzibą w N. (łączna wartość odliczonego podatku VAT 46.322.89 zł),

- "K" Sp. z o.o. z siedzibą w K. (łączna wartość odliczonego podatku VAT 44.419,10 zł),

- "L" Sp. z o.o. z siedzibą w O. (podatek VAT 11.233,20 zł).

2. wystawiła faktury dostaw wyrobów ze stali dokumentujące transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, na rzecz nw. podmiotów:

- "F" - łączna wartość netto wynikająca z wystawionych faktur wynosi 1.416.358,60 zł (do dostaw na rzecz tego podmiotu zastosowano stawkę 0 % na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług),

- "M" - łączna wartość netto wynikająca z wystawionych faktur wynosi 363.627,51 zł (do dostaw na rzecz tego podmiotu zastosowano stawkę 0 % na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług),

- "G" - łączna wartość netto wynikająca z wystawionych faktur wynosi 1.002.735,48 zł (do dostaw na rzecz tego podmiotu zastosowano stawkę 0 % na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług),

- "H" wynikająca z wystawionych faktur łączna wartość netto wynosi 1.450.302,11 zł, podatek VAT 333.569,48 zł.

W konsekwencji, w dniu 14 lipca 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. wydał decyzje:

-Nr [...] , w której:

- skorygował podatek naliczony na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT o kwoty odliczone przez Spółkę z faktur wystawionych przez "B" Sp. z o.o., "C" Sp. z o.o., "D" Sp. z o.o., "E" Sp. z o.o.,

- zakwestionował faktury wystawione dla firm: "F" , "G" w ramach WDT objęte stawką 0% - jako dokumentujące czynności niedokonane,

- zakwestionował faktury wystawione dla "N" w ramach sprzedaży krajowej - jako czynności niedokonane i jednocześnie określił podatek z tytułu ich wystawienia w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług,

- opodatkował stawką 22% dostawy wykonane na rzecz firmy "I" (wykazane przez "A" w ramach WDT) jako sprzedaż krajową;

- Nr [...] , w której:

- skorygował podatek naliczony na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT o kwoty odliczone przez Spółkę z faktur wystawionych przez "C" Sp. z o.o., "D" Sp. z o.o., "J" , "K" Sp. z o.o., "L" sp. z o.o.,

- zakwestionował faktury wystawione dla firm: "F" , "M" , "G" w ramach WDT objęte stawką 0% - jako dokumentujące czynności niedokonane,

- zakwestionował faktury wystawione dla "N" w ramach sprzedaży krajowej - jako czynności niedokonane i jednocześnie określił podatek z tytułu ich wystawienia w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Od decyzji pierwszoinstancyjnych, strona pismami z dnia 8 sierpnia 2016 r. odwołała się, wnosząc o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonym decyzjom Spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie niezbędnych działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy,

2. art. 187 ww. ustawy poprzez wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego zebranego w sprawie,

3. art. 188 ww. ustawy poprzez bezpodstawne oddalenie wniosków dowodowych strony,

4. art. 191 ww. ustawy poprzez pominięcie dowodów korzystnych dla strony przy rozpatrzeniu sprawy,

5. art. 210 § 4 ww. ustawy poprzez brak nienależytego uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji,

6. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług poprzez nienależyte zastosowanie przepisu w przedmiotowym stanie faktycznym, mimo braku podstaw do pozbawienia strony prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych,

7. art. 5 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 13 ust. 1 i art. 42 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędne uznanie, iż zakwestionowane transakcje nie stanowiły wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

W uzasadnieniu odwołania strona zarzuciła organowi kontroli skarbowej odrzucenie wniosków dowodowych przez nią składanych, pomimo, że miały one istotne znaczenie dla sprawy i że stan faktyczny nie został dostatecznie wyjaśniony. Takie działania, zdaniem strony, stanowiły naruszenie zasad Ordynacji podatkowej uregulowanych w przepisach wymienionych powyżej w pkt 1-5. Dodatkowo organ I instancji nie przeprowadzi! żadnych czynności, które mogłyby potwierdzić świadomość podatnika co do uczestnictwa w tzw. oszustwie karuzelowym, którego inicjatorem był A. S.. Całą argumentację ujętą w uzasadnieniu wydanych decyzji oparto o ustalenia wynikające z zeznań A. S. oraz K. W. złożonych w toku postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w K. , nie uwzględniając faktu, że osoby te nie zostały przesłuchane w związku z transakcjami przeprowadzonymi ze Spółką "A", wobec czego ich zeznania mają charakter zbyt ogólny. Przeprowadzenie wnioskowanych przez Spółkę dowodów pozwoliłoby ocenić świadomość Spółki w zakresie transakcji przeprowadzonych z "B" Sp. z o.o., "C" Sp. z o.o., "D" Sp. z o.o. i innymi oraz należytą staranność Spółki przy podejmowaniu współpracy i realizacji transakcji z ww. podmiotami gospodarczymi.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z [...] r. - na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, uchylił decyzje organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Organ odwoławczy obszernie przedstawił ustalenia faktyczne organu I instancji odnośnie zakwestionowanych transakcji w zakresie podatku naliczonego, podatku należnego i transakcji WDT

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. zostały wydane w oparciu o niekompletny materiał dowodowy i niepełne ustalenia dokonane w ramach prowadzonego postępowania. Powyższe uniemożliwia, w ocenie organu odwoławczego, dokonanie w postępowaniu odwoławczym merytorycznej oceny całokształtu faktów i zdarzeń, które miały wpływ na rozliczenie podatku od towarów i usług za przedmiotowe okresy.

W ocenie organu odwoławczego wyniki przeprowadzonego postępowania dowodowego, przedstawione przez organ I instancji w uzasadnieniu decyzji są niewystarczające dla dokonania merytorycznej oceny faktów i zdarzeń, które miały wpływ na podjęte rozstrzygnięcie.

Ponadto, organ I instancji nie wykazał, jakie dowody świadczą o tym, że Spółka "A" była świadomym uczestnikiem wykrytej i opisanej przez organ karuzeli podatkowej. Ponadto, Dyrektor Izby Skarbowej w K. zauważył istotne wady w ustaleniach faktycznych i przeprowadzonym postępowaniu dowodowym dokonanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. na okoliczność zakwestionowanych transakcji odwołującej z jej kontrahentami.

Stwierdzone przez organ odwoławczy wadliwości decyzji uniemożliwiają dokonanie w postępowaniu odwoławczym merytorycznej oceny faktów i zdarzeń, które miały wpływ na wysokość ww. zobowiązania w podatku od towarów i usług za 2010 r. i 2011 r. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie bezspornie zaistniały przesłanki wymienione w art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej obligujące ten organ do wydania decyzji kasacyjnej.

W złożonej skardze z dnia [...]r., Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie oraz błędne zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 ww. ustawy poprzez uznanie, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w wyniku wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe,

- art. 70 c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]. zawiera informacje o fakcie wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe i o dniu, w którym nastąpiło wszczęcie tego postępowania,

- art. 70 c w związku z art. 70 § 6 pkt 1) i art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że ww. pismem z dnia 5 listopada 2015r. Spółka została skutecznie powiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do listopada 2010 r.,

- art. 208 § 1 ww. ustawy wskutek nie umorzenia postępowania za ww. miesiące ze względu na przedawnienie.

Strona zarzuciła, że nie została skutecznie powiadomiona o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r., bowiem pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., informujące na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej, że w dniu 21 października 2015 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia za ww. okres, nie zawiera informacji, że wszczęte zostało postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jak również informacji w jakim dniu nastąpiło to wszczęcie.

Zdaniem Spółki, z uwagi na powyższe braki, pisma z [...] r. nie można uznać za zawiadomienie, o którym mowa w art. 70 c w związku z art. 70 § 6 pkt Ordynacji podatkowej. W tej sytuacji zobowiązanie podatkowe za okres od stycznia do listopada 2010 r. przedawniło się, zatem organ odwoławczy winien umorzyć postępowanie w zakresie ww. zobowiązań Spółki - zgodnie z art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.

Niezależnie od powyższego Spółka zarzuciła, że postępowanie karno - skarbowe zostało wszczęte jedynie z uwagi na zbliżający się upływ terminu przedawnienia. Jest to praktyka sprzeczna z przepisami prawa, co potwierdza stanowisko Prokuratora Generalnego wyrażone w piśmie z lipca 2015r. oraz w sprawie toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym pod sygn. K 31/14, gdzie wskazano, że niedopuszczalne jest bezpodstawne wszczynanie takich postępowań wyłącznie w celu zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Spółka wskazała, że to organ podatkowy a nie podatnik powinien ponieść konsekwencje związane ze swoją opieszałością w postaci przedawnienia zobowiązań podatkowych, do czego by nie doszło gdyby nie opieszałość Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że w niniejszej sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej p.p.s.a.).

Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak zakreślonym zakresie wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej wydał decyzję kasacyjną w trybie art. 233 § 2 O.p. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W rozpoznawanej sprawie, Spółka nie zgłosiła zarzutów co do podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu odwoławczego, które czyniło zadość zarzutom podniesionym w odwołaniu, ale zgłosiła zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego za okres od stycznia do listopada 2010 r.

Sąd w składzie orzekającym, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi w pierwszej kolejności stwierdza, że w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy wydał decyzję kasacyjną, prawidłowo przyjmując, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w w znacznej części. Organ odwoławczy przekazując sprawę, słusznie wskazał na okoliczności faktyczne, które organ pierwszej instancji będzie miał obowiązek zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, przy czym wskazanie zawierało konkretne zalecenia co do zakresu tego postępowania. Z punktu widzenia treści art. 233 § 2 O.p. ważne jest, aby organ odwoławczy wymienił okoliczności faktyczne, które wymagają wyjaśnienia w celu wydania prawidłowego rozstrzygnięcia; nie jest natomiast istotne jakimi środkami dowodowymi dla osiągnięcia zamierzonego rezultatu będzie się posługiwać ten organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie prawidłowo uznał, że istnieją wątpliwości, których nie można wyjaśnić w oparciu o zebrany materiał dowodowy, bowiem ten okazał się niewystarczający dla odtworzenia stanu faktycznego w stopniu pozwalającym rozstrzygnąć sprawę co do jej istoty, w sposób nie budzący istotnych zastrzeżeń. Usunięcie tych wątpliwości wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie wykraczającym poza uprawnienia organu drugiej instancji. Zakres okoliczności podlegających wyjaśnieniu przekracza bowiem ramy postępowania uzupełniającego, o których mowa w art. 229 O.p., w powiązaniu z art. 127 tej ustawy. Przepisy te przewidują możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy jedynie dodatkowego postępowania i tylko w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania.

Przechodząc natomiast do zarzutu przedawnienia podniesionego w skardze, w ocenie Sądu, jest on w realiach rozpoznawanej sprawy całkowicie pozbawiony racji.

Skarżąca zarzuciła, że dopiero informacja zawarta na str. 16 uzasadnienia zaskarżonej decyzji uświadomiła Spółce, że w dniu 21 października 2015 r. zostało wszczęte postępowanie kamoskarbowe, albowiem pismo Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. (doręczone w dniu [...] r.) takiej informacji nie zawierało. W tej sytuacji - zdaniem skarżącej zobowiązanie podatkowe za okres od stycznia do listopada 2010 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2015 r., a zatem organ odwoławczy winien umorzyć postępowanie podatkowe w trybie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej.

Organ odwoławczy słusznie z tym zarzutem się nie zgodził.

Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. P 30/11, stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu kontrolowanym, w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.).

Organ odwoławczy trafnie zauważył, że w związku z tym wyrokiem, organy podatkowe zostały postawione przed zadaniem wykazywania pewnych faktów dotyczących skuteczności zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Z uzasadnienia ww. wyroku wynika, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy o wszczęciu postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe podatnik nie został poinformowany najpóźniej przed upływem terminu z art. 70 § 1 O.p. Trybunał nie zastrzegł jednak przy tym sposobu informowania podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęciem postępowania karnego skarbowego, pozostawiając w gestii ustawodawcy wybór stosownych instrumentów to zapewniających.

W rozpatrywanej sprawie, poza sporem jest, że w dniu [...] r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. wystosował do Spółki "A" pismo (w aktach organu I instancji - karta 4131, tom XIII) informujące - na podstawie art. 70 c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2011 r., oraz o dacie zawieszenia biegu terminu przedawnienia tj.21 października 2015 r. Poza sporem jest również fakt doręczenia tego pisma adresatowi w dniu 12 listopada 2015 r. jako potwierdzony dowodem jego doręczenia znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy. Przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. stanowi, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Z kolei, zgodnie z art. 70 c O.p. organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Dla wywołania skutku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., konieczne jest zawiadomienie podatnika, zgodnie z art. 70c O.p., o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia. Przepis ten nie wymienia jednak żadnych innych warunków, które byłyby konieczne dla uznania, że doszło do zawieszenia tego terminu. Nie wskazuje na obowiązek ustalania przez organ podatkowy szczegółów związanych z przedmiotem postępowania karnego, czy karnoskarbowego (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2017 r., sygn.. I FSK 1548/15, CBOSA).

Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że podlegające kontroli pismo z 5 listopada 2015 r. zawierało wszystkie wymagane elementy, pozwalające wykluczyć niewiedzę skarżącej Spółki co do faktu zawieszenia biegu terminu przedawnienia z uwagi na wszczęte postępowanie w sprawie karnej skarbowej. Okoliczność ta przesądza o skutecznym zawieszeniu z dniem 21 października 2015 r. biegu terminu przedawnienia podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2010 r. do grudnia 2011r. W rozpatrywanej sprawie nie jest rzeczą Sądu ocena działań podejmowanych w postępowaniu przygotowawczym ani czasu trwania tego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. I FSK 1553/53 wyraźnie wskazał, że interpretując art. 70 § 6 pkt 1 O.p. zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku Trybunału z dnia 17 lipca 2012 r. nie ma potrzeby, aby zawiadamiając podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego - trzeba było dokładnie określić (opisać) czyny lub ich kwalifikację prawną, ewentualnie zakres toczącego się postępowania karnego skarbowego, tak by podatnik dowiedział się w jakiej konkretnie sprawie toczy się to postępowanie. Trybunał wyraźnie bowiem stwierdził, że nie chodzi o to, by podatnik był zawiadamiamy o wszczęciu postępowania in rem, gdyż gdyby podatnik wiedział, że w dotyczącej go sprawie toczy się postępowanie karne skarbowe, mógłby podjąć działania utrudniające lub uniemożliwiające zebranie niezbędnego materiału dowodowego. Trybunał podkreślił także, że skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie musi być związany z wszczęciem postępowania ad personam o przestępstwo karne lub karnoskarbowe, czy wykroczenie związane z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Wystarczy, że wszczęte zostanie takie postępowanie w sprawie (in rem), a podatnik zostanie o nim powiadomiony przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2017 r., I FSK 1553/15, CBOSA) .

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w związku z ww. wyrokiem Trybunału, utrwalone jest stanowisko, że zawiadomienie podatnika przez organ o toczącym się postępowaniu o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, mającym wpływ na przedawnienie zobowiązania podatkowego, mogło nastąpić w różnorakiej formie. Trybunał Konstytucyjny nie wskazał bowiem trybu i sposobu przekazania takiej informacji (vide np. wyroki z dnia: 21 listopada 2012 r., sygn. akt 303/11, 17 lipca 2014 r., I FSK 1468/13; 21 sierpnia 2014 r., I FSK 958/13; 4 września 2014 r., I FSK 1103/13; 25 września 2014 r., I FSK 1454/13; 23 października 2014 r., I FSK 1546/14; 10 września 2015 r., I FSK 850/14; 27 kwietnia 2016 r., I FSK 2076/14; 28 kwietnia 2016 r., I FSK 1303/14; 30 czerwca 2016 r., I FSK 167/15; 13 października 2016 r., I FSK 680/15; 24 listopada 2016 r., I FSK 708/15; wszystkie dostępne w CBOSA).

A zatem pismo z dnia 5 listopada 2015 r. zawierające informację na jakiej podstawie, z jakim dniem oraz za jaki okres bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od towarów i usług uległ zawieszeniu, zawierało wszystkie niezbędne elementy, a zakres zawartych w przedmiotowym piśmie informacji był wystarczający dla przyjęcia, że skarżąca została powiadomiona we właściwym czasie o skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia jego zobowiązań podatkowych za okres od stycznia do listopada 2010 r. z uwagi na przesłankę określoną w art. 70 § 6 pkt 1 O.p.

Ze względu na zasadę tajności pierwszej fazy postępowania przygotowawczego (in rem) w sprawie karnej skarbowej nie było potrzeby podawania szczegółów tego postępowania (np. opisywania czynu, czy też kwalifikacji prawnej czynu, ani też zakresu toczącego się postępowania)

Zamieszczenie w treści pisma informacji o skutku prawnym z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (zawieszenie biegu terminu przedawnienia), a nie tylko o wszczęciu postępowania karnego skarbowego jako przesłance, która wywołała wspomniany skutej jest informacją dalej idącą w świetle wyroku TK z 17 lipca 2012 r.

W konsekwencji, należy stwierdzić, że zarzut przedawnienia podniesiony w skardze okazał się bezzasadny, nie doszło bowiem do naruszenia przez organ art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70 c O.p.

Mając na uwadze powyższe w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.