Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1772/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie ze skargi I. W. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji -


UZASADNIENIE

I. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wykonanie decyzji o zwolnieniu ze służby spowoduje utratę jedynego źródła jego utrzymania i jego małoletnich córek. Ponadto wskazał, że codzienne wydatki pochłaniają całe jego dochody, dlatego zaciągnął kredyt w banku oraz pożyczkę wśród rodziny, które obecnie spłaca. Dodał też, że utrata dochodu uniemożliwi mu skuteczną obronę w postępowaniu przed sądem karnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd, rozpoznając powyższy wniosek, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie argumentów wskazanych przez skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2005 r. FZ 59/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2006 r. II FZ 452/06).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego, czy też trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach.

Należy bowiem wyjaśnić, że wskazanie, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę dochodów dla skarżącego i jego córek nie stanowi podstawy do zastosowania ochrony tymczasowej. Skarżący ma bowiem możliwość uchronienia się od tych skutków podejmując inną prace lub działalność. Na uwagę nie zasługuje też argument, że pozbawienie dochodu uniemożliwi skarżącemu skuteczną obronę w postępowaniu przed sądem karnym. Stosownie bowiem do art. 78 § 1 kpk oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby mu wyznaczono obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny.

Należy podkreślić, że instytucja ochrony tymczasowej została obwarowana określonymi przesłankami, które osoba ubiegająca się o nią powinna wykazać. Skoro więc przepis art. 61 § 3 cytowanej ustawy zobowiązuje wnioskodawcę do uprawdopodobnienia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to skarżący powinien w sposób logiczny i ciągły te okoliczności wskazać. Zatem, niewskazanie tych okoliczności nie może skutkować uwzględnieniem wniosku.

Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.