Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 450/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 141 poz 18 art. 73 ust 5 w zw z art. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji  oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla  systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników
journal: Dz.U.UE.L 1995 nr 312 poz 1 art. 3 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot  Europejskich.
article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2137
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - tekst jedn.
article: par 15 ust. 1 pkt 1 i 2; par 4 ust. 1; par 8 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów  Wiejskich na lata 2007-2013

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych oraz zalesiania gruntów innych niż rolne: oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E.S. (dalej: "Skarżąca", "Strona", "Wnioskująca") jest decyzja Dyrektora (...) Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: "Dyrektor Oddziału", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z [...] stycznia 2019 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: "Kierownik Biura", "organ I instancji") z [...] listopada 2018 r., nr [...] w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych oraz zalesiania gruntów innych niż rolne.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca w dniu 30 września 2008 r. złożyła wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Decyzją z [...] maja 2009 r., nr [...] Kierownik Biura przyznał Stronie płatności na zalesianie w łącznej wysokości 12.814,50 zł, w tym: wsparcie na zalesienie (płatne jednorazowo po wykonaniu zalesiania), premię pielęgnacyjną (płatną corocznie przez 5 lat od dnia wykonania zalesiania), premię zalesieniową (płatną corocznie przez 15 lat od dnia wykonania zalesiania).

W dniu 15 marca 2010 r. Skarżąca wniosła o wypłatę pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2010 (z tytułu premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej), a w dniu 21 marca 2011 r. o wypłatę pomocy na rok 2011. Płatności były realizowane na rachunek bankowy wskazany przez Stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów.

W dniu 15 marca 2012 r. Skarżąca wniosła wypłatę pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2012. W dniu (...) lipca 2012 r. na zalesionych przez Stronę gruntach została przeprowadzona inspekcja terenowa. Jej wynikiem było wznowienie z urzędu postępowania w sprawie przyznania pomocy na zalesienie decyzją z [...] maja 2009 r. Decyzją z [...] stycznia 2013 r., nr [...] organ I instancji uchylił w całości decyzję z [...] maja 2009 r. oraz przyznał płatności na zalesianie w łącznej wysokości 8.449,50 zł, w tym z tytułu: wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej, premii zalesieniowej.

Po rozpoznaniu odwołania Strony, Dyrektor Oddziału decyzją z [...] marca 2013 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie z [...] stycznia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W związku z powyższym decyzją z [...] maja 2013 r., nr [...] organ I instancji przyznał Stronie płatności na zalesianie w łącznej wysokości 8.677,50 zł, w tym z tytułu: wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej, premii zalesieniowej.

Po rozpoznaniu odwołania od decyzji z [...] maja 2013 r. organ II instancji decyzją z [...] sierpnia 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Płatność w wysokości 4.312,50 zł została zrealizowana w dniu 24 czerwca 2013 r. W związku z decyzją z [...] maja 2013 r. określającą wysokość należnej Stronie płatności z tytułu wsparcia na zalesienie w wysokości 4.137 zł, powstał obowiązek zwrotu przez Skarżącą kwoty wynikającej z różnicy między płatnością przekazaną na rachunek bankowy na mocy decyzji z [...] maja 2009 r., a należną Stronie płatnością w kwocie określonej w decyzji z [...] maja 2013 r.

W dniu 6 maja 2013 r. do Biura Powiatowego ARiMR w P. wpłynął wniosek Skarżącej o wypłatę pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2013. Płatność w wysokości 4.504,40 zł z tytułu premii pielęgnacyjnej oraz premii zalesieniowej została zrealizowana. W dniu 26 marca 2014 r. Skarżąca złożyła w wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2014, w dniu 26 marca 2015 r. wniosek o wypłatę pomocy na rok 2015, a w dniu 5 kwietnia 2016 r. o na rok 2016. Płatności za lata wskazane we wnioskach zostały wpłacone na rachunek bankowy Strony.

W dniu 20 marca 2017 r. Skarżąca złożyła wniosek o wypłatę pomocy na zalesianie gruntów rolnych na rok 2017. Następnie w dniu 19 marca 2018 r. do Biura Powiatowego ARiMR w P. wpłynął akt notarialny, Repertorium A Nr [...] sporządzony [...] września 2017 r., oświadczenie przejmującego/następcy prawnego przejmującego/nabywającego własność/współwłasność wszystkich działek rolnych albo ich części objętych wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesienie złożone przez M.S., wniosek M.S. o przyznanie płatności na zalesianie (PROW 2007-2013) w przypadku przeniesienia własności lub współwłasności wszystkich gruntów lub ich części objętych wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2018. Następnie w dniu 20 marca 2018 r. M.S. wycofała wniosek o przyznanie płatności na zalesianie na rok 2018 oraz wycofała złożone wcześniej Oświadczenie.

W związku z powyższym, decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Kierownik Biura umorzył postępowanie w sprawie przejęcia przez M.S. pomocy na zalesienie wszczęte wnioskiem Strony z 19 marca 2018 r. Decyzja z [...] kwietnia 2018 r. stała się ostateczna.

Postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych przyznanych na mocy decyzji z [...] maja 2013 r. oraz z [...] kwietnia 2016 r.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Kierownik Biura odmówił wypłaty Skarżącej pomocy na zalesienie. Następnie, w dniu [...] września 2018 r. wydał decyzję o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu z tytułu zalesiania gruntów rolnych oraz zalesiania gruntów innych niż rolne w wysokości 28.288,40 zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez Stronę, decyzją z [...] października 2018 r. organ II instancji uchylił decyzję z [...] września 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I Instancji. Kierownik Biura decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych oraz zalesiania gruntów innych niż rolne w wysokości 32.425,40 zł.

Po rozpoznaniu wniesionego przez Stronę odwołania, Dyrektor Oddziału decyzją z [...] stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał przepisy regulujące zasady zwrotu kwot nienależnie pobranych płatności, jak również dokonał ich wykładni w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że Strona na podstawy umowy o dział spadku, umowy zniesienia współwłasności oraz umowy ustanowienia służebności sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu [...] września 2017 r. (Repertorium "A" Nr [...] ) przekazała córce M.S. działkę ewidencyjną Nr (...), na której Strona realizowała program zalesieniowy na powierzchni 1,65 ha. W odniesieniu do czynności przekazania posiadania gruntu, producentka rolna nie wykonała obowiązku określonego w § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. M.S. wycofała bowiem złożony 19 marca 2018 r.: "Wniosek o przyznanie płatności na zalesianie (PROW 2007-2013) w przypadku przeniesienia własności lub współwłasności wszystkich gruntów lub ich części objętych wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2018" oraz "Oświadczenie przejmującego/następcy prawnego przejmującego/nabywającego własność/współwłasność wszystkich działek rolnych albo ich części objętych wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesienie". Organ odwoławczy zauważył również, że złożony przez M.S. wniosek o przejęcie zobowiązań zalesieniowych ciążących na E.S. został wniesiony po upływie terminu wskazanego w § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. Powyższe skutkowało zwrotem pomocy na zalesianie w pełnej wysokości za cały okres pobierania stosowne do § 18 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r.

Organ II instancji wyjaśnił, że uprawnienie do płatności na zalesianie ma charakter publicznoprawny. Jest ono związane nie tylko z osobą wnioskodawcy, ale przede wszystkim z prawem własności gruntów objętych zalesieniem, służy bowiem realizacji celów związanych z zalesianiem, a nie tylko zaspokojeniu interesów uprawnionego właściciela gruntów. Dlatego też przepisy prawa przewidują przeniesienie takiego uprawnienia na inny podmiot w związku z przejściem na ten inny podmiot prawa własności gruntów objętych zalesieniem, uzależniając jednakże następstwo w zakresie uprawnienia do płatności na zalesianie od spełnienia dwóch przesłanek. Nabywca prawa własności działek, aby nabyć i kontynuować przysługujące zbywcy uprawnienie do płatności na zalesienie, musi:

w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia własności gruntów złożyć wniosek o pomoc do kierownika biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, o którym mowa w § 9 ust. 4;

zobowiązać się do kontynuowania realizacji zobowiązań, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 albo § 5 ust. 1 pkt 2 oraz zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności na zalesianie, uzyskanych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych gruntów, jaką poprzedni właściciel lub współwłaściciel byłby obowiązany zwrócić, jeżeli wystąpiłyby okoliczności powodujące konieczność zwrotu płatności na zalesianie - w przypadku wystąpienia takich okoliczności.

Organu II instancji zwrócił uwagę, że wskazane przesłanki odnoszą się zarówno do przeniesienia własności działek w okresie między złożeniem wniosku o przyznanie płatności a wydaniem decyzji w tej sprawie, jak i w fazie po wydaniu decyzji w sprawie płatności na zalesianie. Prawodawca przewidział zatem możliwość kontynuowania zarówno zobowiązań, jak i uprawnień związanych z zalesianiem gruntów, aby nie ograniczać właściciela gruntów objętych zalesianiem w zakresie rozporządzania nimi oraz aby nie uszczuplać sfery praw nabywcy takich gruntów o uprawnienie do płatności na zalesianie. Organ II instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nabywca przekazanej nieruchomości w terminie przewidzianym przepisami prawa nie złożył: "Wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie w przypadku przeniesienia własności/współwłasności wszystkich gruntów rolnych lub ich części objętych wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesianie". Aby następca prawny w zakresie własności gruntów mógł powoływać się na uprawnienie do płatności na zalesienie musi być zachowana ciągłość tego uprawnienia, co oznacza, że jeżeli następca nie spełni warunków prawnych przewidzianych do kontynuacji uprawnienia (np. nie dochowa terminu złożenia wniosku), następuje przerwanie ciągłości prawa do płatności na zalesianie, a więc następca prawny takiej osoby nie będzie już mógł kontynuować tego uprawnienia. W rozpatrywanej sprawie utrata posiadania działki Nr (...),objętej programem zalesieniowym nastąpiła w dniu [...] września 2017 r. na rzecz M.S., zaś o powyższym Strona poinformowała Kierownika Biura 19 marca 2018 r. tj. po upływie terminu wskazanego w § 15 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. Mając powyższe na uwadze, Organ II instancji podkreślił, że Strona nie dopełniła obowiązku wynikającego z § 15 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., co wiąże się ze zwrotem płatności na zalesianie w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania.

Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem Strona zaskarżyła w całości decyzję Dyrektora Oddziału z dnia [...] stycznia 2019 r. i zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") polegające na braku poczynienia z urzędu przez organ II Instancji wszystkich niezbędnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych dotyczących przedawnienia prawa do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności wskutek nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego odnoszącego się do istnienia dobrej wiary po stronie skarżącej;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 73 ust. 5 zdanie 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników poprzez jego niezastosowanie w stosunku do otrzymanych przez skarżącą płatności za 2009 rok, mimo że nastąpiło przedawnienie żądania zwrotu nienależnie pobranych płatności z uwagi na fakt, iż pomiędzy przekazaniem skarżącej płatności a powiadomieniem jej o rzekomo nieuzasadnionym charakterze płatności upłynęły przeszło cztery lata, a skarżąca działała w dobrej wierze;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 listopada 2017 roku poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, iż płatności za lata 2009-2011 podlegają przez skarżącą zwrotowi, podczas gdy dopłaty za lata 2009-2011 nie podlegają zwrotowi, gdyż przeniesienie prawa własności gruntów zalesionych nastąpiło po upływie 5 lat od dnia wypłaty wsparcia na zalesienie;

4. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 roku w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich poprzez jego niesłuszne zastosowanie i przyjęcie, że zachodzi przesłanka nieprawidłowości po stronie skarżącej, podczas gdy zachowanie skarżącej nie spowodowało lub nie mogło spowodować szkody w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, ani także nie spowodowało zmniejszenia lub utraty przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot.

Podnosząc powyższe zarzuty Strona wniosła o:

uchylenie zaskarżonej decyzji w całości;

uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości;

zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie noszą znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Oddziału z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] listopada 2018 r. ustalająca Skarżącej kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu zalesienia gruntów rolnych oraz zalesiania gruntów innych niż rolne.

W tym miejscu przed merytorycznym ustosunkowaniem się do zarzutów skargi należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutu najdalej idącego i związanego z przedawnieniem należności.

Dla nienależnie pobranych płatności za rok 2009 do okresu przedawnienia zastosowanie znajdują przepisy art. 73 ust. 5 w zw. z ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004. Zgodnie z ich treścią:

1. W przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone zgodnie z ust. 3.

5. Obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat.

Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat.

Z przytoczonych regulacji art. 73 rozporządzenia nr 796/2004 wynika, że obowiązek zwrotu nienależnych płatności ulega przedawnieniu, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Okres ten ogranicza się jednak do czterech lat, jeżeli beneficjent działał w dobrej wierze.

W przypadku Skarżącej wypłata płatności na zalesianie gruntów rolnych uznanych następie za nienależnie pobrane za rok 2009 nastąpiła w dniu 25 czerwca 2009 r., natomiast zawiadomienie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych, przyznanych na mocy decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. zostało doręczone Stronie w dniu 8 czerwca 2018 r. Z zestawiania powyższych zdarzeń wynika jednoznacznie, że pomiędzy datą płatności a pierwszym powiadomieniem beneficjenta o istnieniu płatności nienależnej nie minął okres dziesięciu lat.

Jednocześnie nie sposób uznać dobrej wiary Skarżącej w zakresie ciążących na niej obowiązków w sytuacji, gdy jak słusznie wskazał organ II instancji, Strona przed przyznaniem pomocy zalesieniowej oświadczyła, iż zna zasady jej korzystania i podpisał zobowiązanie do prowadzenia uprawy leśnej przez okres 15 lat od otrzymania pierwszej płatności na zalesianie. Zobowiązała się także do poinformowania Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie mającym wpływ na przyznanie, pobieranie i wypłacanie pomocy, zmianie stanu faktycznego i prawnego. Obowiązki te były wyraźnie wyartykułowane w treści formularza wniosku, który podpisała. Niewątpliwym jest, że z obowiązków tych się nie wywiązała.

W dobrej wierze jest ten, kto powołuje się na pewne prawo lub stosunek prawny, mniemając, że one istnieją, choćby mniemanie to było błędne, jeżeli tylko błędność mniemania można w danych okolicznościach uznać za usprawiedliwioną. W złej wierze jest zaś ten, kto powołując się na pewne prawo lub stosunek prawny wie, że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieje, albo też wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w danych okolicznościach nie można uznać za usprawiedliwiony. Strona będąca w złej wierze nie wie o prawie, ale przyjąć należy, że wiedziałaby, gdyby się zachowała należycie, a więc gdyby w konkretnej sytuacji postępowała rozsądnie i zgodnie z zasadami współżycia społecznego (por. wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 21/14 – publ. Lex nr 1666189). Ustalenie wystąpienia dobrej wiary, czy też przypisanie jej określonemu podmiotowi, zawsze wymaga spełnienia tych samych trzech elementów. Są nimi: 1. przeświadczenie o istnieniu (albo nieistnieniu) prawa lub stosunku prawnego, 2. błędność tego przeświadczenia i 3. możliwość usprawiedliwienia błędu w danych okolicznościach. Przeświadczenie (mniemanie, przekonanie) o istnieniu określonego stanu prawnego jest punktem centralnym pojęcia dobrej wiary. Na ogół przyjmuje się, że dobrą wiarę uchyla już brak staranności, bowiem "w złej wierze jest ten, kto zna rzeczywisty stan prawny albo nawet wprawdzie go nie zna, ale mógł się o nim przy dołożeniu należytych starań dowiedzieć".

Powszechnie przyjmuje się, że w złej wierze jest ten, kto powołując się na prawo lub stosunek prawny, wie że owo prawo lub stosunek prawny nie istnieją, albo wprawdzie tego nie wie, ale jego braku wiedzy w danych okolicznościach nie można uznać za usprawiedliwione.

Skarżąca podpisała się pod wnioskiem, co oznacza iż znane jej były zasady przyznawania świadczenia i wynikające z tego obowiązki.

Zasadnie organ odwoławczy wskazał w zaskarżonej decyzji, iż Skarżąca w ciągu kilku lat pobierania płatności i po złożeniu oświadczenia o zapoznaniu się z zasadami ich przyznawania miał obowiązek stosować się do powyższych zasad. Powinna zatem w przypadku utraty posiadania gruntu rolnego objętego programem zalesieniowym niezwłocznie poinformować organ o przedmiotowym fakcie. Była to okoliczność o istotnym znaczeniu, zmieniająca jej sytuację prawną. Była bowiem świadoma, że podjęła się prowadzenia upraw leśnych na zgłoszonej do płatności powierzchni przez okres 15 lat. Istnienie zaś dobrej lub złej wiary oparte jest na wiedzy o prawie, przy uwzględnieniu usprawiedliwionego błędu. Brak zgłoszenia w terminie 3 miesięcy przez Skarżącą faktu przeniesienia umową darowizny własności działki objętej programem zalesieniowym nie wynikało z usprawiedliwionego błędu. Strona posiadała wiedzę w zakresie swoich praw i obowiązków.

Wobec powyższych trafne było stanowisko organów, iż nie można było uznać Skarżącej za będącą w dobrej wierze i zastosować 4 letni okres do upływu żądania zwrotu płatności, wynikający z art. 73 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004.

W odniesieniu do płatności za lata 2010 - 2016 kwestię przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności należy oceniać w oparciu o przepis art. 3 ust. 1, w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. UE Nr L 312, s. 1 z 23.12.1995 r. z późn. zm.).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 okres przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady sektorowe mogą jednak wprowadzić okres krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata. W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. W przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu. Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt właściwego organu władzy, o którym zawiadamia się daną osobę, a który odnosi się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo.

Z kolei w myśl art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2988/95 nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem.

Mając powyższe na względzie art. 3 ust. 1 rozporządzenia 2988/95 przewiduje jako zasadę czteroletni okres przedawnienia liczony od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości. Wskazany przepis wyznacza też ostateczny moment okresu przedawnienia, którym jest w przypadku programów wieloletnich, moment ostatecznego zakończenia programu. Zauważyć należy, że ostateczne zakończenie programu nie oznacza bezwzględnie upływu terminu przedawnienia w odniesieniu do ewentualnych nieprawidłowości, których dopuszczono się w trakcie wdrożenia tego programu. Ma to miejsce jedynie w odniesieniu do nieprawidłowości, które ustały ponad cztery lata przed ostatecznym zakończeniem programu, przy czym wobec braku przerwania biegu przedawnienia ze względu na jeden z powodów przewidzianych w art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia 2988/95, nieprawidłowości te przedawnią się automatycznie wraz z zakończeniem projektu (por. motyw 68 wyroku TSUE z 15 czerwca 2017 r. C-436/15). TSUE w motywie 69 ww. wyroku podkreślił, że termin przedawnienia mający zastosowanie do programów wieloletnich przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit drugi zdanie drugie rozporządzenia 2988/95 pozwala jedynie na wydłużenie terminu przedawnienia a nie jego skrócenie.

Nieprawidłowości w stosunku do pobranych przez Stronę płatności zrealizowanych na jej rzecz, zostały wykryte podczas weryfikacji wniosku M.S. (przejmującej) złożonego w dniu 20 marca 2018 r. Tym samym w realiach niniejszej sprawy termin, o którym mowa w ww. art. 3 ust. 1, w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. jeszcze nie upłynął. Ponadto, Kierownik Biura wskazał, że ostateczny termin zakończenia wieloletniego programu upływa w dniu 11 maja 2024 r.

Sąd wskazuje również, iż przepisy powyższe zasadniczo odnoszą się do naruszenia przepisów unijnych, niemniej jednak wypada zauważyć, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 26 maja 2016 r. w połączonych sprawach C-260/14 i C-261/14 wyraził pogląd, że pojęcie nieprawidłowości obejmuje również naruszenie prawa krajowego dotyczące stosowania prawa unijnego. Szkoda będąca skutkiem nieprawidłowości może mieć natomiast charakter albo realny, albo potencjalny.

Pojęcie "nieprawidłowość" oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa UE, powodujące rzeczywistą lub potencjalną szkodę w budżecie Unii. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wielokrotnie podkreślał, że szkoda powstaje niejako automatycznie, gdy beneficjent otrzymujący dofinansowanie realizuje zobowiązanie niegodnie z prawem, a do powstania tej szkody, zdaniem TS UE nie jest wymagane powstanie faktycznego uszczerbku majątkowego w budżecie. Wystarczy, więc sama możliwość wystąpienia uszczerbku finansowego (por. m. in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1997/13 i przywołane tam orzeczenia TS UE - C-199/03, C-465/10).

Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2137; dalej: "ustawa o ARiMR") ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zatem przedmiotem postępowania toczącego się przed organem ARiMR jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy, a następnie określenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków. Natomiast ustalenie, czy przyznane uprzednio kwoty pomocy, czy płatności były przyznane nienależnie lub w nadmiernej wysokości może wynikać z ustaleń dokonanych w toku postępowania toczącego się na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR jak i z ostatecznych decyzji wydanych w postępowaniach nadzwyczajnych w przedmiocie przyznania płatności lub pomocy. W tej drugiej sytuacji zadaniem organu nie jest kontrolowanie zasadności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej środki, a jedynie ustalenie, czy wyeliminowanie to jest prawnie skuteczne.

W ocenie sądu, nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu uregulowanym w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR organ ma za zadanie zbadać czy dana kwota stanowi kwotę nienależnie pobranych lub nadmiernie pobranych środków, co ma miejsce w postępowaniu odrębnym od postępowania o przyznanie danej płatności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 września 2014 r. II GSK 1201/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jak trafnie zauważył organ odwoławczy przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy o ARIMR, przewiduje wydanie decyzji w razie dokonania nienależnej lub nadmiernej wypłaty rodzajowo określonych środków publicznych. Przepis ten nie uzależnia konieczności wydania decyzji od przyczyny, z powodu której nastąpiła taka wypłata. Zatem w kontrolowanym postępowaniu organ był zobowiązany do ustalenia, czy Skarżąca pobrała nienależne płatności z tytułu zalesiania gruntów rolnych oraz zalesiania gruntów innych niż rolne.

W przedmiotowej sprawie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalono, że Skarżąca nie dopełniła obowiązku wynikającego wprost z § 15 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., co wiąże się z zwrotem płatności na zalesianie w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, w myśl § 18 ust. 2 pkt. 3 ww. rozporządzenia.

Przypomnieć należy, iż zgodnie z treścią § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia, pomoc na zalesianie gruntów rolnych jest przyznawana rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, z wyłączeniem jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, zarządzających mieniem Skarbu Państwa na podstawie przepisów o lasach, zwanemu dalej "rolnikiem", jeżeli:

1) został wpisany do ewidencji producentów stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności;

2) zobowiązał się do:

a) wykonania zalesienia gruntów, na których do dnia złożenia wniosku o pomoc była prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, zgodnie z normami określonymi w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,

b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej przez 5 lat od dnia wykonania zalesienia

- zgodnie z planem zalesienia, o którym mowa w przepisach o lasach, zwanym dalej "planem zalesienia";

3) zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit. b, przez 15 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie;

4) są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z uwzględnieniem przepisów art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, z późn. zm.);

5) uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego zalesienia - w przypadku gdy planowane zalesienie jest przedsięwzięciem, którego realizacja wymaga, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235, z późn. zm.), uzyskania takiej decyzji.

Stosownie do treści § 8 ust. 1 rozporządzenia, pomoc na zalesianie obejmuje trzy rodzaje płatności:

1) wsparcie na zalesienie - stanowiące jednorazową, zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów zalesienia i ewentualnego ogrodzenia uprawy leśnej w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną w pierwszym roku, licząc od dnia wykonania zalesienia;

2) premię pielęgnacyjną - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu poniesionych kosztów prac pielęgnacyjnych oraz ochrony uprawy leśnej przed zwierzyną w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 5 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia;

3) premię zalesieniową - stanowiącą zryczałtowaną płatność z tytułu utraconych dochodów wynikających z przeznaczenia gruntów rolnych na grunty leśne w przeliczeniu na hektar zalesionych gruntów, wypłacaną corocznie przez 15 lat, licząc od dnia wykonania zalesienia.

Z przepisów powołanego rozporządzenia wynika nadto, że zmiana właściciela gruntów objętych zalesianiem po wydaniu decyzji o przyznaniu pomocy na zalesianie nie jest obojętna z punktu widzenia realizacji prawa do tej pomocy. Zgodnie bowiem z § 15 ust. 4 rozporządzenia, w przypadku gdy przeniesienie własności lub współwłasności gruntów objętych wnioskiem o pomoc nastąpiło po dniu doręczenia decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie, stosuje się odpowiednio ust. 1, 3 i 3a. W przypadku gdy pomoc na zalesianie do gruntów, o których mowa w ust. 4, zostanie przyznana rolnikowi, na rzecz którego została przeniesiona ich własność lub współwłasność, decyzja, o której mowa w ust. 4, wygasa z mocy prawa (§ 15 ust. 5 rozporządzenia).

Stosownie natomiast do treści § 15 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli w okresie od dnia złożenia wniosku o pomoc do dnia wydania decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie nastąpi przeniesienie własności lub współwłasności wszystkich gruntów objętych tym wnioskiem albo ich części na rzecz innego rolnika w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, pomoc przysługuje temu rolnikowi, jeżeli:

1. w terminie 3 miesięcy od dnia przeniesienia własności lub współwłasności tych gruntów złoży on wniosek o pomoc do kierownika biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, o którym mowa w § 9 ust. 4;

2. zobowiąże się do:

a) kontynuowania realizacji zobowiązań, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 albo § 5 ust. 1 pkt 2,

b) zapłaty na rzecz Agencji równowartości kwoty płatności na zalesianie, uzyskanych przez poprzedniego właściciela lub współwłaściciela tych gruntów, jaką poprzedni właściciel lub współwłaściciel byłby obowiązany zwrócić, jeżeli wystąpiłyby okoliczności powodujące konieczność zwrotu płatności na zalesianie - w przypadku wystąpienia takich okoliczności,

3. uzyskuje on co najmniej 25 % dochodów z rolnictwa - w przypadku premii zalesieniowej.

Przepis § 15 ust. 3 rozporządzenia określa, jakie załączniki należy dołączyć do wniosku o którym mowa w § 15 ust. 1 pkt 1, natomiast § 15 ust. 3a stanowi, że termin, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 nie podlega przywróceniu.

Obowiązek odpowiedniego stosowania cytowanych przepisów w okresie po dniu doręczenia decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie oznacza, że także w przypadku zmiany właściciela gruntu podlegającego zalesianiu po wydaniu tej decyzji (a więc w trakcie realizacji praw okresowych określonych tą decyzją) konieczne jest wypełnienie obowiązków określonych w § 15 ust. 1 rozporządzenia, w szczególności konieczne jest złożenie przez nowego właściciela gruntów, w nieprzekraczalnym terminie 3 miesięcy od przeniesienia własności gruntów, wniosku o pomoc na zalesianie wraz zobowiązaniem się do kontynuowania realizacji zobowiązań związanych z zalesianiem.

W przypadku braku wykonania powyższych obowiązków prawodawca przewidział konsekwencję w postaci konieczności zwrotu przez rolnika, który zbył nieruchomość, przyznanej pomocy na zalesianie, co wynika z treści § 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym rolnik zwraca pomoc na zalesianie w pełnej wysokości za cały okres jej pobierania, jeżeli przeniósł własność lub współwłasność wszystkich gruntów objętych wnioskiem o pomoc albo ich części na rzecz innego rolnika w wyniku umowy sprzedaży lub innej umowy, a rolnik, który przejął własność lub współwłasność gruntów objętych wnioskiem o pomoc, nie spełnił warunków, o których mowa w § 15 ust. 1 i 3.

Organ trafnie uznał, iż przy zbyciu nieruchomości objętej obowiązkiem zalesiania, o tym czy pobrana przez rolnika pomoc podlega zwrotowi czy też nie, decyduje wyłącznie fakt spełnienia przez nabywcę warunków z § 15 rozporządzenia zalesieniowego. Bez znaczenia są powoływane przez Skarżącą okoliczności w zakresie wykorzystania przez niego przyznanej pomocy zalesieniowej przed zbyciem działki i wywiązania się z obowiązków pielęgnacyjnych nałożonych na okres 5 lat. Jak wykazano już wyżej, konieczność zwrotu pomocy nie następuje jedynie w sytuacji kontynuowania zobowiązania zalesieniowego przez następcę prawnego.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w brzmieniu obowiązującym od dnia 22 listopada 2017 r., gdyż nie zastosował go w przedmiotowej sprawie, należy zauważyć, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 października 2017 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. 2017.2052) do zwrotu pomocy finansowej w ramach działania Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 z tytułu zdarzeń, które nastąpiły przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu dotychczasowym.

W związku z powyższym, Sąd stwierdza, iż Dyrektor Oddziału nie dopuścił się na ruszenia § 18 ust 2 pkt 3, ponieważ zdarzenie - przekazanie na rzecz córki - M.S. działek objętych programem zalesieniowym nastąpiło jak wynika z ww. aktu notarialnego w dniu [...] września 2017 r. a więc przed dniem wejścia w życie ww. rozporządzenia.

Wbrew twierdzeniom skargi nie można również uznać, iż w dalszym ciągu zobowiązanie podjęte przez Skarżącą jest kontynuowane przez nowego właściciela M.S.. Bezsporne jest bowiem, iż producent rolny nie wykonał obowiązku określonego w § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. M.S. wycofała bowiem złożony w dniu 19 marca 2018 r. wniosek o przyznanie płatności na zalesianie (PROW 2007-2013) w przypadku przeniesienia własności lub współwłasności wszystkich gruntów lub ich części objętych wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesianie na rok 2018 oraz "Oświadczenie przejmującego/następcy prawnego przejmującego/nabywającego własność/współwłasność wszystkich działek rolnych albo ich części objętych wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesienie".

Jednocześnie złożony przez M.S. wniosek o przejęcie zobowiązań zalesieniowych ciążących na Skarżącej - został wniesiony po terminie przewidzianym w ww. § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r., gdyż w dniu [...] września 2017 r. Strona dokonała przeniesienia własności wszystkich gruntów rolnych objętych wnioskiem o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych.

Sąd uznał również za prawidłowe stanowisko organów, że w sprawie nie zaistniały żadne przesłanki wyłączające obowiązek zwrotu nienależnych płatności. Zarówno na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011, jak i art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 oraz art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009, obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie ma zastosowania pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek:

- płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy,

- błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika.

Jednakże w przypadku, jeśli błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nie powstaje wyłącznie wówczas - jeżeli decyzja o odzyskaniu nie została przekazana w terminie 12 miesięcy od dokonania płatności (art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011 i art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009)/jeżeli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności (art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004).

Sąd nie ma żadnych wątpliwości, że powyższe przesłanki wyłączające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie zaistniały w przedmiotowej sprawie. Płatności stały się płatnościami nienależnymi w wyniku ujawnienia, że Skarżąca nie przestrzegała warunków uczestnictwa w programie zalesieniowym w związku z wyzbyciem się działki ewidencyjnej objętej ww. wsparciem oraz brakiem przejęcia zobowiązania zalesieniowego przez nabywcę gruntów. Fakt ten miał miejsce po wydaniu przez Kierownika Biura ww. decyzji o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych i po realizacji przedmiotowych płatności na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów.

W tych okolicznościach Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 65/2011, art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 i art. 80 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 oraz wyłączenia na ich podstawie obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności.

W konkluzji należy stwierdzić, że kwota płatności zalesieniowej w wysokości 32 425,40 zł jest płatnością nienależną, jednak nie zachodzą negatywne przesłanki obowiązku zwrotu tej płatności, o których mowa w art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 809/2014 Komisji (WE), oraz art. 3 ust. 1, w zw. z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95.

Na podzielenie nie zasługiwał również zarzut obrazy prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W toku prowadzonego postępowania organy obu instancji podjęły wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zgodnie z zasadą informowania stron oraz zebrały wyczerpujący materiał dowodowy, dokonując jego oceny w sposób nie naruszający zasady swobodnej oceny dowodów. Zapewniły również stronie skarżącej czynny udział w każdym stadium postępowania.

W zaskarżonej decyzji precyzyjnie wskazano fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody na których się oparł. Natomiast kwestia oceny przejścia zobowiązania na następcę prawnego Skarżącej sprowadza się do wykładni prawa materialnego, która jak wskazano już wyżej, została przeprowadzona przez organ prawidłowo. Dlatego też zarzut ten nie zasługiwał na podzielenie.

Dlatego też skarga podlegała oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a