Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 264/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 202 par. 4
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Marzena Bal-Kuźniarska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 26 listopada 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 338/13 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności solidarnej za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. M. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Ł. kwotę 3 600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z 26 listopada 2013 r. oddalił skargę M. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z [...] lutego 2013 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki G. za zaległości podatkowe Spółki w podatku akcyzowym.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Spółka G. prowadziła działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania wyrobów akcyzowych, tj. wyrobów alkoholowych. W wyniku czynności sprawdzających stwierdzono brak wpłat należnego podatku m.in. za czerwiec, lipiec i sierpień 2007 r., ujętych w złożonych przez Spółkę deklaracjach podatkowych. Zaległości podatkowe Spółki wynosiły za czerwiec 2007 r. - 92 490 zł, za lipiec 2007 r. - 86 245 zł i za sierpień 2007 r. - 990 019 zł. Izba Celna w Ł. wystawiła 12 października i 15 listopada 2007 r. tytuły wykonawcze obejmujące zobowiązania za wskazane miesiące, a następnie 30 lipca 2009 r. dokonano zgłoszenia ww. wierzytelności w postępowaniu upadłościowym, dotyczącym spółki G. w upadłości. Postępowanie upadłościowe zostało zakończone postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł. w Ł. z [...] listopada 2010 r., sygn. akt XIV Gup 14/09. Egzekucja zaległości nie doprowadziła do zaspokojenia wierzyciela. W toku postępowania upadłościowego syndyk masy upadłości wpłacił na rachunek Izby Celnej w Ł. kwotę 73 778,48 zł, uzyskaną wskutek wykonania ostatecznego planu podziału środków z zakończonego postępowania upadłościowego. Wpłata ta została zaliczona na zaległości podatkowe spółki G. za marzec 2005 r.

Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. decyzją nr [...] z [...] listopada 2012 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności M. M., jako byłego członka zarządu spółki G. za zaległości podatkowe w podatku akcyzowym spółki za czerwiec, lipiec i sierpień 2007 r., w łącznej kwocie zaległości i odsetek wynoszącej 1 940 199 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 116 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: Op), a M. M. - były członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, jak również nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja w znacznej części umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych.

W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Celnej w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Jak wynika z uzasadnienia, w okresach, w których upływał termin płatności spornych zobowiązań, obowiązki członka zarządu spółki G. pełnił M. M.. Zgodnie z treścią uchwały nr 1, zawartej w protokole Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników G. spółki z o.o. z [...] lipca 2007 r., ww. Zgromadzenie Wspólników postanowiło przyjąć rezygnację dotychczasowego Prezesa Zarządu I. K. i powołać nowego Prezesa Zarządu M. M. Następnie Sąd Rejonowego dla Ł., Sąd Gospodarczy, XIV Wydział Gospodarczy dla spraw Upadłościowych i Naprawczych postanowieniem z [...] maja 2009 r. ustanowił w spółce G. tymczasowego nadzorcę sądowego, a postanowieniem z [...] lipca 2009 r. ten sam Sąd ogłosił upadłość spółki G., obejmującą likwidację majątku. W okresie, w którym upływał termin płatności ww. zobowiązań (za czerwiec - 25 lipca, za lipiec - 25 sierpnia i za sierpień - 25 września 2007 r.) jedynym członkiem Zarządu Spółki był M. M., który pełnił obowiązki Prezesa w okresie od [...] lipca 2007 r. do [...] lipca 2009 r.

Zdaniem organu odwoławczego egzekucję prowadzoną z majątku spółki G. należało uznać za bezskuteczną. W sytuacji, gdy jedynym postępowaniem egzekucyjnym było postępowanie upadłościowe, organ podatkowy miał obowiązek wylegitymować się postanowieniem o zakończeniu upadłości, co w sprawie miało miejsce. Dyrektor wskazał dalej, że postępowanie egzekucyjne wobec spółki G. prowadzone było od 6 grudnia 2007 r. w stosunku do wszystkich ujawnionych składników majątku zobowiązanego. W toku postępowania wobec dłużnika zostało podjętych szereg czynności zmierzających do wyegzekwowania należności m.in. zajęto szereg praw majątkowych, w tym wierzytelność wobec spółki C. w Głownie oraz w domach maklerskich, zajęto rachunki bankowe, udziały należące do spółki G. w E. sp. z o.o. w G. i w spółce C. Przeprowadzono również postępowanie w celu wyjawienia majątku Spółki. Postanowieniem z [...] lipca 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Głownie umorzył postępowanie egzekucyjne w administracji w związku z upadłością spółki G. Postępowanie upadłościowe prowadzone przeciwko spółce G. zakończyło się wydaniem postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego.

Odnosząc się do podnoszonej przez stronę kwestii zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości organ odwoławczy wskazał, że analiza sprawozdania finansowego za 2007 r. oraz sprawozdania Zarządu Spółki dla Zgromadzenia Wspólników za 2007 r. z 31 marca 2008 r. wskazywała jednoznacznie, że podstawy do ogłoszenia upadłości spółki G. istniały na długo przed datą złożenia przez Zarząd stosownego wniosku w Sądzie, co nastąpiło dopiero 18 maja 2009 r. Zatem w dniu 31 marca 2008 r. skarżący został zapoznany z sytuacją finansową Spółki, również z tym, że Spółka posiadała zobowiązania publicznoprawne. Organ wskazał dalej, że spółka G. zaprzestała wykonywać swoje zobowiązania już od 1 czerwca 2006 r. W 2007 r. cofnięto Spółce wszystkie zezwolenia, które były warunkiem prowadzenia działalności. Mając powyższe na uwadze zasadnym było przyjęcie, że od dnia 31 marca 2008 r. należało liczyć 14 dniowy termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Skoro zatem wniosek ten powinien być złożony do 13 kwietnia 2008 r., należało uznać, że wniosek z 18 maja 2009 r. o zgłoszenie upadłości był już spóźniony. W konsekwencji nieuzasadnione było przeprowadzenie wskazanych przez stronę dowodów z zeznań świadków oraz opinii biegłego. Świadkowie ci oraz biegły potwierdzić bowiem mieli jedynie sytuację finansową spółki G. na dzień faktycznego złożenia wniosku o upadłość. Dowody te nie miały zatem znaczenia dla sprawy.

Decyzja Dyrektora Izby Celnej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. przez pełnomocnika M. M., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 116 § 1, art. 120-122, art. 123 § 1, art. 180, art. 187, art. 188, art. 191 i art. 197 Op.

Na rozprawie 13 września 2013 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił pismo datowane na 22 lipca 2007 r., z którego wynikało, że M. M. z dniem sporządzenia pisma złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu spółki G.. Na piśmie znajdowała się adnotacja D. G., że pismo otrzymał 23 lipca 2007 r. Ponadto złożono do akt protokół Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników G. spółki z o.o. z 30 września 2007 r., zawierający dwie uchwały Zgromadzenia. Zgodnie z uchwałą Nr 1 Zgromadzenie Wspólników spółki G. postanowiło odwołać dotychczasowy Zarząd Spółki w osobie Prezesa Zarządu M. M.. Zgodnie zaś z uchwałą Nr 2 Zgromadzenie Wspólników G. spółki z o.o. postanowiło powołać nowy jednoosobowy Zarząd Spółki w osobie Prezesa Zarządu M. M. Z pisma wyjaśniającego pełnomocnika skarżącego z 24 września 2013 r. wynikało, że okoliczności - odnośnie rezygnacji skarżącego z funkcji Prezesa - nie były podnoszone przed organami celnymi, z uwagi na fakt, że ani skarżący ani pełnomocnik nie pamiętali o sytuacji sprzed 6 lat, tym bardziej, że nie mieli dostępu do dokumentacji Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa) oddalił skargę M. M., jako niezasadną.

Wskazał, że przedmiotem sporu jest to, czy w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych, M. M. rzeczywiście pełnił obowiązki członka zarządu spółki G. Zdaniem pełnomocnika, skarżący nie może odpowiadać za zaległości podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji, ponieważ - w związku ze złożoną 23 lipca 2007 r. rezygnacją z funkcji prezesa zarządu - w chwili ich powstania nie był już członkiem zarządu Spółki.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji stanowisko pełnomocnika skarżącego nie jest trafne.

W kontekście tak zarysowanego problemu sąd powołał się na orzecznictwo, zgodnie z którym "Faktyczne wykonywanie obowiązków członka zarządu w spółce z o.o., nawet po formalnej rezygnacji z funkcji członka zarządu w tejże spółce z o.o., powoduje odpowiedzialność podatkową tego podmiotu przewidzianą w art. 116 § 2 Op". Skarżący nie przeczył, że po złożeniu rezygnacji wykonywał czynności członka zarządu. Poza tym z przedstawionych dokumentów nie wynika, aby we właściwym czasie poinformował o swojej decyzji kompetentny organ Spółki. Wprawdzie oświadczenie o rezygnacji z 23 lipca 2007 r. odebrał jeden ze wspólników, jednak nie doprowadziło to do skutecznego złożenia oświadczenia woli Spółce. Sąd wskazał na orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące art. 202 § 4 ustawy z 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037; dalej: ksh), z którego wynika, że oświadczenie woli prowadzi do wygaśnięcia z mocy prawa korporacyjnego stosunku członkostwa w zarządzie spółki z chwilą zakomunikowania woli rezygnacji właściwemu organowi spółki lub jej reprezentantowi. Takim organem jest rada nadzorcza, specjalnie powołany pełnomocnik lub zgromadzenie wspólników. Do uznania, że rezygnacja została złożona nie wystarczy wręczenie takiego pisma jednemu ze wspólników Spółki. Skuteczne oświadczenie o rezygnacji zostało złożone zatem dopiero przed Nadzwyczajnym Zgromadzeniem Wspólników spółki G. w dniu 30 września 2007 r. Z protokołu tego Zgromadzenia wynika, że w jego trakcie przyjęto rezygnację skarżącego, a następnie ponownie ustanowiono go prezesem zarządu Spółki, za jego zgodą. Do tego czasu, jak również po przeprowadzeniu Zgromadzenia, skarżący wykonywał czynności należące do prezesa zarządu spółki. W ocenie Sądu pierwszej instancji należy przyjąć, że został spełniony warunek zasiadania przez niego w zarządzie spółki w czasie powstania zaległości podatkowych, o którym mowa w art. 116 § 2 Op.

Odnosząc się do kolejnej spornej kwestii, a mianowicie daty złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, WSA wskazał, że analiza zebranych dokumentów dotyczących 2007 r. (m.in.: sprawozdania finansowego oraz sprawozdania Zarządu Spółki dla Zgromadzenia Wspólników) wskazywała jednoznacznie, że podstawy do ogłoszenia upadłości spółki G. istniały na długo przed datą złożenia stosownego wniosku w Sądzie. Zauważył to już Sąd Rejonowy, który w postanowieniu o ogłoszeniu upadłości podkreślił m.in., że Spółka faktycznie nie płaciła, co najmniej od 1 czerwca 2006 r. części swoich wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych. Najstarsze zobowiązania z tytułu składek ZUS były wymagalne od 15 lutego 2007 r. Poza sporem pozostaje, że w 2007 r. Spółka nie zrealizowała między innymi zobowiązań z tytułu podatku akcyzowego w wysokości 1 339 144,54 zł. Ponadto skoro skarżący podpisał 31 marca 2008 r. sprawozdanie za 2007 r., to najpóźniej w tym dniu został zapoznany z sytuacją finansową Spółki i od tego dnia należało liczyć 14-dniowy termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Skoro wniosek ten powinien być złożony do 13 kwietnia 2008 r., uznać należało, że wniosek o ogłoszenie upadłości z 18 maja 2009 r. był już spóźniony. Oceny tej nie może zmienić fakt, że w chwili składania wniosku Spółka dysponowała jeszcze pewnym majątkiem.

W ocenie Sądu za niezasadne należało również uznać zarzuty skargi dotyczące zasad postępowania podatkowego. Postępowanie dowodowe przeprowadzono w sposób wyczerpujący, w szczególności organ trafnie uznał, że nieuzasadnione było przeprowadzenie wskazanych przez stronę dowodów z zeznań świadków oraz opinii biegłego. Świadkowie ci oraz biegły potwierdzić bowiem mieli jedynie sytuację finansową spółki G. na dzień faktycznego złożenia wniosku o upadłość. Dowody te nie podważały zatem ustaleń, co do czasu w jakim należało złożyć wniosek o upadłość spółki. W tej sytuacji należy stwierdzić, że organ działał na podstawie i w granicach prawa, nie naruszył zatem zasady prawdy obiektywnej (art. 122 Op), zupełności postępowania podatkowego (art. 187 § 1 Op) oraz właściwego prowadzenia postępowania dowodowego (art. 180 § 1 i art. 188 Op), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 Op.

Orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości zaskarżył M. M. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, poprzez nie zastosowanie art. 202 § 4 ksh, przez uznanie, iż skarżący nieskutecznie złożył rezygnację z funkcji członka zarządu;

na podstawie art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 ppsa zaskarżonemu wyrokowi zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, poprzez lakoniczne ustosunkowanie się do wytkniętych w skardze uchybień organów podatkowych, tj.: art. 116 § 1, 120, 121, 122, 123 § 1, 180, 187, 188, 191, 197 Op, poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego i dokonanie jego całkowicie dowolnej oceny oraz uznanie, iż organy podatkowe skutecznie obaliły zarzut skarżącego, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki został zgłoszony we właściwym czasie.

Uchybienia te miały istotny wpływ na treść wyroku, ponieważ doprowadziły do oddalenia skargi, a w konsekwencji przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania Spółki na skarżącego.

Argumenty na poparcie powyższych zarzutów zostały przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w której kasator podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, poza wskazanymi w art. 183 § 2 ppsa przypadkami nieważności postępowania sądowego, których nie stwierdzono, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach środka prawnego, które wyznaczają zarzuty kasacyjne: sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami i standardami wynikającymi z art. 174 i art. 176 ppsa. W tej sytuacji postępowanie przed NSA nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w środku prawnym, co oznacza, iż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jego podstawami, czyli wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami prawa materialnego lub procesowego.

Podstawę materialnoprawną skargi kasacyjnej stanowi - zdaniem jej autora - fakt niezastosowania art. 202 § 4 ksh, a w konsekwencji błędne uznanie, iż M. M. nieskutecznie złożył rezygnację z funkcji członka zarządu Spółki.

Zgodnie z powołanym przepisem, mandat członka zarządu wygasa m.in. wskutek rezygnacji.

Oświadczenie woli prowadzi do wygaśnięcia z mocy prawa korporacyjnego stosunku członkostwa w zarządzie spółki z chwilą zakomunikowania woli rezygnacji właściwemu organowi spółki lub jej reprezentantowi. Takim organem jest rada nadzorcza lub specjalnie powołany pełnomocnik. Organem takim jest także zgromadzenie wspólników. Do uznania, że rezygnacja została skutecznie złożona, nie wystarczy natomiast wręczenie pisma w tym przedmiocie wspólnikowi spółki (tak Sąd Najwyższy m.in. w wyrokach z 7 maja 2010 r., III CSK 176/09, Lex 677761, z 21 stycznia 2010 r., II UK 157/09, Lex 583805 oraz z 19 sierpnia 2004 r., V CK 600/03, Lex 359340). Pogląd ten także podziela Naczelny Sąd Administracyjny, w obecnym składzie.

Ze złożonego w trakcie postępowania sądowego pisma, datowanego na 22 lipca 2007 r. wynika, że M. M. z dniem jego sporządzenia złożył rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu spółki G.. Na piśmie znajdowała się adnotacja wspólnika D. G., że pismo otrzymał 23 lipca 2007 r. Nie ulega wątpliwości, że po złożeniu rezygnacji, o której M. M. nie zawiadomił żadnego organu Spółki ani jej reprezentanta, skarżący faktycznie nadal wykonywał czynności należące do prezesa zarządu, w tym podpisywał sprawozdania finansowe oraz sprawozdania Zarządu Spółki dla Zgromadzenia Wspólników. Jako prezes Zarządu Spółki występował również wobec organów administracji. M. M. realizował zatem swoje obowiązki rzeczywiście (czynnie, faktycznie), a nie tylko piastował biernie funkcję, z którą te obowiązki były związane.

Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że został spełniony warunek zasiadania przez skarżącego w zarządzie Spółki w czasie powstania zaległości podatkowych, a także, iż jedynym członkiem zarządu w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań będących przedmiotem decyzji był M. M. - Prezes Zarządu.

Przepisy ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (j.t. Dz.U. 2012, poz. 1112; dalej: pun) wyznaczają prawidłowe zachowanie, które powinien był zrealizować skarżący w sytuacji niewypłacalności Spółki. Wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości pozwoliłoby z jednej strony na ocenę sytuacji Spółki w sposób zobiektywizowany przez właściwy sąd, a z drugiej strony byłoby realizacją zachowania wyznaczonego przez dyspozycję normy zawartej w art. 116 § 1 pkt 1 Op. Z punktu widzenia odpowiedzialności przewidzianej we wskazanym przepisie nawet wcześniejsze zaistnienie przesłanek do ogłoszenia upadłości nie znaczy, że członek zarządu nie jest zobowiązany do zgłoszenia stosownego wniosku z chwilą objęcia swej funkcji. Ustalenie i wskazanie daty, z którą dłużnik stał się niewypłacalny w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego, jest okolicznością faktyczną, ustalaną i ocenianą przez organy podatkowe na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej.

Drugi zarzut kasacyjny sprowadza się do uchybienia dyspozycji art. 141 § 4 ppsa. Jego uzasadnieniem jest "lakoniczność" argumentacji Sądu w zakresie oceny uchybień organów podatkowych związanych z oceną materiału dowodowego.

Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji wskazanego przepisu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko taki charakter naruszenia mógł przesądzać o jego skuteczności, jest chybiony, a analiza treści uzasadnienia zakwestionowanego wyroku i jej konfrontacja z zarzutem podniesionym w skardze kasacyjnej nie wskazuje, aby w swojej ocenie Sąd pierwszej instancji dopuścił się uchybień polegających na wadliwym skonstruowaniu uzasadnienia. Podniesione w tym zakresie twierdzenie pełnomocnika strony jest gołosłowne.

Sąd w pełni zastosował się do dyspozycji art. 141 § 4 ppsa, gdyż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy, jakie wskazuje ustawa. Daje to rękojmię dołożenia należytej staranności przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, jak również umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie, a które uznać należy w całości za prawidłowe.

Sąd I instancji wskazał w szczególności podstawę prawną rozstrzygnięcia i w sposób należyty ją wyjaśnił. Okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie akceptuje tej prawnej oceny, nie stanowi podstawy do uwzględnienia zarzutu naruszenia wskazanego przepisu. W jego ramach nie można bowiem kwestionować wykładni przepisów prawa materialnego, ani prawidłowości zastosowania przez Sąd I instancji innych przepisów postępowania.

Postępowanie przeprowadzone przez organy celne uwzględniało wskazane w skardze kasacyjnej przepisy proceduralne. Organy podatkowe ustaliły stan faktyczny sprawy z poszanowaniem norm wynikających z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 197 § 1 Op. Nie pominęły obszernych wyjaśnień skarżącego do nakreślonych w skardze kasacyjnej kwestii, jak również należycie uzasadniły niecelowość przeprowadzenia dowodu z zeznań syndyka i wspólnika Spółki na okoliczności wynikające m.in. z podpisywanych przez skarżącego sprawozdań finansowych, jak również z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, w sytuacji gdy w istocie niekwestionowany stan finansowy Spółki zweryfikowany został przez jej "służby finansowe", jak również ustaleniami w przeprowadzonym przez Sąd Rejonowy dla Ł. Śródmieścia postępowaniu upadłościowym (XIV GU 64/09). Trafnie Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że przepis art. 188 Op zezwala organom podatkowym na ocenę wniosków dowodowych pod kątem przydatności dowodu dla wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Organy dokonały tej oceny w kontekście ustaleń faktycznych, jak również przekonywująco uzasadniły odmowę wskazując, że wnioskowane dowody nie zmierzają do podważenia ustaleń, co do czasu, w jakim należało złożyć wniosek o upadłość Spółki.

W tym stanie rzeczy, wobec braku dostatecznych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ją za niezasadną i na podstawie art. 184 ppsa w oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).