Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 3001/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 6  pkt  2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy domku narzędziowego z drewutnią skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. K. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] września 2012 r., znak: [...] wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru budowy "domku narzędziowego z drewutnią" na dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. S. K. zgłosił zamiar budowy domku narzędziowego z drewutnią, konstrukcji drewnianej, wolnostojącego, ustawionego na bloczkach betonowych o powierzchni zabudowy poniżej 20 m2 na terenie dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...].

Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Prezydent [...] wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych uzasadniając, iż zamierzona inwestycja jest sprzeczna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], poz. [...] ze zm.).

Od ww. decyzji odwołanie wniósł S. K. podnosząc, że zgłoszony przez niego obiekt, z uwagi na brak fundamentu, nie jest budynkiem, zatem nie stosuje się względem niego przytoczonego przez organ I instancji zapisu planu. Zdaniem skarżącego ustawa Prawo budowlane w art. 3 pkt 2 określa przesłanki, które muszą być spełnione kumulatywnie, a więc brak choćby jednej z tych cech powoduje, że ocenianego obiektu nie można nazwać budynkiem. W ocenie skarżącego, gdyby zamiarem autora uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było rozszerzenie omawianego zakazu na wszelkie obiekty budowlane o charakterze gospodarczym – stosowny zapis winien był znaleźć się w treści tej uchwały. Zastosowanie wykładni rozszerzającej ten przepis na inne niż budynki obiekty, narusza wyrażoną w art. 7 k.p.a. "zasadę praworządności".

Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu przedmiotowy obiekt jest budynkiem. Jest posadowiony na bloczkach betonowych, co przesądza, że obiekt ten posiada fundament. Organ podał, że posadowienie budynku na fundamentach punktowych wykonanych z bloczków betonowych w żadnym wypadku nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej zakwalifikowanie takiego obiektu jako budynku. Uznając, że przedmiotem zgłoszenia dokonanego przez S. K. jest wolnostojący budynek gospodarczy, organ stwierdził, że realizacja takiego obiektu byłaby niezgodna z § 10 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skargę na powyższą decyzję złożył S. K., w której wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] oraz bezskuteczności sprzeciwu wniesionego przez Prezydenta [...].

Skarżący powtórzył stanowisko zawarte w odwołaniu. Podał ponadto, że zgłaszany przez niego obiekt budowlany ma zostać swobodnie położony na bloczkach betonowych, które będą luźno ustawione na gruncie. Nie będzie tu miała miejsca żadna metoda trwałego ich przymocowania, ani do konstrukcji drewnianej domku, ani też do gruntu. Bloczki te będą spełniały zdaniem skarżącego jedynie funkcję izolacyjno-ochronną tj. oddzielenie drewnianej konstrukcji domku od ewentualnej wilgoci pojawiającej się na gruncie w wyniku opadów. Tak więc bloczki betonowe będą stanowiły odrębne elementy, które w każdej chwili można będzie usunąć i wówczas konstrukcja drewniana byłaby ustawiona bezpośrednio na gruncie. W ocenie skarżącego nie może tu być mowy o jakimkolwiek trwałym związaniu obiektu budowlanego z gruntem. Skarżący na potwierdzenie swojego stanowiska powołał się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jakie zapadło w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 816/09.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Przeprowadzając ocenę zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, w związku z tym skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy wskazać, że teren stanowiący działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] znajduje się w obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. Zgodnie z zapisem § 10 pkt 7 ww. uchwały "w zakresie kształtowania zagospodarowania terenów przewidzianych do zainwestowania kubaturowego ustala się zakaz realizacji budynków pomocniczych, gospodarczych i garażowych jako wolno stojących".

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest to, czy domek narzędziowy z drewutnią konstrukcji drewnianej, wolnostojący, ustawiony na bloczkach betonowych o powierzchni zabudowy poniżej 20 m2 na terenie dz. nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] w [...] jest budynkiem.

Nie budzi wątpliwości zarówno skarżącego jak i organu, że skoro uchwała nie precyzuje pojęcia "budynek", definicję tego pojęcia należy przyjąć z ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 3 pkt 2 wskazanej ustawy obiekt budowlany będący budynkiem musi spełniać łącznie następujące przesłanki :

- musi być trwale związany z gruntem

- mieć wydzieloną przestrzeń za pomocą przegród budowlanych oraz

- posiadać fundament i dach.

W ocenie Sądu sporny budynek wypełnia przesłanki z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, gdyż jest on niewątpliwie wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i posiada dach. Co do zaś związania z gruntem oraz posiadania fundamentów, sporny budynek spełnia także i te warunki.

Posadowienie budynku na fundamentach punktowych, wykonanych z bloczków betonowych, w żadnym wypadku nie stanowi przesłanki uniemożliwiającej zakwalifikowanie takiego obiektu, jako budynku. Sama bowiem technologia uformowania fundamentu nie zmienia charakteru obiektu budowlanego, jako budynku (por. wyroku NSA z dnia 24 lipca 2007r. II OSK 1096/06). Nawet więc jeśli sporny budynek posadowiony został właśnie na fundamentach punktowych, to niewątpliwie jest on trwale połączony z gruntem.

Odnosząc się zaś do powołanego przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 816/09 należy stwierdzić, że zawiera on odosobniony pogląd, którego Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony bowiem został pogląd, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce To, że dane urządzenie jest przestawne i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, że można przyjąć, iż nie jest ono trwale związane z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny (por. m.in. wyroki NSA sygn. II OSK 323/11, sygn. II OSK 1302/10, sygn. II OSK 923/05, wyroki WSA w Warszawie sygn. VII SA/Wa 82/10, VII SA/Wa 2285/09, wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim sygn. II SA/Go 531/11 – dostępne na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego - orzeczenia.nsa.gov.pl). Również fakt, że fundament jest płytko, albo i wcale nie jest zagłębiony w ziemni nie przesądza tego, że dany obiekt nie jest trwale związane z gruntem.

W konkluzji stwierdzić należy, że posadowienie domku narzędziowego z drewutnią na fundamencie, którym są rozmieszczone punktowo betonowe bloczki, jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i stanowi trwałe związanie z gruntem.

Biorąc powyższe pod uwagę uznać należy, że budowa domku narzędziowego wraz z drewutnią narusza ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulic [...] i [...], gdyż na tym obszarze nie przewidziano możliwości realizacji budynków pomocniczych, gospodarczych i garażowych. Powyższe skutkuje tym, że organ zobligowany był do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia złożonego przez S. K.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.