Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 520/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska /spr./, Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Jolanta Sikorska, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 3 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 304/05 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19.12.2005 r. sygn. akt I SA/Wa/304/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tejże Komisji z dnia [...] nr [...], odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Naukowej Kolegium Nauk o Przedsiębiorstwie Szkoły [...] z dnia 6.11.1997 r. o nadaniu J. P. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Sąd zarzucił Centralnej Komisji naruszenie prawa materialnego z tego względu, że zaskarżona decyzja wydana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 165, poz. 386 ze zm.), podczas gdy jej podstawę powinny stanowić przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie nauki (Dz. U. Nr 65, poz. 595), bowiem art. 51 ust. 1 ustawy z 2003 r. dopuszcza możliwość stosowania dotychczasowych przepisów wyłącznie w sprawach przewodów doktorskich i habilitacji niezakończonych do dnia jej wejścia w życie, a przewód habilitacyjny J. P. zakończyła ww. uchwała Rady Naukowej z dnia 6.11.1997 r. Zdaniem Sądu, Centralna Komisja naruszyła także przepisy postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 11 ust. 1 i 2 Statutu Centralnej Komisji stanowiącego, iż recenzent przedstawia opinię na piśmie i referuje ją na posiedzeniu właściwej sekcji oraz uczestniczy w dyskusji, gdyż o posiedzeniu sekcji nie został powiadomiony jeden z recenzentów, spoza składu Centralnej Komisji, jak wynika z akt sprawy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w Warszawie, reprezentowana przez radcę prawnego, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 1 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 52, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 127 kpa w zw. z art. 29 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych przez

- stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego oraz innych przepisów procedury administracyjnej przy wydaniu zaskarżonej decyzji, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, poprzez nieprawidłowe zawiadomienie o posiedzeniu Sekcji jednego z recenzentów,

- przekroczenie granicy swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego,

2. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 17, 32, 33, 34 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) w zw. z art. 51 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., § 7, 8, 9,11 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia 19.04.1991 r., art. 7, 8, 77 § 1, art. 107 § 1 i 3, art. 138 § 1 kpa przez

- uznanie, że w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym jej uchylenie poprzez niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie,

- niewłaściwą interpretację na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych przepisów, dotyczących szczególnego trybu podejmowania uchwał (decyzji) przez Centralną Komisję m.in. w głosowaniu tajnym przez Prezydium.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona.

Zgodnie z art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Nie wdając się w podstawy skargi kasacyjnej, które trudno uznać za usprawiedliwione, zaskarżony wyrok odpowiada prawu mimo błędnego, przynajmniej w części, uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż Centralna Komisja naruszyła prawo materialne, tj. art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Stanowi on, iż przewody doktorskie i habilitacyjne, niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Zakończenie przewodu habilitacyjnego kończy się prawomocną uchwałą o nadaniu stopnia doktora habilitowanego. Zgodnie z art. 19 ust. 1 cyt. ustawy uchwała o nadaniu stopnia doktora habilitowanego, staje się prawomocna z chwilą jej podjęcia, jednak stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.) uchwała o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego staje się prawomocna z chwilą jej zatwierdzenia przez Centralną Komisję. Przewód habilitacyjny J. P. toczył się pod rządami ustawy z 1990 r., kiedy do prawomocności uchwały o nadanie stopnia doktora habilitowanego, zatem do zakończenia przewodu habilitowanego wymagane było jej zatwierdzenie przez Centralną Komisję. Przewód habilitacyjny J. P. nie był zatem zakończony w rozumieniu art. 51 ust. 1 ustawy z 2003 r. wobec tego, że w dniu wejścia w życie tej ustawy trwało postępowanie przed Centralną Komisją w sprawie zatwierdzenia uchwały. Centralna Komisja prowadząc postępowanie na podstawie przepisów ustawy z 1990 r. nie naruszyła art. 51 ustawy z 2003 r.

Natomiast zgodzić należało się z zarzutem Wojewódzkiego Sądu co do naruszenia przepisów postępowania, Centralna Komisja naruszyła bowiem art. 17 ust. 2 ustawy z 1990 r. Art. 17 reguluje tryb postępowania Centralnej Komisji przy zatwierdzaniu uchwał w sprawie nadania stopnia doktora habilitowanego, ustalając terminy przedstawiania uchwał do zatwierdzenia, terminy zatwierdzenia uchwał, terminy rozpatrzenia odwołania, a także prawa recenzentów w tym postępowaniu. Zdanie 3 ust. 2 art.17 stanowi, że recenzenci w przewodzie habilitacyjnym uczestniczą w postępowaniu przed Centralną Komisją na prawach strony. Przepis ten zatem nakazuje, aby w całym postępowaniu przed Centralną Komisją, w tym w postępowaniu odwoławczym, uczestniczyli recenzenci na prawach strony. Uczestnictwo to jest oczywiście zależne od woli recenzentów, jednak na Centralnej Komisji ciąży obowiązek powiadomienia ich o posiedzeniu, w którym mają wziąć udział. Niepowiadomienie o terminie posiedzenia i przeprowadzenie postępowania bez udziału recenzenta powoduje wadliwość tego postępowania. Uczestnictwo na prawach strony daje bowiem takie same uprawnienia jakie posiada strona postępowania, a nie branie przez stronę udziału w postępowaniu bez jej winy jest podstawą do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Decyzja wydana w postępowaniu dotkniętym taką wadą, w razie jej zaskarżenia, powinna zostać uchylona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt sprawy wynika, iż Centralna Komisja nie mając wiadomości o tym, czy jeden z recenzentów (prof. M. Adamowicz) został powiadomiony o terminie posiedzenia Sekcji, na którym rozpoznawane było odwołanie J. P., bowiem nie ma w aktach sprawy zwrotnego poświadczenia odbioru zawiadomienia, wydała decyzję rozstrzygającą odwołanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż stanowi to naruszenie § 11 Statutu Centralnej Komisji, z czym należy się zgodzić, jednak przede wszystkim stanowi to naruszenie art. 17 ust. 2 ustawy z 1990 r.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.