Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SAB/Ol 7/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-06-01 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 658
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Orzeczono o przyznaniu wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250 PAR. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 15 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Anna Ambroziak po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J.W. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu w sprawie ze skargi M.S. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie wydania decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu składek postanawia: 1) przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie radcy prawnemu J.W. koszty nieopłaconej pomocy prawnej, obejmujące kwotę 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych) powiększoną o należny podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2) przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie radcy prawnemu J.W. kwotę 64 zł (sześćdziesięciu czterech złotych) tytułem zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków. WSA-post.1/sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 11 maja 2015 r. przyznano skarżącej M.S. prawo pomocy, ustanawiając jej radcę prawnego, którym wyznaczony został radca prawny J.W.

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2015 r. oddalono skargę M.S. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz przyznano pełnomocnikowi wynagrodzenie za postępowanie w pierwszej instancji, przyjmując zgodnie z par. 15 w zw. z par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U z 2013 r., poz. 490), że minimalna stawka opłaty wynosi 240 zł.

Na powyższy wyrok tut. Sądu pełnomocnik - radca prawny J.W. wniósł skargę kasacyjną, składając jednocześnie wniosek o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych tj. par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z par. 6 ust. 1 lit. c www. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r.. Oświadczając, iż koszty te nie zostały uregulowane przez stronę ani w całości, ani w części.

Pismem z dnia 10.01.2016 r. (złożonym na rozprawie w dniu 10.01.2017r.) pełnomocnik złożył spis kosztów poniesionych w związku z reprezentowaniem skarżącej M.S. w postępowaniu w drugiej instancji w sprawie skargi kasacyjnej na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na które składały się: kwota 450 zł – koszty zastępstwa procesowego wg. norm przepisanych tj. par. 14 ust. 2 pkt. 1 lit. a w zw. z par. 6 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia z dnia 28.09.2002 r. oraz kwota 64 zł tytułem poniesionych kosztów dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 10.01.2017 r. Do pisma załączył bilet na trasie "[...]" z dnia 10.01.2017 r. na kwotę 32 zł.

Wyrokiem z dnia 10 stycznia 2017 r. sygn.. akt II GSK 2317/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W uzasadnieniu wyroku NSA odnosząc się do zarzutu skargi, iż Sąd I instancji wadliwie przyznał pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu stwierdził, że "wartość przedmiotu sprawy nie dotyczyła należności określonej w wysokości 3.056,49 zł, lecz przedmiot sprawy obejmował wyłącznie bezczynność organu, a w takiej sytuacji stosownie do § 14 ust. 2 pkt c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) minimalna stawka wynosiła 240 zł i taka też kwota została przyznana pełnomocnikowi skarżącej przez Sąd I instancji".

Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 250 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zwana dalej w skrócie: p.p.s.a., wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W związku z przepisami przejściowymi zwartymi w par. 22 kolejnych rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, z dnia 22 października 2015 r. i z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805 oraz Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej powoływanego jako rozporządzenie).

W myśl par. 15 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmowały opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3 i 4. W myśl par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. a powołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl zaś par. 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Stosownie ponadto do § 16 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

W rozpoznawanej sprawie ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej sporządził skargę kasacyjną od wyroku z dnia 18 czerwca 2015 r. oraz uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawiera ponadto oświadczenie, o którym mowa w § 16 rozporządzenia. W sprawie zaistniały zatem przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia według stawki określonej w par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. a powołanego rozporządzenia, w kwocie 180 zł ( tj. 75 % z kwoty 240 zł), przyjmując za podstawę minimalną stawkę określoną w par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia, podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania.

Z tych względów uznając, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % stawki minimalnej, na podstawie art. 258 par.1 i par.2 pkt 8 p.p.s.a. postanowiono jak w pkt. 1 sentencji postanowienia.

Odnosząc się do złożonego przez pełnomocnika wniosku o przyznanie zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wskazać należy, iż zgodnie z treścią par. 15 pkt 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego. Przyznanie radcy prawnemu zwrotu poniesionych przezeń wydatków wymaga zatem ustalenia, że wydatki te były "niezbędne", jak również należycie "udokumentowane" (zob. postanowienie SN z dnia 26.02.2015r. sygn. akt III KK 23/15, publ. Biul.PK 2015/2/46-48 LEX nr 1646389). Mając powyższe na uwadze należy uznać, że pełnomocnik przedkładając własne oświadczenie wraz z biletem na trasie "[...]" z dnia 10.01.2017 r. udokumentował, zdaniem rozpoznającego wniosek, we właściwy sposób faktycznie poniesienie wydatku na dojazd na rozprawę przed NSA i powrót w kwocie odpowiadającej kwocie wskazanej we wniosku. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.