Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 2644/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie NSA (del.) Czesława Socha (spr.), As. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Dorota Zamiela, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. T. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2002 r. ( o nr [...]) – Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania S. T. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2002 r. o nr [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatowego w J. nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. o nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.

W uzasadnieniu podał, że organ I instancji trafnie przyjął brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Pozwolenie na budowę przyłącza telefonicznego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid. gruntów [...] w W. według zatwierdzonego projektu budowlanego wydane dla C. B. spełnia wymagania art. 28, 32 ust. 4, 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawa budowlanego (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.). nie znaleziono podstaw do dokonania innej oceny zgromadzonego materiału dowodowego niż dokonana przez organ I instancji. Nie jest dotknięta jakąkolwiek wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 kpa. Budowa przyłącza telefonicznego jest zgodna z wymaganiami zawartymi w decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] października 2000 r. o nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a inwestor wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością. Nie stanowi bowiem rażącego naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. wykonanie przebiegu trasy przyłącza kablowego na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000.

Skargę na powyższą decyzję złożył S. T. Zarzucił, że wydane decyzje są sprzeczne z prawem. Domagał się uchylenia wydanych decyzji w sprawie i uwzględnienia wniosku o stwierdzeniu nieważności kwestionowanej decyzji.

W uzasadnieniu podał, że po rozpoczęciu budowy przyłącza telefonicznego okazało się, że ma mieć taki sam przebieg jak na projekcie z [...] maja 2000 r., który był załącznikiem do decyzji Gminy B. Decyzja ta w całości została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. Skarżącemu nie dostarczono decyzji po uchyleniu, choć brał udział w postępowaniu jako strona. Nie wydał też tej decyzji Wójt Gminy, a która była podstawą wydania pozwolenia na budowę z [...] października 2000 r. o nr [...] podając, że skarżący nie był stroną postępowania. Wykonany wykop narusza własność skarżącego bez jego zgody. Unieważnienie decyzji jest uzasadnione.

Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał wydaną decyzję w sprawie oraz jej uzasadnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1, 2, 3 i 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) – Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne. Sąd uwzględnia skargę na decyzję w przypadku stwierdzenia jej wad, o których mowa w art. 145 tej ustawy.

W przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona, skoro zachodzą podstawy do zastosowania art. 145§ 1 ust. 1 lit. "b" cytowanej wyżej ustawy.

Przepis powyższy stanowi, że Sąd uwzględnia skargę na decyzję i wówczas ją uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Istotnie, zgodnie z art. 35 ust 1 pkt lit. "a" i "b" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawa budowlanego (Dz. U. nr 106, poz. 1126 z 2000 r. ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. O ile takiej zgodności nie ma, to zgodnie z ustępem 4 tego przepisu, organ może odmówić wydania decyzji o powyższej treści. W sytuacji gdy organ mimo tej niezgodności wyda powyższą decyzję, to należy wówczas rozważyć czy nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 kpa a więc trybu nadzwyczajnego.

W sprawie niniejszej, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu będąca podstawą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę została wydana [...] października 2000 r. ( o nr [...]) przez Wójta Gminy B. Decyzji tej skarżącemu nie doręczono, zaś decyzja ta została wydana po ponownym rozpatrzeniu przez organ I instancji na skutek uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z Z. decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r. o nr [...]. kolegium to rozpoznawało odwołanie skarżącego od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] maja 2000 r. o nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że skarżący brał udział w tym postępowaniu na prawach strony. Skarżący brał też udział na prawach strony w postępowaniu prowadzonym przez Zarząd Dróg Powiatowych w J. w trybie art. 106 kpa a więc w postępowaniu uzgodnieniowym w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zarząd ten wydał decyzję w dniu [...] czerwca 2000 r. (o nr [...]). Decyzja ta była też przedmiotem oceny przez organ wydający decyzję z dnia [...] października 2000 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i podstawą oceny przy wydawaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na budowę kwestionowanego przyłącza telefonicznego.

Skarżący kwestionując decyzję Starosty Powiatowego w J. z dnia [...] listopada 2000 r. (o nr [...]) a która była przedmiotem oceny przez organ II instancji także powoływał się na brak udziału w postępowaniu administracyjnym przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Korespondencja skarżącego kierowana do organów w tym także pismo Wójta Gminy B. z dnia [...] grudnia 2001 r. (o nr [...] – doręczone także do skargi przed Sądem), stanowiące odpowiedź na pismo skarżącego wyraźnie wskazują, że skarżący domagał się wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] października 2000 r. (o nr [...]) – Wójta Gminy B. Pismo skarżącego zgodnie z art. 61 § 1 kpa wszczęło postępowanie administracyjne. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania nieważnościowego pochodzi z daty [...] listopada 2001 r. a więc po złożonym wniosku o wznowienie postępowania. Oznacza to, że w sprawie należało ocenić – jaki wpływ ma to postępowanie na postępowanie nieważnościowe. Organy tego nie uczyniły a przyjęcie przez organy obu instancji braku podstaw do kwestionowania cytowanego wyżej art. 35 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawa budowlanego (tj. Dz. U. nr 106, poz. 1126 ze zm.) bez oceny w w/w zakresie jest przedwczesne i daje Sądowi podstawę do przyjęcia naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit "b" cytowanej wyżej ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powyższe wskazuje, że decyzje obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa, o którym mowa wyżej (skoro organ II instancji ramach swojej kontroli też tego nie wyeliminował), dlatego na podstawie przepisu wyżej powołanego zostały uchylone.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje podstawy w treści art. 200 też tej ustawy.