Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 373/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – J. K. po rozpatrzeniu w Wydziale I w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. i P. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 marca 2018 r. nr [...]


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 kwietnia 2018 r. R. O. i P. O. (dalej: "Strona"), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 marca 2018 r.

nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r.

W skardze zamieszczony został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji ze względu na możliwość narażenia Strony na szkodę. Wniosku Strona nie uzasadniła poza powołaniem się na możliwość narażenia jej na szkodę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny przeprowadzonej przez Sąd, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 335 i n.).

Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do strony skarżącej wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strona skarżąca powinna wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. B. Dauter, komentarz do art. 61 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, 2016 r. oraz postanowienie NSA z dnia 4 październik 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10 – orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku przyczyn do wstrzymania wykonania decyzji uniemożliwia sądowi merytoryczną jego ocenę.

Sąd wskazuje również, że nie jest wystarczające wykazanie, iż na skutek wykonania tego aktu dojdzie do egzekucji kwoty zobowiązania, czy też wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla Strony konsekwencje. W celu ustalenia,

czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do wyrządzenia szkody majątkowej i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia

26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, orzeczenie jest dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zawarte w uzasadnieniu wniosku twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206 oraz postanowienia NSA: z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07, z dnia

9 września 2010 r.,I OZ 671/10 , z dnia 5 grudnia 2012 r., II FZ 988/12, z dnia

4 listopada 2013 r., I FZ 404/13 oraz z dnia 19 października 2017 r., I FSK 1418/17).

Ponadto Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia

2012 r. o sygn. akt II GZ 455/12, zgodnie z którym, postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego

i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 P.p.s.a. Oznacza

to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku

o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa

i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku spoczywa w całości

na wnioskodawcy. Sąd w tej kwestii nie jest także zobligowany do dokonywania jakichkolwiek ustaleń z urzędu. Uprawnienie do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem wiąże się zatem z obowiązkiem jego uzasadnienia, przez poparcie

go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony skarżącej.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Strona nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Tym samym Strona nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanki określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Analizując pod tym kątem złożony wniosek oraz jego uzasadnienie należy stwierdzić,

że Strona jedynie ogólnikowo stwierdziła, że natychmiastowa wykonalność decyzji może narazić Stronę na szkodę.

Sąd analizując wniosek, jego uzasadnienie oraz akta sprawy nie był w stanie ustalić jaki majątek posiada Strona i jakie aktualnie osiąga dochody, ponieważ

nie przedstawiła ona swojej sytuacji finansowej i w żaden sposób jej nie zobrazowała. Brak również jakichkolwiek dokumentów zawierających aktualne dane w tym zakresie.

Powyższe okoliczności uniemożliwiły ustalenie jaki uszczerbek (szkodę)

w wyniku uiszczenia, bądź wyegzekwowania określonej przez organ kwoty zobowiązania Strona faktycznie poniesie i czy szkoda ta może być nieodwracalna.

Warto wskazać, iż w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, iż rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalne. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia

20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano,

iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r.

o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia.

Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.