Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 998/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 149
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 9 stycznia 2020 r., znak: [...] orzekło o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lipca 2018 r., znak: [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowego z częścią usługową na parterze i garażem podziemnym (bud. A), budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (bud. B), budowa miejsc postojowych, dojść pieszych, dojazdów i infrastruktury technicznej - na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z ul. [...] - na dz. nr [...] i [...] obr. [...] w K.", którą orzeczono o:

1) uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 stycznia 2018 r., nr [...] w części, w jakiej ustalono warunki zabudowy dla budowy zjazdu z ul. [...] na dz. nr [...] obr. [...] i w tym zakresie umorzeniu postępowania przed organem I instancji,

2) uchyleniu zaskarżonej decyzji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt II.4.e i w tym zakresie orzeczeniu w następujący sposób:

- pkt II.4.e załącznika nr 1 otrzymuje brzmienie: "Inne warunki w zakresie komunikacji:

. teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. [...] poprzez działkę nr [...] obr. [...], zgodnie z art. 61 ust. l pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

. istniejące i projektowane uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej jest wystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

. obsługa komunikacyjna inwestycji od ul. [...] poprzez istniejący zjazd przeznaczony do przebudowy na drogę wewnętrzną przebiegającą po terenie części dz. nr [...] obr. [...], prowadzącą na teren inwestycji,

. przed uzgodnieniem projektu budowlanego przebudowy zjazdu z ul. [...] należy uzyskać w ZIKiT zezwolenie na przebudowę zjazdu w formie decyzji administracyjnej zgodnie z art. 29 ustawy o drogach publicznych,

. projekt budowlany przebudowy zjazdu z ul. [...] należy uzgodnić w ZIKiT,

. ww. projekt budowlany należy opracować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie,

. z uwagi na obowiązującą organizację ruchu oraz parametry techniczne dróg w obszarze przedmiotowej inwestycji nie dopuszcza się obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez pojazdy o masie całkowitej powyżej 8 t,

. inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zapewnić miejsca postojowe dla prawidłowego funkcjonowania inwestycji. W bilansie miejsc postojowych należy uwzględnić ogólnodostępne miejsca postojowe,

3) utrzymaniu w pozostałym zakresie zaskarżonej decyzji organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 6 maja 2019 r. M. J., wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 19 stycznia 2018 r., nr [...] Ponieważ od decyzji Prezydenta Miasta K. złożono odwołanie i postępowanie zakończyło się wydaniem decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 9 lipca 2018 r., nr [...] złożony wniosek należało uznać za wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lipca 2018 r., nr [...]

We wniosku wskazano, że M. J. jest właścicielką działki nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., a nie została uznana za stronę postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy. O wydanej decyzji wnioskodawczyni dowiedziała się w dniu 26 kwietnia 2019 r.

Organ wskazał, że po dokonaniu weryfikacji księgi wieczystej nieruchomości składającej się m. in. z działek nr [...] i [...] (KW nr [...]), stwierdzono, że właścicielem przedmiotowych działek jest Skarb Państwa, natomiast użytkownikami wieczystymi "Firma A z siedzibą w K. oraz B. G.. M. J. jest współwłaścicielką działki nr [...] obr. [...], która nie tylko nie stanowi terenu inwestycji, ale również planowane zamierzenie inwestycyjne znajduje się w znacznej odległości od nieruchomości należącej do wnioskodawczyni. Powyższe ustalenie uzasadniało, w ocenie Kolegium, odmowę wszczęcia postępowania wznowieniowego. Organ odwołał się do stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września

2019 r., sygn. akt II OSK/1833/19, gdzie wskazano, że odmowa wznowienia postępowania na mocy art. 149 § 3 k.p.a. dotyczy tych przypadków, gdy wspomniane przeszkody są łatwo dostrzegalne, a ich stwierdzenie nie wymaga prowadzenia analiz lub uzyskania dodatkowych wyjaśnień. W ocenie Kolegium nie ma potrzeby wznowienia postępowania jedynie dlatego, że M. J. w złożonym wniosku - niezgodnie ze stanem faktycznym - twierdzi, że jest właścicielką działki stanowiącej teren inwestycji.

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. J. zarzuciła naruszenie: art. 28 kpa, art. 6 ust. 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 140 kc oraz art. 21, art. 63 ust. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez błędne ustalenie braku przymiotu strony postępowania ze względu na brak interesu prawnego. Wnioskodawczyni wywodziła, że posiada interes prawny w sprawie, ponieważ jest właścicielką działki sąsiadującej z terenem projektowanej inwestycji tj. działkami nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Wskazując na rozmiar inwestycji, odwołująca wyraziła obawy z powodu zaburzenia istniejącej infrastruktury, skutkującej zwiększoną immisją spalin, hałasu, w efekcie czego jej mieszkanie nie będzie nadawać się do zamieszkania i straci na wartości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 czerwca 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 i art. 149 oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art.127 § 3 w zw. z art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256.), utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2020 r.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszej fazie organ bada, czy podanie o wznowienie wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 k.p.a. bądź w art. 145a i b k.p.a., czy został zachowany termin do złożenia podania, jak również czy z innych względów nie jest wykluczone prowadzenie postępowania w trybie nadzwyczajnym. Jeżeli wymogi są spełnione, organ wznawia postępowanie, a wydane w tym zakresie postanowienie stanowi dopiero podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.). W przeciwnym wypadku wydaje postanowienie o odmowie wznowienia (art. 149 § 3 k.p.a.).

Kolegium na podstawie akt sprawy zakończonej decyzją ostateczną znak [...] z dnia 9 lipca 2018 r. potwierdziło wcześniejsze ustalenia, że wnioskodawczyni M. J. jest współwłaścicielką działki nr [...] obr. [...], w udziale [...] i [...] zabudowanej budynkiem wielomieszkaniowym przy ul. [...], w którym posiada lokal mieszkalny. Nie jest natomiast współwłaścicielką nieruchomości składającej się z działki nr [...] i [...] obr. [...], albowiem właścicielem przedmiotowych działek jest Skarb Państwa, natomiast użytkownikami wieczystymi "Firma A z siedzibą w K. oraz B. G..

Ponadto wskazano, że w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zakończonej ww. decyzją ostateczną brała udział jako strona postępowania Wspólnota Mieszkaniowa [...] w K., której skarga została oddalona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 1 lutego 2019 r., sygn. II SA/Kr 1254/18. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa reprezentowała interesy swoich członków i w ramach czynności zwykłego zarządu występowała w sprawie w charakterze strony. Członkowie wspólnoty, aby uzyskać przymiot strony muszą wykazać się własnym indywidualnym, skonkretyzowanym interesem prawnym, niezależnym od interesu prawnego Wspólnoty. Sąd w ww. wyroku wyjaśnił też, że granice obszaru oddziaływania przyszłej inwestycji na tereny sąsiednie nie są na etapie decyzji o ustalenie warunków zabudowy w ogóle analizowane. To na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę organ bada powyższe kwestie, ustalając krąg stron tego postępowania (art. 28 ust 2, art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane). Wskazał, że badanie zacieniania i przesłaniania zabudowy na działkach sąsiednich oraz rozważanie, czy działalność związana z funkcjonowaniem projektowanego przedsiębiorstwa nie wpłynie na pogorszenie się jakości środowiska pozostają całkowicie poza sferą która może być w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy przedmiotem regulacji.

Organ zacytował również stanowisko wyrażone – w kontekście postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę – w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 1239/18, gdzie wskazano, że właściciele lokali zasadniczo reprezentowani są przez organy spółdzielni, natomiast udział właściciela lokalu dopuszcza się w pewnych szczególnych sytuacjach, jeżeli wykaże on, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje konkretne ograniczenia czy naruszenie warunków korzystania z lokalu mieszkalnego, chronionych przepisami prawa materialnego.

W ocenie Kolegium wnioskodawczyni nie wykazała takich okoliczności. Zapisy zał. Nr 1 pkt.II.5 decyzji Prezydenta Miasta K. ustalającej warunki zabudowy w sposób dostateczny i zgodny z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym chronią interesy współwłaściciela sąsiedniej nieruchomości. Wynika z nich również obowiązek ochrony interesów osób trzecich przed hałasem i spalinami.

Kolegium wskazało również, że zgodnie z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Oczywiście każdemu przysługuje prawo do ochrony interesu prawnego jednakże może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy bądź samowolną zmianą sposobu zagospodarowania terenu. Decydujące znaczenie będzie miał zasięg oddziaływania danej zmiany na nieruchomości sąsiednie, oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. W ocenie Kolegium, M. J. nie wykazała żadnego innego, własnego "interesu prawnego", który nie byłby podniesiony przez reprezentującą właścicieli Wspólnoty Mieszkaniowej [...] co czyni zasadną odmowę wznowienia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. J. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 28 kpa poprzez błędne ustalenie, że skarżąca nie wykazała

interesu prawnego, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w

sprawach o sygn. akt: II SA/Kr 916/18, II SA/Kr 166/16 oraz II SA/Kr 168/16, wskazał na interes prawny skarżącej;

- art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie, że nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu i przez to nie przysługuje jej status strony;

- art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżąca pozostaje właścicielką

nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą planowaną inwestycją,

składającej się z działki nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w

K.;

- art. 140 kc poprzez jego niezastosowanie i niewyprowadzanie z niego indywidualnego, bezpośredniego, realnego, konkretnego, opartego na normie prawnej interesu skarżącej M. J. (który został naruszony), w sytuacji, gdy skarżąca pozostaje właścicielką nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością objętą planowaną inwestycją;

- art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji PR poprzez

niezastosowanie ww. przepisów niezastosowanie i niewyprowadzanie z nich

indywidualnego, bezpośredniego, realnego, konkretnego, opartego na normie

prawnej interesu skarżącej (który został naruszony), w sytuacji gdy

skarżąca pozostaje właścicielką nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą

planowaną inwestycją.

W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła przytoczone wyżej zarzuty. W szczególności wskazała, że jako właścicielka nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością objętą planowaną inwestycją powinna być stroną postępowania, albowiem inwestycja z uwagi na jej rozmiar spowoduje nie tylko zaburzenie obecnej infrastruktury, lecz również dodatkową emisję spalin, hałasu, etc. w wyniku których mieszkanie skarżącej nie będzie nadawało się do zamieszkana, nie mówiąc już o drastycznym spadku jego wartości. Taki stan rzeczy potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt. II SA/Kr 916/18, a także w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 czerwca 2016 r., sygn. akt. II SA/Kr 166/16. Nie ma znaczenia, czy w sprawie występuje wspólnota mieszkaniowa, bowiem co do zasady uprawnienia wspólnoty mieszkaniowej i poszczególnego właściciela nie są wobec siebie konkurencyjne i nie wykluczają się wzajemnie. Powszechnie przyjęty jest pogląd, że członek wspólnoty mieszkaniowej, jeżeli wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, może wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której co do zasady występuje wspólnota. Podgląd ten podzielił w analogicznej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt. II SA/Kr 168/16, który przyznał, że interes prawny ma uczestniczka będąca właścicielką nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością objętą planowaną inwestycją. Dla wzmocnienia prezentowanego stanowiska, skarżąca odwoła się do orzecznictwa sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U.z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Stosownie do art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Skarga została oddalona, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.

Rozważania należy poprzedzić uwagami natury ogólnej odnośnie specyfiki postępowania wznowieniowego. Postępowanie organu, po wpłynięciu podania o wznowienie postępowania, jest podzielone na dwa etapy. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. oraz 145a k.p.a., a także czy został on wniesiony z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. oraz czy osoba wnosząca podanie jest stroną tego postępowania. Negatywna weryfikacja którejkolwiek z tych przesłanek uprawnia organ do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. Drugi etap obejmuje kontrolę merytoryczną tj. postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Zgodnie z poglądem prezentowanym w orzecznictwie w przypadku gdy podstawę wznowienia stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. organ może odmówić wznowienia postępowania uznając, że wnioskodawcy nie przysługiwał status strony tylko wtedy, gdy okoliczność ta ma charakter ewidentny. W przeciwnym razie interes prawny wnioskodawcy w zakończonym postępowaniu podlegać będzie badaniu dopiero na dalszym etapie – po wznowieniu postępowania. Stanowisko takie zostało przedstawione między innymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1107/17 (publikowany w internetowej bazie cbois). Zasadą będzie zatem, że w przypadku powoływania się w podaniu o wznowienie na przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeśli nie występuje oczywisty brak legitymacji, wszelkie ustalenia w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy i badania jego legitymacji procesowej w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, mogą być dokonane dopiero po formalnym wznowieniu postępowania postanowieniem wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. Jest tak dlatego, że dokonanie oceny w zakresie interesu prawnego wnioskodawcy ma charakter merytoryczny, a jej negatywny wynik powinien skutkować umorzeniem wszczętego postępowania jako bezprzedmiotowego.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę, że skarżąca domagała się dopuszczenia jej do udziału w licznych postępowaniach administracyjnych dotyczących inwestycji planowanych na sąsiednich działkach, a część rozstrzygnięć w tym zakresie zostało poddanych kontroli sądu.

Sąd ustalił, że w sprawie do sygn. II SA/Kr 1254/18 zainicjowanej skargą Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekał w przedmiocie decyzji, której obecnie dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, a więc decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lipca 2018 r., znak: [...] dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowego z częścią usługową na parterze i garażem podziemnym (bud. A), budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (bud. B), budowa miejsc postojowych, dojść pieszych, dojazdów i infrastruktury technicznej - na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z ul. [...] - na dz. nr [...] i [...] obr. [...] w K.". W toku tego postępowania sądowo-administracyjnego M. J. wniosła o dopuszczenie jej do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika. Na uzasadnienie wniosku podała, że planowana inwestycja z uwagi na jej rozmiar spowoduje nie tylko zaburzenie obecnej infrastruktury, lecz również dodatkową emisję spalin, hałasu etc. w wyniku której mieszkanie wnioskodawczyni nie będzie nadawało się do zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji skarżącej i postanowieniem z dnia 9 maja 2019 r. oddalił wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. Sąd ustalił, że M. J. jest członkiem skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej, natomiast żadna ze wskazanych przez nią we wniosku okoliczności nie uzasadnia przyjęcia, że wynik postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji dotyczy jej zindywidualizowanego interesu prawnego. Sąd podkreślił, że legitymacja do udziału w postępowaniu w szczególności nie wynika z przepisów regulujących prawo własności . Decyzja o warunkach zabudowy nie ingeruje bowiem w żaden sposób w odrębną własność lokalu przysługującego M. J.. Dalej Sąd stwierdził, że okoliczności takie jak zaburzenie obecnej infrastruktury czy dodatkowo emisja spalin mogą być, co najwyżej, źródłem interesu faktycznego mieszkańców okolicznych nieruchomości. Aby być stroną postępowania administracyjnego i sądowo-administracyjnego wnioskodawczyni musiałaby wykazać, że któryś z parametrów zabudowy wpływa na jej nieruchomość lokalową w sposób większy niż na lokale należące do innych członków wspólnoty mieszkaniowej. Takiej okoliczności Sąd się w przedmiotowej sprawie nie dopatrzył.

Powyższe stanowisko podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając postanowieniem z dnia 9 października 2019 r., sygn. akt II OZ 859/19 zażalenie M. J. na postanowienie Sądu I instancji. Również i ten Sąd podkreślił, że skarżąca nie wykazała, aby posiadała interes prawny w przedmiotowym postępowaniu. Wskazywane okoliczności takie jak zaburzenie obecnej infrastruktury , dodatkowa emisja spalin, hałasu etc. nie świadczy o posiadaniu przez nią interesu prawnego.

Sądy obydwu instancji uznały więc, że skarżącej nie przysługiwał interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 lipca 2018 r., znak: [...], w sprawie ustalenia na wniosek warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku biurowego z częścią usługową na parterze i garażem podziemnym (bud. A), budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (bud. B), budowa miejsc postojowych, dojść pieszych, dojazdów i infrastruktury technicznej - na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] wraz ze zjazdem z ul. [...] - na dz. nr [...] i [...] obr. [...] w K.". Skoro w tej konkretnej sprawie, w prawomocnym postanowieniu Sąd uznał, że skarżącej nie przysługuje interes prawny, to żądanie wznowienia postępowania z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest w oczywisty sposób bezzasadne. Sąd zważył przy tym, że okoliczności na jakie powoływała się skarżąca w postępowaniu do sygn. II SA/Kr 1254/18 pozostają tożsame z tymi które przytacza obecnie we wniosku o wznowienie, zażaleniu i skardze ("zaburzenie obecnej infrastruktury oraz dodatkowa emisja spalin, hałasu, etc."). Należy podkreślić, że rolą organu, czy też sądu nie jest ustalanie z czego strona wnioskująca o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wywodzi swój interes prawny w tym postępowaniu, zwłaszcza, gdy jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Powyższe prowadzi do wniosku, że w sytuacji, gdy we wniosku o wznowienie postępowania, strona podnosi okoliczności poddane już sądowej ocenie w postępowaniu dotyczącym sprawy głównej, żądanie wznowienia postępowania z powołaniem się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest w sposób oczywisty bezzasadne.

Wobec powyższego zarzuty skargi uznać należało za niezasadne.

Dlatego też, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę.