Wyrok NSA, sygn. akt III SA 602/92
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1993-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 4 ust. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Teza: 1. Jeżeli opodatkowaniu podlegają obiekty bez ścian /por. art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, to tym bardziej taras, którego zadaszenie wsparte jest na słupach, podlega wliczeniu do powierzchni użytkowej.

Nie ma przy tym znaczenia rodzaj zadaszenia.

2. Użyte w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie wewnętrznej długości ścian ma tylko takie znaczenie, iż wyłącza z powierzchni użytkowej grubość ścian, która podlegałaby wliczeniu, gdyby pomiary dokonywano po zewnętrznej stronie ściany.

W żadnym przypadku przepis ten nie oznacza, że zastąpienie ściany słupami wyłącza opodatkowanie powierzchni między nimi.

TEZY

1. Jeżeli opodatkowaniu podlegają obiekty bez ścian /por. art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./, to tym bardziej taras, którego zadaszenie wsparte jest na słupach, podlega wliczeniu do powierzchni użytkowej.

Nie ma przy tym znaczenia rodzaj zadaszenia.

2. Użyte w art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych pojęcie wewnętrznej długości ścian ma tylko takie znaczenie, iż wyłącza z powierzchni użytkowej grubość ścian, która podlegałaby wliczeniu, gdyby pomiary dokonywano po zewnętrznej stronie ściany.

W żadnym przypadku przepis ten nie oznacza, że zastąpienie ściany słupami wyłącza opodatkowanie powierzchni między nimi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 grudnia 1991 r. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa C. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia 18 listopada 1991 r., przypisującą Krystynie G. dodatkową kwotę podatku od nieruchomości za 1991 r. w wysokości 56.000 zł.

Z dokonanych ustaleń wynika, że Krystyna G. podała w wykazie nieruchomości, iż jej domek letniskowy ma 28 m2 powierzchni użytkowej. Od tej powierzchni pobrano podatek. Tymczasem służba budowlana Urzędu Rejonowego w P. dokonała odpowiednich pomiarów i w wykazie pozwoleń na użytkowanie budynków letniskowych określiła powierzchnię domku podatniczki na 59,20 m2. Od różnicy powierzchni, tzn. 11,20 m2 dokonano uzupełniającego wymiaru, licząc po 5.000 zł od 1 m2, co dało iloczyn 56.000 zł.

Kolegium nie podzieliło poglądu Krystyny G., iż taras o powierzchni 9,90 m2 nie powinien być zaliczany do tzw. powierzchni użytkowej. Zdaniem organu II instancji - podobnie jak Burmistrza Miasta P. - art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ wyłącza z powierzchni użytkowej jedynie klatki schodowe oraz szyby dźwigowe. Wyłączenie nie dotyczy tarasów.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatniczka zarzuciła naruszenie art. 4 ust. 2 wspomnianej ustawy. Skoro bowiem przepis ten uważa za powierzchnię użytkową - powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian, to - zdaniem skarżącej - chodzi tylko o te pomieszczenia, które mają ściany i użytkowane są wewnątrz tych ścian. Taras w jej domku znajduje się na zewnątrz ścian budynku i w konsekwencji nie powinien być opodatkowany.

Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, powołując się na przedstawione przez skarżącą rzuty poziome i przekrój budynku, z których wynika, iż taras posiada zadaszenie wsparte na słupkach. Tym samym - zdaniem Kolegium - pomieszczenie to wchodzi w skład obiektu budowlanego i podlega opodatkowaniu, z uwagi na treść art. 3 ust. 4 ustawy. Kolegium zwróciło także uwagę na ustęp 1 pkt 1 omawianego przepisu, obejmujący podatkiem nie tylko budynki, lecz także ich części.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Wbrew zarzutom skarżącej, organy obu instancji nie naruszyły art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Nie sposób bowiem abstrahować przy wykładni tego przepisu od treści ustępu 4 art. 3 stanowiącego, iż za budynek uważa się także obiekt, który posiada pokrycie dachowe, a ściany zastąpione są słupami albo filarami. Jeżeli zatem opodatkowaniu podlegają obiekty bez ścian /por. art. 3 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 ust. 4/, to tym bardziej taras, którego zadaszenie wsparte jest na słupach, podlega wliczeniu do powierzchni użytkowej. Nie ma przy tym znaczenia rodzaj zadaszenia.

Jakkolwiek oba cytowane przepisy nie współbrzmią ze sobą jednoznacznie, to jednak ich zestawienie prowadzi do wniosku, iż użyte w art. 4 ust. 2 pojęcie wewnętrznej długości ścian ma tylko takie znaczenie, iż wyłącza z powierzchni użytkowej grubość ścian, która podlegałaby wliczeniu, gdyby pomiary dokonywano po zewnętrznej stronie ściany. W żadnym wypadku przepis ten nie oznacza, że zastąpienie ściany słupami wyłącza opodatkowanie powierzchni między nimi.