Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SAB/Po 31/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
658
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie co do zobowiązania organu do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8 art. 52 par. 1 par. 2 art. 151 art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 ust. 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1114
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jedn.
article: art. 274b par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: par. 3 ust. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 32 poz 246
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego.

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: St. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego 1. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania decyzji, 2. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 05 września 2018 r. P. K., zwany dalej Skarżącym, zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – N. M. z żądaniem zwrotu podatku akcyzowego uiszczonego z tytułu wcześniejszego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych będących następnie przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Ww. wniosek wpłynął do organu w dniu 07 września 2018 r.

Organ podjął określone czynności procesowe, m.in. dokonał czynności sprawdzających i wezwał wnioskodawcę do przesłania określonych dokumentów.

Pismem z dnia 22 października 2018 r. Skarżący wniósł ponaglenie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej.

Pismem z dnia 23 października 2018 r. Skarżący wniósł skargę na bezczynność i opieszałość organu podatkowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego wydania decyzji w sprawie zwrotu podatku akcyzowego od samochodu osobowego, a także o zobowiązanie organu do wyciągnięcia konsekwencji dyscyplinarnych względem pracownika, który przyczynił się do naruszenia praw, zasądzenia kosztów postępowania, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154. Skarżący zarzucił naruszenie:

- § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (Dz.U. z 2009 r., Nr 32, poz. 246), art. 139 § 2, art. 140 § 1 i 2, art. 125 § 1 i 2, art. 121 § 1 i 2, art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.)

- art. 120, art. 121 § 1 w zw. z art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej

- art. 107 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1114) w zw. z § 2 ust. 2 powyższego rozporządzenia

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że skoro organ na podstawie przedłożonego przez stronę materiału dowodowego nie wydał decyzji niezwłocznie, to powinien w terminie do 30-go dnia wydać postanowienie, celem zrealizowania dyspozycji art. 140 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Nadto nieuprawnione było żądanie dodatkowego udowodnienia roli pełnionej przez Skarżącego w przedmiotowych transakcjach.

Decyzją z dnia 21 listopada 2018 r. organ I instancji orzekł o zwrocie Skarżącemu podatku akcyzowego zapłaconego na terytorium kraju od 6 samochodów osobowych w związku z ich nabyciem wewnątrzwspólnotowym, będących następnie przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że podejmował czynności niezbędne do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego, adekwatnie do okoliczności. W ocenie organu bezczynność nie zaistniała.

W piśmie z dnia 11 stycznia 2019 r. Skarżący odniósł się do odpowiedzi organu na skargę, nie podzielając jego stanowiska.

Skarżący podważył zasadność podejmowanych przez organ czynności. Do pisma Skarżący załączył wyrok WSA w Gliwicach z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt III SA/Gl 1612/13.

Organ odniósł się do zarzutów Skarżącego zawartych w ww. piśmie, w dniu 26 lutego 2019 r, jednocześnie podtrzymując uprzednie stanowisko.

Na rozprawie w dniu 6 marca 2019 r. pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania wobec wydania decyzji o zwrocie akcyzy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem takim jest ponaglenie.

W niniejszej sprawie wymóg ten został spełniony.

Rolą sądu administracyjnego w sprawie ze skargi na bezczynność organu jest ustalenie, po pierwsze, czy w dniu orzekania przez Sąd stan bezczynności w konkretnej sprawie wskazanej we wniosku strony nadal istnieje. Po drugie, czy stan ten ustał na skutek podjęcia przez organ czynności lub wydania aktu z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji bowiem celem postępowania sądowoadministracyjnego jest zobowiązanie przez Sąd organu do podjęcia czynności bądź wydania aktu, jeżeli organ administracji "milczy w sprawie" i nie podejmuje czynności.

W rezultacie z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub podjęciem czynności.

Zgodnie z art. 107 ust. 6 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1114, zwanego dalej u.p.a.), minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i tryb zwrotu akcyzy od samochodu osobowego, minimalną kwotę zwrotu akcyzy, wzór wniosku o zwrot akcyzy oraz terminy zwrotu akcyzy, uwzględniając konieczność prawidłowego określenia kwot zwracanej akcyzy oraz ekonomiczną opłacalność dokonania zwrotu akcyzy.

Ww. rozporządzeniem jest rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwrotu akcyzy od samochodu osobowego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 174 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem).

Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia zwrot akcyzy jest dokonywany:

1) w kasie właściwego organu podatkowego, o którym mowa w art. 107 ust. 5-5b ustawy, lub

2) przelewem na rachunek bankowy albo rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej podmiotu, wskazany we wniosku o zwrot akcyzy, o którym mowa w art. 107 ust. 1 ustawy

- w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku wraz z oświadczeniami, o których mowa w § 2 ust. 1, lub dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 3 ustawy (ust. 1).

W przypadku gdy zasadność zwrotu akcyzy wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, zwrot akcyzy następuje w terminie 90 dni od dnia złożenia wniosku wraz z oświadczeniami, o których mowa w § 2 ust. 1, lub dokumentami wymienionymi w art. 107 ust. 3 ustawy (ust. 2).

W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że podstawowym terminem do załatwienia sprawy jest termin 90 dni od dnia złożenia wniosku, który został przedłużony na mocy art. 274 b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – N. M. do dnia 15 stycznia 2019r. Tym samym prawidłowo decyzją z dnia 21 listopada 2018 r., a zatem we wskazanym w postanowieniu terminie zakończył postępowanie prowadzone w ramach I instancji.

Sprawa została zakończona w wymaganym terminie i dlatego organ nie był w bezczynności.

Wobec wydania przez organ decyzji w dniu 21 listopada 2018 r., postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku).

Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt II sentencji.