Wyrok NSA oz. w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 516/99
NSA oz. w Gdańsku
Data orzeczenia: 2001-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Administracyjne postępowanie
Transport
Powołane przepisy: article: art. 25 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 141 poz. 942
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób.
Teza: Termin z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./ jest terminem prawa materialnego i stąd nie może być przywrócony.

TEZY

Termin z art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm./ jest terminem prawa materialnego i stąd nie może być przywrócony.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu administracyjnego decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 8 października 1998 r., którą w oparciu o art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób /Dz.U. nr 141 poz. 942 ze zm. - dalej ustawa/ odmówiono udzielenia Antoniemu K. zezwolenia na zarobkowy przewóz osób taksówką.

Kolegium podzieliło zarówno cytowaną podstawę prawną odmowy, jak i ustalenie faktyczne będące przesłanką zastosowania tej podstawy. Mianowicie, że wymagany art. 25 ust. 1 ustawy wniosek Antoni K. złożył 18 września 1998 r., a więc po upływie terminu określonego w ust. 2 tego artykułu.

Termin zaś ten upłynął z dniem 30 czerwca 1998 r., skoro ustawa weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1998 r. /art. 27 ustawy/. Argumenty z odwołania adresata decyzji, mające prowadzić do przywrócenia terminu, Kolegium odparło poglądem, iż przedmiotowy termin jest terminem prawa materialnego a nie procesowego i stąd nie może być przywrócony.

W motywach zaskarżonej decyzji powtórzono też inną przesłankę uzasadniającą odmowę uwzględnienia wniosku. Gdyby bowiem przyjąć, iż jest to wniosek o wydanie nowego zezwolenia, to wówczas odmowa usprawiedliwiona była wyczerpaniem limitu zezwoleń określonego w uchwale Rady Miasta G. z dnia 21 maja 1998 r. wydanej w trybie art. 17 ustawy.

Antoni K. w skardze powtarzał przyczynę spóźnionego złożenia wniosku, jaką wcześniej przedstawiał w odwołaniu /wyjazd za granicę w okresie od marca do września 1998 r./. Przyczynę tę uważał za usprawiedliwioną i porównywał ją z inną, w postaci obłożnej, długotrwałej choroby.

W skardze stawiał zarzuty co do zgodności przepisów, na jakich organy obu instancji oparły swe decyzje z konstytucyjną zasadą wolności działalności oraz zwracał uwagę, że zgodność ustawy z Konstytucją zakwestionował przed Trybunałem Konstytucyjnym Rzecznik Praw Obywatelskich.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, albowiem zaskarżona decyzja w niczym nie narusza prawa.

Pogląd, że termin z art. 25 ust. 2 ustawy jest terminem prawa materialnego i stąd nie może być przywrócony, należy uznać nie tylko za trafny, ale i obowiązujący w orzecznictwie administracyjnym /wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1999 r. II SA/Gd 26/99 - ONSA 2000 Nr 2 poz. 69/.

Na marginesie można dodać, że wskazany wyżej wyrok zapadł na tle analogicznego stanu faktycznego z tą różnicą, iż ówczesny skarżący uchybienie terminu usprawiedliwiał obłożną, długotrwałą chorobą.

Skarżącemu należy też wyjaśnić, że art. 23 Konstytucji stanowi - "ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny". Niewątpliwie ustawa o warunkach wykonywania krajowego drogowego przewozu osób zawiera przepisy ograniczające wolność działalności gospodarczej. Część tych przepisów została poddana kontroli Trybunału Konstytucyjnego i ten wyrokiem z dnia 26 kwietnia 1999 r. K 33/98 orzekł o ich niezgodności z art. 22 i art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Dotyczyło to jednak tylko art. 11 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 15 pkt 1 i pkt 2 lit. "a" ustawy, a zatem nie przepisu przyjętego za podstawę zaskarżonej decyzji.

Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji wyroku /art. 27 ust. 1 ustawy o NSA/.