Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 104/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej z wniosku Burmistrza Miasta Zgorzelec o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Burmistrzem Miasta Zgorzelca a Prezydenta Miasta Poznania w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku D.L. o przyznanie pomocy pieniężnej na zakup żywności postanowił: wskazać Prezydenta Miasta Poznania jako organ właściwy w sprawie


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 27 maja 2014 r. (data stempla pocztowego) Burmistrz Miasta Zgorzelec wystąpił o rozstrzygnięcie sporu o właściwość między tym organem, a Prezydentem Miasta Poznań, w sprawie wniosku D. L. o udzielenie pomocy finansowej z pomocy społecznej na zakup żywności.

W uzasadnieniu wniosku Burmistrz Zgorzelca wskazał, iż pismem z dnia 29 kwietnia 2014 r. Prezydent Poznania przekazał wniosek D. L. wskazując, iż zamieszkuje ona w hotelu pracowniczym "[...]" w Poznaniu przy ul. B., a jej ostatnim miejscem stałego zameldowania był Zgorzelec, ul. P. (Dom Pomocy Społecznej). Burmistrz podniósł jednak, iż D. L. w dniu 28 listopada 2009 r. dobrowolnie zrezygnowała z pobytu w domu pomocy społecznej w Zgorzelcu. Z wywiadu środowiskowego wynika jednoznacznie, iż przebywa ona na terenie Gminy Miejskiej Poznań od czerwca 2013 r., gdzie zamieszkuje w hotelu. Przeniosła się do Poznania z powodu zatrudnienia i zamieszkania. W ocenie organu oznacza to, że miejscem zamieszkania D. L., w rozumieniu art. 25 Kodeksu cywilnego, jest miasto Poznań, a zatem organem właściwym do rozpoznania wniosku o udzielenie pomocy finansowej jest, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, Prezydent Poznania.

W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu Prezydent Miasta Poznań wskazał, iż D. L. przebywa wprawdzie w Poznaniu, ale zamieszkuje w hotelu pracowniczym, a zatem nie można mówić o tym, aby zajmowała ona jakikolwiek lokal mieszkalny. Zdaniem Prezydenta Poznania wnioskodawca jest osobą bezdomną, a jego ostatnim miejscem zameldowania na pobyt stały był Zgorzelec.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny właściwy jest do rozstrzygania sporów o właściwość. W niniejszej sprawie występuje spór negatywny w zakresie właściwości miejscowej organu, albowiem zarówno Burmistrz Miasta Zgorzelec jak i Prezydent Miasta Poznań uznali się za niewłaściwych do rozpoznania wniosku D. L. .

Co do zasady, właściwość miejscową gminy zobowiązanej do rozpoznania sprawy dotyczącej świadczenia z pomocy społecznej, zgodnie z treścią art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Według art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej w przypadku osoby bezdomnej właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania tej osoby na pobyt stały, zaś art. 101 ust. 3 przewiduje, że w przypadkach szczególnie uzasadnionych sytuacją osobistą osoby ubiegającej się o świadczenie oraz w sprawach niecierpiących zwłoki, właściwą miejscowo jest gmina miejsca pobytu osoby ubiegającej się o świadczenie. Przepisy ustawy o pomocy społecznej nie zawierają definicji miejsca zamieszkania, jednak w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, iż przez miejsce zamieszkania rozumie się miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Pogląd ten odwołuje się do przepisów ogólnych Kodeksu cywilnego i zawartej w art. 25 tego Kodeksu definicji miejsca zamieszkania.

Uznać zatem należy, że na miejsce zamieszkania, w świetle art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 25 K.c., wskazują dwa czynniki: zewnętrzny – fakt przebywania i wewnętrzny – zamiar stałego pobytu. Przyjmuje się, że o zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy występują okoliczności pozwalające przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej osoby, tam też ześrodkowana jest jej aktywność życiowa. Należy jednocześnie zauważyć, że samo zameldowanie, będące kategorią prawa administracyjnego, nie przesądza o miejscu zamieszkania w rozumieniu prawa cywilnego (patrz postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt I OW 154/09).

Z akt sprawy wynika, że D. L. od 2013 r. mieszka na terenie Poznania, dokąd wyjechała w związku z pracą i chęcią pobytu oraz jest związana z osobą pracującą w Poznaniu. Obecnie zamieszkuje ona w hotelu pracowniczym "[...]" w Poznaniu przy ul. B.. Ponadto zadeklarowała, że nie zamierza wracać do Zgorzelca. Oznacza to, że za zasadny można uznać pogląd, iż uczyniła ona Poznań ośrodkiem swojej aktywności życiowej, koncentrując w nim swoje interesy.

Wobec powyższego wskazać należało na Prezydenta Miasta Poznań jako na organ właściwy do rozpoznania wniosku D. L., o czym orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia, na podstawie art. 15 § 1 pkt 4 w zw. z art. 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.