Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 854/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 276
law: Ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego - tekst  jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz sędzia WSA Anna Klotz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznanie uprawnień kombatanckich 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] na rzecz R. B. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 22 ust. 1 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 276) – dalej jako: "ustawa o kombatantach", po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez R. B. (dalej jako: "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2019 r. Nr [...], o odmowie przyznania Skarżącemu uprawnień przewidzianych ustawą o kombatantach.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że do wniosku Strony były dołączone kopie niemieckiej dokumentacji odszkodowawczej, która nie może być uznana za wystarczający dowód w sprawie ze względu na czas jej powstania (późne lata powojenne) i źródło zawartych w niej informacji (deklaracja własna wnioskodawcy), a oświadczenie własne Strony nie może stanowić wyłącznej podstawy do wydania merytorycznej decyzji i budzić musi uzasadnione wątpliwości co do trafności jego oceny. Daniem Jego wiarygodność podlega ocenie na zasadach ogólnych.

Organ wskazał, że do wniosku nie dołączono dokumentów, potwierdzających pobyt Strony w getcie, tj. dokumentów powstałych w getcie w Ł. w latach jego istnienia. Załączono natomiast decyzję z [...] października 2017 r. o przyznaniu niemieckiej renty za okres zatrudnienia w getcie wg ustawy o wypłacaniu emerytur i rent z tytułu zatrudnienia w getcie (niem. ZRBG). Niemiecki zakład emerytalny zaliczył wnioskodawcy jako okres składkowy czas pracy w getcie od [...] kwietnia 1943 r. do [...] lipca 1944 r.

Organ orzekający zwrócił się do strony o uzupełnienie wniosku i przysłanie dokumentów przedłożonych w celu uzyskania niemieckiej renty. Wnioskodawca do odpowiedzi na pismo organu nie załączył wymaganych dowodów. Strona nie przedłożyła dowodów potwierdzających fakt osadzenia w getcie w Ł. w czasie okupacji niemieckiej. Organ dodał, że osoby, na które powołuje się strona w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. tj. R. W. i B. B., nie uzyskały uprawnień kombatanckich z tytułu pobytu w getcie w Ł., lecz z tytułu pobytu na terenie innego getta.

Z uwagi na ustawowy wymóg udokumentowania wniosku, a jednocześnie niedołączenie przez stronę postępowania dowodów na poparcie podnoszonych przez nią faktów, Urząd [...] września 2019 r. wystąpił o kwerendę archiwalną do Archiwum Państwowego w Ł.

W piśmie z [...] września 2019 r. Archiwum Państwowe w Ł. poinformowało o negatywnym skutku kwerendy archiwalnej dotyczącej strony.

Zdaniem organu w sprawie nie zgromadzono żadnego materiału dowodowego, który może potwierdzić fakt przebywania strony w getcie.

Wobec powyższych ustaleń Szef Urzędu nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania strony dotyczącego przyznania uprawnień przewidzianych ustawą o kombatantach i negatywnie rozpoznał wniosek o ponowne rozparzenie sprawy.

R. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] lutego 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję własną z [...] grudnia 2019 r. Nr [...], odmawiającą Skarżącemu przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu osadzenia w getcie, w czasie II wojny światowej.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił :

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności; art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie tj. odmowę przyznania uprawnień kombatanckich pomimo przedstawienia przez Skarżącego należytych dowodów;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 75 Kpa poprzez:

a) niedopuszczenie jako dowodu decyzji niemieckiego urzędu [...] (odpowiednika polskiego ZUS-dalej: DRV) oraz niemieckiego organu [...] (dalej: BDV) o pobycie w getcie oraz w przypadku BDV także o przyznaniu z tego tytułu przez państwo niemieckie świadczenia - bez podania jakiegokolwiek uzasadnienia;

b) nieodniesienie się do przepisów umowy z dnia [...] grudnia 2014 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o eksporcie szczególnych świadczeń dla osób uprawnionych, które zamieszkują na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 714);

c) zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący oraz ustalenie stanu faktycznego w sposób niekompletny.

Mając na uwadze powyższe Skarżący wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], w całości;

2. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów przedstawionych w skardze na okoliczności wynikające z ich treści;

3. zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Skarżący powtórzył stanowisko zawarte we wniosku, że w okresie od [...] .3.1940 r.- [...] .5.1945 r. przebywał w getcie w Ł., co wypełnia znamiona przepisu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach. Wniosek Skarżący poparł następującymi dowodami:

- rekomendacją z [...] grudnia 2015 r. R. Instytutu Historycznego (dowód w aktach sprawy);

- decyzją DRV z [...] .10.2017 r. wydaną w oparciu o ustawę o wypłacaniu emerytur i rent z tytułu zatrudnienia w getcie;

- ZRBG z [...] czerwca 2002 r. o zaliczeniu okresu pobytu od [...] .04.1943 r. do [...] .07.1944 r. w getcie w Ł. (dowód w aktach sprawy);

- decyzją BDV z dnia [...] .03.2017 r. o przyznaniu 2000 euro dla byłych pracowników w getcie (dowód w aktach sprawy).

W części opisowej wniosku Skarżący podał dane biograficzne związane z represjami. Składając wniosek Skarżący był przekonany, że załączone dowody są wystarczające do uzyskania statusu kombatanta. Rozumowanie takie wynikało z następujących powodów:

1) do Wniosku załączono Rekomendację R. Instytutu Historycznego potwierdzającą pobyt Skarżącego w okresie od kwietnia 1943 r. - do lipca 1943 r. w getcie w Ł.

Rekomendacja wydana przez Instytut miała oparcie w piśmie z dnia [...] października 2001 r. Fundacji P., w którym Fundacja informowała Dyrektora R. Instytutu Historycznego, że "Dowodami prześladowań mogą być dokumenty wystawione przez R. Instytut Historyczny" (dowód w aktach sprawy). Skarżący zauważa, że Fundacja ta została ustanowiona przez Ministra Finansów w imieniu Skarbu Państwa RP (§ 1 ust. 1 Statutu Fundacji).

2) obie decyzje organów Republiki Federalnej Niemiec dotyczące przyznania i wypłacenia jednorazowego świadczenia z tytułu pracy w getcie w Ł. (BDV), czy o pobycie w getcie (DRV) w czasie okupacji niemieckiej (dowody w aktach sprawy j.w.) wydane zostały przez organy RFN nie tylko na podstawie niemieckiej ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o wypłacaniu emerytur i rent z tytułu zatrudnienia w getcie ZRBG ale także w oparciu o polsko-niemiecką Umowę z dnia [...] grudnia 2014 r. o eksporcie szczególnych świadczeń, dla osób uprawnionych, które zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 714). Umowa ta w art. 2 stwierdza, że jej zapisy dotyczą osób prześladowanych, które ze względu na miejsce zamieszkania w Polsce nie otrzymały świadczeń z tytułu zatrudnienia w getcie na podstawie niemieckich przepisów emerytalno-rentowych.

Skarżący wyjaśnił, że w trakcie postępowania dowodowego w dniu [...] sierpnia 2019 r. odpowiedział na pismo Organu z [...] sierpnia 2019 r. wzywające go do przedłożenia dodatkowych dokumentów potwierdzających okres pobytu w getcie (dowód w aktach sprawy). W piśmie tym Skarżący poinformował Organ, że przesyła jedyne posiadane dokumenty potwierdzające okresy represjonowania w czasie II wojny światowej. W piśmie tym wyjaśnił, że nie otrzymał renty stałej ze strony niemieckiej wyłącznie ze względu na brak wymaganego okresu karencji a także, że strona niemiecka, odmawiając przyznania renty, wypłacając mu jednorazowe świadczenie, równocześnie potwierdziła okres pobytu Skarżącego w getcie w Ł. Nadto Skarżący dodał, że świadkowie jego pobytu w getcie już nie żyją, co potwierdził aktami zgonu.

Skarżący uważa, że organ w zaskarżonej decyzji w ogóle nie ustosunkował się do zaświadczenia z R. Instytutu Historycznego. Poza tym organ mógł zwrócić się do organu niemieckiego o udostępnienie dokumentów w oparciu, o które świadczenie z tytułu pobytu w getcie przyznano.

Zdaniem Skarżącego organ naruszył przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach, ponieważ w przypadku udowodnienia dokumentem lub zeznaniem świadków przez wnioskodawcę okresu przebywania w getcie, organ administracji nie ma możliwości podejmowania decyzji w warunkach swobodnego uznania. Mając dowód w postaci decyzji organu państwa niemieckiego, następcy prawnego sprawcy, tj. Rzeszy Niemieckiej, oświadczenia świadków oraz zaświadczenie R. Instytutu Historycznego, organ nie miał przeszkód prawnych do wydania pozytywnej decyzji odnośnie uprawnienia kombatanckiego Skarżącego.

Skarżący uważa, że podejście organu podważa sens umowy międzypaństwowej z dnia [...] grudnia 2014 r., ponieważ wnioski obywateli polskich składane do organów niemieckich były przez nie sprawdzane przed wypłaceniem świadczeń. Nie można zakładać, że państwo niemieckie znane ze skrupulatności i rzetelnej pracy swoich urzędników wypłacało świadczenia wszystkim, którzy o nie wystąpili, bądź co najmniej potwierdzało okres pobytu w getcie. Jednocześnie niezrozumiałym dla Skarżącego jest fakt, że mając do dyspozycji te same dowody jedno państwo (Polska) odmawia swojemu obywatelowi uprawnienia, że przebywał w czasie wojny w getcie, zaś drugie państwo będące sprawcą zamknięcia w getcie (RFN - następca Rzeszy Niemieckiej) potwierdza fakt przebywania w getcie, wypłacając stosowne świadczenie rentowe. Nie jest to stan zgodny z prawem i sprawiedliwością. Brak ustosunkowania się Organu do decyzji niemieckich organów niewątpliwie wpływa na wadliwość zaskarżonej decyzji.

W udzielonej odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu. Sąd orzekając w sprawie, nie kieruje się zasadami słuszności czy celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Przede wszystkim zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, powołaną podstawą prawną, bądź poprawnością przytoczonej w skardze argumentacji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz.2325) - dalej zwana jako: "ppsa".

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżoną decyzją naruszono przepisy postępowania, co może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przedmiotowej skardze Skarżący domaga się przyznania uprawnień kombatanckich, o których mowa w ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 517).

Stosownie do art. 21 ust.1 przywołanej ustawy, podstawowym warunkiem uzyskania uprawnień kombatanckich jest uzyskanie decyzji potwierdzającej działalność wymienioną w art. 1 ust. 2 i w art. 2 albo fakty, o których mowa w art. 4, posiadanie obywatelstwa polskiego lub posiadanie go w okresie działalności kombatanckiej bądź w okresie podlegania represjom, z zastrzeżeniem ust. 2. Zgodnie zaś z art. 22 ust. 1 ww. ustawy, o spełnieniu warunków, o których mowa w art. 21, orzeka, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby.

Skarżący swoje uprawnienia upatruje w fakcie represji wojennych, doznanych z tytułu okresu przebywania z przyczyn narodowościowych i rasowych w gettach (art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach).

W art. 22 ww. ustawa wprowadziła tryb orzekania o spełnianiu warunków przysługiwania uprawnień ustawowych. Postępowanie prowadzone jest na wniosek, który powinien zawierać m.in. dowody potwierdzające prowadzenie działalności kombatanckiej lub doznane represje.

W przedmiotowej sprawie Skarżący na wezwanie organu przedłożył dowody, mające potwierdzić doznane represje. Tak jak to Skarżący określił w skardze, dowodami tymi są decyzja niemieckiego urzędu D. (odpowiednika polskiego ZUS-dalej: DRV) oraz niemieckiego organu B. (dalej: BDV) o pobycie w getcie oraz w przypadku BDV także o przyznaniu z tego tytułu przez państwo niemieckie świadczenia.

Powyższe dokumenty nie zostały przetłumaczone oraz w żaden sposób nie zostały przez organ zweryfikowane.

Kluczowe w sprawie jest ustalenie, czy Skarżący (osoba wnioskująca o przyznanie uprawnień) doznał represji wojennych z tytułu pobytu w getcie w Ł. Z jedynego dokumentu przetłumaczonego z języka niemieckiego na język polski, decyzji organu Niemieckiego Ubezpieczenia Rentowego z [...] października 2018 r. wynika, że odrzucony został wniosek Skarżącego o przyznanie wg zapisów Ustawy o wypłaceniu emerytur i rent z tytułu zatrudnienia w getcie (niem. ZRBG). W orzeczeniu powyższym wyraźnie stwierdzono, że: "Za składkowy czas pracy w getcie uznano okres od [...].04.1943 do [...] .07.1944 w getcie w Ł. Okres od [...].03.1940 do [...] .05.1945 nie może być uznany jako okres zastępczy, ponieważ wystąpił on przed ukończeniem 14 roku życia (...). W Pana przypadku za okres karencji (objaśnienie tłumacza: okres objęty minimalną składką) uznaje się tylko 16 miesięcy".

Z powyższego dokumentu wyraźnie wynika, że organy niemieckie za składkowy czas pracy w getcie w Ł. uznały okres od [...] .04.1943 do [...] . 07.1944.

W ocenie Sadu organ dysponując dokumentami w języku niemieckim powinien doprowadzić do ich przetłumaczenia i ocenić, czy treść tych dokumentów potwierdza fakt doznania przez Skarżącego represji wojennych z tytułu okresu przebywania z przyczyn narodowościowych i rasowych w gettach ( art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Trzeba w tym miejscu mocno podkreślić, że zgodnie z art. 27 Konstytucji, w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Natomiast zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U.2019.1480), język polski jest językiem urzędowym w działalności szeregu wymienionych w tym przepisie podmiotów. Są nimi m. in. konstytucyjne organy państwa, organy jednostek samorządu terytorialnego, terenowe organy administracji publicznej, instytucji powołanych do realizacji określonych zadań publicznych. Z całą pewnością do wymienionego katalogu zaliczyć należy Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, który zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o kombatantach jest centralnym organem administracji rządowej. Obowiązek podejmowania przez wszystkie podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej czynności urzędowych w języku polskim wynika expressis verbis z art. 5 ust. 1 powołanej ustawy. Podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Tak samo w orzecznictwie przyjmuje się, że nie tylko rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, ale również cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie musi być sporządzony w języku polskim, co obliguje organy do posługiwania się urzędowymi tłumaczeniami obcojęzycznych dokumentów (wyrok NSA z dnia 09.02.2001 r., sygn. akt III SA 2339/99, lex nr 50371).

Skoro uprawnienia na podstawie ustawy o kombatantach przysługują osobom, które były ofiarami represji wojennych i okresu powojennego i które doznały prześladowań, o których mowa w art. 4 ww. ustawy, to obowiązująca w kpa zasada prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) obliguje organ administracji publicznej prowadzący postępowanie do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Realizację tej zasady zapewniają gwarancje zawarte w przepisach regulujących postępowanie dowodowe.

W myśl art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Skarżący, zgodnie z zasadą czynnego udziału był zobowiązany do przedstawienia dowodów. Do załączonych do wniosku z [...] grudnia 2019 r. dokumentów, wydanych przez organy niemieckie, organ odniósł się w sposób bardzo lakoniczny, pomijając ich treść. Działanie takie sugeruje zupełne pominięcie tych dowodów. Czas, w którym te dokumenty zostały wydane nie zwalnia organu z poszukiwania prawdy obiektywnej.

Z akt sprawy wynika, że organ zwrócił się na piśmie do Archiwum Państwowego, w celu poszukiwania dowodów. Tak samo organ powinien wystąpić do organów niemieckich celem zweryfikowanie informacji zawartych w treści dowodów przedstawionych przez Skarżącego. Organ powinien wyjaśnić wpływ przedłożonych dokumentów na potwierdzenie pobytu Skarżącego w getcie. Dla ustalenia powyższego ważna może okazać się treść decyzji organów Republiki Federalnej Niemiec dotyczących przyznania i wypłacenia jednorazowego świadczenia z tytułu pracy w getcie w Ł. (BDV), czy o pobycie w getcie (DRV) w czasie okupacji niemieckiej. Decyzje te wydane zostały przez organy RFN nie tylko na podstawie niemieckiej ustawy z dnia 20 czerwca 2002 r. o wypłacaniu emerytur i rent z tytułu zatrudnienia w getcie ZRBG, ale także w oparciu o polsko-niemiecką Umowę z dnia [...] grudnia 2014 r. o eksporcie szczególnych świadczeń, dla osób uprawnionych, które zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r. poz. 714). Umowa ta w art. 2 stwierdza, że jej zapisy dotyczą osób prześladowanych, które ze względu na miejsce zamieszkania w Polsce nie otrzymały świadczeń z tytułu zatrudnienia w getcie na podstawie niemieckich przepisów emerytalno-rentowych.

Ma rację Skarżący wywodząc, że organ naruszył art. 75 kpa, art. 7 i 77 § 1 oraz art.107 § 3 kpa, pomijając powyższe dowody.

W tym stanie uzasadniony jest zarzut skargi dotyczący niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz nieustalenia stanu faktycznego w sposób kompletny.

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach niniejszej sprawy, a w szczególności treść zaskarżonej decyzji uzasadnia stwierdzenie, że w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie zebranie i nie poddanie ocenie pełnego materiału dowodowego. Brak ustaleń co do wartości dowodowej dokumentów sporządzonych w języku niemieckim i okoliczności podniesionych przez Skarżącego, powoduje, że przedwczesne jest stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji odmawiające przyznanie uprawnień kombatanckich.

Powyższe uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja organu odwoławczego, z racji na stwierdzone uchybienia proceduralne, nie mogła zostać poddana sądowej weryfikacji w zakresie prawidłowości uznania, czy Skarżącemu należy przyznać wnioskowane uprawnienia kombatanckie. Rozpoznanie zarzutów skargi w tym zakresie byłoby przedwczesne.

Ponownie rozpatrując sprawę organ po uzupełnieniu tłumaczeń dokumentów złożonych przez Skarżącego, oceni je w oparciu o przesłankę art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o kombatantach. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ powinien usunąć wskazane nieprawidłowości wzywając Skarżącego do złożenia tłumaczenia wskazanych dokumentów lub samodzielnie zlecając ich przygotowanie przez tłumacza przysięgłego. Po otrzymaniu tłumaczenia wspomnianych dokumentów organ może także rozważyć, dokonać weryfikacji przesłanek przyznania świadczenia w trybie umowy z dnia [...] grudnia 2014 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec o eksporcie szczególnych świadczeń dla osób uprawnionych, które zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 roku, poz. 714).

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach sądowych należnych Skarżącemu z tytułu uwzględnienia skargi Sąd orzekł z na podstawie art. 205 § 1 ppsa.

W niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym, mając na względzie zarządzenie Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r., nr 39 w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym oraz § 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 17 października 2020 r. nr 41/2020, w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Bydgoszczy działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta B. obszarem czerwonym.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II odwołano rozprawę wyznaczoną na 10 listopada 2020 r., utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. W związku z tym sprawę wyznaczoną do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn.zm.), na dzień 18 listopada 2020 r.