Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1423/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 3, ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach
article: art. 28 f ust. 3
journal: Dz.U. 1991 nr 77 poz 335
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1991 r. o Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Wykowski, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania działalności polegającej na przetwarzaniu odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz L. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] marca 2016 r., znak [...] Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy pkt 1 decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., znak [...], tj. w zakresie wstrzymania działalności posiadacza odpadów oraz uchylił tę decyzję w pkt 2 tj. w zakresie określenia terminu wstrzymania działalności.

Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń organu.

W dniu 26 marca 2015 r. w trybie pilnym [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził oględziny instalacji położonej na działkach o nr geod. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w m. [...], gm. [...], w trakcie których ustalono, że w obrębie platformy wyładowczej na kwaterze nr I przeznaczonej do składowania odpadów zalegały różnego rodzaju odpady tj.: odpady przemysłowe - folie i etykiety foliowe z przemysłu mleczarskiego w postaci zwojów o wymiarach 1 metr długości i średnicy 50-60 cm, niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01 w workach typu komunalnego (plastik, papier, szkło, metal, odpady biodegradowalne), odpady folii, komunalne osady ściekowe, balast - frakcja podsitowa. W obrębie tej kwatery stwierdzono również składowanie następujących odpadów: niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne w workach (plastik, papier, szkło, metal, odpady biodegradowalne), komunalne osady ściekowe, odzież w workach, odpady z budów i remontów w postaci wiaderek i opakowań po materiałach i środkach budowlanych, odpadów niezabezpieczonych w postaci samochodowych filtrów olejowych, złomu stalowego, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, plastikowych opakowań o wymiarach 1 metr długości - 1 metr szerokości, zużytych opon samochodowych. Na terenie I kwatery do składowania stwierdzono ponadto obecność kostek związanych drutem stalowym, które składały się z niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych. Część odpadów znajdująca się na I kwaterze do unieszkodliwiania odpadów została zdeponowana w zamkniętych plastikowych workach o pojemności od 60 do 100 litrów. Po otwarciu worków z odpadami stwierdzono, iż są to niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01. Ponadto na terenie objętym działalnością Zakładu Zagospodarowania Odpadów w [...] tj. na działkach o nr geod. [...] i [...] zalegały odpady częściowo zafoliowane, tzw. bele i były one w częściowym rozpadzie. Podłoże, na którym magazynowano (składowano) w/w bele, nie było odpowiednio zabezpieczone przed ich przedostawaniem do ziemi (gleby) oraz w efekcie do wód podziemnych. W trakcie oględzin stwierdzono również, że składowisko nie zostało wyposażone we wszystkie wymagane instalacje i urządzenia, które zostały wymienione w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 20 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2013 r., poz. 523). Kwatera składowa nr I nie została wyposażona m.in. w system odgazowania w postaci studni odgazowujących oraz brodzik dezynfekcyjny. Stwierdzono również niepokojący fakt braku ogrodzenia skutecznie uniemożliwiającego penetrację składowiska przez zwierzęta.

Na podstawie oględzin stwierdzono, że odpady umieszczone na kwaterze nr I w miejscowości [...], gm. [...] z uwagi na skład, charakter oraz gabaryty nie mogły być odpadami, które zostały poddane wcześniejszemu procesowi segregacji. Ponadto eksploatowane składowisko odpadów nie spełniało wszystkich wymagań dla tego typu instalacji określonych w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz.U. z 2013 r. poz. 523).

W dniu 18 kwietnia 2015 r. przeprowadzono kolejną kontrolę. W trakcie kontroli Burmistrz Gminy [...] przekazał [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska dokumentację, która zawierała m.in. notatki urzędowe Straży Miejskiej, liczne fotografie oraz filmy rejestrujące deponowanie na składowisku niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych zamiast deklarowanych przez zarządzającego pozostałości z segregacji o kodzie 19 12 12 oraz stabilizatu o kodzie 19 05 99. Przedłożony materiał wskazywał, iż na składowisko przywożone są pojazdami ciężarowymi (w ilości nawet do 24 dziennie) znaczne ilości odpadów (od 500 do 700 Mg) niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz odpadów przemysłowych, zamiast deklarowanych w dokumentach przewozowych WZ pozostałości z segregacji o kodzie 19 12 12 oraz stabilizatu o kodzie 19 05 99. Materiał wskazywał na to, że nie są respektowane warunki określone w wydanych decyzjach dotyczące osiągania wysokiego poziomu ochrony środowiska jako całości oraz warunki właściwej gospodarki odpadami komunalnymi gdyż proces przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych był całkowicie pomijany, a odpady trafiały bezpośrednio na składowisko. Materiały wskazywały na to, że nowa kwatera może zostać zapełniona w ciągu jednego roku, a przy przestrzeganiu prawa odnośnie rodzajów odpadów przeznaczonych do składowania winna ona służyć przez okres 15 lat.

W ramach kontroli wszczętej w dniu 18 kwietnia 2015 r. inspektorzy przeprowadzili oględziny. Podczas oględzin dokonanych w dniach 7 maja 2015 r. i 15 maja 2015 r. udokumentowanych protokołem z oględzin będącym załącznikiem do protokołu kontroli Nr [...], ustalono, że wjazd na teren był zabezpieczony bramą, ogrodzenie stanowiła siatka, której konstrukcja nie zabezpieczała w stanie dostatecznym przed nieupoważnionym dostępem osób nieuprawnionych oraz penetracją obiektu przez zwierzęta. Poza tym, że nie zostało zrealizowane w całości przedsięwzięcie polegające na budowie zakładu zagospodarowania odpadów komunalnych, to istniejąca instalacja do składowania odpadów balastowych, które miały pochodzić z instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, nie została wyposażona we wszystkie wymagane instalacje i urządzenia tj.:

system ujmowania gazu składowiskowego z kwatery I składający się z 7 studni odgazowujących, pionowych, wyposażonych w filtry dezodorujące lub w przypadku stwierdzenia ilości gazu pozwalającego na jego spalenie wyposażonych w pochodnię zbiorczą dla 7 studni odgazowujących;

urządzenie do mycia umożliwiające dezynfekcję kół pojazdów opuszczających obiekt (brodzik dezynfekcyjny o wymiarach 14,5 x 4,8 x 0,4 m),

zewnętrzny system rowów drenażowych (rów opaskowy wokół kwatery I o głębokości 0,35 m, szerokości dna 0,6 m i nachyleniu skarp 1:1,5, umocniony płytami betonowymi) uniemożliwiający dopływ wód powierzchniowych i podziemnych do składowiska odpadów,

system drenażu zboczy umożliwiający spływ wód odciekowych do głównego systemu drenażu,

repery umożliwiające kontrolę osiadania powierzchni składowiska odpadów.

Stwierdzono brak wymaganych decyzją piezometrów.

Nadto podczas oględziny stwierdzono, że skład umieszczonych na kwaterze odpadów charakterem przypominał niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne. W masie odpadów stwierdzono obecność frakcji: papieru, tektury, szkła, tworzyw sztucznych (w przeważającej ilości), drewna, tekstyliów, gumy, metali oraz odpadów ulegających biodegradacji, odpady zawierały frakcję wielkości powyżej 80 mm. W związku z powyższym umieszczone na kwaterze do składowania odpady nie mogły stanowić deklarowanego przez Zarządzającego, odpadu o kodzie 19 05 99 - stabilizat.

Stwierdzono także, że zarządzający składowiskiem odpadów nie posiadał zarówno kart przekazania odpadów jak również pozostałych dokumentów sporządzanych na potrzeby ewidencji odpadów, do których posiadania na podstawie art. 67 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, był obowiązany tj. podstawowej charakterystyki odpadów oraz testów zgodności. Zarządzający przedstawił jedynie dokumenty przewozowe WZ, które wskazywały na to, że odpady dostarczane na składowisko odpadów w [...] pochodziły z instalacji Centrum Innowacyjnej Gospodarki Odpadami w [...].

Celem ostatecznego ustalenia rodzaju, składu i charakteru odpadów unieszkodliwianych na składowisku w miejscowości [...], gm. [...], uprawnieni próbobiorcy WIOS w dniu 1 czerwca 2015 r. dokonali poboru prób odpadów. Celem zaś ustalenia ilości odpadów, w dniu 1 czerwca 2015 r. uprawniony geodeta na zlecenie WIOŚ dokonał obmiaru odpadów umieszczonych na kwaterze do składowania nr I oraz obmiaru stwierdzonych wcześniej odpadów zmagazynowanych (zeskładowanych) na działkach znajdujących się na terenie Zakładu Zagospodarowania Odpadów w [...]. Organ ustalił, że Zarządzający umieścił na składowisku odpadów położonym na działkach o nr geod. [...], [...] i [...] w miejscowości [...], gm. [...] 87 520 Mg odpadów. W rozdziale III w pkt 3.2.1. pozwolenia zintegrowanego Marszałek Województwa [...] określił, że łączna ilość odpadów do unieszkodliwienia poprzez składowanie w ciągu roku nie może przekroczyć 50 000 Mg. W związku z powyższym ilość odpadów dopuszczonych do składowania w ciągu roku na przedmiotowym składowisku już w dniu 1 czerwca 2015 r. została przekroczona o 36 965,85 Mg co oznaczało, że Zarządzający nie przestrzegał warunków posiadanej decyzji.

Jak ustalili inspektorzy będące w posiadaniu transportujących dokumenty przewozowe WZ wskazywały, że na składowisko odpadów w m. [...], gm. [...] były przekazywane odpady o kodzie 19 12 12 oraz o kodzie 19 05 99, natomiast skład skontrolowanych odpadów charakterem przypominał niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01. Na składowisko odpadów w m. [...], gm. [...] były ponadto przywożone i wyładowywane odpady o kodzie 19 08 05 - ustabilizowane komunalne osady ściekowe.

Organ uznał, iż materiał dowodowy potwierdza zaistnienie przesłanek określonych wart. 32 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 14grudnia 2012r. ustawy o odpadach (Dz.U. z 2013r. poz.21 z póź.zm.), stąd [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska był zobowiązany do wydania decyzji wstrzymującej działalność posiadacza odpadów, tj. [...] Sp. z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. oraz określającą termin wstrzymania działalności. Organ wskazał, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy należy uznać, że dalsze funkcjonowanie instalacji ze względu na jej rodzaj oraz faktyczną skalę prowadzonej w niej działalności może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych lub środowiska lokalnego. Powyższe uzasadnia zaprzestanie działalności w ciągu 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji tj. po upływie terminu, w którym decyzja staje się ostateczna, gdyż dalsza działalność posiadacza odpadów w niezmienionej formie, pogłębiłaby ryzyko związane z naruszeniem bezpieczeństwa środowiska.

Strona pismem z dnia 2 września 2015 r. odwołała się od ww. decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpoznając sprawę, uznał, że [...] Wojewódzki Inspektor Środowiska wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o odpadach, zgodnie z którym wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, w drodze decyzji, kierując się stopniem zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi, wstrzymać działalność posiadacza odpadów w przypadku naruszenia: 1. hierarchii sposobów postępowania z odpadami, polegającego na niewysegregowaniu odpadów nadających się do odzysku spośród odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania, wbrew art. 18 ust. 7; 2. wymagań dotyczących eksploatacji instalacji lub urządzeń do przetwarzania odpadów, o których mowa w art. 29 ust. 2.

Podkreślił, iż decyzja wydawana w trybie 32 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy o odpadach ma charakter uznaniowy, co oznacza, że do organu należy ocena, czy w konkretnej sytuacji wystąpiły przesłanki, które przemawiają za wstrzymaniem działalności posiadacza odpadów. Ustawodawca wskazał, iż wojewódzki inspektor ochrony środowiska, kierując się stopniem zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi, podejmuje decyzję o wstrzymaniu działalności posiadacza odpadów. W ocenie organu odwoławczego w świetle materiału dowodowego zebranego przez organ I instancji, w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki kwalifikujące do uznania zasadności wstrzymania działalności z uwagi na wysoki stopień zagrożenia dla środowiska wynikający ze sposobu prowadzonej przez stronę działalności.

Organ odwoławczy podkreślił, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, dokonując oceny stopnia zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi wynikającego z prowadzonej przez stronę działalności, wziął pod uwagę m.in.:

pismo [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii dotyczące realnego zagrożenia chorobą wirusową afrykańskiego pomoru świń (ASF) w związku z możliwością rozprzestrzeniania zanieczyszczeń pochodzących ze składowiska w miejscowości [...] przez dziki;

niewłaściwy sposób magazynowania odpadów w postaci zafoliowanych kostek ułożonych bezpośrednio na gruncie nieutwardzonym i niezabezpieczonym przed ewentualnym przedostawaniem się odcieków do gleby (ziemi) i wód gruntowych, co jest przyczyną wystąpienia zagrożenia dla środowiska gruntowo wodnego przez umieszczone tam odpady oraz w efekcie rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń;

wyniki badań morfologii odpadów potwierdzające, że odpady poddane unieszkodliwieniu nie zostały poddane procesowi stabilizacji biologicznej, o czym świadczy wysoka zawartość rozpuszczonego węgla organicznego w badanych odpadach.

Organ wyjaśnił, że odpady zdeponowane na składowisku bez uprzedniego wysortowania frakcji odpadów nadających się do odzysku oraz bez poddania frakcji podsitowej procesom przetwarzania w procesach tlenowych lub beztlenowych, spowodują poważną uciążliwość dla środowiska i pogorszenie jego stanu. W odpadach zdeponowanych na składowisku bez ich poddania wcześniejszym procesom przetwarzania będą zachodzić procesy i przemiany biologiczne, fizyczne i chemiczne, powodujące nie tylko zmianę postaci fizycznej odpadów, ale przede wszystkim szereg szkodliwych związków i substancji stałych, ciekłych i gazowych, które dostając się do otoczenia, stanowią zagrożenie dla wód powierzchniowych, podziemnych oraz podłoża gruntowego. Ponadto będą stanowić źródło emisji do atmosfery niszczącego warstwę ozonową metanu, a także powodować uciążliwość odorową. w rozpatrywanym przypadku stanowi to szczególne zagrożenie dla środowiska, ponieważ składowisko nie zostało wyposażone w wymagane prawem urządzenia zabezpieczające poszczególne elementy środowiska.

naruszenie warunków pozwolenia zintegrowanego w zakresie ilości odpadów dopuszczonych do składowania w ciągu roku na przedmiotowym składowisku, poprzez jej przekroczenie w 2015 r. o 36 965,85 Mg. W tym zakresie organ podkreślił, iż umieszczenie na składowisku odpadów większej ilości odpadów niż przewidziano w pozwoleniu zintegrowanym, jest źródłem zwiększonej emisji zanieczyszczeń do środowiska, co stanowi szczególne zagrożenie, ponieważ składowisko nie zostało wyposażone w wymagane prawem urządzenia zabezpieczające poszczególne elementy środowiska.

W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska właściwie ocenił stan faktyczny oraz zebrany materiał dowodowy, z którego bezspornie wynika, że zachodzą przesłanki stanowiące podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Niemniej jednak organ odwoławczy stwierdził, że termin wstrzymania działalności na 14 dni od dnia otrzymania decyzji został niewłaściwie określony w zaskarżonej decyzji. Organ I instancji określając termin wstrzymania działalności nie nadal decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stąd wstrzymanie działalności w terminie 14 dni od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji nie było możliwe do realizacji, chociażby ze względu na fakt, że decyzja organu I instancji nie stała się ostateczna. Strona natomiast skorzystała ze środka odwoławczego przewidzianego w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem decyzja organu I instancji, nie stanowiąc decyzji ostatecznej, uniemożliwiała wykonanie jej postanowień.

Organ odwoławczy wskazał nadto, że z dokumentacji fotograficznej i filmowej wynika, że odpady były kierowane na składowisko bez żadnego nadzoru zarządzającego składowiskiem, z oświadczeń kierowców transportujących odpady na składowisko wynika, że przekazanie odpadów odbywało się na podstawie wyłącznie dokumentów WZ, a nie na podstawie kart przekazania odpadów i nie żądano od nich podstawowej charakterystyki odpadów, z tego względu strona nie mogła dokonać rzetelnej oceny, jaki rodzaj odpadów jest deponowany na składowisku przez nią zarządzanym. Na podstawie oceny wizualnej stwierdzono, że w masie odpadów przywożonych na składowisko obecne były następujące frakcje: papier, szkło, folia, tworzywa sztuczne. Są to frakcje, które powinny zostać wysortowane z masy zmieszanych odpadów komunalnych w trakcie procesu mechanicznego przetwarzania odpadów. Obecność natomiast surowców wtórnych w masie odpadów wskazuje na niepoddanie strumienia odpadów procesom mechanicznego przetwarzania odpadów.

Przeprowadzone badanie próbek dowodzą, że zawartość frakcji m. in. odpadów surowcowych tj. papieru i tektury, tworzyw sztucznych i szkła jest zbyt duża. Zatem w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska doszło do niezaprzeczalnego naruszenia hierarchii sposobów postępowania z odpadami. Powyższe potwierdzają również wyniki badań zawartości rozpuszczonego węgla organicznego w badanych 4 próbach,

Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpatrując sprawę również rozpatrzył, w jakim stopniu działalność prowadzona przez [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. na składowisku w miejscowości [...] oddziałuje na środowisko i w wyniku analizy sprawy podzielił stanowisko [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Zdaniem organu odwoławczego z dokumentacji fotograficznej bowiem wyraźnie wynika, iż składowisko nie zostało prawidłowo zabezpieczone przed dostępem osób postronnych i zwierząt. Ponadto na zdjęciach utrwalone zostały tropy zwierząt, które świadczą o penetracji przez nie terenu i o prawdopodobieństwie rozprzestrzeniania zjadliwych drobnoustrojów chorobotwórczych, powodujących zagrożenie sanitarne. Powyższe potwierdziła opinia [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii dotycząca realnego zagrożenia chorobą wirusową afrykańskiego pomoru świń (ASF) w związku z możliwością rozprzestrzeniania zanieczyszczeń pochodzących ze składowiska w miejscowości [...] przez dziki, przedstawione w piśmie z dnia 29 kwietnia 2015 r., znak [...].

Ponadto Główny Inspektor Ochrony Środowiska za znaczną ingerencję w środowisko, jednocześnie stwarzającą potencjalne zagrożenie, uznał naruszenie warunków pozwolenia zintegrowanego w zakresie ilości odpadów dopuszczonych do składowania w ciągu roku na przedmiotowym składowisku, poprzez jej przekroczenie w 2015 r. o 36 965,85 Mg. Zwrócił również uwagę na fakt, iż składowisko nie zostało wyposażone we wszystkie wymagane prawem urządzenia zabezpieczające środowisko.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się spółka [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp. k. i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

I. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że:

1) zarządzane przez skarżącego składowisko odpadów w miejscowości [...] nie zostało wyposażone w urządzenia zabezpieczające środowisko, do czego skarżący został zobowiązany decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...],

2) na terenie składowiska odpadów w miejscowości [...], zarządzanego przez skarżącego, składowane są odpady nieobjęte posiadaną przez skarżącego decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] lipca 2014 r. znak [...] w sprawie udzielenia pozwolenia zintegrowanego na eksploatację instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zlokalizowanej w [...], gmina [...], o zdolności przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę i całkowitej pojemności ponad 25 000 ton, że składowane są odpady bez uprzedniego wysortowania frakcji nadających się do odzysku oraz bez poddania frakcji podsitowej procesom przetwarzania w procesach tlenowych lub beztlenowych, oraz że składowane są niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne,

3) do prowadzonego przez skarżącego Zakładu Zagospodarowania Odpadów w miejscowości [...] dowożone były niesegregowane zmieszane odpady komunalne,

4) skarżący magazynuje duże ilości odpadów w postaci zafoliowanych kostek,

5) skarżący na kwaterze do składowania odpadów położonej na działkach o nr geod. [...], [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...] zdeponował 54 700,00 m3 odpadów tj. 86 965,85 Mg odpadów.

II. naruszenie przepisów postępowania tj.:

1. art. 12a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2013 r. poz. 686 z późn. zm.)- zwana dalej ustawą o IOŚ - w zw. art. 79 ust. 1, art. 79a ust. 1 i 2, 79b, 80 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 584 z późn. zm.) oraz art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o IOŚ poprzez przyjęcie, że przeprowadzona w dniu 26 marca 2015 r. przez Inspektora [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] M. D. kontrola składowiska odpadów w miejscowości [...], zarządzanego przez skarżącego odbyła się w sposób prawidłowy, pominięcie przez organ II instancji uchybień w działaniach organu I instancji w postaci zaniechania powiadomienia skarżącego o zamiarze przeprowadzenia kontroli, nieokazania skarżącemu stosownego upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, niedoręczenia skarżącemu protokołu z kontroli; oraz naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiałach z w/w kontroli,

2. art. 12a ustawy o IOŚ w zw. z art. 83 ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przyjęcie, iż przedłużenie czasu trwania kontroli podjętej przez organ w dniu 18 kwietnia 2015 r. do dnia 18 lipca 2015 r. (pierwotny termin zakończenia kontroli - 18 czerwca 2015 r.) odbyło się w sposób prawidłowy, oraz naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiałach z w/w kontroli,

3. art. 11 ust. 2 i 3 ustawy o IOŚ, art. 32 i art. 40 § 1 kpa poprzez pominięcie faktu niedoręczenia pełnomocnikowi skarżącego M. P., protokołu z kontroli prowadzonej przez organ nr [...], którego ustalenia stały się podstawą do wydania decyzji organu I i II instancji,

4. art. 12a ustawy o IOŚ w zw. z art. 79a ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz art. 9 ust. 2a ustawy o IOŚ poprzez całkowite pominięcie faktu, iż organ I instancji dopuścił do wykonywania czynności kontrolnych, w tym pobrania próbek w dniu 1 czerwca i 17 czerwca 2015 r. na terenie Zakładu Zagospodarowania Odpadów w miejscowości [...] osób niemających stosownego upoważnienia do wykonywania tych czynności tj. M. B., M. B., J. L., W. P., B. C., J. T.,

5. art. 84 § 1 kpa, art. 28 f ust. 3 ustawy IOŚ oraz przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. 2002 nr 166 poz. 1360) poprzez oparcie rozstrzygnięcia na opinii biegłych z Głównego Instytutu Górnictwa Zakładu Monitoringu Środowiska (nr zlecenia [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.), w zakresie składu morfologicznego odpadów, których próbki zostały pobrane przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] w dniu 17 czerwca 2015 r., tj. przez podmiot nie posiadający stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów; jak również oparcie rozstrzygnięcia na opinii biegłych z [...] sp. z o. o. Laboratorium Środowiskowe w [...] (sprawozdanie z badań nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) w zakresie badania składu oraz morfologii odpadów pobranych przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] w dniu 1 czerwca 2015 r., tj. przez podmiot nie posiadający stosownej akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji do pobierania próbek odpadów,

6. art. 6 poprzez naruszenie zasady praworządności i działania w granicach prawa,

7. art. 7 kpa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym kwestii wyposażenia składowiska we wszystkie wymagane prawem urządzenia oraz ustalenia posiadacza odpadów (zafoliowanych kostek) znajdujących się na terenie dzierżawionym przez skarżącego, dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności wyników badań próbek badań odpadów pobranych ze składowiska, które jednoznacznie wskazują na to, że na składowisku deponowane są odpady po przetworzeniu, pominięcie tych spośród dowodów znajdujących się w aktach sprawy, które wskazywały na bezzasadność stawianych przez organ skarżącemu zarzutów, nieprawidłowe ustalenia w zakresie rodzaju transportowanych odpadów do zakładu skarżącego,

8. art. 7, 10 i 15 kpa poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że włączenie znacznej części materiału dowodowego do akt postępowania dopiero na etapie postępowania odwoławczego i umożliwienie skarżącemu zapoznanie się z dokumentami, które nie były dostępne w toku postępowania przez organem I instancji (treść części z nich w ogóle nie była skarżącemu wcześniej znana) dopiero w toku postępowania odwoławczego realizuje w pełni zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym; a także poprzez niedostrzeżenie tego, że takie działanie narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego,

9. art. 10 kpa poprzez przyjęcie, że organ I instancji zapewnił skarżącemu czynny udział w postępowaniu na każdym jego etapie, choć skarżący, po zapoznaniu się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, z którego zasadnicza część została włączona do akt sprawy w końcowej fazie postępowania, zgłosił na piśmie, że zamierza w terminie 7 dni zgłosić swoje stanowisko w sprawie. Stanowisko organu o tym, że zakreślony odwołującemu 7 - dniowy termin (choć kpa nie określa takiego terminu) na zapoznanie się z dokumentami zgromadzonymi w dwóch segregatorach, z których większość włączona została do akt w ostatniej fazie postępowania, przeanalizowanie dokumentów, w tym wyników z badania próbek (co wymaga wiedzy specjalnej) oraz sformułowanie swojego stanowiska na piśmie, jest terminem wystarczającym i wniosek skarżącego o udzielenie dodatkowych 7 dni nie zasługiwał na uwzględnienie, godzi w jedną z fundamentalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego, jakim jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz prawo do wypowiedzenia się w sprawie,

10. art. 138 § 2 kpa poprzez zaniechanie uchylenia decyzji organu I instancji i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, choć do wyjaśnienia pozostawały istotne dla sprawy okoliczności, a znaczna część dowodów w sprawie włączona została do akt postępowania dopiero na etapie postępowania odwoławczego,

11. art. 66a § 1, 2 i 3 oraz art. 7 i 8 kpa poprzez zaniechanie założenia w aktach sprawy metryki sprawy i prowadzenie akt postępowania w sposób budzący wątpliwości co do kompletności i integralności akt postępowania, tj. w postaci luźno wpiętych do segregatora kartek bez numeracji poszczególnych kart akt postępowania;

III. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1. przepisu art. 32 ust. 1 pkt 1 i pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz.U. z 2013r. poz. 21 z późn.zm.) poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że zachodzą przesłanki do wstrzymania działalności skarżącego, art. 18 ust. 7 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący poddawał unieszkodliwianiu odpady, z których nie zostały wysegregowane odpady nadające się do odzysku,

2. art. 29 ust. 2 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zarządzane przez skarżącego składowisko nie spełnia wymagań ochrony środowiska, a ponadto pozostałości powstające w wyniku działalności związanej z przetwarzaniem odpadów przetwarzane są z naruszeniem zasad określonych w ustawie,

3. art. 32 ust. 5 ustawy o odpadach w zw. z art. 110 kpa poprzez nałożenie na skarżącego obowiązku wstrzymania działalności w terminie 30 dni, który to termin bieg swój rozpoczął zanim decyzja została skarżącemu doręczona i weszła do obiegu prawnego, a ponadto uniemożliwienie skarżącemu podjęcie działań zmierzających do bezpiecznego dla środowiska wstrzymania użytkowania składowiska odpadów.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej zawarte były uzasadnione.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (jedn. tekst Dz. U z 2016 r., poz. 1987 ze zm.). Przepis ten stanowi, iż wojewódzki inspektor ochrony środowiska może, w drodze decyzji, kierując się stopniem zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi, wstrzymać działalność posiadacza odpadów w przypadku naruszenia hierarchii sposobów postępowania z odpadami, polegającego na niewysegregowaniu odpadów nadających się do odzysku spośród odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania, wbrew art. 18 ust. 7 (art. 32 ust. 1 pkt 1) bądź w przypadku naruszenia wymagań dotyczących eksploatacji instalacji lub urządzeń do przetwarzania odpadów, o których mowa w art. 29 ust. 2 (art. 32 ust. 1 pkt 5).

Poza sporem pozostaje fakt, że decyzja wydawana w trybie wskazanego przepisu stanowi decyzję uznaniową. Oznacza to, że nawet w razie ziszczenia się przesłanek wymienionych w punktach 1-6 art. 32 ust. 1, ocenie organu pozostawione jest zastosowanie sankcji tu przewidzianej. Organ jednak dla jej zastosowania (bądź odstąpienia od jej stosowania) kierować musi się stopniem zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia ludzi.

W ocenie Sądu, z uzasadnień decyzji organów obydwu instancji, wynika, iż przyczyną wstrzymania działalności skarżącego, była skala naruszeń jakich w ocenie organów dopuścił się skarżący, nie zaś stopień zagrożenia dla środowiska, życia lub zdrowia. Oznacza to, że intensywność naruszeń stwierdzonych u skarżącego uzasadnia stwierdzenie, iż występuje zagrożenie dla środowiska, życia lub zdrowia, uzasadniające wstrzymanie działalności w zakresie składowania odpadów.

W ocenie Sądu jednak taka ocena nie jest uprawniona. Lektura art. 32 ust. 1 pkt 1 – 6 wraz z przepisem art. 32 ust. 3 ustawy o odpadach, każe uznać za słuszne argumenty skarżącego w zakresie wyjątkowości zastosowania sankcji w postaci wstrzymania działalności posiadacza odpadów, jako szczególnie rygorystycznej. Stąd można do niej sięgnąć, jeżeli inne środki nie są skuteczne, a jednocześnie są spełnione przesłanki uzasadniające wstrzymanie, wymienione w pkt 1-5.

Organ wydając decyzję o wstrzymaniu działalności w zakresie składowania odpadów, stwierdził, iż skala naruszeń, jakich dopuścił się skarżący jest tak duża, że uzasadnia wstrzymanie jego działalności. Przy tym jak wynika z uzasadnienia decyzji I i II instancji, przy ocenie skali naruszeń organ wziął pod uwagę następujące okoliczności:

1. stwierdzenie w oparciu o przeprowadzoną wizję lokalną, że na składowisku odpadów znajdują się:

- odpady przemysłowe - folie i etykiety foliowe z przemysłu mleczarskiego w postaci zwojów o wymiarach 1 metr długości i średnicy 50-60 cm,

- niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne o kodzie 20 03 01 w workach typu komunalnego (plastik, papier, szkło, metal, odpady biodegradowalne),

- odpady folii,

- komunalne osady ściekowe,

- balast - frakcja podsitowa.

- odzież w workach,

- odpady z budów i remontów w postaci wiaderek i opakowań po materiałach i środkach budowlanych,

- odpady niezabezpieczone w postaci samochodowych filtrów olejowych, złomu stalowego, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, plastikowych opakowań o wymiarach 1 metr długości - 1 metr szerokości, zużytych opon samochodowych.

- kostki związane drutem stalowym, które składały się z niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych.

- Część odpadów znajdująca się na I kwaterze do unieszkodliwiania odpadów, została zdeponowana w zamkniętych plastikowych workach o pojemności od 60 do 100 litrów

- odpady częściowo zafoliowane , tzw. bele, niezabezpieczone, w częściowym rozpadzie – przedostawanie się do gleby

2. morfologia odpadów ustalona w oparciu o nadania dokonane przez laboratorium, świadczy, że nie zostały poddane stabilizacji biologicznej;

3. zarządzający nie przestrzega warunków decyzji pozwolenia zintegrowanego w zakresie ilości składowanych odpadów – przekroczył w połowie roku dopuszczalną wartość roczną składowanych odpadów o ponad połowę.

4. składowisko nie zostało wyposażone we wszystkie instalacje, przy czym chodzi o instalacje do przetwarzania odpadów.

Strona skarżąca zakwestionowała ustalenia poczynione przez organy i wskazała, że odpady w zafoliowanych kostkach nie są własnością skarżącego, ale Spółki [...]-[...], od której skarżący przejął teren, na którym zlokalizowane jest składowisko odpadów. Tych odpadów jednak skarżący nie przejął, o czym informował organ. Co do wyposażenia składowiska, skarżący podkreślił, że elementy, których brak zarzuca organ się zmieniały, ostatecznie przyjęto jednak że brak jest instalacji odgazowującej. Zdaniem skarżącego instalacja ta została dopuszczona do użytkowania wraz z polem składowym, jako nieodzowny element pola składowego. Studnie odgazowujące zostały zamontowane w trakcie eksploatacji, na skutek poczynionych obserwacji, ale jako że również stanowią element pola składowego nie było konieczne odrębne oddanie ich do użytkowania. Na dowód prawdziwości swoich twierdzeń, skarżący przedstawił na rozprawie dokumentację fotograficzną wskazującą na istnienie na składowisku studni odgazowujących. Ponadto skarżący wyjaśnił, iż odstąpił od budowy zakładu przetwarzania odpadów i ograniczył inwestycję do budowy składowiska odpadów. Instalacja do odzysku i unieszkodliwiania odpadów została oddana do użytkowania. Repery, rów i studnie są elementem pola składowego i nie są wymienione w pozwoleniu na użytkowanie, ale są w projekcie budowlanym.

Skarżący zakwestionował również wyniki morfologii odpadów, wskazując że próbki zostały pobrane przez laboratorium nieakredytowane, a nadto w czasie ich pobierania świadkowie – pracownicy skarżącego, widzieli że pobierane były w sposób niewłaściwy. Ponadto wyniki tych badań, w ocenie skarżącego dowodzą, że składowane są odpady są przetworzone. Na stronie 26 skargi, skarżący przedstawił szeroką analizę badań dokonanych przez laboratorium.

Skarżący kwestionuje nadto zasadność oceny zawartości węgla organicznego, bo kryteria dopuszczenia do składowania ocenia się przed przyjęciem odpadu na składowisko, a nie dla odpadów już składowanych, stanowiących mieszaninę wszystkich zdeponowanych na składowisku odpadów. Wskazuje, że organ zastosował wobec niektórych rodzajów odpadów kryteria wymienione w rozporządzeniu, które weszło w życie 1 stycznia 2016 r. (str. 29 skargi).

Co do zdjęć znajdujących się a aktach sprawy, strona inaczej je interpretuje i wskazuje, że incydentalnie mogą się zdarzyć odpady niesegregowane, ale to nie przesądza o regularnym składowaniu odpadów komunalnych nieprzetworzonych.

Mając na względzie powyższe, Sąd po analizie akt sprawy, doszedł do przekonania, że jedynym wiarygodnym ustaleniem organów jest ustalenie co do składowanych rodzajów odpadów oraz niedostatecznego zabezpieczenia składowiska wynikające z wizji lokalnej. Zarzuty kierowane przez organ w tym zakresie nie zostały przez skarżącego w sposób przekonujący zakwestionowane. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów przeczących twierdzeniu, że brak jest dostatecznego ogrodzenia składowiska. Z pewnością jego udowodnienie nie byłoby kłopotliwe. Wystarczyłby w tym zakresie odpowiedni materiał zdjęciowy, którego jednak skarżący nie przedstawił. Nie wyjaśnił też powodów takiego działania. Zważywszy że udowadniając inne okoliczności, skarżący przedstawił bogatą dokumentację zdjęciową, Sąd uznał, że twierdzenia organu w tym zakresie nie zostały podważone. Podobnie rzecz się ma, jeśli chodzi o stwierdzenia na podstawie wizji lokalnej składowania odpadów niesegregowanych. Twierdzenia w tym zakresie zostały zawarte w protokole kontroli, potwierdzone materiałem zdjęciowym i brak jest przesłanek dla ich podważenia. Kontrargumenty skarżącego w tym zakresie nie zostały poparte jakimkolwiek materiałem dowodowym.

Sąd jednak uznał że ustalenie braku należytego ogrodzenia oraz wystąpienie na składowisku odpadów niesegregowanych, nie jest wystarczające dla bezwzględnego wstrzymania działalności, bez jednoczesnego rozpatrzenia wniosku o określenie terminu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i zawieszenie na ten czas postępowania. W ocenie Sądu wniosek taki był złożony przez skarżącego w toku postępowania i pozostał nie rozpoznany. Organ w piśmie nadesłanym do Sądu w dniu 16 stycznia 2017 r. wyjaśnił, że z uwagi na skalę i stopień naruszeń oraz wpływ na środowisko zdrowie i życie mieszkańców uznał, że art. 32 ust. 3 ustawy o odpadach nie będzie miał zastosowania. Natomiast w piśmie nadesłanym 19 stycznia 2016 r. wyjaśnił, że wniosek z art. 32 ust. 3 został oceniony w piśmie WIOŚ z 23 lipca 2015 r. Z tego ostatniego pisma natomiast wynika jedynie, że organ poinformował stronę o możliwości złożenia takiego wniosku oraz elementach jakie winien on zawierać. Nie zaś że wniosek taki rozpatrzył. W znajdujących się w aktach sprawy dokumentach, tj. w protokole z rozprawy znajduje się informacja, że spółka taki wniosek składa. Formalnie, w sposób przewidziany w art. 32 ust. 3 ustawy o odpadach, wniosek ten nie został rozpatrzony. W ocenie Sądu zaś stopień naruszeń jaki wynika z tych ustaleń które Sąd uznał za prawidłowe, uzasadnia konieczność rozpatrzenia wniosku z art. 32 ust. 3 ustawy o odpadach w pierwszej kolejności. Z ustaleń tych nie wynika bowiem jednoznacznie, że stopień naruszeń jakich dopuścił się posiadacz składowiska odpadów, uzasadnia bezwzględnie zastosowanie dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy o odpadach, tj. wstrzymanie działalności.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie organów w przedmiocie wstrzymania działalności skarżącego jest co najmniej przedwczesne. Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie zobowiązany do ustalenia czy w niniejszej sprawie zachodzi możliwość wdrożenia procedury naprawczej, a jeżeli nie – będzie zobowiązany wydać przewidziane prawem rozstrzygnięcie. W razie uznania za uzasadnione wstrzymanie działalności, wyjaśni jakie przyczyny legły u podstaw tej decyzji. Przy tym organ uwzględni następujące oceny sformułowane poniżej przez Sąd.

Organy obydwu instancji uznały, iż skarżący dopuścił się naruszenia art. 29 ustawy o odpadach, bowiem nie posiada kompletnej instalacji do przetwarzania odpadów. Tymczasem, strona w skardze wyjaśniła, że prowadzi działalność wyłącznie w zakresie składowania odpadów, albowiem na etapie realizacji inwestycji zrezygnowała z prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Tym samym zatem, skoro strona nie prowadzi działalności w zakresie przetwarzania odpadów, nie można jej skutecznie zarzucać naruszenia art. 29 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust. 1 pkt 5 ustawy o odpadach. Odnośnie zaś pozostałych elementów, strona wskazała że są to elementy składowiska i zostały oddane do użytkowania. Organ zatem będzie zobowiązany wyjaśnić czy istotnie elementy, o których mowa (studnie odgazowujące, repery, itp.) zostały oddane do użytkowania i czy w związku z tym uzasadnione jest twierdzenie, że strona nie posiada całej instalacji czy też nie. Organ będzie również musiał poprzeć swoje stanowisko wyczerpującymi wyjaśnieniami oraz materiałem dowodowym.

Zdaniem Sądu, strona skutecznie zakwestionowała prawidłowość pobranych do badań próbek, wobec nie wykonania tych działań przez laboratorium akredytowane. Jeśli organ w dalszym ciągu będzie chciał oprzeć rozstrzygnięcie na badaniach składu morfologicznego próbek składowanych odpadów, będzie musiał dochować wymogów ustawowych w zakresie pobierania tychże próbek, a w szczególności przepisów art. 28f ust. 3 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska oraz przepisów ustawy o systemie zgodności. Organ będzie nadto zobowiązany do odniesienia się do przedstawionej przez skarżącego analizy badań dokonanych przez laboratorium oraz kwestionowanej zasadności oceny zawartości węgla organicznego w oparciu o rozporządzenie, które weszło w życie 1 stycznia 2016 r.

Również wyjaśnienia będzie wymagała kwestia ilości zdeponowanych na składowisku odpadów. Na rozprawie strona wskazała bowiem, a organ tego nie kwestionował, że pomiary robione przez geodetę nie uwzględniają tzw. warstwy przesypowej, którą przykrywa się poszczególne warstwy odpadów. W takim razie, Sąd uznał za uzasadnione wątpliwości co rzeczywistej ilości odpadów składowanych na składowisku. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ uwzględni to stanowisko i ustalając ilość odpadów obliczy ich ilość z pominięciem warstwy przesypowej.

Również kwestia zalegania na składowisku odpadów w zafoliowanych kostkach, nie powinna być brana pod uwagę. Jest faktem znanym organowi, że to nie skarżący jest ich posiadaczem, ale zakład [...]-[...], zatem to on ponosi odpowiedzialność za ich zaleganie.

Organ winien również prawidłowo zgromadzić akta postępowania i założyć metrykę sprawy. Szczególnie, że analiza akt sprawy wraz z wiadomościami przekazanymi przez strony na rozprawie, wykazuje że akta prowadzone były niedbale i istnieją wątpliwości czy w aktach skompletowane wszystkie dokumenty zbierane w sprawie.

Sąd zwraca również uwagę, że strona skarżąca niezwykle skrupulatnie wskazała na wszelkie uchybienia proceduralne, dotyczące wszczęcia kontroli, jej przedłużenia, doręczania protokołów. Organ ponownie prowadząc postępowanie winien dążyć do uniknięcia tych błędów, jakkolwiek Sąd wskazuje jednak, że stosownie do brzmienia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. W ocenie Sądu uchybienia jakich dopuścił się organ kontrolujący nie miały wpływu na wynik kontroli.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

.