Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1323/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106  par. 3,  art. 145  par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 138
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz ( spr. ) sędzia NSA Leszek Kiermaszek Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 9 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. F.-Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 217/06 w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II OSK 1323 / 06

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. C. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą to decyzją umorzono postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż Starosta S. decyzją z dnia [...] na podstawie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. F.- Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z częścią usługową (gabinety lekarskie - internistyczne) realizowanego w dwóch etapach, segment nr 1, nr 2 oraz na budowę przyłączy: gazowego i wodociągowego i na budowę zbiornika na ścieki sanitarne na działce nr [...] przy ul. [...] w S.. W decyzji tej określono warunki lokalizacji budynku: 10 m od projektowanej drogi ozn. [...], 3 m od granicy sąsiadów D., M. i C. ze ścianą pełną z luksfera.

Decyzja powyższa wydana została po uprzednim uzyskaniu przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].

Decyzją z dnia [...] Starosta S. na podstawie art. 36 a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia [...] E. F. – Z. w sprawie wprowadzenia zmian do projektu zagospodarowania działki zatwierdził zmiany wprowadzone w projekcje budowlanym polegające, na rozbudowie części budynku poprzez zwiększenie powierzchni kotłowni i gabinetu ginekologicznego wraz z dobudową klatki schodowej od strony północnej - wg rys. zamiennych uzupełniających, na działce ozn. nr. ewid. [...] przy ul. [...] w S. i zmienił pozwolenie na budowę udzielone decyzją Starosty S. z dnia [...] w wyżej opisanym zakresie.

W dniu [...] W. C., współwłaściciel sąsiedniej działki nr [...], wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty z dnia [...], zmienionej następnie decyzją z dnia [...]. Uzupełniając swój wniosek pismami z dnia [...] i z dnia [...] podniósł, że przedmiotowy budynek został zrealizowany z naruszeniem warunków pozwolenia na budowę, bowiem został usytuowany:

- w odległości 5,5 m od planowanej drogi o symbolu [...] zamiast w odległości 10 m,

- w odległości 2,8 m od granicy działki Nr [...] zamiast 3 m, a ściana z otworami

okiennymi znajduje się w odległości 3 m od granicy działki Nr [...] zamiast w odległości 4 m.

Ponadto w swoim wniosku skarżący wskazał również na wadliwe odprowadzenie wód opadowych na teren jego działki, niewłaściwe usytuowanie szamba w odległości 2 m od budynku inwestorki zamiast w odległości 15 m. Zdaniem skarżącego przedmiotowy budynek nie posiada funkcji mieszkalnej, lecz w całości jest wykorzystywany na cele usługowe.

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] po rozpatrzeniu wniosku W. C. stwierdził nieważność decyzji Starosty S. z dnia [...], zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej E. F.-Z. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego z częścią usługową (gabinety lekarskie), na działce Nr [...] przy ulicy [...] w S. oraz decyzji z dnia [...].

W uzasadnieniu swej decyzji Wojewoda wskazał na to, że budynek mieszkalny z częścią usługową, na działce Nr [...] przy ul. [...] w S. został zaprojektowany w odległości 3,06 m od granicy południowej - z działką Nr [...], J. C. (obecnie należącej m.in. do W. C. - skarżącego), w odległości 3,06 m od granicy północnej - z działką Nr [...], stanowiącą własność I. D.-J., 3,0 m od granicy wschodniej - z działką [...], stanowiącej własność T. M. i w odległości 5,10 m od granicy zachodniej - z ulicą [...].

Ściany budynku od strony północnej i południowej zostały zaprojektowane z uskokami (cofnięciami) na głębokość 1,0 m. W uskokach tych (cofnięciach ściany) zaprojektowano okna i drzwi co powoduje, że ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi zostały zaprojektowane w odległości 4,06 m od północnej i południowej granicy działki.

Natomiast zbiornik na ścieki sanitarne o poj. 10 m3 został zaprojektowany w odległości 5,0 m od okien projektowanego budynku, oraz 5,0 m od granicy z sąsiednią działką Nr [...] i w bezpośrednim sąsiedztwie z drogą - ulicą [...].

Zdaniem Wojewody budynek inwestorki E. F.-Z. został zaprojektowany od południowej, północnej i wschodniej granicy działki w odległościach mniejszych niż 5,0 m od granicy działki, co narusza przepisy § 12 ust. 4 oraz § 272, obowiązującego w dacie wydania analizowanej decyzji, rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 46 z późn. zm.).

Zdaniem Wojewody zatwierdzony, analizowaną decyzją z dnia [...], projekt zagospodarowania działki Nr [...], przewidywał usytuowanie zbiornika na ścieki sanitarne o poj. 10 m3 w odległości 5,0 m od okien w budynku inwestorki i 5,0 m od granicy z sąsiednią działką Nr [...] i w bezpośrednim sąsiedztwie z ulicą [...]. Takie usytuowanie zbiornika, w ocenie organu, narusza również wymogi przepisu § 36 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 46 z późn. zm.).

W wyniku rozpatrzenia odwołania E. F.-Z., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody i umorzył postępowanie organu I instancji stwierdzając w uzasadnieniu, że inwestycja ta nie narusza warunków techniczno-budowlanych w stosunku do nieruchomości W. C., a tym samym jego nieruchomość nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu.

Organ II instancji przeprowadził analizę zgodności zatwierdzonego projektu z obowiązującymi w dniu wydania obu decyzji przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 46 z późn. zm.). Organ odwoławczy wskazał, że przepis § 272 ust. 4 cyt. rozporządzenia stanowił, iż odległości między budynkami, o których mowa w ust. 1 -3 tego paragrafu, a granicą sąsiedniej nie zabudowanej działki powinny wynosić co najmniej połowę wielkości w nich określonych, przyjmując, że może być na niej usytuowany budynek zaliczany do kategorii zagrożenia ludzi, ze ścianą mającą oszklenie szkłem zwykłym na powierzchni poniżej 35%. W § 272 ust. 1 była ustanowiona odległość 10 m. między budynkami zaliczonymi do kategorii zagrożenia ludzi (ZL) w rozumieniu § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 listopad 1992r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 1992r., Nr 92, poz. 460 z późn. zm.).

Organ II instancji stwierdził, że odległości te nie miały jednak zastosowania, na podstawie § 272 ust. 1 do zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej zatem przepis § 272 ust. 4 cyt. rozporządzenia nie będzie miał zastosowania do budynku zatwierdzonego badanymi decyzjami Starosty S..

Mając na uwadze powyższe, w oparciu o zatwierdzone projekty budowlane, organ wskazał, iż budynek E. F.-Z. jest prawidłowo usytuowany w stosunku do działki W. C., w rozumieniu warunków techniczno-budowlanych bowiem zgodnie z projektem ściany nie posiadające otworów okiennych i drzwiowych są usytuowane w odległości 3,06 m od granicy z jego działką a posiadające takie otwory w odległości co najmniej 4 m.

Organ wskazał ponadto, że obiekt ten nie powoduje przesłaniania okien budynków mieszkalnych W. C., gdyż na jego działce nie ma usytuowanych w pobliżu granicy z nieruchomością inwestora żadnych budynków.

Ponadto wskazał, iż zgodnie z obowiązującym wówczas § 36 ust. 2 w/w rozporządzenia odległość pokryw i wylotów wentylacji ze zbiorników na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nie skanalizowanych o liczbie miejsc nie większej niż 4 i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych o pojemności do 10 m, na nie skanalizowanych terenach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej powinny wynosić co najmniej 5 m. od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz 2 m. od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego.

Zdaniem organu odwoławczego inwestycja nie narusza warunków techniczno – budowlanych w stosunku do nieruchomości W. C. i nie powoduje ograniczeń w zabudowie jego działki. Nie istnieje zatem norma prawna, w oparciu o którą skarżący mógłby posiadać przymiot strony postępowania, który dawałby mu uprawnienie do skutecznego złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji.

Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zaskarżona przez W. C., który swój interes prawny wywodził z prawa własności do sąsiedniej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 kpa. W postępowaniu odwoławczym nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż decyzja organu odwoławczego uchyliła decyzję organu I instancji i umorzyła postępowanie tego organu z uwagi na brak przymiotu strony w postępowaniu nieważnościowym składającego wniosek współwłaściciela sąsiedniej nieruchomości W. C..

W ocenie Sądu uprawnień strony skarżącej do udziału w niniejszej sprawie na prawach strony należy upatrywać w art. 5 ust. 9 ustawy Prawo budowlane. Sąd wskazał też na obowiązujące od dnia 11 lipca 2003 r. uregulowanie zawarte w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016 ze zm.).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego usytuowanie przedmiotowego obiektu ze ścianą z otworami w odległości 3,06 m od granicy z jego działką może stworzyć W. C. trudności w zagospodarowaniu jego nieruchomości zwłaszcza w świetle przepisów nowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U.02.75.690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W takiej zaś sytuacji należy uznać, iż nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym W. C. ma interes prawny w kwestionowaniu pozwolenia na budowę. Okoliczności tej nie uwzględnił organ odwoławczy w swojej decyzji.

Nadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył kwestionowanej decyzji Starosty S. z dnia [...], wydanej przed nowelizacją art.28 ust.2 Prawa budowlanego. Sąd przytoczył też orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące na to, iż stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to konsekwencją rozpoznawania przez organ nadzoru nowej sprawy w stosunku do załatwionej kwestionowaną decyzją, dlatego też otwiera się następnie dla wszystkich stron tego postępowania droga weryfikacji takiej decyzji, (por. wyrok NSA z 1 lutego 2001 r. IV SA 2085/98 LEX Nr 55752).

Sąd wskazał też, iż w świetle §12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. obowiązującego w dacie wydania analizowanej decyzji, nie ma znaczenia, że otwór okienny lub drzwiowy oddalony jest od granicy na odległość 4m.

Z powyższych przyczyn uznając, iż naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E. F.-Z. zaskarżając go w całości i opierając skargę kasacyjną na zarzucie:

1) naruszenia prawa materialnego tj:

- art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszenia przepisów postępowania tj:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez uchylenie decyzji organów administracyjnych w sytuacji, gdy organ ten nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uchylającego decyzję organu II instancji jakichkolwiek wskazań co do dalszego postępowania,

- art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie przez Sąd administracyjny z urzędu dowodów uzupełniających z dokumentów, niezbędnych do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, nie powodujące nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe zarzuty kasacji strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego.

W uzasadnieniu swojej skargi kasacyjnej E. F. – Z. stwierdziła, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, w oparciu o bliżej nie sprecyzowane dowody, że użytkowanie obiektu wybudowanego przez Panią F.-Z. na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w S., w którym ściana zwrócona do granicy z nieruchomością skarżącego (Pana W. C.) posiadająca w tej ścianie otwory w odległości 4,06 m od granicy działki usytuowana została w odległości 3,06 m i że może stwarzać skarżącemu W. C. trudności w zagospodarowaniu swojej nieruchomości zwłaszcza w świetle przepisów nowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie strony wnoszącej kasację Sąd I instancji uznał niesłusznie, iż nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym W. C. ma interes prawny w kwestionowaniu pozwolenia na budowę.

Zdaniem skarżącej oceny legalności decyzji administracyjnej można dokonywać tylko na gruncie przepisów prawa obowiązujących w dniu jej wydania, zarówno procesowych, jak i materialnych (por. wyrok NSA z 19.06.1995, sygn. I SA 1241/94, opublikowany w ONSA l996/2/94). Zatem nie jest zasadnym powoływanie się na konieczność ochrony interesu prawnego osób trzecich w oparciu o przepisy wydane w okresie późniejszym.

Autor kasacji wskazał, iż nie wiadomo w oparciu o jakie dowody Sąd I instancji ustalił, uchybienia w usytuowaniu ściany z otworami w budynku Pani E. F.-Z. zwróconej w kierunku wschodnim, tj. do granicy z nieruchomością W. C. i że ten fakt może stwarzać W. C. trudności w zagospodarowaniu swojej nieruchomości. Powyższe ustalenia Sądu I instancji są błędne i nie znajdują oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Natomiast wyciągnięte wnioski, przyznające skarżącemu prawa strony, w oparciu o przesłankę stwarzania W. C. trudności w zagospodarowaniu swojej nieruchomości, są zbyt daleko idące.

W ocenie autora kasacji przeprowadzenie dowodów uzupełniających, z tych dowodów, które miał na myśli Sąd I instancji, wyjaśniłoby zapewne istotne wątpliwości Sądu, co w kontekście konieczności ponownego prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ II instancji nie spowodowałoby nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, a co za tym idzie istniały przesłanki uzasadniające przeprowadzenie przez Sąd z urzędu w/w dowodów uzupełniających.

Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z uchybieniem dla dyspozycji art. 141 § 1 p.p.s.a. nie zawarł jakichkolwiek wskazań co do dalszego postępowania. Z uzasadnienia wynika jedynie pośrednio, iż: "jeśli w ocenie organu II instancji istnieją braki w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, to może on skorzystać z przepisu art. 136 k.p.a. dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania". Problem w tym, że organ II instancji w swoich wywodach w ogóle nie wskazywał na istnienie braków w materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji.

Ponadto Sąd I instancji z uchybieniem dla przepisu art. 153 p.p.s.a. nie zamieścił odpowiednio precyzyjnej oceny prawnej, która miałaby wiązać organ administracyjny w zakresie dotyczącym zastosowania konkretnego przepisu, czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły być uznane za zasadne, a tym samym skarga ta nie mogła zostać uwzględniona, mimo wadliwości stwierdzenia zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a odnoszącego się do dyspozycji § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995r. Nr 10, poz. 46 z późn. zm.). Przytoczenie części tego przepisu w zaskarżonym wyroku, nie może stanowić podstawy do tego, aby organ ponownie rozpatrujący sprawę analizę kontrolowanej decyzji oparł tylko na fragmencie danej normy, bez oceny pozostałej treści danego przepisu. Sytuacja taka może bowiem doprowadzić nie tylko do wypaczenia treści danej normy prawnej, ale i do wadliwych ustaleń dokonanych w oparciu o określony przepis prawa, a w konsekwencji do wniosków sprzecznych z prawem. Przytoczoną wyżej uwagę winien mieć na względzie organ ponownie rozpatrujący sprawę.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów kasacji stwierdzić trzeba, że w warunkach przedmiotowej sprawy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jest chybiony, bowiem w zaskarżonym wyroku wszystkie niezbędne elementy wynikające z dyspozycji powyższej normy zawarto. Kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja wydana została w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 kpa, a przyczyną uchylenia przez organ odwoławczy decyzji i umorzenia postępowania organu I instancji był brak przyznania W. C. przymiotu strony postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, a dotyczącego oceny zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 156 k.p.a. w stosunku do decyzji obejmujących pozwolenie na budowę. Przyczyny dla jakich w zaskarżonym wyroku w ocenie Sądu pierwszej instancji W. C. posiada w niniejszej sprawie przymiot strony zostały w dostatecznym zakresie omówione. Konsekwencją uchylenia decyzji zaskarżonej, a więc wydanej przez organ odwoławczy będzie konieczność ponownego rozpoznania przez organ II instancji odwołania wniesionego od decyzji Wojewody Ś., przy uwzględnieniu zasadnego wskazania zawartego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co do kręgu podmiotów będących stronami niniejszego postępowania.

Zauważyć trzeba, iż przytoczony w zaskarżonym wyroku przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nie był ani jedyną, ani też wyłączną normą, która w ocenie Sądu pozwalała na stwierdzenie, że w warunkach niniejszej sprawy skarżący ma przymiot strony. Strona wnosząca kasację pominęła zawartą w zaskarżonym wyroku uwagę, iż wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył wprawdzie decyzji wydanej przed nowelizacją art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), ale stronami postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej są nie tylko strony postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji kwestionowanej, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności określonej decyzji. Tego stanowiska strona wnosząca kasację nie zakwestionowała.

W konsekwencji nie sposób też podzielić zarzutu naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.).

Stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. jest bezzasadny. Strona nie składała żadnych wniosków dowodowych, w związku z czym nie można zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że nie uwzględnił wniosku, o którym mowa w tym przepisie. Gdyby zaś wspomniany zarzut rozumieć jako wytknięcie Sądowi bierności, polegającej na nieprzeprowadzeniu z urzędu dowodu z dokumentu, to zauważyć należy, że treść akt w kontekście kontrolowanej decyzji nie wskazywała na istnienie wątpliwości uzasadniających powołanie uzupełniającego dowodu z dokumentu. Nie zachodziły zatem przesłanki do zastosowania z urzędu przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a.

Mając wskazane wyżej okoliczności na uwadze nie można też podzielić zarzutu kasacji dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., bowiem odmowa przyznania W. C. przymiotu strony miała i to bezpośredni wpływ na wydanie przez organ odwoławczy decyzji opartej na art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zważywszy na przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak zasadności zarzutów skargi kasacyjnej i nie stwierdzając nieważności postępowania przed Sądem pierwszej instancji na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił wniesioną skargę kasacyjną.