Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 521/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. art. 1 ust. 1 i ust. 2, 10 ust. 1, 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant referent stażysta Paulina Okrój po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi A.G. na bezczynność Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]" z siedzibą w W. w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] kwietnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Przedsiębiorstwo Państwowe "[...]" z siedzibą w W. do rozpatrzenia punktu 2 i 4 wniosku skarżącej A.G. z dnia [...] kwietnia 2018 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. przyznaje od Przedsiębiorstwa Państwowego "[...]" z siedzibą w W. na rzecz A.G. w kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A. G. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Przedsiębiorstwa Państwowego "P." z siedzibą w W. (zwanego dalej: "P.",

a także "organem") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej związanej z prowadzonymi przez P. rozmów ugodowych

z B. S.A., T. Sp. z o.o.

Skarżąca domagała się udzielenia odpowiedzi na następujące pytania:

(1) Czy P. prowadzi obecnie rozmowy, negocjacje lub mediacje w sprawie zawarcia ugody dotyczącej sporu jaki zaistniał w 2012 r. pomiędzy P. a B. S.A. oraz T. sp. z o.o. w związku z wypowiedzeniem przez P. umów najmu.

(2) Proszę o podanie przybliżonej daty (miesiąc i rok) nawiązania rozmów ugodowych, o których mowa w punkcie 1.

(3) Proszę o podanie stron prowadzących rozmowy ugodowe, o których mowa w punkcie 1.

(4) Proszę o podanie daty zakończenia rozmów ugodowych, o których mowa w punkcie 1 (o ile zostały zakończone).

(5) Proszę o informację czy rozmowy ugodowe, o których mowa w punkcie 1 zostały zakończone podpisaniem ugody. Jeśli tak, proszę o wskazanie daty podpisania ugody oraz wskazanie jakie podmioty są jej stronami.

(6) Proszę o informację czy P. dokonał oceny prawnej zasadności roszczeń B. S.A. oraz T. sp. z o.o. formułowanych względem P. w toku rozmów ugodowych lub w związku z zawarciem ugody. Jeśli tak, to proszę o wskazanie daty dokonania takiej oceny, informację czy taką occnę dokonał P. we własnym zakresie, przy pomocy Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej czy też może innego podmiotu (np. zewnętrznej kancelarii prawnej), a także potwierdzenie czy taka ocena została dokonana w formie pisemnej.

(7) Proszę o informację jaka jest wysokość roszczeń zgłaszanych przez B. S.A, oraz T. sp. z o.o. względem P. w związku ze sporem jaki zaistniał w 2012 r. w związku z wypowiedzeniem przez P. umów najmu.

(8) Proszę o informację czy P. tworzył rezerwy w sprawozdaniach finansowych za rok 2017 lub za lata wcześniejsze na poczet roszczeń zgłaszanych przez B. S.A. lub T. sp. z o.o. względem P. w związku ze sporem jaki zaistniał w 2012 r. w związku z wypowiedzeniem przez P. umów najmu. Jeśli tak, proszę o informację w jakich wysokościach te rezerwy były tworzone.

(9) Proszę o informację czy P. dokonał weryfikacji wysokości roszczeń zgłaszanych przez B. S.A. oraz T. sp. z o.o. w toku rozmów ugodowych lub w związku z zawarciem ugody. Jeśli tak to proszę o informację czy (i) takiej weryfikacji P. dokonał we własnym zakresie, przy pomocy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, czy też może innego podmiotu (np. zewnętrzna firma doradcza) a także, czy

(ii) ta weryfikacja została przeprowadzona z udziałem biegłego rewidenta oraz (iii) czy została dokonana w formie pisemnej. Proszę również o wskazanie daty dokonania takiej weryfikacji.

(10) Proszę o informację czy w związku z zawarciem (iub planowanym zawarciem) ugody P. zwracał się do Prezesa Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej ("Prezes PGRP") z wnioskiem o wydanie jakiejkolwiek zgody, o której mowa w ustawie z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym ("Wniosek"). W przypadku odpowiedzi twierdzącej, proszę o udzielenie informacji na temat następujących kwestii:

a. Data sporządzenia Wniosku przez P.,

b. Data wpłynięcia Wniosku do Prezesa PGRP,

c. Sygnatura Wniosku nadana przez P.,

d. Sygnatura nadana na przez Prezesa PGRP sprawie wszczętej na Wniosek,

e. Data wydania przez Prezesa PGRP zgody w odpowiedzi na Wniosek,

f. Data doręczenia P. zgody, o której mowa w lit. e) powyżej.

g. Sposób doręczenia P. zgody, o której mowa w lit. e) powyżej

(np. pocztą, kurierem, osobiście itp.).

Skarżąca podniosła, iż jej wniosek ma na celu uzyskanie informacji o zakresie staranności związanej z gospodarowaniem przez P. mieniem publicznym, co przesądza również o tym, że udzielenie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Pismem z dnia [...] maja 2018 r. P. poinformowało Skarżącą, iż jej wniosek nie zostanie rozpatrzony w terminie dwutygodniowym z uwagi na jego obszerność, natomiast zostanie załatwiony w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące, zatem do dnia [...] czerwca 2018 r.

P. udzieliło ostatecznej odpowiedzi na wniosek Skarżącej w piśmie z dnia

[...] lipca 2018 r. Zdaniem organu, informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, gdyż dotyczą dwustronnych relacji pomiędzy przedsiębiorcami, w tym informacji z zakresu toczącego się między tymi podmiotami stronami sporu sądowego. Ponadto wskazano, że zagadnienie najmu lokali użytkowych Lotniska [...] w [...] nie stanowi wykonywania zadań publicznych, a normalne czynności przedsiębiorstwa nastawionego na osiągnięcie wyniku finansowego.

P. wskazało również na komunikaty zarządu [...] "B." SA, w tym komunikat z [...] maja 2018 r. raport bieżący

nr [...], w których podmiot ten mógł opublikować poszczególne informacje pozostające w związku z treścią żądania wniosku, informacje finansowe.

P. wyjaśniło także, że informacje finansowe wymagające udostępnienia zawarte są w publicznie dostępnych sprawozdaniach finansowych oraz sprawozdaniach z działalności jednostki przekazywanych do Krajowego Rejestru Sądowego, których tryb ujawniania określa ustawa z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 687).

Skarżąca wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą z dnia [...] lipca 2018 r. na bezczynność P. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] kwietnia 2018 r., w zakresie pkt 2, 4, 6-9 wniosku, zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, art. 4 ust, 1 pkt 4, art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f oraz art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.");

Skarżąca wniosła o zobowiązanie P. do udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018 r., stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny. Ponadto Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności szczegółowo wskazane w uzasadnieniu,

a także wniosła o zasadzenie kosztów postępowania.

Rozwijając zarzuty w obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono, iż wnioskowane informacje dotyczą kwestii rozliczeniowych między P. i spółkami

z Grupy B. w związku ze sporem jaki powstał wskutek wypowiedzenia przez P. umów najmu lokali znajdujących się na dawnym terminalu [...] Lotniska [...]. Dotyczą zatem majątku publicznego państwowej osoby prawnej.

Prowadzone rozmowy ugodowe miały bezpośredni wpływ na wynik prowadzonego przez P. w 2018 r. postępowania na wybór najemcy powierzchni handlowych położonych na Lotnisku [...]. Wbrew twierdzeniom P., zagadnienie najmu lokali użytkowych Lotniska [...] dotyczy kwestii publicznych. P. jako przedsiębiorstwo zarządzające powierzchnią handlową lotniska gospodaruje bowiem mieniem państwowym. Przedmiotem postępowania na wybór najemcy powierzchni handlowych na Lotnisku [...] było zatem mienie państwowej osoby prawnej, które może być oddane osobom trzecim

z uwzględnieniem szeregu regulacji prawnych, w tym w szczególności

z uwzględnieniem zasad określonych ustawą z dnia 30 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. ustawy mieniem państwowym zarządza się zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki

z uwzględnieniem szczególnej staranności.

Zdaniem Skarżącej, wniosek z dnia [...] kwietnia 2018 r. dotyczył zatem kwestii szczególnie istotnych dla interesu publicznego, związanych ze sposobem zarządzania majątkiem publicznym państwowej osoby prawnej. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom P., wnioskowane informacje stanowią informacje publiczne

na gruncie art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie należy wskazać, że na gruncie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej

(Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) generalnie dopuszczalność skargi

na bezczynność nie jest uzależniona od uprzedniego złożenia środka zaskarżenia. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2603/13 (CBOSA), ustawa o dostępie do informacji publicznej, jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego, to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy K.p.a. znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak stanowią. Odsyła ona do przepisów tego kodeksu jedynie w art. 16 ust. 2, a więc należy wyłączyć ich stosowanie do faz poprzedzających wydanie decyzji (nota bene w razie jej wydania uruchamia się ten reżim prawny, co uzasadnia wyczerpanie trybu zaskarżenia w razie zaskarżenia bezczynności organu II instancji, nierozpatrującego w terminie odwołania – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt I OSK 125/15, publ. w CBOSA, jak i cytowane w jego uzasadnieniu orzecznictwo). Tym samym,

w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej, przepis art. 37 K.p.a. w ogóle nie ma zastosowania. Środków zaskarżenia w razie bezczynności nie przewiduje też omawiana ustawa. Oznacza to, że w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej przepisy art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. również nie mogą być stosowane. Ta ostatnia uwaga dotyczy również art. 52 § 3 i § 4 P.p.s.a., gdyż tryb przewidziany w tych przepisach odnosi się do aktów i czynności, a nie bezczynności podmiotu zobowiązanego w zakresie podejmowania aktów i czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., bo nie jest przedmiotom żądania wnioskodawcy wydanie przezeń decyzji, a udzielenie informacji. Przeto nigdy zaskarżenie bezczynności organu nie będzie wymagało wyczerpania ww. trybu.

Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej

w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji

o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podnosi się, iż dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej niezbędne jest uprzednie przesądzenie, czy żądana informacja jest w ogóle informacją publiczną, a adresat wniosku należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia takich informacji.

W ocenie Sądu, nie może budzić wątpliwości, iż P. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, stosownie do dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Wskazać bowiem należy, iż P. jest państwową osobą prawną

w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1182 ze zm.)

i dysponuje mieniem państwowym służącym wykonywaniu zadań publicznych (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Mieniem tym jest majątek nieruchomy i ruchomy w postaci lotnisk, lotniczych urządzeń naziemnych oraz infrastruktury okołolotniskowej, który P. utrzymuje i eksploatuje, o czym stanowi art. 6 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 15 września 2017 r. o przedsiębiorstwie państwowym "P." (Dz.U. z 2017 r.,

poz. 1902).

Dokonując natomiast oceny tego, czy przedmiotem żądania Skarżącej była informacja publiczna, przypomnieć trzeba, iż definicję "informacji publicznej" zawiera art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Powyższy przepis stanowi ustawową regulację konstytucyjnej normy zawartej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, która daje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji

o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne.

Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są nią zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i dotyczących sfery jego działalności. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób dokumenty te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne natomiast jest to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych przez organ i odnosiły się do niego bezpośrednio.

W orzecznictwie podkreśla się również, iż analiza art. 6 u.d.i.p. wykazuje na to, że wnioskiem informacyjnym może być objęte także pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem jest każda czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonywania takiego zadania. Informacją publiczną będą więc nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane lub posiadane przez podmiot obowiązany, ale także wszystko to, co wiąże się

z działaniem takiego podmiotu, w zakresie, o którym mowa w art. 1 u.d.i.p.,

tj. w zakresie spraw publicznych. Będą objęte nią zatem informacje dotyczące także zachowania organów, ich aktywności podejmowanej w celu realizacji zadań publicznych i efekty tej aktywności.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Skarżąca ograniczyła swą skargę jedynie do pkt 2, 4, 6-9 wniosku i te właśnie pytania zostaną poddane analizie przez Sąd.

Pytanie 2 dotyczyło podanie przybliżonej daty (miesiąc i rok) nawiązania rozmów ugodowych dotyczącej sporu jaki zaistniał w 2012 r. pomiędzy P. a B. S.A. oraz T. sp. z o.o. w związku z wypowiedzeniem przez P. umów najmu. Natomiast pytanie 4 dotyczyło podania daty zakończenia rozmów ugodowych, o których mowa w punkcie 1 (o ile zostały zakończone). Przepis art. 6 u.d.i.p. wykazuje na to, że wnioskiem informacyjnym może być objęte także pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem jest każda czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte

w zakresie wykonywania takiego zadania. Tak więc, w ocenie Sądu, wyżej wskazane pytania dotyczą faktów związanych z działaniami podjętymi przez organ w ramach postępowania ugodowego (mieści się w dyspozycji art. 6 ust. 5 lit. a ustawy

o dostępie do informacji publicznej), które w sposób oczywisty wiąże się

z gospodarowaniem mieniem publicznym i organa w związku z tym powinien udzielić na nie odpowiedzi.

W ocenie Sądu, nie wszystkie informacje objęte wnioskiem Skarżącej z dnia [...] kwietnia 2018 r. można było uznać za informacje noszące charakter informacji publicznej.

W tym miejscu należy wyrazić stanowisko, że ugoda jako swoistego rodzaju umowa cywilnoprawna zawarta między podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej a drugą stroną (spółkami prawa handlowego), co do zasady, pozostaje poza przedmiotowym zakresem działania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemiej ugoda może stanowić informację publiczną. W tym miejscu wskazać należy, że o tym, czy dany dokument można uznać za tego rodzaju informacje musi stanowić jego indywidualna analiza w świetle zakreślonych wyżej przesłanek, a w szczególności ustalenia, czy taka ugoda służy, czy też ma na celu wykonywanie zadania publicznego lub jest związana bądź odnosi się do dysponowania majątkiem publicznym. Podobne stanowisko w zakresie umów cywilnoprawnych zawartych między spółkami prawa handlowego wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2245/17.

O ile zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych treść umów cywilnoprawnych, zawieranych przez podmioty podlegające ustawie, jeśli umowy te dotyczą majątku publicznego, będzie stanowić informację publiczną, to takiego waloru nie mają robocze projekty takich umów lub ugód i związana z nimi korespondencja pomiędzy stronami.

W doktrynie wyrażono pogląd, że od dokumentów urzędowych odróżnić należy tzw. dokument wewnętrzny, tj. taki dokument, który został wytworzony

w zakresie działania danego podmiotu i wyraża opinię w sprawach szczegółowych, poglądy przedstawione w toku narad albo dyskusji, a także porady udzielane

w ramach konsultacji (zob. E. Jarzęcka-Siwik, Dostęp do informacji publicznej - uwagi krytyczne, "Kontrola Państwowa" 2002, nr 1, s. 29).

Informacja dotycząca oceny prawnej zasadności roszczeń B. S.A. oraz T. sp. z o.o. formułowanych względem P. w toku rozmów ugodowych lub w związku z zawarciem ugody (pkt 6 wniosku) nie stanowi informacji publicznej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie Sądu, jeżeli w ogóle doszło

do oceny takich roszczeń, ocenę taką należałoby potraktować jako materiał roboczy, który powstaje we wstępnej fazie postępowania ugodowego i sporządzania powyższego dokumentu i które służą tylko do przygotowania treści ugody i jej ostatecznej wersji, nie posiadają waloru informacji publicznej. Nie służą bowiem

one do realizacji powierzonego organowi zadania publicznego, ponieważ mają jedynie charakter źródłowy do sporządzenia dokumentu końcowego postępowania ugodowego.

Opinie prawne i ekspertyzy o ile nie dotyczą konkretnego aktu będącego przedmiotem toczącego się procesu legislacyjnego są dokumentami wewnętrznymi, służącymi gromadzeniu informacji, które w przyszłości mogą zostać wykorzystane

w procesie decyzyjnym. Mają charakter poznawczy i nie odnoszą się wprost do przyszłych działań i zamierzeń podmiotu zobowiązanego, mają jedynie poszerzyć zakres wiedzy i informacji posiadanych przez ten podmiot (wyroki NSA z 29 lutego 2012 r., sygn. akt: 1 OSK 2196/U. LEX nr 1145090 i z U marca 2014 r., sygn.. akt: 1 OSK 118/14. LEX nr 1463417);

Również pozostałe pytania wskazane pod punktami 7 i 9 wniosku nie stanowią informacji publicznej. Są to informacje związane z procesem prowadzenia rozmów ugodowych, które to rozmowy nie stanowią żadnej formy wykonywania zadań publicznych. Wysokość roszczeń zgłaszanych przez B. S.A, oraz T. sp. z o.o. względem P. w związku ze sporem jaki zaistniał

w 2012 r. w związku z wypowiedzeniem przez P. umów najmu nie stanowi informacji publicznej z uwagi chociażby na fakt, że wysokość ta podlega weryfikacji

w trakcie postępowania ugodowego i jest informacją gospodarczo – finansową.

Natomiast informacja, o której mowa w pkt 9 wniosku dotyczy opinii, czy oceny tak więc aktualne w tym zakresie pozostają wywody wskazane powyżej, a dotyczące pkt 6 wniosku.

W zakresie pytania nr 8 dotyczącego rezerw w sprawozdaniach finansowych P. na poczet zgłaszanych roszczeń, Sąd wskazuje, że P. podlega w zakresie publikacji informacji finansowych znajdujących się w sprawozdaniach finansowych tak jak każdy inny podmiot pod ustawę z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości

i ustawę z 20 sierpnia 1997 r. o krajowym rejestrze sądowym. Zakres podlegających udostępnieniu informacji i tryb ich udostępniania określony jest w ww. aktach prawnych. Ponadto Sąd wskazuje, że pytanie dotyczące rezerw finansowych jest informacją publiczną tylko w zakresie wskazanym w ustawie o rachunkowości

i ustawie o krajowym rejestrze sądowym, nie zaś w zakresie wszystkich poszczególnych zobowiązań spółki, które niekoniecznie muszą być ujawnione pod pozycją rezerwy. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, koszty przedsiębiorstwa nie stanowią informacji publicznej, a rezerwy stanowią swoistego rodzaju koszty przedsiębiorstwa.

Reasumując pytania 6 do 9 nie stanowią wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Ponadto skład orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że z treści skargi wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że żądane informacje mają posłużyć Skarżącej do prowadzenia sprawy sądowej L. Spółka z o.o. (dalej: "L."). Skarżąca jest radcą prawnym, współpracującym z Kancelarią Radcy Prawnego M. B., która świadczy usługi prawne spółce L. Spółka z o.o. (dalej: "L."). L. jest jednym z wiodących najemców powierzchni handlowych i gastronomicznych na terenie portów lotniczych. W ramach prowadzonej działalności L. była i jest stroną szeregu umów najmu lokali handlowych położonych na terenie Lotniska [...], w których to lokalach L. prowadzi działalność w zakresie szerokiego asortymentu produktów i usług, takich jak prasa, książki, napoje, artykuły alkoholowe oraz inne artykuły sprzedawane

w ramach sklepów "duty free". Wynajmującym lokale położone na Lotnisku [...] jest P.

Wniosek Skarżącej pozostaje w związku z prowadzonym w 2018 przez P. postępowaniem na wybór najemcy powierzchni handlowych położonych na Lotnisku [...] w [...].

Nie może zatem ulegać wątpliwości, że Skarżąca w ten sposób wykazuje swój subiektywny interes. Tymczasem u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymania informacji we własnej sprawie. Stosownie bowiem art. 1 ust. 1 ww. ustawy jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego.

Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. Podobnie nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 30 października 2012 r., I OSK 1696/12, z dnia 9 października 2010 r., I OSK 173/09,

z dnia 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11).

Z tych względów stwierdzić należało, iż do dnia wniesienia skargi organ nie załatwił (nie rozpatrzył) punktu 2 i 4 wniosku Skarżącej z dnia [...] kwietnia 2018 r.

o udostępnienie informacji publicznej, wobec czego pozostaje w bezczynności.

Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne uzasadniają, w ocenie Sądu, uznanie zasadności skargi w części oraz zobowiązanie organu

do załatwienia wniosku Skarżącej w oznaczonym zakresie i terminie (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Jak to się bowiem podkreśla w orzecznictwie, bezczynność organu musi być pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie stwierdzić nie można. W szczególności zauważyć należy, iż co do większości pytań objętych wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Sąd nie dopatrzył się bezczynności, wobec poinformowania Skarżącej pismem z dnia [...] lipca 2018 r., iż nie stanowią one informacji publicznej. Natomiast nieudzielenie odpowiedzi na pytanie zawarte w punkcie 2 i 4 wniosku nie stanowiło zignorowania żądania Skarżącej, lecz wynikało z odmiennej oceny prawnej co do charakteru objętej nim informacji, a tym samym co do możliwości jej udostępnienia jako informacji publicznej.

Z tych samych względów Sąd nie stwierdził także wystąpienia przesłanek do wymierzenia organowi grzywny oraz do przyznania na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej i w tym zakresie skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wobec niestwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie brak było również podstawy do podjęcia postanowienia w trybie art. 155 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a i art. 151 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte na przepisach art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.