Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 493/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj, , Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), , Protokolant: specjalista Renata Pawlak, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. numer [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. na rzecz K.W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta W. przez Dyrektora Wydziału Transportu Urzędu Miejskiego W. z dnia [...] r. nr [...] cofnięto K.W. (dalej: Strona, Skarżący) licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, która została udzielona w dniu [...] listopada 2002 r., a następnie zmieniona w dniu [...] października 2004 r. licencją nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką oraz ponownie zmieniona w dniu [...] września 2016 r. licencją nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Cofnięcie powyższej licencji nastąpiło z uwagi na ponowne rażące naruszenie przez stronę pomimo ostrzeżenia postanowień uchwały, które polegało na zawyżeniu opłaty za przejazd taksówką w dniu[...] września 2018 r. na trasie Dworzec Główny PKP we W. - Lotnisko W. o długości [...] km. Organ I instancji ustalił, iż opłata za taki kurs powinna wahać się w granicach 40 – 45 złotych, natomiast, jak ustalono, Skarżący pobrał opłatę w wysokości 84 zł. W powyższych okolicznościach Prezydent W. wyjaśnił, iż był zobligowany do cofnięcia K. W. licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, jednocześnie podkreślając, że wydawana decyzja ma charakter związany i nie jest podejmowana w warunkach uznania administracyjnego.

Ponadto wskazano, że w 2016 r. Skarżący został skazany na karę grzywny za oszustwo gospodarcze z art. 134 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń, polegające na zawyżeniu ceny usługi za przejazd taksówką, względem tej wynikającej z opłat przewidzianych uchwałą nr XLI/1367/01 Rady Miejskiej W. z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie ustalenia cen urzędowych za przewozy taksówkami osobowymi. Po uzyskaniu powyższej informacji, uznając, iż zawyżenie ceny za przejazd stanowi rażące naruszenie warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa, w tym uchwałą Rady Miejskiej W. z dnia 22 listopada 2001 r., Prezydent W. na podstawie art. 15 ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej u.t.d.) udzielił Skarżącemu ostrzeżenia z pouczeniem, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczęte zostanie postępowanie w sprawie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Ostrzeżenie to zostało skutecznie doręczone adresatowi w dniu 14 grudnia 2016 r.

Po rozpoznaniu wniesionego przez Stronę odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...]r., nr [...]utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia SKO przywołało treść przepisów art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, podkreślając, iż w jego ocenie decyzja o cofnięciu licencji nie jest decyzją wydawaną w warunkach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej, która rodzi po stronie organu obowiązek orzeczenia w sposób przepisem określony, po ustaleniu faktu naruszenia przepisów o wykonywaniu działalności objętej licencją. Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, iż pod niedookreślonym pojęciem ustawowym "rażące naruszenie warunków wykonywania działalności" należy rozumieć świadome, powtarzające się działanie sprzeczne z prawem, które w szczególności naraża klienta na szkodę w postaci straty finansowej. W tym miejscu organ odwoławczy powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2013 r., III SA/Kr 1668/12, zgodnie z którym zawyżanie cen przewozu taksówką stanowi rażące naruszenie innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określoną przepisami prawa, stanowiące podstawę do wydania decyzji o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego. Organ odwoławczy podkreślił również, iż wydanie decyzji na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. nie jest uzależnione od wydania prawomocnych rozstrzygnięć w zakresie zarzucanych naruszeń warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował działania, których dopuścił się Skarżący podczas przejazdu taksówką jako rażące naruszenie innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określoną przepisami prawa, które stanowiło podstawę do wydania decyzji o cofnięciu licencji. Co istotne, przed cofnięciem licencji K. W. otrzymał ostrzeżenie, o jakim mowa w art. 15 ust. 2 u.t.d., które zostało doręczone do rąk adresata. SKO podkreśliło, iż w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że Skarżący realizując w dniu [...] marca 2016 r. usługę przewozu inspektorów, występujących w charakterze konsumentów, w sposób rażący naruszył przepisy uchwały Rady Miejskiej W. określającej taryfy opłat i maksymalną wysokość cen urzędowych za przewozy taksówkami na terenie miasta W., pobierając za wykonaną usługę kwotę o 13,5 zł większą niż wynikająca z obowiązującej taryfy. Za powyższe wykroczenie Skarżący został skazany na karę grzywny. Również i drugie naruszenie przepisów uchwały przez Stronę, które miało mieć miejsce podczas kursu w dniu [...] września 2018 r., uwzględniając zgromadzony przez organ I instancji materiał dowodowy, w ocenie SKO jawi się jako jednoznaczne. W tym zakresie organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia poczynione przez Prezydenta W., zgodnie z którymi K. W. realizując kurs na trasie Dworzec Główny PKP we W. - Lotnisko W. o długości [...] km pobrał opłatę w wysokości 84 złotych wynikającą z przedstawionego przez klienta rachunku, pomimo, iż przyjmując najmniej wiarygodną i najkorzystniejszą dla Strony wersję wydarzeń, uwzględniającą m.in. doliczenie do ceny opłaty 25 złotych za godzinę postoju, Strona zobowiązana była do pobrania opłaty co najmniej o 11,50 złotych niższej.

Uwzględniając powyższe, w ocenie organu odwoławczego stwierdzić należy, iż Skarżący w latach 2016-2018 dwukrotnie zawyżył ceny kursów, a po pierwszym rażącym naruszeniu otrzymał ostrzeżenie, o którym mowa w art. 15 ust. 2 u.t.d. z pouczeniem o konsekwencjach dalszych naruszeń przepisów uchwały. Zdaniem organu pozwala to przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie Skarżący dopuścił się rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. Zaznaczono, że Strona była świadoma konsekwencji swoich działań, a mimo to w sposób powtarzający działała sprzecznie z przepisami uchwały narażając swoich klientów na szkodę w postaci straty finansowej. W ocenie organu odwoławczego należy zatem uznać, iż organ I instancji zasadnie cofnął Skarżącemu posiadaną przez niego licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

W skardze na rozstrzygnięcie organu II instancji Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, jak również o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W skardze Skarżący zawarł zarzuty naruszenia następujących przepisów:

1) prawa materialnego, a to:

- art. 46 § 1 Kodeksu Wykroczeń przez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie faktu, że kara nałożona na K.W. w dniu [...] listopada 2016 r. (rozstrzygnięcie prawomocne) winna być uznana w dniu [...] r. za niebyłą i nie powinna mieć żadnego wpływu na treść Decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r. nr [...]o cofnięciu licencji ([...]), a także na treść decyzji SKO we W. z dnia [...]r., nr [...], podczas gdy przesłanka uprzedniej karalności miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie organów administracji I i II instancji,

- art. 15 ust. 1 pkt 2b ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że dwukrotne naruszenie warunków licencji przez K. W. winno skutkować jej cofnięciem, gdy tymczasem oznaczony przepis stanowi jedynie, że licencję cofa się, jeżeli posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, co w przypadku K. W. w ogóle nie miało miejsca.

2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 7 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. przez:

- zaniechanie inicjatywy dowodowej choćby w postaci zwrócenia się do właściwej Komendy Policji o sporządzenie raportu na temat sytuacji drogowej na trasie W. Główny PKP – W. Lotnisko w dniu [...] września 2018 r. w godzinach [...] a nadto niedokonanie wszechstronnej oceny analizy zgromadzonego materiału dowodowego i nie uznanie za wiarygodne wyjaśnień K. W. co do warunków drogowych i czasie przejazdu na odcinku W. Dworzec Główny PKP – W. Lotnisko w dniu [...] września 2018 r. ok. godz. [...] i w efekcie oparcie rozstrzygnięcia jedynie na danych archiwalnych portalu meteoblue.com, które nie mają statusu ani dokumentu urzędowego ani nawet prywatnego,

- całkowite pominięcie wyjaśnień K. W. w zakresie trudnej sytuacji osobistej i rodzinnej, a także braku świadomego i rażącego naruszenia przez skarżącego przepisów prawa (art. 15 ust. 1 pkt 2 b ustawy o transporcie drogowym i uchwały Rady Miasta W. nr XLI/1367/01 z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie ustalenia cen urzędowych za przewozy taksówkami osobowymi zmienionej uchwałą nr XXIX/2222/04 Rady Miejskiej W. z dnia 18 listopada 2004 r.) zwłaszcza, że ceny urzędowe za przewóz taksówkami we W. zostały ustalone 15 lat temu, a spór dotyczy niewielkiej części opłaty pobranej za przejazd [...] kilometrowym odcinkiem.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, iż zarówno organ I jak i II instancji podczas ustalenia przesłanki uprzedniego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym niezasadnie pominęły normę prawną z art. 46 § 1 kodeksu wykroczeń, zgodnie z którą ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Zdaniem Skarżącego, nie ma żadnych wątpliwości, iż popełnione przez niego wykroczenie w marcu 2016 r. (sprawa rozstrzygnięta prawomocnie w listopadzie 2016 r.) winne być uznane za niebyłe podczas ustalania kwalifikacji prawnej jego zachowania w dniu [...] września 2018 r. i jego dalszych konsekwencji prawnych. Ponadto, w ocenie Skarżącego, organy obu instancji błędnie uznały, iż dwukrotne naruszenie warunków licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, w świetle art. 15 ust. 1 pkt 2 b ustawy o transporcie drogowym skutkuje cofnięciem licencji, a decyzja ta ma charakter związany. Zdaniem Skarżącego norma art. 15 ust. 1 pkt 2b u.t.d. stanowi jedynie, że licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa. Co więcej, zdaniem Skarżącego, organy administracyjne opierając się wyłącznie na archiwalnych danych dostępnych na portalu meteoblue.com w celu ustalenia sytuacji drogowej i pogodowej na ulicach W. z dnia [...] września 2018 r. w istocie nie skorzystały z przysługującej im inicjatywy dowodowej i nie wyjaśniły sprawy w sposób niebudzący wątpliwości. W ocenie Skarżącego, organem państwa, który mógłby wydać wiążącą w tym zakresie opinię jest właściwa miejscowo Komenda Policji, a dopiero notatka odpowiednich służb mundurowych mogłaby stanowić podstawę rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazano, że ze względu na powyższe braki w materiale dowodowym, wyjaśnienia Skarżącego winny mieć charakter wiążący w przedmiotowej sprawie. Skarżący podkreślił również, że stawki za przewóz taksówką na terenie miasta W. zostały ustalone Uchwałą Rady Miasta W. z dnia 22 listopada 2001 r. zmienioną następnie Uchwałą Rady Miejskiej z W. z dnia 18 listopada 2004 r. W efekcie ceny za przewóz taksówką na terenie miasta W. w 2018 r. są takie same jak te, które zostały ustanowione 14 lat wcześniej, natomiast cena paliwa na przestrzeni lat 2004-2018 wzrosła średnio o 40%. Zdaniem Skarżącego wątpliwość, czy pobrał on za kurs kwotę 84 zł czy też kwotę 72,50 zł absolutnie nie może mieć charakteru rażącego naruszenia prawa, kwalifikowanego na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2b u.t.d. Końcowo Skarżący podniósł także, iż organy administracji całkowicie pominęły jego wyjaśnienia w zakresie jego sytuacji osobistej i rodzinnej. Wskazał przy tym, że prowadzi wspólnie z żoną gospodarstwo domowe oraz, że jest jedynym żywicielem rodziny. Cofnięcie licencji, z możliwością ubiegania się o jej zwrot po 3 latach pozbawi rodzinę Skarżącego źródła utrzymania. Z uwagi na powyższe, zdaniem Skarżącego postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie powinno być przeprowadzone niezwykle wnikliwie, w oparciu o wszelkie możliwe źródła dowodowe.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 i 2 u.t.d. licencję cofa się, jeżeli jej posiadacz nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego lub rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa.

Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e omawianego artykułu poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Decyzja wydana na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. nie jest decyzją wydawaną w warunkach uznania administracyjnego. Ma ona charakter decyzji związanej, która rodzi po stronie organu obowiązek orzeczenia w sposób przepisem określony po ustaleniu faktu kwalifikowanego naruszenia przepisów o wykonywaniu działalności objętej licencją. Przepis posługuje się przy tym pojęciem niedookreślonym: "rażące naruszenie warunków wykonywania działalności", co wymaga każdorazowo analizy w konkretnym stanie faktycznym.

Trzeba dalej wskazać, że wykonywanie transportu taksówką podlega regulacjom zarówno na poziomie ustawowym (ustawy o transporcie drogowym oraz ustawa z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach, Dz. U. 2001.97.1050) jak i na poziomie aktów prawa miejscowego. Dla sprawy istotne znaczenie ma uchwała Rady Miejskiej W. nr XLI/1367/01 z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie ustalenia cen urzędowych za przewozy taksówkami osobowymi (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2002 r. Nr 30, poz. 757) zmieniona uchwałą nr XXIX/2222/04 Rady Miejskiej W. z dnia 18 listopada 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Doln. 2004 r. Nr 243, poz.3822). Uchwały te określały i określają strefy taryfowe, a także maksymalną wysokość cen urzędowych za przewozy taksówkami osobowymi w granicach administracyjnych Gminy, które obowiązani są uwzględniać wykonujący przewozy taksówkami. Zgodzić się zatem należy z poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zgodnie z którym zawyżanie cen przewozu taksówką stanowi co do zasady rażące naruszenie "innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określoną przepisami prawa" stanowiące podstawę do wydania decyzji o cofnięciu licencji na wykonywanie transportu drogowego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2013 r., III SA/Kr 1668/12, CBOSA).

Podkreślić jednak należy, iż w przedmiotowej sprawie zarówno organ I instancji, jak i II instancji, argumentując, iż Skarżący dopuścił się rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności objętej licencją, powołały się na wydarzenia z 2016 r., które skutkowały skazaniem go na karę grzywny za wykroczenie z art. 134 § 1 k.w. (co stanowiło podstawę do skierowania do niego ostrzeżenia zgodnie z art. 15 ust. 2 u.t.d.), jednocześnie wskazując, iż ponowne naruszenie tych samych przepisów oraz świadomość konsekwencji strony wynikających z treści ostrzeżenia, a także fakt dwukrotnego działania na szkodę klienta są wystarczające do podjęcia przez organ decyzji o cofnięciu licencji.

Z powyższą argumentacją organów administracji nie sposób się zgodzić.

W tym miejscu podkreślić należy, że o ile uprzednie skierowanie ostrzeżenia w trybie art. 15 ust. 2 u.t.d. za pierwsze rażące naruszenie warunków określonych w licencji lub innych warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa stanowi przesłankę do wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia licencji, to w ocenie Sądu nie sposób uznać, aby charakter tego pierwszego naruszenia miał bezpośredni wpływ na ocenę, czy ponowne naruszenie warunków określonych w licencji lub przepisami prawa przez Stronę, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 15 ust. 2 u.t.d., również spełnia kryterium rażącego naruszenia tych warunków. W ocenie Sądu, mając na względzie powołane wyżej przepisy należy uznać, że przesłanka dotycząca uprzedniego skierowania ostrzeżenia do strony w trybie art. 15 ust. 2 u.t.d. ma charakter wyłącznie formalny. Zatem zdarzenia, w oparciu o które skierowano ostrzeżenie do strony, co do zasady nie powinny być następnie oceniane w postępowaniu mającym za przedmiot cofnięcie licencji. Zostały one bowiem niejako "skonsumowane" przez wystosowanie na ich podstawie powyższego ostrzeżenia. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, po wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia licencji organ administracyjny ma obowiązek zbadania, czy w konkretnym przypadku ponownego (drugiego) naruszenia przez stronę postępowania tych samych przepisów, to ponowne (drugie) naruszenie spełnia przesłankę rażącego naruszenia przepisów czy też nie. Ocena ta powinna być zatem dokonana zasadniczo w oparciu o okoliczności faktyczne związane z ponownym (drugim) naruszeniem. Rzecz jasna, w przypadku wielokrotnych naruszeń, które miały miejsce przed wszczęciem postępowania w sprawie cofnięcia licencji, mogą być one podstawą oceny przez organ odnośnie występowania przesłanki rażącego naruszenia warunków wykonywania licencji, za wyjątkiem tego zdarzenia, które skutkowało (i zostało niejako "skonsumowane") wystosowaniem ostrzeżenia w trybie art. 15 ust. 2 u.t.d. Jednakże w sytuacji mającej miejsce w niniejszej sprawie stwierdzono, iż miały miejsca dwa takie wydarzenia (w tym jedno, w oparciu o które wystosowano do Strony ostrzeżenie) i oba te wydarzenia poddano ocenie z punktu widzenia przesłanek cofnięcia licencji.

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że pojedyncze naruszenie nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie warunków określonych w licencji, lecz suma i powtarzalność tych naruszeń wypełnia przesłanki normy art. 15 ust. 1 pkt 2b u.t.d. (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 maja 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2604/10, CBOSA). W ocenie Sądu powtarzalność ta nie może się jednak odnosić do tych wydarzeń (naruszeń), co do których organ udzielił stronie ostrzeżenia, a jedynie wydarzeń (naruszeń) następczych. Sąd stoi również na stanowisku, że z punktu widzenia interpretacji omawianego przepisu należy również dopuścić i taką możliwość, że pojedyncze zdarzenie (naruszenie) będzie miało tak wielką wagę, że wypełni znamiona naruszenia o charakterze rażącym.

Podsumowując tę część rozważań, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie ocena organu powinna być dokonana w oparciu o okoliczności faktyczne związane z ponownym (drugim) naruszeniem warunków wykonywania licencji, przy uwzględnieniu oczywistości naruszenia warunków wykonywania działalności objętej licencją określonych przepisami prawa, charakteru warunków, które zostały naruszone oraz skutków, jakie to konkretne naruszenie wywołało.

Wobec powyższego, argumentacja organów administracyjnych w niniejszej sprawie, opierająca się na stwierdzeniu ponownego (dwukrotnego) naruszenia przez Stronę tych samych przepisów uchwały i wywodzeniu z faktu dwukrotności naruszenia jego rażącego charakteru, przy jednoczesnym braku ustalenia wszystkich wskazanych powyżej okoliczności, jest w ocenie Sądu niewystarczająca do uznania, iż zachodzą przesłanki do cofnięcia Skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W tym miejscu podkreślić należy, iż podjęcie przez organy powyższej decyzji jest o tyle istotne, że cofnięcie licencji skutkuje brakiem możliwości ponownego jej udzielenia przez okres 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna, a co za tym idzie, cofnięcie licencji zwykle pozbawia stronę i jej rodzinę źródła utrzymania, co ma też miejsce w przypadku Skarżącego. Nie ulega zatem wątpliwości Sądu, że decyzja w tym przedmiocie musi być wynikiem szczególnie wnikliwego postępowania wyjaśniającego, co słusznie podkreśla Skarżący. Mając to wszystko na względzie, należy uznać, iż w toku przedmiotowego postępowania organy administracyjne nie wykazały, aby naruszenie przez Skarżącego przepisów uchwały Rady Miejskiej W. w sprawie ustalenia cen urzędowych za przewozy taksówkami osobowymi miało mieć charakter rażący.

Co więcej, organy administracyjne obu instancji powołując się w uzasadnieniu swoich decyzji na fakt skazania Skarżącego na karę grzywny za wykroczenie z art. 134 § 1 k.w. nie poczyniły w toku postępowania żadnych ustaleń w zakresie zatarcia tego skazania. W aktach postępowania administracyjnego, zarówno przed organem I jak i II instancji brak jest jakichkolwiek dokumentów zawierających ustalenia odnośnie prawomocności wyroku skazującego K. W. na karę grzywny, jak również wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania tej kary. W tym miejscu podkreślić należy, iż zgodnie z art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania karny, natomiast zgodnie z § 2 powyższego artykułu, jeżeli ukarany przed upływem okresu przewidzianego w § 1 popełnił nowe wykroczenie, za które wymierzono mu karę aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny, ukaranie za oba wykroczenia uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania albo od przedawnienia wykonania kary za nowe wykroczenie. Ustalenie przez organy administracyjne, czy doszło do zatarcia skazania Strony za wykroczenie z art. 134 § 1 k.w. ma istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, albowiem w przypadku, gdyby do zatarcia tego skazania doszło, należy uznać, zgodnie z fikcją prawną określoną w art. 46 k.w., skazanie za niebyłe, a Skarżącego za osobę niekaraną. Powyższe oznacza, iż w takiej sytuacji organy administracji nie mogłyby już w żaden sposób (chociażby pośrednio) odwoływać się do faktu skazania Strony postępowania za wykroczenie. Należy bowiem podkreślić, iż skazania z przeszłości, choćby faktycznie miały miejsce, jeżeli uległy zatarciu nie ulegają ujawnieniu. Instytucja zatarcia skazania ma doniosłe społeczne znaczenie i żadna władza, a tym bardziej sąd, nie są uprawnione powoływać się na to co jest ustawowo uznane "za niebyłe" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 1985 r., sygn. I KR 293/85).

Organ poczynił zatem w sprawie błędne założenia, wynikające z nieprawidłowej wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. Powyższy błąd wykładni spowodował, że prowadzonemu postępowaniu nadany został niewłaściwy kierunek i nie zostały w sprawie ustalone istotne kwestie związane z oceną, czy zachodzą przesłanki do cofnięcia Skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. To z kolei przełożyło się na niewyjaśnienie istotnych w sprawie okoliczności oraz w pewnym sensie również na niewłaściwą ocenę tych okoliczności, które zostały w sprawie ustalone. Tym samym organ naruszył także przepisy prawa procesowego (art. 7, art. 8, art. 12, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), choć w tym przypadku naruszenie to jest wtórne w stosunku do naruszenia prawa materialnego.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m.in. w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także przepis art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona.

Organ odwoławczy podjął wprawdzie próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak oparł się na nieprawidłowej wykładni przepisu prawa materialnego, przez co prowadził postępowanie w niewłaściwym kierunku. Wobec tego, wydane rozstrzygnięcie, jako nieodpowiadające prawu, winno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Końcowo Sąd pragnie wskazać, iż nie zgadza się z zarzutem Skarżącego odnośnie nie wyjaśnienia sprawy w zakresie sytuacji drogowej i pogodowej na ulicach W. w dniu [...] września 2018 r. Oparcie się przez organy na archiwalnych danych dostępnych na wskazanym portalu pogodowym nie budzi wątpliwości Sądu. Nie sposób zgodzić się ze Skarżącym, że wiążąca w tym zakresie miałaby być wyłącznie opinia Komendy Policji czy notatka odpowiednich służb, ani, że w braku tych dokumentów wyjaśnienia Skarżącego winny mieć charakter wiążący. Wskazane przez Skarżącego organy nie mają w zakresie swojego działania oceny warunków pogodowych panujących w danym dniu. Podnieść też należy, że dane dostępne na portalu pogodowym mają charakter zobiektywizowany, a także cechują się większą dozą pewności niż zasoby ludzkiej pamięci.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w wyroku, w pierwszej kolejności zobowiązany jest jednak rozważyć przesłanki zastosowania przepisów art. 138 § 2 i § 2a k.p.a.