Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 126/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1-6, art. 3 ust. 5, art. 89 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 111 poz 765
law: Ustawa z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 201 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2013 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...] ; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...] zł ( [...] 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...], na podstawie art. 216 § 1, art. 201 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, dalej: O.p.) w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.. dalej u.g.h) odmówił "[...]" Sp. z o.o. (dalej Spółka, Skarżąca) zawieszenia postępowania w sprawie kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie do gier o nazwie [...], nr fabryczny [...] – poza kasynem gry.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] maja 2012 r. Naczelnik, Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu postępowanie wobec Spółki w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W dniu [...] lipca 2012 roku pełnomocnik Spółki wniósł o zawieszenie postępowania w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 O.p. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe [...] jako, że jego rozstrzygnięcie może wprost wskazać brak podstaw do ukarania strony karą pieniężną.

Z kolei w następnym piśmie z dnia [...] lipca 2012 r., pełnomocnik Spółki powołując się na art. 201 § 1 pkt 2 O.p., wniósł o zawieszenie prowadzonego postępowania w sprawie kary pieniężnej z uwagi na fakt, iż Spółka wniosła do Ministra Finansów w trybie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych z dnia ( Dz. U. nr 201,poz. 1540 ze zm.- dalej: u.g.h. o rozstrzygnięcie w drodze decyzji, czy gry urządzane przez wnioskodawcę na w/w automacie są grami na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Do wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie [...], załączono odpis wniosku Spółki "[...]" z dnia [...] marca 2012 r. wraz z potwierdzeniem jego nadania do Ministerstwa Finansów w dniu [...] marca 2012 r. Organ I instancji uznał, że w żadnym z dwóch wskazanych przypadków nie występuje zagadnienie wstępne, które uzasadniałoby zawieszenie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu:

1. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 201 § 1 pkt 2 O.p mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i całkowite nie zastosowanie dyspozycji przedmiotowego artykułu, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie zasadnym było zastosowanie dyspozycji artykułu 201 § 1 pkt 2 O.p. ponieważ rozpatrzenie przedmiotowej sprawy uzależnione jest od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe prowadzone przez Urząd Celny w [...] pod sygnaturą [...].

2. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 201 § 1 pkt 2 O.p. mającego istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię i całkowite nie zastosowanie dyspozycji przedmiotowego artykułu, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie zasadnym było zastosowanie dyspozycji artykułu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. ponieważ rozpatrzenie przedmiotowej sprawy uzależnione jest od prawomocnego i ostatecznego rozstrzygnięcia w drodze decyzji wniosku strony z dnia [...] marca 2012 r. o rozstrzygnięcie przez Ministra charakteru gier urządzanych na symulatorze do gier zręcznościowych o numerze [...].

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do Naczelnika Urzędu Celnego w [...] w celu ponownego rozpoznania sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 O.p. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że postępowanie karne skarbowe jest postępowanie odrębnym od postępowania administracyjnego i ma inne cele. Celem postępowania karnego jest przede wszystkim ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony, wyjaśnienie okoliczności z tym związanych oraz ustalenie, kto ewentualnie ponosi winę za ten czyn. Dla rozstrzygnięcia prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] postępowania administracyjnego nieistotne jest, kto ewentualnie odpowiada karnie za naruszenie przepisów kodeksu karnego skarbowego. Ustalenie tej okoliczności nie stanowi zagadnienia prawnego, którego wcześniejsze rozstrzygnięcie w postępowaniu karnym skarbowym miałoby warunkować wydanie decyzji w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej określonej w rozdziale dziesiątym ustawy o grach hazardowych.

Odnośnie powołanego przez Spółkę postanowienia WSA w Gliwicach z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt III SA/GL 1979/11, organ II instancji uznał, iż orzeczenie w tej kwestii nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż dotyczyć ono będzie wielokrotnego karania względem tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn, stanowiący jedno naruszenie obowiązującego porządku prawnego. Tymczasem w przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie będzie miała miejsca. Stroną w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...] nie jest bowiem osoba fizyczna, lecz spółka prawa handlowego - tj. "[...]" Sp. z o.o. Podkreślono ,że odpowiedzialności z kodeksu karnego skarbowego podlegają tylko osoby fizyczne, co oznacza, że w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie występuje problem podwójnego karania za ten sam czyn, jeżeli w ramach jej działalności zostanie popełnione przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zwróci uwagę na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06. Wyrok ten dotyczy wprawdzie kar pieniężnych w ustawie o transporcie drogowym, niemniej jednak za istotne w niniejszej sprawie należy przyjąć rozważania Trybunału, oparte też na wcześniejszych jego rozstrzygnięciach, co do:

* dopuszczalności stosowania administracyjnych kar pieniężnych - sankcji administracyjnej - stosowanej automatycznie, z mocy ustawy;

* oceny czy zasadniczym elementem takiej kary jest jej funkcja represyjna i w konsekwencji czy mieści się w systemie prawa karnego.

Odnosząc się do drugiej podnoszonej przez pełnomocnika przesłanki zawieszenia postępowania, a mianowicie oczekiwania za prawomocnym i ostatecznym rozstrzygnięciem przez Ministra Finansów w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. charakteru gier urządzanych na spornym symulatorze, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu również nie zgodził się z argumentacją zażalenia. Ustosunkowując się do powyższego, zwrócono uwagę na następujące kwestie. Po pierwsze, czy naczelnik urzędu celnego jest organem umocowanym do samodzielnej oceny, czy dane urządzenie jest automatem do gier w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych oraz po wtóre, czy rozstrzygnięcie Ministra Finansów stanowi zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie. W ocenie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, rozstrzygnięcie Ministra Finansów nie stanowi prejudykatu w niniejszej sprawie. Przedmiotem postępowania wszczętego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, jest ustalenie czy rzeczywiście doszło do naruszenia przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Jak wynika z treści art. 90 ust. 1 niniejszej ustawy, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Ustawodawca jednoznacznie wskazał organ kompetentny w tym zakresie i nie jest to bynajmniej, jak wywodzi pełnomocnik Spółki ,Minister Finansów. Nadto oczywistym jest, że w celu podjęcia decyzji o ukaraniu, organ wskazany w powołanym przepisie art. 90 ust. 1 u.g.h. zobowiązany jest przeprowadzić postępowanie, w wyniku którego musi dojść do ustalenia, czy przedmiot postępowania, tj. w tym przypadku automat do gier, jest urządzeniem, na którym organizowane są gry, o których mowa w art. 2 ust. 3-5 w zw. z art. 4 ust. 2 u.g.h. Ustaleń w tym zakresie dokonuje naczelnik urzędu celnego, a nie Minister Finansów. Upoważnienie w tym zakresie wynika również z przepisów ustawy o Służbie celnej.

Wobec powyższego nieuzasadnione są twierdzenia pełnomocnika Spółki że żaden inny organ poza Ministrem Finansów, na mocy jakiegokolwiek przepisu, nie jest ustawowo upoważniony do dokonywania oceny gier oferowanych przez dane urządzenie w celu rozstrzygnięcia charakteru tych gier. Przyjmując za słuszne takowe twierdzenie, należałoby poddać w wątpliwość zarówno treść przepisu art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, jak również art. 30 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej, a tym samym podważyć racjonalność ustawodawcy. Co zaś tyczy się wskazanej przez pełnomocnika okoliczności oczekiwania na rozstrzygnięcie w drodze decyzji przez Ministra właściwego ds. finansów publicznych, charakteru gier urządzanych na symulatorze do gier zręcznościowych [...], zdaniem Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu nie stanowi ona przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania w sprawie.

W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie nie wystąpiło zagadnienie wstępne, a tryb przewidziany w przepisie art. 2 ust. 6 u.g.h. nie ma zastosowania. Organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia podejmowanego na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ma kwestia oceny, czy kwestionowane urządzenie spełniało wymogi techniczne dla automatów (w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. ). W ocenie organu celnego, dokonywanie ustaleń w tym zakresie nie należy do właściwości Ministra Finansów. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu tym samym podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 17 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 839/12.

Nadto zauważono, że każde postępowanie administracyjne, jest dwuinstancyjne (art. 127 O.p. ). W niniejszej sprawie, ustalenia poczynione przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...], dokonane w trakcie kontroli oraz postępowania administracyjnego, nie podlegają ocenie Ministra Finansów (por. art. 13 § 2 O.p. ). Organem odwoławczym, który w trakcie postępowania dokona weryfikacji zasadność podjętego rozstrzygnięcia, jest Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu (art. 13 § 1 pkt 2 lit. a). Zatem nie można uznać, że rozstrzygnięcie przez Ministra Finansów kwestii dotyczącej tych ustaleń, które na mocy przepisów prawa dokonują urzędy celne w ramach ustawowego umocowania, stanowi zagadnienie wstępne. Przepis art. 2 ust. 6 u.g.h. , nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Świadczy o tym nie tylko treść art. 2 ust. 7 ustawy, ale również art. 90 ust. 1 tej ustawy w zw. z przepisami ustawy o Służbie celnej.

Niezależnie od powyższego, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zauważa, że Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] wydane w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" z dnia [...] marca 2012 r. o wydanie na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych decyzji rozstrzygającej, czy gry urządzane m.in. na symulatorze do gier zręcznościowych [...] nr [...], są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Rozstrzygnięcie to zapadło na skutek niedopełnienia przez Spółkę obowiązku określonego w art. 2 ust. 7 ustawy o grach hazardowych.

Jak wynika z akt sprawy, Spółka kierując wniosek do Ministra Finansów działała przez kwalifikowanego pełnomocnika, któremu zapewne znana jest treść przepisu art. 2 ust. 7 u.g.h. Niedopełnienie zatem obowiązku wynikającego z tego przepisu, tj. nie poddanie przedmiotowego automatu badaniu technicznemu Jednostce Badającej upoważnionej przez Ministra właściwego ds. finansów publicznych i nie przedłożenie opinii technicznej dla niniejszego automatu, nie może stanowić pozytywnej przesłanki dla niniejszego postępowania.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu stanął na stanowisku, że nawet gdyby przyjąć, że rozstrzygnięcie Ministra Finansów odnośnie podlegania spornego automatu pod przepisy ustawy o grach hazardowych, stanowi zagadnienie wstępne w sprawie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, to i tak brak jest podstaw do zawieszenia postępowania, ponieważ owe zagadnienie zostało już ostatecznie rozstrzygnięte przez Ministra Finansów postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...]. Postanowienie to, wbrew twierdzeniom pełnomocnika Spółki jest ostateczne w administracyjnym toku postępowania, o czym zresztą stanowi treść zawartego w nim pouczenia.

Co zaś tyczy się wniesienia przez Spółkę skargi do Sądu Administracyjnego, na rozstrzygnięcie Ministra Finansów, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu nie podziela stanowiska Skarżącego, jakoby fakt ten miał znaczenie dla niniejszej sprawy. Należy bowiem zauważyć, że przedmiotem orzeczenia przed Sądem, nie będzie rozstrzygnięcie w trybie art. 2 ust. 6 u.g.h. , lecz kontrola prawidłowości wydanego przez Ministra Finansów rozstrzygnięcia, co nie stanowi zagadnienia wstępnego dla prowadzonej sprawy, a tym samym nie daje podstawy do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Pełnomocnik Spółki wniósł skargę na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. przez wadliwe zastosowanie norm zawartych w tym przepisie tj. odmowę zawieszenia postępowania, pomimo wystąpienia w sprawie wstępnego zagadnienia prawnego, które podlega rozstrzygnięciu innego organu, a od którego zależy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W związku z tym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości a ponadto o zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania sądowo – administracyjnego.. W uzasadnieniu skargi wskazano, że Skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie [...] nr [...] do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 21 maja 2012 r., sygn. akt III SA/GI 1979/11. Autor skargi prezentuje pogląd, że stanowisko Trybunału w kwestii konstytucyjności art. 89 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.g.h. , ma charakter prejudycjalnego zagadnienia wstępnego, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne z punktu widzenia wymierzenia Spółce kary pieniężnej na podstawie art. 89 u.g.h. Podnosi, że jeżeli wadliwy przepis ustawy zostanie wyeliminowany z obrotu prawnego stosownym orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego, rozstrzygnięcie takie będzie miało oczywisty wspływ na wynik niniejszej sprawy.

Argumentując zasadność zawieszenia postępowania do czasu orzeczenia Trybunału wskazuje, że osoba prawna (np. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością) podlega odpowiedzialności karno – skarbowej, jako podmiot odpowiedzialny posiłkowo na zasadzie art. 24 Kodeksu karnego skarbowego. Twierdzi zatem, że przyjmując założenie, że Skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry, stanowiłoby to podstawę do podwójnego karania za ten sam czyn:

a) w drodze sankcji karno – skarbowej

b) w drodze sankcji administracyjnej

Na poparcie słuszności swojego stanowiska wskazuje na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt P 29/09, jak również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 1/12. Dodatkowo wskazuje także na stanowiska innych naczelników urzędów celnych. Nadto powołuje wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 704/12, I SA/Po 738/12 oraz z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 472/12 podnosząc, że Sąd orzekł, iż skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego zapytania w zakresie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o grach hazardowych, jest zagadnieniem wstępnym, a wnioski Skarżącej o zawieszenie postępowań były w pełni zasadne.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację oraz ustosunkowując się do zarzutów skargi..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W rozpatrywanej sprawie rozbieżność stanowisk stron sprowadza się do ustalenia, czy postępowanie z wniosku skarżącej Spółki z dnia [...] marca 2012 r., toczące się przed ministrem właściwym do spraw finansów publicznych w kwestii rozstrzygnięcia w drodze decyzji, czy gry urządzane na przedmiotowych urządzeniach do gier są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 u.g.h., stanowi zagadnienie wstępne w myśl przepisów art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Ponadto kwestia sporna sprowadza się do rozstrzygnięcia czy toczące się postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej równolegle z postępowaniem karnoskarbowym o przestępstwo z art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U. Nr 111 z 2007 r., poz. 765, ze zm. – dalej: "k.k.s.") może stanowić przesłankę do zawieszenia postępowania w trybie art. 201 § 1 pkt 2 O.p.

Zgodnie z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zasadniczym elementem pozwalającym stwierdzić, czy dana przesłanka stanowi obligatoryjnie o zawieszeniu postępowania jest istnienie zależności pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

Przepis art. 2 ust. 3 u.g.h. stanowi, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 5 u.g.h. grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Artykuł 2 ust. 6 u.g.h. stanowi, że minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy.

Wykładnia systemowa art. 2 ust. 6 u.g.h. prowadzi do wniosku, że jeżeli istnieją gry lub zakłady posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1–5 u.g.h., to Minister Finansów jest organem właściwym do rozstrzygnięcia, czy taka gra lub zakład są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Ustawodawca nie wprowadził żadnych dodatkowych przesłanek takiego rozstrzygnięcia, tym bardziej, że jest ono uzależnione od wystąpienia wątpliwości co do charakteru gry. Ustawa o grach hazardowych nie zawiera postanowień, które kompetencję Ministra Finansów zawartą w art. 2 ust. 6 modyfikowałyby w ten sposób, że takie uprawnienie przyznawałyby innym organom, choćby organom celnym, które prowadzą postępowanie na podstawie ustawy o grach hazardowych. Jeżeli zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, to w pierwszej kolejności zasadniczą kwestią do rozstrzygnięcia jest, czy gra posiada cechy wymienione w art. 2 ust. 5.

Strona złożyła wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej wskazując, że toczy się postępowanie przed Ministrem Finansów zainicjowane przez Spółkę wnioskiem. o rozstrzygnięcie w drodze decyzji, czy symulatory do gier zręcznościowych są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 5 u.g.h. Postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej na skarżącą Spółkę wiąże się z urządzeniem na będącym jej własnością automacie o nazwie [...] nr [...] poza kasynem gry.

Skoro ustawodawca uprawnienie do rozstrzygnięcia w drodze decyzji, czy gra jest grą na automacie przyznał Ministrowi Finansów, to wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadniony.

Na marginesie należy zauważyć, że na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia postanowienie z dnia [...] lipca 2012 r. wydane przez Ministra Finansów nie miało waloru prawomocności.

W ocenie Sądu działanie Dyrektora Izby Celnej narusza art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Podkreślenia wymaga, że zagadnienie wstępne to zagadnienie materialnoprawne. Treścią takiego zagadnienia może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku, zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne, od rozstrzygnięcia których uzależnione jest rozpatrzenie sprawy administracyjnej (por. wyroki WSA w Gdańsku z 22 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Gd 29/12 i sygn. I SA/Gd 30/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro z mocy art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest urządzanie gry na automatach poza kasynem gry, a wiążącej kwalifikacji dokonuje w drodze decyzji Minister Finansów, to nałożenie kary pieniężnej przez właściwy organ powinno być poprzedzone uzyskaniem rozstrzygnięcia Ministra Finansów, co do oceny danej gry w świetle przepisów ustawy o grach hazardowych. Tym samym ocena dokonana przez organy podatkowe musi być zgodna z oceną dokonaną przez Ministra Finansów. Wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania jest w pełni uzasadniony.

Wbrew stanowisku Dyrektora Izby Celnej w rozpatrywanej sprawie podstawę do zawieszenia postępowania może stanowić prowadzone postępowanie karnoskarbowe. Sąd podziela stanowisko skarżącej w kwestii uznania za zagadnienie wstępne (w postępowaniu w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) wcześniejszego rozstrzygnięcia postępowania karnoskarbowego.

Zdaniem Sądu postępowanie karnoskarbowe, jak również jego wynik, stanowią przesłankę do zastosowania art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Istnieje bowiem zależność pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem postępowania karnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik Spółki podniósł, że wnioskował o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, sygn. akt IIII SA/GL 1979/11.

Sąd zauważa, że we wnioskach o zawieszenie postępowania z dnia [...] lipca 2012 roku Spółka wskazywała na inne podstawy zawieszenia postępowania. Ustosunkowując się jednak do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że w świetle art.201 § 1 pkt 2 O.p. pytanie skierowane do Trybunału Konstytucyjnego w zakresie zgodności z Konstytucją przepisow u.g.h. ma znaczenie dla przedmiotowej sprawy.

Ponownie prowadząc postępowanie organy celne winny wziąć pod uwagę ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu wyroku oraz rozważyć zasadność zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. do czasu prawomocnego zakończenia zarówno sprawy karnoskarbowej prowadzonej przez Naczelnika Urzędu Celnego w [...], jak również sprawy prowadzonej przez Ministra Finansów.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

LF