Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1414/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2012-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 14 art. 59 ust. 1 art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 9 marca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2012 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych ze zmianą sposobu użytkowania części obiektów na funkcje usługowe, przeznaczonej do realizacji w Ł., przy ul. A 84 (działka nr [...] w obrębie [...]), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 52, art. 59 ust. 1, art. 60 ust.1, art. 61 ust. 1 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 19 grudnia 2006 r. T. B., przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą pod firmą B z siedzibą w Ł., wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie ze zmianą sposobu użytkowania zespołu budynków mieszkalnych w Ł. przy ulicy A 84, działka nr [...].

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustala warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

W wyniku odwołania złożonego przez C z o. o. oraz A Spółkę z o. o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...]orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego w odwołania C Spółka z o. o. oraz o utrzymaniu w mocy decyzji organu l instancji z odwołania A Spółka z o. o.

Następnie Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] orzekł o przeniesieniu własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy na K. P. oraz C. P.

W wyniku wniesionej skargi na decyzję Kolegium z dnia [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. II SA/Łd 890/08, orzekł o oddaleniu skargi B Spółki z o. o. i uchyleniu decyzji Kolegium w zakresie jej pkt. 2 ze skargi A Spółki z o. o. Uchylając w części decyzję sąd wskazał, że organy w sposób wadliwy przeprowadziły analizę urbanistyczną, w szczególności sporządzona ona została na kopii mapy, która nie spełnia wymogów art. 52 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto sąd uznał, że nie jest jasne, czy granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w prawidłowej odległości, gdyż nie wskazano, jaka jest szerokość działki objętej wnioskiem, ani jaką skalę odległości przyjęto. Zastrzeżenia sądu budziły również oznaczenia przyjęte przez autora analizy, nigdzie nie zdefiniowane a dalekie od wymogu stosowania czytelnej techniki graficznej.

W tej sytuacji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania A z o. o, uchyliło decyzję organu l instancji z dnia [...] Nr [...] w całości i przekazało sprawę temu organowi celem ponownego rozpatrzenia.

Skargę do sądu administracyjnego na tę decyzję ostateczną wnieśli K. P., C. P. oraz T. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt II SA/Łd 763-764/09 oddalił tę skargę.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] po wznowieniu z urzędu postępowania, Prezydent Miasta Ł. orzekł o uchyleniu własnej decyzji z dnia [...] Nr [...] i umorzeniu postępowania w sprawie przeniesienia na rzecz K. P. oraz C. P. decyzji z dnia [...] Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji, decyzją z dnia [...] Nr [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych ze zmianą sposobu użytkowania części obiektów na funkcje usługowe, przeznaczonej do realizacji w Ł., przy ul. A 84 na działce nr [...] w obrębie [...].

W odwołaniu od powyższej decyzji wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., A Spółka z o. o wnosiła o uchylenie decyzji pierwszo instancyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając organowi l instancji:

• naruszenie prawa materialnego: art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz uznanie, iż nakazanie zaprojektowania dla zamierzonej inwestycji miejsc postojowych dla funkcji usługowych w ilości maksymalnej - 15 i 20 dla określonych powierzchni - jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, w tym w szczególności dla zapewnienia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości w sytuacji, gdy takie zakreślenie maksymalnej wymaganej ilości miejsc parkingowych, bez jednoczesnego wskazania minimum, może oznaczać, iż inwestor w ogóle nie przewidzi żadnych miejsc na usługi lub przewidzi tylko np. 1 miejsce parkingowe; art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż w przypadku przedmiotowej nieruchomości jest spełniona przesłanka posiadania dostępu do drogi publicznej w sytuacji, gdy obecnie nieruchomość nie ma zgodnego z przepisami prawa zjazdu na drogę publiczną, gdyż obecny zjazd z tej nieruchomości odbywa się przez strefę czynnego przystanku autobusowego zlokalizowanego przed tą nieruchomością,

• naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym wpływ istotny na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez naruszenie: zasady prawy materialnej i zupełne pominięcie, iż obecny prowizoryczny zjazd z nieruchomości odbywa się przez przystanek autobusowy oraz znajdującą się na wysokości tej nieruchomości zatoczkę autobusową, co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu, uchylenie się od ustalenia jak winna być zagwarantowana minimalna ilość miejsc postojowych dla funkcji usługowych zarówno w przypadku biur, jak i pozostałych usług i handlu, naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, iż istniejący obecnie prowizoryczny zjazd z nieruchomości poprzez przystanek autobusowy oraz zatoczkę autobusową wypełnia przesłankę istnienia dostępu do drogi publicznej, zwłaszcza z uwagi na bezpieczeństwo takiego zjazdu, określenie jedynie maksymalnej liczby miejsc parkingowych, a przez to brak określenia w treści decyzji minimalnej ilości miejsc parkingowych.

Wspomnianą na wstępie decyzją, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że istotą postępowania o prowadzonego w oparciu o normy zawarte w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ) jest ustalenie czy planowana inwestycja wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego może powstać na danym terenie, a w szczególności czy spełnione są łącznie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 tejże ustawy, jak również czy dokonano stosownych uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 ustawy.

W ocenie Kolegium, organ l instancji, mając na uwadze przepis art. 61 ust. 1 ustawy , jak i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ) dokonał koniecznej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która wykazała, że planowana inwestycja przez inwestora nie odbiega od sposobu zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym, co chociażby wprost wynika z załącznika graficznego do decyzji. Spełnione są również pozostałe przesłanki warunkujące wydanie decyzji, co stanowiło o możliwości wydania decyzji zgodnie z żądaniem inwestor a.

Choć zdaniem organu odwoławczego, znajdująca się w aktach sprawy analiza urbanistyczna składająca się z części graficznej, jak i opisowej, nie zawiera obszernego uzasadnienia wykreślenia granic obszaru analizowanego, jednakże nie stanowi to o wadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Jeżeli bowiem w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna i usługowa, a inwestor chce rozbudować zespół wielorodzinnych budynków mieszkalnych ze zmianą sposobu użytkowania na funkcje usługowe (handel, biura, gastronomia) to oczywistym jest, że nie ma przeszkód do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla takiej inwestycji i tym równie oczywistym jest, że przesłanka kontynuacji funkcji, określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej powyżej ustawy jest spełniona, co jednoznacznie wynika z załączników graficznych do decyzji. Uznano również, że w przedmiotowej sprawie pojęcie ładu przestrzennego skonkretyzowane winno być jako zapobieganie rozproszeniu zabudowy poprzez realizację zabudowy wielofunkcyjnej.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt, że przedmiotowa sprawa dwukrotnie podlegała ocenie sądu administracyjnego, który nie dopatrzył się naruszenia normy zawartej w art. 61 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazując jedynie na naruszenie prawa materialnego w zakresie sporządzenia analizy urbanistycznej i map stanowiących załączniki graficzne do analizy, zaś pozostałe zarzuty nie stanowiły podstawy podjętego rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z normą zawartą w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) wskazania i ocena prawna wiąże sąd i organ administracji. Organ l instancji ponownie przeprowadził analizę urbanistyczną, której część graficzna nie może budzić żadnej wątpliwości, gdyż mapa spełnia wymogi określone prawem, a zatem wskazania sądu administracyjnego zostały w pełni zrealizowane i tym samym wadliwości uprzednio prowadzonego postępowania usunięte.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ stwierdził, że norma ta nie może w tym przypadku być naruszona, bowiem należy odróżnić dostęp do drogi publicznej od istniejącego lub projektowanego uzbrojenia, które ma być wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W przedmiotowej sprawie istniejące uzbrojenie terenu, a więc sieć gazowa, przyłącze gazowe, energia elektryczna, podłączenie do miejskiej sieci wodociągowej i instalacji kanalizacyjnej jest możliwe, a zatem uzbrojenie jest całkowicie wystarczające dla planowanej inwestycji, zaś miejsca parkingowe nie są elementem infrastruktury w rozumieniu przywołanego art. 61 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 pkt 13 tejże ustawy i art. 143 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( tj. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), który stanowi się, że przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Tym samym powoływanie się przez skarżącą spółkę na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku miejsc parkingowych jest całkowicie chybione. Zawarte w decyzji zapisy dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej odpowiadają § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Kolegium uznało, że organ l instancji prawidłowo ustalił, co znalazło wyraz w wydanej decyzji, iż nieruchomość ma dostęp do drogi publicznej oraz określił wymagane ilości miejsc postojowych wskazując na maksymalne liczby i odnosząc je do określonych funkcji i powierzchni. Organ odwoławczy dodał przy tym, iż przyjmując kategorycznie i wręcz akademicko pogląd Spółki to w zabudowie śródmiejskiej ,z uwagi na już istniejące uwarunkowania - otoczenie, zrealizowane budynki, istniejące drogi, istniejące linie zabudowy, usytuowanie budynków, które to nie spełnia obecnie obowiązujących norm - nie byłoby możliwe zrealizowanie jakiejkolwiek nowej zabudowy, bowiem zawsze miałoby miejsce "naruszenie" prawa, pomijając przy tym fakt, że w żaden sposób nie narusza się prawnie chronionego interesu Spółki w przypadku planowanej inwestycji.

Analizując zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium stwierdziło, że faktem notoryjnym jest, iż zdecydowana większość istniejących zjazdów, zarówno publicznych, jak i indywidualnych, a powstałych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), jak i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) nie spełnia wymogów określonych normami zawartymi w tych aktach prawnych. Nieruchomość położona w Ł. przy ulicy A Nr 84, działka nr [...], została zabudowana przed modernizacją ulicy A. i dopiero jej poszerzenie spowodowało, że budynek frontowy został rozebrany i tym samym odsłonięto podwórko i dalszą zabudowę tejże nieruchomości, przy czym bezspornym jest, iż działka [...], przylega bezpośrednio do pasa drogowego ulicy A. Bezspornym jest również, iż w pasie drogowym ulicy A zlokalizowana jest wiata przystankowa, zaś dodatkowy pas włączeniowy tej ulicy w części stanowi "zatokę" autobusową, a właściwie jest wykorzystywany jako przystanek miejskiej komunikacji zbiorowej. Bezspornym jest także, iż za wiatą przystankową znajduje się zjazd łączący teren planowanej inwestycji z drogą publiczną, ulicą A. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 2 powołanej powyżej ustawy stanowi się, że teren ma mieć dostęp do drogi publicznej. Definicję legalną pojęcia dostępu do drogi publicznej zawiera art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zgodnie z którą, należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. W sprawie nie budzi wątpliwości, że teren planowanej inwestycji (działka nr [...]) przylega bezpośrednio do ulicy A i istnieje zjazd, który to stanowi połączenie nieruchomości z drogą publiczną. Nadto w aktach sprawy znajduje się zawierają ostateczne postanowienie zarządcy drogi z dnia 18 kwietnia 2008 roku, którym to uzgadnia się w obszarze przyległym do pasa drogowego ulicy A nr 84, projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych ze zmianą sposobu użytkowania na mieszkalno biurowe z funkcjami usługowymi. W postanowieniu uzgadniającym stwierdzono, że planowana do zagospodarowania nieruchomość przylega do pasa drogowego ulicy A a jej obsługa komunikacyjna odbywa się poprzez zjazd ze wschodniej jezdni pasa drogowego ulicy A, dla obsługi skrętów w prawo. Uznano, że zmiana sposobu użytkowania nie wpłynie znacząco na obsługę komunikacyjną nieruchomości, może więc odbywać się na dotychczasowych warunkach, przez istniejący zjazd z ulicy A. Zdaniem Kolegium nie może budzić wątpliwości, iż zarządca drogi wydając swe postanowienie miał na uwadze nie tylko art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lecz również normę zawartą w art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), a zatem istniejący stan zagospodarowania pasa drogowego ulicy A, w tym również kwestie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Czym innym jest przy tym istniejący zjazd, a czym innym lokalizacja nowego zjazdu, który to musi spełniać wymogi określone w art. 29 ustawy o drogach publicznych. Tym samym nie ma w przedmiotowej sprawie podstaw do twierdzenia, że teren planowanej inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej, a zatem, że należy, czy też należałoby odmówić ustalenia warunków zabudowy.

Decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] wraz z załącznikami spełnia całkowicie wymogi określone w art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i w § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ l instancji prawidłowo określił także wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, jak również, że projekt budowlany powinien być zgodny z normami zawartymi w ustawie z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 roku Nr 243, poz. 1623 ).

Zdaniem Kolegium, w przedmiotowej sprawie wszystkie przesłanki ustawowe, a wynikające z normy zawartej w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym są spełnione, a zatem niezależnie od tego jakie są poglądy Spółki wobec planowanego przedsięwzięcia, to nie ma podstaw do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wywiodła A Spółkę z o. o zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez określenie maksymalnej liczby miejsc postojowych nie zaś minimalnej liczby, co zapewniłoby właściwą obsługę komunikacyjną; art. 61 ust. 1 pkt 2 wskazanej ustawy poprzez uznanie, że spełniona jest przesłanka dostępu do drogi publicznej, w sytuacji gdy obecnie nieruchomość nie ma zgodnego z przepisami prawa zjazdu na drogę publiczną, gdyż obecny zjazd z tej nieruchomości odbywa się poprzez strefę czynnego przystanku autobusowego zlokalizowanego przed tą nieruchomością, co oznacza, że istniejący zjazd pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa; art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uznanie, że co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, w sytuacji, gdy żadna z nieruchomości sąsiednich nie posiada walorów pozwalających na ustalenie warunków zabudowy w kształcie wskazanym przedmiotowej decyzji. Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istoty wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o jej oddalenie.

W toku postępowania sądowego, skarżący złożył pismo podtrzymując zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w skardze, odwołując się również do treści decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu biurowego z częścią handlową i garażem wielostanowiskowym, przeznaczonej do realizacji w Ł. przy ul. A 82 (działki nr [...] i [...] w obrębie [...]) oraz ul. A 84 (działka nr [...] w obrębie [...]), w sposób odmienny określającej warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej dla nieruchomości przy ul. A 84, natężenia ruchu dla ul. A i wynikających stad konsekwencji w zakresie wymogów zjazdu do nieruchomości o przeznaczeniu handlowo-usługowym przy ul. A 84.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie przejmuje zatem sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz jedynie dokonuje oceny działalności organu orzekającego z punktu widzenia kryterium legalności. Uwzględniając skargę, sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W przypadku bezzasadności skargi, podlega ona oddaleniu w oparciu o art. 151 powołanej ustawy. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji, sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, iż organy obu instancji, prowadząc ponownie postępowanie, zobligowane były w myśl art. 153 p.p.s.a. uwzględnić wskazówki zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Łd 890/08. Z uwagi na treść wskazanego przepisu, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą również sąd ponownie rozpoznający sprawę.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia 19 września 2011 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...], wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych ze zmianą sposobu użytkowania części obiektów na funkcje usługowe, przeznaczonej do realizacji w Ł., przy ul. A 84 na działce nr [...].

Podstawę materialno prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) przywoływanej dalej jako ustawa a także regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589).

Przede wszystkim przypomnieć należy, że przepis art. 59 ust. 1 ustawy stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części – z zastrzeżeniem określonych sytuacji, które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie – wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 61 ust. 1 tej ustawy stanowi natomiast, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 omawianej ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 tejże ustawy;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wskazane warunki ustala się i ocenia w oparciu o szczegółowe zapisy przywołanych wyżej rozporządzeń wykonawczych.

Zdaniem sądu, wbrew zarzutom skargi, podzielić należy argumentację organu zaprezentowaną w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Prowadząc ponownie postępowanie, a następnie ferując rozstrzygnięcie organ zastosował się do wskazówek zawartych w motywach wyroku z dnia 25 maja 2009 roku sygn. akt II SA/Łd 890/08. W toku przeprowadzonego postępowania usunięto stwierdzone przez sąd mankamenty, w szczególności ponownie wykonano analizę urbanistyczną, tym razem co do zasady odpowiadającą przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) z uwzględnieniem właściwych map, co dokumentują akta administracyjne. I choć, co zauważyło Kolegium, wspomniana analiza nie zawiera szczegółowego uzasadnienia co do wykreślenia granic obszaru analizowanego, to jednak dane wynikające z załączników zarówno opisowych jak i graficznych, pozwalają, tak jak uznał to organ, na ocenę warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy, a wymienione uchybienie nie ma istotnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodzić należy się z poglądem, że w zakreślonym w sprawie obszarze analizowanym niewątpliwie znajdują się obiekty, pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu( art. 61 ust. 1 pkt 1). Wskazany w analizie teren pozwala również na ocenę pozostałych warunków wymienionych w art. art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 ustawy.

W ocenie sądu w niniejszej sprawie organ administracji w sposób wyczerpujący ustalił istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich oraz istniejące zagospodarowanie terenu, dokonując prawidłowej analizy terenu z uwzględnieniem specyfiki zwartej zabudowy ścisłego centrum miasta. Jasnym jest bowiem, że inaczej kształtowana jest zwarta zabudowa miejska, a co za tym idzie adekwatnie do stanu istniejącego lub pożądanego należy wyznaczać parametry planowanej zabudowy tak aby zachować zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, celem której jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne. Niewątpliwie planowana przez inwestora funkcja stanowi kontynuację istniejącej już na omawianym terenie funkcji mieszkalno – usługowo - handlowej. W kontekście art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy wymóg kontynuacji funkcji oznacza, że projektowane przedsięwzięcie musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów i takim warunkom planowana inwestycja odpowiada. Decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera niezbędne elementy wymienione w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy w zakresie wyznaczenia linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej i geometrii dachu, z uwzględnieniem szczególnych warunków jakie wiążą się ze zwartą zabudową miejską. Tym samym za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia kwestionowaną decyzją art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy poprzez nieprawidłowe uznanie, że planowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że działka objęta zamierzeniem inwestycyjnym jest bezpośrednio skomunikowana z drogą publiczną ul. A, przez istniejący dotychczas zjazd na te drogę. Zwrócić należy uwagę, że właściwy zarządca drogi, do której przylega teren inwestycji pozytywnie uzgodnił projekt wydanej decyzji również w zakresie zjazdu na drogę publiczną. Za prawidłowe uznać należy również odwołanie się organu do definicji legalnej pojęcia dostępu do drogi publicznej zawartej w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zgodnie z którą, należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Ustalenie więc przez organ, że teren planowanej inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, determinuje spełnienie warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy i jest wystarczające w kontekście tegoż przepisu.

Zgodzić należy się również z wywodami organu, kwestionującego pogląd skarżącej spółki, co do wadliwego sposobu określenia ilości miejsc postojowych dla planowanej inwestycji. Żaden przepis prawa nie nakłada obowiązku ustalenia na etapie warunków zabudowy minimalnej liczby miejsc postojowych, tak jak postuluje to skarżąca. Brak jest również podstaw, jak argumentował organ, dla rozstrzygania kwestii miejsc postojowych w ramach urządzeń infrastruktury technicznej jako elementu uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 61 ust.1 pkt 3 ustawy. Kwestia miejsc postojowych dla samochodów osobowych uregulowana jest § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), który to akt prawny znajduje zastosowanie i konkretyzację na dalszym etapie procesu inwestycyjnego związanego z ubieganiem się o pozwolenie na budowę.

W przedmiotowej sprawie sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych przez stronę skarżącą przepisów art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., a w szczególności zasady prawdy materialnej, czy też zasady swobodnej oceny dowodów ani też naruszenia innych przepisów postępowania w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy. Organy ponownie rozpoznając sprawę wykonały wytyczne sądu, zgromadziły niezbędny materiał dowodowy i wszechstronnie wyjaśniły wszelkie okoliczności dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, umożliwiającego prawidłowe zastosowanie norm prawa materialnego.

Zdaniem sadu nie może mieć istotnego znaczenia dla bytu kwestionowanej decyzji powołanie się przez skarżącą w toku postępowania sadowego na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie kompleksu biurowego z częścią handlową i garażem wielostanowiskowym, przeznaczonej do realizacji w Ł. przy ul. A 82 (działki nr [...] i [...]) oraz ul. A 84 (działka nr [...]). Zauważyć należy, że decyzja ta zapadła już po wydaniu decyzji, będącej przedmiotem kontroli, a nadto dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego i innego zamierzenia inwestycyjnego, choć w części dotyczącego tego samego terenu. To, że w sposób odmienny określa ona warunki w zakresie obsługi komunikacyjnej dla nieruchomości przy ul. A 84, natężenia ruchu dla ul. A i wynikających stąd konsekwencji w zakresie wymogów zjazdu do nieruchomości o przeznaczeniu handlowo-usługowym przy ul. A 84, nie stanowi jeszcze o wadliwości decyzji kontrolowanej, świadczy bowiem jedynie o tym, że organ w innym czasie, dla innej inwestycji, i innego inwestora, inaczej ustalił warunki zabudowy.

Mając powyższe na uwadze, sąd podzielił stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, uznając tym samym za niezasadne zarzuty skargi.

W związku z tym stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

m.o.