Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2138/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze sprzeciwów E.M. oraz B. sp. z o.o. z siedzibą w W. od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 12 września 2022 r., znak: DOA.7110.224.2022.KBL w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz E.M.kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz B. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 września 2022 r., znak: DOA.7110.224.2022.KBL, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołań B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz E. M. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2022 r., nr 567/OPON/2022, stwierdzającej z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 11 września 2020 r., nr 254/20, znak: UD-VI-WAB- A.6740.1.2020.JZA, w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę – uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Prezydent m.st. Warszawy decyzją z 11 września 2020 r., nr 254/20 zatwierdził projekt budowlany i udzielił B.Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę, rozbudowę, nadbudowę i przebudowę budynku usługowo - mieszkalnego na budynek mieszkalny wielorodzinny z funkcją usługową w parterze oraz budowę garażu podziemnego wraz z częściową rozbiórką budynku przy ul. [...] w W. w Dzielnicy [...]. Następnie decyzją z 22 czerwca 2022 r., nr 567/OPON/2022, Wojewoda Mazowiecki stwierdził, po wszczęciu postępowania z urzędu, nieważność decyzji Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z 11 września 2020 r., nr 254/20. Od powyższej decyzji Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2022 r. odwołania wniosła B.Sp. z o.o. oraz E. M.

W wyniku rozpatrzenia powyższych odwołań GINB decyzją z 12 września 2022 r. uchylił w całości decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 czerwca 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w świetle art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. GINB wskazał, że z akt sprawy wynika, że postępowanie nieważnościowe w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na skutek wystąpienia Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu z 10 maja 2021 r., w którym wskazano, że w ocenie Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu kontrolowane pozwolenie na budowę jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - część I zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 6 listopada 2014 r. nr XCIV/2413/2014, w zakresie określonych w niej zasad ochrony dziedzictwa kulturowego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na fakt, że Wojewoda Mazowiecki w treści decyzji z 22 czerwca 2022 r., odniósł się wyłącznie do kwestii zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie dotyczącym tylko jednego przepisu ww. planu, tj. § 9 ust. 15 pkt 4, zgodnie z którym ustala się ochronę zabytkowego zespołu dawnej piekarni przy ul. [...] na rogu z ul. [...] (z początku XX wieku) (teren A1.8), ujętego w gminnej ewidencji zabytków, oznaczonego na rysunku planu; dla budynku i terenu określa się następujące ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu: dopuszcza się nadbudowę budynku, rozbudowę budynku lub dobudowę do budynku w nawiązaniu do istniejącego obiektu. W ocenie organu wojewódzkiego realizacja przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego wiązać się będzie z rozbiórką budynku dotychczas istniejącego (z wyjątkiem ścian wpisanych do rejestru zabytków), a następnie budową nowego obiektu, a nie przebudową, rozbudową i nadbudową istniejącego obiektu.

GINB zauważył, że organ wojewódzki w decyzji nie odniósł się w żaden sposób do argumentacji i dowodów przedstawionych przy piśmie B. Sp. z o.o. z 28 marca 2022 r., m.in. dotyczących powodów niewpisania całego obiektu do rejestru zabytków, opinii dotyczącej stanu technicznego budynku objętego przebudową, opinii architekta urbanisty dotyczącej zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dysponowania przez inwestorkę w dniu wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę decyzją M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], pozwalającą na przedmiotową inwestycję. Zdaniem organu odwoławczego, Wojewoda Mazowiecki nie przeanalizował zgodności kontrolowanego pozwolenia z punktu widzenia rażącego naruszenia prawa z pozostałymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z innymi przepisami, o których mowa w art. 35 ust. 1 i art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, wg. stanu na dzień 11 września 2020 r., dalej: "p.b.").

GINB wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do należytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a w szczególności rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób znajdujący odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ II instancji podkreślił, że przeprowadzenie od podstaw postępowania wyjaśniającego w zakresie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. przez organ odwoławczy wykracza znacząco poza ramy unormowanego w art. 136 k.p.a. uzupełniającego postępowania dowodowego. Wprawdzie organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć odwołanie i wydać decyzję zgodnie z treścią art. 138 k.p.a. (dokonując merytorycznej i prawnej oceny zaskarżonej decyzji) to jednak w sytuacji, gdy organ odwoławczy wydając decyzję co do istoty sprawy naruszyłby zasadę dwuinstancyjności, winien wówczas zastosować art. 138 § 2 k.p.a. Zasada dwuinstancyjności jest zasadą konstytucyjną ustanowioną w art. 78 Konstytucji R.P. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej. Podkreślić należy, iż do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Zdaniem GINB, należało uchylić w całości decyzję Wojewody Mazowieckiego z 22 czerwca 2022 r" nr 567/OPON/2022, i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Sprzeciw od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E. M. oraz B.Sp. z o.o. z siedzibą w W. Obydwie skarżące domagały się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

E. M. zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, pomimo tego że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, gdyż decyzja organu pierwszej jakkolwiek podlegała uchyleniu, to nie było istotnych okoliczności, które wymagałyby wyjaśnienia i które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a tym samym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien wydać rozstrzygnięcie merytoryczne - uchylić decyzję i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji w całości.

B.Sp. z o.o. z siedzibą w W. również zarzuciła kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest błędne zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. w sytuacji, w której brak jest przesłanek do uchylenia decyzji Wojewody i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto także naruszenie art. 136 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego (uzupełniającego) postępowania dowodowego, co poskutkowało bezpodstawnym zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na sprzeciwy GINB wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw jest zasadny.

W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, iż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017, poz. 935). Mocą tego aktu, do systemu sądowej kontroli administracji publicznej wprowadzono zasadnicze zmiany odnoszące się do kontroli tzw. decyzji kasatoryjnych. Wskazaną ustawą znowelizowano bowiem przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 dalej jako p.p.s.a.). W dziale III p.p.s.a., po rozdziale 3 dodano rozdział 3a "Sprzeciw od decyzji".

Zgodnie z dodanym art. 64a p.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. obecnie skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści takiej decyzji może wnieść od niej sprzeciw.

W art. 64e p.p.s.a. ustawodawca zakreślił z kolei granice kontroli takiej decyzji przez Sąd wskazując, iż ten, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasatoryjnej (z art. 138 § 2 k.p.a.). Spod kontroli sądowej sprawowanej w tym trybie wyłączona jest zatem możliwość oceny problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Upraszczając, Sąd nie ocenia istoty sporu, a prawidłowość "odesłania" sprawy przez organ odwoławczy do ponownego zbadania przez organ I instancji.

Rozpoznając sprzeciw od decyzji sąd ocenia bowiem wyłącznie istnienie przesłanek do wydania decyzji kasacyjnej; nie rozstrzyga więc -jak w przypadku skarg- w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd nie bada zatem w tym postępowaniu (o charakterze przyśpieszonym) innych naruszeń prawa niż prawidłowe zastosowanie przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a., a kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem sprowadza się wyłącznie do oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ drugiej instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie więc ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., czy inaczej: odstąpienia od zasady ogólnej ponownego (w toku instancji, na skutek wniesionego odwołania), merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Co przy tym istotne, dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., sąd nie jest władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, tj. wypowiadania się w kwestiach materialnoprawnych występujących w sprawie, skoro decyzja kasacyjna nie rozstrzyga merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Tym samym także orzeczenie sądu w przedmiocie sprzeciwu ma wyłącznie charakter niejako procesowy; nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem, a rozstrzyga jedynie o prawidłowości zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. (o czym przesądza także brzmienie art. 64e p.p.s.a.).

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, należy przypomnieć, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przywołany przepis należy odczytywać w powiazaniu z art. 136 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. W świetle powołanych wyżej przepisów (a także art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. oraz art. 12 § 1 k.p.a.) należy przyjąć, że model administracyjnego postępowania odwoławczego jest modelem merytorycznym, a nie kasacyjnym. Celem wniesienia odwołania nie jest zatem jedynie kontrola prawidłowości (zgodności z prawem i zasadności) zakwestionowanej decyzji, lecz powtórne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy (por. np. Z. Kmieciak, Odwołania w postępowaniu administracyjnym, LEX 2011, rozdział II.5.2.). Podobnie w orzecznictwie przyjmuje się, że organ odwoławczy jest wyposażony przede wszystkim w kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w ograniczonym zakresie ma on kompetencje kasacyjne. Tym samym organ odwoławczy co do zasady w ramach postępowania rozpoznawczego jest zobowiązany poddać decyzję organu pierwszej instancji kompleksowej analizie i dokonać merytorycznej oraz prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji, a wyniki tej oceny winny zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji odpowiadającej wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a. (por. np. wyrok NSA z 11 lutego 2016 r., II OSK 1422/14, CBOSA). Przewidziana w art. 138 § 2 k.p.a. kompetencja do wydania decyzji kasatoryjnej stanowi zatem wyjątek od zasady orzekania przez organ odwoławczy co do istoty i musi być stosowana w sposób ścisły (exceptiones non sunt extendendae). Istotne jest również, że z zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) wynika, że w dwóch instancjach ma być rozpoznana dana sprawa administracyjna. Zasady tej nie można natomiast interpretować w ten sposób, że każdy dowód w sprawie musi być przeprowadzony i oceniony zarówno przez organ I, jak i drugiej instancji. Konkluzja taka nie tylko, że byłaby sprzeczna z zasadą szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), ale i byłaby nie do pogodzenia z powołanym wyżej art. 136 § 1 k.p.a.

W ocenie organu odwoławczego przyczyną wydania decyzji kasatoryjnej było:

- nie odniesienie się przez Wojewodę Mazowieckiego do argumentacji i dowodów przedstawionych przy piśmie B.Sp. z o.o. z 28 marca 2022 r., m.in. dotyczących powodów niewpisania całego obiektu do rejestru zabytków, opinii dotyczącej stanu technicznego budynku objętego przebudową, opinii architekta urbanisty dotyczącej zgodności projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dysponowania przez inwestorkę w dniu wydania kontrolowanego pozwolenia na budowę decyzją M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] grudnia 2019 r., znak: [...], pozwalającą na przedmiotową inwestycję oraz

- brak dokonania przez organ I instancji analizy zgodności kontrolowanego pozwolenia z punktu widzenia rażącego naruszenia prawa z pozostałymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także z innymi przepisami, o których mowa w art. 35 ust. 1 i art. 39 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, wg. stanu na dzień 11 września 2020 r., dalej: "p.b."), bowiem Wojewoda Mazowiecki stwierdzając nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 11 września 2020r. Nr 254/20 wskazał jedynie na rażące naruszenie art. 35 ust 1 Prawa budowlanego w związku § 9 ust. 15 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]- część I zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 6 listopada 2014 r. nr XCIV/2413/2014.

W ocenie Sądu, stwierdzenie przez organ odwoławczy powyższych uchybień nie uzasadnia, niejako automatycznie, uchylenie decyzji zaskarżonej odwołaniem i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzupełnienie rozstrzygnięcia w zakresie analizy pozostałych zapisów miejscowego planu w odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego zatwierdzonego decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 11 września 2020r. przez organ wyższego stopnia nie narusza zasady dwuinstancyjności postępowania, gdyż nie może ona być rozumiana w ten sposób, że wszystkie istotne dowody , a przede wszystkim analiza przepisów powinny zostać w przeprowadzone w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, a rolą organu odwoławczego jest tylko dokonanie kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, bez możliwości uzupełnienia materiału dowodowego (np. analizy urbanistycznej) – por. np. wyroki NSA z dnia 7 grudnia 2017 r., II OSK 3011/17 oraz II OSK 3012/17; wyrok WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2017 r., II SA/Po 893/17; wyrok WSA w Rzeszowie z 15 lutego 2018 r., II SA/Rz 1277/17; wyrok WSA w Szczecinie z 1 marca 2018 r., II SA/Sz 1439/17; wyrok WSA w Warszawie z 12 kwietnia 2018 r., IV SA/Wa 884/18; wyrok WSA w Poznaniu z 24 kwietnia 2018 r., II SA/Po 209/18 – wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA; R. Sawuła, Glosa do wyroku NSA z dnia 8 listopada 2011 r., II OSK 1564/10, OSP 2013/4/41, s. 281).

Same wątpliwości, które podnosi organ odwoławczy mogą zostać usunięte poprzez uzupełnienie postępowania wyjaśniającego, tym bardziej, że GINB nie wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego ( szczątkowego w postępowaniu nadzorczym) ale nie uzasadniały jeszcze zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Sąd zauważa dodatkowo, że organ odwoławczy może (wyjątkowo) wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji, nadto: gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a.

Przede wszystkim podkreślenia jednak wymaga, że decyzją Wojewody Mazowieckiego z dnia 22 czerwca 2022r. stwierdzono nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 22 czerwca 2022r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.w związku z art. 35 ust 1 Prawa budowlanego, uznając , że przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami § 9 ust. 15 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]- część I zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 6 listopada 2014 r. nr XCIV/2413/2014. Natomiast organ odwoławczy, niezależnie od okoliczności podnoszonych w uzasadnieniu decyzji GINB, wydał decyzję kasacyjną w całkowitym oderwaniu od treści kontrolowanego rozstrzygnięcia, uchylił się od oceny merytorycznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr 254/20, wbrew obowiązkowi wynikającemu z k.p.a. Organ odwoławczy uchybił więc swojemu podstawowemu obowiązkowi jakim jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy i ocena twierdzeń organu I instancji.

Tymczasem, w ocenie Sądu, wszystkie wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji braki oraz wątpliwości organu odwoławczego można usunąć korzystając z instrumentu jakim jest art. 136 k.p.a., w stopniu umożliwiającym wydanie decyzji merytorycznej, tym bardziej , że kontrola zgodności decyzji z dnia 11 września 2020r. z pozostałymi ustaleniami miejscowego planu czy przepisami Prawa budowlanego z dużym prawdopodobieństwem nie wymaga przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie będzie również stanowiło naruszenia art. 15 k.p.a. odniesienie przez organ odwoławczy do argumentacji i dowodów przedstawionych przy piśmie B.Sp. z o.o. z dnia 28 marca 2022 r.

Niezależnie od powyższego, stwierdzić też trzeba, że o konieczności zastosowania w sprawie art. 138 § 2 k.p.a., nie może stanowić ewentualna odmienna (niż zaprezentowana przez organ I instancji) ocena merytoryczna decyzji o pozwoleniu na budowę i projektu budowlanego.

Z tych też powodów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie może się ostać. Sąd podziela jednocześnie stanowisko prezentowane zgodnie w orzecznictwie, że w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. Z taką właśnie sytuacja mamy do czynienia w sprawie niniejszej.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa i na podstawie art. 151a § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r. poz. 329), orzekł, jak w sentencji, o kosztach orzekając na podstawie art. 200 p.p.s.a.