Wyrok NSA, sygn. akt OSK 488/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Zasadniczym i w zasadzie jedynym kryterium decydującym o zgodności z prawem decyzji rozstrzygającej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu lub odmowie wydania takiej decyzji są bowiem, według przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, właśnie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie jest ocena rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku dotyczącym z kolei oceny legalności kwestionowanych w skardze decyzji. Przedmiotem rozpoznania nie jest, bo nie może być, ocena innych rozstrzygnięć lub zdarzeń. Nie mają w związku z tym znaczenia w zakresie rozstrzygnięcia wynikającego z rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, zawarte w tej skardze zarzuty o wydaniu na rzecz właścicieli działek sąsiednich pozytywnych decyzji organów administracji w zakresie zabudowy tych działek czy też wybudowanie przez nich określonych obiektów.

TEZY

Zasadniczym i w zasadzie jedynym kryterium decydującym o zgodności z prawem decyzji rozstrzygającej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu lub odmowie wydania takiej decyzji są bowiem, według przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, właśnie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie jest ocena rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku dotyczącym z kolei oceny legalności kwestionowanych w skardze decyzji. Przedmiotem rozpoznania nie jest, bo nie może być, ocena innych rozstrzygnięć lub zdarzeń. Nie mają w związku z tym znaczenia w zakresie rozstrzygnięcia wynikającego z rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, zawarte w tej skardze zarzuty o wydaniu na rzecz właścicieli działek sąsiednich pozytywnych decyzji organów administracji w zakresie zabudowy tych działek czy też wybudowanie przez nich określonych obiektów.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie : Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz, Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka, Edward Janeczko (spr.), Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. M. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku z dnia 26 sierpnia 2003 r. sygn. akt SA/Bk 375/03 w sprawie ze skargi K. B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 26 sierpnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Suwałkach z [...] marca 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Suwałki z [...] stycznia 2003 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki Nr [...], [...] i [...] pod budowę budynku mieszkalnego i budynku inwentarsko-składowego z poddaszem użytkowym.

W uzasadnieniu tego wyroku powołano się na ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Suwałki uchwalonego 10 listopada 1994 r., według którego teren obejmujący działki projektowanej inwestycji oznaczony jest symbolem RP i opisany jako grunty rolne z postulowanymi dolesieniami i zadrzewieniami. Działki położone są na obszarze chronionego krajobrazu i w odległości mniejszej niż 200 m od brzegów jeziora Wigry i Długie. Według zaś pkt 3.1 ppkt.2, s.51 planu na obszarze chronionego krajobrazu zakazuje się tworzenia nowej rolniczej zabudowy kolonijnej i ustawiania barakowozów w odległości mniejszej niż 200 m od brzegów jezior, rzek oraz dróg krajowych. Przez zabudowę kolonijną rozumie się siedliska usytuowane w odległości większej niż 150 m od zwartej lub skupionej zabudowy wsi.

Skarga kasacyjna K. M. zarzucając naruszenie: 1/ art.6 i 7 kpa przez pozbawienie skarżącego uprawnień wynikających z własności i oparcie wyroku na aktach niższego rzędu z pominięciem ustawy, 2/ art.77 kpa przez nierówne traktowanie skarżącego w stosunku do innych właścicieli nieruchomości, zawiera wniosek o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zaskarżony wyrok pozbawia skarżącego jako właściciela gospodarstwa rolnego wszelkich uprawnień wynikających z własności. Grunty skarżącego położone są poza strefą zwartej zabudowy i pomiędzy jeziorami. Przepisy o ochronie przyrody nie wykluczają budowy nowych obiektów rolniczych na terenie chronionym. Ustalenia planu są więc sprzeczne z regulacją ustawową. Od l stycznia 2004 r. Gmina Suwałki nie ma planu zagospodarowania przestrzennego. Powołuje wyrok Sądu Najwyższego, według którego NSA w przypadku sprzeczności ustaleń planu z ustawą stosuje przepisy ustawy, art.64 ust.3 Konstytucji dopuszczający ograniczenia własności tylko w drodze ustawy. Wskazuje innych, sąsiednich właścicieli gruntów, którzy wybudowali nowe siedliska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że według ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Suwałki zatwierdzonego uchwałą z 10 listopada 1994 r., bliżej zresztą opisanych w tym uzasadnieniu i w kwestionowanych w skardze decyzjach, nie jest dopuszczalna realizacja opisanej we wniosku inwestycji na wskazanych przez inwestora działkach. Wynika to bowiem z wyrysu i wypisu wspomnianego planu, znajdującego się w aktach sprawy. Jest to okoliczność przesądzająca o legalności kwestionowanych w skardze decyzji odmownych, a w konsekwencji – o prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku oddalającym skargę.

Zasadniczym i w zasadzie jedynym kryterium decydującym o zgodności z prawem decyzji rozstrzygającej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu lub odmowie wydania takiej decyzji są bowiem, według przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2003 r., właśnie ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

Pomijając kwestie dotyczące procedury związanej z uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego łącznie z możliwością projektowanych ustaleń planu, gdyż nie jest to przedmiotem rozpoznania w tej sprawie, należy wskazać na moc wiążącą uchwały zatwierdzającej plan i zawartych w planie ustaleń. Te ustalenia mogą kształtować sposób korzystania z określonej nieruchomości łącznie z wprowadzeniem określonych zakazów, ograniczających uprawnienia wynikające z prawa własności. Ograniczenie prawa własności, w przypadku uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego następuje jednak na podstawie przepisów dotyczących takich planów, a nie na podstawie innych przepisów, a w szczególności na podstawie wskazywanych w skardze przepisów o ochronie przyrody. W rezultacie także ocena czy ustalenia planu są niezgodne z przepisami zawartymi w regulacji ustawowej, a taki zarzut zawarty jest w skardze kasacyjnej, jest dokonywana przy uwzględnieniu treści przepisów ustawy, na podstawie której określony plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony.

Skarga kasacyjna nie formułuje zaś zarzutu o niezgodności planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 10 listopada 1994 r. Gminy Suwałki z przepisami obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji wspomnianej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym czy poprzednio obowiązującej (w dacie uchwalenia planu) ustawy z dnia 12 lipca 1084 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17, poz.99 ze zm.).

Nie ma również naruszenia, wskazanego w skardze kasacyjnej, art.64 ust.3 Konstytucji. Podstawą wprowadzenia w planie zagospodarowania przestrzennego określonych zakazów wpływających na ograniczenie własności nieruchomości inwestora były przepisy wskazanych już wyżej ustaw, a nie innego aktu normatywnego. Art.64 ust.3 Konstytucji dopuszcza zaś ograniczenie własności w drodze ustawy.

Przedmiotem rozpoznania w tej sprawie jest ocena rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku dotyczącym z kolei oceny legalności kwestionowanych w skardze decyzji. Przedmiotem rozpoznania nie jest, bo nie może być, ocena innych rozstrzygnięć lub zdarzeń. Nie mają w związku z tym znaczenia w zakresie rozstrzygnięcia wynikającego z rozpoznania skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, zawarte w tej skardze zarzuty o wydaniu na rzecz właścicieli działek sąsiednich pozytywnych decyzji organów administracji w zakresie zabudowy tych działek czy też wybudowanie przez nich określonych obiektów.

Przy uwzględnieniu wyżej przytoczonych okoliczności, należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok, a także będące przedmiotem jego oceny odmowne decyzje nie naruszają powołanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu (art.184 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).