Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 318/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 32, art. 58
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał W. i J.Z. zdemontowanie kominka na opał stały w pomieszczeniu kuchni wraz z instalacją doprowadzającą wodę do grzejników i zamontowanych dodatkowo grzejników w lokalu mieszkalnym nr 3 przy ul. [...], w celu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Decyzja ta została przesłana pełnomocnikowi W.Z. – A.S., zaś jej odbiór dnia 28 marca 2011r. pokwitowała A.Z.. W dniu 9 maja 2011r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo W.Z. odwołujące pełnomocnictwo udzielone A.S. oraz jej odwołanie od powyższej decyzji. Z kolei dnia 10 maja 2011r. wpłynęło do organu pismo W.Z. zawierające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2011r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił przywrócenia W.Z. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011r. Postanowienie te, w rezultacie wniesionej przez W. i J.Z. skargi, zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 września 2011r. (sygn. akt II SA/Go 504/11). Sąd podniósł, że na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki adresowanej do A.S., zawierającej sporną decyzję organu I instancji, nie sposób jednoznacznie ustalić, czy doszło do skutecznego jej doręczenia w trybie postanowień art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przesyłka ta została bowiem odebrana przez A.Z., przy czym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brak jest informacji, czy osoba ta uprawniona jest do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika skarżącej. W konsekwencji Sąd uznał, że działania organu administracji były niedostateczne, a przez to naruszające dyspozycję art. 43 i art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W rezultacie ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. ponownie odmówił W.Z. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2011r. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że A.Z. jest osobą upoważnioną do odbioru korespondencji, co potwierdza adnotacja na pocztowym upoważnieniu odbioru tej przesyłki. Organ zaznaczył, że osoba ta odbierała także wcześniejszą korespondencję przesyłaną do pełnomocnika. Podkreślono nadto, że organ I instancji ustalił, iż A.S. udzielił A.Z. pełnomocnictwa pocztowego w dniu [...] maja 2010r., obejmującego odbiór i kwitowanie korespondencji. W ocenie organu II instancji A.Z. jest osobą uprawnioną do odbioru korespondencji pocztowej w imieniu A.S., w tym także zaskarżonej odwołaniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazana decyzja przesłana została na adres umocowanego pełnomocnika, a odwołanie pełnomocnictwa nastąpiło dopiero pismem z dnia [...] maja 2011r. i od tej daty wywoływało skutki z tym związane. W świetle przedstawionych ustaleń termin do wniesienia odwołania upłynął stronie w dniu 11 kwietnia 2011r., a zatem złożone w dniu 9 maja 2011r. odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu. Odnosząc się do złożonego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że strona - ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że jako zainteresowana nie została powiadomiona o wydanej decyzji - nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do dokonania wskazanej czynności.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wniosła W.Z., wskazując, że decyzja z dnia [...] marca 2011r. została wysłana do jej pełnomocnika A.S., który o fakcie wydania i otrzymania decyzji jej nie poinformował. Uchybienie tym obowiązkom spowodowało, że strona nie miała możliwości odwołania się w ustawowym terminie.

Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012r. (sygn. akt II SA/Go 349/12) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uwzględnił wniesioną skargę i uchylił postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Motywując swe rozstrzygnięcie Sąd podkreślił, że termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg od dnia doręczenia decyzji stronie, a brak doręczenia, względnie doręczenie dokonane z obrazą przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego oznacza, że wskazany termin nie rozpoczął biegu. Zdaniem Sądu organ odwoławczy w dalszym ciągu nie ustalił daty początkowej biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Z ustaleń organów administracji wynika bezspornie, że decyzję tę odebrała w dniu 28 marca 2011r. A.Z., posiadająca upoważnienie pocztowe do odbioru pism procesowych kierowanych do A.S., który w przedmiotowej sprawie ustanowiony został pełnomocnikiem stron. Jednakże ze zgromadzonego materiału nie wynika w jakiej dacie przekazała ona decyzję organu pierwszej instancji pełnomocnikowi, a okoliczność ta ma w sprawie zasadnicze znaczenie. W ocenie Sądu doręczenie dokonane A.Z. nie było skuteczne w myśl postanowień Kodeksu postępowania administracyjnego, a tym samym data odbioru przez nią decyzji organu pierwszej instancji nie jest tą datą, od której należy liczyć termin do wniesienia odwołania. Dopiero data odbioru decyzji przez pełnomocnika strony stanowi datę, od której należy liczyć upływ terminu do wniesienia odwołania. Sąd stwierdził, że pełnomocnictwo pocztowe do odbioru pism nie rodzi skutków procesowych wobec strony postępowania administracyjnego, bowiem doręczenie odniesie skutek procesowy wówczas, gdy zostanie dokonane w sposób przewidziany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu nie można przyjąć, że w sytuacji, gdy ustanowiony w sprawie pełnomocnik upoważnił inną osobę do odbioru pism, doręczenie pisma procesowego ustanowionemu w ten sposób pełnomocnikowi rodzi skutki prawne przewidziane w Kodeksie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego – poprzez wadliwą wykładnię art. 43 kpa i w konsekwencji uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki do odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a także art. 151 ppsa – poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że zaskarżone postanowienie narusza prawo.

Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014r. (sygn. akt Il OSK 2292/12) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. do ponownego rozpoznania, wobec uznania zasadności zarzutów naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 40 § 1 oraz art. 58 § 1 kpa, jak również art. 26 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (Dz.U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, iż organ odwoławczy obowiązany jest ustalać dzień przekazania przez A.Z. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011r. pełnomocnikowi W.Z. – A.S., posiadającemu pełnomocnictwo udzielone mu w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż w ramach prowadzonego postępowania organy administracji zobligowane były do kierowania korespondencji na adres prawidłowo ustanowionego pełnomocnika – A.S., rozważył w dalszej kolejności, czy pełnomocnictwo pocztowe, którym legitymowała się A.Z. jest prawnie skuteczne na gruncie postępowania administracyjnego. W tym celu odwołał się do postanowień przepisu art. 26 ustawy Prawo pocztowe, na mocy którego przesyłkę lub kwotę pieniężną określoną w przekazie pocztowym, z zastrzeżeniem ust. 2-6, doręcza się adresatowi pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej (ust. 1), z kolei przesyłka, jeżeli nie jest nadana na poste restante, może być także wydana ze skutkiem doręczenia: przedstawicielowi ustawowemu adresata lub pełnomocnikowi adresata pod adresem wskazanym na przesyłce, przekazie pocztowym lub w umowie o świadczenie usługi pocztowej (ust. 2). Z treści tego unormowania wynika, że pismo może być doręczone pełnomocnikowi adresata ustanowionemu w umowie o świadczenie usługi pocztowej. Doręczenie takie jest uznawane za prawidłowe i wywołujące wszystkie prawem przewidziane skutki. Sąd odwoławczy dostrzegając, że stanowiące instytucję przewidzianą unormowaniami prawa materialnego upoważnienie pocztowe do odbioru pism nie jest regulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdził dalej, że unormowania dotyczące doręczeń zamieszczone w Kodeksie postępowania administracyjnego posiadają charakter przepisów generalnych, natomiast rozwiązania zamieszczone w przepisach ustaw prawa materialnego mogą w tym zakresie wprowadzać odmienności, które kierując się zasadą lex specialis derogat legi generali (przepis szczególny uchyla przepis ogólny) będą miały pierwszeństwo przed unormowaniami o charakterze ogólnym. Nie bez znaczenia jest również i to, że instytucja upoważnienia pocztowego unormowana została w ustawie, a zatem w równoprawnym akcie do Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto w orzecznictwie akcentuje się, że upoważnienie pocztowe jest odmiennym typem pełnomocnictwa i nie ma ono przełożenia na pełnomocnictwo występujące w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z 25 września 2009r., sygn. akt II OSK 1474/08).

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że pełnomocnictwo pocztowe jest szczególnym rodzajem pełnomocnictwa zawieranym na gruncie prawa pocztowego i na jego mocy osoba wskazana w umowie o świadczenie usługi pocztowej działa w imieniu osoby zawierającej taką umowę. Innymi słowy osoba legitymująca się pełnomocnictwem pocztowym na gruncie prawa pocztowego uprawniona jest do odbioru korespondencji kierowanej do adresata ze wszystkimi prawem przewidzianymi skutkami, a to oznacza, że dzień odebrania przez nią korespondencji jest dniem odebrania pisma przez adresata. Tym samym zbędne jest już ustalanie daty przekazania korespondencji jej adresatowi.

Przeprowadzone rozważania posiadać mają kluczowe znaczenie dla oceny zasadności wniesionej skargi kasacyjnej, ponieważ A.S. w dniu [...] maja 2010r. udzielił A.Z. pełnomocnictwa pocztowego, a tym samym upoważnił ją do odbioru kierowanej do niego korespondencji. Skoro A.Z. odebrała decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011r. w dniu 28 marca 2011r. to tym samym jest to dzień jej odbioru przez A.S., będącego pełnomocnikiem W.Z..

Przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na powinność rozważenia przez Sąd pierwszej instancji występowania przesłanek przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, sformułowanych w art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ponadto, wyrokiem z dnia 19 lutego 2014r. (sygn. akt II OSK 2167/12), Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 czerwca 2012r. (sygn. akt II SA/Go 350/12) i oddalił skargę W.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2011r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dokonując na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) ponownej kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem, uznać należało, że postanowienie to nie narusza przepisów prawa, zaś w toku postępowania poprzedzającego jego wydanie nie doszło do uchybień przepisów proceduralnych, mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że sprawa ta przekazana została do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. mocą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2014r. (sygn. akt Il OSK 2292/12), wydanego na skutek skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Sądu z dnia 21 czerwca 2012r. (sygn. akt II SA/Go 349/12). Wobec tego zastosowanie znajduje przepis art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), w myśl którego wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawę przekazano pozostaje związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten przesądzając, że pełnomocnictwo pocztowe, którym legitymowała się A.Z. było prawnie skuteczne na gruncie postępowania administracyjnego, a tym samym uznając, że dzień odebrania przez nią korespondencji (tj. 28 marzec 2011r.) stanowi datę odbioru decyzji przez pełnomocnika W.Z. – A.S., pozostawił do rozważenia tutejszemu Sądowi, czy w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki do przywrócenia W.Z. terminu do wniesienia odwołania.

Przystępując do ponownej kontroli zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r. w zakreślonych orzeczeniem Sądu kasacyjnego ramach kognicji tutejszego Sądu, podnieść na wstępie należy, że przesłanki przywrócenia uchybionego terminu skonkretyzowane zostały przez ustawodawcę w przepisie art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), na mocy którego organy administracji publicznej obowiązane są orzec o jego przywróceniu, gdy: uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony (§ 1), a nadto zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu oraz dopełnił czynności, dla której termin był określony (§ 2). Przepis regulujący przywracanie terminu nie ustanawia hierarchii ważności przesłanek w nim ustanowionych, a zatem niespełnienie choćby jednej z nich przesądza o niedopuszczalności przywrócenia terminu.

W rezultacie przeprowadzonej analizy akt sprawy podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, iż nie zaistniały podstawy do przywrócenia W.Z. terminu do złożenia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2011r. Uwzględniając bowiem, iż W.Z. we wniosku z dnia [...] maja 2011r. o przywrócenie terminu argumentowała tenże wniosek wyłącznie okolicznością nieudolnego działania prawidłowo ustanowionego przez stronę pełnomocnika – A.S., mającego przejawiać się w zaniechaniu powiadomienia mocodawczyni o wydanej decyzji, zgodzić należy się ze stwierdzeniem organu administracji publicznej, iż strona niewątpliwie nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu.

Odnotować przede wszystkim w tym miejscu przyjdzie, że przy badaniu przesłanki braku winy w uchybieniu terminu należy odwołać się do obiektywnego miernika staranności, który – z racji podnoszonej we wniosku argumentacji – oceniać trzeba w odniesieniu do pełnomocnika. Trzeba przy tym brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły dokonanie czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Przeszkoda powodująca uchybienie terminu powinna mieć charakter obiektywny, niezależny od strony, czy jej pełnomocnika oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. W konsekwencji, o braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy nawet przy użyciu przez stronę (jej pełnomocnika) największego w określonym stanie faktycznym wysiłku, nie można było przezwyciężyć przeszkody, która uniemożliwiła dokonanie czynności w terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2001r., sygn. akt I SA 431/00).

Uznać zatem należy, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu, wyłącza możliwość jego przywrócenia. Oznacza to, że podstawą do odmowy przywrócenia terminu będzie nie tylko wina umyślna, ale również niedbalstwo, rozumiane jako niedołożenie należytej staranności w dbałości o swoje interesy, bądź - w przypadku pełnomocnika - o interesy jego mocodawcy. Z tych względów w pełni podzielić należy pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym do ekskulpacji samej strony nie wystarcza powołanie się na zawinienie pełnomocnika, zaś ewentualne zaniedbania pełnomocnika traktuje się jako równoznaczne z zaniedbaniem samej strony (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 1998r., sygn. akt I SA/Gd 1019/97).

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Istota pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym wyraża się w działaniu za stronę i podejmowaniu za nią i w jej interesie wszystkich czynności, jakie zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego strona ta zobowiązana byłaby lub mogłaby podjąć. W orzecznictwie sądów administracyjnych na tle tego przepisu w sposób jednolity przyjmuje się, że czynności pełnomocnika, a także jego zaniechania, wywierają bezpośredni skutek wobec reprezentowanej przez niego strony. Wskazuje się np., że wybór strony co do sposobu reprezentowania jej interesów w postępowaniu, w określonych przepisami granicach jest autonomiczną decyzją strony, która sama, według własnego uznania korzysta z przysługujących jej uprawnień procesowych, by następnie ponosić wynikające z tego konsekwencje (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012r., sygn. akt II OSK 780/11). Stosunek pełnomocnictwa ze swej natury oparty jest na szczególnym zaufaniu mocodawcy do ustanowionego przez niego zastępcy i niesie ze sobą to następstwo, że wszelkie działania czy zaniedbania pełnomocnika odnoszą bezpośredni skutek w sferze praw i obowiązków reprezentowanego. Skutki podejmowanych przez pełnomocnika działań i zaniechań - tak pozytywne, jak i negatywne - obciążają reprezentowanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 1997r., sygn. akt I SA/Gd 1144/97, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 kwietnia 2011r., sygn. akt II SA/Kr 312/11). Z powyższego wynika zatem, iż to strona, decydując się na działanie z pomocą pełnomocnika, ponosi ryzyko takiego wyboru.

Podnieść dalej należy, że twierdzenie strony skarżącej o zaniechaniu powiadomienia jej o wydanej w sprawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego świadczyć mogą jedynie o braku dołożenia należytej staranności przez ustanowionego pełnomocnika, a tym samym o jego winie w uchybieniu terminu. Za orzecznictwem podkreślić w tym miejscu trzeba, iż uchybienie terminu z winy pełnomocnika nie stanowi podstawy do jego przywrócenia stronie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 1995r., sygn. akt SA/Sz 1345/95, z dnia 29 sierpnia 2012r., sygn. akt II FSK 201/11). Nie można bowiem przyjąć, by uchybienie terminowi nastąpiło bez winy podmiotu, który miał podjąć czynność procesową, jeżeli przyczyną tego była działalność lub brak działania osób, którymi podmiot ten posługuje się przy prowadzeniu swoich spraw.

Uwzględniając powyższe za słuszne uznać zatem należy stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zgodnie z którym uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia środka zaskarżenia spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, odnosi negatywne skutki wobec samej strony.

Uznając w konsekwencji, że za podnoszony brak działania pełnomocnika – A.S. odpowiedzialność ponosi sama strona stwierdzić należy, iż brak było podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 58 § 1 kpa i przywrócenia W.Z. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] marca 2011r.

Wskazać w tym miejscu jeszcze należy, iż organ nie dokonywał ustaleń w zakresie tego, czy skarżąca spełniła drugą przesłankę wynikającą z art. 58 kpa, tj. czy złożyła wniosek w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W omawianym stanie faktycznym strona podnosiła, iż uchybienie terminu wynikało z okoliczności nie poinformowania jej o decyzji, jednakże nie podała w jakiej dacie zapoznała się z decyzją. W tej kwestii wezwany w charakterze świadka A.S. zeznał w dniu [...] marca 2012r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, że o treści decyzji poinformował mocodawczynię, jednakże z protokołu nie wynika w jakim dniu czynność ta nastąpiła. Nie zostało zatem ustalone w jakiej dacie ustała przyczyna uchybienia przez W.Z. terminu, którą miało być zaniechanie ustanowionego przez nią pełnomocnika. Powyższe pozostaje jednakże bez wpływu na wynik sprawy, jeśli zważy się, że stwierdzenie spóźnienia w złożeniu wniosku stanowi także podstawę do odmowy przywrócenia terminu, zaś przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w art. 58 § 2 kpa jest niedopuszczalne, o czym stanowi ustawodawca w § 3 powyższego przepisu.

Stwierdzając, iż zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.