Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 154/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o wymeldowanie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta G. orzekł o wymeldowaniu skarżącego J. K. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w G. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 2 czerwca 2015 r.

Wnioskiem z dnia 5 października 2015 r. skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji, powołując się na pogorszenie zdrowia w ostatnim okresie w postaci [...], wzrostu [...], co spowodowało niemożność zapoznania się z decyzją, bowiem przystępując do jej czytania, odczuwał stres i emocje, uniemożliwiające zrozumienie jej uzasadnienia. Dopiero w dacie złożenia wniosku, po kolejnej próbie zapoznania się z decyzją i jej spokojnym przeczytaniu, doszedł do wniosku, że zawiera ona poważny błąd.

Następnie na wezwanie organu, skarżący w uzupełnieniu wniosku, złożył odwołanie od decyzji, zaś w kolejnym piśmie z dnia 18 listopada 2015 r. podał, że przebywa w szpitalu więziennym, gdzie poddany jest całodobowej opiece medycznej, gdyż jest osobą przewlekle chorą, [...],[...], a w ostatnich miesiącach stan jego zdrowia znacznie się pogorszył i przyjmował różne antybiotyki oprócz stałych leków. Do pisma dołączył kopię orzeczenia o niepełnosprawności.

Zaskarżonym postanowieniem, podjętym z upoważnienia Wojewody [...], na podstawie art. 59 § 2 kpa, orzeczono o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy po zacytowaniu treści art. 58 § 1 i 2 kpa, zawierającego przesłanki pozytywne do uwzględnienia wniosku, uznał że w niniejszej sprawie nie został dochowany jedynie warunek w postaci uprawdopodobnienia braku winy strony w uchybieniu terminu.

W ocenie organu, wskazana we wniosku przyczyna w postaci pogorszenia się stanu zdrowia, nie jest wystarczająca do przywrócenia terminu, który upłynął w dniu

16 czerwca 2015 r. Powołując się na wyjaśnienia uzyskane w piśmie Aresztu Śledczego w B. z dnia [...] r., organ odwoławczy ustalił bowiem, że operację [...] wykonano w [...] r., zaś w okresie od [...] do [...] r., skarżący nie przebywał w szpitalu, gdyż nie wymagał tego stan zdrowia, a jedynie w dniach [...] i [...],[...],[...],[...] i [...]r. korzystał z porad ambulatoryjnych. Dwukrotnie korzystał też w tym okresie z przepustek w dniach [...] do [...] oraz [...] do [...] r. W okresie przepustki w dniu [...] r. zabrał z przedmiotowego lokalu wszystkie swoje rzeczy. Nadto organ odwoławczy wskazał na fakt, że skarżący w toku całego postępowania, brał w nim aktywny udział, wnosząc szereg pism. W konkluzji, organ II instancji stwierdził zatem, że sam stan zdrowia wnioskodawcy, który nie uległ pogorszeniu w ostatnim okresie, nie uniemożliwiał mu dochowania terminu do wniesienia odwołania, a skarżący nie dochował należytej staranności.

Stąd też wniosku nie uwzględniono z braku przesłanki z art. 58 § 1 kpa.

W skardze do sądu administracyjnego, J. K. podał, że od dnia [...] r. do dnia [...] r. nieprzerwanie przebywał w Szpitalu Więziennym Aresztu Śledczego w B., gdyż wymagał całodobowej opieki, co potwierdza dołączone zaświadczenie. Ponowił też twierdzenia co do stanu zdrowia, udokumentowanego zaświadczeniami lekarskimi oraz powołał się na złą sytuację majątkową. W dalszej części skargi, skarżący przedstawił zarzuty co do merytorycznego rozstrzygnięcia o wymeldowaniu. Wreszcie, podniósł że wątpliwości Wojewody co do jego stanu zdrowia może rozstrzygnąć jedynie biegły sądowy z zakresu [...] oraz [...] celem oceny, czy istniały przyczyny uniemożliwiające złożenie odwołania od decyzji w terminie. Jego zdaniem, dopiero po przydzieleniu lokalu socjalnego, może nastąpić jego wymeldowanie z przedmiotowego lokalu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Pismem z dnia 16 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu, podtrzymał jego osobistą skargę, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz rozpoznania sprawy na rozprawie celem przesłuchania skarżącego na okoliczność zaistniałych przeszkód do złożenia odwołania w terminie oraz daty ich ustania.

Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Organ odwoławczy prawidłowo rozważył bowiem okoliczności faktyczne w oparciu o należycie zebrany materiał dowodowy i na tej podstawie trafnie doszedł do przekonania o braku ustawowej przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania.

Zgodnie z art. 58 § 1 kpa, w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Przepis ten jednoznacznie wskazuje na ciężar uprawdopodobnienia tej przesłanki przez stronę. W niniejszej sprawie zbędne było powoływanie biegłego celem oceny stawu zdrowia skarżącego. Istotne było jedynie ustalenie, czy w okresie otwartym do wniesienia odwołania jego stan zdrowia uniemożliwiał mu wniesienie odwołania.

Jest poza sporem, że decyzja o wymeldowaniu została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 2 czerwca 2015 r. Ustawowy termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 16 czerwca 2015 r. (art. 129 § 2 kpa). W okresie osadzenia w zakładzie karnym, przebywał stale w izbie chorych ze względu na leczenie po [...] r. oraz konieczność zabezpieczenia przed zakażeniami od innych osób. Taki stan rzeczy wynika jednoznacznie z przywołanego przez organ odwoławczy pisma Dyrektora Aresztu Śledczego w B. Oczywiste jest jednak, że zły stan zdrowia, nie stanowił przeszkody w aktywnym udziale w postępowaniu administracyjnym, co dokumentują akta sprawy. W okresie od dnia [...] do dnia [...] r., czyli w terminie otwartym do wniesienia odwołania, skarżący nie tylko nie przebywał w szpitalu, lecz nie korzystał z pomocy medycznej, np. z powodu [...], dolegliwości [...], czy podenerwowania, które to dolegliwości zgłaszał dopiero we [...] i [...] r. Tego rodzaju fakty wynikają jednoznacznie z treści powyższego pisma. Co więcej, w dniach [...] do [...] r. skarżący korzystał z przepustki w trakcie której zabrał z przedmiotowego lokalu, z którego nastąpiło wymeldowanie wszystkie rzeczy. Tego rodzaju okoliczności faktycznych skarżący nie zanegował w skardze, ani też ustaleniom organu nie przeczy dołączone zaświadczenie. Nie podważając zatem co do zasady twierdzeń skarżącego co do złego stanu zdrowia, sąd administracyjny podzielił pogląd organu administracyjnego, że nie uniemożliwiało to skarżącemu wniesienia odwołania w ustawowym terminie. Odwołanie nie wymaga wszak precyzyjnego uzasadnienia i postawienia zarzutów. Wystarczające jest wyrażenie niezadowolenia z decyzji. Skarżący nie wykazuje też nieporadności w załatwianiu spraw urzędowych.

Dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu bez znaczenia jest też jego sytuacja majątkowa i osobista. Wreszcie na tym etapie postępowania nie podlega badaniu zgodność z prawem decyzji organu I instancji o wymeldowaniu.

W efekcie, prawidłowo organ odwoławczy nie dopatrzył się ustawowej przesłanki przywrócenia uchybionego terminu w postaci braku winy, rozumianego jako obiektywna przeszkoda, uniemożliwiająca wniesienie odwołania.

Zatem skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718).

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uzasadniały przepisy art. 119 pkt 3 i art. 120 cyt. ustawy. Odnosząc się do żądania pełnomocnika skarżącego skierowania sprawy na rozprawę celem przesłuchania skarżącego, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 tej ustawy, sąd administracyjny władny jest jedynie do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu. Stąd też wniosek nie mógł odnieść skutku.