Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2294/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do emerytury policyjnej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M. P. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...]. Decyzją tą organ, na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.), stwierdził utratę z dniem [...] maja 2008 r. prawa do emerytury policyjnej i postanowił o wstrzymaniu jej wypłaty od dnia [...] czerwca 2008 r.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, wskazując, że narusza ona w sposób rażący przepisy art. 2 i 32 Konstytucji RP. Podniósł, że jego zdaniem nowe przepisy mają zastosowanie wyłącznie do zdarzeń zaistniałych po dacie wejścia w życie nowych przepisów w całości a nie tylko w części, dlatego należy stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji, w trybie art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że niniejsza sprawa należy do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych, w której właściwy jest sąd powszechny, zaś skarżący skorzystał z przysługujących mu środków prawnych i wniósł odwołanie do Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych. Postępowanie sądowe w tej sprawie zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...]. Wskazał również, ze skarżący już raz złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], która postanowieniem tego Sądu z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1563/10 została odrzucona, jako niepodlegająca kontroli sądu administracyjnego.

Pełnomocnik organu wniósł jednocześnie o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego.

Skarżący w piśmie z dnia 28 października 2011 r. odnosząc się do zagadnienia dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji - powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego, sygn. akt II UZP 3/10, stwierdzającą niedopuszczalność postępowań przed sądem powszechnym od odwołań od decyzji zaskarżonych w trybie art. 156 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 39 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.).

Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji, w stosunku do funkcjonariuszy m.in. Policji, organ emerytalny określony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Od decyzji, o której mowa w ust. 1, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego (art. 32 ust. 4). Natomiast stosownie do art. 39 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, prawo do świadczeń ustaje w razie skazania funkcjonariusza, który ma ustalone prawo do emerytury lub renty, prawomocnym wyrokiem sądu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 tej ustawy, tj. wtedy, gdy nastąpi skazanie emeryta albo rencisty prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem czynności służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe popełnione przed zwolnieniem ze służby, co powoduje utratę prawa do zaopatrzenia emerytalnego na podstawie ustawy.

Jednocześnie z art. 11 przedmiotowej ustawy wynika, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy (...), stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Oznacza to, że w sprawach zaopatrzenia emerytalnego, a do takich należy niniejsza sprawa, odwołanie od decyzji organu emerytalno-rentowego rozpatrywane jest przez sąd powszechny. Ustawodawca przyjął bowiem, że w tego rodzaju sprawach zainteresowanemu przysługuje odwołanie do sądu powszechnego, według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, o czym strona została prawidłowo pouczona przez organ w zaskarżonej decyzji. Skarżący skorzystał z przysługującego mu prawa i wniósł odwołanie od zaskarżonej decyzji do Sądu Okręgowego w [...] Wydział Ubezpieczeń Społecznych. Zaś toczące się w tej sprawie postępowanie sądowe zakończyło się prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2009 r., sygn. akt [...].

Odnosząc się do powołanej przez skarżącego uchwały Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt II UZP 2/10, publ. LEX nr 565768, stwierdzić należy, że dotyczy ona odwołania od decyzji wojskowego organu emerytalnego wydanej w trybie nadzwyczajnym, z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana w trybie zwykłym, w związku z powyższym przedmiotowa uchwała nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja w sprawie dotyczącej prawa do zaopatrzenia emerytalnego, nie podlega kontroli sądu administracyjnego i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Sąd nie orzekł o kosztach, bowiem zgodnie z art. 200 powołanej ustawy, w pierwszej instancji zwrot kosztów postępowania przysługuje jedynie skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi.