Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 909/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art.22, art. 29, art. 32, art. 39
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi G. L. i J. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 12 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia stanu poprzedniego w części kartograficznej operatu ewidencyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia 26 maja 2011 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Skarga G. L. i J. G., zarejestrowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w pod sygn. akt sygn. akt III SA/Gd 909/13 dotyczy decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 12 września 2013 r., nr [...], na mocy której utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 26 maja 2011 r. nr [...], który odmówił przywrócenia stanu poprzedniego w części kartograficznej operatu ewidencyjnego polegającego na przywróceniu granicy na odcinku pomiędzy działką nr 187 i działką nr 3220/2 w obrębie W., gmina S.

Z uzasadnień decyzji wynikają następujące istotne okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy:

Pismem z dnia 1 września 2009 r. G. L. i J. G. wnieśli o przywrócenie na mapie ewidencyjnej stanu poprzedniego, tj. granic na odcinku pomiędzy działką nr 187 (własność wnioskodawców) oraz działką nr 3220/2 (własność Skarbu Państwa - Lasy Państwowe), według przebiegu wynikającego z materiałów przedłożonych przez wnioskujących. Wnoszący wskazali, że w miejsce granicy tych działek została wrysowana droga jako przedłużenie drogi usytuowanej na działce nr 189, stanowiącej własność Powiatu . Wnieśli również o cofnięcie wniosku o podział działki nr 189, o co wystąpił Starosta .

Starosta decyzją z dnia 25 marca 2010 r., nr [...] odmówił wnioskodawcom wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w przedmiocie sprostowania zmiany wprowadzonej na mapie ewidencyjnej dotyczącej działki nr 189 położonej w obrębie W., gmina S..

Wnioskodawcy wnieśli odwołanie od ww. decyzji.

Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 15 września 2010 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Następnie decyzją z dnia 26 maja 2011 r., nr [...] Starosta, na podstawie art. 7d, art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), § 46 oraz § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), ponownie odmówił przywrócenia stanu poprzedniego w części kartograficznej operatu ewidencyjnego polegającego na przywróceniu granicy na odcinku pomiędzy działką nr 187 i działką nr 3220/2 w obrębie W., gmina S.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala stwierdzić, iż aktualny operat ewidencyjny działek nr 187 i nr 189 w obrębie W., jest zgodny ze stanem prawnym ujawnionym w księgach wieczystych dotyczących tych działek. W okolicznościach sprawy nie ma podstaw do przywrócenia stanu poprzedniego na mapie ewidencyjnej. W szczególności w zasobie geodezyjno-kartograficznym Starostwa Powiatowego nie ma operatu technicznego wskazującego na inny przebieg granic.

Po rozpatrzeniu odwołania stron Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w decyzją z dnia 14 marca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

G. L. i J. G. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 343/12,

Wyrokiem z dnia 29 listopada 2012 r., syng. akt III SA/Gd 343/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w z dnia 14 marca 2012 r., nr [...].

W uzasadnieniu wskazano, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w na mocy postanowienia Głównego Geodety Kraju był właściwy jedynie do rozpatrzenia odwołania od decyzji Starosty z dnia 25 marca 2010 r.,[...]. Nie był natomiast właściwy do rozpatrzenia odwołania od późniejszej decyzji tego organu z dnia 26 maja 2011 r., nr [...], przez co zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Na tym etapie postępowania Sąd uznał, że merytoryczna analiza pozostałych podniesionych w skardze zarzutów byłaby przedwczesna.

W konsekwencji wydanego wyroku, pismem z dnia 22 marca 2013 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zawiadomił Głównego Geodetę Kraju, że wyłącza się ze sprawy dotyczącej rozpatrzenia odwołania G. L. i J. G. od decyzji Starosty z dnia 26 maja 2011 r.

Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. Główny Geodeta Kraju wyznaczył Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa do rozpatrzenia powyższego odwołania.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 12 września 2013 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 26 maja 2011 r. nr [...].

Organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania i zasadniczo podzielił argumentację organu pierwszej instancji. Podkreślił, że historia zmian w ewidencji gruntów i budynków od 1991 r., wprowadzonych w odniesieniu do działek nr 187 oraz nr 189 wskazuje, iż granice nieruchomości nie uległy zmianie. Ponadto granice nieruchomości nr 187 i nr 214 (własność skarżących) zostały określone w operacie technicznym wznowienia granic z 1991 r. Operat został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W omawianym operacie znajduje się protokół graniczny z dokładnym opisem granic działki nr 187 na odcinku z działką drogową nr 189. Protokół ten został podpisany przez wnioskodawców. Do ewidencji gruntów i budynków wprowadzono również wydzielone działki nr 189/1 i nr 189/2 po podziale działki nr 189. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że skarżący nie podpisywali protokołu wznowienia granic w 1991 r., organ wskazał, że zarzut ten został już zbadany i wyjaśniony przez Prokuraturę Rejonową, która postanowieniem z dnia 7 maja 2010 r. umorzyła śledztwo w sprawie sfałszowania podpisów pod protokołem. Organ podkreślił, że dane wykazane obecnie w operacie ewidencyjnym są zgodne ze stanem prawnym ujawnionym w księgach wieczystych, a skarżący nie mają żadnych praw własności do działki nr 189, co potwierdził także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Ol 344/10.

Organ przyznał, że na skutek błędu w części map przedstawionych przez strony w toku niniejszego postępowania faktycznie nie widnieje odcinek drogi 189 graniczący z działką nr 187, będącą własnością G. L. i J. G.. Jednakże z analizy całej dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że sporny odcinek drogi jest aktualnie prawidłowo wykazany w ewidencji. Istnienie drogi potwierdzają bowiem nie tylko ww. operaty techniczne oraz dokumenty, ale także pierworys z 1962 r. oraz kopia mapy z 1976 r. Organ prowadzący ewidencję wyraźnie wyjaśniał już wnioskodawcom, że granica ich nieruchomości została ustalona podczas prac geodezyjnych polegających na wznowieniu dziełek nr 187 i 214. Wznowione granice działek nie zostały jednak wówczas wkreślone przez geodetę na mapę ewidencyjną. Błąd ten ostatecznie został jednak sprostowany na podstawie materiałów źródłowych tj. opisanej wyżej dokumentacji.

Nie uznano także zasadności podnoszonych przez odwołujących się twierdzeń o konieczności wyłączenia: pracownika Starostwa Powiatowego - W. T., Starosty, a także organu odwoławczego tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego.

W skardze wniesionej na opisaną na wstępie decyzję G. L. i J. G. zarzucili organom rozpatrującym sprawę naruszenie art. 7, 75 § 1, 76, 77, 80, 24 § 3, 24 § 1 pkt 5, 25 § 1 pkt 2 Kpa.

Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego i poprzedzającej ją decyzji Starosty , ewentualnie o uchylenie decyzji odwoławczej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając skargę G. L. i J. G. wskazali, że podtrzymują stanowisko, które wyrazili w postępowaniu toczącym się przed sądem w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt III SA/Gd 343/12, z wyjątkiem zarzutu, na skutek uwzględnienia którego WSA wydał wyrok, stwierdzający nieważność decyzji bez dalszego merytorycznego rozpoznania zarzutów skarżących.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej – p.p.s.a. , normującej postępowanie przed sądami administracyjnymi.

Skarga jest uzasadniona albowiem zaskarżone decyzje podjęto z naruszeniem przepisów postępowania, a w rezultacie – z naruszeniem przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy.

Przy ocenie postępowania wszczętego na wniosek skarżących z dnia 1 września 2009 r. już na wstępie, zważywszy ilość zgromadzonej dokumentacji, można powiedzieć, że obie strony sporu nie dążyły do szybkiego zakończenia postępowania posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia – jak wymagają tego art. 7 i 12 kpa, - co w efekcie zapewne utrudnia załatwienie sprawy zgodnie z interesem społecznym i słusznym interesem strony skarżącej

Należy również zauważyć, że w osnowie decyzji organu I instancji wskazano, że odmawia się przywrócenia stanu poprzedniego w części kartograficznej operatu ewidencyjnego na granicy działek nr 187 i 3220/2, a uzasadnienia decyzji omawiają przebieg części granic dziełek nr 187 i 189. Działka nr 3220/2 jest własnością Skarbu Państwa, pozostającą w użytkowaniu Lasów Państwowych lecz przedstawiciela [...] Nadleśnictwo [...] nie zawiadamiano o toczącym się postępowaniu, co pozostaje w sprzeczności z obowiązkiem wynikającym z § 45 ust. 3 w zw. z § 37-39 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38 poz.454 ze zm.), tj. rozporządzenia przywoływanego jako prawna podstawa rozstrzygnięć w tej sprawie.

Jak wynika z pierwotnego wniosku, skarżący, powziąwszy wiadomość o wszczęciu prac geodezyjnych w celu podziału działki nr 189 obrębu W., gm. S., będącej własnością Powiatu, sąsiadującej z działką skarżących o nr 187, zauważyli, że w operacie ewidencji gruntów dorysowano (wrysowano) granicę działek 187 i 189 inaczej, niż wynikało to z dokumentów uzyskanych przez skarżących od organów administracji w chwili nabywania na własność – od Skarbu Państwa, dzierżawionych wcześniej działek o nr 187 i 214 (aktem notarialnym Rep.A.Nr [...] z dnia 24.09.199 r.).

Postępowanie, jakie wszczęto i prowadzono w tej sprawie wskazuje, że organy przeoczyły na wstępie potrzebę wyjaśnienia, czy wskazywane pisma skarżących zmierzają do kwestionowania li tylko danych zawartych w ewidencji gruntów czy też – o czym świadczą dokumenty zgromadzone w aktach, a również – treść decyzji organu odwoławczego z dnia 12 września 2013 r., w której znaczącą część poświęcono przekonywaniu skarżących, że obszar (wielkość) nieruchomości skarżących odpowiada obszarowi (wielkości) nabytej w 1991 r. działki , - zmierzają w istocie do ponownego ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych nr 187 i 189.

W ocenie sądu w składzie orzekającym jest bowiem oczywistym, że skarżącym chodzi o to, że "wrysowanie" w mapę ewidencyjną innej niż wcześniej granicy działek, zmienia granice nabytej nieruchomości, zatem – wkracza w sferę zmiany przedmiotu własności ( patrz pismo skarżących z dnia 9 lutego 2010 r. – zażalenie na czynności Starosty ), zatem – było i jest sporem co do przebiegu linii granicznych.

Organy ewidencyjne przyznały w toku postępowania, że sporny odcinek granicy został na mapie ewidencyjnej dorysowany (wkreślony), bowiem granica na styku działek nr 187 i 189 została ustalona podczas prac geodezyjnych, polegających na wznowieniu granic działek 187 i 214 w dniu 11.05.1991 r., a istniejący przez pewien czas błąd na mapach ewidencyjnych spowodował, że pochodne tego opracowania nie odzwierciedlały właściwego stanu prawnego (pismo Starostwa do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 25.02.2010r., strona 11 uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji).

W zaskarżonych decyzjach organy orzekające podały, że pomimo wskazanej nieprawidłowości, podstawą ustalenia i późniejszego wrysowania granic działki nr 187 był operat techniczny nr [...] dotyczący wznowienia granic. Operat, znajdujący się w aktach w postaci kserokopii, nazwany operatem technicznym pomiaru rozgraniczenia uzupełniającego, dotyczy wznowienia granic działek nr 187.188, 214 i zawiera, m.in. protokół graniczny oraz korektę powierzchni działki nr 187 (z dotychczasowej 0,53a na 0,47 a). Z korekty, wynikającej z porównania mapy z terenem widać, że pierwotnie znaki graniczne działki nr 187 znajdowały się w obszarze oznaczonym na mapce jako użytek gruntowy"dr" (str.4 operatu technicznego).

W decyzji organu I instancji z dn.26.05.2011 r., zaaprobowanej przez organ odwoławczy, organ ten stwierdził, że " zastrzeżenia dotyczące granic działki nr 187 ustalonych na podstawie operatu nr [...] nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu administracyjnym" (podstawy prawnej tego twierdzenia nie przytoczono), lecz nie wyjaśnił skarżacym, w jakim trybie powinno to nastąpić.

Następnie, powołując się na art. 39 ust. 1 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne ( Dz. U. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) w omawianej decyzji podano, cyt., "że ustalone uprzednio znaki graniczne mogą być wznowione, jeżeli istnieją dokumenty na określenie ich pierwotnego położenia. Strona kwestionująca położenie znaków granicznych może wystąpić o rozstrzygnięcie spornej sprawy do sądu."

Ostatnio przytoczone stwierdzenia są prawdziwe, jednak nie wiadomo, jakie mają one znaczenie w realiach tej sprawy. Z akt sprawy wynika, że spór co do przebiegu granic działek nr 187 i 189 powstał po zleceniu prac geodezyjnych w związku nabyciem przez skarżących działek od Państwowego Funduszu Ziemi w 1991 r.

Wykonanie operatu nr [...] zleciło Biuro Geodezji i Terenów Rolnych w w dn. 2 maja 1991 r. Jak wynika z treści tego dokumentu dotyczy on zarówno wznowienia znaków jak i – rozgraniczenia uzupełniającego (patrz: operat, akta adm.).

Wbrew obowiązującym przepisom (art. 32 ustawy, § 38 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków) znajdująca się w aktach dokumentacja nie zawiera informacji o zawiadomieniu – za zwrotnym potwierdzeniu odbioru lub za pokwitowaniem) o zamierzonych czynnościach stron postępowania (G. L., J. G. i przedstawiciela Lasów Państwowych), a fakt obecności przy czynnościach strony skarżące w niniejszym postępowaniu konsekwentnie negują (kwestionują).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że postępowanie karne prowadzone przez organy prokuratury w sprawie sfałszowania podpisów G. L. i J. G. na protokole granicznym z maja 1991 r. zostało umorzone lecz brak informacji z jakiej przyczyny (braku zaistnienia przestępstwa, przedawnienia, nieustalenia sprawcy) nie pozwala na ocenę, czy czynności wznowienia znaków granicznych i rozgraniczenia przeprowadzone zostały w 1991 r. w obecności stron postępowania.

Protokół graniczny operatu– jak wynika z jego części wstępnej - dotyczy działek 214 i 187 z działkami 215,216/2 i 216/1 i 188, nie odnosi się zatem do spornej w niniejszym postępowaniu granicy działek 187 i 189 mimo, iż w treści protokołu jest o niej mowa.

W opisywanej sytuacji, tj. błędów i niedokładności omawianego operatu, kwestionowaniu przez stronę skarżącą faktu obecności przy czynnościach i podpisania protokołu, początkowego nie-wkreślenia, a następnie wkreślenia "z urzędu" w mapy ewidencyjne części spornej granicy, a w szczególności – kwestionowania przez skarżących przebiegu granic działek 187 i 189, organy ewidencyjne winny przeprowadzić z urzędu ponownie prace geodezyjne mające na celu rzetelne ustalenie

przebiegu spornych granic, co przewidują przepisy zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków (§§ 37 ust. 1,39 i n.) jak i art. 29 i n. ustawy – Prawo Geodezyjne i Kartograficzne.

Dopiero zgodne z prawem przeprowadzenie wstępnych prac geodezyjnych, o jakich mowa w art. 31-34 ustawy i brak rezultatów ustalenia spornych granic na mocy ugody lub decyzji otworzy stronie skarżącej drogę do rozstrzygnięcia sporu przed sądem powszechnym. W tym miejscu zauważyć należy, że ewidencja gruntów nie może przesądzać kwestii własności nieruchomości.

Pamiętać również należy, że nie wszystkie grunty pod drogami, (definiowanymi zgodnie z regulacjami ustawy o drogach publicznych) mogą w ewidencji gruntów i budynków zostać sklasyfikowane jako droga "dr". W załączniku nr 6 (Zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych) do rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków przyjęto, że do użytku gruntowego o nazwie "drogi" zalicza się grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, natomiast grunty zajęte pod wewnętrzną komunikację gospodarstw rolnych, leśnych oraz poszczególnych nieruchomości nie są drogą na potrzeby ewidencji, tylko grunty te wlicza się do przyległego do nich użytku gruntowego. Być może z tego względu skarżący byli wcześniej tak informowani bądź nadal pozostają w przeświadczeniu, że w granicach działki nr 187 nabyli również sporny odcinek drogi.

W zaskarżonych decyzjach jako prawną podstawę orzekania powołano przepisy – w II instancji: § 44 pkt.2, 45 ust. 1, 46 ust.2 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz.454) i 46 oraz 47 tego rozporządzenia (tak – organ I instancji).

Rozpatrujące sprawę organy przeoczyły jednak, że w przypadku, gdy przy aktualizacji operatu dane wynikające z dokumentacji nie są wiarygodne bądź gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych stron lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, a w przypadku sporządzania dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych - odpowiednio stosuje przepisy § 37-39.

Ponieważ o zmianach dokonanych w ewidencji, polegających na "wkreśleniu" przebiegu części granicy pomiędzy działkami Nr 187 i 189, wbrew wymogom § 49 ust.1 pkt.4 skarżący nie zostali zawiadomieni i nie mieli możliwości uczestniczenia w aktualizacji danych w sposób określony przepisami rozporządzenia, a zarzuty merytoryczne podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji i w skardze są w części uzasadnione mając na względzie niedoskonałości i błędy opisanego operatu nr [...], będącego podstawą aktualizacji danych ewidencyjnych, skarga G. L. i J. G. została uwzględniona, a zaskarżone decyzje uchylone na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie uchybiły obowiązkom należytego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy ( w tym – m. In. nie ustaliły precyzyjnie treści żądania stron), uchybiły obowiązkom prawidłowego przeprowadzenia postępowania ewidencyjnego i to zarówno w 1991 r. jak i w toku tego postępowania, wszczętego wnioskiem stron (tj. obowiązkom wynikającym z przepisów rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków powołanych jako podstawa orzekania ), w wyniku czego przebieg granicy między przedmiotowymi działkami nr 187 a 189 nadal pozostaje sporny jak wynika z akt sprawy.

Przy ponownym rozpoznawaniu wniosku skarżących organy ustalą rzeczywistą treść żądań strony skarżącej i w zależności od treści skonkretyzowanego wniosku przeprowadzą stosowne postępowanie z poszanowaniem praw stron postępowania. O postępowaniu, skoro dotyczyć ono będzie aktualizacji przebiegu części granic działki nr 189 zawiadomić należy również władających działkami przylegającymi do spornego odcinka (§ 38 rozporządzenia).

Pozostałe zarzuty podniesione w skardze sąd uznał za nieuzasadnione bądź – nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.