Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 987/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2010 r. sprawy ze skargi M.F. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, 2) zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego M.F. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w O. postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania M.F. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim, z uwagi na okoliczność zaistnienia zagadnienia prawnego, do czasu podjęcia przez Prokuratora Okręgowego w G. śledztwa o popełnienie przez niego czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 293 § 1 k.k. i innych.

W dniu 23 marca 2010 r. wyżej wymieniony wniósł zażalenie od powyższego postanowienia, wnosząc o jego uchylenie i podnosząc, iż jego sprawa karna dotyczy przestępstw [...], w których do chwili obecnej nie ustalono pokrzywdzonych. Ponadto zdarzenia te miały miejsce 6 lat temu, a śledztwo jest zawieszone od 4 lat. W jego ocenie nie istnieje w stosunku do niego obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a tym samym nic nie stoi na przeszkodzie, aby wydać mu broń myśliwską.

Po rozpoznaniu zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia

[...] maja 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw.

z art. 144 oraz art. 97 § 1 pkt 4 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jest to jedna z obligatoryjnych podstaw zawieszenia postępowania, a zatem w przypadku jej wystąpienia organ prowadzący postępowanie obowiązany jest z urzędu je zawiesić. Na gruncie ustawy o broni i amunicji jedną z przesłanek wydania decyzji administracyjnej

w sprawie pozwolenia na posiadanie broni stanowi toczące się przeciwko osobie ubiegającej się o to prawo postępowanie karne, m.in. o przestępstwo przeciwko mieniu (art. 15 ust. 1 pkt 6). Tego rodzaju sytuacja karno-procesowa należy do sfery ustaleń faktycznych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, co pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Podkreślił, że inaczej jest w sytuacji, gdy postępowanie karne, po przedstawieniu zarzutu popełnia przestępstwa określonej osobie, jak w niniejszej sprawie, jest zawieszone. Stan zawieszenia oznacza, że postępowanie to – z przyczyn formalnych – nie toczy się, a w powołanym art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazano na toczące się postępowanie karne. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że zawieszone postępowanie karne w sprawie przeciwko M.F. stanowi przeszkodę, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji fakt, iż sprawa karna jest w stanie zawieszenia nie oznacza, że postawione stronie zarzuty zostały unieważnione. Tak więc wyjaśnienie statusu tej sprawy jest kwestią zasadniczą, od rozstrzygnięcia której przez Prokuraturę Okręgową w G. zależy rozpatrzenie sprawy administracyjnej M.F.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.F. wniósł o uchylenie postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. oraz utrzymującego go w mocy postanowienia z dnia [...] marca 2010 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Wnoszący skargę wskazał na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 622/08, w którym stwierdzono, że w przypadku gdy sprawca (posiadacz broni) nie został skazany prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, powzięcie uzasadnionej obawy musi być poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem dowodowym, w toku którego w sposób nie budzący wątpliwości zostanie ustalone, że konkretna osoba należy do kręgu osób, których zachowanie budzi uzasadnione obawy, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W jego ocenie zrównanie osoby prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z osobą, wobec której postępowanie karne o popełnienie wymienionych przestępstw dopiero się toczy narusza zasadę domniemania niewinności wyrażona w art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 42 ust. 3 Konstytucji RP i art. 5 § 1 k.p.k., zgodnie z którym oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem Sądu.

Podkreślił, że nie został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo przeciwko mieniu, a jedynie toczy się przeciwko niemu postępowanie karne (od 6 lat, a od 4 lat zawieszone), a zatem na tym etapie trudno określić kiedy powyższa sprawa zostanie ostatecznie rozstrzygnięta.

Wskazał również, iż w przedmiotowej sprawie całkowicie pominięto jego cechy osobowe oraz związek przyczynowy między zarzucanym mu czynem a jego postępowaniem, które stwarzałoby obawy, że użyje on broni w celach sprzecznych

z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Zwrócił uwagę na nieposzlakowaną opinię w swoim środowisku, fakt założenia rodziny, prowadzenia własnej firmy oraz dotychczasowe postępowanie jak: niekaralność, opanowanie, zrównoważenie, nienadużywanie alkoholu co, jego zdaniem, gwarantuje, że użyje broni palnej myśliwskiej

w celach łowieckich zgodnie z obowiązującymi normami i zasadami sztuki strzeleckiej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji stanowił art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Określa on jedną

z przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego przez organ, stosownie do którego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Pojęcie zagadnienia wstępnego użyte w powołanym przepisie jest sporne, niemniej przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. są kwestie (zagadnienia) prawne, które ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej.

Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie, należy zatem przyjąć, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu

i zagadnienie to może być przedmiotem odrębnego postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi tu zatem o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz

o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd.

Wskazać należy, że zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte oraz rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 maja 1998 r., sygn. akt I SA 1874/97, z dnia 30 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1982/00, z dnia 21 września 2001 r., sygn. akt I SA 2314/00).

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 427/02 (niepubl.) podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe.

Musi więc istnieć wyraźny związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji nieprawidłowo oceniły, iż pomiędzy sprawą karną, która została zawieszona do czasu podjęcia przez Prokuratora Okręgowego w G. śledztwa o popełnienie przez M.F. czynu z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 293 § 1 k.k., a postępowaniem administracyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej występuje zależność, o jakiej mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a w związku z tym niezasadnym było zawieszenie postępowania administracyjnego.

Nie można bowiem uznać, że podjęcie postępowania karnego, w którym M.F. jest podejrzany o popełnienie wskazanego wyżej czynu, jest warunkiem wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, zaś bez takiego rozstrzygnięcia wydanie decyzji w tej sprawie nie jest możliwe.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W ocenie Sądu fakt zawieszenia postępowania karnego nie stanowi przeszkody w wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, bowiem w postępowaniu administracyjnym nie przesądza się o winie za czyn karalny, lecz ustala się, czy po przedstawieniu zarzutów popełnienia przestępstwa w związku z toczącym się postępowaniem karnym w zakresie prawa publicznego istnieje uzasadniona obawa, że posiadana przez wnioskodawcę broń może być użyta

w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.