Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 262/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2008-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2 ust.3 pkt 3b, art. 25 ust.1 pkt 3
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie asesor WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi Zakładu [...] A. - Spółka z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień, czerwiec i grudzień 1999 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2004 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] grudnia 2003 r., nr [...], w której po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji określił Zakładowi Wytwórczo-Handlowemu "A" Spółka z o. o. w Ł. (dalej również jako "Spółka") za miesiące kwiecień i czerwiec 1999 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w miejsce wykazanej przez podatnika w deklaracji VAT-7 oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe, natomiast za grudzień 1999 r. określił nadwyżkę podatku należnego nad naliczonym w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

Organ odwoławczy stwierdził m.in., że Spółka wystawiając fakturę VAT

nr F [...] i wykazując ją w deklaracji VAT-7 nieprawidłowo zakwalifikowała przeniesienie prawa wieczystego użytkowania gruntów w trybie przepisów art. 453 k.c. jako czynność zwolnioną od podatku od towarów i usług. Powołał się przy tym m.in. na regulacje art. 2 ust. 3 pkt 3b i art. 4 ust. 1 ustawy z 8 stycznia 1993 r.

o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, Dz. U. Nr 11, poz. 50

ze zm. (dalej w skrócie: "ustawa o VAT"). Ponadto, organ na podstawie art. 25 ust. 1

pkt 3 ustawy o VAT zakwestionował podatek naliczony związany z wydatkami, które w ocenie organu nie miały związku z przychodami Spółki.

Od decyzji tej Spółka wniosła do tut. Sądu skargę. Po jej rozpoznaniu Sąd, wyrokiem z 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Bk 123/04, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że na prawidłowość określenia podatku od towarów i usług

w niniejszej sprawie rzutowała decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] marca 2004 r., nr [...], wydana w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, która została uchylona wyrokiem z 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Bk 124/04. Ponadto, zdaniem Sądu, organ podatkowy winien odnieść się do twierdzeń Spółki, że przyjęta do określenia podatku należnego za grudzień 1999 r. wartość budynków i budowli znajdujących się w L. została zawyżona.

W wyniku powyższego Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] października 2005 r., nr [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji i stwierdzając, że rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, wykraczającego poza kompetencje organu odwoławczego, przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...] stycznia 2006 r. nr [...] określił Spółce "A": za kwiecień i czerwiec 1999 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika odpowiednio w kwocie [...] zł i [...] zł w miejsce wykazanej przez podatnika w deklaracji VAT-7 odpowiednio w wysokości [...] zł i [...] zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe odpowiednio w kwotach [...] zł i [...] zł; natomiast za grudzień 1999 r. określił zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł

w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek podatnika w wysokości [...] zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł.

Również i od tej decyzji Spółka wniosła odwołanie, które Dyrektor Izby Skarbowej w B. rozpatrzył [...] maja 2006 r., wydając decyzję nr [...], utrzymującą w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż Spółka "A" nabyła w grudniu 1997 r. od [...] Przedsiębiorstwa Budowlanego w L., prawo wieczystego użytkowania działek gruntu nr [...] i [...] za cenę [...] zł oraz budynki i budowle znajdujące się na tych działkach za cenę [...] zł (akt notarialny Rep. A nr [...] z [...] grudnia 1997 r.). Następnie Spółka w trybie art. 453 Kodeksu cywilnego przeniosła prawo wieczystego użytkowania w/w działek oraz prawo własności do znajdujących się na nich budynków i budowli stanowiących odrębne od gruntu przedmioty własności na rzecz "AG" Spółka z o.o.

z siedzibą w K., w zamian za zwolnienie z długu. Dług ten powstał z tytułu nieopłaconych dostaw środków ochrony roślin udokumentowanych fakturami wystawionymi przez "AG" oraz wystawionej noty odsetkowej. Powyższe wynika z aktu notarialnego Rep. A nr [...] z [...] listopada 1999 r. W dokumencie tym strony określiły wartość transakcji na kwotę [...] zł, bez podziału na wartość prawa wieczystego użytkowania gruntów oraz wartość znajdujących się tam budynków i budowli. W dniu [...] grudnia 1999 r. Spółka "A" wystawiła fakturę VAT nr [...], w której powyższą czynność zakwalifikowała do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Jako przedmiot sprzedaży wskazała nieruchomość w L. zgodnie z aktem notarialnym. Następnie Spółka w deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 r. wykazała ją w poz. 19 "Sprzedaż zwolniona od podatku oraz sprzedaż objęta w całości zaniechaniem ustalania zobowiązań podatkowych i poboru podatków".

W ocenie organu odwoławczego postępowanie Strony było nieprawidłowe. Spółka "A" wystawiając fakturę VAT nr [...] i wykazując ją w deklaracji VAT-7, nieprawidłowo zakwalifikowała powyższą sprzedaż do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy rozporządzeń wykonawczych

nie przewidują możliwości zwolnienia od podatku przedmiotowej czynności.

W wystawionej fakturze nr [...] oraz w deklaracji VAT-7 za grudzień 1999 r. Spółka nie mogła więc wykazać transakcji przeniesienia prawa wieczystego użytkowania gruntów w zamian za zwolnienie jako zwolnionej od podatku, bowiem czynność taka nie podlega podatkowi od towarów i usług. Zdaniem organu, odmiennie natomiast przepisy traktują budynki i budowle. Dyrektor Izby Skarbowej przywołał przy tym treść przepisów art. 2 ust.3 pkt 3b, art. 4 pkt 1, art. 15 ust. 2a i art. 15 ust. 3 ustawy o VAT. Jednocześnie podniósł, że w akcie notarialnym nr [...] z [...] listopada 1999 r. strony transakcji nie określiły wartości będących przedmiotem wydania budynków i budowli. Wartości tej nie określiła również Spółka w toku prowadzonego postępowania podatkowego. Wielokrotnie wzywana przez organ pierwszej instancji unikała współpracy w wyjaśnieniu sprawy, dostarczenia dowodów i określenia wartości budynków i budowli. W związku z powyższym organ pierwszej instancji zobowiązany był do określenia wartości towarów będących przedmiotem transakcji. Postanowieniem z [...] czerwca 2002 r., nr [...], Inspektor Kontroli Skarbowej powołał biegłego do wyceny wartości rynkowej prawa wieczystego użytkowania gruntu, który wycenił je na kwotę [...] zł (zgodnie z cyt. art.15 ust.2a ustawy o VAT z podstawy opodatkowania wyłącza się wartość gruntu). Wartość budynków i budowli ustalona jako różnica pomiędzy ogólną wartością transakcji a wartością prawa wieczystego użytkowania gruntów wyniosła więc według biegłego: brutto - [...] zł, netto - [...] zł. Z aktu notarialnego nr [...] z [...] grudnia 1997 r. zgodnie, z którym Spółka nabyła przedmiotową nieruchomość wynika, że wartość nabytych budynków i budowli wyniosła: brutto - [...] zł, netto - [...] zł. W związku z tym organ pierwszej instancji mając na uwadze zasadę, że wszelkie wątpliwości rozstrzyga się na korzyść strony za podstawę opodatkowania przyjął wartość mniejszą tj. cenę, jaką Spółka zapłaciła przy nabyciu przedmiotowej nieruchomości.

Organ podniósł, że ustawodawca w przepisach ustawy o podatku od towarów

i usług (art.15 ust. 2a) unormował, iż z podstawy opodatkowania wyłącza się wartość gruntu. Zasadnie zatem powołano biegłego do wyceny prawa wieczystego użytkowania gruntów, a postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2003 r. odmówiono przeprowadzenia dowodu dotyczącego wyceny budynków i budowli wchodzących w skład przedmiotowej nieruchomości. Ponadto dokonanie aktualnej wyceny budynków i budowli jest niecelowe. Transakcja miała miejsce w 1999 roku,

a zatem aktualna wycena nie odzwierciedlałaby stanu rzeczywistego, jaki istniał

w chwili jej zawierania. Ponadto o fakcie, że przedmiotowe budynki i budowle przedstawiały określoną wartość świadczy również, iż sporna nieruchomość wydzierżawiana była przez Spółkę "A" osobom trzecim. Ponadto w sprawie przesłuchano świadków - przedstawicieli podmiotów wynajmujących od Spółki powierzchnię użytkową na przedmiotowej nieruchomości. Organ wskazał,

że świadkowie zeznali, że stan techniczny budynków znajdujących się w L. umożliwiał im prowadzenie działalności gospodarczej o profilu zbliżonym

do [...] Przedsiębiorstwa Budowlanego. Przesłuchani świadkowie twierdzą, że stan techniczny budynków na koniec 1999 r. nie różnił się wiele od stanu w momencie sprzedaży przez LPB Spółce "A" w 1997 r.. Zdaniem jednego z przesłuchanych, proces niszczenia i dewastacji rozpoczął się od 2000 r., po przejęciu przez firmę AG. tej nieruchomości. Ustalono także, iż Spółka "A" w 1998 i 1999 roku przedmiotowe środki trwałe amortyzowała wg stawki 10%. Za wartość początkową budynków i budowli przyjęła cenę ich nabycia wyszczególnioną w akcie notarialnym z 1997 r. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, iż zasadnie opodatkowano stawką 22% czynność polegającą na przeniesieniu własności budynków i budowli w miejsce świadczenia pieniężnego, natomiast przeniesienie prawa wieczystego użytkowania gruntów potraktowano jako czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji zasadnie również pozbawił Spółkę prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie

art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, określonego w fakturach: nr [...] z [...] kwietnia 1999 r. wystawionej przez "Centralę [...]" Sp. z o.o. w O. za czynsz najmu za I kwartał 1999 r. magazynu w O.; nr [...] i [...] z [...] czerwca 1999 r., wystawionych przez Przedsiębiorstwo [...] "C" Sp. z o.o. w Ł. za wynajem lokalu; nr [...] z [...] czerwca 1999 r. wystawionej przez Kancelarię Notarialną Notariusza W. B. W. z Ł. za sporządzenie aktu notarialnego Rep. A nr [...]; nr [...] i [...] z [...] grudnia 1999 r. wystawionych przez Firmę M. J. W. w Z. za najem lokalu w G. Organ wskazał,

że zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, podatnik nie ma prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony udokumentowany fakturami stwierdzającymi nabycie towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób niepozwalający

na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów

w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

Z powyższą decyzją Dyrektora Izy Skarbowej z [...] maja 2006 r. nie zgodziła się Spółka i wywiodła do tut. Sądu skargę, wnosząc o jej uchylenie. Rozstrzygnięciu organu odwoławczego zarzucono brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności

w sprawie, błędną ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie

oraz naruszenie prawa materialnego, a szczególnie ustawy o VAT za 1999 r. Spółka nie zgodziła się z naliczeniem podatku od towarów i usług w wysokości 22 % od sprzedaży budynków firmie "AG" Sp. z o.o. w K. Wskazała, że nieruchomość sprzedana firmie "AG" dotyczyła wyłącznie wartości wieczystego użytkowania. Budynki natomiast nie przedstawiały żadnej wartości, gdyż stanowiły ruinę. W tym zakresie wnoszono o powołanie biegłego w zakresie wyceny budynków i budowli, który to wniosek nie został uwzględniony.

Zdaniem Spółki również wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków określonych w protokole kontroli jest niezasadne. Wydatki te były kosztem uzyskania przychodu, a wyeliminowanie ich z kosztów i pozbawienie możliwości odliczenia VAT, nie znajduje żadnego potwierdzenia prawnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podkreślenia wymaga, że uwzględnienie skargi może nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miałoby ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogłoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę

do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270

ze zm.). W przedmiotowej sprawie Sąd nie stwierdził istnienia którejś z wymienionych przesłanek.

W sprawie występują dwa sporne elementy, które doprowadziły organ do wydania skarżonej decyzji. Pierwszy z nich dotyczy kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług przeniesienia przez Spółkę na rzecz [...] kontrahenta prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków

i budowli, w zamian za zwolnienie z długu. Druga kwestia dotyczy natomiast pozbawienia Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur nr [...] z [...] kwietnia 1999 r., nr [...] i [...] z [...] czerwca 1999 r., nr [...] z [...] czerwca 1999 r. oraz nr [...] i [...].

Odnosząc się do pierwszej w wyżej wymienionych kwestii, należy zauważyć, że w art. 2 ustawy o VAT ustawodawca określił czynności podlegające opodatkowaniu VAT. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy, opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten stosuje się również m.in. do wydania towarów lub świadczenia usług w miejsce świadczenia pieniężnego, o czym stanowi art. 2 ust. 3 pkt 3b ustawy o VAT, znajdujący zastosowanie w niniejszej sprawie. Przykładem objętego hipotezą cytowanej normy wydania towarów w miejsce świadczenia pieniężnego, będzie niewątpliwie sytuacja mająca miejsce w niniejszej sprawie, gdy strony zobowiązania umownego ustalą, iż zamiast świadczenia pieniężnego, dłużnik wypełni swoje zobowiązanie i zwolni się z długu poprzez wydanie określonych towarów lub wykonanie usług (zob. np. T. Michalik "Ustawa o VAT. Komentarz" C.H. BECK, Warszawa 2002, s. 39).

Organy prawidłowo zatem przyjęły, że dokonane przez Spółkę przeniesienie na rzecz [...] kontrahenta prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków i budowli, w zamian za zwolnienie z długu, jest wydaniem towarów w miejsce świadczenia pieniężnego w rozumieniu art. 2 ust. 3 pkt 3b ustawy o VAT. Skutki podatkowe takiej czynności trzeba jednak rozpatrywać oddzielnie dla transakcji przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu, oddzielnie zaś dla transakcji przeniesienia własności budynków i budowli posadowionych na przedmiotowym gruncie. Opodatkowanie VAT będzie bowiem podlegać wydanie takich rzeczy, które są towarami w rozumieniu ustawy o VAT.

Definiując dla potrzeb omawianej ustawy termin "towar", art. 4 pkt 1 ustawy

o VAT przewiduje, że przez pojęcie to rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności określonych w art. 2, które wymienione są w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej. W realiach niniejszej sprawy opodatkowaniu podlegać będzie więc, jedynie przeniesienie własności budynków

i budowli posadowionych na gruncie, który również był przedmiotem transakcji, zwalniającej Spółkę z długu wobec [...] kontrahenta. Grunt jako taki oraz związane z tym gruntem prawo użytkowania wieczystego nie podlega bowiem opodatkowaniu VAT, z uwagi na fakt, iż czynność wydania gruntu obciążonego prawem użytkowania wieczystego, nie jest wydaniem towaru w rozumieniu ustawy o VAT. Dlatego też organy prawidłowo przyjęły do opodatkowania VAT czynność przeniesienia własności budynków i budowli, znajdujących się na przekazanym przez Spółkę gruncie w zamian za zwolnienie z długu.

Podstawą opodatkowania czynności określonych m.in. w art. 2 ust. 3 pkt 3b ustawy o VAT, jest wartość towarów lub usług obliczona według cen sprzedaży stosowanych w obrotach z głównym odbiorcą (odbiorcami), a w przypadku braku odbiorcy - według przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości lub na danym rynku z dnia przekazania, zamiany lub darowizny, zmniejszona o kwotę należnego podatku (zob. art. 15 ust. 3 ustawy o VAT). Zgodnie natomiast

z art. 15 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku sprzedaży budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, z podstawy opodatkowania wyłącza się wartość gruntu.

Jako, że z aktu notarialnego dokumentującego transakcję przeniesienia przez Spółkę prawa wieczystego użytkowania przedmiotowych działek oraz prawa własności do znajdujących się na nich budynków i budowli stanowiących odrębne

od gruntu przedmioty własności na rzecz Spółki "AG" w zamian za zwolnienie z długu, nie wynika, jaka jest wartość budynków będących przedmiotem wydania, a Spółka w toku postępowania nie wskazała ich wartości, organ przeprowadził postępowanie dowodowe, celem ustalenia wartości tychże budynków i budowli. Dopuszczono zatem dowód z opinii biegłego, który najpierw ustalił wartość rynkową prawa wieczystego użytkowania gruntu. Wartość budynków i budowli biegły wycenił natomiast jako różnicę pomiędzy ogólną wartością transakcji, a wartością prawa wieczystego użytkowania gruntów ([...] zł netto). Niemniej jednak organ, mając na uwadze zasadę, że wszelkie wątpliwości rozstrzyga się na korzyść strony, za podstawę opodatkowania przyjął wartość mniejszą tj. cenę, jaką Spółka zapłaciła przy nabyciu przedmiotowej nieruchomości, czyli kwotę [...] zł netto.

Ustalenia organu są prawidłowe. Dopuszczając dowód z opinii biegłego,

organy uczyniły to w celu określenia podstawy opodatkowania poprzez różnicę między ceną sprzedaży całej nieruchomości a wartością prawa wieczystego użytkowania gruntów. Taka metodyka wynika z art. 15 ust. 2a ustawy o VAT. Ostatecznie jednak przyjęły wartość niższą, to jest taką jaką Spółka przyjęła nabywając przedmiotowe budynki. Zdaniem Sądu organy nie miały obowiązku dokonywać aktualnej na czas postępowania wyceny wartości tychże budynków. trzeba bowiem pamiętać, że transakcja przeniesienia ich własności miała miejsce

w 1999 r. Ponadto organ wykazał, że twierdzenia Spółki, iż budynki nie przedstawiały żadnej wartości, są nieuzasadnione. Ocena zeznań świadków oraz pozostałego materiału dowodowego została przeprowadzona prawidłowo i znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W tym stanie rzeczy prawidłowo zatem opodatkowano transakcję przeniesienia przez Spółkę prawa własności budynków

i budowli.

Odnośnie pozbawienia Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur nr [...] z [...] kwietnia 1999 r., nr [...] i [...] z [...] czerwca 1999 r., nr [...] z [...] czerwca 1999 r. oraz nr [...] i [...], Sąd zauważa, że zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego.

W cyt. wyżej wyroku I SA/Bk 123/04 zapadłym w niniejszej sprawie, tut. Sąd wyraził pogląd, że nie zostało należycie wyjaśnione zagadnienie zakwestionowania przez organy zaliczenia przez Spółkę do kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych na wynajem pomieszczeń magazynowych. Zdaniem Sądu, organy

nie wykazały wówczas, że w momencie zawierania umów najmu wydatki te były niecelowe oraz, że nie miały uzasadnienia w prowadzonej działalności gospodarczej. Sąd powołał się przy tym na wyrok w sprawie I SA/Bk 124/04, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. i uznał, że rozstrzygnięcie w zakresie tego podatku rzutuje na prawidłowość określenia VAT za poszczególne miesiące 1999 r.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że skarżona wcześniej przez Spółkę decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] maja 2006 r., wydana w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1999 r. (nr [...]), jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] stycznia 2006 r., zostały uchylone w ramach autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i przekazane do ponownego rozpatrzenia (zob. decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w tym przedmiocie z [...] czerwca 2006 r., nr [...]). Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B., decyzją z [...] maja 2007 r., nr [...], określił Spółce "A" stratę w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w innej kwocie niż zadeklarowana przez Spółkę. Organ uznał, że kwoty wydatków wynikające z w/w faktur nie stanowią dla Spółki kosztów uzyskania przychodów. Powyższa decyzja Dyrektora UKS stała się decyzją ostateczną, albowiem strona

nie wnosiła od niej odwołała (k. 153-164 akt sądowych).

W tych okolicznościach, uznając, że wydatki wynikające z kwestionowanych faktur, nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, organy prawidłowo w niniejszej sprawie pozbawiły Spółkę prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tychże faktur. Zastosowanie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT nie budzi zatem wątpliwości.

Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności wskazują, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja jest zgodna z prawem. Organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, znajdujące zastosowanie w sprawie. Również postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami prawa.

Dlatego też skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, o czym orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi