Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 878/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 art. 67b par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Starszy asystent sędziego Paweł Pijewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej oraz rozłożenie na 47 rat zaległości wynikającej z decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 878/15

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. w sprawie umorzenia M. A. odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej wynikającej z decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych przed upływem 5 lat od daty nabycia, naliczonych na dzień złożenia wniosku, tj. na 19 stycznia 2015r. w kwocie 5.213,00 zł oraz rozłożenia na 47 rat zaległości wynikającej z ww. decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 17.119,00 zł.

W uzasadnieniu powyższej decyzji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w wysokości 17.563,00 zł.

W dniu 19 stycznia 2015 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wpłynął wniosek M. A. o rozłożenie na raty zaległości podatkowej oraz umorzenie odsetek za zwłokę wynikających z ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona podała, że utrzymuje się z emerytury w kwocie 1.061.56 zł i po opłaceniu mediów, zakupie niezbędnych środków czystości i leków, na życie pozostaje Jej niewielka kwota. Ponadto strona posiada zadłużenie z tytułu pożyczki pieniężnej. Strona zadeklarowała spłatę obciążającej Ją zaległości podatkowej w miesięcznych ratach w wysokości 300,00 zł każda do lipca 2016 r., a następnie po dokonaniu spłaty ww. pożyczki zobowiązała się do dokonywania wpłat rat w wysokości 400.00 zł miesięcznie.

W dniu 2 lutego 2015 r. strona dokonała uzupełnienia ww. wniosku m.in. o dokumenty dotyczące pomocy publicznej, w tym wniosek przedsiębiorcy o udzielnie pomocy publicznej z dnia 30 stycznia 2015r. W jego uzasadnieniu podniosła te same argumenty co we wniosku z dnia 19 stycznia 2015 r. Ponadto przedstawiła okoliczności powstania zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych z odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od daty nabycia.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zakończył postępowanie podatkowe w sprawie wnioskowanej ulgi wydaniem w dniu 16 lutego 2015 r. decyzji, którą uwzględnił w całości wniosek strony i umorzył odsetki za zwłokę od zaległości podatkowej wynikającej z decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych przed upływem 5 lat od daty nabycia w kwocie 5.213,00 zł oraz rozłożył na 47 rat zaległość wynikającą z ww. decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 17.119,00 zł. Przedmiotową decyzją organ pierwszej instancji udzielił wnioskowanej pomocy de minimis.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie.

W uzasadnieniu strona podniosła, że nie zgadza się ze stwierdzeniem organu podatkowego, że nie zostało złożone oświadczenie o skorzystaniu z ulgi meldunkowej. Wskazała, że przedmiotowe oświadczenie zostało złożone 26 maja 2011r. w Urzędzie Skarbowym w Z. Strona wyjaśniła, że w sprzedanym mieszkaniu była zameldowana na pobyt stały w okresie od 05.05.2006r. do 06.06.2011r. Zgodnie z pouczeniem i informacją urzędnika Urzędu Skarbowego w Z. wymagane oświadczenie należało złożyć w ciągu 14 dni od daty podpisania aktu notarialnego, co miało miejsce w dniu 19 maja 2011 r. Oświadczenie dotyczące sprzedaży mieszkania własnościowego w Z. nabytego na podstawie umowy o przekształceniu spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu z dnia 13 grudnia 2007 r. - zostało złożone dnia 26 maja 2011r., sprawdzone przez urzędnika Urzędu Skarbowego w Z., stwierdzającego, że jest prawidłowa treść oświadczenia.

Strona szczegółowo opisała okoliczności złożenia w Urzędzie Skarbowym w S. rozliczenia rocznego za 2011 r., wniosku o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z ulgi meldunkowej oraz zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o spełnieniu warunków do zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów uzyskiwanych z odpłatnego zbycia nieruchomości, nabytych od dnia 1 stycznia 2007 r. i w konsekwencji złożenia skargi do WSA w Łodzi.

Końcowo strona zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o uwzględnienie uzupełnienia dotyczącego ulgi meldunkowej, złożonego w Urzędzie Skarbowym w S. w dniu [...]r.

Utrzymując decyzję organu I instancji w mocy Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w badanej sprawie stanowi art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a ponadto przytoczył treść ww. przepisu oraz art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 2 tej ustawy.

Dokonując analizy pojęcia "ważny interes podatnika" i "interes publiczny", podkreślono, że podejmowanie decyzji w przedmiocie przyznania ulg podatkowych - jakkolwiek dokonywane w oparciu o zasadę podmiotowej indywidualizacji sytuacji majątkowej podatnika - nie może następować w oderwaniu od całokształtu polityki fiskalnej realizowanej przez Państwo za pośrednictwem organów podatkowych. W takim rozumieniu, organy podatkowe, dokonując rozstrzygnięć w przedmiocie ulg podatkowych, oprócz interesu podatnika muszą równocześnie uwzględniać także fakt, iż należności podatkowe stanowią podstawowe źródło dochodów budżetowych Państwa.

Zauważono, iż ustawodawca ustanawiając możliwość udzielenia ulgi podatkowej przepisem prawa wprowadził konstrukcję tzw. uznania administracyjnego, a to oznacza, że organ podatkowy może przychylić się do wniosku strony, ale nie jest do tego zobligowany nawet wtedy, gdy istnieją okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi. Istotne jest jedynie to, czy prawidłowo przeprowadzone zostało postępowanie wyjaśniające wszystkie okoliczności sprawy.

Dalej podniesiono, że ze złożonego oświadczenia o sytuacji finansowej podatnika wynika, że strona prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie. Źródłem dochodów strony jest emerytura w wysokości 1.061,56 zł miesięcznie. Prowadzona przez stronę działalność gospodarcza w zakresie usług paramedycznych pod nazwą Pracownia A M. A. została zawieszona z dniem 22.12.2014r. Majątek osobisty strony stanowi mieszkanie własnościowe o pow. 46,57 m kw. Jako obciążające stronę zobowiązania finansowe wykazano zobowiązanie z tytułu kredytu udzielonego przez A S.A. w dniu 01.07.2014r. na zakup łóżka składanego do masażu kręgosłupa w wysokości 2.542,08 zł, którego miesięczna rata wynosi 140,00 zł. Strona ponosi koszty związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego w łącznej kwocie 410,00 zł (w tym: czynsz 250,00 zł, gaz 60,00 zł, energia około 50,00 zł, telefon 50,00 zł). Ponadto ponosi wydatki związane z zakupem środków czystości w kwocie około 100,00 zł miesięcznie i leków w kwocie około 50,00 zł. Strona nie posiada żadnych ruchomości, papierów wartościowych oraz środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym. Przeanalizowano również zeznania skarżącej o wysokości osiągniętego dochodu – poniesionej straty za lata 2011-2013.

Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego stwierdził, że uzyskany w 2013 r. dochód z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 495,66 zł oraz dochód z tytułu rent/emerytur w wysokości 14.760,18 zł, jak i konieczność ponoszenia bieżących wydatków związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego i zobowiązań z tytułu zaciągniętego kredytu w łącznej kwocie około 700,00zł miesięcznie nie daje możliwości jednorazowej spłaty zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. w wysokości 17.119,00 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 5.213,00 zł.

Ponadto z dniem 22 grudnia 2014 r. strona zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą i obecnie utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1.061,56 zł miesięcznie. Wskazano, że choć objęte wnioskiem zaległości podatkowe nie są wynikiem zdarzeń nadzwyczajnych, lecz wiążą się z koniecznością odprowadzenia należnego podatku w oparciu o obowiązujące przepisy prawa podatkowego, to jednak za istotną w niniejszej sprawie należy uznać postawę strony, która poprzez złożenie wniosku o rozłożenie na raty obciążającej Ją zaległości podatkowej wyraża świadomość istnienia obowiązku zapłaty oraz podejmuje działania zmierzające do jej uregulowania.

Organ II instancji jako słuszne ocenił uznanie Naczelnika Urzędu w S., że w sprawie zaistniały ustawowe przesłanki warunkujące udzielenie obu ulg, wskazane w art. 67b § 1 pkt 2, art. 67a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej oraz rozporządzeniu Komisji (UE) NR 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. We z 24.12.2013r. L 352/1).

Organ odwoławczy zauważył również, że podnoszone przez stronę okoliczności sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w Z. przed upływem 5 lat od daty nabycia oraz możliwość skorzystania z tzw. ulgi meldunkowej były przedmiotem szczegółowej analizy na etapie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją wymiarową z dnia [...] r., określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w kwocie 17.563 zł.

Ponadto wskazano, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] r. odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o spełnianiu warunków do zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów uzyskiwanych z odpłatnego zbycia nieruchomości, nabytych od dnia 01.01.2007 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że termin ten, jest terminem materialno-prawnym (określającym powstanie lub ustanie pewnych praw i obowiązków), a więc terminem, który nie podlega przywróceniu, gdyż wraz z jego upływem określone prawo wygasa. Wygaśnięcie prawa przesądza o tym, że nie można go reaktywować. Następnie w wyniku rozpatrzenia zażalenia na ww. postanowienie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. rozstrzygnięciem z dnia [...] r. utrzymał w mocy ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.. Na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18.06.2014r. sygn. akt I SA/Łd 4/14 oddalił skargę strony.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł., strona wykorzystała już możliwość kwestionowania ustaleń organu podatkowego w zakresie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej, zastrzeżeń takich nie może podnosić w toku odrębnie prowadzonego postępowania ulgowego.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uznał, że zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do wydania prawidłowego merytorycznie rozstrzygnięcia. Jego analiza wskazuje, że organ pierwszej instancji, wydając zaskarżoną decyzję wyjaśnił i wziął pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne - istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności wydanie ww. decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem podatkowym przy zachowaniu zasady pisemności i zapewnieniu w nim czynnego udziału strony. Nie naruszono zasad ogólnych postępowania, w tym zasady zaufania do organów podatkowych, udzielono ulgi zgodnie z wnioskiem M. A., a przedstawiane przez stronę zarzuty interpretować należy jako subiektywne poczucie krzywdy wnioskodawcy w rozpatrywanej sprawie.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. M. A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

W złożonej skardze strona opisała postępowanie organu pierwszej instancji w jej sprawie (w zakresie wymiaru zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych przed upływem 5-ciu lat) i powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu w zakresie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o spełnianiu warunków do skorzystania z ulgi meldunkowej.

Strona skarżąca wyjaśniła, że nie rozumie dlaczego pomija się uzupełnienie oświadczenia o spełnieniu warunków do skorzystania z ulgi meldunkowej złożone w Urzędzie Skarbowym w Sieradzu i nie respektuje prawa, które przysługuje obywatelowi w demokratycznym kraju.

Strona podkreśliła, że Izba Skarbowa w Ł. nie przychyliła się do jej prośby i nie uznała uzupełnienia z dnia 22 maja 2014 r., dotyczącego oświadczenia złożonego 26 maja 2011 r. Skarżąca wniosła o nakazanie Izbie Skarbowej w Ł. potwierdzenia stanu faktycznego o 12-miesięcznym okresie zameldowania i uznania ulgi meldunkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r., pełnomocnik skarżącej ustanowiony z urzędu popierał złożoną skargę i tytułem uzupełnienia wskazał na naruszenie przepisów art. 67a § 1 pkt 2 i 3 oraz 67b § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie pełnomocnik nie złożył wniosku o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i nie złożył oświadczenia o jej nieopłaceniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie skarga nie jest uzasadniona, bowiem organy podatkowe nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów proceduralnych w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną wydanych w tej sprawie decyzji jest m.in. art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2004 r. Nr 93, poz. 894 ze zm.), dalej O.p., zgodnie z którym organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a. W świetle art. 67a § 1 pkt 3 ww. ustawy organ podatkowy może ponadto umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Z kolei w myśl art. 67b § 1 pkt 2 wyżej powołanej ustawy organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielić ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w ww. art. 67a, które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w bezpośrednio obowiązujących aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de mininimis.

Interpretacja powyższych przepisów i ich prawidłowe zastosowanie musi uwzględniać ten podstawowy fakt, że przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy. Z istoty zaś uznania administracyjnego wynika, że organ podatkowy ma swobodę wyboru określonego rozwiązania (por. wyrok NSA z dnia 26 września 2002 r. III SA 659/2001, ONSA 2003/3 poz. 105 wydany na tle analogicznego unormowania zawartego wcześniej w art. 67 o.p. oraz aprobującą glosę do tego orzeczenia M. Jaśkowskiej, zamieszczoną w OSP 2003/9 poz. 112). Zatem nawet ustalenie istnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 2 i 3 o.p., nie wiąże organu podatkowego, to znaczy organ podatkowy nie musi podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może (w ramach swego uznania) zadecydować o odmowie przyznania ulgi, nawet wówczas, gdy istnieje "ważny interes podatnika", czy też "interes publiczny".

Zakres sprawowanej przez Sąd kontroli decyzji uznaniowych jest znacznie ograniczony. Sprowadza się on zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. Prawidłowe zastosowanie art. 67a o.p. wiąże się bowiem z obowiązkiem ustalenia przez organ podatkowy, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. W konsekwencji organ podatkowy powinien w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, by na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Jest zatem obowiązany dokładnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy (art. 122 o.p.), a w szczególności w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.) oraz wszechstronnie i wnikliwie rozważyć całokształt tego materiału (art. 191 o.p.). Dopiero po ustaleniu w sposób właściwy stanu faktycznego sprawy może dokonać prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie art. 67a o.p.

Oceniając zaskarżoną decyzję w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu Dyrektora Izby Skarbowej. Organ podatkowy zebrał i ocenił materiał dowodowy dotyczący sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej. Ponadto umożliwił stronie czynny udział w postępowaniu wzywając do złożenia informacji o jej sytuacji finansowej oraz materialnej, a także informując o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o możliwości wypowiedzenia się co do tego materiału. Organ podatkowy nie naruszył zatem zasad prowadzenia postępowania dowodowego.

Mając na uwadze treść ww. art. 67a § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej zasadnie organy podatkowe skoncentrowały się na ocenie, czy sytuacja skarżącej uzasadnia przyjęcie, że za wnioskowanym przez nią umorzeniem odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej wynikającej z decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych przed upływem 5 lat od daty nabycia w kwocie 5.213,00 zł oraz rozłożeniem na 47 rat zaległości wynikającej z ww. decyzji w wysokości 17.119,00 zł, przemawia istnienie jej ważnego interesu lub interesu publicznego.

Sąd podziela utrwalony już w orzecznictwie pogląd o wyjątkowym charakterze ulgi, jaką jest umorzenie czy też rozłożenie na raty należności podatkowych.

W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że o istnieniu ważnego interesu strony decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o zastosowaniu ulgi lub nie. Podkreśla się przy tym, iż ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie zastosowania ulgi. Ponieważ instytucja ulgi ma charakter wyjątkowy (zasadą jest bowiem płacenie podatków), uzasadnieniem jej zastosowania będzie wystąpienie względów nadzwyczajnych i okoliczności, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podmiotu wnioskującego o ulgę (zob. S.Babiarz, B.Dauter, B.Gruszczyński, R.Hauser, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek; Ordynacja podatkowa. Komentarz; Wydawnictwo Prawnicze LexixNexis, Warszawa 2004; s. 253).

Również "interes publiczny", o jakim mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, nie został przez ustawodawcę zdefiniowany. Pojęcie to powinno być oceniane z uwzględnieniem wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów państwa. Przy jego ocenie należy też uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie całego społeczeństwa, kosztami udzielonej w ten sposób pomocy, na tle sytuacji finansowej państwa. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanych wyżej wartości.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że na dzień złożenia wniosku stronę obciążały zaległości podatkowe wynikające z decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011r. od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w wysokości 17.119.00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 5.213,00 zł. Jeśli chodzi o sytuację skarżącej ustalono, że strona prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, źródłem jej dochodów jest emerytura w wysokości 1.061,56 zł miesięcznie. Prowadzona przez stronę działalność gospodarcza została zawieszona z dniem 22.12.2014r. Majątek osobisty strony stanowi mieszkanie własnościowe o pow. 46,57 m kw. Jako obciążające stronę zobowiązania finansowe wykazano zobowiązanie z tytułu kredytu udzielonego przez A S.A. w dniu 01.07.2014r. w wysokości 2.542,08 zł, którego miesięczna rata wynosi 140,00 zł. Strona ponosi koszty związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego w łącznej kwocie 410,00 zł (w tym: czynsz 250,00 zł, gaz 60,00 zł, energia około 50,00 zł, telefon 50,00 zł). Ponadto ponosi wydatki związane z zakupem środków czystości w kwocie około 100,00 zł miesięcznie, leków w kwocie około 50,00 zł. Strona nie posiada żadnych ruchomości, papierów wartościowych oraz środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym.

Biorąc pod uwagę zeznania skarżącej o wysokości osiągniętego dochodu-poniesionej straty, zasadnie w opinii Sądu organy uznały, że uzyskany przez nią w 2013r. dochód z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 495,66 zł oraz dochód z tytułu rent/emerytur w wysokości 14.760,18 zł, jak i konieczność ponoszenia bieżących wydatków związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego i zobowiązań z tytułu zaciągniętego kredytu w łącznej kwocie około 700,00zł miesięcznie, nie daje możliwości jednorazowej spłaty zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r. w wysokości 17.119,00 zł oraz odsetek za zwłokę w kwocie 5.213,00 zł.

Zdaniem Sądu, organy podatkowe właściwie oceniły sytuację skarżącej i okoliczności podnoszone przez nią w toku postępowania, uznając w rezultacie, iż choć objęte wnioskiem zaległości podatkowe nie są wynikiem zdarzeń nadzwyczajnych, lecz wiążą się z koniecznością odprowadzenia należnego podatku w oparciu o obowiązujące przepisy prawa podatkowego, to jednak za istotną dla rozstrzygnięcia należy uznać postawę strony, która poprzez złożenie wniosku o rozłożenie na raty obciążającej Ją zaległości podatkowej podejmuje działania zmierzające do jej uregulowania.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że słusznie organy podatkowe uznały, iż uzasadnione jest wyrażenie zgody na udzielenie wnioskowanej ulgi podatkowej w postaci rozłożenia na raty zaległości podatkowej oraz umorzenia odsetek za zwłokę, co pozwoli wywiązać się stronie z ciążącego na niej obowiązku podatkowego, bez znacznego uszczerbku dla sytuacji finansowej, a także przyczyni się do efektywnej zapłaty zaległości podatkowej na rzecz Skarbu Państwa.

W opinii Sądu, w sprawie zaistniały ustawowe przesłanki warunkujące udzielenie ulgi, wskazane przez ustawodawcę w art. 67a i 67b Ordynacji podatkowej. Należy przy tym podkreślić, że organy uwzględniły w całości wniosek strony udzielając pomocy de minimis w zakresie wskazanym w zaskarżonej decyzji, dlatego niezrozumiałym jest kwestionowanie przez skarżącą ww. rozstrzygnięcia korzystnego dla niej.

Zaznaczyć też trzeba, że podnoszone przez stronę okoliczności sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w Z. przed upływem 5 lat od daty nabycia oraz możliwość skorzystania z ulgi meldunkowej były przedmiotem szczegółowej analizy na etapie postępowania podatkowego zakończonego decyzją wymiarową z dnia [...] r., określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych w kwocie 17.563 zł. Decyzja ta jest ostateczna, gdyż strona nie złożyła odwołania. Ponadto, jak słusznie podniesiono w zaskarżonej decyzji na stronie 7, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia 02.10.2013r. odmówił stronie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia o spełnianiu warunków do zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów uzyskiwanych z odpłatnego zbycia nieruchomości, nabytych od dnia 01.01.2007r., a w uzasadnieniu postanowienia wskazano, że ww. termin jest terminem materialno-prawnym, który nie podlega przywróceniu, gdyż wraz z jego upływem określone prawo wygasa. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. rozstrzygnięciem z dnia [...] r. utrzymał w mocy ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S., a na skutek złożonej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18.06.2014r. sygn. akt I SA/Łd 4/14 oddalił skargę strony. Zatem, strona wykorzystała już możliwość kwestionowania ustaleń organu podatkowego w zakresie przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia uprawniającego do skorzystania z ulgi meldunkowej i zastrzeżeń takich nie może podnosić w toku postępowania ulgowego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd nie stwierdził w tej sprawie naruszenia przepisów prawa. Zdaniem Sądu, organy obu instancji w sposób wyczerpujący uzasadniły swoje stanowisko, opierając je na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Oceniły przedstawione przez skarżącą przyczyny, dla których domagała się ona rozłożenia zaległości podatkowych na raty i umorzenia odsetek od zaległości wynikających z decyzji określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. od dochodów z odpłatnego zbycia nieruchomości przed upływem 5 lat od nabycia. Wyjaśniły również powody, dla których uznały, iż wniosek podlega uwzględnieniu w całości.

W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania, gdyż skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Doradca podatkowy przed zamknięciem rozprawy nie wnosił o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu i nie złożył oświadczenia o jej nieopłaceniu.

P.C.