Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 798/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2009-10-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2009r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

M.N. do skargi na wymienioną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej załączył formularz wniosku PPF, w którym zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych, uzasadniając wniosek stwierdzeniem, że nie jest w stanie ponieść tego ciężaru bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Zadeklarował, że uzyskuje 1800 zł brutto z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, dochody żony to 1000 zł (również brutto). Na utrzymaniu skarżącego pozostaje sześcioletnia córka. Jako majątek wnioskodawca wskazał mieszkanie

o wielkości 68 m² i samochód Skoda Octawia.

Na wezwanie o dodatkowe oświadczenie o stanie majątkowym i możliwościach płatniczych, skierowane w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- zwanej dalej P.p.s.a., skarżący nie odpowiedział.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono, co następuje:

Skarżący zawnioskował o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, tj. w zakresie częściowym. Art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. warunkuje przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w takim zakresie od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użyte przez ustawodawcę określenie "gdy osoba ta wykaże" wskazuje, że rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę, która w takiej sytuacji powinna przedstawić argumentację potwierdzającą, że wygospodarowania środków na pokrycie tych kosztów odbyłoby się z uszczerbkiem dla utrzymania wnioskodawcy i jego rodziny.

W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając wniosek ograniczył się wyłącznie do przywołania fragmentu treści przepisu uprawniającego do skorzystania z pomocy Państwa w prowadzonym postępowaniu sądowym, nie przedłożył żadnych środków dowodowych na poparcie twierdzeń o swojej sytuacji finansowej, dlatego rozpoznający wniosek referendarz sądowy, zmierzając do wyjaśnienia możliwości płatniczych skarżącego, wezwał go w trybie art. 255 P.p.s.a. do uzupełnienia wniosku i udokumentowania wysokości stałych kosztów utrzymania, udzielenia informacji o pomocy uzyskiwanej od instytucji lub osób trzecich, przedłożenia wyciągów ze wszystkich posiadanych rachunków bankowych z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o prawo pomocy, udokumentowanych informacji o ewentualnych zobowiązaniach kredytowych lub wierzytelnościach oraz do przedłożenia odpisu zeznania podatkowego za 2008 r.

i udokumentowania przychodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od stycznia do sierpnia 2009 r. Skarżący nie wypełnił wezwania. W takiej sytuacji samo twierdzenie o złej sytuacji materialnej, bez poparcia jej dowodami, nie daje podstaw do przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie, ponieważ jest nazbyt ogólnikowe i nie może zostać zweryfikowane. Sytuacja materialna wnioskodawcy jest jedyną podstawą do orzekania w spawach o udzielenie prawa pomocy, a ta

w rozpoznawanej sprawie, nie została dostatecznie wyjaśniona z powodu braku współpracy ze strony skarżącego. Należy dodać, że złożenie dodatkowego oświadczenia i przedłożenie stosownych dokumentów na wezwanie, stanowi obowiązek wnioskodawcy; jego niewypełnienie jest podstawą do odmowy udzielenia prawa pomocy.

Konkludując, skoro skarżący nie wykazał zasadności swojego wniosku należało, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzec jak w sentencji.