Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1702/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ubezpieczenia
Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 1 i 2, art. 141 § 4, art. 190
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.
article: art. 1 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Piotr Pietrasz Protokolant Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1662/16 w sprawie ze skargi [A.] Spółki z o.o. w K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od [A.] Spółki z o.o. w K. na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1662/16, oddalił skargę D. Sp. z o.o. w K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

I

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:

W dniu 5 maja 2013 r. Dyrektor Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ ogłosił konkurs ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej na okres obowiązywania umowy od 1 lipca 2013 r. do 30 czerwca 2016 r. w rodzaju podstawowa opieka zdrowotna, w zakresie nocna i świąteczna opieka zdrowotna na obszarze zabezpieczenia dla 150.000 osób - ryczałt miesięczny na terenie powiatu kutnowskiego 1002. Ofertę należało złożyć w siedzibie Łódzkiego Oddziału do dnia 24 marca 2013 r. Otwarcie ofert nastąpiło 28 maja 2013 r. W części jawnej postępowania komisja konkursowa stwierdziła prawidłowość ogłoszenia konkursu oraz liczbę złożonych ofert oraz wezwała do usunięcia braków formalnych 3 oferentów, przeprowadziła kontrolę u 3 oferentów i przyjęła do dalszego postępowania 3 oferty. Z rankingu otwarcia z dnia 7 czerwca 2013 r. wynikało, że Centrum Medyczne D. w K. zajęła 1 pozycję z łączną liczbą 95,000 pkt, w tym za ofertę cenową - 30,000 pkt, za kompleksowość - 5,000 pkt, za jakość - 35,000 pkt oraz za dostępność 25,000 pkt. Następnie komisja konkursowa, na podstawie art. 142 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa o świadczeniach), w celu ustalenia liczby i ceny planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej, przeprowadziła negocjacje z świadczeniodawcami, których oferty uzyskały identyczną liczbę punktów. Oferentami byli: D. Sp. z o.o. oraz J. R. prowadzący NZOZ "R.". W wyniku negocjacji, oferta skarżącej spółki została ostatecznie sklasyfikowana na 2 pozycji. Zdaniem Komisji, najkorzystniejszy bilans ceny do przedmiotu zamówienia przedstawił J. R. i jego oferta została wybrana do zawarcia umowy.

Odwołanie od rozstrzygnięcia powyższego postępowania złożyła D. Sp. z o.o., zarzucając naruszenie jej interesu poprzez niewybranie jej oferty oraz naruszenie postanowień zał. nr 2 do rozporządzenia Prezesa NFZ z dnia 13 listopada 2009 r., nr 73/2009/DSOZ i załącznika do zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 23 kwietnia 2013 r., nr 22/2013/DSOZ.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Łódzkiego OW NFZ oddalił odwołanie Spółki i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Łódzkiego OW NFZ, w trybie samokontroli, uchylił swoją wcześniejszą decyzję i uwzględnił odwołanie D. Sp. z o.o.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył "R." J. R. Po jego rozpatrzeniu, Prezes NFZ decyzją z dnia [...] października 2013 r. uchylił decyzję z [...] lipca 2013 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Prezes NFZ wskazał na konieczność rozważenia przez organ I instancji, czy możliwe było orzekanie w niniejszej sprawie w trybie art. 132 § 1 lub § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.), ewentualnie nakazał przesłanie złożonego przez Spółkę D. odwołania od decyzji Dyrektora OW z dnia [...] czerwca 2013 r., celem jego rozpatrzenia jako organ II instancji.

Po otrzymaniu akt sprawy i rozpatrzeniu odwołania D. Sp. z o.o., Prezes NFZ decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji. Odnośnie zarzucanego braku zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się, przesłane faksem i podpisane przez Prezesa Zarządu Spółki D., potwierdzenie o terminie zapoznania się z aktami. Nadto poinformowano Spółkę o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, z czego Spółka skorzystała 12 listopada 2013 r. W ocenie Prezesa NFZ, zarzut niepowiadomienia Spółki o nowym terminie rozpatrzenia sprawy i późniejsze powiadomienie jej o tym fakcie, nie stanowi uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Prezes NFZ wyjaśnił w szczególności, że obaj oferenci z identyczną punktacją końcową, otrzymali maksymalną punktację za ofertę cenową. Następnie wyrazili oni zgodę na ustalenie ostatecznej oferty cenowej świadczeń opieki zdrowotnej poprzez złożenie propozycji na piśmie, przy równoczesnej obecności obu świadczeniodawców. Czynności te zostały przeprowadzone zgodnie z zasadami określonymi w art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach. Wobec powyższego Prezes NFZ za bezzasadny uznał zarzut co do braku podstaw prawnych dla przeprowadzenia negocjacji w ww. sposób, tym bardziej, że spółka wyraziła zgodę na ich przeprowadzenie według wskazanej formuły i przedstawiła nową ofertę cenową.

W odniesieniu do zarzutu rozstrzygnięcia postępowania konkursowego poniżej ceny minimalnej organ, odwoławczy stwierdził, że z zał. nr 2 do zarządzenia Prezesa NFZ z 13 listopada 2009 r. oraz z innych przepisów, nie wynika, aby oferent nie mógł zaproponować ceny niższej niż cena minimalna przedstawiona przez Dyrektora OW. Z załącznika tego wynika natomiast, że oferent nie może w takiej sytuacji uzyskać wyższej punktacji za ofertę cenową.

Prezes NFZ wskazał następnie, że wobec posiadania przez Spółkę aparatu RTG i przyznania z tego tytułu dodatkowych punktów, ogranicza się stosowanie jezdnego i przenośnego sprzętu radiologicznego wyłącznie do przypadków, gdy przybycie pacjenta do stacjonarnego urządzenia radiologicznego jest przeciwwskazane ze względów medycznych. Z powyższego wynika, że aparat RTG przyłóżkowy nie może być stosowany poza szpitalami. Spółka w ofercie podała, że świadczenia realizowane będą w przedsiębiorstwie podmiotu leczniczego: Centrum Medyczne "D." z siedzibą w K., zaś w księdze rejestrowej prowadzonej dla tego podmiotu wskazano, iż przedsiębiorstwo to prowadzi działalność w rodzaju: ambulatoryjne świadczenia zdrowotne. Jako miejsce realizacji świadczeń wskazano poradnię (gabinet) lekarza podstawowej opieki zdrowotnej nie zaś szpital, mimo że, jak podnosi spółka, pod adresem podanym w ofercie w księdze rejestrowej wpisany jest szpital. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że aparat mobilny nie może być stosowany poza szpitalem, tj. w przychodniach typu ambulatoryjnego, a właśnie taka komórka organizacyjna została zgłoszona w ofercie, jako miejsce realizacji świadczeń.

Ponadto organ stwierdził, że mimo brzmienia art. 153 ust. 1 ustawy o świadczeniach, Spółka nie zaskarżyła protestem czynności komisji konkursowej, polegającej na zmianie odpowiedzi ankietowych, a w konsekwencji na nieprzyznaniu dodatkowych punktów oceny oferty, a także nie przedstawiła dowodów wskazujących, że ustalenia komisji konkursowej, stanowiące podstawę do zmiany odpowiedzi ankietowych były niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy.

Organ zauważył również, że dane osobowe osób, które zostały wykazane przez, nie mogły być udostępnione D. Sp. z o.o. jako chronione ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926).

Prezes NFZ wskazał ponadto, że w zarządzeniu Prezesa NFZ z dnia 23 kwietnia 2013 r., ani w warunkach wymaganych ani w dodatkowo ocenianych, nie podniesiono kwestii dostępu dla osób niepełnosprawnych ruchowo. Za niezrozumiałe i bezzasadne organ uznał powoływanie się przez Spółkę na treść § 1 pkt 1 ppkt 3c zarządzenia nr 54/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 września 2011 r., w związku z faktem, że zarządzeniem nr 21/2013/DSOZ oraz zarządzeniem nr 22/2013/DSOZ z dnia 25 kwietnia 2013 r. w kryterium dostępności dodatkowo oceniane były: lokalizacja miejsca udzielania świadczeń oraz posiadanie sprzętu rejestrującego rozmowy telefoniczne. Organ podkreślił, że komisja konkursowa stwierdziła, iż oferent zapewnia dostęp do miejsca udzielania świadczeń opieki zdrowotnej dla osób niepełnosprawnych. W ocenie organu odwoławczego, analiza dokumentacji sprawy wykazała, że zdjęcia oraz uwagi przedstawione przez Spółkę D. nie pozwalają przyjąć zaistnienia przesłanek do odrzucenia oferty "R." J. R., określonych w art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji administracyjnych obu instancji, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 80, art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a.; - art. 36 k.p.a.; - art. 7 k.p.a.; - art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach; - § 71 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; - § 1 pkt 1 ppkt 3c zarządzenia nr 54/2011/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 30 września 2011 r. w sprawie określania kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej; - załącznika nr 2 do rozporządzenia nr 73/2009/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 13 listopada 2009 r.; - art. 147 ustawy o świadczeniach; - zarządzenia nr 22/2013/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 kwietnia 2013 r.; - art. 10 k.p.a. oraz art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach; - art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach; - art. 79 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z 3 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 985/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki.

Następnie wyrokiem z 19 maja 2016 r. o sygn. akt 102/15 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA uznał za zasadne zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na uchybienia Sądu I instancji poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do zarzutów zawartych w skardze. NSA stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie odnosi się do wszystkich zarzutów, istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy oraz wskazał, że WSA pominął, iż w toku postępowania przed organem nie uznano uchybień i nieprawidłowości stwierdzonych przez NFZ w latach 2010-2013 podczas kontroli u oferenta "R." J. R. w ramach realizacji usług Nocnej i Świątecznej Opieki Zdrowotnej. W tym stanie rzeczy, NSA uznał za konieczne dokonanie przez Sąd I instancji rzetelnej oceny zarzutów oraz argumentacji skarżącego w tym względzie, a także argumentacji wskazanej w zaskarżonej decyzji oraz dokonanie kontroli jej legalności.

Wyrokiem z dnia 26 października 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1662/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał na treść art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) i wypełniając zalecenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 19 maja 2016 r., odniósł się do zastrzeżeń skarżącego. W tym zakresie WSA nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego, iż udzielanie świadczeń przez osoby niezgłoszone w załączniku do umowy jest równoznaczne z udzielaniem świadczeń niezgodnie z harmonogramem udzielania świadczeń, bowiem są to odrębne kwestie, podlegające odrębnej ocenie w trakcie kontroli. W ocenie Sądu, w formularzu oferty POZ pkt VIII Ankiety, dotyczącym przedmiotowego postępowania konkursowego na pytanie ankietowe nr 1.4.4.2, tj. "Czy w wyniku kontroli przeprowadzonej przez NFZ zakończonej wystąpieniem pokontrolnym w okresie trwania ostatniej (poprzedniej) umowy w danym zakresie stwierdzono nieuzgodnioną z NFZ zmianę harmonogramu udzielania świadczeń?" słusznie komisja konkursowa przyjęła odpowiedź negatywną oferenta "R." J. R. Ponadto Sąd podniósł, że w wystąpieniu pokontrolnym z [...] czerwca 2011 r. dotyczącym kontroli nr [...] przeprowadzonej u "R." J. R. w R., w części opisującej ustalenia kontroli, wskazano w pkt 5, że negatywnie pod względem legalności i rzetelności oceniono niezgodność personelu realizującego świadczenia z personelem wykazanym w załączniku do umowy. W pkt 6 jednak tego wystąpienia pokontrolnego wskazano, że pozytywnie pod względem legalności oceniono przedstawione za miesiąc marzec, kwiecień i maj 2011 r. harmonogram pracy Zakładu, co pozostaje w zupełnej sprzeczności do tego, co twierdzi Skarżący i co też uzasadnia negatywną odpowiedź oferenta na pytanie nr 1.4.4.2. Ponadto w omawianym wystąpieniu pokontrolnym, pozytywnie z uchybieniami pod względem legalności oceniono sposób prowadzenia zbiorczej dokumentacji medycznej. Sąd stwierdził, że nie dopatrzył się w omawianym wystąpieniu pokontrolnym uchybienia polegającego na nieokazaniu osobom kontrolującym drugiego gabinetu lekarskiego. Dodał też, że w pkt 4 wystąpienia pokontrolnego wskazano, iż pozytywnie pod względem legalności i rzetelności oceniono kwalifikacje osób udzielających świadczeń w zakresie nocnej i świątecznej opieki zdrowotnej, co jednoznacznie świadczy o tym, ze u oferenta nie zaszła sytuacja zawarta w pierwszej części pytania nr 1.4.1.1, czyli "Czy w wyniku kontroli przeprowadzonej przez NFZ zakończonej wystąpieniem pokontrolnym w okresie trwania ostatniej (poprzedniej ) umowy w danym zakresie stwierdzono udzielenie świadczeń przez personel o kwalifikacjach niższych niż wykazane w umowie (...)". W ocenie Sądu, nie można uznać, że druga części tego pytania dotycząca: "(...) udzielania świadczeń w sposób i w warunkach nieodpowiadających wymogom określonym w umowie /brak sprzętu i wyposażenia wykazanego w umowie (brak atestów lub przeglądów)", obejmuje uchybienia w sposobie prowadzenia zbiorczej dokumentacji medycznej, skoro w pytaniu tym wyraźnie zaznaczono, że chodzi o brak sprzętu i wyposażenia wykazanego w umowie (brak atestów lub przeglądów). W związku z powyższym, zdaniem WSA, komisja konkursowa prawidłowo zmieniła odpowiedź oferenta "R." J. R. na omawiane pytanie, na odpowiedź negatywną. Sąd wskazał również na okoliczność, iż po następnej kontroli przeprowadzonej u oferenta "R." J. R. w wystąpieniu pokontrolnym z [...] marca 2012 r. nie stwierdzono nieprawidłowości stwierdzonych w wystąpieniach pokontrolnych z [...] czerwca 2011 r. nr [...] i nr [...]. Słusznie natomiast wyjaśnił Prezes NFZ, że kontrola nr [...] i kontrola nr [...] były przeprowadzane u oferenta "R." J. R. w tym samym okresie, tj. od 1 marca 2011 r. do 31 maja 2011 r. i nie stanowiły rekontroli. Słusznie zatem Prezes NFZ nie zgodził się ze Skarżącym, iż uznał, że oferent "R." J. R. udzielił prawidłowej odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 1.4.6.2.

Reasumując powyższe rozważania, Sąd I instancji nie podzielił twierdzeń skarżącego, że udzielanie świadczeń przez osoby niezgłoszone w załączniku do umowy jest równoznaczne z udzielaniem świadczeń niezgodnie z harmonogramem udzielania świadczeń, gdyż są to odrębne kwestie podlegające odrębnej ocenie w trakcie kontroli. Dlatego też nie zgodził się ze Skarżącym, że harmonogram, czyli plan pracy, to nie wyłącznie godziny pracy jednostki, ale również personel, który jest wykazany w danych godzinach. Uwzględniając powyższe wyjaśnienia, jak i zapisy zawarte w omówionych wystąpieniach pokontrolnych, w ocenie Sądu, Prezes NFZ prawidłowo przyjął, że "harmonogram udzielania świadczeń", obejmuje godziny pracy świadczeniodawcy realizującego umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie obejmuje natomiast personelu wskazanego w umowie. Stanowisko to nie stoi w sprzeczności z zapisem § 1 pkt. 4 ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 81, poz. 484).

W świetle przedstawionych okoliczności WSA uznał, że oferta "R." J. R. w omówionym zakresie nie zawierała nieprawdziwych informacji, w związku z czym nie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach. Nie ma w związku z tym zastosowania w niniejszej sprawie art. 155 ust. 2 tej ustawy, zgodnie z którym umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest nieważna, jeżeli zawarto ją z oferentem, którego oferta podlegała odrzuceniu z przyczyn wskazanych w art. 149 ust. 1 pkt 1 i 3-8, lub zawarto ją w wyniku postępowania, które zostało unieważnione.

Sąd I instancji podzielił zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko Prezesa NFZ, że powiadomienie skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy po upływie tego terminu, nie stanowi naruszenia art. 36 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, co czyni niezasadnym zarzut podniesiony w tej kwestii. Skarżący wcześniej został powiadomiony pismem z 31 października 2013 r. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań i z tego prawa skorzystał 12 listopada 2013 r. Z akt sprawy natomiast nie wynika, aby w okresie przedłużenia terminu załatwienia sprawy organ zgromadził dodatkowy materiał dowodowy w sprawie, poza materiałami nadesłanymi przez skarżącego. Kwestia powiadomienia skarżącego o nowym terminie załatwienia sprawy po upływie tego terminu mogłaby być przedmiotem postępowania w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania, stanowiącego odrębny tryb postępowania administracyjnego.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego podjazdu dla osób niepełnosprawnych w lokalu z oferty oferenta "R." J. R., Sąd I instancji wskazał, że zarzut naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach skarżący łączy nie z brakiem podjazdu dla osób niepełnosprawnych w lokalu z oferty oferenta "R." J. R., lecz z niespełnianiem przez ten podjazd wymogów określonych w § 71 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. WSA przypomniał, że według strony przedmiotowy podjazd charakteryzuje brak pochylni z obustronnymi poręczami oraz brakiem krawężników, co uniemożliwia niepełnosprawnym dostanie się do obiektu. Sąd podzielił argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, że z materiału dowodowego zwłaszcza ze zdjęcia przedstawionego przez skarżącego, nie wynika, aby w sprawie zaistniały przesłanki do odrzucenia oferty "R." J. R., z omawianego powodu. W ocenie Sądu, zdjęcie to nie potwierdza stanowiska spółki, że wymienione przez nią braki podjazdu uniemożliwiają niepełnosprawnym dostanie się do obiektu oferenta "R." J. R. Sąd zgodził się również z wyjaśnieniami Prezesa NFZ, że komisja konkursowa nie ma uprawnień do zastępowania w działaniu organów, powołanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623, ze zm.) do stwierdzenia, czy podmiot narusza przepisy art. 7 ww. ustawy. Podkreślił, że komisja konkursowa po przeprowadzeniu postępowania w tym również kontroli u oferenta "R." J. R., stwierdziła, iż oferta ta zapewnia dostęp do miejsca udzielania świadczeń opieki zdrowotnej dla osób niepełnosprawnych, a przedstawione przez skarżącego zdjęcia nie podważają tej oceny.

Za niezasadny WSA uznał zarzut naruszenia załącznika nr 2 do rozporządzenia nr 73/2009/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 listopada 2009 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 11, poz. 73 ze zm.), poprzez rozstrzygnięcie postępowania poniżej ceny minimalnej. Sąd zauważył, że ani przepisy załącznika nr 2 tego rozporządzenia, ani inne przepisy prawa nie zawierają zakazu zaoferowania niższej ceny niż cena minimalna. Z załącznika nr 2 do powołanego rozporządzenia wynika zaś, że w przypadku zaoferowania ceny niższej od minimalnej nie można uzyskać wyższej punktacji. Sąd podał, że w niniejszej sprawie zarówno skarżący jak i R." J. R. zaproponowali cenę minimalną za świadczenia opieki zdrowotnej, za co uzyskali maksymalną ilość punktów za ofertę cenową. Nadto w niejawnej części konkursu obaj oferenci zaproponowali cenę niższą od minimalnej, przy czym oferta R." J. R. była niższa o 3% od oferty skarżącej spółki. Sąd I instancji podzielił stanowisko Prezesa NFZ, że oferenci opierają swoją ofertę cenową na kalkulacji kosztów i analizie ekonomiczno-finansowej, a ewentualne nieprawidłowości wynikające z przedstawienia fałszywych danych w ofercie, skutkujące nierealizowaniem obowiązującej umowy, mogą być weryfikowane w wyniku kontroli przeprowadzanych przez NFZ u świadczeniodawcy, który wygrał konkurs i mogą skutkować rozwiązaniem umowy w części albo w całości bez zachowania okresu wypowiedzenia.

Za niezasadny WSA uznał również zarzut naruszenia art. 147 ustawy o świadczeniach, poprzez zmianę w toku postępowania kryterium oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców i nieuznanie Skarżącemu aparatu RTG oraz stwierdzenie, że konieczna jest pracownia RTG, w sytuacji, gdy nie wynika to z zapytania ofertowego ani innych przepisów wskazanych w ogłoszeniu postępowania. Zdaniem Sądu, Prezes NFZ słusznie wskazał, że stosownie do § 18 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie warunków bezpiecznego stosowania promieniowania jonizującego dla wszystkich rodzajów ekspozycji medycznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 51, poz. 265), ogranicza się stosowanie jezdnego i przenośnego sprzętu radiologicznego wyłącznie do przypadków, gdy przybycie pacjenta do stacjonarnego urządzenia radiologicznego jest przeciwwskazane ze względów medycznych. Z powyższego wynika, że aparat RTG przyłóżkowy nie może być stosowany poza szpitalami, z czym strona zgodziła się w skardze. Skarżący jednak podniósł, że w spornej lokalizacji ma w księdze rejestrowej wpisany szpital. Tymczasem, jak wskazał organ, w lokalizacji tej (Centrum Medyczne "D." z siedzibą w K. przy ul. H. S. [...]) w księdze rejestrowej prowadzonej dla tego podmiotu wskazano, że wspomniane przedsiębiorstwo prowadzi działalność w rodzaju ambulatoryjne świadczenia zdrowotne. Jako miejsce realizacji świadczeń wskazano komórkę organizacyjną o kodzie 0010, tj. poradnia (gabinet) lekarza podstawowej opieki zdrowotnej nie zaś szpital. Zasadnie zatem, zdaniem WSA, Prezes NFZ uznał, że na pytanie nr 1.5.2.1., z formularza oferty POZ pkt VIII Ankiety, dotyczące zapewnienia diagnostyki RTG w lokalizacji: "Czy oferent zapewnia diagnostykę RTG - w lokalizacji (gwarantowana obecność personelu w pracowniach minimum w godz. 18.00-22.00 w dni powszednie oraz 8.00-22.00 w soboty, niedziele i dni świąteczne; w pozostałych godzinach zapewnienie gotowości personelu)?", przez skarżącego powinna być udzielona odpowiedź przecząca. Sąd nie zgodził się przy tym z twierdzenie skarżącego, że "pracownia" w tym pytaniu odnosi się wyłącznie do personelu, a nie do aparatu RTG i że brak jest skonkretyzowania jaka to ma być pracownia. W ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącego, że w pytaniu nie chodzi o pracownię rentgenowską, skoro jego treść jest jednoznaczna: "Czy oferent zapewnia diagnostykę RTG - w lokalizacji (...).

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. oraz art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach, w związku z brakiem udostępnienia skarżącemu protokołów kontroli przeprowadzonej w 2013 r. u oferenta "R." J. R., Sąd stwierdził, że w 2013 r. odbyła się wizytacja miejsca udzielania przez niego świadczeń. Wynikiem przeprowadzonych czynności było sporządzenie protokołu wizytacji, a nie, jak wskazała strona skarżąca, protokołu kontroli. Powyższy tryb, jak wyjaśnił Prezes NFZ, nie stanowił przeprowadzenia kontroli w rozumieniu art. 64 ustawy o świadczeniach, a zatem należało zgodzić się z wnioskiem organu, że ponieważ skarżący nie występował o dostęp do dokumentacji z ww. wizytacji, prawidłowo dokumentacja ta nie została mu okazana. Oznacza to również, że skarżący został zapoznany z pełną dokumentacją kontroli przeprowadzonej w latach 2010-2013 u oferenta "R." J. R. Natomiast, brak udostępnienia przez organy NFZ danych osobowych osób, które zostały wykazane w ofercie wskazanej w rozstrzygnięciu postępowania, słusznie zdaniem WSA, Prezes NFZ uzasadnił ochroną wynikającą z ustawy o ochronie danych osobowych.

Za niezasadny Sąd I instancji uznał również zarzut naruszenia art. 79 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez niezawiadomienie skarżącego o kontroli z siedmiodniowym wyprzedzeniem, ponieważ kwestia ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, skoro w wyniku przeprowadzonej kontroli potwierdzono prawdziwość udzielonych odpowiedzi na pytania ankietowe.

Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 7, art. 8, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem WSA, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, nie działając w sposób sprzeczny z interesem społecznym oraz słusznym interesem strony. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienia decyzji obu instancji spełniają wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego. Przeprowadzone przez organy postępowanie nie naruszyło, w ocenia Sądu, zasady prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, pomimo, że skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciami.

Sąd I instancji doszedł do wniosku, że organy nie naruszyły w rozpoznawanej sprawie art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach uznając, że postępowanie w sprawie zawarcia umowy ze świadczeniodawcą było przeprowadzone w sposób zapewniający równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. W postępowaniu tym została wybrana oferta, która w części jawnej uzyskała taką samą liczbę punktów co oferta skarżącego, jednak w części niejawnej w wyniku przeprowadzonych negocjacji polegających na złożeniu ostatecznej oferty cenowej na piśmie, przy równoczesnej obecności obu świadczeniodawców, zawierała niższą cenę za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła D. Sp. z o.o., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zwrotu kosztów postępowania.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkujące:

- rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd I instancji bez wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału dowodowego oraz

- przyjęciem przez Sąd I instancji stanu faktycznego ustalonego przez organy administracyjne niezgodnie z obowiązującą procedurą administracyjną, a więc niedokonaniem przez Sąd I instancji prawidłowej kontroli decyzji organu administracyjnego, a przez to zaakceptowaniem naruszenia przez ten organ przepisów art. 7, 8, 10, 77 § 1 i 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało ustalenie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, polegające na przyjęciu, iż oferta "R." J. R. spełniała wymagania stawiane w postępowaniu konkursowym i jako taka nie podlegała odrzuceniu;

2. prawa materialnego, tj. art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż oferta "R." J. R. spełniała wymagania stawiane w niniejszym postępowaniu konkursowym.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Uwzględniając istotę sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, komplementarny charakter zarzutów kasacyjnych uzasadnia, aby rozpatrzeć je łącznie. W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 7, 8, 10, 77 § 1 i 80 k.p.a., jak i prawa materialnego - art. 149 ust 1 pkt 7ustawy o świadczeniach. Podstawowym zagadnieniem, które znalazło się u podstaw wszystkich zarzutów kasacyjnych, było kwestionowanie prawidłowości przyjęcia, że oferta "R." J. R. spełniała wymagania stawiane w wyżej wskazanym postępowaniu konkursowym.

Dodatkowo należy zauważyć, iż stosownie do treści art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wykładnia prawa obejmuje zarówno prawo materialne, jak i prawo procesowe. Związanie wykładnią prawa dokonaną w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji w praktyce oznacza, że Sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę, nie może jej pominąć. Nie jest również uprawniony do podejmowania próby jej podważania i kontestowania (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 38/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd pierwszej instancji może odstąpić od wykładni prawa dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w następujących przypadkach: zmiany stanu faktycznego, zmiany stanu prawnego oraz w przypadku podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały w składzie siedmiu sędziów, zawierającej stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08, ONSAiWSA 2008, Nr 5, poz. 75).

W rozpoznawanej sprawie żaden z powołanych przypadków nie wystąpił. Oznacza to, że Sąd pierwszej instancji był związany wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz że nie można było oprzeć skargi kasacyjnej od wyroku wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W niniejszej sprawie kontroli instancyjnej sprawowanej w granicach skargi kasacyjnej został poddany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wydany na skutek ponownego rozpoznania sprawy przekazanej temu Sądowi w oparciu o przepis art. 185 § 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 maja 2016 r., sygn. akt 102/15 uwzględniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku nakazał odnieść się Sądowi I instancji do zarzutów i argumentów skargi dotyczących skutków prawnych uchybień i nieprawidłowości stwierdzonych przez NFZ w latach 2010-2013 podczas kontroli u oferenta "R." J. R. w ramach realizacji usług Nocnej i Świątecznej Opieki Zdrowotnej.

Te wymogi Sąd I instancji wypełnił, szeroko omawiając i oceniając kwestie udzielania świadczeń przez osoby niezgłoszone w załączniku do umowy. Sąd w tym zakresie trafnie zaznaczył, iż Prezes NFZ prawidłowo przyjął, że "harmonogram udzielania świadczeń", obejmuje godziny pracy świadczeniodawcy realizującego umowę o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, nie obejmuje natomiast personelu wskazanego w umowie. Stanowisko to nie stoi w sprzeczności z zapisem § 1 pkt 4 ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 maja 2008 r. w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zasadna jest zatem ocena Sądu I instancji, iż oferta oferenta "R." J. R., w omówionym powyżej zakresie nie zawierała nieprawdziwych informacji, w związku z czym nie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach.

W tym kontekście należy zatem uznać, iż nietrafny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1485/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i - w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności bądź niezgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 1751/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku Sąd I instancji realizuje powyższe wymagania. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i zastosowania art. 149 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy o świadczeniach w kontekście art. 7, art. 8, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. To, że strona skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. i nie uprawnia do czynienia takiego zarzutu. Za pomocą tego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, czy też stanowiska co do wykładni lub zastosowania prawa materialnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II FSK 358/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a taką próbę podejmuje strona skarżąca kasacyjnie, polemizując ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. kasator połączył dodatkowo z zarzutem naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

Powyższe przepisy mają charakter norm ustrojowych i kompetencyjnych, a skarga kasacyjna nie wykazała, aby doszło do naruszenia tych przepisów. Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć przepisów art. 3 § 2 p.p.s.a., które określa katalog spraw objętych właściwością sądu administracyjnego, czego skarga kasacyjna nie podważyła w odniesieniu do omawianej sprawy. Natomiast art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz zastosował środek określony w ustawie. zatem zostać naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności (por. wyrok NSA z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1314/13). Ze sformułowanych zarzutów nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia kasator podnosił. Dlatego nieuzasadnione było powoływanie się na ten przepis.

Podobne znaczenie ma art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, który również ma charakter normy ustrojowej. W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga kasacyjna nawet nie twierdzi, aby omawiana sprawa nie podlegała właściwości sądu administracyjnego. Również skarga kasacyjna nie wykazała, aby kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji uczynił to według innych kryteriów niż zgodność z prawem.

Przepisy zawarte w art. 1 p.u.s.a. oraz art. 3 p.p.s.a. nie stanowią podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy (por. wyrok NSA z 28 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1979/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego, nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał w niniejszej sprawie takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność z prawem.

W tym miejscu należy odnieść się także do zarzutu naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż oferta "R." J. R. spełniała wymagania stawiane w niniejszym postępowaniu konkursowym należy podkreślić, iż zarzut ten nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zasadnie bowiem zauważył Sąd I instancji, iż komisja konkursowa po przeprowadzeniu postępowania w tym również kontroli u oferenta "R." J. R., stwierdziła, że jego oferta zapewnia dostęp do miejsca udzielania świadczeń opieki zdrowotnej dla osób niepełnosprawnych. Prawidłowa jest także ocena Sądu i organu administracji, że z materiału dowodowego zwłaszcza ze zdjęcia przedstawionego przez Skarżącego, nie wynika aby w sprawie zaistniały przesłanki do odrzucenia oferty oferenta "R." J. R., z tego powodu, iż wymienione przez skarżącego kasacyjnie braki podjazdu uniemożliwiają niepełnosprawnym dostanie się do obiektu oferenta "R." J. R. Trafnie zaznacza również WSA i Prezes NFZ, że komisja konkursowa nie ma uprawnień do zastępowania w działaniu organów, powołanych na podstawie ustawy Prawo budowlane do stwierdzenia, czy określony podmiot narusza art. 7 tej ustawy.

W konsekwencji za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji w tej sprawie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem NSA kontrolowane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia zostały bowiem wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej.

Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.