Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 787/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.6173
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 12 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 29 maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

[...] reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 29 maja 2017 r. nr [....]

w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Jednocześnie w skardze, Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazała, że wniosek

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wynika, z zaistniałych okoliczności faktycznych których nieuwzględnienie spowoduje, iż brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem i wiążącą się z tym, znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.

Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., na podstawie których nałożono na stronę karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. "regulację techniczną"

w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm

i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji.

Skarżąca podkreśliła także, że osiągane przez nią miesięczne dochody nie dają jej możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku

w jej stanie majątkowym, a tym samym w codziennej egzystencji. Wskazała, że wymierzona kara pieniężna w wysokości [....] zł jest biorąc pod uwagę roczną wysokość osiąganych przychodów, kwotą bardzo dużą, której uiszczenie pozostaje poza możliwościami finansowymi Skarżącej.

Dodatkowo Skarżąca powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2011 roku (sygn. akt: II OSK 1475/11) wskazała, że instytucja udzielenia ochrony tymczasowej ma uchronić stronę przed skutkami wykonania decyzji, które to skutki mogą wystąpić tylko w przyszłości, stąd sama ocena stanu teraźniejszego, z chwili orzekania, nie będzie wystarczająca dla oceny konieczności wstrzymania wykonania decyzji.

Zdaniem Skarżącej, powyższe wskazuje jednoznacznie na to, iż brak wstrzymania wykonalności decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla sytuacji finansowej Skarżącej oraz jej rodziny i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zw. dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, biorąc pod uwagę treść art. 61 § 3 p.p.s.a., zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku nie odniesie się do nich w sposób pozwalający na uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, okoliczności te nie mogą być przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Po analizie wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadniając swój wniosek Skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja jest

w całości nieprawidłowa, gdyż przepisy prawa na podstawie których nałożono na Skarżącą karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry,

z powodu braku ich notyfikacji, nie mogą być stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. Tymczasem zarzut taki, nie może być brany przez Sąd pod uwagę przy orzekaniu w zakresie środka ochrony tymczasowej, jaki przewiduje art. 61 § 3 p.p.s.a. Na tym etapie postępowania sąd administracyjny nie ocenia bowiem merytorycznych zarzutów zawartych w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona

w sprawie decyzja.

Także lakoniczne wskazanie, że osiągane przez Skarżącą miesięczne dochody nie dają możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty

([...] zł) bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności i istotnego uszczerbku w stanie majątkowym Skarżącej, nie jest wystarczające. Skarżąca powinna bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04), a tego

w rozpatrywanej sprawie nie uczyniła. Wykonanie aktu administracyjnego, zwykle wiąże się z dolegliwością dla podatnika, ale taka dolegliwość sama w sobie nie uzasadnia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Niezbędne jest, na przykład wskazanie, że w przypadku wykonania decyzji, Skarżącej grozi konkretna szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Wykonanie bowiem decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie w każdym przypadku musi łączyć się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub z trudnymi do odwrócenia skutkami, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji, Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (szerzej: Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Warszawa 2006 oraz postanowienie NSA z 15 grudnia 2004 r., GZ 127/04 i z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

We wniosku, Skarżąca nie uprawdopodobniła jakiejkolwiek konkretnej okoliczności, która wskazywałaby na fakt, że niewstrzymanie wykonania decyzji organu podatkowego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia konkretnej - znacznej szkody lub konkretnych - trudnych do odwrócenia skutków. Nie przedstawiono żadnych danych, które w sposób jednoznaczny i przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się ze stratami dla Skarżącej.

Z uwagi na brak danych nie sposób określić czy ewentualna szkoda, spowodowana wykonaniem decyzji tylko z uwagi na wysokość zobowiązania podatkowego byłaby znaczna oraz czy istnieje zagrożenie powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest zatem odniesienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. do konkretnej sytuacji gospodarczej, majątkowej i rodzinnej Skarżącej

a świadczącej o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania danego aktu jest uzasadnione.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.