Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 350/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28  ust. 1,29,30,  art. 3 pkt 7 i 1, 29  ust. 1 pkt 12,  art. 30 ust. 1,  art. 29 ust. 1 pkt 5,48 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, Sędzia NSA Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Asesor WSA Olga Białek, Protokolant Izabela Krajewska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2006r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki garaży I. uchyla decyzję I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi M. P. jest w/w decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego D. dnia [...]r., Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...]r., Nr [...] nakazująca skarżącemu – właścicielowi działki nr [...] położonej w G. przy ul. Z. [...] obręb G. rozbiórkę zespołu garaży blaszanych w ilości: 48 sztuk 1- stanowiskowych, 2 sztuk 3- stanowiskowych i 1 sztuki 2- stanowiskowych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu, organ wskazał, iż w dniu [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wszczął na wniosek P. M. postępowanie w sprawie samowolnie ustawionych garaży blaszanych w ilości 48 sztuk 1- stanowiskowych, 2 sztuk 3 - stanowiskowych i 1 sztuki 2- stanowiskowych, zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. Z. w G., będącej własnością G. i M. P . W toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzono oględziny przedmiotowej nieruchomości, które potwierdziły ustawienie na niej w/w garaży. Na podstawie oświadczenia strony – G. P., ustalono, że obiekty ustawiono w [...] r.

Pismem o znaku PINB - [...] z dnia [...]r. wezwano G. i M. P. do dostarczenia w terminie do [...]r. wykazu właścicieli garaży blaszanych ustawionych samowolnie na działce nr [...] w G. wraz z podaniem adresów zamieszkania i daty ich ustawienia. W dniu [...]r. M. P. złożył pismo, z którego wynika, iż najemcy garaży ustawili je za jego zgodą i nie są winni przekroczenia przepisów. Nadto właściciel działki zobowiązał się do przedłożenia dokumentów dotyczących inwestycji w celu doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem". Pismem nr [...] z dnia [...] r. wyjaśniono M. P. sytuację formalno - prawną przedmiotowej inwestycji oraz upomnieniem z dnia [...]r. nr [...] wezwano ponownie o przedłożenie wykazu właścicieli garaży blaszanych. Z uwagi na fakt, iż wezwany – M. P. nie udzielił wyjaśnień w sprawie co do aktualnego stanu właścicielskiego przedmiotowych garaży wezwano strony postępowania do złożenia wyjaśnień i zeznań. W wyniku przesłuchania stron postępowania uzyskano oświadczenie P. M. - właściciela sąsiedniej działki nr [...], zgodnie z którym przedmiotowe garaże powodują uciążliwości przede wszystkim z uwagi na fakt usytuowania ich w odległości 30 cm od granicy z jego działką. W dniu [...]r. M. P. złożył do protokołu oświadczenie, iż nie poda wykazu właścicieli garaży blaszanych ustawionych samowolnie na jego działce nr [...] w G. przy ul. Z. [...], gdyż jest wyłącznie odpowiedzialny za zaistniały stan rzeczy.

W dalszej części uzasadnienia, organ odwoławczy wskazał, iż w toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił nadto na podstawie pisma Prezydenta Miasta G. nr [...] z dnia [...] r. , iż lokalizacja garaży blaszanych, nietrwale połączonych z gruntem zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. Z. [...] w G. jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla "G. – P." w G., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w G. nr [...] z dnia [...]r.

Ustalono także, że garaże nie są trwale połączone z gruntem, zatem zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane można je zaliczyć do kategorii obiektów tymczasowych. Budowa garaży, będących tymczasowymi obiektami budowlanymi nie przeznaczonych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce na zasadach określonych w art. 29 ust. 1 pkt 12 wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, czego nie dokonano w przedmiotowej sprawie.

Wobec powyższego organ I instancji stwierdzając naruszenie dyspozycji art. 28 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. nakazał M. P. - właścicielowi działki nr [...] położonej w G. przy ul. Z. [...] obręb G. rozbiórkę zespołu garaży blaszanych w ilości: 48 sztuk 1-stanowiskowych, 2 sztuk 3- stanowiskowych i 1 sztuki 2- stanowiskowych wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Wniesione przez M. P. odwołanie nie zasługuje w ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie albowiem przytoczone w odwołaniu argumenty nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa, materiale dowodowym oraz ustaleniach poczynionych w toku postępowania.

Organ podkreślił, iż zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane z dnia 07 lipca 1994 roku (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zawiera art. 29 w/w ustawy, który wylicza w sposób enumeratywny rodzaje budów i innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Unormowanie powyższe uzupełnia art. 30 określający rodzaje robót budowlanych, których prowadzenie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej.

Garaż "blaszak" nie połączony trwale z gruntem może zostać zaliczony do kategorii tymczasowych obiektów budowlanych, o których mowa w art. 3 pkt 5 ustawy. Budowa garaży, będących tymczasowymi obiektami budowlanymi nie przeznaczonych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce na zasadach określonych w art. 29 ust. 1 pkt 12 wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Podjęcie robót budowlanych związanych z budową obiektu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę lub bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ jest działaniem bezprawnym, dokonywanym na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z nieuzyskania decyzji akceptującej jego działanie inwestycyjne.

Decyzja organu I instancji wydana została na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z jego treścią "właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zgodnie jednak z § 2 tego artykułu jeżeli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie narusza przepisów techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem -właściwy organ winien rozważyć możliwość legalizacji obiektu.

W toku postępowania wyjaśniającego zbadano zdaniem organu odwoławczego istnienie przesłanek wymienionych w art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Stwierdzono, że lokalizacja przedmiotowych garaży pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co przesadza o niemożliwości legalizacji inwestycji (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego). Negatywne stanowisko w sprawie lokalizacji garaży potwierdzone zostało również w piśmie Prezydenta G. z dnia [...]r. o znaku [...].

Odnosząc się do zarzutów zawartych w treści odwołania organ stwierdził, iż chybionym jest argument skarżącego, iż w roku [...] w czasie realizacji przedmiotowych obiektów, obowiązująca wówczas ustawa nie zawierała nakazu uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Ustawa Prawo budowlane zarówno w brzmieniu obowiązującym w roku [...] jak i obecnie obciąża inwestora nakazem dokonania zgłoszenia zamiaru realizacji obiektu nietrwale połączonego z gruntem do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Stanowi o tym dyspozycja art. 30 ust. 1 pkt 1. Z akt przedmiotowej sprawy wynika jednak, iż garaże powyższe nie wyczerpują przesłanki art. 29 ust. 1 pkt 12, wymagały więc uzyskania pozwolenia na budowę.

W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jako oparta na wnikliwej analizie stanu faktycznego nosi wszelkie cechy zgodności z prawem. Stanowisko takie przyjęto na podstawie jednoznaczności materiału dowodowego.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak wyżej.

Skargę na powyższą decyzję wniósł M. P. zarzucając, iż jest krzywdząca i nie znajduje realnego odzwierciedlenia w aktualnym stanie rzeczywistym. Podkreślił, iż przedmiotowe garaże usytuowane są przy dużym osiedlu w G., praktycznie na obrzeżach miasta, i nie stanowią żadnego zagrożenia, a wręcz przeciwnie są elementem otaczającego budownictwa mieszkalnego oraz są bardzo atrakcyjnymi "budynkami" dla okolicznych mieszkańców, którzy od lat z nich korzystają. Skarżący stwierdził, iż garaże powstały w [...] roku, a skarżący dopełnił wszelkich prawem przewidzianych formalności tj. zgłosił inwestycję w Urzędzie Gminy i Urzędzie Skarbowym.

W świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa udzielenie odmowy na legalizację obiektów budowlanych jest zdaniem skarżącego niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Dotyczy to przede wszystkim nie uwzględnienia w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego terenu aktualnie usytuowanych tam obiektów, a co się z tym wiąże potrzeb zamieszkałej tam ludności. Plan zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób nowatorski, na siłę nie może zmieniać aktualnej zabudowy i winien zharmonizować przyszłe plany ze stanem rzeczywistym. Skoro garaże funkcjonują od 10 lat i nie kolidują z pozostałą zabudową, to skarżący zadaje pytanie dlaczego w sposób definitywny zamknięto mu drogę do legalizacji budowli.

Nadto skarżący podniósł, że przedmiotowe garaże mają charakter tymczasowego obiektu budowlanego, gdyż jak wynika ze zdefiniowania tego pojęcia w art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, są one nie trwale związane z gruntem, przeznaczone do tymczasowego użytkowania w czasie krótszym od ich trwałości technicznej, dlatego w związku z treścią art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo Budowlane nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia inwestycji właściwemu organowi.

Reasumując, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. 153, poz.1269/ w związku z art.3 § 2 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art.145 lub art.151 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji podjęte zostały z naruszeniem art.7, art.77 § 1, art.80 i art.107 § 3 k.p.a., czyli decyzje te naruszają przepisy prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, co powoduje, iż podlegają one usunięciu z obrotu prawnego.

Podkreślić należy, że zasadą jest zgodnie z art.28 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz..2016 ze zm./, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art.29 - 31 Prawa budowlanego.

Oznacza to obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonywanie wszelkich robót budowlanych, chyba, że przepisy art.29 – 31 Prawa budowlanego obowiązku uzyskania pozwolenia nie wymagają.

Istotna jest przy tym definicja pojęcia "roboty budowlane", zawarta w art. 3 pkt.7 Prawa budowlanego, zgodnie z którą ilekroć w ustawie jest mowa o robotach budowlanych, to należy przez to rozumieć budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.

Oznacza to zatem, że tak budowę, jak i prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z powyższej regulacji wynika zatem, że również roboty polegające na ustawieniu gotowego obiektu na nieruchomości stanowią w rozumieniu prawa budowlanego roboty budowlane ( por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r. sygn. akt IV SA 1830/96 – LEX nr 47183).

Wskazać należy, że pojęcie obiektu budowlanego zostało zdefiniowane w art. 3 pkt. 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, jak i obiekt małej architektury.

Wprawdzie w przepisie art.29 ust.1 pkt.12 Prawa budowlanego ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, lecz dotyczy to tylko takich obiektów, które spełniają określone tym przepisem przesłanki, czyli są to tymczasowe obiekty budowlane, niepołączone trwale z gruntem i przewidziane do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

Lektura akt sprawy wskazuje, że względem spornych garaży że mogło mieć zastosowanie wyłączenie z w/w art. 29 ust.1 pkt.12 Prawa budowlanego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

W tej sytuacji, będące przedmiotem niniejszej sprawy sporne garaże zasadnie zostały uznane przez organy za obiekty budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, na wykonanie których wymagane było pozwolenie na budowę.

Podkreślić przy tym dodatkowo należy, że gdyby nawet przyjąć, jak podnosi skarżący, że przedmiotowe garaże usytuowane są już od [...]r., to tym bardziej stanowisko organów co do posiadania przez skarżącego pozwolenia na ich budowę jest trafne, gdyż przepisy omawianego Prawa budowlanego w brzmieniu wówczas obowiązującym, z obowiązku posiadania pozwolenia na budowę wyłączały jedynie jako tymczasowe obiekty budowlane obiekty stanowiące wyłącznie eksponaty wystawowe, bez pełnienia jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel /art.29 ust.1 pkt.5/.

Skoro zatem, niesporne jest w sprawie, że na budowę przedmiotowych garaży nie było wydane pozwolenie na budowę, to niewątpliwie zachodziła w sprawie podstawa do wszczęcia przez organ pierwszej instancji postępowania w sprawie samowolnie ustawionych garaży blaszanych na działce nr [...] w G., a stanowiącej własność G. i M. P .

Podstawową zatem kwestią staje się w niniejszej sprawie udzielenie odpowiedzi, czy w świetle zgromadzonych materiałów, organ pierwszej instancji miał dostateczną podstawę do wydania decyzji z dnia [...]r., Nr [...], w oparciu o przepis art.48 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane /Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz..2016 ze zm./, w brzmieniu obowiązującym na dzień jej wydania. Zgodnie bowiem z tym przepisem, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust.2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Z powyższej regulacji wynika zatem, iż organ obowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jednakże z zastrzeżeniem ust.2 art.48 .

Przepis zaś art. 48 ust. 2 omawianego Prawa budowlanego, stanowi:

" Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1:

1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności:

a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo

b) ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych ".

Istotny jest również przy tym przepis art.48 ust.3 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Innymi słowy, aby móc wydać decyzję o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, musi być dowiedzione w następstwie czynności właściwego organu administracji publicznej, o których zaś jest mowa w ust. 2 i 3 art.48 Prawa budowlanego, że nie istnieją przesłanki wymagane do zalegalizowania obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Potwierdzeniem tegoż stanowiska jest przepis art.48 ust.4 Prawa budowlanego, stanowiący, iż w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1.

W niniejszej sprawie , organ pierwszej instancji wydając w oparciu o przepis art.48 ust.1 Prawa budowlanego opisaną wyżej decyzję z dnia [...]r. , stwierdził, powołując się na przepis art.48 ust.2 Prawa budowlanego, iż nie ma możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej. Organ powołał się przy tym na zebrane materiały dowodowe / nie wskazując bliżej jakie to dowody/ oraz niezgodność obecnej lokalizacji garaży z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odwołując się w tym względzie do pisma Prezydenta Miasta G. z dnia [...]r., Nr [...], a które to pismo adresowane było do skarżącego M. P .

Organ zaś drugiej instancji, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji , choć skarżący w odwołaniu nie godząc się ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji o niezgodności spornej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podnosił, powołując się w tym względzie na wypis i wyrys z tegoż planu, iż teren na którym są zlokalizowane przedmiotowe garaże, to teren usług komercyjnych .

Powołanie się w tej sytuacji , jak uczynił to organ odwoławczy w niniejszej sprawie, na ogólne w tym względzie ustalenia organu pierwszej instancji, a kwestionowane przez stronę w odwołaniu jest naruszeniem nie tylko art.136 k.p.a., lecz także naruszeniem art.107 § 3 k.p.a. Uchybienie to jest o tyle istotne, że skoro postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, to wnikliwe i wszechstronne postępowanie w niniejszej sprawie było konieczne, celem wyjaśnienia jakie są faktyczne ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla "G.-P." w G. dotyczące działki na której zlokalizowane zostały garaże , a względem których organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...]r., Nr [...] nakazał rozbiórkę.

Organ odwoławczy rozpoznaje wprawdzie sprawę ponownie w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji, niemniej jednak organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (art.136 k.p.a.), które ma szczególne znaczenie w razie jeżeli strona w odwołaniu /jak ma miejsce w niniejszej sprawie/ - kwestionuje ustalenie istotnych okoliczności faktycznych mających podstawowe znaczenie dla wystąpienia stanu faktycznego, a od którego norma prawa uzależnia pozytywne rozstrzygnięcie sprawy.

Wprawdzie organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że lokalizacja przedmiotowych garaży pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołując się dodatkowo na pismo Prezydenta G. z dnia [...]r., to nie oznacza to, że organy wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowa budowa jest niezgodna z ustaleniami tegoż planu.

Tak jak to już wyżej Sąd zauważył, organy obu instancji swoje stanowisko o niezgodności lokalizacji przedmiotowych garaży z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oparły jedynie na korespondencji Urzędu Miasta G. kierowanej / adresowanej/ do skarżącego M. P .

Lektura akt sprawy wskazuje zaś, że organ pierwszej instancji w toku niniejszego postępowania, przed wydaniem decyzji z dnia z dnia [...]r., Nr [...] zwrócił się do Urzędu Miejskiego w G. pismem z dnia [...]r., Nr [...] o przesłanie informacji w sprawie przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego działki nr [...], Obręb 12 "G." w G .

W odpowiedzi na to zapytanie organu, Z-ca Kierownika Działu Planowania Urzędu Miejskiego w G. , działający z upoważnienia Prezydenta Miasta G. w piśmie z dnia [...]r., Nr [...] wyjaśnił, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Osiedla "G. – P." w G. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w G. Nr [...] z dnia [...]r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa L. Nr [...], poz. [...] z dnia [...]r, działka oznaczona nr geodezyjnym [...]w obrębie 12 "G." zawiera się w obszarach oznaczonych symbolami 19MN, 21MN, 36U, 66KD1/2, 67/KD1/2.

Nadto podkreślił, iż zgodnie z treścią Rozdz. III w/w planu /szczegółowe zasady zagospodarowania terenu/ dla obszarów oznaczonych na rysunku planu symbolami j.w. ustalono:

- 19MN, 21 MN; użytkowanie podstawowe – mieszkalnictwo,

- 36UC; użytkowanie podstawowe – usługi komercyjne,

- 66KD1/2, 67KD1/2; projektowane tereny obsługi komunikacji drogowej oraz infrastruktury technicznej – ulice dojazdowe.

W aktach sprawy znajduje się także dokument zatytułowany : WYPIS i WYRYS z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" z dnia [...]r., Nr [...], sporządzony przez w/w Z-cę Kierownika Działu Planowania Urzędu Miejskiego w G., działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta G . W dokumencie tym stwierdza się również, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Osiedla "G. – P." w G. zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w G. Nr [...] z dnia [...]r. opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa L. N [...], poz. [...] z dnia [...]r. działka oznaczona nr geodezyjnym [...] w obrębie 12 "G." zawiera się w obszarach oznaczonych symbolami: 19MN, 21MN, 36U, 66KD1/2, 67KD1/2.

Także powołująca się na treść Rozdz. III w/w planu /szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wskazano, iż dla obszarów oznaczonych na rysunku planu symbolami j.w. ustalono:

- 19MN, 21 MN; użytkowanie podstawowe – mieszkalnictwo,

- 36U; użytkowanie podstawowe – usługi komercyjne,

- 66KD1/2, 67KD1/2; projektowane tereny obsługi komunikacji drogowej oraz infrastruktury technicznej – ulice dojazdowe.

Nadto w dokumencie tym odwołując się do odpowiednich zapisów w planie , wskazuje się na możliwości wprowadzenia w obrębie tych terenów, funkcji uzupełniających, w tym zabudowy wolnostojącymi garażami.

Niewątpliwe jest w sprawie, że organy obu instancji pominęły , a tym samym nie rozważały obu tych dokumentów .

W świetle powyższych ustaleń nie można przyjąć, jak uczyniły to organy, że sporna budowa nie jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez wcześniejszego zbadania – przeanalizowania przez te organy zapisów tegoż planu dla terenu działki nr [...], Obręb 12 "G." w G .

Naruszenie przez organy w/w przepisów kodeksu postępowania administracyjnego jest w niniejszej sprawie o tyle istotne, że nakaz rozbiórki orzeczony w oparciu o przepis w/w art.48 ust.1 Prawa budowlanego jest sankcją prawną najdalej idącą w ramach przepisów Prawa budowlanego. Stąd przepis ten nie może być stosowany, gdy stan faktyczny sprawy, nie jest jednoznacznie ustalony.

W konsekwencji powyższych ustaleń przyjąć należy, że organy w niniejszej sprawie nie wykazały, iż zaistniały okoliczności do zastosowania względem skarżącego cyt. wyżej przepisu art.48 ust.1 Prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny działając zatem na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit. c oraz art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, orzekł jak wyżej.