Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1941/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Danuta Dopierała, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 12 czerwca 2008 r. (data nadania), wniesionej przez Przedsiębiorstwo Handlu Zagranicznego R. Spółkę z o.o. w J. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] maja 2008 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] czerwca 2006 r. o uznaniu zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty należności celnych wynikających z długu celnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] czerwca 2001 r. według dokumentu SAD nr [...] Spółka R. dokonała zgłoszenia celnego w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym towaru w postaci tkaniny poliestrowej importowanej z Niemiec, pochodzenia t.go (poz. 1) i i. (poz. 2 SAD), deklarując w zgłoszeniu celnym dla tych towarów stawkę celną konwencyjną 9%. Podstawą zastosowania stawki celnej konwencyjnej dla sprowadzanych towarów były załączone do ww. dokumentu SAD świadectwa pochodzenia wystawione przez władze celne T. i I..

W ramach kontroli zgłoszenia celnego organ celny zwrócił się do władz I. i T. o weryfikację świadectw pochodzenia pod kątem ich autentyczności i rzetelności wystawienia oraz statusu pochodzenia wskazanych w nich towarów.

Następnie postanowieniem z [...] listopada 2003 r. organ celny wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia pochodzenia towarów importowanych na podstawie ww. zgłoszenia celnego. Natomiast postanowieniem z [...] lutego 2004 r. organ celny I instancji zawiesił postępowanie do czasu uzyskania odpowiedzi władz zagranicznych na wnioski weryfikacyjne.

Pismem z [...] marca 2005 r. władze I. potwierdziły autentyczność i prawidłowość świadectwa pochodzenia nr [...]. Natomiast władze T. w piśmie z dnia [...] lutego 2005 r. oświadczyły, że eksporter świadomie odmówił współpracy i nie udzielił szczegółowej informacji dotyczącej produkcji. W związku z tym władze T., jako kompetentny organ, uznają, iż należy odmówić wszelkich preferencji na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...].

W związku z powyższym postanowieniem z [...] marca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego w R. podjął zawieszone postępowanie. Następnie zaś – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie – decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] uznał zgłoszenie celne nr [...] z [...] czerwca 2001 r. za nieprawidłowe w części dotyczącej stawki celnej i kwoty należności celnych wynikających z długu celnego oraz ustalił prawidłową stawkę celną dla towaru ujętego w poz. 1 SAD ww. zgłoszenia celnego i określił kwotę należności celnych wynikających z długu celnego, przyjmując dla towaru z poz. 1 SAD stawkę celną autonomiczną 30%, oraz pozostawiając poz. 2 SAD bez zmian.

W uzasadnieniu orzeczenia podał w szczególności, że w toku postępowania wyjaśniającego zakwestionowano autentyczność dokumentów pochodzenia przedstawionych przez importera wraz ze zgłoszeniem celnym. Negatywnie zweryfikowane świadectwo pochodzenia dotyczyło towaru ujętego w poz. 1 SAD. Organ I instancji wskazał, że towar ten jest wymieniony w wykazie nr 3 i jego pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia dla zastosowania stawki celnej konwencyjnej, zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia towarów. Następnie stwierdził, że przedstawiony przez stronę dokument nr [...] nie może być przyjęty za dowód pochodzenia towaru do zastosowania stawki celnej konwencyjnej, strona natomiast dysponowała innymi dokumentami, w których jako kraj pochodzenia towaru ujętego w poz. 1 SAD określono T.. Okoliczność ta w myśl przepisów określonych w Taryfie celnej stanowi podstawę do zastosowania stawki celnej autonomicznej, która jest wyższa od stawki celnej konwencyjnej.

Po rozpoznaniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] stycznia 2007 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wyrokiem z dnia 7 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w W.. W uzasadnieniu Sąd wskazał przede wszystkim, że powołane w wydanych w sprawie decyzjach pismo z [...] lutego 2005 r., stanowiące odpowiedź władz T. na wniosek polskiego organu celnego dotyczący sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia załączonego przez stronę do zgłoszenia celnego, zostało sporządzone bowiem w języku angielskim. Sąd wskazał, że w aktach sprawy brak jest fachowego tłumaczenia tego dokumentu na język polski.

Orzekając ponownie Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z [...] czerwca 2006 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia podniósł, że zgodnie z wytycznymi Sądu dokonał uzupełnienia materiału dowodowego o urzędowe tłumaczenie na język polski: pisma t. administracji celnej z dnia 4 lutego 2005 r. oraz pism przedłożonych przez stronę wraz z odwołaniem z dnia 5 lipca 2006 r.

Następnie Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że towary podlegające przywozowi na polski obszar celny można klasyfikować, ze względu na ich pochodzenie, m.in. jako towary posiadające status niepreferencyjnego pochodzenia; przy czym w przypadku towarów objętych sekcją XI Taryfy celnej i wymienionych w Wykazie nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, ich niepreferencyjne pochodzenie uprawniające do zastosowania stawki konwencyjnej, która jest niższa od autonomicznej, musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Dyrektor Izby Celnej zauważył, że strona załączyła do zgłoszenia celnego m.in. świadectwo pochodzenia FORM A nr [...] potwierdzające t. pochodzenie wskazanego w nim towaru. Stwierdził, iż wymóg przedłożenia takiego świadectwa wynika z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 1997 r. w sprawie określenia reguł ustalania preferencyjnego pochodzenia towarów oraz sposobu jego dokumentowania (Dz. U. nr 134, póz. 886 z 1997r.) i służy potwierdzaniu pochodzenia produktów z krajów objętych systemem GSP. W niniejszej sprawie strona ubiegała się o stawkę konwencyjną, zaś wymogiem zastosowania takiej stawki jest przedłożenie tzw. "zwykłego" świadectwa pochodzenia.

Pismem z dnia [...].07.2004 r., nr [...], polskie władze celne zwróciły się do władz T. o zweryfikowanie przedmiotowego dowodu pochodzenia, zgodnie z przepisem § 20a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r.

W odpowiedzi pismem z dnia 04.02.2005 r. t. władze celne poinformowały, że eksporter świadomie odmówił współpracy i nie udzielił szczegółowej informacji dotyczącej produkcji. W związku z tym władze T. uznały, iż należy odmówić wszelkich preferencji na podstawie świadectwa pochodzenia FORM A nr [...].

Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził następnie, że zgodnie z ust. 10 Części A Postanowień wstępnych do Taryfy celnej, do towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., dla których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki autonomicznej. Wskazał, że w przypadku braku świadectwa pochodzenia, zgodnie z § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., dowodem pochodzenia towarów innych, niż wymienione w Wykazie 3 tego rozporządzenia, może być:

świadectwo pochodzenia,

faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia towaru,

trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze.

W rozpoznawanej sprawie pochodzenie towarów dla zastosowania autonomicznej stawki celnej zostało ustalone na podstawie oświadczenia eksportera z dnia [...].04.2006 r.

Zdaniem organu odwoławczego oświadczenie to nie spełniało wymogów dowodu pochodzenia i nie mogło być uznane za dokument urzędowy w rozumieniu § 11 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. Organ odwoławczy stwierdził również, że w aktach sprawy brak jest kontraktu, na który powołuje się w oświadczeniu eksporter, brak jest również zapisów o pochodzeniu towarów na innych dokumentach handlowych będących załącznikami do zgłoszenia SAD. Powołując się jednak na zasadę reformationis in peius zawartą w art. 234 Ordynacji podatkowej oraz niemożność konwalidowania decyzji organu I instancji, Dyrektor Izby Celnej w W. postanowił utrzymać w mocy decyzję organu l instancji w zakresie zastosowanej autonomicznej stawki celnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. pełnomocnik skarżącej wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2008 r. oraz o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu badania autentyczności dokumentu – certyfikatu [...] z dnia [...] maja 2001 r. poddanego weryfikacji pod względem autentyczności przez organ władz t. na prośbę polskiego organu celnego.

Uzasadniając powyższe żądanie pełnomocnik skarżącej zarzuciła decyzjom organów celnych naruszenie:

- § 20a ust 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że przeprowadzono prawidłową weryfikację dokumentu urzędowego;

- § 13 ww. rozporządzenia polegającego na błędnym uznaniu, że wystawiony certyfikat jest nieautentyczny, podczas, gdy posiada on wszelkie cechy wymienione w § 13 ww. rozporządzenia;

- art. 194 § 1 ordynacji podatkowej polegającego na przyjęciu, że dokument

urzędowy władz t. z dnia 4 lutego 2005 r. stanowił wystarczającą podstawę do uznania, że certyfikat [...] nie jest autentyczny, podczas gdy z treści tegoż dokumentu nic takiego nie wynika, a także dokonanie błędnej oceny polegającej na przyznaniu temuż dokumentowi mocy dokumentu urzędowego bez dokonania odpowiedniej wykładni;

- art. 122, art. 180 § 1, art. 191 ordynacji podatkowej polegający na nieuwzględnieniu przez organ innych dowodów zebranych w niniejszej sprawie oraz polegającej na braku podjęcia dodatkowych wyjaśnień w niniejszej sprawie, a także nierozpoznanie wnikliwie w całości materiału dowodowego, a także wydanie decyzji na podstawie części zebranego materiału dowodowego;

- art. 188 ordynacji podatkowej polegającego na zaniechaniu ponownego zwrócenia

się o dokonanie weryfikacji dokumentu - certyfikatu [...] - po uzyskaniu informacji od

producenta, mimo braku ustawowego zakazu dotyczącego zwrócenia się z ponowną weryfikacją, mając na względzie, że informacja taka miała istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, zaś brak było dowodu wystarczającego na uznanie, że dokument jest z pewnością nieautentyczny.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 16 lutego 2008 r. Sąd postanowił na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. oddalić wniosek skarżącej o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego zawarty w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem powyższego jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy stosują środki określone w ustawie.

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Rozważając w tym kontekście argumenty przedstawione w skardze, stwierdzić należy, że są one bezzasadne.

Przed przystąpieniem jednak do oceny podniesionych w skardze zarzutów Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z treścią art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.) – jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, do spraw dotyczących długu celnego stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosownie zatem do zacytowanej normy przejściowej zawartej w powyższym przepisie, w rozpatrywanej sprawie, w której dług celny powstał w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego, tj. 8 czerwca 2001 r., zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. z 2001 Nr 75 r., poz. 802 ze zm.).

Na wstępie należy też zaznaczyć, że Dyrektor Izby Celnej, będąc związany oceną prawną i wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania - zawartymi w wyroku z dnia 7 września 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 1263/07 - wykonał te zalecenia. Poszerzył bowiem materiał dowodowy o urzędowe tłumaczenie na język polski: pisma t. administracji celnej z dnia [...].02.2005 r. oraz pism przedłożonych przez skarżącą wraz z odwołaniem z dnia [...].07.2006 r.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy ustalenia, czy skarżąca mogła zastosować stawkę celną konwencyjną dla sprowadzonej z Niemiec i zadeklarowanej w poz. 1 dokumenty SAD tkaniny poliestrowej pochodzenia t., tj., czy wiarygodnym dokumentem potwierdziła t. pochodzenie tego towaru, stosując się do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalenia niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.).

W zgłoszeniu celnym nr [...] z [...] czerwca 2001 r. skarżąca wnioskowała o zastosowanie wobec sprowadzonego towaru konwencyjnej stawki celnej na podstawie świadectwa FORM A nr [...]. Świadectwo to potwierdzało t. pochodzenie towaru. Obowiązek udokumentowania niepreferencyjnego pochodzenia towaru świadectwem pochodzenia dla potrzeb zastosowania stawki konwencyjnej wynika z postanowień Taryfy celnej oraz powołanego powyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r.

Zgodnie bowiem z art. 15 § 1 Kodeksu celnego niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu:

stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 i pkt 5 (obniżone stawki celne i preferencyjne stawki celne),

stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach,

sporządzania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów.

Reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16-19 cytowanego Kodeksu. I tak – zgodnie z art. 19 § 1 tej ustawy ustalenie pochodzenia towarów, o których mowa w art. 16 i art. 17, dokonywane jest przez organ celny na podstawie dowodu pochodzenia towarów.

Z kolei zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Tkanina poliestrowa (wskazana w poz. 1 SAD) została wymieniona w Wykazie nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. Na podstawie powołanego powyżej § 11 ust. 1, pochodzenie tego rodzaju tkaniny, dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Wymogi, jakie musi spełniać takie świadectwo pochodzenia zostały wskazane w § 13 rozporządzenia z dnia 15 października 1997 r.

W niniejszej sprawie skarżąca załączyła do zgłoszenia celnego m.in. świadectwo FORM A nr [...] potwierdzające t. pochodzenie wskazanego w nim towaru, wnioskując na tej podstawie o zastosowanie stawki konwencyjnej. Świadectwo to spełniało wymogi wskazane w § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w związku z tym funkcjonariusz celny przyjął ten dokument i uwzględnił zadeklarowaną przez skarżącą w zgłoszeniu celnym konwencyjną stawkę celną.

Zgodnie z § 20a ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., w celu sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towarów lub prawidłowości danych w nim zawartych organ celny może skierować je do weryfikacji do organu wystawiającego świadectwo.

Na podstawie tego przepisu polskie władze celne zwróciły się do władz T. o zweryfikowanie przedmiotowego dowodu pochodzenia przedstawianego przez skarżącą.

W odpowiedzi pismem z dnia [...] lutego 2005 r. t. władze celne poinformowały, że eksporter świadomie odmówił współpracy i nie udzielił szczegółowej informacji dotyczącej produkcji. W związku z tym władze T., jako kompetentny organ, uznały, że należy odmówić wszelkich preferencji na podstawie świadectwa FORM A nr [...].

Zgadnie natomiast z § 20 a pkt 2 powoływanego rozporządzenia, jeżeli organ, do którego skierowano świadectwo, w celu jego weryfikacji, nie udzieli odpowiedzi w terminie 10 miesięcy od dnia wysłania wniosku o weryfikację lub udzielona odpowiedź nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane, dokument uznaje się za nieprawidłowy do potwierdzenia pochodzenia towaru.

Należy zauważyć, t. władze celne (ani też polskie władze celne) nie zakwestionowały autentyczności świadectwa FORM A nr [...] w związku z czym zbędne byłoby powoływanie biegłego w celu zbadania autentyczności ww. świadectwa. Władze te nie uznały natomiast rzetelności świadectwa stwierdzając, że należy odmówić wszelkich preferencji na jego podstawie.

W związku z powyższym za nietrafny należało uznać zarzut naruszenia §13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r.

Wbrew twierdzeniu skarżącej, weryfikacja dokumentu pochodzenia nie ogranicza się wyłącznie do zbadania jego autentyczności. Obejmuje bowiem również kontrolę prawidłowości danych zawartych w tym dokumencie.

Jak słusznie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji władze t. stwierdziły, że eksporter świadomie odmówił współpracy w prowadzonym postępowaniu weryfikacyjnym i nie udzielił szczegółowej informacji dotyczącej produkcji. W związku z tym niemożliwe było przeprowadzenie kontroli w zakresie spełnienia przez towar wskazany w poz. 1 SAD reguł pochodzenia. Eksporter nie udostępnił władzom t. dokumentacji potwierdzającej status pochodzenia towaru, co skutkować musiało brakiem potwierdzenia przez te władze prawidłowości danych zawartych w świadectwie FORM A, a dotyczących rzeczywistego pochodzenia tego towaru. Władze T. oświadczyły jednoznacznie, że eksporter świadomie odmówił przedłożenia szczegółowych informacji odnośnie produkcji spornego towaru.

W ocenie Sądu za niezasadny należało uznać również zarzut naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy administracji publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Fakt wynikający z takiego dowodu traktuje się więc jako udowodniony, bez potrzeby przeprowadzenia innych dowodów.

Jak słusznie stwierdziła skarżąca świadectwo FORM A nr [...] jest dokumentem urzędowym. Należało jednak mieć na uwadze, że moc urzędowa tego dokumentu została zakwestionowana przez przeprowadzenie skutecznego przeciwdowodu w postaci innego dokumentu urzędowego, jakim było pismo weryfikacyjne z dnia [...] lutego 2005 r. Pismo to stanowi zagraniczny dokument urzędowy – zostało sporządzone przez t. władze celne powołane do jego sporządzenia i w zakresie ich działania.

Z kolei oświadczenie eksportera z dnia [...].04.2006 r. na które powołuje się skarżąca stanowi dowód w sprawie i zostało uwzględnione przez organ odwoławczy w postępowaniu celnym. Jednak oświadczenie to nie mogło stanowić skutecznego kontrdowodu dla wyniku urzędowej weryfikacji właściwych t. władz celnych.

Podnoszona w skardze konieczność domagania się od władz t. przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji nie znajduje – jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Celnej w W. – uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie uzasadnia tego również § 20 a pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r., który określa jedną sytuację, w jakiej organ może zanegować udzieloną odpowiedź. Otóż może to mieć miejsce, gdy udzielona odpowiedź nie będzie zawierała informacji pozwalających na stwierdzenie, że weryfikowany dokument jest autentyczny i zawiera prawidłowe dane. Jak jednak wyjaśniono powyżej odpowiedź władz t. dnia [...] lutego 2005 r. zawierała wszelkie niezbędne informacje. Czyni to niezasadnym zarzut dotyczący naruszenia art. 188 Ordynacji podatkowej. Zaskarżona decyzja nie narusza też art. 122, art. 180 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej.

Za niezasadny należało uznać również zbyt ogólnie sformułowany w skardze zarzut niezgodności z Konstytucją § 20a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić skargę jako niezasadną.