Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1565/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b, art.14g, art.135
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 1565/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Ewelina Knapczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r., sprawy ze skargi Szpitala S. Sp. z o. o. w S. i S.K., na postanowienie Ministra Finansów, z dnia 21 lipca 2014 r. Nr [...], w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie pisemnej interpretacji, - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2014r., znak [...], wydanym na podstawie art. 14g § 1 i § 3 o.p. Minister Finansów (Dyrektor Izby Skarbowej) pozostawił bez rozpatrzenia wniosek spółki Szpital S. sp. z o.o. w S. z dnia 17 stycznia 2014r., uzupełniony pismem z dnia 15 kwietnia 2014r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ubiegania się o stwierdzenie nadpłaty z tytułu nabycia czynności ściśle związanych z realizowaną opieką szpitalną.

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek dotknięty był brakami formalnymi. Zaistniały wątpliwości co do prawidłowej reprezentacji spółki oraz osoby wnioskodawcy. W poz. 11 podano dane osoby prawnej (Szpital S. sp. z o.o.) oraz osoby fizycznej (S. K). Nie było też jasne, czy podpisany pod wnioskiem S. K. jest tożsamy ze S. T. K. – członkiem zarządu spółki. Nadto z danych rejestrowych wynika, że do składania oświadczeń woli w imieniu spółki uprawnionych jest dwóch członków zarządu łącznie. Organ wezwał do usunięcia braków wniosku. W odpowiedzi S. K. przedłożył nieczytelną i niepełną kserokopię pełnomocnictwa ogólnego do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi. Kopia nie była nadto poświadczona urzędowo. Minister Finansów uznał, że braki formalne wniosku nie zostały usunięte. Nadto wskazał, że art. 752 k.c., dotyczący prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia, na który powoływał się S. K., nie może stanowić podstawy do wystąpienia z wnioskiem o wydanie interpretacji.

Szpital S. sp. z o.o. wniósł w terminie zażalenie na powyższe postanowienie. Spółka podniosła, że art. 14g § 1 i § 3 nie dają organowi podatkowemu kompetencji do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Jej zdaniem zaskarżone postanowienie narusza art. 7 i art. 84 Konstytucji RP oraz art. 120 o.p. Podniosła też, że art. 14a § 2 o.p. określa warunki, jakie winien spełniać wniosek, zaś z art. 14a § 10 o.p. wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej nie ma właściwości do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Minister Finansów postanowieniem znak, wydanym dnia 21 lipca 2014r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 221 w zw. z art. 239 o.p. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ przedstawił przebieg postępowania w sprawie. Przytoczył treść przepisów, dotyczących wydawania interpretacji podatkowych, w tym art. 14g § 1 i § 3 o.p. Omówił również właściwość Dyrektora Izby Skarbowej do załatwienia wniosku w sprawie. Zauważył, że art. 14a o.p. dotyczy interpretacji ogólnych, a nie indywidualnych.

Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko, dotyczące braku możliwości zastosowania art. 752 k.c. i powołał przepisy postępowania, z których wynika obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa.

Na powyższe postanowienie skargę wnieśli Szpital S. sp. z o.o. w S. oraz S.K. Skarga zawierała wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze podniesiono zarzuty naruszenia art. 14a § 1, art.14g, art. 31, art. 120, art. 121, art. 122 w zw. z art. 187 § 1, art. 135, art. 165a i art. 210 § 1 pkt 6 o.p., art. 96, art. 471 i art. 752 k.c., § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2011r. w sprawie upoważnienia do wydawania postanowień o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosków o wydanie interpretacji ogólnych oraz wykonywania niektórych czynności związanych ze złożonymi wnioskami, a także art. 78 § 1 k.k.s.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, co uzasadnia oddalenie skargi w tym zakresie, w jakim wniósł ją Szpital S. sp. z o.o.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że całkowicie bezpodstawne są zarzuty, dotyczące naruszenia art. 14a § 1 o.p., przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 grudnia 2011 r. w sprawie upoważnienia do wydawania postanowień o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosków o wydanie interpretacji ogólnych oraz wykonywania niektórych czynności związanych ze złożonymi wnioskami (Dz. U. z 2011r., Nr 296, poz. 1757) oraz wydania rozstrzygnięcia przez organ niewłaściwy. Strona skarżąca wydaje się nie rozróżniać dwóch zupełnie odrębnych instytucji – interpretacji ogólnej przepisów prawa podatkowego (art. 14a o.p.) oraz interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego (art. 14b i n. o.p.). Zaskarżone postanowienie zostało wydane wskutek złożenia wniosku w trybie art. 14b o.p. Ani art. 14a o.p., ani wskazane w skardze rozporządzenie nie mogły więc zostać naruszone, skoro w ogólne nie znajdowały w sprawie zastosowania. Nadto zauważyć należy, że mimo funkcjonalnego podziału zadań, związanych z przyjmowaniem wniosków o interpretacje i wydawaniem interpretacji przepisów prawa podatkowego pomiędzy dyrektorów różnych izb skarbowych, organem wydającym interpretacje zawsze jest Minister Finansów. Poszczególni dyrektorzy izb skarbowych działają jedynie z jego upoważnienia. W sensie ustrojowym interpretacje, a także postanowienia związane ze złożonymi wnioskami zawsze wydawane są przez ten sam organ. Wydanie interpretacji albo postanowienia w kwestii wpadkowej, związanej z wnioskiem o interpretację przez "niewłaściwego" dyrektora izby skarbowej nie może być uznane za rozstrzygnięcie sprawy przez organ niewłaściwy.

Ponieważ w sprawie niniejszej wniosek dotyczył interpretacji indywidualnej, a składała go osoba prawna, której adres siedziby znajduje się na terenie województwa małopolskiego, wydanie postanowienia przez Dyrektora Izby Skarbowej (w imieniu Ministra Finansów) było prawidłowe, co wynika z § 3 pkt 2 oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. nr 112, poz. 770 ze zm.).

Kolejną kwestią, do której należy się odnieść są zarzuty naruszenia przepisów prawa cywilnego, w szczególności art. 752 k.c. (prowadzenie cudzych spraw bez zlecenia). Trzeba zauważyć, że przepisy prawa materialnego, w dodatku z całkowicie odmiennej gałęzi prawa, mogą być użyteczne do rozstrzygania zagadnień o charakterze procesowym jedynie wyjątkowo. W ocenie Sądu taki wyjątek w niniejszej sprawie nie miał miejsca. Przepisy cywilnego prawa materialnego, dotyczące prowadzenia cudzych spraw bez zlecenia, dotyczą wyłącznie skutków takich czynności oraz rozliczeń między działającym, a podmiotem, na rzecz którego prowadzący sprawy działa. Ich skuteczność ograniczona jest wyłącznie do kwestii materialnoprawnych i cywilnoprawnych.

Przepisy postępowania administracyjnego – w tym podatkowego – wyraźnie przewidują, w jaki sposób strona działa w postępowaniu. Zasadą jest działanie osobiste (w przypadku osoby prawnej - przez jej organy), a art. 136 o.p. zastrzega, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Zgodnie z art. 137 § 3 o.p., pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Oba te przepisy znajdują zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej, co wynika wprost z art. 14h o.p. Powyższa regulacja jest kompletna, nie pozostawia możliwości wprowadzenia do postępowania podatkowego jakiejkolwiek innej formy działania quasi-pełnomocnika, np. osoby prowadzącej cudzą sprawę bez zlecenia.

W niniejszej sprawie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (k. 1 akt organu) nie wskazywał w czytelny sposób, kto jest wnioskodawcą. W rubryce B.1.11 – dane wnioskodawcy – pełna nazwa znalazły się zarówno pieczęć "Szpital S. sp. z o.o." jak i nazwisko S.K.. Zasadne było zatem wezwanie do usunięcia braku formalnego poprzez sprecyzowanie, kto właściwie jest wnioskodawcą. Dodatkowo, jeżeli wnioskodawcą miała być osoba prawna, niezbędne było uzupełnienie wniosku albo o podpis (podpisy) osób, upoważnionych do reprezentacji spółki (S. T. K. i P. M. S.) albo o pełnomocnictwo dla S.K., który podpisał wniosek (rubryka J.73). Konieczne było też wyjaśnienie, czy podpisany pod wnioskiem S.K.jest tożsamy ze S. T. K., członkiem zarządu spółki. Wezwanie, obejmujące wszystkie wymienione braki zostało skierowane do wnioskodawcy pismem z dnia 10 kwietnia 2014r. (k. 2 akt organu).

W odpowiedzi na wezwanie S.J.K. podał, że wniosek złożył w imieniu spółki, prowadząc jej sprawę bez zlecenia (k. 3 akt organu). Dołączył jednak odpis pełnomocnictwa, udzielonego mu przez S.K. i P.S. Odpis był słabo czytelny, nie obejmował również całości dokumentu oryginalnego – prawa strona tekstu nie była skopiowana (została przycięta).

W świetle powyższego Minister Finansów słusznie przyjął, że braki wniosku nie zostały uzupełnione. Wyjaśniono co prawda, że jest on składany w imieniu Szpitala S. Sp. z o.o. Jednak nie został podpisany przez osoby, upoważnione do reprezentacji tej spółki, a podpisany pod nim S.K. nie wykazał stosownym dokumentem, że jest pełnomocnikiem spółki, umocowanym do złożenia wniosku. Nie może budzić wątpliwości, że dokument pełnomocnictwa, przedkładany do akt, musi być kompletny i czytelny, tak aby dało się prawidłowo ocenić jego zakres. Należało zatem wniosek pozostawić bez rozpatrzenia na podstawie art. 14g § 1 o.p.

Skarga w części, wniesionej przez S.K. osobiście również podlegała oddaleniu, a to z uwagi na brak interesu prawnego. Zauważyć należy, że przepisy postępowania podatkowego wskazują na interes prawny jako przesłankę uznania za stronę postępowania w art. 133 o.p., nie mającym zastosowania w postępowaniu, dotyczącym wydania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego (nie wymienionym w art. 14h o.p.). W odniesieniu do interpretacji indywidualnej ustawodawca posłużył się pojęciem "osoby zainteresowanej". Ponadto, w całym toku postępowania przed Ministrem Finansów S.K. podawał, że działa nie w imieniu własnym, ale na rzecz spółki Szpital S. sp. z o.o. – czy to jako jej pełnomocnik, czy to jako osoba, prowadząca sprawy spółki bez zlecenia. Postanowienia, wydane przez Ministra Finansów dotyczą zatem wyłącznie tej spółki, nie zaś osoby fizycznej – S.K.. Rozstrzygają o procesowej sytuacji spółki, natomiast w ogóle nie kształtują procesowej sytuacji osoby fizycznej. S.K. nie posiadał zatem interesu prawnego w zaskarżeniu tych postanowień, co w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. musiało prowadzić do oddalenia jego skargi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010r., sygn. akt II OSK 1397/09, Lex Omega nr 746508 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lipca 2014r., sygn. akt I OSK 1351/14, Lex Omega nr 1494692; z dnia 5 lutego 2014r., sygn. akt I OSK 1133/12, Lex Omega nr nr 1333846; z dnia 24 lutego 2011r., sygn. akt II OSK 227/11, Lex Omega nr 1071206).

Z uwagi na powyższe Sąd skargę oddalił, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a.