Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3029/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i 2, art 3 par 2 pkt 1, art 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 146 PAR 1, ART 145 PAR 1 PKT 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 września 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) sędzia del. NSA Andrzej Irla Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 360/14 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji o nakazie rozbiórki z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 lipca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 360/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia, oddalił skargę.

Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołań B. S., M. C., U. C. oraz J. C. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia z powodu upływu terminu określonego w art. 146 § 1 K.p.a.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] września 2001 r., nakazującą K. i J. C. dokonać rozbiórki dwóch budynków mieszkalnych każdy o wymiarze w rzucie 6,10 x 8,20 m wybudowanych w M. na dz. nr ew. [...]. Wskazał, że przesyłka zawierająca ww. decyzję z dnia [...] września 2002 r. wysłana do K. i J. C. była dwukrotnie awizowana i zwrócona do nadawcy w dniu 27 września 2002 r. z adnotacją ,,nie podjęto w terminie". Pismem z dnia 6 czerwca 2003 r. J. C. poinformował organ wojewódzki, że nie otrzymał informacji, czy zostało rozpatrzone jego odwołanie od decyzji nakazującej rozbiórkę, jednocześnie oświadczając, że w dniu 5 czerwca 2003 r. dowiedział się o fakcie wydania decyzji przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Pismem z dnia 9 października 2003 r. K. i J. C. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] września 2002 r.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją z dnia [...] września 2002 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r. Po rozpatrzeniu skargi na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2007 r. sygn. akt VII SA/Wa 1423/07 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy z naruszeniem art. 235 § 1 K.p.a. nie potraktowały pisma skarżącego z dnia 6 czerwca 2003 r. jako wniosku o wznowienie postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...] września 2002 r., a następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...], działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 i art. 149 § 2 K.p.a., odmówił uchylenia ww. decyzji z dnia [...] września 2002 r.

Rozpoznając odwołania B. S., M. C., U. C. oraz J. C. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zastrzeżenie budzi sposób awizowania przesyłki, w której została przesłana do K. i J. C. decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. Wskazał, że koperta, w której przesłano ww. decyzję została zwrócona organowi przez Pocztę Polską z adnotacją "nie podjęto w terminie" i datą 27 września 2002 r. Na przesyłce tej widnieje ponadto adnotacja o awizowaniu w dniu 9 września 2002 r. oraz ponownym awizowaniu w dniu 17 września 2002 r. Organ wskazał, że zarówno na kopercie, jak i na potwierdzeniu odbioru, brak jest jednak jakiejkolwiek wzmianki, gdzie pozostawiono awizo (zarówno pierwsze, jak i powtórne), czyli zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru. Ponadto przy powtórnym powiadomieniu z dnia 17 września 2002 r. brak jest parafki doręczyciela. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można zatem uznać, że zostały zachowane warunki określone w art. 44 K.p.a. i należy stwierdzić, że doręczenie zastępcze decyzji z dnia [...] września 2002 r. w trybie art. 44 K.p.a. nie było skuteczne.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że zasadne jest więc uznanie, że została spełniona przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2002 r. Jednocześnie zwrócił uwagę, że w myśl art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a K.p.a., jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Podniósł też, że przez "doręczenie" decyzji, o jakim mowa w art. 146 § 1 K.p.a., należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do którejkolwiek ze stron biorących udział w danym postępowaniu, przy czym termin, od którego liczy się upływ pięcioletniego okresu biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie.

Wskazał, że ww. decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] września 2002 r. została doręczona H. J. i W. C. w dniu 6 września 2002 r., tak więc pięć lat od jej doręczenia upłynęło w dniu 6 września 2007 r. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że została wypełniona przesłanka z art. 146 § 1 K.p.a., dlatego też decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. nie może zostać uchylona.

Rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2013 r., którą organ uchylił wydaną w postępowaniu wznowieniowym decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nr [...] i stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednakże odmówił jej uchylenia z powodu upływu terminu określonego w art. 146 § 1 K.p.a.

Podstawę zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stanowi art. 151 § 2 K.p.a., zgodnie z którym w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146 K.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Podkreślenia wymaga, że po ustaleniu przez organ, że zaistniała przesłanka wznowieniowa i zachodzą podstawy do uchylenia decyzji dotychczasowej, organ ma obowiązek zbadać, czy w sprawie nie występują negatywne przesłanki określone w art. 146 § 1 i § 2 K.p.a., uniemożliwiające uchylenie decyzji ostatecznej. Zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Upływ okresu oznaczonego w art. 146 § 1 K.p.a. oznacza bezwzględny zakaz merytorycznego orzekania w sprawie. Wydanie decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy po upływie okresu przedawnienia określonego w tym przepisie naruszałoby zasadę trwałości decyzji administracyjnych, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych.

W sprawie podstawą wznowienia postępowania był art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w sprawie). Dla tej przyczyny wznowienia skutek w postaci braku możliwości uchylenia kwestionowanej we wznowionym postępowaniu decyzji występuje już po upływie pięciu lat od jej doręczenia.

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że przepis art. 146 § 1 K.p.a. określając początek biegu wskazanego w nim terminu posługuje się pojęciem "dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie wskazując jednocześnie adresatów tego doręczenia lub ogłoszenia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że przez "doręczenie" decyzji, o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a., należy rozumieć doręczenie decyzji w odniesieniu do którejkolwiek ze stron biorących udział w danym postępowaniu, które podlega wznowieniu. Skoro strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu i z tego względu domaga się wznowienia postępowania, to biegu terminu z art. 146 § 1 K.p.a. nie można liczyć od dnia doręczenia decyzji stronie, która została w tym postępowaniu pominięta (takie doręczenie mogłoby ponadto w ogóle nie nastąpić). W art. 146 § 1 K.p.a. nie chodzi zatem o doręczenie decyzji stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, lecz o datę doręczenia decyzji którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu.

Prawidłowo zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka określona w art. 146 § 1 K.p.a., uniemożliwiająca uchylenie decyzji dotychczasowej, bowiem upłynął 5-letni termin od doręczenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. stronie postępowania, a mianowicie H. J. i W. C. Doręczenie to nastąpiło w dniu 6 września 2002 r., a zatem niewątpliwie w dacie podejmowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. termin pięcioletni wynikający z art. 146 § 1 K.p.a. już upłynął.

Jednocześnie Sąd podkreślił, że nie można podzielić stanowiska skarżącego, że termin ten winien być liczony od dnia doręczenia mu decyzji (a więc od dnia 18 lipca 2011 r.). Przy takiej wykładni art. 146 K.p.a. ograniczenie możliwości uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania na skutek tego, że strona bez własnej winy nie brała w nim udziału, byłoby iluzoryczne, a uchylenie decyzji i wydanie nowego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy w trybie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. możliwe byłoby w zasadzie w każdym czasie. Kłóci się to z podstawową funkcją art. 146 § 1 K.p.a., stanowiącego konkretyzację zasady ochrony trwałości decyzji administracyjnych. Zasada trwałości decyzji wyrażona w art. 16 K.p.a. wymaga, aby możliwość wzruszenia decyzji ostatecznych była ograniczona prawnymi ramami czasowymi i takie ściśle określone granice, po upływie których decyzja obarczona istotnymi wadami nie może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, wyznacza art. 146 K.p.a. Warto ponadto zauważyć, że gdyby przyjąć tok rozumowania przedstawiony w skardze, a mianowicie, że J. C. nie był stroną pominiętą w postępowaniu zakończonym decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r., to nie mógłby on wystąpić z wnioskiem o wznowienie postępowania z tego powodu, iż bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu.

Podkreślić również należy, że długotrwałe prowadzenie postępowania wznowieniowego przez organy orzekające w sprawie, aczkolwiek naganne, pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Upływ terminów, o których mowa w art. 146 § 1 K.p.a. stanowi negatywną przesłankę do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji i jest bezwarunkowy, niezależny od okoliczności, które spowodowały ich upływ.

W świetle powyższych okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. jest zgodna z prawem.

Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270).

J. C. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, na podstawie art. 173 § 1 i nast. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), polegające na nieuzględnieniu przez Sąd I instancji skargi skarżącego, pomimo naruszenia w toku postępowania przed organem administracji publicznej drugiej instancji przepisów k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w decyzji z dnia [...].12.2013 r., znak sprawy: [...] uznał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2002 r., znak [...] nie może zostać uchylona z powodu upływu terminu pięciu lat od dnia doręczenia tej decyzji stronom postępowania, podczas gdy skarżącemu, którego nie można uznać za stronę pominiętą w postępowaniu- na skutek uchybień popełnionych przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy prowadzeniu postępowania administracyjnego - doręczona ona została dopiero w dniu [...].07.2011 r., (doręczenie pełnomocnikowi), a więc po upływie terminu przedawnienia, określonego w powyższym przepisie nie może być mowy;

2. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania przed organem drugiej instancji przepisów art. 8 k.p.a. oraz naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. przez niepełne przedstawienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanu faktycznego i prawnego, a mianowicie, iż skarżący J. C. nie był nigdy strona pominiętą w postępowaniu administracyjnym, gdyż pozbawienie skarżącego udziału w postępowaniu dotyczyło wyłącznie jego końcowego etapu, polegającego na należytym doręczeniu mu decyzji wydanej przez organ II instancji,

3. art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 oraz 77 § 1, i 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu uchylenia decyzji Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].12.2013 r., ([...]), pomimo, iż w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym przez ten organ administracji publicznej nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie zbadano jaki status prawny przysługiwał skarżącemu w przedmiotowej sprawie.

Na tych podstawach wniósł o:

1) o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2) ) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie jest zasadny. Artykuł 1 nie ma w swej strukturze redakcyjnej wydzielonych w odrębne przepisy § 1 i 2, a nadto reguluje zakres obowiązywania ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że jednym z rodzajów spraw sądowoadministracyjnych jest sprawa skargi na decyzje administracyjne. Sprawując kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd nie naruszył art. 1 i art. 3 § 2 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 146 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c reguluje podstawy prawne zastosowania środka prawnego wobec zaskarżonej decyzji - uchylenia decyzji, stanowiąc, że " Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". W sprawie zasadnie Sąd nie wywiódł naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Zasadnie w pełni przyjął, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego w dniu jej doręczenia lub ogłoszenia stronie. W razie wielości stron, pierwsze doręczenie (ogłoszenie) przesądza o obowiązywaniu decyzji w obrocie prawnym. Wynika to wprost z regulacji art. 110 Kodeksu postępowania administracyjnego, wedle którego " Organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile Kodeks nie stanowi inaczej." Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza w tym zakresie wyjątku od zasady wejścia decyzji do obrotu prawnego z dniem doręczenia (ogłoszenia) decyzji jednej ze stron. Nie jest zasadny zatem zarzut, że ustanowiony termin przedawnienia należy liczyć od dnia, w którym doręczono (ogłoszono) decyzję stronie, która była pozbawiona udziału w postępowaniu. Sąd w pełni prawidłowo zastosował art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego upływu 5 lat od dnia doręczenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2002 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...].09.2001 r., nakazującą K. i J. C. dokonanie rozbiórki dwóch budynków mieszkalnych, wybudowanych na dz. nr ewid. [...].

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. Dla ochrony praw jednostki zapewnienia udziału w postępowaniu w sprawie przyjmuje się wykładnię, że przez pozbawienie udziału rozumie się nie tylko brak udziału w toku czynności wyjaśniających prowadzonych w sprawie, ale też udział ten jest gwarantowany przez doręczenie decyzji wydanej w sprawie. Niezrozumiały jest zatem zarzut uznania za zasadne wznowienia postępowania z powodu nie doręczenia J. C. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2002 r. Zaakceptowanie w zaskarżonym wyroku tej wykładni ujmującej szeroko przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego wyliczoną w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie narusza prawa.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 i art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd dla stworzenia pełnej ochrony jednostki uznał, że spełnia podstawę wznowienia postępowania niedoręczenie decyzji, przyjmując, że strona była, pomimo zapewnienia udziału w czynnościach postępowania, poprzez niedoręczenie decyzji pozbawiona udziału w sprawie. Taka wykładnia art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie uzasadnia odstąpienia od przesłanki przedawnienia ustanowionej w art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, która obowiązuje przy wszystkich podstawach wznowienia postępowania wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1, art. 145b § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie został naruszony art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi co do wykonania oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z 10.12.2007 r., sygn. akt. VII SA/Wa 1423/07. Ocena prawna wyrażona w tym wyroku co do podstaw wznowienia postępowania została w pełni zrealizowana.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w zw. z art. 7 oraz 77 § 1, 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie status skarżącego jako strony postępowania będącego jednym z adresatów decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2002 jest oczywisty.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.