Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2388/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2004 nr 153 poz 30 Art.72 ust.1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr  1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędziowie NSA Stanisław Gronowski Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Protokolant Sebastian Gajewski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. z dnia 22 września 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 427/11 w sprawie ze skargi J. Ć. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz J. Ćwiertni kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z 22 września 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 427/11, uwzględnił skargę J. Ć. i uchylił decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z 9 marca 2011 r. nr 112/11 oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z 14 października 2008 r., nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku oraz orzekł o kosztach postępowania.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

J. Ć. (dalej: skarżący) złożył 9 maja 2006 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w R. M. wniosek o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. W sekcji VIII – "Oświadczenie o sposobie wykorzystania działek rolnych" zadeklarował jedenaście działek rolnych oznaczonych literami, o określonej powierzchni.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. M. decyzją z 18 października 2006 r. przyznał skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 w łącznej wysokości 9 263,76 zł.

Następnie 14 i 19 grudnia 2007 r. przeprowadzono kontrolę w gospodarstwie skarżącego, która wykazała rozbieżności pomiędzy deklarowaną we wniosku o płatności do gruntów rolnych powierzchnią i uprawami a powierzchnią stwierdzoną.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. M. postanowieniem z 14 lutego 2008 r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 r., a następnie decyzją z 14 października 2008 r. uchylił swoją decyzję z 18 października 2006 r. i odmówił skarżącemu przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 oraz wykluczył skarżącego z płatności z tego tytułu na rok 2006. Stwierdził, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący złożył nieprawdziwą deklarację co do sposobu użytkowania działek i ich oznaczenia.

Dyrektor Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR w wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania decyzją z 9 marca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że niezgodność deklaracji ze stanem faktycznym na gruncie, stwierdzona w wyniku przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy kontroli, jest równoznaczna ze złożeniem fałszywej deklaracji, powstałej w wyniku poważnego zaniedbania i skutkuje wykluczeniem producenta z płatności ONW na rok 2006 (art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR); Dz. Urz., Nr L 153, z dnia 30 kwietnia 2004 roku, str. 30-83 ze zm.). Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji i odstąpił od uznania działania producenta za celowe. Podkreślił, że w sprawie o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005 – w części dotyczącej płatności bezpośrednich do gruntów rolnych – zostało przeprowadzone postępowanie sądowoadministracyjne zakończone wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny 6 marca 2009 r. wyroku oddalającego skargę Jerzego Ćwiertni (sygn. akt II SA/Łd 921/08). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 21 kwietnia 2010 r. oddalił skargę kasacyjną J. Ć. (sygn. akt II GSK 530/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. uwzględniając skargę wskazał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do określenia powierzchni upraw na działkach oznaczonych literami: B znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 233, E znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 284 i działce I znajdującej się na działce ewidencyjnej oznaczonej numerem 343. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wymienione działki ewidencyjne oznaczone numerami 233, 284, 343, na których były zlokalizowane działki rolne oznaczone literami B, E, I, nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Wskazane działki ewidencyjne były porośnięte drzewami i krzewami.

Sąd podał, że w przypadku przyznania skarżącemu płatności bezpośrednich konsekwencją ustalenia w wyniku wznowienia postępowania opisanego stanu było przyznanie pomocy w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej i uzupełniającej płatności obszarowej w zmniejszonej wysokości.

Zdaniem Sądu, organy nie rozważały przepisów art. 50 i 51 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) Nr 1782/2003 i (WE) Nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 479/2008 (Dz.U.UE.L.04.141.18, Dz.U.UE-sp.03-44-243) – obowiązującego w okresie złożenia przez skarżącego przedmiotowego wniosku pomocowego dotyczącego przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006.

Organy, w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego, zastosowały art. 72 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004, zgodnie z którym każdy beneficjent, który złożył fałszywą deklaracją, powstałą w wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w ramach odpowiednich rozdziałów rozporządzenia (WE) Nr 1257/1999, na dany rok kalendarzowy. Gdy fałszywa deklaracja została złożona celowo, beneficjent zostanie wykluczony również na rok następny.

W ocenie Sądu, w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego na skutek zastosowania wobec skarżącego sankcji przewidzianej tym przepisem. Artykuł 72 rozporządzenia Nr 817/2004 stanowi podstawę do nałożenia na rolnika dodatkowych sankcji w postaci wykluczenia ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w danym roku, ewentualnie także w roku następnym, przy czym chodzi o utratę prawa także do innych środków pomocowych niż te, w związku z którymi złożył fałszywą deklarację. Rolnik, który złożył fałszywą deklarację poniesie nie tylko sankcje przewidziane dla tego rodzaju pomocy, w związku z którą złożył fałszywą deklarację, ale także utraci prawo do innych środków pomocowych w danym roku, a w przypadku celowego przedłożenia fałszywej deklaracji, także w roku następnym.

Zdaniem Sądu, wykładnia art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004 przyjęta w sprawie przez organy jest błędna, a omawiany przepis w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł być podstawą odmowy przyznania skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 i wykluczenia skarżącego z płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006. Już z samego zestawienia brzmienia przepisu i zastosowanej w sprawie przez organ sankcji wynika, że orzeczenie o odmowie przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oraz wykluczeniu z płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania nie znajduje w omawianym przepisie umocowania. Wspomniany art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004 przewiduje bowiem sankcję w postaci wykluczenia ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w danym roku, ewentualnie także w roku następnym. Ponadto, zawarte w treści tego artykułu sformułowanie "beneficjent zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich" nie może odnosić się do sytuacji, w której przyznano już środki finansowe i zostały one przekazane beneficjentowi.

W rozpoznawanej sprawie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w R. M. 18 października 2006 r. wydał decyzję o przyznaniu skarżącemu na rok 2006 płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania w wysokości 9 263,76 zł. i kwota ta została skarżącemu wypłacona. Sąd podkreślił, że z analizowanego przepisu wynika, że beneficjent dopiero "zostaje/zostanie wykluczony". Sformułowanie "zostaje/zostanie wykluczony" odnosi się do czynności, która nie została jeszcze dokonana, a będzie odbywała się w przyszłości.

W ocenie Sądu, treść art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004 stanowiącego, że beneficjent "zostaje/zostanie wykluczony" dotyczy wykluczenia jedynie z tych środków rozwoju obszarów wiejskich, które dopiero mogą mu być przyznane, nie przewiduje natomiast kary w postaci konieczności zwrotu udzielonej już pomocy. Zdaniem Sądu, takie działanie organu należało zakwalifikować jako naruszenie prawa materialnego, które bez wątpienia miało wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor Łódzkiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Ł. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucono naruszenie:

• prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.). w związku z przyjęciem, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego na skutek zastosowania wobec skarżącego sankcji przewidzianej w art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 poprzez przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie;

• przepisów postępowania w stopniu, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 p.p.s.a., poprzez uchylenie decyzji obu instancji podczas gdy nie było ku temu podstaw, bo do rzekomego naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 72 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 817/2004 nie doszło.

W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że nie podziela przyjętej przez Sąd pierwszej instancji wykładni art. 72 rozporządzenia Nr 817/2004. W przekonaniu organu przepis ten stanowi wystarczającą podstawę do żądania od beneficjenta zwrotu środków, które już otrzymał. Zdaniem Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR, za przyjęciem takiego poglądu przemawia nie tylko wykładnia celowościowa, ale także wymogi zaakceptowane przez Komisję Europejską, które zawarto w Obwieszczeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 listopada 2004 r. w sprawie planu rozwoju obszarów wiejskich (M.P. Nr 56, poz. 958).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. co oznacza, że kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku może być przeprowadzona wyłącznie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi określonymi przez stronę skarżącą w skardze kasacyjnej.

W myśl art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Sytuacja, o której mowa w zdaniu drugim powołanego przepisu zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymaną nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego, również z powodu naruszenia art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004, jednakże z częściowo innym uzasadnieniem niż podane przez Sąd pierwszej instancji.

W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu dotyczącego błędnej wykładni art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że przestawiona przez Sąd pierwszej instancji wykładnia wspomnianego przepisu narusza prawo materialne w zakresie dotyczącym możliwości nałożenia sankcji w roku, w którym przyznano i wypłacono płatność.

Przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004, w świetle której przepis ten stanowi podstawę do zastosowania przewidzianej w nim sankcji dopiero na rok następny, a więc z wyłączeniem możliwości jej nałożenia w roku, którym już przyznano i przekazano beneficjentowi płatności, nie tylko nie znajduje uzasadnienia w treści powołanego przepisu, ale również jest sprzeczna z aksjologią rozporządzenia Nr 817/2004 i celami przyznawania pomocy ze środków Unii Europejskiej.

Przepis art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004 przewiduje dwa rodzaje sankcji. Pierwszą z nich, którą można nazwać sankcję podstawową, precyzuje zdanie pierwsze o treści: "Każdy beneficjent, który złożył fałszywą deklarację, powstałą w wyniku poważnego zaniedbania, zostaje wykluczony ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich w ramach odpowiednich rozdziałów rozporządzenia (WE) Nr 1257/1999, na dany rok kalendarzowy". Drugą sankcję, którą można nazwać sankcją kwalifikowaną, określa zdanie drugie o treści: "Gdy fałszywa deklaracja została złożona celowo, beneficjent zostanie wykluczony również na rok następny". Hipoteza ustępu pierwszego art. 72 rozporządzenia Nr 817/2004 nie odwołuje się do kwestii przyznania i przekazania beneficjentowi odpowiednich środków pomocowych, co szczególne akcentował Sąd pierwszej instancji dokonując wykładni wspomnianego przepisu. W każdym razie, okoliczność przyznania i przekazania beneficjentowi odpowiednich środków pomocowych w wyniku złożenia przez niego wspomnianych fałszywych deklaracji, nie jest wymieniona jako podstawa do odmowy zastosowania przewidzianych w nim sankcji, również za rok, w którym pomoc ze środków unijnych miała miejsce. Kategoryczne stwierdzenie, zarówno w zdaniu pierwszym, jak i zdaniu drugim ustępu pierwszego art. 72 omawianego rozporządzenia, o wykluczeniu ze wszystkich środków przewidzianych w rozporządzeniu Nr 1257/1999 beneficjenta, który złożył fałszywą deklarację prowadzi do wniosku, że przyznania i przekazania beneficjentowi odpowiednich środków unijnych jest obojętne z punktu widzenia zastosowania sankcji przewidzianych w art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004.

Ponadto wymaga podkreślenia, że w świetle punktu 4 preambuły rozporządzenia Nr 817/2004 środki pomocowe powinny służyć urzeczywistnianiu celów gospodarczych i społecznych, dla których zostały przewidziane. Nie do pogodzenia z aksjologią rozporządzenia byłaby sytuacja, gdy środki pomocowe byłyby przyznawane niezgodnie z ustalonymi warunkami, w szczególności w przypadku składania przez beneficjenta fałszywych deklaracji. Zgodność przyznawania środków pomocowych z ustalonymi warunkami, w myśl art. 68 rozporządzenia Nr 817/2004, stanowi przedmiot kontroli. Konsekwencją wspomnianej kontroli może być zastosowanie sankcji, o których mowa w art. 72 rozporządzenia Nr 817/2004.

W rozpoznawanej sprawie przyjęta przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004 nie tylko podważa istotę instytucji wznowienia postępowania, której celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji niezgodnej z prawem i ukształtowanie na nowo sytuacji prawnej strony, ale również czyni wysoce niekonsekwentne stanowisko Sądu pierwszej instancji. Sąd pierwszej instancji z jednej strony podzielił powody organu, dla których wznowił on postępowanie administracyjne i wyeliminował z obrotu prawnego decyzję z dnia 18 października 2006 r., która przyznała skarżącemu zakwestionowane płatności rolne do działek "B", "E" i "I", a z drugiej strony bezrefleksyjnie zaakceptował prawo skarżącego do posiadania takich płatności. Podkreślenia wymaga, że dla Sądu nie miała przy tym znaczenia okoliczność, że przyznanie i przekazanie skarżącemu płatności nastąpiło decyzją, której wyeliminowanie z obrotu prawnego, w wyniku wznowienia postępowania, zaakceptował.

Dodać także należy, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji nietrafnie powołał się na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyrokach z 31 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 582/10 oraz z 15 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 655/10. W powołanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004 na tle przepisów regulujących przyznanie pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. Warunki przyznawania tej pomocy, a zwłaszcza wypłata jej drugiej raty, po spełnieniu określonych warunków (zobowiązań), doprowadziły Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że w sytuacji gdy rolnik przedwcześnie złożył nieprawdziwą deklarację o wykonaniu zobowiązania, a następnie wykonał przedsięwzięcie w terminie i złożył prawdziwe oświadczenie, nie zachodzi przypadek złożenia fałszywej deklaracji warunkujący nałożenie sankcji, o której mowa w art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004, w odniesieniu do już przyznanej i wypłaconej pierwszej raty pomocy. Przedstawione stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostało wyrażone na tle konkretnych przepisów i dotyczy pomocy innego rodzaju, nie mogło mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Jak już wspomniano, zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane po wznowieniu postępowania, w następstwie uchylenia decyzji o przyznaniu skarżącemu płatności ONW na rok 2006, a więc w sytuacji, gdy nie istniał już stan "przyznania" tej płatności. W związku z tym rozważania Sądu pierwszej instancji o niedopuszczalności nałożenia sankcji w odniesieniu do płatności "już przyznanej i przekazanej" nie są adekwatne do stanu sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mimo wspomnianych naruszeń prawa po stronie Sądu pierwszej instancji, zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Istotnym mankamentem zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jest sentencja decyzji organu pierwszej instancji. Ta ostatnio wymieniona decyzja zawierała między innymi rozstrzygnięcie o odmowie przyznania skarżącemu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 oraz o wykluczeniu skarżącego z płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok kalendarzowy 2006. Organy obu instancji nie wyjaśniły podstawy prawnej dla wydania pierwszego z wymienionych rozstrzygnięć. Sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że taką podstawą prawną nie mógł być powołany w decyzjach organów obu instancji art. 72 ust. 1 rozporządzenia Nr 817/2004, wokół którego koncentrowała się sprawa.

Należy także podkreślić, że w sprawie nie wykazano konieczności istnienia dwóch rozstrzygnięć, a także wzajemnych relacjami między nimi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymagało zwłaszcza rozważenia, czy zasadne było stosowanie sankcji, o której mowa w art. 72 ust. 1 rozporządzenie Nr 817/2004 i wykluczenie skarżącego wyłącznie z płatności ONW na rok 2006, w sytuacji gdy powołany przepis stanowi o wykluczeniu ze wszystkich środków rozwoju obszarów wiejskich na dany rok kalendarzowy. Kwestia ta jest o tyle istotna, że skarżącemu odmówiono przyznania płatności ONW na rok 2006, a z akt sprawy nie wynika by korzystał on z innych form wsparcia w ramach rozwoju obszarów wiejskich.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wymienione uchybienia uniemożliwiały skontrolowanie prawidłowości zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, co uzasadniało uwzględnienie skargi J. Ć.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. in fine, oddalił skargę kasacyjną, gdyż zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).