Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 891/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art 16 g ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi ,,A"Sp. z o.o. z siedzibą w G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 27 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 20 października 2014 r. "A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej: Spółka, skarżąca, wnioskodawca), wystąpiła do Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kwalifikacji podatkowej części ceny nabycia przedsiębiorstwa związanej z przejęciem kontraktów.

Przedstawiając stan faktyczny strona wskazała, że w dniu 16 grudnia 2013 r. nabyła zespół składników majątkowych i zobowiązań stanowiących tzw. zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 4a pkt 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm.), zwanej dalej u.p.d.p.

W związku z nabyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa wnioskodawca rozpoznał dodatnią wartość firmy w rozumieniu art. 16 g ust. u.p.d.p.

W skład majątku zorganizowanej części przedsiębiorstwa, niezależnie od jego materialnych składników, weszły prawa majątkowe wynikające ze znajdujących się w fazie realizacji, jak również jeszcze nie rozpoczętych, kontraktów na budowę systemów oddzieleń przeciwpożarowych. Za zgodą kontrahentów zbywcy zorganizowanej części przedsiębiorstwa wnioskodawca wstąpił we wszelkie prawa i obowiązki wynikające z tych kontraktów, stając się tym samym ich stroną. W cenie sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa zostało wkalkulowane wynagrodzenie zbywcy z tytułu przeniesienia kontraktów. Wynagrodzenie to jest równe wartości rynkowej. W ten sposób określona wartość kontraktu przy kalkulacji wartości firmy pomniejszyła cenę nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa. Tym samym wartość firmy nie obejmuje wartości kontraktów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy skalkulowana w cenie zorganizowanej części przedsiębiorstwa wartość kontraktów stanowić będzie koszt uzyskania przychodu potrącalny w dacie uzyskania przychodu z tytułu realizacji (wykonania) przedmiotu kontraktu?

Zdaniem Wnioskodawcy, na podstawie art. 16g ust. 2, art. 4a pkt 2, art. 15 u.p.d.p. cena zorganizowanej części przedsiębiorstwa w części odpowiadającej skalkulowanej wartości przejętego kontraktu stanowi koszt uzyskania przychodu, który winien zostać potrącony w momencie uzyskania przychodu z tytułu przejętego kontaktu.

Wnioskodawca podkreślił, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych, poza wyjątkiem zawartego w art. 16 g ust. 2 mechanizmu ustalenia wartości firmy oraz szczególnych przepisów dotyczących ustalenia wartości początkowej środków trwałych zawartych w art. 16 g ust. 10 u.p.d.p., nie przewiduje innych specyficznych skutków nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Tym samym skutki nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa nie powinny się różnić od skutków, jakie ustawa na zasadach ogólnych wiąże z nabyciem poszczególnych składników majątkowych składających się na zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Zawarta w art. 16 g ust. 2 u.p.d.p. metodologia ustalenia wartości firmy ma jedynie zapewniać rozłączność kosztów związanych z wartością firmy i pozostałymi składnikami majątkowymi. Innymi słowy chodzi o to, aby wartość tego samego składnika majątkowego nie została rozpoznana podwójnie jako koszt.

W wydanej w dniu 27 stycznia 2015 r. interpretacji indywidualnej Dyrektor Izby Skarbowej, upoważniony do działania w imieniu Ministra Finansów, uznał stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 15 ust. 1, ust. 6, art. 16h ust. 1 pkt 1, art. 16g ust. 2, art. 16c pkt 4 u.p.d.p. Wskazał, że z przepisów tych wynika, iż możliwość amortyzowania wartości firmy w związku z kupnem zespołu składników materialnych i niematerialnych jest uzależniona od łącznego spełnienia dwóch następujących warunków: zespół składników materialnych i niematerialnych, który jest przedmiotem transakcji kupna-sprzedaży stanowi przedsiębiorstwo lub zorganizowaną część przedsiębiorstwa; cena nabycia kupowanego przedsiębiorstwa i zorganizowanej części przedsiębiorstwa jest wyższa niż łączna wartość rynkowa składników majątkowych, wchodzących w jego/jej skład. Definicja wartości początkowej firmy zawarta w art. 16g ust. 2 u.p.d.p. odnosi się wprost do ceny nabycia przedsiębiorstwa, a więc konieczne jest prawidłowe ustalenie tej ceny. Zgodnie z art. 16g ust. 3 u.p.d.p., za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

Użyte w cytowanym powyżej przepisie pojęcie składników majątkowych zdefiniowane zostało w art. 4a pkt 2 u.p.d.p., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o składnikach majątkowych - oznacza to aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości, pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 16g ust. 3.

Przez aktywa natomiast, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz.U. z 2013 r., Nr 330, z późn. zm.), rozumie się kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości, powstałe w wyniku przeszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych.

Możliwość kontrolowania zasobów majątkowych wynika najczęściej z tytułu własności, lecz nie jest to jedyny warunek dla uznania zasobów majątkowych za aktywa jednostki. Do aktywów zalicza się również "obce" środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne używane przez jednostkę na podstawie umowy, o której mowa w art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości, przy czym umowa ta musi spełniać jeden z warunków podanych w tym przepisie.

Wobec tego, skoro przepisy podatkowe przez składniki majątkowe przyjmują aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości, to w odniesieniu do opisanych we wniosku kontraktów podlegają one zaliczeniu do aktywów. Tym samym przy wyliczaniu wartości firmy, powinny być uwzględniane wszystkie te składniki majątkowe, które stanowią aktywa w danym podmiocie, a także te zobowiązania (długi), które odpowiadają takim aktywom.

W konsekwencji wskazana wartość przedmiotowych kontraktów (ujętych przez wnioskodawcę w księgach rachunkowych na moment zakupu zorganizowanej części przedsiębiorstwa), nie może zostać rozliczona jako koszt uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne od dodatniej wartości firmy, bowiem obniża ona wartość firmy ustaloną na podstawie art. 16g ust. 2 i ust. 3 w powiązaniu z treścią art. 4a pkt 2 u.p.d.p.

Organ podkreślił, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewidują możliwości "zrekompensowania" nabywcy tego kosztu. Tym samym, skoro ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych ściśle precyzuje w jaki sposób należy ustalić wartość firmy i jednocześnie stanowi o odniesieniu tej wartości w koszty podatkowe poprzez odpisy amortyzacyjne, to część ceny nabycia przedsiębiorstwa związana z przejęciem opisanych kontraktów (ujętych przez Wnioskodawcę w księgach rachunkowych na moment zakupu przedsiębiorstwa) powinna być uwzględniana przy wyliczaniu wartości firmy. Nie ma natomiast możliwości odniesienia w koszty podatkowe tej części ceny, która będzie stanowić wartość godziwą (w ujęciu rachunkowym) kontraktów, które są uznane w prawie bilansowym za składnik aktywów korzystającego.

Po bezskutecznym wezwaniu organu interpretacyjnego do usunięcia naruszenia prawa, Spółka, działając przez pełnomocnika, zaskarżyła opisaną interpretację indywidualną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej strona zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.p. w zw. z art. 15 ust. 4 u.p.d.p. poprzez błędne przyjęcie, że efektywnie poniesiony przez Spółkę wydatek w postaci skalkulowanej w cenie zakupu zorganizowanej części przedsiębiorstwa wartości przejętych kontraktów nie stanowi w całości kosztu uzyskania przychodów potrącanego w dacie uzyskania przychodu z tytułu wykonania przedmiotu kontraktu oraz art. 14c § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak przedstawienia kompleksowego uzasadnienia prawnego zaskarżonej interpretacji w zakresie spełnienia przez stronę warunków zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów wynikających z art. 15 ust. 1 u.p.d.p.

W uzasadnieniu skargi strona podkreśliła, że wydatek związany z przejęciem kontraktów spełnia warunki do uznania za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.p., albowiem:

- nastąpiło rzeczywiste i definitywne poniesienie wydatku przez podatnika,

- wydatek ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą przez podatnika,

-wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

- wydatek został właściwie udokumentowany,

- wydatek nie jest wyłączony z woli ustawodawcy z kosztów uzyskania przychodów w myśl art. 16 ust. 1 u.p.d.p.

Strona zgodziła się z organem, że poniesiony wydatek nie może zostać rozliczony jako koszt uzyskania przychodów przez odpisy amortyzacyjne od dodatniej wartości firmy, gdyż obniża wartość firmy ustaloną na podstawie art. 16g ust. 2 pkt 2 w związku z art. 4a pkt 2 u.p.d.p. Stwierdziła jednak, odmiennie niż organ, że w tej sytuacji definitywnie poniesiony wydatek powinien zostać rozliczony jako koszt uzyskania przychodów, zgodnie z regulacją art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Tylko taka interpretacja tego przepisu jest spójna z istotą podatku dochodowego, która umożliwia zaliczanie do kosztów uzyskania przychodów wydatków immanentnie związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej działając z upoważnienia Ministra Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota niniejszej sprawy ogniskuje się wokół problemu, czy w myśl przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych efektywnie poniesiony wydatek w postaci skalkulowanej w cenie nabycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa wartości przejętych kontraktów, stanowić będzie dla Skarżącej koszt uzyskania przychodów. W ocenie Skarżącej wydatek ten powinien zostać zaliczony bezpośrednio do jej kosztów podatkowych w dacie uzyskania przychodu z tytułu realizacji kontraktu.

W związku z tak zarysowaną istotą sporu przypomnieć na wstępie należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 u.p.d.p. przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty, zaś dochodem jest z zastrzeżeniem wyjątków z art. 10 i art. 11 tej ustawy - nadwyżka sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Koszty uzyskania przychodów są więc jednym z dwóch - obok przychodów - podstawowych elementów mających wpływ na ustalenie podstawy opodatkowania. Kosztu uzyskania przychodu nie należy przy tym utożsamiać z kosztem w rozumieniu prawa bilansowego, ustawa podatkowa zawiera bowiem w tym zakresie własne, autonomiczne rozwiązania (A. Gomułowicz (w:) A. Gomułowicz J. Małecki: Podatki a prawo podatkowe, Wyd. Prawnicze LexisNexis 2002, s. 126; B. Dauter (w:) pracy zbiorowej: Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wyd. Unimex 2003, s. 259). Także pojęcie przychodu (będącego elementem podstawy opodatkowania) jest zdefiniowane w ustawach podatkowych (w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych pojęcie przychodu definiuje art. 12).

Definiując pojęcie kosztów uzyskania przychodu dla celów podatku dochodowego od osób prawnych ustawodawca posłużył się klauzulą generalną. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.p. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnych źródeł są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, iż tak zdefiniowany koszt uzyskania przychodu winien spełniać łącznie następujące wymogi: musi być faktycznie dokonanym wydatkiem bądź faktycznie dokonanym odpisem niebędącym wydatkiem, ale powodującym zmianę w strukturze aktywów lub pasywów osoby prawnej, działania podatnika, związane z tym wydatkiem muszą być nakierowane na uzyskanie (zwiększenie) przychodu, a cel ten (osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodu) musi być widoczny, musi on też odnosić się do przychodu w rozumieniu ustawy podatkowej. Związek wydatku z przychodem powinien być zatem bezpośredni i niewątpliwy. Do kosztów uzyskania przychodu mogą być również zaliczone te wydatki, których nie da się jednoznacznie powiązać z konkretnym przychodem. Wówczas ocenić należy możliwość zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodu oceniając racjonalnie jego możliwość przyczynienia się do zachowania źródła przychodu lub uzyskania przychodu (por. B. Dauter - op. cit., s. 266). Zasada ta odnosi się jednak tylko do tych kosztów, których wyraźnego związku z konkretnym przychodem nie można stwierdzić. Zauważyć należy, iż powiązanie przychodu z konkretnym kosztem jest istotne z uwagi na określoną w art. 15 ust. 4 u.p.d.p. zasadę potrącalności kosztów w czasie i zasadę wynikającą z art. 7 ust. 3 pkt 3 u.p.d.p.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Skarżąca nabyła przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55¹ Kodeksu Cywilnego, które obejmowało aktywa materialne i niematerialne przeznaczone do prowadzenia przedsiębiorstwa, prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę oraz prawa i obowiązki wynikające z innych umów, które zostały przeniesione na kupującego. W szczególności zaś obejmowało prawa i obowiązki wynikające ze znajdujących się w fazie realizacji, jak również jeszcze nie rozpoczętych, kontraktów na budowę systemów przeciwpożarowych. W wyniku transakcji kupna powstała dodatnia wartość firmy.

Analizując przedstawiony stan faktyczny wskazać należy, że kosztem podatkowym przy nabyciu przedsiębiorstwa jest dodatnia wartość firmy, która podlega amortyzacji. Zgodnie z art. 16b ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 16g ust. 1, 2, 3, 5, 10 pkt 1 i 2 u.p.d.p. amortyzacji podlegają (...), niezależnie od przewidywanego okresu używania, między innymi, wartość firmy, jeżeli wartość ta powstała w wyniku nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części w drodze kupna.

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem art. 16g ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia cenę ich nabycia.

Wartość początkową firmy stanowi dodatnia różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, a wartością rynkową składników majątkowych wchodzących w skład nabytego, przyjętego do odpłatnego korzystania albo wniesionego do spółki przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, odpowiednio z dnia nabycia, przyjęcia do korzystania albo wniesienia do spółki.

Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku.

W razie nabycia w drodze kupna przedsiębiorstwa łączną wartość początkową nabytych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowi:

1) suma ich wartości rynkowej w przypadku wystąpienia dodatniej wartości firmy, ustalonej zgodnie z ust. 2,

2) różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, ustalona zgodnie z ust. 3 i 5, albo nominalną wartością wydanych akcji lub udziałów a wartością składników mienia nie będących środkami trwałymi, ani wartościami niematerialnymi i prawnymi zwiększającymi aktywa nabywcy, w przypadku niewystąpienia dodatniej wartości firmy.

Klasyfikując przejęte kontrakty, organ zasadnie wskazał, że dla celów podatkowych spełniają one definicję aktywów w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Wypełniają one bowiem definicję "zasobów majątkowych kontrolowanych przez jednostkę" oraz podlegają zaliczeniu do aktywów trwałych jednej ze stron umowy zgodnie z art. 3 ust. 4 ustawy o rachunkowości. Tym samym należy je uwzględnić przy obliczaniu wartości firmy dla celów podatkowych.

Uzasadniając przedmiotowe stanowisko organ powołał się na przepis art. 16g ust. 2 u.p.d.p. określający wartość początkową firmy, gdzie jak wskazano wyżej jest to dodatnia różnica między ceną nabycia przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części albo nominalną wartością wydanych akcji lub udziałów w zamian za wkład niepieniężny a wartością rynkową składników majątkowych wchodzących w skład kupionego, przyjętego do odpłatnego korzystania albo wniesionego do spółki przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części, odpowiednio z dnia kupna, przyjęcia do odpłatnego korzystania albo wniesienia do spółki. Mając na uwadze, że definicja wartości początkowej odnosi się do składników majątkowych, organ zasadnie wskazał, iż zgodnie z art. 4a pkt 2 u.p.d.p., ilekroć w ustawie jest mowa o składnikach majątkowych - oznacza to aktywa w rozumieniu ustawy o rachunkowości, pomniejszone o przejęte długi funkcjonalnie związane z prowadzoną działalnością gospodarczą zbywcy, o ile długi te nie zostały uwzględnione w cenie nabycia, o której mowa w art. 16g ust. 3.

Podnieść należy, że zasada autonomii prawa podatkowego nie przekreśla możliwości skorzystania przez ustawodawcę z odesłania do korzystania w ramach tego prawa do instytucji czy też zasad unormowanych w innych systemach prawa. Przykładem takiej sytuacji jest wyżej powołany przepis art. 4a pkt 2 ustawy, w którym ustawodawca odwołał się w zakresie definicji składników majątkowych do aktywów w rozumieniu ustawy o rachunkowości. W związku z powyższym organ zasadnie zastosował w sprawie również przepisy prawa bilansowego.

W konsekwencji do skutków podatkowych związanych z przejęciem składników majątkowych, zastosowanie mają przepisy prawa podatkowego, jednakże skutki te zdeterminowane zostały pojęciem "aktywów" w ujęciu rachunkowym. Skoro zatem w ramach nabytego przedsiębiorstwa Skarżąca wstąpiła w wynikające z przejętych kontraktów prawa i obowiązki zbywcy, zaś cena tych składników majątkowych została zapłacona przez Spółkę w cenie nabytego przedsiębiorstwa, pomniejszając wartość firmy, to nie będzie ona stanowiła kosztów uzyskania przychodów. Ponieważ w omawianym przypadku mamy do czynienia z nabyciem przedsiębiorstwa, a przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidują uwzględnienie tego typu wydatku w kosztach podatkowych jedynie poprzez odpisy amortyzacyjne dodatniej wartości firmy. Zatem nie ma żadnego uzasadnienia, by wywodzić, że nabywca przedsiębiorstwa ma prawo do odrębnego uwzględniania w kosztach podatkowych wydatków na poszczególne składniki majątkowe tego przedsiębiorstwa. Ustawodawca przewidział bowiem mechanizm, o którym mowa w art. 16g ust. 2 u.p.d.p.

Wbrew zarzutom skargi, w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów przedstawił ocenę prawną stanowiska Skarżącej oraz uzasadnienie prawnej tej oceny. Wskazał również prawidłowe stanowisko własne, które przy tym uzasadnił. Zaskarżona interpretacja spełniała zatem wymogi określone w art. 14c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) i nie naruszała zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Minister Finansów w zaskarżonym akcie wypełnił przesłanki przywołanego przepisu. Powołał bowiem, mające w sprawie regulacje prawne, dokonał wykładni przepisów prawa w odwołaniu się do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego sprawy. Argumentacja, choć lakoniczna, oddaje istotę rozumowania organu. Nie sposób zatem podzielić zasadności omawianego zarzutu.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270).