Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 964/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 9, art. 12, art. 16 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 127 par. 1 ust. 4, art. 217, art. 218
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 11, art. 12, art. 15
journal: Dz.U. 1971 nr 27 poz 250
law: Ustawa z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych.
article: art. 170, art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Sz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1195/17 w sprawie ze skargi K. Sz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia [...] października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 1195/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "Sąd I Instancji") oddalił skargę K.Sz. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy M.W. (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego ostateczność Aktu Własności Ziemi.

W ocenie Kolegium w przeprowadzonym dotychczas postępowaniu wyczerpane zostały wszelkie możliwości ustalenia ostateczności decyzji – Aktu Własności Ziemi wydanego przez Naczelnika Gminy M.W. z dnia [...] listopada 1975 r., nr [...], stwierdzającego, że F.Sz. stał się z mocy samego prawa właścicielem nieruchomości oznaczonej nr ewid. działki [...] o pow. 1,30 ha położonej w P.. Organ I instancji sprawdził bowiem własne zasoby dokumentacyjne, a także zasoby archiwalne przechowywane w Archiwum Państwowym w P.. Zwrócił się ponadto do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w W. oraz do Sądu Rejonowego w P. celem ustalenia, czy przedmiotowy Akt Własności Ziemi stał się ostateczny i jako taki był podstawą wpisów w księdze wieczystej lub ujawniony w zbiorze dokumentów. Organ sprawdził także zapisy w ewidencji gruntów i budynków. Wnioskodawca figuruje tam jako użytkownik, natomiast jego ojciec – F.Sz. – jako samoistny posiadacz. Organy ewidencyjne zapisały wprost, że w 1984 r. brak było przedmiotowego Aktu.

Kolegium przyznało, że organy powinny dążyć do ustalenia, czy Akt Własności Ziemi z 1975 r. jest ostateczny i sytuacje, w których nie da się ustalić, czy wydana przez uprawniony organ decyzja administracyjna jest ostateczna, mogą wystąpić tylko wyjątkowo. Niemniej jednak, jeżeli podjęto wszelkie czynności celem pozyskania dokumentacji pozwalającej ustalić czy Akt Własności Ziemi z dnia [...] listopada 1975 r. jest decyzją ostateczną, ale takich dokumentów brak, to organ nie może wydać żądanego zaświadczenia. Kolegium wskazało, że nie może również wydać takiego zaświadczenia, jeżeli – tak jak w niniejszej sprawie – dokumentacja jest niepełna. Wprawdzie Akt zachował się w zasobach archiwalnych, ale brakuje dowodów doręczenia decyzji stronie, decyzja była kwestionowana przez siostrę F.Sz., a on sam nie wyrażał zgody na uwłaszczenie, nie brał czynnego udziału w postępowaniu i złożył oświadczenie o zgodzie na uchylenie przedmiotowej decyzji. Nigdy w oparciu o ten dokument nie zwrócił się o założenie zbioru dokumentów lub księgi wieczystej, ani nie ujawnił, że jest w posiadaniu ostatecznego Aktu Własności Ziemi w organie ewidencyjnym. Zdaniem Kolegium można wprawdzie wywodzić, iż w dokumentacji, którą udało się odnaleźć, nie ma odwołania od decyzji, ani decyzji uchylającej lub unieważniającej Akt Własności Ziemi z 1975 r., a F.Sz. dysponował egzemplarzem Aktu, co dowodzić może, iż decyzja ta została doręczona, a więc stała się ostateczna. Jednak taki wniosek wymagałby rozstrzygania wątpliwości – co przyznaje sam wnioskodawca, dokonywania oceny faktów i wnioskowania pośredniego, co dopuszczalne jest w postępowaniu merytorycznym, ale nie w sprawie o wydanie zaświadczenia. W tym bowiem postępowaniu organ może prowadzić postępowanie wyjaśniające tylko w niezbędnym uproszczonym zakresie. Organ w trybie postępowania o wydanie zaświadczenia nie bada sprawy, nie dokonuje wykładni przepisów prawa, a jedynie ustala, czy znajdujące się w jego posiadaniu dane umożliwiają wydanie zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Nie jest bowiem dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie nie może rozstrzygać istnienia lub nieistnienia faktów lub określonego stanu prawnego w sytuacji, gdy jest on sporny. Jeżeli informacje, których żąda osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nasuwają wątpliwości organu, nie może on w sposób arbitralny przesądzać w formie zaświadczenia tych wątpliwych kwestii.

K.Sz. (dalej: "Skarżący" lub "Skarżący kasacyjnie") nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i wniósł skargę do Sądu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 października 2017 r. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3363/15 Sąd uchylił postanowienie Kolegium z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia wskazując w uzasadnieniu m. in., że przedmiotem zainicjowanego przez Skarżącego wnioskiem z [...] sierpnia 2015 r. postępowania, nie mogło być "nadanie klauzuli ostateczności" aktowi własności ziemi, gdyż przepisy K.p.a. nie przewidują postępowania o takim przedmiocie, jednakże przy prawidłowym pouczeniu opartym na art. 9 K.p.a., Skarżący mógłby zmodyfikować wniosek w kierunku sprecyzowania swojego i żądania stwierdzenia, że Akt Własności Ziemi wydany [...] listopada 1975 r. przez Naczelnika Gminy M.W. jest ostateczny.

Stosując się do powyższych wytycznych organ I instancji wezwał Skarżącego do jasnego sprecyzowania treści wniosku. W piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. K.Sz. wskazał, że domaga się stwierdzenia ostateczności Aktu Własności Ziemi z dnia [...] listopada 1975 r. Na podstawie tego oświadczenia organy orzekające w sprawie przyjęły, że postępowanie dotyczy wydania zaświadczenia, na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., stwierdzającego, że Akt Własności Ziemi wydany przez Naczelnika Gminy M.W. jest ostateczny. Stanowisko to, biorąc pod uwagę cel w jakim Skarżący żąda otrzymania takiej informacji, Sąd I instancji uznał za prawidłowe.

Sąd ten podniósł, że wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. polega na przeniesieniu danych ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia. Wydanie zaświadczenia na tej podstawie jest niedopuszczalne, jeśli problematyka, której dotyczy żądanie strony, jest sporna. Zaświadczenie, z uwagi na jego specyfikę, nie służy rozstrzygnięciu sprawy, gdy przesłanki, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne, nie są jasne, a zwłaszcza, gdy istnieje spór co ich występowania w konkretnym wypadku.

Sąd I instancji podniósł ponadto, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia nie obejmuje kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, a sprowadza się jedynie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. W związku z tym, organ może zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, a które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego, ustawowych kompetencji. W tym świetle wydawanie zaświadczeń ma charakter pochodny.

Zdaniem Sądu I instancji organy administracji publicznej przeprowadziły w niniejszej sprawie wnikliwe postępowanie mające na celu ustalenie, czy było prowadzone postępowanie w trybach nadzwyczajnych dotyczące powyższego aktu własności ziemi, czy poprzednik prawny Skarżącego brał udział w postępowaniu uwłaszczeniowym, wreszcie czy na podstawie przedmiotowego aktu ziemi dokonano wpisów w księgach wieczystych. Organy te przeprowadziły zatem szerokie postępowanie wyjaśniające. W ocenie Sądu I instancji z zebranego materiału dowodowego wynika, że na podstawie posiadanych i uzyskanych przez organy orzekające w sprawie dokumentów brak było podstaw do wydania Skarżącemu zaświadczenia żądanej treści. Żadna okoliczność nie potwierdziła bowiem, że sporny Akt Własności Ziemi z 1975 r. zyskał przymiot ostateczności.

K.Sz., reprezentowany przez pełnomocnika, nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem Sądu I instancji i wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący kasacyjnie zarzucił:

1. Naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z 1991 roku o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 107, poz. 464 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przepis wprost stanowi, iż w obecnym stanie prawnym nie jest możliwa weryfikacja aktów własności ziemi, wydanych na podstawie przepisów ustawy z 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, co oznacza, że ustawodawca dopuścił sytuację, zgodnie z którą niektóre decyzje (akty własności ziemi) mimo kwalifikowanych wad będą funkcjonowały w obrocie prawnym, ponieważ w obowiązującym stanie prawnym nie ma podstaw prawnych do wzruszenia ostatecznej decyzji (aktu własności ziemi) w trybach nadzwyczajnych uregulowanych w K.p.a. (uzasadnienie wyroku TK z 22 lutego 2000 r., sygn. akt SK 13/99, OTK 2000 r., z. 1, poz. 15, wyrok NSA z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt II OSK 292/15, wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 371/14).

2. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "P.p.s.a.") poprzez fakt, iż Sąd I instancji utrzymał w mocy decyzję i oddalił skargę, pomimo że doszło do naruszenia art. 217 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 218 K.p.a. przez organy administracji samorządowej rozpoznające sprawę poprzez niewydanie zaświadczenia, że Akt Własności Ziemi wydany[...] listopada 1975 r. przez Naczelnika Gminy M.W., jest ostateczny w sytuacji, gdy ww. przepis ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami definitywnie wykluczył możliwości weryfikacji w trybie nadzwyczajnych środków zaskarżenia ostatecznych decyzji administracyjnych dotyczących uwłaszczenia posiadaczy nieruchomości rolnych w trybie tej ustawy po 1 stycznia 1992 r., a zatem wszelkie istniejące akty własności ziemi maja przymiot prawomocnych i ostatecznych. Jak wskazał Trybunał instytucja ta była konieczna z punktu widzenia bezpieczeństwa obrotu i stabilizacji stosunków cywilnoprawnych, przy tym wynika ona z zasady demokratycznego państwa prawa, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP, stanowiąc właśnie przejaw zasady bezpieczeństwa prawnego (por. uzasadnienie wyżej powołanego wyroku TK z 22 lutego 2000 r. o sygn. akt SK 13/99 i wyrok NSA z 5 września 2017 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 3080/15).

3. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez fakt, iż Sąd I instancji utrzymał w mocy decyzję i oddalił skargę, pomimo że doszło do naruszenia art. 127 § 1 K.p.a., 129 K.p.a. oraz 130 K.p.a. w brzmieniu z 4 listopada 1971 r., które nakazała stosować do przedmiotowego Aktu Własności Ziemi w 1980 r Wojewódzka Komisja Do Spraw Uwłaszczeń, które stanowiły, że termin do wznowienia postępowania przysługiwał stronie, która bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu w okresie 1 miesiąca od dnia, w którym się ona o decyzji dowiedziała, a z zachowanych dokumentów zgromadzonych przez organ wynika, iż strona nie skorzystała ze swoich uprawnień i jej termin do podważenia Aktu Własności Ziemi wyekspirował, a tym samym stał się on ostateczny.

4. Naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez fakt, iż Sąd I instancji utrzymał w mocy decyzję i oddalił skargę, w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji samorządowej dotknięte było naruszeniami art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. oraz 80 K.p.a. które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie, gdyż organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wystarczający materiału dowodowego oraz nie dokonał oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego, gdyż dokonanie takiej analizy musiało doprowadzić wprost do konkluzji, iż przedmiotowy Akt Własności Ziemi nie został przed styczniem 1992 podważony, natomiast po tej dacie obowiązujące przepisy prawa wykluczyły możliwość ich weryfikacji.

W związku z podniesionymi zarzutami Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

W świetle art. 182 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z treścią art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Przedmiotem kontroli przez Sąd I instancji było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy M.W. z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, zasadności odmowy wydania zaświadczenia.

Stosownie do treści art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest natomiast wydać zaświadczenie w myśl art. 218 § 1 K.p.a., gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenia ma również przepis art. 218 § 2 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Nie może budzić wątpliwości, że zaświadczenie wydawane przez organ stanowi oświadczenie wiedzy tego organu oparte na danych będących w jego posiadaniu, co wynika wprost z art. 218 § 1 K.p.a. Nie jest zatem dopuszczalne w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń dokonywanie jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, jeśli nie wynikają one z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.

Charakter postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. był już przedmiotem wyjaśnień dokonywanych przez sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że postępowanie to ma zakres ograniczony, spełnia bowiem tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (wyroki NSA: z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1518/12; z dnia 7 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1270/15 oraz z dnia 22 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1403/17; publ. w Internecie – Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skoro zaświadczenie z istoty swej może dotyczyć niebudzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencjach organu, rejestrach czy innego rodzaju zbiorach, to w niniejszej sprawie słusznie uznano, iż nie można poświadczyć, że Akt Własności Ziemi z dnia [...] listopada 1975 r. jest decyzją ostateczną. Zdaniem Sądu kasacyjnego, w przedmiotowej sprawie podjęto wszelkie czynności celem pozyskania dokumentacji pozwalającej ustalić czy Akt Własności Ziemi z dnia [...] listopada 1975 r. jest decyzją ostateczną. Sąd I instancji prawidłowo wskazał w tym zakresie, że w dokumentach dotyczących postępowania uwłaszczeniowego brak było dokumentów potwierdzających udział poprzednika prawnego Skarżącego kasacyjnie w tym postępowaniu, a także doręczenia Aktu Własności Ziemi. Mimo braku dowodu doręczenia tej decyzji oraz informacji o toczących się w stosunku do tej decyzji postanowień w trybie odwoławczym czy też nadzwyczajnym, organy orzekające w sprawie podjęły próbę ustalenia, czy na podstawie tego aktu dokonano wpisów w księgach wieczystych i ewidencji gruntów. Jak ustaliły organy takich wpisów na postawie aktu własności ziemi nie dokonano, a w ewidencji gruntów poprzednik prawny Skarżącego kasacyjnie figuruje jako właściciel samoistny nieruchomości. Stan ten został ustalony w 1984 r. a więc już po wydaniu przedmiotowego Aktu Własności Ziemi. Ponadto prawidłowo ustalono, że w protokole ustalenia stanu posiadania i użytkowania znalazł się dopisek o braku aktu własności ziemi. Należy również zwrócić uwagę, że w piśmie z dnia [...] lipca 1980 r. F.Sz. wyraził zgodę na uchylenie aktu własności ziemi z [...] listopada 1975 r. Organy orzekające w sprawie nie uzyskały informacji, czy w związku z tym pismem zostało wszczęte postępowanie w sprawie zmiany bądź uchylenia tego aktu. Podsumowując, żądanie przez K.Sz. potwierdzenia w zaświadczeniu, że Akt Własności Ziemi z dnia [...] listopada 1975 r. jest ostateczny, nie znajduje żadnego uzasadnienia faktycznego ani prawnego. Tym samym nietrafnie zarzucił Skarżący kasacyjnie naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 217 § 1 pkt 2 K.p.a. i 218 K.p.a. a także w zw. z art. 127 § 1 K.p.a., 129 K.p.a. oraz 130 K.p.a.

Również kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zdaniem Skarżącego kasacyjnie organ nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wystarczający materiału dowodowego oraz nie dokonał oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Nie sposób jednak zgodzić się z takim zarzutem. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Wójt zwrócił się do Archiwum Państwowego w P. o wydanie uwierzytelnionych kopii dokumentów uwłaszczeniowych na nazwisko F.Sz., wieś P. Organ I instancji zwrócił się także do innych organów celem uzyskania wszelkich informacji dotyczących Aktu Własności Ziemi z dnia [...] listopada 1975 r. Nie można czynić zarzutu organom, że w dokumentacji nie znalazły się dokumenty, które pozwoliłyby na wydanie Skarżącemu kasacyjnie zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Postępowanie organów w przedmiotowej sprawie było wyczerpujące i wnikliwe, a co za tym idzie zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie należy uznać za pozbawiony podstaw.

Z kolei odnośnie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa poprzez jego niezastosowanie, należy zauważyć, że również ten zarzut okazał się bezpodstawny. Z prawidłowo poczynionych ustaleń – o których mowa wyżej – wynika, że na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego nie było możliwe wydanie zaświadczenia stwierdzającego, iż Akt Własności Ziemi z dnia [...] listopada 1975 r. jest decyzją ostateczną. Nie jest zatem zasadne powoływanie się przez Skarżącego kasacyjnie na przepisy art. 63 ust. 2 i 3 ww. ustawy z 1991 r., które stosuje się do ostatecznych decyzji wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych. Nade wszystko jednak należy zgodzić się z argumentacją przedstawioną przez organy i zaaprobowaną przez Sąd I instancji, że w trybie postępowania o wydanie zaświadczenia nie badają one sprawy i nie dokonują wykładni przepisów prawa, a jedynie ustalają, czy znajdujące się w ich posiadaniu dane umożliwiają wydanie zaświadczenia o żądanej przez wnioskodawcę treści. Nie jest bowiem dopuszczalne dokonywanie w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a.