Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 119/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 149
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA – Daria Gawlak - Nowakowska Sędzia WSA – Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 4 grudnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi: O.K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie: wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza bezczynność Wojewody D. w sprawie z wniosku O. K. o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę; II. stwierdza, że bezczynność Wojewody D. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę D. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody D. na rzecz Skarżącego O.K. kwotę 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w wysokości uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi O.K. jest bezczynne prowadzenie przez Wojewodę D. postępowania w sprawie o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.

O.K. – obywatel Ukrainy (dalej: Strona, Skarżący) złożył w dniu 27 marca 2019 r. do Wojewody D. (dalej: organ, Wojewoda) wniosek o pobyt czasowy.

W skardze z 30.09.2019r. O.K. (dalej: Strona, Wnioskodawca, Skarżący) zarzucił Wojewodzie D. bezczynność w prowadzeniu postępowania w sprawie rozpoznania jego wniosku z 27.03.2019 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Formułując zarzuty skargi Skarżący wskazał, że organ nie proceduje od przeszło 6 miesięcy mimo ponaglenia złożonego w dniu 26.06.2019 r. Podkreślił również, że w dniu 18.09.2019 r. złożył w Urzędzie Wojewódzkim odcisk linii papilarnych, stało się tak jednak na jego prośbę, a nie na wezwanie organu. Do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie dostał żadnego pisma od organu, żadnej odpowiedzi na ponaglenie i skargę. Wskazując na powyższe Strona wniosła o: stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami; wydrukowanie plastyka; przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 4.000 zł na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a.; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; skierowanie sprawy do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie.

Przy piśmie procesowym z 18 grudnia 2019 r. Skarżący przedłożył do akt postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z 19 listopada 2019 r., którym uznaje się jego ponaglenie za uzasadnione i wyznacza termin rozpatrzenia wniosku do dnia 18 lutego 2020 r.

Wyrokiem z 16 stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) we Wrocławiu, sygn. III SAB/Wr 1165/19 stwierdził, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu; stwierdził, że bezczynność Wojewody D. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznał od Wojewody D. na rzecz Skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1.000 (tysiąc) złotych; oddalił dalej idącą skargę; zasądził od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Dnia 11 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny doręczył organowi prawomocne orzeczenie wraz z aktami sprawy.

Pismem z 13 marca 2020 r. Skarżący przedłożył: nową aktualną umowę o pracę, załącznik nr 1, odpis KRS, umowę spółki pracodawcy, rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej, kopię świadectwa ukończenia szkoły policealnej, odpis wyroku WSA we Wrocławiu, numer konta bankowego.

Pismem z 22 maja 2020 r. organ zawiadomił Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Pismem z 15 czerwca 2020 r. Skarżący złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

Pismem z 8 lipca 2020 r. organ administracji przekazał ponaglenie Urzędowi do Spraw Cudzoziemców Departament Legalizacji Pobytu wskazując, że pismem z 22 maja 2020 r. organ zawiadomił Skarżącego o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Przesyłając ponaglenie organ wyjaśnił, że pismem z 8 października 2019 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych, których nie uzupełnił jak również w żaden sposób nie ustosunkował się do wezwania.

Pismem z 8 lipca 2020 r. Skarżący ponownie wskazał numer konta bankowego dla przelania środków zasądzonych w wyroku WSA z 16.01.2020 r., żądając jednocześnie wydania decyzji w sprawie wniosku.

Pismem z 22 lipca 2020 r. organ administracji wydał dyspozycję o przelaniu na rachunek bankowy Skarżącego kwoty 1.100 zł. Zasądzonej w wyroku WSA z 16.01.2019 r.

W dniu 25 czerwca 2020 r. Skarżący (za pośrednictwem organu) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D. w związku z prowadzonym postępowaniem.

W konkluzji Strona wniosła o: stwierdzenie bezczynności organu i niezałatwienie w terminie sprawy; stwierdzenie niewykonania wyroku WSA we Wrocławiu w sprawie III SAB/Wr 1165/19; stwierdzenie, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy i wydania decyzji o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę; zobowiązanie organu do wykonania wyroku WSA we Wrocławiu w sprawie III SAB/Wr 1165/19; przyznanie od organu na rzecz Skarżącego kwoty 5.000,00 zł; zasądzenie kosztów postępowania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału III tut. Sądu rozdzielono skargi i skarga w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie III SAB/Wr 1165/19 zostanie rozpoznana pod sygnaturą I SA/Wr 516/20.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo uzasadniona, bowiem Wojewoda D. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Strony, jednakże stwierdzona bezczynność nie może być uznana za rażąco naruszającą prawo.

Na wstępie wskazać trzeba na art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie.

W sprawie nie jest sporne, że podstawę procesową działania organów administracji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku strony na podstawie przepisów ustawy o cudzoziemcach regulują przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej: k.p.a.).

Terminy załatwiania spraw zostały uregulowane w przepisie art. 35 ww. ustawy. Stosownie do § 1 ww. regulacji organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu (§ 5).

Jednocześnie dalsze zapisy ww. ustawy definiują pojęcie bezczynności, wskazując w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., że jest to sytuacja, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Reguły te są wzmacniane przez dalsze przepisy k.p.a., w szczególności art. 12 k.p.a., zgodnie, z którym organy administracji mają działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami do jej załatwienia oraz, że powinny dążyć do ustalenia prawdy materialnej, podejmując z urzędu lub na wniosek stron wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).

Istotnych wskazówek w zakresie realizacji tych zasad i sytuacji kwalifikowanych jako naruszenie terminów załatwienia sprawy postrzeganych jako bezczynność dostarcza orzecznictwo sądów administracyjnych.

Otóż sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. aktów administracyjnych. Jeżeli bowiem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy z różnych względów nie wydaje rozstrzygnięcia w przewidzianym przepisami terminie, a zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas występuje bezczynność organu. Inaczej mówiąc, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli organ nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 marca 2019 r., sygn. akt III SAB/Po 41/18, oraz wyrok NSA z 5 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2936/16, wszystkie wyroki publikowane w centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej CBOSA). Celem skargi na bezczynność jest zatem doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17, CBOSA).

Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Ustaleniem wzajemnych zależności między zasadą legalizmu a zasadą szybkości postępowania zajmował się NSA w wyroku z 13 grudnia 2016 r. (sygn. akt II GSK 916/15, publ. w CBOSA), który podkreślił, że zasady te nie pozostają ze sobą w kolizji i powinny być realizowane w równym stopniu. Zasada szybkości postępowania nie niweczy zasady legalizmu, której prawidłowa realizacja nie zwalnia z obowiązku prowadzenia postępowania w sposób sprawny, racjonalny i efektywny. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Powyższe znajduje potwierdzenie w powoływanym na wstępie art. 35 k.p.a.

Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne są również dalsze zapisy k.p.a., tj. art. 36 stanowiący, że o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia (§ 1). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (§ 2).

Z uwagi na to, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu, kontrola tego aktu następuje w ramach skargi na bezczynność organu (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 30 września 2013r., I OPS 2/13, Lex 1356405 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311).

Z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem aktu administracyjnego. Organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania mimo, że nie zachodziły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności.

Art. 64 § 2 k.p.a. obejmuje wyłącznie formalne braki pisma, inne niż wskazane w § 1, do których, stosownie do treści art. 63 § 2 i 3 k.p.a., należą: określenie żądania, podpis strony, jeżeli działa przez pełnomocnika - dołączenie pełnomocnictwa oraz wymagania wskazane w przepisach szczególnych. Innymi słowy, art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że mamy w niej do czynienia z tak rozumianą bezczynnością, o czym przesądza zebrany w sprawie materiał dowodowy. Jak wynika z akt sprawy odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie o sygn. III SAB/Wr 1165/19 z 16 stycznia 2020 r. został doręczony organowi w dniu 11 lutego 2020 r. Pismem z 13 marca 2020 r. Skarżący przedłożył: nową aktualną umowę o pracę, załącznik nr 1, odpis KRS, umowę spółki pracodawcy, rozporządzenie ministra pracy i polityki społecznej, kopię świadectwa ukończenia szkoły policealnej, odpis wyroku WSA we Wrocławiu, numer konta bankowego. Następnie organ pozostawił wniosek Skarżącego bez rozpoznania pismem z 22 maja 2020 r.

Podnieść należy, że załatwienie sprawy oznacza zastosowanie normy prawa materialnego do danego stanu faktycznego (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2012, s. 79). Pojęcia "załatwienie" i "niezałatwienie sprawy" należy rozpatrywać w związku z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, z którego wynika, że organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Załatwienie sprawy polega zatem na osiągnięciu końcowego celu postępowania, poprzez wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w danej instancji.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że organ dopuścił się bezczynności w niniejszej sprawie i dalej w tej bezczynności pozostaje. Zważyć bowiem należy, że wniosek Skarżącego wpłynął do organu 27 marca 2019r. i dotychczas nie został załatwiony w sposób określony przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy przy tym podnieść, ze stan bezczynności trwa, pomimo że Skarżący kilkukrotnie wnosił ponaglenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższej instancji, a organ ten uznawał zasadność tych ponagleń.

Powyższe stanowi, że w rozpoznawanej sprawie organ administracji pozostawał bezczynny, naruszając zasady i terminy określone w art. 35 oraz w art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 i art. 12, a w konsekwencji art. 6 i art. 7 k.p.a. tym samym konieczne jest stwierdzenie bezczynności (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Jednocześnie art. 149 § 1 p.p.s.a. określa kompetencje Sądu w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność. Stosownie do jego brzmienia Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Dalsze przepisy stanowią, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Wskazany zapis zawiera nie uprawnienia ale obowiązek Sądu w zakresie oceny czy w sprawie bezczynność miała charakter kwalifikowany.

Wypełniając ten obowiązek – Sąd stwierdza, że okoliczności sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że w tym przypadku zwłoka organu ma charakter kwalifikowany. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych kwalifikacja naruszenia jako rażące, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z 11 października 2013r., sygn. akt II SAB/Po 69/13 i z 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15, wszystkie orzeczenia publ. w CBOSA).

Zdaniem Sądu, nie ma wątpliwości, że organ administracji naruszył termin załatwienia sprawy, przy czym akta sprawy nie dają żadnej podstawy do stwierdzenia, że do zwłoki w jakimkolwiek zakresie przyczyniła się sama Strona. Jednakże, zgodnie z treścią powołanych orzeczeń sądów administracyjnych, na ocenę stopnia naruszenia prawa wpływa wiele czynników, w tym również okres w jakim organ administracji pozostawał w bezczynności. W tym zakresie, jakkolwiek działanie (bezczynność) organu administracji należy ocenić jako naganne, to z uwagi na upływ czasu od dnia złożenia wniosku do dnia złożenia skargi oraz okresy wyłączenia dopuszczalności stwierdzenia bezczynności, opisane w ustawie z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej ustawa z 2 marca 2020 r.) brak podstaw do przyjęcia, że bezczynność organu administracji publicznej ma charakter rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł w pkt. II sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, o czym świadczy posłużenie się w treści wspomnianego wyżej przepisu czasownikiem "może". Jednocześnie ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. W tym względzie należy nadmienić, iż dla tej oceny nie ma znaczenia zgłoszone przez Stronę żądanie, gdyż Sąd nie jest związany wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Toteż stosownej ocenie podlegają okoliczności danej sprawy. Wykluczając, że bezczynność ma charakter rażącego naruszenia prawa Sąd odstąpił do przyznania Skarżącemu sumy pieniężnej. Taki środek w opinii Sądu winien się zasadniczo wiązać ze stwierdzeniem kwalifikowanego naruszenia prawa. Wobec powyższego w tym zakresie Sąd oddalił żądanie skargi (pkt IV sentencji wyroku).

Jednocześnie wobec stwierdzonej bezczynności, Sąd na podstawie art. 149 §1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ administracji do załatwienia sprawy zainicjowanej wnioskiem Skarżącego, przez wydanie aktu kończącego postępowanie, w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

O kosztach postępowania sądowego w wysokości uiszczonego wpisu w kwocie 100 zł - orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).