Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2382/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek (sprawozdawca), Sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Bogusz, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2003 r.. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

Pismem z 22 października 2008 r. pełnomocnik W. M. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] czerwca 2007 r., określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2003 r. Jako jeden z zarzutów podniósł niezgodność § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 27, poz. 269 ze zm., dalej: "rozporządzenie") z art. 2, art. 84 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483, dalej: "Konstytucja RP").

Pismem z 13 października 2010 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku podniósł ,iż Trybunał Konstytucyjny rozpatruje sprawę o sygn. akt P 5/08 pozostającą w bezpośrednim związku z przedmiotem skargi w niniejszej sprawie.

Pismem procesowym z 26 listopada 2010 r. Skarżący uzupełnił zarzuty skargi o naruszenie: 1) § 6 ust. 1, 2, 5 ww. rozporządzenia przez błąd w wykładni i przyjęcie, że braki w oświadczeniach nabywców oleju opałowego polegające na zawarciu w oświadczeniu adresu zamieszkania nabywcy, który nie zawsze pokrywa się z adresem zameldowania i w związku z tym jest nieweryfikowalny w oparciu o dane znajdujące się w zasobach ewidencji ludności właściwych urzędów, są tożsame z niezłożeniem oświadczeń; 2) § 5 ww. rozporządzenia w związku z § 6 ust. 1, 2 ww. rozporządzenia przez błąd w wykładni i przyjęcie, że oświadczenia, w których zawarto dane mające odzwierciedlenie w ewidencjach meldunkowych są tożsame z wykorzystaniem oleju opałowego na cele opałowe; 3) art. 35 ust. 1 pkt 5 i 6 pkt lit. c) ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") przez pominięcie odpowiedzialności nabywcy z tytułu przeznaczenia zakupionego oleju opałowego na cele inne niż opałowe; 4) art. 122, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "O.p") przez uznanie wyższości oświadczenia nad rzeczywistym sposobem wykorzystania oleju opałowego; 5) art. 121, art. 122, art.181 i art.191 oraz art. 210 § 4 O.p. przez uznanie jako dowody w sprawie informacji uzyskanych od właściwych urzędów w zakresie potwierdzenia adresów zamieszkania widniejących na oświadczeniach, w sytuacji, gdy urzędy te nie dysponują bazami danych identyfikującymi adresy zamieszkania osób fizycznych 6) art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 O.p. przez sformułowanie wobec Skarżącego zarzutu nienależytej staranności przy odbieraniu oświadczeń od nabywców oleju opałowego, które opierało się na niepotwierdzonych przypuszczeniach; 7) art. 121, art. 122, art. 187, art. 191 O.p. przez stosowanie uznaniowych kryteriów różnorakiej oceny skuteczności niekompletnych oświadczeń posiadających identyczną konstrukcję w zakresie adresu zamieszkania nabywcy.

Sąd stwierdza również, że Naczelny Sąd Administracyjny (dalej "NSA") postanowił 16 listopada 2007 r. sygn. akt I FSK 792/07, w trybie art. 193 Konstytucji RP, przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie: Czy po 1 stycznia 2003 r. § 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 ww. rozporządzenia były zgodne z art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 oraz z art. 35 ust. 6 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT, a także z art. 2, art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP w związku ze zmianą art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT, wprowadzoną od 1 października 2002 r., na podstawie art. 1 pkt 13 lit. b) tiret drugi ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 153, poz. 1272) oraz uzupełnieniem tej ustawy, na podstawie art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 4 grudnia 2002 r. zmieniającej ustawę o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ustawę o oznaczeniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy oraz ustawę – Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 213, poz. 1803), o art. 35a, który wszedł w życie od dnia 1 stycznia 2003r."

W uzasadnieniu NSA zwrócił uwagę, że w momencie wejścia w życie ww. rozporządzenia brak było podstawy ustawowej do uregulowania materii zawartej w § 6 ust. 1 i 5 rozporządzenia, a dotyczącej warunku zwolnienia niektórych wyrobów z akcyzy, co następowało po uzyskaniu przez sprzedawcę takiego wyrobu oświadczenia jego nabywcy o przeznaczeniu wyrobu – oleju opałowego, na cele grzewcze i w konsekwencji niespełnienie przez podatnika takich warunków pozbawia sprzedawcę stosowania obniżonej stawki akcyzy. W związku natomiast z wprowadzoną nowelizacją ustawy o VAT pojawiają się wątpliwości, czy po jej wejściu w życie, to jest po 1 października 2002r., można uznać, że przepisy aktu wykonawczego, które stanowiły wykonanie art. 37 ust. 2 pkt 1 i 2, a więc dotyczyły obniżenia stawek akcyzy lub zwolnienia od akcyzy niektórych wyrobów, nadal obowiązywały.

NSA wskazał, że powstaje pytanie czy tego typu zabieg legislacyjny, który doprowadził do ukształtowania stanu prawnego zobowiązań w podatku akcyzowym m.in. za styczeń i luty 2003r. – kiedy to § 6 ust. 1 i 5 rozporządzenia mógł wykonywać wprowadzone już po jego wydaniu przepisy ustawy, był dopuszczalny w demokratycznym państwie prawa i zgodny z zasadami przyzwoitej legislacji (art. 2 Konstytucji RP). W ocenie NSA, w konsekwencji tych wątpliwości pojawia się kolejna wątpliwość: czy po wejściu w życie znowelizowanych przepisów ustawy (art. 37 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 4 i ewentualnie art. 35 ust. 6 pkt 1 oraz art. 35a ustawy o VAT) zmiany mogły doprowadzić do uznania za odpowiadające ustawie i Konstytucji RP (art. 2, art. 92 ust. 1, art. 217) przepisy aktu wykonawczego (§ 6 ust. 1 i 5 rozporządzenia), które w dniu ich wydania nie miały oparcia w upoważnieniu ustawowym ani w wytycznych zawartych w upoważnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w W., jak również poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] czerwca 2007r. zostały wydane między innymi na podstawie § 6 ust.1 pkt 2 i ust 5 ww. rozporządzenia. Zgodność ww. przepisów z art. 37 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 oraz z art. 35 ust. 6 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, a także z art. 2, art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP będzie badana przez Trybunał Konstytucyjny.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania – przed Trybunałem Konstytucyjnym. Zaszła zatem przesłanka do jego zawieszenia.

Sąd, mając powyższe na uwadze oraz treść art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.