Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 922/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6369 Inne o symbolu podstawowym 636
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./ po rozpoznaniu w dniu 18 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 sierpnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Wr 30/19 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi C. M. na uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Teatru Polskiego we Wrocławiu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę C. M. (dalej: strona, skarżący) na opisaną w komparycji postanowienia uchwałę Zarządu Województwa Dolnośląskiego w przedmiocie odwołania ze stanowiska Dyrektora Teatru Polskiego we Wrocławiu. Odpis powyższego wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 21 maja 2019 r.

W dniu 19 czerwca 2019 r. reprezentujący skarżącego adwokat wniósł skargę kasacyjną od wskazanego wyroku, uiszczając jednocześnie wpis w kwocie 150 zł.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 czerwca 2019 r. wezwano pełnomocnika strony do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej z dnia 19 czerwca 2019 r. przez złożenie jednego odpisu ww. środka odwoławczego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 2 lipca 2019 r. (k. 145 akt sądowych).

W dniu 10 lipca 2019 r. (data stempla pocztowego, k. 152 akt sądowych) pełnomocnik skarżącego nadesłał odpis skargi kasacyjnej z dnia 19 czerwca 2019 r.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną. Sąd stwierdził, że pełnomocnik skarżącego odpis skargi kasacyjnej nadał w dniu 10 lipca 2019 r., czyli z przekroczeniem ustawowego 7 dniowego terminu, który upłynął w dniu 9 lipca.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie.

Zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 47 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. polegające na uznaniu, że dołączony odpis skargi kasacyjnej nie spełniał wymogów formalnych odpisu pisma pomimo, że stanowił on odwzorowanie pełnej treści rzeczonej skargi, ergo brak było podstaw do żądania od pełnomocnika skarżącego dodatkowego odpisu skargi, co w konsekwencji spowodowało odrzucenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 47 § 1 w związku z art. 176 § 2 P.p.s.a. stanowi, że do skargi kasacyjnej należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie zaś z art. 177a P.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

W niniejszej sprawie, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2019 r. (k-140 akt), wezwano pełnomocnika skarżącego spółki do złożenia 1 odpisu skargi kasacyjnej, zaznaczając, że nadesłane ze skargą odpisy nie zostały należycie uwierzytelnione. Wezwanie do uzupełnienia tego braku pełnomocnik skarżącego odebrał w dniu 2 lipca 2019 r., wymagany przez Sąd odpis skargi złożył zaś w dniu 10 lipca 2019 r., a więc po upływie 7 dniowego terminu do wykonania tej czynności.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stanowisko Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę kasacyjną należy uznać za zbyt rygorystyczne.

Należy podkreślić, że pełnomocnik skarżącego wraz ze skargą kasacyjną złożył dwa odpisy skargi kasacyjnej. Odpisy te nie zostały jednak należycie uwierzytelnione, co wynika z zarządzenia do uzupełnienia braków formalnych z dnia 25 czerwca 2019 r. Natomiast zarządzenie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej wykonał dzień po terminie określonym w zarządzeniu z dnia 25 czerwca 2019 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można uznać, że nadesłanie niepodpisanych odpisów skargi kasacyjnej, które pełnomocnik złożył wraz ze skargą kasacyjną; czy też bez ich poświadczenia za zgodność z oryginałem, stawowi podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej, bez uprzedniego precyzyjnego wezwania do podpisania pisma lub poświadczenia za zgodność z oryginałem. Zaznaczyć trzeba, że Sąd pierwszej instancji w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej winien wezwać pełnomocnika skarżącego do podpisania pisma lub poświadczenia za zgodność z oryginałem, zbędnym było wzywanie pełnomocnika do złożenia kolejnego odpisu skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie ma podstaw ku temu, by negatywny skutek procesowy przerzucać na stronę. W konsekwencji, skutek ten nie może zamykać stronie prawa do sądu. Takie bowiem stanowisko Sądu pierwszej instancji stanowiłoby naruszenie zasady z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które to przepisy gwarantują każdemu prawo do rozpoznania jego sprawy przez niezawisły Sąd i zakazujących zamykanie drogi sądowej. Nadmiernie rygorystyczne stanowisko jakie zajął Sąd pierwszej instancji, sprzeczne z prokonstytucyjną wykładnią przepisów procesowych, stanowiłoby właśnie takie zamknięcie, a co za tym idzie, naruszałoby podstawowe zasady i swobody obywatelskie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1910/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt I GSK 741/13). Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt II OZ 1146/18.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 47 § 1 P.p.s.a. i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.