Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 129/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a/ i f/, art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1, art. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1446
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi T. J. na bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że bezczynność Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zasądza od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na rzecz T. J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; III. oddala wniosek pełnomocnika skarżącego – K. Ł.-J. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

T. J. wniósł skargę na bezczynność L. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej określonej we wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r., tj. udostępnienia w formie elektronicznej zanonimizowanych kopii wszystkich zawiadomień o znalezieniu zabytku archeologicznego, skierowanych do właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków lub właściwego wójta (burmistrza, prezydenta miasta) złożonych od 2010 r. do chwili obecnej przez przypadkowych znalazców.

Skarżący zarzucił organowi rażące naruszenie art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. .2058 ze zm.), wnosząc o zobowiązanie organu do stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i udzielenie stronie stosownych informacji, uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania oraz przyznanie na rzecz strony sumy pieniężnej wysokości [...] zł, stosownie do postanowień art. 145a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że od dnia doręczenia organowi wniosku, tj. od dnia 29 kwietnia 2016 r.) do dnia nadania skargi na bezczynność, organ nie udzielił wnioskodawcy informacji publicznej. Od dnia 13 maja 2016 r., kiedy upłynął ustawowy 14-dniowy termin na udzielenie odpowiedzi, organ pozostaje w zwłoce względem wnioskodawcy w zakresie realizacji zobowiązania wynikającego z ustawy. Skarżący podniósł, że w dniu 25 maja 2016 r. wezwał konserwatora do usunięcia naruszenia prawa, co skutkowało zajęciem przez ten organ w dniu 1 czerwca 2016 r. stanowiska w sprawie, które skarżący otrzymał dopiero w dniu 3 czerwca 2016 r. W tym piśmie organ wskazał na trudności, jakie, w jego przekonaniu, są powodem opóźnienia w udostępnieniu informacji, stwierdzając jednocześnie, że udostępnienie żądanych materiałów nastąpi najpóźniej w terminie do 4 lipca 2016 r.

W odpowiedzi na skargę L. Wojewódzki Konserwator Zabytków w L. przedstawił przebieg postepowania w sprawie. Podkreślił, że pismem z [...] czerwca 2016 r. powiadomił wnioskodawcę o powodach opóźnienia w załatwieniu sprawy oraz wskazał ostateczny termin przekazania przedmiotowych kopii zawiadomień o przypadkowym znalezieniu zabytków archeologicznych. Przekazanie wnioskodawcy kopii dokumentów miało nastąpić nie później niż do [...] lipca 2016 r. Jako powód opóźnienia w załatwieniu sprawy wskazano ograniczenia wynikające z potrzeby czasochłonnego przeszukiwania zasobów archiwalnych urzędu konserwatorskiego pod kątem złożonego wniosku oraz obłożenie bieżącymi obowiązkami zespołu pracowników Wydziału Inspekcji Zabytków Archeologicznych WUOZ w L..

Organ wyjaśnił, że w dniu [...] lipca 2016 r. pismem, znak: [...]. [...], działając na podstawie art. 14 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zrealizował obowiązek udostępnienia informacji publicznej, przekazując wnioskodawcy komplet kopii zanonimizowanych zawiadomień o przypadkowym znalezieniu zabytków archeologicznych.

Mając na uwadze powyższe, organ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc, że postępowanie w przedmiotowej sprawie nie nosi znamion rażącego naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udostępnienie danych, o które wystąpił wnioskodawca, zostało zrealizowane w możliwie najszybszym terminie, a powód opóźnienia w załatwieniu sprawy został wskazany w korespondencji z wnioskodawcą Organ pokreślił, że czas realizacji wniosku, licząc od dnia jego wpłynięcia do kancelarii WUOZ w L. wyniósł 2 miesiące i 7 dni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna. L. Wojewódzki Konserwator Zabytków w L. dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności w zakresie wniosku T. J. o udostepnienie informacji publicznej.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie, w myśl § 1a tego przepisu, sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Organ administracji pozostaje w bezczynności w szczególności w przypadku, gdy nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., dalej u.d.i.p.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy, pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).

Do udostępniania informacji publicznej, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r. poz. 1446 ze zm.), wojewódzki konserwator zabytków jest organem wchodzącym w skład zespolonej administracji rządowej w województwie. Jest zatem niewątpliwie podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej.

W ocenie sądu nie budzi również wątpliwości, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną.

Bezspornie bowiem informacja dotycząca zawiadomień o znalezieniu zabytku archeologicznego, skierowanych do właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków lub właściwego wójta jest informacją publiczną, o jakiej mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a/ i f/ u.d.i.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W tym samym terminie, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 ustawy

W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., L. Wojewódzki Konserwator Zabytków w L. nie podjął czynności materialno-technicznej polegającej na udostępnieniu skarżącemu żądanych informacji w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem ani nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia tych informacji.

Organ udzielił skarżącemu wnioskowanej informacji dopiero w dniu 13 lipca 2016 r., po tym, jak otrzymał skargę na bezczynność w tym przedmiocie.

Organ ten był zatem bezczynny w dacie wniesienia skargi w niniejszej sprawie.

Z uwagi na to, że czternastodniowy termin na rozpoznanie wniosku skarżącego został przekroczony w sposób nieznaczny, tj. o niespełna dwa miesiące, a także ze względu na fakt, iż organ wyjaśnił skarżącemu przyczyny opóźnienia w rozpoznaniu wniosku, sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., stwierdził, że bezczynność organu w tej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

O zwrocie kosztów postępowania w postaci wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Oddalono natomiast wniosek pełnomocnika skarżącego – K. Ł.-J. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

K. Ł. – J. reprezentowała skarżącego w niniejszej sprawie jako jego małżonka, nie zaś jako profesjonalny pełnomocnik (art. 35 § 1 p.p.s.a.).

W postepowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie udostepnienia informacji publicznej pełnomocnikiem skarżącego nie może być bowiem doradca podatkowy.

Stosownie do treści art. 35 § 1 p.p.s.a., pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.

Takim przepisem szczególnym jest art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 794), w myśl którego w postępowaniu przed organami administracji publicznej w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami pełnomocnikiem podatnika, płatnika, inkasenta oraz osób, o których mowa w art. 2 ust. 1a, może być również doradca podatkowy.

Z powyższego bezspornie wynika, że doradca podatkowy nie może reprezentować strony w sprawach innych niż wymienione powyżej. Wniosek pełnomocnika skarżącego należało zatem oddalić.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł, jak w sentencji.