Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1371/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: par 4i i par 6
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Obywatelskiego Komitetu [...] K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Obywatelskiego Komitetu [...] K. kwotę 517 zł (pięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

wyroku z dnia 28 listopada 2011r.

Dnia [...] marca 2011r. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...], znak [...] po rozpatrzeniu wniosku: Parafii Rzymsko- Katolickiej [...] reprezentowanej przez Księdza Proboszcza R.Ł. , działającego przez r. pr. S.K. ., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku kościoła w miejscu lokalizacji kościoła spalonego, rozbudowa i przebudowa budynku zaplecza sanitariatów na budynek plebanii, rozbiórka i budowa-rekonstrukcja w nowej lokalizacji zabytkowego budynku spichlerza, wraz z budową miejsc parkingowych i komunikacji wewnętrznej na działkach nr 1, 2, 3, obr. [...], poprzez istniejący wjazd na działce nr 4 obr. jw. [...] w K".

W uzasadnieniu wskazano, że postępowanie w sprawie wszczęto na wniosek z dnia 1 kwietnia 2010r., skorygowany w dniu 27 sierpnia 2010r. a teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślono, że zostały spełnione przesłanki o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przedstawiono argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosownych rozwiązań.

Nadmieniono, że wydana decyzji z dnia [...] marca 2011r. określa stosowne warunki zabudowy oraz że dołączono do niej wymagane prawem załączniki, a w toku postępowania uzyskano niezbędne uzgodnienia i opinie.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożył Obywatelski Komitet Ratowania K. reprezentowany przez Przewodniczącego M.K. i Sekretarza J.Z. , wnosząc o jej uchylenie i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu zarzucono wydanej decyzji nieścisłości, pozwalające na dowolność w interpretacji ustalonych warunków, wpływające niekorzystnie na charakter zabytkowego zespołu wpisanego do rejestru zabytków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] maja 2011r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wskazano, iż poza sporem pozostaje fakt, że w niniejszej sprawie istniały, wobec nieobowiązywania planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - zwanej dalej "ustawą" i że postępowanie to prowadzone było przez organ właściwy - zgodnie ze wskazaniem z art. 60 ust. 1 w/w ustawy - Prezydenta Miasta K.

Dalej podniesiono, iż w niniejszej sprawie, w trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego, przeprowadzono analizę, o jakiej mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza zawiera część graficzną - mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego, granice terenu objętego wnioskiem, jak i część tekstową. Organ I instancji zweryfikował warunki oraz zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy, w tym w szczególności dotyczące ustalenia:

1) linii zabudowy,

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo

terenu,

3) szerokości elewacji frontowej,

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci

dachowych).

Podkreślono, że zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażoną w art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenie warunków zabudowy odbywa się z udziałem osoby posiadającej wiadomości specjalne. Osoba taka, wpisana na listę izby samorządu zawodowego urbanistów lub architektów, dzięki swojej wiedzy, ma dać gwarancję właściwego stosowania cytowanego tu przepisu art. 61 ust. 1 w/w ustawy.

Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z art. 56 w związku z art. 64 w/w ustawy - nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

W ocenie organu II instancji oznacza to, że po stronie potencjalnego inwestora powstaje prawo podmiotowe polegające na możliwości domagania się uzyskania decyzji pozytywnej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, o ile zachodzi zgodność z właściwymi przepisami. Instrument wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy - jako dopuszczalny w odniesieniu do obszarów nie objętych planem miejscowym - stanowi równoprawne źródło kształtowania sposobu zagospodarowania konkretnego obszaru. Nie ulega wątpliwości, że w ramach władztwa planistycznego - uchwalając plan miejscowy organy gminy w sposób kompleksowy i zazwyczaj dotyczący większego terenu, określają przyszłe przeznaczenie danego terenu, kreując jednocześnie rozwój gminy lub jej części. Z kolei decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest pod kątem konkretnie zdefiniowanego zamierzenia, a proces dochodzenia do pozytywnych konkluzji kształtujących dany stosunek administracyjny odbywa się na podstawie zasady dobrego sąsiedztwa, a więc poprzez nawiązanie do zabudowy istniejącej w tzw. obszarze analizowanym. W toku postępowania dowodowego odbywa się konkretyzacja praw i obowiązków kształtowanych następnie decyzją administracyjną. Istotnym celem postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest pogodzenie wskazanego wyżej prawa podmiotowego inwestora do domagania się uzyskania pozytywnej decyzji, a oceną zgodności planowanego zamierzenia z przepisami prawa zarówno rangi ustawowej, jak i podustawowej.

W ocenie Kolegium, sporządzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczno-architektoniczna odpowiada wymogom formalnym, o których mowa w przedmiotowym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar analizowany określono w sposób zgodny z § 3 tego rozporządzenia. Przedmiotowa analiza opisuje sposób zagospodarowania terenu oraz występujące w obszarze analizowanym parametry.

W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia wykonawczego, uwzględniają one wymóg ładu przestrzennego, a ustalono je w sposób wyważony.

Zaznaczono, iż SKO w K. nie kwestionuje również pozostałych parametrów przyjętych przez organ I instancji, tj. wskaźnika szerokości elewacji frontowej oraz wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, tym bardziej, że wysokość projektowanego kościoła - w miejscu kościoła spalonego w 2002r. - nawiązuje do proporcji, gabarytu i wysokości kościołów istniejących wcześniej w tym miejscu.

Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja zawiera prawidłowo sporządzone załączniki, zarówno obejmujące część tekstową wyników analizy architektoniczno - urbanistycznej oraz załącznik graficzną zawierającą prawidłowo wyznaczony obszar analizowany. W tym miejscu SKO w K. podkreśliło, że w rozpatrywanej sprawie ze wskazanego wyżej załącznika obejmującego tzw. wyniki analizy architektoniczno - urbanistyczne wynika w sposób nie budzący wątpliwości uzasadnienie przyjęcia rozwiązań w zakresie konkretnych parametrów architektoniczno - urbanistycznych.

W opinii strony przeciwnej do skarżącej nie budzą również wątpliwości uzyskane w toku postępowania opinie i uzgodnienia, w tym z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K.

Podsumowując Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja Prezydent Miasta K. z dnia [...] marca 2011r. nr [...], znak [...] o ustaleniu warunków zabudowy nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, a postępowanie przeprowadzono z zachowaniem wymaganych procedur k.p.a.

Dodano, iż decyzja została w sposób prawidłowy uzasadniona, a z ustaleń organu I instancji wynika, że zamierzenie realizuje przesłanki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie w stopniu, który uzasadniałby uznanie decyzji za akt nieprawidłowy skutkujący jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

SKO w K. zwróciło uwagę, że dopiero właściwy organ administracji architektoniczno - budowlanej (Prezydent Miasta K. ) w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę zweryfikuje, czy zamierzenie inwestycyjne uwzględnia regulację przepisów Prawa budowlanego, a w szczególności rozporządzenia wykonawczego do powyższej ustawy.

Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie zgodziła się strona skarżąca i pismem z dnia 19 lipca 2011r. zaskarżyła w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Obywatelski Komitet Ratowania Krakowa (dalej OKRK) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu podniesiono, że :

1) w nazwie inwestycji użyto sformułowania: "poprzez istniejący wjazd na działce nr 4 obr. [...] K. ". Według strony skarżącej jest to oczywisty błąd bowiem działka nr 4 (jak i wjazd znajdujący się na niej) znajduje się przy ul. [...] i nie ma żadnego kontaktu z [...] ;

2) w rozdziale II pkt. 4 d wyraźnie mówi się, że bezpośredni dostęp do drogi publicznej jest od strony ul. [...] "poprzez projektowany zjazd" , a w pkt 4 e, że obsługa komunikacyjna jest "poprzez istniejący (przebudowany) zjazd". W decyzji nie wspomina się o warunkach projektu czy przebudowy zjazdu;

3) Aleja [...] (pomimo tego, że na mapach ewidencyjnych oznaczona jest jako droga -dr) faktycznie nie jest drogą, a jedynie ciągiem spacerowym do i nie może stanowić dostępu w zrozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co za tym idzie wyznaczenie linii zabudowy od tej strony jest nie prawidłowe. Linia zabudowy winna być wyznaczona od strony faktycznego dostępu tj. od strony ul. [...];

4) OKRK został wyłączony z postępowań cząstkowych (postanowienia Marszałka Województwa Miejskiego Konserwatora Zabytków i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska) zgodnie z nowymi zmianami ustawowymi. Na etapie odwołania odniesiono się do tych postanowień.

W tym miejscu wyjaśniono, że główne zarzuty odnoszą się do postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. W postanowieniu wspomina się, że teren inwestycji leży w obszarze [...] Parku Krajobrazowego i w związku z tym należy przestrzegać "ustalonych celów ochrony parku oraz zakazów". W postanowieniu nie ma ani słowa o tym, że teren inwestycji bezpośrednio przylega (punkty C-H na załączniku graficznym nr 2 do decyzji) do Rezerwatu [...] " i o warunkach wynikających z tego faktu, szczególnie, że wśród zamierzenia inwestycyjnego jest też "budowa miejsc parkingowych", a także rozbudowa i przebudowa budynku zaplecza sanitariatów na budynek plebanii ( o rzucie 12x24 m) znajduje się w odległości 4 m od terenu Rezerwatu.

5) w decyzji I instancji nie określono wielkości i lokalizacji parkingów, jedynie przywołano zalecenia Miejskiego Konserwatora Zabytków, by zastosować "zielony parking";

Zdaniem strony skarżącej parking mający prawidłowo obsługiwać projektowaną inwestycję musi być wielostanowiskowy i winien być wskazany w decyzji. Będzie on miał niewątpliwie wpływ na ochronę środowiska poprzez możliwość skażenia powierzchniowego.

6) podstawowy zarzut odnosi się do zasadniczego członu nazwy inwestycji: "Budowa budynku kościoła w miejscu lokalizacji kościoła spalonego". Z nazwy wynika, że zamierzona jest budowa nowego obiektu sakralnego, a co za tym idzie wszystkie elementy analizy urbanistyczno-architektonicznej winny odnosić się do takiego obiektu w terenie. Strona skarżąca zaznaczyła w tym miejscu, że na dzień dzisiejszy w obszarze analizowanym nie znajduje się żaden podobny obiekt, który mógłby być podstawą do określenia szczegółowych warunków zabudowy. Gdyby nazwa inwestycji brzmiała: "Odbudowa budynku kościoła..., wówczas można by się odnieść do cech charakterystycznych spalonych kościołów, w innym przypadku nie ma takich podstaw.

Dalej wyjaśniono, że:

- po pierwsze zarzut dotyczący obsługi komunikacyjnej i dostępu do drogi publicznej, podniesiony w odwołaniu jest uzasadniony wobec treści samej decyzji SKO w K. Strona skarżąca zarzuciła, iż inwestycja nie posiada dostępu do [...], a jak wskazano na stronie 7 decyzji, opinia ZIKIT w K. wskazuje że obsługa komunikacyjna inwestycji "dokonywać się będzie od ul. [...]". W związku z powyższym wskazana opinia jest niezgodna z wnioskiem inwestora i decyzjami organów obu instancji zgodnie z treścią, których zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane ma być przy al.[...]. Okoliczność ta, jest bardzo istotna w świetle prawidłowości ustalenia spełnienia warunku tzw. "dobrego sąsiedztwa", który to warunek zakłada występowanie odpowiedniej pod względem określonych parametrów i funkcji zabudowę działek dostępnych z tej samej drogi publicznej. Dlatego też, w ocenie OKRK, istotne znaczenie ma fakt, całkowicie pominięty przez SKO w K, a dotyczący rozbieżności pomiędzy treścią wniosku, a opinii ZIKIT w K. .

- po drugie, kwestia rozbieżności treści decyzji organu I instancji w zakresie budowy zjazdu, została w opinii strony odwołującej się również przemilczana przez organ II instancji, tymczasem zdaniem OKRK należy zwrócić uwagę iż zjazd z drogi publicznej sam w sobie jest obiektem budowlanym i częścią zamierzenia inwestycyjnego, zatem istotną okolicznością jest czy zjazd ten już istnieje i ma nastąpić jego przebudowa, rozbudowa czy też może tylko remont, czy może zjazdu tego obecnie nie ma i będzie od podstaw tworzony zmieniając w ten sposób zagospodarowanie terenu na którym ma być zlokalizowany.

- po trzecie, strona skarżąca stwierdziła, że SKO w K. nie rozpatrzyło zarzutu dotyczącego linii zabudowy. Zarzut ten należy rozpatrywać w powiązaniu z zarzutem dotyczącym nieścisłości pomiędzy treścią wniosku a opinii ZIKIT w K dotyczącej obsługi komunikacyjnej. Strona odwołująca się stwierdziła, że tylko prawidłowe ustalenie tego, z której drogi publicznej odbywać się będzie obsługa komunikacyjna umożliwi wyznaczenie linii zabudowy, którą należy wyznaczać od strony drogi publicznej. W niniejszym przypadku zdaniem OKRK od strony ul. [...].

- po czwarte, postanowieniem z dnia [...] września 2010r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowienie to jest w ocenie odwołujących się pozbawione prawidłowego uzasadnienia. Wyjaśniono, iż organ ochrony przyrody napisał, że inwestycja nie narusza zakazów wskazanych w Rozporządzeniu Wojewody z dnia 17października 2006r., nr [...] w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, jednakże w ogóle nie przytoczył, o jakie zakazy chodzi. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a. uzasadnienie prawne powinno zawierać wskazanie przepisów, które organ zastosował wraz z wyjaśnieniem. W treści przywołanego rozporządzenia w § 3 ust 1 pkt 5 i 6 postanowiono, że w parku krajobrazowym obowiązuje zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub budową, odbudową, utrzymaniem, remontem lub naprawą urządzeń wodnych oraz dokonywaniem zmian stosunków wodnych.

- po piąte, zarzut zawarty w odwołaniu, a dotyczący nieokreślenia wielkości parkingów nie dotyczył zdaniem OKRK, tak jak sugeruje to SKO w K. , wymogów w zakresie obsługi parkingowej zamierzenia inwestycyjnego, a dotyczył braku określenia parametrów parkingu, jako integralnej części zamierzenia inwestycyjnego, dla którego wymagana jest decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie z treścią wniosku częścią zamierzenia jest właśnie budowa parkingu (miejsc parkingowych) od wielkości tej części zamierzenia (np. ilości miejsc) zależy m.in. charakter inwestycji w zakresie oddziaływania na środowisko.

- po szóste, jak podnosi strona skarżąca, ani decyzja SKO w K. , ani też analiza urbanistyczna będąca załącznikiem do decyzji organu I instancji nie wyjaśnia gdzie w obszarze analizowanym znajduje się obiekt pozwalający na ustalenie warunków zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji zamierzenia inwestycyjnego, jaką jest kościół. Zgodnie z treścią wniosku inwestycja nie stanowi odbudowy spalonego kościoła, a budowę w jego miejsce obiektu nowego o innych parametrach, zatem koniecznym dla ustalenia warunków zabudowy dla "budowy" kościoła jest znalezienie w obszarze analizowanym innego kościoła, który pozwoli na kontynuację funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało w całości swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, przy czym nie wszystkie argumenty w niej podniesione są trafne. W pierwszej kolejności wskazać bowiem należy, że co się tyczy zarzutów nawiązujących do nazwy planowanego przedsięwzięcia oraz kwestii zjazdu, to zarzuty te nie mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej tj ul.[...] poprzez istniejący zjazd. Również wniosek inwestora dotyczył inwestycji, która ma dostęp do tej drogi poprzez zjazd istniejący. Kwestia, czy zjazd ten będzie musiał być przebudowany lub rozbudowany nie ma natomiast znaczenia na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy albowiem na tym etapie istotne jest aby teren inwestycji miał dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Błędne sformułowanie zawarte w pkt 4d załącznika nr 1 do decyzji organu I instancji nie mogłoby zatem skutkować jej uchyleniem, ponieważ teren inwestycji dostęp do drogi publicznej posiada, a nie każda wada decyzji w myśl art. 145 p.p.s.a. może skutkować jej uchyleniem. Co się tyczy nazwy przedsięwzięcia, to jak wynika z akt sprawy, określenie "przy [...] ..." nawiązuje do adresu inwestycji, a nie drogi publicznej, z której istnieje dostęp do terenu inwestycji i również nie stanowi uchybienia, które mogłoby skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Podobnie ma się rzecz z zarzutem dotyczącym niepełnego zdaniem skarżącej uzasadnienia postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] września 2010 roku. Organ I instancji dokonał bowiem wymaganego uzgodnienia, jego wynik i treść nie budzi żadnych wątpliwości, a akt ten nie został wyeliminowany z obrotu prawnego.

Przechodząc do okoliczności, które spowodowały uchylenie tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji, należy przede wszystkim podkreślić, że analiza akt administracyjnych daje podstawę do wyrażenia wątpliwości, czy organ przeprowadził postępowanie z udziałem wszystkich podmiotów, które winny być stronami postępowania. Z opinii ZIKiT z dnia 11 maja 2010 roku (k.[...[) wynika bowiem, że jest on zarządcą wyłącznie ul. [...][ i że jest to droga publiczna w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Z akt administracyjnych nie wynika natomiast aby drogą publiczną była [...] (dz. nr 5 ), a w szczególności [...[] (dz. nr 6 , które przylegają bezpośrednio do terenu inwestycji. Podkreślić należy, że w aktach sprawy znajdują się wyłącznie Raporty z Rejestru Gruntów (brak wypisów) i wynika z nich, że tak działka nr 5 jak i działka nr 6 stanowią współwłasność wielu podmiotów w tym osób fizycznych. Podmioty te nie były natomiast stronami w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Wskazać należy, że o ile wg stanowiska strony skarżącej i inwestora, Al. [...] prawdopodobnie jest drogą publiczną, to nie wiadomo, czy na całej długości, a w szczególności nie zostało to wyjaśnione przez organ. Jest to o tyle istotne, że jak wynika z akt sprawy, Al. [...] na odcinku na jakim przylega do działki inwestora stanowi nie tyle drogę jezdną, lecz tzw. deptak stanowiący dojście do lasu, a dawniej do kościoła. Co się tyczy działki nr 6to brak jakichkolwiek podstaw aby przypuszczać, że jest to droga publiczna. Ponadto jak wynika z akt sprawy (k.[...] – zdjęcie przed projektem uchwały) działka ta stanowi drogę do momentu połączenia z działką nr 7 a na dalszej długości jest to teren zielony niezabudowany, bezpośrednio przylegający do terenu inwestycji, w pobliżu obiektu budowlanego, którego rozbudowa jest planowana. Mimo, że jak wynika z dokumentów zgromadzonych przez organ, działka ta stanowi współwłasność wielu podmiotów, to z niewiadomych przyczyn nie byli oni stronami postępowania.

Na tej płaszczyźnie rozważań wskazać należy, że ustalenie statusu działki nr 5 jest istotne dla możliwości wyznaczenia linii zabudowy. W przedmiotowej sprawie w analizie bez przekonującego uzasadnienia przyjęto, że linię zabudowy dla budynku spichlerza należy wyznaczyć od tej właśnie działki, a nie od drogi publicznej, którą jest ul.[...] Wyznaczono przy tym nieprzekraczalną linię zabudowy, mimo że Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewiduje obowiązek wyznaczania obowiązującej linii zabudowy. Ponadto jako możliwość wyznaczenia linii zabudowy od strony Al. [...], jako kontynuację odniesiono się do zabudowy istniejącej na działce nr 8 Tymczasem jak wynika z akt sprawy (k.[...] – zdjęcie przed projektem uchwały), zabudowa na działce nr 9 daje podstawę do zakwalifikowania jej, jako zabudowy od strony drogi publicznej jaką jest Al. [...]. Analiza tą kwestią nie zajmuje się w ogóle.

Kończąc wskazać należy, że generalnie trafne są także zarzuty nawiązujące do tego, że planowana inwestycja, nie jest odbudową spalonego kościoła, lecz w sensie prawnym budową nowego obiektu o charakterze sakralnym. W takiej natomiast sytuacji już sama analiza nie powinna się skupiać nad tym, że w miejscu planowanej inwestycji istniał kiedyś kościół. Decyzja organu winna się natomiast skoncentrować na argumentach dlaczego w świetle art. 61 ust. 1 wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla tego rodzaju inwestycji jest uzasadnione. Tymczasem akcent w przedmiotowej sprawie został przesunięty na kwestię, że na terenie inwestora istniał kościół, który uległ zniszczeniu. Przełożyło się to na inne uchybienia zaskarżonej decyzji. Wskazać bowiem należy, że przepisy prawa, a konkretnie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie przewidują aby w ramach wyznaczania linii zabudowy posługiwać się terminologią: "w miejscu kościoła spalonego". O ile ta wada decyzji, w okolicznościach faktycznych przedmiotowego postępowania, ostatecznie mogłaby zostać oceniona jako nie mająca istotnego wpływu na jego wynik, to tak ocenić nie można sposobu wyznaczenia szerokości elewacji frontowych. Ustalenie jej wyłącznie do pewnej szerokości jest wadliwe albowiem ład przestrzenny może zostać zaburzony nie tylko przez budynek zbyt szeroki ale także przez zbyt wąski. Z uwagi na powyższe, treść § 6 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie daje podstaw do wyznaczania szerokości elewacji frontowej bez wskazania jej dolnego przedziału. Co się natomiast tyczy miejsc parkingowych, to wskazanie ich powierzchni jest konieczne dla oceny, czy wydanie decyzji wymagało przeprowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą organu w pierwszej kolejności będzie zatem ustalenie statusu działek o numerach: 5 i 6 oraz ustalenie właściwego kręgu stron postępowania. Następnie przeprowadzenie nowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy i dokonanie rozstrzygnięcia, z uwzględnieniem powyżej przedstawionych poglądów prawnych.

Mając zatem na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1(a, 1(b i 1(c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym o kosztach na podstawie art. 200 w/w ustawy.