Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 749/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt  1 i 2, ust. 2, ust. 3, art. 75
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Asesor WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę


UZASADNIENIE

II SA/Bd 749/06

Uzasadnienie

I. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty T. z dnia [...] 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Z akt sprawy wynika, że skarżący w okresie od dnia 8 września 2003 r. do dnia 10 kwietnia 2006 r. był pozbawiony wolności i w trakcie osadzenia nie świadczył żadnej pracy. Po wyjściu na wolność skarżący rejestrując się w dniu 23 maja 2006 r. jako osoba bezrobotna przedłożył w Urzędzie Pracy w T. nieprawomocny wyrok Sądu Okręgowego w B. z dnia [...] 2006 r. sygn. akt. [...] o przyznaniu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy począwszy od 1 maja 2005 r. do 30 września 2006 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T.

Starosta T. uznał skarżącego za osobę bezrobotną od dnia 23 maja 2006 r. i odmówił skarżącemu prawa do zasiłku z uwagi na brak przesłanek wynikających z art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. Nr 99, poz.1001 ze zm.).

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, iż powodem dla którego zwlekał z zarejestrowaniem się jako osoba bezrobotna w urzędzie pracy, było to, że oczekiwał na to, czy ZUS wniesie apelację od ww. wyroku Sądu Okręgowego w B.

Organ II instancji stwierdził, że decyzja Starosty T. nie narusza przepisów prawa i utrzymał ją w mocy .

Wojewoda podzielił argumentację prawną organu I instancji, iż skarżący nie spełnia żadnej przesłanki z art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, aby można było jemu przyznać prawo do zasiłku.

I. P. wniósł od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r., nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wywodząc podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż powodem zarejestrowania się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. była apelacja wniesiona przez ZUS w związku z wyrokiem Sądu Okręgowego w B.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji z wnioskiem o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Tylko w przypadku naruszeń prawa, określonych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd może zaskarżoną decyzje uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W sytuacji gdy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, możliwość jego wzruszenia jest wykluczona, a skarga podlega oddaleniu.

Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym, ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą.

Przepisy powyższej ustawy nakładają na bezrobotnych pozbawionych wolności, którzy po zwolnieniu ubiegają się o prawo do zasiłku dla bezrobotnych obowiązek zarejestrowania się osoby zwolnionej w urzędzie pracy w terminie 30 dni od dnia zwolnienia (art. 71 ust. 3 cyt. ustawy). Nadto ustawa oprócz obowiązku zarejestrowania się w urzędzie w terminie 30 dni od dnia zwolnienia uzależnia przyznanie zasiłku dla bezrobotnego od okresów świadczenia pracy przez osadzonego na zasadach określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy .

Prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnym zwolnionym z zakładów karnych i aresztów śledczych, zarejestrowanym w okresie 30 dni od dnia zwolnienia, jeżeli suma okresów, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2, przypadających w okresie 18 miesięcy przed ostatnim pozbawieniem wolności oraz wykonywania pracy w okresie pozbawienia wolności wynosiła co najmniej 365 dni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę przed pozbawieniem wolności oraz 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie pozbawienia wolności. W przypadku pozbawienia wolności w okresie pobierania zasiłku, po zwolnieniu z zakładu karnego lub aresztu śledczego przysługuje prawo do zasiłku na okres skrócony o okres pobierania zasiłku przed pozbawieniem wolności i w trakcie przerw w odbywaniu kary.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1, pkt 2 lit. e , prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:

nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę.

W związku z tym, że skarżący w okresie osadzenia nie pracował, przesłanka zawarta w powyższym przepisie nie została spełniona.

Przepis art. 71 ust. 2 omawianej ustawy określa wyczerpująco sytuacje uznawane za równorzędne wykonywaniu pracy. Do stażu zasiłkowego zalicza się okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy (art. 71 ust. 2 pkt 3).

W związku z tym, że wyrok Sądu Okręgowego w dacie wydawania zaskarżonych decyzji był nieprawomocny, to skarżący nie otrzymał z jego tytułu jeszcze renty. Tak więc powyższa przesłanka również nie została spełniona, gdyż skarżący nie pobierał renty z tego tytułu.

W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej postąpiły zgodnie z przepisami prawa uznając , że skarżący rejestrując się jako bezrobotny w dniu 23 maja 2006 r., nie spełniał warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , aby nabyć prawo do zasiłku.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.