Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 778/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 28 ust. 1, art 28 a, art 92 c
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi ze skargi A. na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli jest decyzja Komendanta Oddziału Straży Granicznej ( dalej: "organ II instancji") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...].03.2019 r., nr [...]w sprawie nałożenia na "A." kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadanego w pojeździe wymaganego zezwolenia.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - zwanej dalej: "K.p.a.") w związku z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm. ; dalej: "u.t.d.").

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: w dniu 05.12.2018 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w drogowym przejściu granicznym na kierunku wjazdowym do RP dokonał kontroli samochodu ciężarowego marki Man o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową marki Schmitz o nr rej. [...]. Kierowcą pojazdu był ob. UA V. Y. W momencie kontroli realizowany był przejazd na pusto zespołem pojazdów należących do firmy T.". Do kontroli kierowca okazał sfałszowane poprzez przerobienie w zakresie danych firmy i pojazdu zezwolenie nr [...] na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Kierowca nie przedstawił żadnego innego zezwolenia w związku z wykonywanym międzynarodowym przewozem drogowym rzeczy. Na okoliczność stwierdzonego naruszenia sporządzony został protokół kontroli nr [...] w M./2018 wraz z załącznikiem z dnia 06.12.2018 r. Kierowca podpisał protokół kontroli i nie wniósł uwag ani zastrzeżeń - co wynika z treści egzemplarza ww. protokołu, znajdującego się w aktach postępowania administracyjnego. Pobrana również została kaucja na poczet przyszłej kary w kwocie odpowiadające wysokości orzeczonej kary tj. 12.000 zł plus opłata 240 zł.

Następnie wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne wobec przedsiębiorcy "A." z siedzibą w [...], ul. L. 333, Ukraina ( dalej: "strona skarżąca") . W zawiadomieniu (pismo [...] z dnia 11.12.2018 r.) ujęto stwierdzony stan faktyczny z 05.12.2018 r. i zakwalifikowano go jako naruszenie przepisów polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia. Stronę pouczono o przysługujących jej prawach w toku postępowania administracyjnego. Z prawa tego skorzystała.

Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji nr [...] w M./2019 z dnia [...].03.2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z lp. 3.1. załącznika nr 3 do u.t.d. wskazał na naruszenie przepisów polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego bez posiadania w pojeździe wymaganego ważnego zezwolenia, za które przewidziano karę w wysokości 12 000,00 zł. Jednocześnie organ wskazał, że nałożoną karę pieniężną pobiera się z kaucji w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna.

W odwołaniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie :

1) art. 7, art. 8, art. 10, art. 68 § 1 i 2, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1 K.p.a. dot. rozpoznania sprawy w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej - poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego; na uznaniu przez organ, że przewoźnik na rzecz którego swoje usługi świadczy kierowca prowadzący w swoim imieniu działalność zawodową odpowiada w całości za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy jak wynika z ustaleń, wyłącznie winnym naruszenia jest kierowca świadczący usługi na rzecz odwołującego, który podrobił zezwolenie na przewóz, a odwołujący nie miał wpływu na takie zachowanie;

2) naruszenie art. 92c ustawy o transporcie drogowym - poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nakładania administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy, podczas gdy zdaniem odwołującego w świetle ustaleń organu należy jednoznacznie stwierdzić, że odwołujący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a wyłącznie winnym naruszenia jest tylko i wyłącznie kierowca świadczący usługi na rzecz odwołującego.

Organ II instancji nie podzielił powyższych zarzutów i zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Za bezsporny organ ocenił fakt, że wykonywany przewóz drogowy rzeczy miał charakter międzynarodowy, a zatem kierowca pojazdu powinien posiadać ważne zezwolenie na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na przejazd pojazdu wymagane było zezwolenie na przewóz drogowy rzeczy na terytorium RP przez zagraniczny podmiot, ponieważ nie został spełniony żaden z dwóch warunków (pojazd o ładowności do 3,5 t. lub masa całkowita do 6 t.), który na przewozy dwustronne lub w tranzycie zwalniałby z obowiązku posiadania zezwolenia w świetle postanowień Umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Ukrainy o międzynarodowych przewozach drogowych, sporządzonej w Warszawie dnia 18 maja 1992 r. (M.P. z 2002 r. nr 6, poz. 125) oraz Protokołem posiedzenia polsko-ukraińskiej Komisji Mieszanej ds. międzynarodowych przewozów drogowych (Warszawa 17-18 października 2013 r.). Zgodnie z treścią Protokołu z wymogu zezwoleń zwolnione są przewozy wykonywane pojazdami o ładowności nie przekraczającej 3,5 ton lub dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 6 ton we wszystkich relacjach przewozowych (dwustronnych, tranzytowych oraz do/z krajów trzecich przy tranzytowaniu kraju rejestracji pojazdu).

Zdaniem organu II instancji w sprawie nie znajduje zastosowania art. 92c u.t.d., gdyż przewoźnik miał wpływ na powstanie naruszenia.

Obowiązek posiadania zezwolenia wynika między innymi z art. 28 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

Stosownie do art. 28a ust. 1 u.t.d. zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia (art. 28a ust. 2 u.t.d.). Z kolei przepis art. 28a ust. 3 u.t.d. stanowi, że kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądaniu uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. Należy wskazać, że warunek posiadania ww. zezwolenia dotyczy zarówno pojazdu samochodowego załadowanego, jak i tzw. przejazdu na pusto, w tym miejscu organ powołał się na wyrok NSA IIGSK 1182/10).

Organ stwierdził również, że ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c ust. 1 u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i przed organem II instancji nie przedstawiono żadnych dokumentów, które dowodziłyby dyscyplinowania kierowcy przez stronę, mimo że to na niej spoczywał w tej mierze ciężar dowodu. Za chybione uznał twierdzenie strony skarżącej, że wyłącznie winnym naruszenia jest kierowca świadczący usługi na rzecz odwołującego, który podrobił zezwolenie na przewóz, a odwołujący nie miał wpływu na takie zachowanie. Strona skarżąca nie przedstawiła dowodów mogących potwierdzać, że w prowadzonym przez nią przedsiębiorstwie wprowadzone zostały odpowiednie środki mające na celu zapobieganie powstawaniu naruszeń. Wytknął przy tym, że odwołujący mylnie posługuje się wyrażeniem "podrobił", w sytuacji gdy zezwolenie zostało przerobione w zakresie danych firmy i pojazdu. Przestępstwo przerobienia dokumentu można przypisać osobie, która nie będąc do tego upoważniona dokonuje zmian w treści prawdziwego dokumentu (wszelkie skreślenia, poprawki, dopiski), jak również osobie używającej dokument przerobiony jak autentyczny, jeśli osoba posługująca się nim zdawała sobie z tego sprawę albo nawet miała wątpliwości co do autentyczności danych zawartych w tym dokumencie, a mimo to postanowiła się nim posłużyć. Jednak, jak podkreślił to nie przestępstwo fałszerstwa dokumentów jest przedmiotem rozważań organu. Kara została nałożona w związku z naruszeniem wymogu posiadania w pojeździe ważnego zezwolenia na okoliczność wykonywanego międzynarodowego przewozu drogowego.

Końcowo wskazał, że zgodnie z art. 28a ust. 1 i 3 u.t.d. to przewoźnik jako zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy był obowiązany do właściwego wypełnienia zezwolenia przed wjazdem na terytorium RP. Kierowca natomiast powinien posiadać blankiet zezwolenia w pojeździe i okazać na żądanie kontrolującego.

Uzyskanie zezwolenia stwarza podstawę do uzyskania stosownego uprawnienia przez konkretnego przewoźnika, które będzie wykonywane przy użyciu konkretnego pojazdu samochodowego lub zespołu pojazdów. Zakres tego uprawnienia wskazuje na to, że zezwolenie dotyczy konkretnego przewozu wykonywanego przez konkretnego przewoźnika, który jako posiadacz tego zezwolenia winien je właściwie wypełnić (wyrok. NSA z 8 grudnia 2011 r., II GSK 1280/10). Konkludując, w dniu 05.12.2018 r. wykonywany był międzynarodowy przewóz drogowy bez posiadania w pojeździe wymaganego zezwolenia.

W skardze do Sądu strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

art. 7 i art. 77 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie podjęcie wszystkich niezbędnych kroków do załatwienia sprawy;

art. 89 w związku z art. 75 § 1 i art. 78 § 1 K.p.a. poprzez:

- rozpoznanie sprawy w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej polegający na niewłaściwej ocenie materiału dowodowego; na uznaniu przez organ, że ustalenia organu niższego stopnia są prawidłowe w zakresie tego, że przewoźnik na rzecz którego swoje usługi świadczy kierowca prowadzący w swoim imieniu działalność zawodową, odpowiada w całości za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym podczas, gdy jak wynika z ustaleń, wyłącznie winnym naruszenia jest kierowca, a strona skarżąca nie miała wpływu na to, że przerobiono zezwolenie na przewóz; świadczy o tym przesłuchanie kierowcy przed sądem Rejonowym i protokół przesłuchania;

-nie przeprowadzenie rozprawy, a co za tym idzie nie przeprowadzenie dowodów z zeznań świadka tj. kontrolowanego kierowcy (będącego obywatelem Ukrainy) bezpośrednio przed organem, w sytuacji gdy przeprowadzenie rozprawy administracyjnej mogłyby mieć wpływ na rozstrzygnięcie, a okoliczności zawarte w protokole kontroli mogą nie oddawać w pełni tego jakie naruszenia w wypełnieniu zezwolenia na międzynarodowy przewóz towarów zostały popełnione i z czyjej winy zwłaszcza, że kontrolowany kierowca jest obywatelem Ukrainy i nie zna szczegółowych procedur dotyczących realizacji obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym towarów, dodatkową barierę stanowiła również nieznajomość języka polskiego mogąca mieć wpływ na treść protokołu;

- protokół kontroli nie może stanowić dowodu w sprawie, a podpis pod nim złożony nie potwierdza poprawności jego treści, gdyż kierowcy niewładającemu językiem polskim bez udziału tłumacza przedstawiono do podpisu protokół kontroli sporządzony w całości w języku polskim.

art. 68 § 2 w zw. z art. 69 § 2 w zw. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie orzeczenia o protokół z kontroli w sytuacji, gdy dokument ten wytworzono w sposób niezapewniający jego wiarygodności, a to wskutek niezapewnienia wystarczającej komunikacji z pracownikiem strony skarżącej nieznającym dostatecznie języka polskiego, naruszono przy tym zasadę zrozumiałości protokołu poprzez odczytanie go w języku niezrozumiałym dla podpisującego go kierowcy;

art. 86 K.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania strony skarżącej i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w sytuacji gdy organ dysponował stanowiskiem strony skarżącej wskazującym, że do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym towarów nie doszło z jego winy, a ewentualne nieprawidłowości nastąpiły w wyniku działania kierowcy;

naruszenie art. 92c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nakładania administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy podczas gdy w świetle ustaleń organu należy stwierdzić, że strona skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a wyłącznie winnym naruszenia jest kierowca świadczący usługi na rzecz strony skarżącej.

Na tych podstawach wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do ponownego rozpoznania sprawy wskazując równocześnie wytyczne oraz kierunek i sposób rozstrzygnięcia;

zasądzenie od organu, na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu oraz kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych;

rozpoznanie sprawy pod nieobecność skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie. Powołując się na art 4 i 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim ( Dz.U. z 2018 r., poz. 931 ze zm.) organ II instancji za nietrafny uznał zarzut niepowołania tłumacza przy czynnościach kontrolnych. W świetle tych przepisów protokół z czynności kontroli, jak też wszelkie inne czynności urzędowe w tym zawiadomienie o wszczęciu postępowania, sporządzane są w języku polskim nawet w przypadku, gdy strona postępowania jest obcokrajowcem. Ponadto kierowca nie wniósł do protokołu zastrzeżeń że nie włada językiem polskim, że nie rozumie języka polskiego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018, poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji.

Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art 135 P.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Kontrola Sądu dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie warunków przewozu drogowego.

Zgodnie z powołanym w podstawie prawnej decyzji organu obu instancji przepisem art 92 a ust. 1 u.t.d.: podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

Wykaz tych naruszeń został określony w załączniku r 3 do u.t.d. Pod pozycją nr 1 tego załącznika wymieniono naruszenie polegające na wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 12.000 zł.

Na podstawie art 28 ust. 1 u.t.d. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub Państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu ( EFTA)- stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej. Na podstawie art 28 a ust. 1 u.t.d. zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia ( art 28 a ust. 2 u.t.d.)

Zgodnie z art 6 łączącej Rząd Rzeczypospolitej Polskiej z Rządem Ukrainy umowy z dnia 18 maja 1992 r. o międzynarodowych przewozach ( M.P. z 2002 r., Nr 6, poz. 125) z wyjątkiem przewozów określonych w art 7 ( niemający w sprawie zastosowania), przewozy ładunków wymienione w art 5 mogą być wykonywane jedynie na podstawie zezwoleń wydanych uprzednio przez właściwą władzę państwa rejestracji pojazdu w imieniu właściwej władzy drugiej Umawiającej się Strony.( ust. 1). Właściwe władze Umawiających się Stron przekazują sobie wzajemnie zezwolenia, wymienione w ustępie 1 niniejszego artykułu.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że w dniu 5 grudnia 2018 r. samochodem ciężarowym marki MAN o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową marki Schmitz o nr rej. [...] był wykonywany międzynarodowy przewóz drogowy. Nie ma także sporu co do tego, że na wykonywanie przedmiotowego zezwolenia konieczne było legitymowanie się zezwoleniem. W zasadzie strona skarżąca nie kwestionuje również tego, że zatrzymany do kontroli kierowca obywatel Ukrainy V. Y.w trakcie kontroli okazał sfałszowane poprzez przerobienie w zakresie danych firmy i pojazdu zezwolenie nr [...] na międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Spór natomiast sprowadzał się do tego, czy za stwierdzone naruszenie odpowiada strona skarżąca.

W opozycji do organu strona skarżąca twierdzi, że wyłącznie winnym stwierdzonego naruszenia jest kierowca. Twierdzi, że nie miała wpływu na powstałe naruszenie i zarzuca organowi niezastosowanie względem niej art 92 c u.t.d.

W sporze tym rację należy przyznać organom.

Przepisy art. 92a u.t.d. regulują odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy (przewoźnika drogowego lub przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe na potrzeby własne, a także innego podmiotu wykonującego przewóz drogowy w rozumieniu przepisów u.t.d.) jak również innych podmiotów wykonujących inne czynności związane z przewozem drogowym. Pod pojęciem każdej innej osoby wykonującej inne czynności związane z przewozem drogowym należy, zgodnie z art. 92a ust. 7 u.t.d., rozumieć w szczególności:

spedytora, nadawcę, odbiorcę, załadowcę, organizatora wycieczki, organizatora transportu, operatora publicznego transportu zbiorowego.

Katalog podmiotów zawarty w art. 92a ust. 7 u.t.d. nie ma charakteru katalogu zamkniętego, co oznacza, że odpowiedzialność za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego może dotyczyć również innego podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym niż wymieniony w art. 92a ust. 7 u.t.d.

Wykładnia funkcjonalna przepisu art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., w związku z art. 92a ust. 1 u.t.d., pozwala na stwierdzenie, że do wymienionych grup podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane nie zalicza się kierowców, którzy dokonują fizycznej czynności kierowania pojazdem. Podobnie stwierdził WSA w wyroku z dnia 29 maja 2007 r., VI SA/Wa 315/07, LEX nr 342125: "(...) sankcje zawarte w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (...) dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane, podmiotami tymi nie są jednak kierowcy przedsiębiorcy-przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartego w art. 4 pkt 6a ustawy". ( e.komentarz do art 92 a u.t.d. Renata Strachowska ).

W świetle powyższych uwag twierdzenie strony skarżącej, że za stwierdzone naruszenia ma odpowiadać kierowca jest bezpodstawne.

Brak jest również jakichkolwiek dowodów by stwierdzić, że za zachowanie kierowcy nie może ponosić odpowiedzialności przewoźnik, który nie wiedział o zachowaniu kierowcy.

Zgodnie z art 92 c u.t.d., na który powołuje się strona skarżąca:

Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. (...)

W pierwszej kolejności wskazać należy, że z cytowanego wcześniej przepisu art 28a u.t.d wynika, że obowiązek wypełnienia blankietu zezwolenia spoczywa na podmiocie wykonującym przewóz drogowy. Oznacza to, że prawidłowe, zgodne z prawdą wypełnienie tego blankietu, bądź powierzenie jego wypełnienia innej osobie obciąża wykonawcę przewozu drogowego tj. stronę skarżącą. Nie wytrzymuje krytyki twierdzenie strony skarżącej, że nie miała świadomości co do tego, że wykonujący w jej imieniu, należącym do niej pojazdem przewóz, kierowca posiada przerobione zezwolenie. Na stronie skarżącej jako przewoźniku spoczywał obowiązek sprawdzenia dochowania wszelkich formalności związanych ze świadczeniem usług przewozu.

Zebrany materiał dowodowy, przy zapewnieniu prawa czynnego udziału w postępowaniu stronie skarżącej, nie daje jakichkolwiek podstaw do tego by z tej odpowiedzialności skarżącą zwolnić. Sąd zgadza się z dokonaną przez organy oceną, że stanowisko strony skarżącej próbującej przerzucić odpowiedzialność za stwierdzone uchybienia na kierowcę stanowi wyłącznie przyjętą przez nią linię obrony.

Przesłuchiwany w charakterze świadka kierowca, pouczony o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań na podstawie art 233 § 1 K.k., w dniu 5 grudnia 2018 r. zeznał, że przewóz był wykonywany na rzecz strony skarżącej, nie wiedział, że zezwolenie, którym się legitymuje jest przerobione, i że otrzymał je od "szefa".

W ocenie Sądu nie zmienia powyższej oceny fakt, że w toku przesłuchania w charakterze podejrzanego w dniu 6 grudnia 2018 r. o czyn z art 270 § 1 K.k. przyznał się w całości do zarzucanych mu czynów, wyjaśnił, że załatwił sobie pracę jako kierowca aby dorobić nieoficjalnie do emerytury, i dlatego postanowił załatwić sobie fałszywe zezwolenie. Dokument ten uzyskał w misiowości B. u znajomego obywatela Ukrainy o imieniu I., którego nazwiska nie zna. Za ten dokument nic nie zapłacił.

Sąd podziela dokonaną przez organy ocenę zeznań kierowcy, którym organy przyznały moc dowodową jako złożonych pod rygorem odpowiedzialności.

Nawet jeśli przyjąć, że kierowca swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję przepisu art 270 § 1 K.k., to nie stanowi to powodu, z którego przewoźnik, na rzecz którego świadczy on usługi międzynarodowego transportu drogowego nie będzie ponosił odpowiedzialności. Jeszcze raz podkreślić należy, że to na przewoźniku – stronie skarżącej - spoczywał obowiązek dochowania staranności przy wykonywaniu przewozu. Twierdzenie strony skarżącej, że nie miała świadomości, co do autentyczności dokumentów, którymi legitymował się zatrudniony przez nią kierowca, przeczy tej staranności.

Słuszne jest również stanowisko organów, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na to, że dochowała wszelkich form staranności i przezorności w prawidłowym wykonywaniu przewozu, i że stwierdzone naruszenie powstało na skutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 151 P.p.s.a.