Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1855/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Sportu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 32 ust. 1, art. 32 ust. 1g pkt 2, art. 32 ust. 1i, art. 32 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1263
law: Ustawa z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt:

VI SA/Wa 1855/19

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Minister Sportu i Turystyki na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60 i 730, zwanej dalej: kpa) uchylił decyzję Ministra Sportu i Turystyki nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 roku (zwana dalej "Decyzją"), umarzającą postępowanie w sprawie przyznania J. Z. stypendium sportowego ze środków budżetu państwa (pkt 1) i orzekł o odmowie przyznania stypendium sportowego Panu J. Z. (dalej jako: skarżący), w związku z art. 32 ust. 1, 1g pkt 2, ust. li oraz ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. z 2018 r. poz, 1263 i 1669), zwanej dalej "ustawą" (pkt 2).

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie prawnym i okolicznościach faktycznych.

Skarżący zajął pierwsze miejsce w kombinacji indywidualnej, startując w Mistrzostwach Europy [...] w kręglarstwie klasycznym, które odbyły się w [...] w [...], od [...] maja do [...] czerwca 2017 r. Z komunikatu [...] z zawodów wynikało, że w konkurencji startowało 18 zawodników z 7 państw.

Minister Sportu i Turystyki decyzją z [...] sierpnia 2017 r. odmówił przyznania J. Z. stypendium sportowego, z uwagi na niespełnienie przesłanek określonych w § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 1130 z późn. zm.), zwane dalej "rozporządzeniem". Decyzja z [...] sierpnia 2017 r. została utrzymana w mocy decyzją Ministra Sportu i Turystyki z [...] października 2017 r.

Skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 6 lipca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2646/17 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Sportu i Turystyki z [...] października 2017 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z [...] sierpnia 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. WSA uznał za w części uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego.

Organ wskazał na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zgodnie z którym organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę kierując się wiążącą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Następnie organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt: II FSK 1626/10, z którego wynika, iż przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, chyba że zmienił się stan faktyczny i stan prawny sprawy. Wskazał też na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w wyroku z dnia 14 marca 2016 r. II SA/Kr 593/15, w którym sąd ten stwierdził, że w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, w myśl której organ obowiązany jest rozstrzygnąć sprawę administracyjną z uwzględnieniem wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w chwili orzekania. (...) Ponieważ normy prawa administracyjnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący, to z zasady powinny być stosowane wg. dnia. w którym akt administracyjny zostaje wydany.

Mając na względzie powyższe, organ stwierdził, że Skarżący nie spełnia następujących przesłanek przyznania stypendium sportowego: członkostwa w kadrze narodowej w danym sporcie (art. 32 ust. 1 ustawy) oraz udziału w zawodach, w których osiągnięty został wynik sportowy, co najmniej 8 państw w danej konkurencji (art. 32 ust. li ustawy).

W związku z powyższym organ pismem z dnia [...] lutego 2019 r. postanowił umorzyć w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie przyznania stypendium skarżącemu.

Pismem z dnia 12 marca 2019 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nadto w piśmie z dnia 26 kwietnia 2019 r. zajął stanowisko, w którym ponownie przedstawił swoją sytuację oraz wyniki sportowe informując, że zajął I miejsce w Eliminacjach Indywidualnych Mistrzostw Polski, które odbyły się w dniach [...] marca 2019 r. w [...], a także I miejsce podczas Mistrzostw Polski w dniach [...] kwietnia 2019 r., w [...]. Powiadomił także, iż w dniu [...] kwietnia 2019 r. otrzymał powołanie Polskiego Związku Kręglarskiego oraz trenerki kadry na zgrupowanie kadry kręglarskiej, jednakże ze względu na informację o pokryciu kosztów za udział asystenta, zrezygnował z udziału. Następnie organ zwrócił się do Polskiego Związku Kręglarskiego o przekazanie informacji dotyczących przynależności skarżącego do kadry narodowej. W dniu [...] maja 2019 r. Organ otrzymał odpowiedź, iż J. Z. nie jest członkiem kadry narodowej sekcji niepełnosprawnych w kręglarstwie klasycznym oraz w bowlingu w bieżącym roku kalendarzowym, a także, że sam zrezygnował z członkostwa w kadrze narodowej i nie podpisał zobowiązania członka kadry narodowej do realizacji programu przygotowań przygotowanego przez Polski Związek Kręglarski. Mając na względzie powyższe, pismem z dnia 16 maja 2019 r. Organ zawiadomił Stronę o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy jednocześnie informując, że w związku z niewykazaniem członkostwa skarżącego w kadrze narodowej (przesłanka przyznania stypendium sportowego zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy) oraz niespełnieniem przesłanki przyznania stypendium sportowego ujętej w art. 32 ust. li ustawy, decyzja w przedmiotowej sprawie może być niezgodna z żądaniem strony. Pismem z dnia 24 maja 2019 r. skarżący przedstawił stanowisko. Po rozpatrzeniu materiału dowodowego Minister Sportu i Turystyki doszedł do przekonania, iż zasadnym jest uchylenie decyzji o umorzeniu postępowania oraz wydanie decyzji odmawiającej przyznania stypendium sportowego skarżącemu. Organ przywołał treść przepisów kpa: m. in. art 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3

K.p.a. Wskazał, iż w świetle ww. przepisów, oraz mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z art. 127 § 3 K.p.a. - umorzenie postępowania było bezprzedmiotowe i należało orzec w tym zakresie merytorycznie. Organ postanowił więc uchylić zaskarżoną decyzję i orzec w tym zakresie co do istoty sprawy. Ze względu na specyfikę środka zaskarżenia jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ w postępowaniu odwoławczym nie mógł skorzystać z instytucji przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji (czyli samemu sobie).

Uznając wyrok WSA z dnia 6 lipca 2018 r. organ wskazał, że zgodnie z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Organ podał, iż w związku z wejściem w życie z dniem 29 listopada 2017 r. przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. poz. 1600) doszło do zmiany przepisów dotyczących przyznawania stypendiów sportowych dla członka kadry narodowej. Zgodnie ze znowelizowanym art. 32 ust. Ig pkt 2 ustawy, stypendium sportowe może być przyznane członkowi kadry narodowej, który uczestniczył we współzawodnictwie sportowym nieobjętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych, jeżeli w mistrzostwach Europy, w kategorii seniorów, zajął miejsce od pierwszego do trzeciego. Stosownie do art. 32 ust. li ustawy członek kadry narodowej może otrzymać stypendium sportowe, jeżeli w zawodach, o których mowa w ust. lf pkt 2-8 lub ust. Ig, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg.

Zawodnik J. Z. zajął pierwsze miejsce w kombinacji indywidualnej w kręglarstwie klasycznym w Mistrzostwach Europy [...] w [...] w dniach od [...] maja do [...] czerwca 2017 r. Jak wynika z komunikatu [...] z zawodów, potwierdzającego osiągnięty przez zawodnika wynik sportowy, w konkurencji startowało 18 zawodników z 7 państw. W związku z powyższym przesłanka z art. 32 ust. li ustawy o sporcie nie została spełniona.

Odnosząc się do okoliczności faktycznych istniejących w chwili orzekania, na podstawie informacji uzyskanych z Polskiego Związku Kręglarskiego z dnia [...] listopada 2018 r., organ stwierdził, że J. Z. był członkiem kadry narodowej w kręglarstwie klasycznym do końca 2017 r. Organ podkreślił, że od 2018 r. zawodnik nie jest członkiem kadry narodowej. Zdaniem organu, z uwagi na przesłankę z art. 32 ust. 1 ustawy, zgodnie z którą stypendium sportowe może być przyznane członkowi kadry narodowej, J. Z., wraz z utratą członkostwa w kadrze narodowej, utracił zdolność do skutecznego ubiegania się o przyznanie stypendium sportowego.

Organ przywołał wyrok wydany w analogicznej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 27 września 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 822/18 (opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/8F3C475147). WSA w powyższej sprawie oddalił skargę na decyzję Ministra Sportu i Turystyki odmawiającą przyznania stypendium sportowego.

J. Z., działając z pomocą profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżónej decyzji zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 32 ust, 1, ustawy o sporcie poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji odmowę przyznania stypendium sportowego skarżącemu na podstawie przyjęcia, że nie spełniał określonej w powołanym przepisie przesłanki, w postaci posiadania statusu członka kadry narodowej, podczas gdy, w momencie wystąpienia z wnioskiem o stypendium za osiągnięte wyniki skarżący był pełnoprawnym członkiem kadry narodowej,

2. naruszenie prawa procesowego tj. art. 153 ppsa poprzez niezastosowanie przez organ wytycznych wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2018 r. w zakresie pominięcia warunku przewidzianego w § 5 ust 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej i uznanie, że przepisy prawa uległy zmianie, a więc organ może pominąć wskazane wytyczne, podczas gdy, treść § 5 ust 1 rozporządzenia jest tożsama z treścią art. 32 ust li ustawy o sporcie, a więc organ rozpoznając niniejszą sprawę powinien był pominąć warunek, zawarty obecnie art. 32 ust li ustawy o sporcie, bowiem pomimo zmiany przepisów prawa, wyrażony pogląd jest aktualny.

3. naruszenie art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie obywateli, poprzez zrównanie kryteriów przyznawania stypendium dla osób niepełnosprawnych i pełnosprawnych, a w konsekwencji odmówienie przyznania skarżącemu stypendium z uwagi na udział w konkurencji reprezentacji zbyt małej liczby państw, podczas gdy, niewątpliwie osobom niepełnosprawnym trudniej jest spełnić wymogi przyznawania stypendium sportowego, z uwagi na znacznie mniejszą ilość osób niepełnosprawnych w społeczeństwie, a zwłaszcza uprawiających sporty, jak i występujące w tym zakresie ograniczenia - podział na kategorie sportowe zależne od stopnia niepełnosprawności, a więc automatycznie zmniejszenie liczby reprezentantów danych państw.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

W myśl art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Należy zaznaczyć, iż związanie organu wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku sądowym wydanym w danej sprawie jest obwarowane nie tylko - co wynika wprost z treści art. 153 p.w.p. - warunkiem niezmienności stanu prawnego, ale również - co wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego - warunkiem niezmienności istotnego w sprawie stanu faktycznego. Jak trafnie (przykładowo) wyjaśnił tę kwestię Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawie sygn, akt: I SA/Gl 329/19, LEX nr 2706755: "Zasada związania organu (oraz sądu) ponownie rozpoznającego sprawę dotyczy zarówno sentencji orzeczenia, jak i jego uzasadnienia, w którym sąd wyraził ocenę prawną zaskarżonego aktu oraz udzielił organom wskazań co do dalszego postępowania. Ocena prawna może dotyczyć zarówno prawa materialnego jak i procesowego. Związanie organu i sądu oceną prawną wyrażoną w wyroku wydanym w danej sprawie oznacza, że przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym nie może on formułować ocen odmiennych od wiążącej go oceny prawnej, ale musi się do niej w pełni zastosować. Sąd natomiast musi konsekwentnie reagować na naruszenie tych zasad przez organ przy rozpoznawaniu skargi na akt wydany po wyroku formułującym ocenę prawną.

W niniejszej sprawie, na etapie jej powtórnego rozpoznawania, kwestią sporną była możliwość przyznania skarżącemu stypendium sportowego, po zmianie przepisów prawa w związku z wejściem w życie z dniem 29 listopada 2017 r. przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. poz. 1600) doszło do zmiany przepisów dotyczących przyznawania stypendiów sportowych dla członka kadry narodowej. Zgodnie ze znowelizowanym art. 32 ust. Ig pkt 2 ustawy, stypendium sportowe może być przyznane członkowi kadry narodowej, który uczestniczył we współzawodnictwie sportowym nieobjętym programem igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych, jeżeli w mistrzostwach Europy, w kategorii seniorów, zajął miejsce od pierwszego do trzeciego. Stosownie do art. 32 ust. li ustawy członek kadry narodowej może otrzymać stypendium sportowe, jeżeli w zawodach, o których mowa w ust. lf pkt 2-8 lub ust. Ig, brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Zawodnik J. Z. zajął pierwsze miejsce w kombinacji indywidualnej w kręglarstwie klasycznym w Mistrzostwach Europy [...] w [...] w dniach od [...] maja do [...] czerwca 2017 r. Jak wynika z komunikatu [...] z zawodów, potwierdzającego osiągnięty przez zawodnika wynik sportowy, w konkurencji startowało 18 zawodników z 7 państw. Organ uznał, iż w związku z powyższym przesłanka z art. 32 ust. li ustawy o sporcie nie została spełniona. Zdaniem WSA w Warszawie, wyrażonym w wyroku z dnia 6 lipca 2018 r. w sprawie sygn. akt: VI SA/Wa 2646/17, pogląd powyższy narusza art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (zasada niedyskryminacji). Pogląd powyższy został uwzględniony przez organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do okoliczności faktycznych istniejących w chwili orzekania, na podstawie informacji uzyskanych z Polskiego Związku Kręglarskiego z dnia [...] listopada 2018 r., organ stwierdził, że J. Z. był członkiem kadry narodowej w kręglarstwie klasycznym do końca 2017 r. Organ podkreślił, że od 2018 r. zawodnik nie jest członkiem kadry narodowej. Zdaniem organu, z uwagi na przesłankę z art. 32 ust. 1 ustawy, zgodnie z którą stypendium sportowe może być przyznane członkowi kadry narodowej, J. Z., wraz z utratą członkostwa w kadrze narodowej, utracił zdolność do skutecznego ubiegania się o przyznanie stypendium sportowego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na pełną aprobatę zasługuje stanowisko WSA zawarte w wiążącym z mocy art. 153 p.p.s.a. wyroku z dnia 6 lipca 2018 r., iż merytoryczna przesłanka z art. 32 ust. li ustawy o sporcie (uprzednio przewidziana w § 5 rozporządzenia), nie powinna mieć w sprawie zastosowania z uwagi na jej kolizję z konstytucyjną zasadą zasady niedyskryminacji. Niemniej jednak, należało w sprawie wziąć pod uwagę także i to, że w stanie faktycznym sprawy, branym pod uwagę z urzędu, skarżący w dacie wydawania zaskarżonej decyzji nie był członkiem kadry narodowej. Jak natomiast wynika wprost z art. 32 ust. 1c, a także art. 1g, 1i aktualnie obowiązującej ustawy o sporcie (Dz.U.2019. 1468 t.j. z 2019.08.06), jedną z przesłanek uzyskania stypendium sportowego, poza osiągnięciem stosownych wyników sportowych, jest dysponowanie statusem członka tej kadry. Poza literalną wykładnią wyżej wskazanych przepisów, o takim zamyśle ustawodawcy świadczy także wykładnia celowościowa oraz systemowa. Celem przyznawania stypendium sportowego jest bowiem umożliwienie członkowi kadry narodowej realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk głuchych albo przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy związek sportowy oraz do udziału w tych zawodach (art. 32 ust. 1 Ustawy o sporcie).

Tak więc w ocenie Sądu, pomimo wiążącej oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartej w wyroku z dnia 6 lipca 2018 r., na obecnym etapie brak jest możliwości uwzględnienia wniosku skarżącego o przyznanie stypendium sportowego z powodu niespełniania przez niego przesłanki pozostawania w statusie członka kadry narodowej w dacie wydawania zaskarżonej decyzji.

W tej sytuacji nie mogły być uwzględnione zarzuty zawarte w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Z powyższych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.