Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 14/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek,, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant referent Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu w dniu 02 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie : usunięcia drzew p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne


UZASADNIENIE

II SA/GL 14/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 104 § 1, 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Burmistrz Miasta R. po rozpatrzeniu wniosku C. P. zawiesił postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na usunięcie drzew rosnących przy ul. [...] w R. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd powszechny. Jednocześnie wezwał C. P. do wystąpienia do sądu w sprawie ustalenia osób odpowiedzialnych za uschnięcie drzew na posesji wnioskodawcy.

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz Miasta R. podniósł, iż na skutek wniosku C. P. z dnia [...] 2004 r. o wydanie pozwolenia na usunięcie drzew przeprowadzono oględziny w terenie. W ich wyniku ustalono, iż drzewa: brzoza o obwodzie 56 cm, brzoza o obwodzie 75 cm, modrzew o obwodzie 45 cm, są suche i całkowicie obumarłe. Wnioskodawca twierdzi, że drzewa obumarły na skutek długotrwałego zalewania terenu jego posesji ściekami z szamba usytuowanego na działce sąsiada – J. W.. Podczas oględzin nie wykryto wypływu ścieków z szamba na teren C. P.. Nie można było jednoznacznie określić przyczyny obumarcia przedmiotowych drzew. Wnioskodawca oświadczył, iż w tej sytuacji wystąpi na drogę sądową , w celu ustalenia winnych obumarcia drzew.

Wobec powyższego Burmistrz Miasta R. uznał, iż należy zawiesić postępowanie administracyjne do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Rozstrzygnięcie to, w ocenie organu jest niezbędne w celu sprawdzenia, czy nie zachodzi konieczność wydania decyzji w trybie art. 88 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. – o ochronie przyrody (Dz. U. z 2004r., Nr 92, poz.880).

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. W..

W uzasadnieniu odwołania J. W. podniósł, iż C. P. postąpił niezgodnie z prawem nie obcinając koron drzew posadzonych pod linią wysokiego napięcia (20 kV). Obowiązek przycinania koron drzew rosnących pod linią wysokiego napięcia jest wymagany stosownymi przepisami z uwagi na zagrożenie pożarowe i porażeniowe. Obumarłe drzewa, zdaniem odwołującego się zostały upalone wskutek wyładowania i zwarcia w czasie wiosennej burzy. Drzewa te miały już wtedy liście. Świadkiem tego zdarzenia był jeden z sąsiadów. Pomimo próśb odwołującego w decyzji nie wspomniano o wykonaniu zdjęcia okazującego korony uschniętych brzóz. Nie wykonano żadnego planu sytuacyjnego. Nie powołano również świadka zdarzenia, które spowodowało uschnięcie brzóz. Odwołujący wskazał, że uschnięty modrzew jest oddalony od jego ogrodzenia około 20 m. Natomiast na terenie, tuż za jego ogrodzeniem, pomiędzy ogrodzeniem a uschniętym modrzewiem, rośnie 10 brzóz i kilkanaście krzaków leszczyny, które są zdrowe.

Odwołujący się wskazał również, iż wobec braku znamion działania osób trzecich pracownicy Urzędu Miasta R. proponowali C. P. wydanie zgody na usunięcie obumarłych drzew. W wyniku odmowy, pracownicy Urzędu Miejskiego odstąpili od wydania zgody na wycinkę. Uschnięte drzewa stoją nadal stanowiąc realne zagrożenie .

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 1994r., Nr 122, poz. 593 ze zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 127 § 1 i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. umorzyło postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. odwołanie służy stronie. Natomiast zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Prawo do wnoszenia środków zaskarżenia przysługuje również podmiotom na prawach strony: organizacji społecznej, prokuratorowi oraz Rzecznikowi Praw Obywatelskich.

Zdaniem Kolegium, odwołujący się nie ma interesu prawnego lub obowiązku w rozpatrywanej sprawie. Nie jest zatem stroną w tej sprawie i nie przysługuje mu prawo do wniesienia odwołania. Na potwierdzenie tego stanowiska, Kolegium powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2004 r. zapadłego w sprawie o sygn. II SA/Ka 3239/01.

Niezależnie od powyższych rozważań Kolegium podniosło, iż w myśl art. 101 k.p.a. zawieszenie postępowania powinno nastąpić w formie postanowienia, na które służy zażalenie, a nie w formie decyzji, od której służy odwołanie – jak to uczynił organ I instancji. Zgodnie z art. 144 k.p.a. do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż zarówno zażalenie jak i odwołanie wszczyna postępowanie odwoławcze.

Ze względu jednak na podmiot postępowania odwoławczego w przedmiotowej sprawie postępowanie to powinno ulec umorzeniu. Forma złożonego środka odwoławczego nie miała zatem znaczenia dla sposobu podjętego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy.

Na powyższą decyzję J. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W uzasadnieniu skargi J. W. podniósł, iż jego zdaniem przedmiotowa sprawa dotyczy jego interesu prawnego. Skarżący zarzucił, iż organ I instancji nie wykorzystał wszystkich posiadanych informacji przy rozpoznawaniu sprawy. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie wzięło pod uwagę treści jego odwołania, z którego wynika, że skarżący jest stroną w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu Kolegium podniosło, iż w aktach administracyjnych znajduje się zwrotne potwierdzenie doręczenia skarżącemu decyzji organu I instancji, które nie zawiera daty doręczenia. Uznając, iż skarżący nie jest stroną w postępowaniu, Kolegium przyjęło, że termin do złożenia odwołania biegł od daty doręczenia decyzji stronie postępowania – C. P.. W kwestii dotyczącej posiadania interesu prawnego przez J. W. w przedmiotowym postępowaniu, Kolegium podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Kolegium wskazało, iż skoro nie ustosunkowało się do zarzutów merytorycznych w zaskarżonej decyzji, to nie może się także ustosunkować do zarzutów merytorycznych zawartych w skardze do sądu administracyjnego.

Niezależnie od powyższego Kolegium podniosło, iż postanowieniem z dnia [...] r. wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] r., Nr [...], uznając, iż zachodzi prawdopodobieństwo, że decyzja ta dotknięta jest jedną z wad z art. 156 § 1 k.p.a.

Przy piśmie z dnia [...] 2005 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nadesłało do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gliwicach decyzję z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 158 § 1 k.p.a., którą stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...]r. W uzasadnieniu organ II instancji wyraził między innymi pogląd, iż brak było podstaw do zawieszenia postępowania pierwszoinstancyjnego.

Na rozprawie w dniu 2 marca 2005 roku J. W. złożył do protokołu rozprawy oświadczenie, iż cofa skargę w sprawie niniejszej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

W sprawie niniejszej nie zachodziła jednak konieczność wyrokowania, gdyż zaistniały postawy do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania.

Zgodnie z uregulowaniem zawartym w treści art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Oświadczenie skarżącego co do cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, chyba, że zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej.

W sprawie niniejszej oświadczenie skarżącego Pana J. W. o cofnięciu skargi złożone w toku rozprawy, Sąd uznał za skuteczne.

Z uwagi na powyższe należało umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, na podstawie powołanych wcześniej przepisów.