Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 647/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 24a ust. 12, ust. 9, art. 24 ust. 2 a i b
journal: Dz.U. 2016 poz 1629
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi A. C. i K. C. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania A. C., M. L. oraz K. C. od decyzji Prezydenta Miasta L. z [...] o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków miasta L. dotyczących działki nr [...], położonej przy ul. [...] (obręb 47-Z., ark. 3) w zakresie opisu przebiegu jej granic na odcinku południowym i zachodnim oraz w zakresie pola powierzchni, na podstawie art. 7b ust. 2 pkt 2, ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że pismem z 17 grudnia 2014 r. M.. L., K. C. i A. C. wystąpiły do Prezydenta Miasta L. o "wznowienie postępowania dot. modernizacji ewidencji gruntów i budynków obręb 47 – Z. m. L., arkusz 3 działka nr [...] zakończonej operatem Prezydenta Miasta L. nr: [...] oraz o wprowadzenie zmiany w ww. operacie gruntów i budynków w zakresie sprostowania błędów geodety tj. przebiegu granic i powierzchni działki nr [...] przy ul. [...] w L. zgodnie z zapisem w księdze wieczystej".

Kolejnym pismem wnioskodawczynie wezwały Prezydenta Miasta L. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu wniosku z 17 grudnia 2014 r., a następnie K. C. i A. C. wniosły skargę do WSA w Lublinie na bezczynność Prezydenta Miasta L. dotyczącą ich wniosku z 17 grudnia 2014 r. Wyrokiem z 16 lipca 2015 r. sygn. akt III SAB/Lu 16/15, Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od otrzymania akt.

Rozpatrując sprawę w dalszym ciągu, organ I instancji zobowiązał strony do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie, których odcinków granic działki [...] dotyczy wnioskowana zmiana. W odpowiedzi zobowiązane podały, których odcinków granic działki [...] dotyczy żądanie, poprzez oznaczenie ich kolorem zielonym na dołączonej mapie. Ponadto organ wyznaczył i przeprowadził rozprawę administracyjną 1 grudnia 2015 r. Następnie decyzją z [...] organ I instancji odmówił aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. W decyzji tej Prezydent nie ustosunkował się do rozbieżności występujących pomiędzy przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operatem technicznym z rozgraniczenia działki nr [...] z działką nr [...], a wynikami przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Organ I instancji uznał, że przebieg linii granicznych został określony podczas procedury ustalania przebiegu granic, co zostało potwierdzone w protokole z 4 października 2008 r. oraz, że zakończona modernizacja ewidencji gruntów i budynków została przeprowadzona prawidłowo, co stanowiło podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało uchylone przez organ odwoławczy decyzją z [...]. Prowadząc ponownie postępowanie Prezydent poinformował strony, że złożony wniosek będzie traktowany jako wniosek o aktualizację informacji zawartych w operacie ewidencyjnym oraz wezwał strony do złożenia w terminie do 30 września 2016 r. dokumentacji w zakresie wnioskowanych zmian. Ponadto zawiadomieniem z 4 stycznia 2017 r. organ poinformował strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, a następnie wydał zaskarżoną decyzję.

Dalej Wojewódzki Inspektor podał, że jak wynika z akt sprawy, w latach 2008-2009, dla obrębu 47-[...]została przeprowadzona modernizacja ewidencji gruntów i budynków, w wyniku której został opracowany projekt operatu opisowo - kartograficznego ewidencji gruntów i budynków. Nie zgłoszono wówczas zastrzeżeń do przedmiotowej działki. Operat ewidencji gruntów i budynków wpisano do ewidencji zasobu państwowego i stał się on obowiązujący. Organ odwoławczy podkreślił, że termin 30 dni na wniesienie zarzutów do operatu ma charakter terminu końcowego. Oznacza to, że po jego upływie taki wniosek rozpatruje się już w oparciu o art. 24 ust. 2a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc w trybie przewidzianym dla aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

Dalej organ II instancji stwierdził, że niemożność uwzględnienia wniosku o przywrócenie w opisowo - kartograficznym operacie ewidencji gruntów i budynków powierzchni działki ewidencyjnej nr [...] oraz przebiegu jej granic na odcinku południowym i zachodnim według stanu uwidocznionego w księdze wieczystej, wynika z charakteru żądania. Skarżące swoim wnioskiem nie dążyły bowiem do zaktualizowania wpisu w ewidencji w oparciu o nowe zdarzenie prawne uzasadniające wprowadzenie zmiany, ale do zweryfikowania aktualnych danych ewidencyjnych w oparciu o treść historycznych dokumentów stanowiących podstawę zdarzeń zaewidencjonowanych wcześniej. Zapoczątkowane wnioskiem skarżących postępowanie administracyjne było typowym postępowaniem weryfikacyjnym. Takie zaś postępowanie jest wszczynane jedynie z urzędu. Na wniosek może być prowadzone przed organem ewidencji gruntów i budynków jedynie postępowanie aktualizacyjne, wprowadzające do ewidencji zmiany objęte nowym zdarzeniem prawnym, powstałym już po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych (wyrok WSA w Białymstoku z 23 stycznia 2014 r., II SA/Bk 812/13).

Organ odwoławczy zaznaczył, że w pojęciu "aktualizacji" ewidencji gruntów i budynków, mieści się także, usuwanie (prostowanie), błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych, ale tylko takich, które mają charakter oczywistych pomyłek (np. wykazywanie w operacie ewidencyjnym numerów działek niezgodnie z dokumentacją źródłową). Podnoszone w odwołaniu zarzuty, a także wątpliwości organu odwoławczego wyrażone w decyzji z [...] z całą pewnością takiego charakteru nie mają. Wymagają one bowiem szczegółowej analizy operatu technicznego z przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków.

Reasumując, w okolicznościach kontrolowanej sprawy skarżące swojego żądania wprowadzenia zmiany w ewidencji w odniesieniu do powierzchni nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] oraz przebiegu jej granic, nie udokumentowały żadnym nowym zdarzeniem prawnym zaistniałym po wprowadzeniu danych przez nie kwestionowanych. Jednocześnie wskazywane przez strony nieprawidłowości nie mają charakteru oczywistej omyłki. Z tych przyczyn organy obu instancji nie mają podstaw do wprowadzenia żądanej zmiany.

Na koniec Wojewódzki Inspektor zaznaczył, że niniejsze rozstrzygnięcie nie powinno zakończyć sprawy jako takiej. Z całą pewnością istnieją bowiem przesłanki do wszczęcia postępowania z urzędu, w celu zbadania i wyeliminowania ewentualnych nieprawidłowości, o jakich była mowa w decyzji z [...].

Skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji i nakazanie organom wydania decyzji orzekających o zmianie danych w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działki nr [...] w sposób zgodny z danymi co do jej granic i powierzchni zapisanymi w ewidencji z okresu sprzed modernizacji, wniosły A. C. oraz K. C. Skarżące zarzuciły naruszenie:

- art.6, art., 7, art., 8, art.9 i art. 12 kpa w związku z art. 77, art.80 i art.104 kpa polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków związanych ze spornym postępowaniem administracyjnym oraz prowadzeniu postępowania w sprawie z nadmierną zwłoką bez uzasadnionej przyczyny, prowadzące w konsekwencji do uchylenia się od wydania prawidłowego rozstrzygnięcia,

- art. 24 ust. 2 b pkt. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niezastosowanie w następstwie nieprawidłowego przyjęcia, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków na wniosek strony złożony w trybie art. 24a ust. 12 następuje wyłącznie w drodze czynności materialno-technicznych, podczas gdy przepis ten dopuszcza aktualizację informacji zawartych w ewidencji również poprzez wydanie decyzji korygujących między innymi skutki modernizacji ewidencji gruntów i budynków przeprowadzonych z naruszeniem prawa,

- art. 24 ust. 2 a pkt. 1 lit. d ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zaniechanie podjęcia przez organ I instancji aktualizacji ewidencji z urzędu, mimo wskazania wykrycia błędnych informacji w ewidencji, o których mowa w zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz w decyzji tego organu z [...].

W uzasadnieniu skarżące podniosły, że ich żądania zostały zakwalifikowane przez organy jako wnioski o aktualizację danych ewidencji gruntów i budynków. Jednak istotnym pozostaje, że żądania swoje wywiodły z treści księgi wieczystej, zgodnie z którą powierzchnia działki [...] wynosi 3300 m2, a nie jak przyjęto w operacie modernizacyjnym 3000 m2 oraz z treści operatów technicznych, które zostały przyjęte do ewidencji gruntów i budynków oraz stały się obowiązujące wiele lat przed modernizacją zakończoną w 2009 r. Fakt, że operat nr [...] wytworzony w trakcie modernizacji ewidencji gruntów w latach 2008-2009, sporządzony został nieprawidłowo w odniesieniu do powierzchni, jak i granic działki nr [...], przyznany został wprost w decyzji z [...]. W decyzji tej organ odwoławczy podał, że w jego ocenie "niniejsze rozstrzygnięcie nie powinno zakończyć sprawy jako takiej. Z całą pewnością istnieją przesłanki do wszczęcia postępowania z urzędu w celu zbadania i wyeliminowania ewentualnych nieprawidłowości, o jakich mowa w decyzji z [...]".

Zdaniem skarżących, nie ma racji organ twierdząc, że aktualizacja informacji zawartej w ewidencji następuje wyłącznie w drodze czynności materialno-technicznej. Autorki skargi podkreśliły, że na podstawie art. 24 ust. 2b organ może wydawać własne decyzje, zwłaszcza w przypadku wykrycia z urzędu lub na wniosek zainteresowanego podmiotu błędnych informacji w ewidencji. Aktualizacja informacji może zatem nastąpić w drodze decyzji poprawiającej, czyli eliminującej niezgodny z prawem i stanem faktycznym operat.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. skarżąca A. C. przyznała, że 29 września 2008 r. potwierdziła odbiór korespondencji znajdującej się na karcie 18 akt administracyjnych, twierdząc jednak, że nie było w nim mowy o modernizacji, a tylko o pomiarach na gruncie. Na pomiarach tych jednak się nie stawiła, ponieważ uznała, że miały one dotyczyć działki jej sąsiadki. Skarżąca przyznała również, że w rejestrze gruntów powierzchnia jej przedmiotowej działki nr [...] w dalszym ciągu wynosi 3300 m². Dowiedziała się jednak, że w jakichś zasobach kartograficznych organu prowadzącego ewidencję, ta powierzchnie jest mniejsza o 308 m². Odnośnie znajdującej się w aktach administracyjnych na karcie 112 dobrowolnej umowy z 10 stycznia 1968 r., A. C. stwierdziła, że została ona sfałszowana w części dotyczącej powierzchni kupionej tą umową działki. Zamiast bowiem figurującej w dołączonej do akt kserokopii tej umowy powierzchni 2500 metrów kwadratowych, powinna być powierzchnia 3300 metrów kwadratowych. Poza tą umową były jednak jeszcze dwie inne umowy, które dotyczyły powierzchni 2500 m² i 800 m². Wyjaśniła również, że prawdopodobnie w 1974 r. został wydany akt własności ziemi na K. C. na działkę o pow. 3300 m² i numerze prawdopodobnie [...].

W piśmie złożonym na tej samej rozprawie A. C., na wypadek oddalenia skargi, wniosła o podkreślenie przez Sąd naganności postępowania organu, polegającej na nieuzasadnionym powstrzymywaniu się od podjęcia z urzędu działań naprawczych dotyczących błędów i naruszeń prawa popełnionych w czasie modernizacji ewidencji gruntów i budynków jednostki ewidencyjnej m. L., obręb 47 – Z., przeprowadzonej w 2008 r.

W związku z wyłączeniem postanowienie WSA w Kielcach z dnia 5 lutego 2018 r., w sprawie II SO/Ke 5/[18, wszystkich sędziów WSA w Lublinie od rozpoznania niniejszej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 października 2018 r., w sprawie I OW 161/18 wyznaczył do rozpoznania sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U..2018.2107 t.j. ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.).Decyzja ta nie narusza bowiem ani prawa materialnego obowiązującego w dacie jej wydania, ani też przepisów postępowania w takim zakresie, iż mogłoby to mieć wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na podstawie wniosku współwłaścicieli działki nr [...] położonej w L., obręb [...] – Z. Nie było natomiast prowadzone z urzędu. W związku z tym rodzaj, charakter i przedmiot rozpatrywanej przez organy nadzoru geodezyjno-kartograficznego sprawy administracyjnej zdeterminowane były przez wniosek stron, a także przez przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia w/s ewidencji gruntów, które regulują sposób prowadzenia ewidencji gruntów i budynków i szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją (art. 1 pkt 4 i rozdział 4 Prawa geodezyjnego, § 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia ws. ewidencji).

Żądanie stron zostało przedstawione we wniosku z 17 grudnia 2014 r., sprecyzowane w piśmie z 24 października 2015 r., między innymi na skutek zaleceń zawartych w wyroku WSA w Lublinie z dnia 16 lipca 2015 r., III SAB/Lu 16/15, uwzględniającym skargę A. C. i K. C. na bezczynność organu I instancji. Na treść wniosku wskazywały też pisma składane przez wnioskodawczynie w toku postępowania, w tym zwłaszcza odwołania wnoszone od niekorzystnych decyzji organu I instancji. Z pism tych wynikało, że wnioskodawczynie domagały się aktualizacji informacji dotyczących granic pomiędzy działką nr [...], a działkami nr 7 (od południa) oraz działkami nr [...] (od wschodu) zgodnie z wpisem WODGiK w L. z dnia 28 sierpnia 1996 r., poz. [...], a także powierzchni działki nr [...], położonej przy ulicy [...], obręb 47-Z., ark. 3 zawartych w ewidencji gruntów i budynków miasta L. Równocześnie wnioskodawczynie twierdziły, że figurujące w ewidencji informacje są błędne, na skutek nieprawidłowości popełnionych w czasie modernizacji ewidencji gruntów przeprowadzonej w latach 2008 – 2009, o której nie były zawiadomione. W związku z tym strony wnioskujące, w toku niniejszego postępowania zgłaszały zarzuty do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym nr [...] stanowiącym podstawę tamtej modernizacji i z ostrożności procesowej zarzucały organom naruszenie art. 24a ust. 12 Prawa geodezyjnego, polegające na odmowie przyjęcia tych zarzutów.

Odnosząc się do takich wniosków i zarzutów trzeba podzielić poglądy organów obu instancji, że składane obecnie zarzuty nie mogły podlegać rozpatrzeniu, z uwagi na upływ określonego w art. 24a ust. 9 Prawa geodezyjnego, 30-dniowego terminu do zgłaszania takich zarzutów, biegnącego od dnia ogłoszenia w dzienniku wojewódzkim informacji, że dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków (art. 24 ust. 8 i 9 Prawa geodezyjnego). Wspomniane ogłoszenie natomiast, datowane na 18 grudnia 2008 r. ukazało się w Dzienniku Urzędowym nr 27 Województwa Lubelskiego z dnia 2 marca 2009 r., poz. 808, a także w dzienniku Rzeczpospolita z 17 grudnia 2008 r. (k. 40-41 i 24 akt administracyjnych I instancji). Ponieważ w określonym w tych przepisach i ogłoszeniach terminie żadne zarzuty nie zostały zgłoszone, dane objęte wspomnianą modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego nr [...] z 3 listopada 2008 r., w tym również dane dotyczące granic i powierzchni przedmiotowej działki nr [...], stały się danymi ewidencji gruntów i budynków. Natomiast zarzuty pod adresem tej modernizacji zgłoszone w toku niniejszego postępowania, a więc po terminie, muszą być z mocy art. 24a ust. 12 traktowane jak wnioski o zmianę danych objętych obowiązującą ewidencją gruntów i budynków. Konsekwencją takiej regulacji jest to, że ewentualne wadliwości zaistniałe w toku postępowania modernizacyjnego, zwłaszcza dotyczące zawiadomień stron o czynnościach podejmowanych w toku modernizacji, a także wadliwości operatu technicznego z modernizacji mającej wynikać z przyjęcia w protokole przebiegu granic działki nr [...] w oparciu o pomiar kontrolny i dokumenty prawne, bez uwzględnienia wcześniejszej dokumentacji – nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy. Ubocznie więc tylko można zauważyć, że podnoszone przez skarżące wadliwości postępowania modernizacyjnego, albo w ogóle nie miały miejsca, albo nie były istotne.

Odnośnie braku zawiadomienia skarżących o czynnościach podejmowanych w toku modernizacji, należy zauważyć, że w przedstawionych Sądowi aktach sprawy znajdują się poświadczone za zgodność kopie zwrotnych poświadczeń odbioru pism skierowanych w toku modernizacji z 2008 r. do wszystkich trzech wnioskodawczyń (k. 16-18 akt organu I instancji). Okoliczność tę przyznała na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. skarżąca A. C., przy czym jej wyjaśnienia, że w doręczonym piśmie nie było mowy o modernizacji, tylko o pomiarach na gruncie, które miały dotyczyć działki sąsiadki - nie mogą być uznane za wiarygodne, skoro nawet na wspomnianym zwrotnym poświadczeniu odbioru pisma skierowanego do A. C., znajduje się numer księgi ewidencji robót geodezyjnych w ośrodku dokumentacji (...), odpowiadający numerom figurującym na operatach geodezyjno-prawnych przedmiotowej modernizacji (k. 15, 25, 30, 31 akt I instancji). Spóźnione doręczenie tych pism w toku modernizacji do rąk wnioskodawczyń (5 dni przed terminem czynności geodety zamiast 7 w wypadku A. C. oraz po terminie czynności z dnia 4 października 2008 r. w wypadku K. C. i M. C. (obecnie L.), mogło utrudnić, w wypadku A. C. lub uniemożliwić w wypadku pozostałych wnioskodawczyń, przygotowanie się do tamtej czynności, bądź udział w niej, ale umożliwiało powzięcie wiadomości o toczącym się postępowaniu modernizacyjnym oraz łatwe zasięgnięcie bliższych informacji na jego temat, a przez to nie uniemożliwiło wnioskodawczyniom zgłoszenia w terminie zarzutów do tamtej modernizacji.

Nie jest prawdą, jakoby w toku postępowania modernizacyjnego zignorowano dokumentację dotyczącą przebiegu granic działki nr [...], a w szczególności, aby dokumentacją tą miał być opis i mapa zaewidencjonowane w WODGiK w L. w dniu 28 sierpnia 1996 r., pod pozycją [...]. Wskazany dokument stanowi przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mapę i rejestr gruntów dotyczące stanowiących współwłasność K. C.,A. C. i M. C. po 1/3 części działek nr 5/[...] o pow. 0,11 ha i [...]o pow. 0,33 ha według stanu przed podziałem oraz działek nr 5/[...] o pow. 0,11 ha i [...] o pow. 0,33 ha po podziale. Z wskazanej mapy podziałowej istotnie można wywodzić, że powstała w wyniku tego podziału przedmiotowa działka nr [...] od południa i zachodu nie graniczyła z działką oznaczoną obecnie w ewidencji gruntów numerem 5/[...] o pow. 0,1784 ha stanowiącą drogę przy ulicy T., a istniejący przy tej granicy pas gruntu opisany jako droga dojazdowa stanowi część działki nr [...]. Należy jednak zauważyć, że w czasie omawianego podziału nie doszło do określenia zachodniej, ani południowej granicy dzielonych działek, tylko północnej granicy nowo wydzielanej działki nr [...]. Ta więc tylko granica miała charakter granicy prawnej i mogła być podstawą wiążącego ustalania jej przebiegu. Granice zewnętrzne dzielonych działek, w tym więc i obie sporne granice działki nr [...], nie podlegały ustaleniu w toku podziału przeprowadzonego w 1996 r. Podział nieruchomości gruntowej jest bowiem wykonywaniem prawa własności, nie oddziałującym na sytuację prawną właścicieli nieruchomości sąsiednich, gdyż polega na wydzieleniu działek granicami przebiegającymi wewnątrz nieruchomości, a więc czynność taka nie ma wpływu na granice zewnętrzne dzielonego gruntu, które pozostają niezmienione (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2009 r., I OSK 1443/08, LEX nr 570970).

W dalszym ciągu należy zauważyć, że wniosek stron złożony w niniejszej sprawie został rozpatrzony przez organy nadzoru geodezyjno-kartograficznego w zgodzie z powołanymi wyżej przepisami, a w szczególności, zgodnie z art. 24a ust. 12 Prawa geodezyjnego, jako wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów, dotyczących południowej i zachodniej granicy działki nr [...], a także powierzchni tej działki, polegającą na przywróceniu takich granic tej działki i takiej jej powierzchni, jakie określone zostały na opisanej już wyżej mapie i w rejestrze gruntów dotyczących podziału działek nr 5/[...] i [...]na działki nr 5/[...] i [...], a także w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości oznaczonej numerem [...] o pow. 0,3300 ha, stanowiącej współwłasność K. C.,A. C. i M. C. po 1/3 części każda z nich. Rozpatrując tak sformułowany wniosek organy uznały, że nie może on zostać uwzględniony z opisanych w ich decyzjach przyczyn, które zasługują na uwzględnienie.

Organ II instancji wskazał na weryfikacyjnych charakter wniosku stron opartego o treść historycznych dokumentów stanowiących podstawę zdarzeń zaewidencjonowanych wcześniej. Takie weryfikacyjne postępowanie natomiast jest wszczynane tylko z urzędu. Na wniosek natomiast może być prowadzone jedynie postępowanie aktualizacyjne, wprowadzające do ewidencji zmiany objęte nowym zdarzeniem prawnym, powstałym już po wprowadzeniu do ewidencji kwestionowanej zmiany. Organ II instancji zauważył ponadto, że w pojęciu aktualizacji mieści się również usuwanie błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych, ale tylko takich, które mają charakter oczywistych pomyłek. Tymczasem podnoszone przez wnioskodawczynie wadliwości takiego charakteru nie miały, przez co nie mogły być korygowane na wniosek stron.

Organ I instancji natomiast stwierdził, że przebieg granic działki nr [...] na jej odcinku południowym i zachodnim zostały wykazane zgodnie przepisami, w tym w szczególności z § 39 rozporządzenia w/s ewidencji. W procesie modernizacji organ nie odnotował nieprawidłowości przy wykazaniu przebiegu w/w odcinków granicy. Organ prowadzący ewidencję gruntów nie może rozstrzygać sporów dotyczących stanu prawnego nieruchomości. Ponadto mimo wynikającego z treści art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h Prawa geodezyjnego wskazania, że aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, wnioskodawczynie nie przedstawiły takiego dokumentu, który byłby podstawą wprowadzenia wnioskowanej przez nie zmiany.

Przedstawione motywy zaskarżonych decyzji zasługują w większości na uwzględnienie, choć wymagają uzupełnienia.

Zgodnie z art. 24 ust. 2a i 2b Prawa geodezyjnego, informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji: między innymi na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, przy czym w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:

a)przepisów prawa,

b)wpisów w księgach wieczystych,

c)prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,

d)ostatecznych decyzji administracyjnych,

e)aktów notarialnych,

ea)aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,

f)zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,

g)wpisów w innych rejestrach publicznych,

h)wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;

,a w drodze decyzji administracyjnej w pozostałych przypadkach.

Uzupełnienie tych regulacji odnośnie aktualizacji zawartych w ewidencji informacji dotyczących przebiegu granic działek ewidencyjnych, znalazło się w przepisach rozporządzenia w/s ewidencji. Zgodnie z § 36 tego rozporządzenia przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej:

1) w postępowaniu rozgraniczeniowym;

2) w celu podziału nieruchomości;

3) w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów;

4) w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości;

5) na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej;

6) przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków;

7) przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji;

8) w wyniku geodezyjnego pomiaru sytuacyjnego istniejących lub wznowionych znaków granicznych albo wyznaczonych punktów granicznych.

Dopiero wtedy, gdy brak jest dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku geodezyjnych pomiarów terenowych lub geodezyjnych pomiarów fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic (§ 37 rozporządzenia), co następuje w trybie opisanym w § 38 i 39 rozporządzenia.

Z mocy § 45 ust. 2 i 3 tego samego rozporządzenia, przytoczone przepisy § 35 i 36 stosuje się również odpowiednio przy aktualizacji operatu ewidencyjnego, a przepisy § 37 – 39 stosuje się przy sporządzaniu dokumentacji określającej granice działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu ewidencyjnego.

Wbrew twierdzeniom skarżących, dokumentacja, o jakiej mowa w § 36 przytoczonego rozporządzenia, nie została odnośnie granic działki nr [...] sporządzona. Nie jest nią w szczególności powoływana przez skarżące mapa i opis z 1996 r. dotycząca podziału działek nr 5/[...] i [...]na działki nr 5/[...] i [...], co zostało już wyżej wyjaśnione.

Dokumentacją geodezyjną, o jakiej mowa w § 36 rozporządzenia nie jest też dokumentacja sporządzona w postępowaniu rozgraniczeniowym prowadzonym w 1994 r. (k. 4-12 akt organu instancji), gdyż tamto rozgraniczenie nie dotyczyło zachodniej i południowej granicy działki nr [...], ale jej granicy wschodniej. Warto przy tym zauważyć, że sporządzona w tamtym postępowaniu dokumentacja (szkic podstawowy i szkic przebiegu granic będący częścią aktu ugody (k. 7 i 12), respektowała istnienie spornej drogi o szerokości 2 m, sąsiadującej od zachodu i południa z działką o ówczesnym numerze 5/[...], z których po podziale z 1996 r. powstała między innymi działka nr [...]. W efekcie ugodzona w tamtym postępowaniu granica pomiędzy działką nr [...]stanowiącą współwłasność K., A. i M. C. po 1/3 części oraz działką [...] należącą do E. G. i spadkobierców M. G., dochodziła od południowej strony tylko do punktu oznaczonego na wspomnianych szkicach nr 27, położonym przy spornej drodze. W związku z tym nie określała przebiegu spornej w niniejszej sprawie granicy w sposób postulowany przez wnioskodawczynie, ale wręcz sugerowała, że sporna droga znajduje się poza obszarem działek stron ugody granicznej.

Również powoływana przez wnioskodawczynie dokumentacja znajdująca się w aktach księgi wieczystej nr Kw. [...] nie mogła być podstawą do wykazania w ewidencji przebiegu granic działki nr [...]. Wynika to stąd, że zgodnie z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2013 r., poz. 707), podstawę oznaczenia nieruchomości, tj. jej położenia, powierzchni i sposobu korzystania, w księgach wieczystych, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie, zgodnie z art. 27 ust. 1 w/w ustawy o księgach wieczystych, w razie niezgodności danych katastru nieruchomości z oznaczeniem nieruchomości w księdze wieczystej, sąd rejonowy dokonuje na wniosek właściciela nieruchomości sprostowania jej oznaczenia na podstawie danych katastru nieruchomości. Jak wynika przy tym z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, elementy oznaczenia nieruchomości w księdze wieczystej nie są objęte domniemaniem prawdziwości wpisanego prawa, ani nie są chronione rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych (por. wyrok SN z 24 listopada 1997 r., II CKU 110/97, Lex nr 32492).

Żadna inna dokumentacja geodezyjna, o jakiej mowa w § 36 rozporządzenia w/s ewidencji nie została w sprawie ujawniona. Brak takiej dokumentacji powodował natomiast, że zgodnie z § 37 ust. 1 w zw. z § 45 ust. 3 pozyskanie danych dotyczących przebiegu zachodniej i południowej granicy działki nr [...] wymagało ustalenia przebiegu tych granic w trybie, o jakim mowa w § 38 i 39 w zw. z § 45 ust. 3 rozporządzenia w/s ewidencji i sporządzenia dokumentacji określonej w § 39. Taka dokumentacja również jednak nie została w sprawie przedstawiona, mimo tego, że organy wezwały wnioskodawczynie w trybie art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h Prawa geodezyjnego, do jej złożenia, a także do złożenia wszelkiej dokumentacji geodezyjnej opracowanej na ich zlecenie przez wykonawcę prac geodezyjnych, w zakresie wnioskowanych zmian (pismo z 15 lipca 2016 r. – k. 185 akt organu I instancji).

Należy również podzielić pogląd organu II instancji, co do braku w sprawie przesłanki aktualizacji ewidencji gruntów określonej w art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d Prawa geodezyjnego i w § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, tj. wykrycia błędnych informacji i potrzeby ich wyeliminowania. Sąd podziela w tym zakresie utrwalony już w orzecznictwie pogląd, że tylko oczywista, widoczna na "pierwszy rzut oka", a zatem bezsporna i niewymagająca prowadzenia postępowania wyjaśniającego niezgodność danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym oraz nieprawidłowość ujawnionych w ewidencji danych, może być podstawą aktualizacji operatu ewidencyjnego na podstawie § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w/s ewidencji (por. wyroki WSA w Rzeszowie z dnia 17 lipca 2014 r., II SA/Rz 158/14, WSA w Białymstoku z dnia 18 sierpnia 2015 r., II SA/Bk 381/15 i z dnia 13 października 2015 r., II SA/Bk 453/15). W orzecznictwie podkreśla się również, że czym innym jest prostowanie błędnych wpisów w ewidencji mających charakter oczywistych pomyłek, a czym innym merytoryczne ustalanie przez organ prowadzący ewidencję m.in. przebiegu granicy między działkami. Przy czym powstanie błędu nie może budzić wątpliwości, a jego sprostowanie nie może tworzyć nowego stanu prawnego, ponieważ wpisy w ewidencji gruntu jedynie go dokumentują. W przeciwnym wypadku konieczne jest przeprowadzenie stosownego postępowania rozgraniczeniowego, a dopiero wydane w nim decyzja lub wyrok sądu mogłyby stanowić podstawę wpisu, czyli właśnie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Organ ewidencyjny nie może bowiem w sposób samodzielny (samoistny) rozstrzygać o prawach do gruntów, przebiegu granic nieruchomości lub ich powierzchni. Spory dotyczące zasięgu prawa własności, tj. granicy i powierzchni działki, nie mogą być rozstrzygane w postępowaniu aktualizacyjnym (zobacz m.in. wyroki NSA: z 15 maja 2018 r., I OSK 1639/16, z dnia 30 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1628/10; z dnia 8 października 2014 r., I OSK 580/13; z dnia 20 września 2016 r., I OSK 2882/14; z dnia 9 lipca 2014 r., I OSK 3092/12 - publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl; z dnia 13 maja 1999 r., sygn. akt II SA 566/99, publ. Lex nr 46217).

O tym, że błędy, o jakich mowa w art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d Prawa geodezyjnego i w § 45 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w/s ewidencji, w przedstawionym wyżej rozumieniu w sprawie nie występują, świadczy istnienie wskazanej wyżej rozbieżności pomiędzy dokumentacją znajdującą się w aktach sprawy, a także to, że mająca być przedmiotem aktualizacji granica działki nr [...], już w czasie postępowania modernizacyjnego z 2008 r. była sporna, co odnotowano w operacie sporządzonym w czasie tej modernizacji (k. 20 akt administracyjnych organu I instancji). Ze znajdującej się na powołanej karcie adnotacji geodety C. K., który był wykonawcą modernizacji z 2008 r., wynika przy tym, że istniejący w bazie numerycznej opis granic nie jest zgodny z dokumentami prawnymi, a właściciele nieruchomości nie zdecydowali się na złożenie zgodnych oświadczeń co do przebiegu granic, przez co granice te oznaczono jako sporne.

Kolejnym istotnym powodem uniemożliwiającym uwzględnienie wniosku skarżących i M. L., było to, że wnioskowane przez nie zmiany w istocie sprowadzała się do zmian własnościowych dotykających innej działki ewidencyjnej stanowiącej odrębną nieruchomość. Skoro bowiem w aktualnej ewidencji gruntów działka nr [...] sąsiaduje od zachodu i południa z działką nr 5/[...] stanowiącą własność osoby trzeciej, to uwzględnienie wniosku oznaczałoby przesunięcie granicy działki skarżących i włączenie powierzchni sąsiedniej działki stanowiącej odrębną nieruchomość, do działki skarżących. Takie natomiast zmiany nie są dopuszczalne w trybie aktualizacji ewidencji gruntów, która ma charakter rejestrowy i wtórny względem postępowań wymienionych w § 36 rozporządzenia w/s ewidencji gruntów, w toku których dochodzi do sporządzenia dokumentacji geodezyjnej określającej przebieg granic działek ewidencyjnych. Należy bowiem zauważyć, że sporna droga oznaczona jest w aktualnej ewidencji gruntów numerem 5/[...] o pow. 0,1784 ha i stanowi własność T. G. na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego L.-Zachód w L. o zniesieniu współwłasności nieruchomości, I Ns 134/13 (informacja z rejestru gruntów – k. 74, odpis postanowienia SR L.-Zachód – k. 76).

Trzeba również zauważyć, że ze znajdujących się w aktach sprawy informacje z rejestru gruntów sporządzonych w dniu 29 września 2015 r. (k. 73 akt administracyjnych) i z dnia 6 czerwca 2016 r. (k. 178) wynika, że będąca przedmiotem wniosku działka nr [...] w dalszym ciągu ma powierzchnię 0,3300 ha, a więc taką, jakiej uwidocznienia domagały się w sprawie wnioskodawczynie. Ta okoliczność samodzielnie, poza powyższą argumentacją powoduje, że ich wniosek, w części w jakiej domagały się zmiany powierzchni działki nr [...] na 0,3300 ha, nie mógł być uwzględniony.

Wbrew poglądowi wyrażonemu w skardze, o usytuowaniu zachodniej i południowej granicy działki nr [...] nie świadczy też służebność przejazdu działką nr [...] istniejącą drogą o szerokości 2 metrów, biegnącą wzdłuż zachodniej granicy, na rzecz właścicieli działki nr 5/[...], ujawniona w dziale III księgi wieczystej nr Kw. [...]. Pomijając wskazaną wyżej okoliczność, że również ten argument zmierzał do udowodnienia, że w granicach działki nr [...] powinna się znaleźć część drogi znajdującej się na stanowiącej odrębną własność działce nr 5/[...] i przez to tylko nie mógł być uwzględniony w postępowaniu aktualizacyjnym ewidencję gruntów, należy zauważyć, że treść tej służebności przejazdu nie odnosi się do będącej przedmiotem sporu w sprawie działki nr 5/[...], ale do pasa o szerokości 2 metrów usytuowanego wzdłuż zachodniej granicy działki nr [...]. Nie dotyczy więc w ogóle południowej części działki nr [...].

W związku z powyższymi rozważaniami ubocznie tylko można zauważyć, że znajdująca się w aktach sprawy dobrowolna umowa kupna i sprzedaży z 10 stycznia 1968 r., dotycząca, jak to wyjaśniła na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. A. C. zakupu przez jej matkę K. C. od W. K. działki o pow. 3300 m² (a nie figurującej w tej umowie, sfałszowanej według twierdzeń skarżącej powierzchni 2500 m²), wskazuje, że droga dojazdowa do tej sprzedawanej nieformalnie działki znajdująca się od jej południowej strony, pozostała własnością W. K., a więc nie została sprzedana K. C., która uzyskała tylko prawa korzystania z niej. Wspomniana umowa nie wywołała żadnych skutków prawnych z uwagi na niezachowanie obligatoryjnej pod rygorem nieważności formy aktu notarialnego, a mogła być jedynie podstawą nabycia przez posiadaczy samoistnych własności kupionych nieformalnie nieruchomości w trybie ustawy z 25 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz.U. Nr ) co sugeruje uwaga 1 geodety U.K. umieszczona na zarysie numerycznym granic obrębu 47 – Z., Arkusz 3, wykonanym w 1998 r. w czasie postępowania modernizacyjnego (k. 101 akt organu I instancji). Zgodnie z tą uwagą "Podczas uwłaszczeń wprowadzono bez podstawy prawnej działkę 5/[...] – droga dojazdowa, która była jedynie służebnością na wykupionych udziałach gruntu". Wynikające z tej uwagi geodety oraz ze sprzecznej z nią treści umowy nieformalnej z 10 stycznia 1968 r. wątpliwości co do stanu prawnego drogi będącej przedmiotem wniosku w niniejszej sprawie powodują, że tym bardziej nie było możliwości uwzględnienia wniosku stron zmierzającego do aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów. Wyjaśnienie ujawnionych w sprawie wątpliwości wymagać bowiem będzie przeprowadzenia stosownego postępowania przed sądem powszechnym, względnie dokonania zmian stanu prawnego spornych działek w drodze czynności prawnych.

Nie zasługiwały na uwzględnienie pozostałe zarzuty skargi.

Powoływanie się przez skarżące na uzasadnienie decyzji organu II instancji z dnia [...] uchylającej decyzję organu I instancji z dnia [...] odmawiającej dokonania wnioskowanej w sprawie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków m. L., nie ma dla sprawy przesądzającego znaczenia, ponieważ wskazania zawarte w takiej decyzji nie mają charakteru wiążącego w dalszym postępowaniu. Organ rozpatrujący sprawę ponownie ma prawo i obowiązek ponownej oceny sprawy zwłaszcza wtedy, gdy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy doszło do poczynienia dodatkowych ustaleń, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Przede wszystkim jednak należy zauważyć, że trzy wątpliwości, na jakie zwrócił uwagę organ odwoławczy we wspomnianej decyzji, zostały w toku postępowania wyjaśnione lub nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Kwestia przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji, stanowiącej podstawę ujawnienia m.in. przedmiotowej działki w księdze wieczystej, została już wyżej wyjaśniona z powołaniem się na przepisy art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego oraz art. 26 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2013 r., poz. 707), a także pogląd wyrażony w wyroku Sądu Najwyższego z 24 listopada 1997 r., II CKU 110/97.

Kwestia istnienia w czasie ustalania przebiegu granic pomiędzy przedmiotowymi działkami w toku modernizacji z 2008 r., dokumentacji prawnej, o jakiej mowa w § 36 rozporządzenia ws. ewidencji, została wyjaśniona w toku postępowania w ten sposób, że taka dokumentacja nie została odnaleziona ani przez organy administracji, ani też złożona przez strony mimo wezwania ich do tego w trybie art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h Prawa geodezyjnego. Do ustalenia przebiegu granic działki nr [...] w trybie, o jakim mowa w § 38 i 39 w zw. z § 45 ust. 3 rozporządzenia w/s ewidencji i sporządzenia dokumentacji określonej w § 39 również nie doszło, między innymi z powodu ujawnionego w toku modernizacji sporu co do ich przebiegu, a także wspomnianych wyżej nieprawidłowości w zawiadomieniu wnioskodawczyń o czynnościach geodety w czasie tamtej modernizacji. Jak to już jednak również wyżej wyjaśniono, ewentualne wadliwości tamtej modernizacji, z racji upływu terminu do jej zaskarżenia w trybie określonym w art. 24a ust. 9 Prawa geodezyjnego, nie mogą być obecnie wyjaśniane, a złożone w tym zakresie zarzuty traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (art. 24a ust. 12 Prawa geodezyjnego), co powoduje stosowanie przy ich rozpatrywaniu przepisów dotyczących takich wniosków.

Te natomiast przepisy nie zostały w sprawie naruszone, o czym była wyżej szczegółowo mowa.

Postulowany przez skarżące zobowiązanie organów prowadzących ewidencję do dokonania w niej z urzędu zmian zmierzających do wyeliminowania danych błędnych mogłoby nastąpić w razie wykrycia błędnych informacji, o czym stanowi art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d Prawa geodezyjnego, zwłaszcza, że z treści § 44 pkt 2 rozporządzenia ws. ewidencji wynika obowiązek utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności. Ten ostatni przepis definiuje jednak tę aktualność, jako zgodność z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Skoro jednak takie dokumenty i materiały, które by pozwalały na dokonanie aktualizacji z urzędu nie zostały ujawnione, jak również organ nie wykrył istotnych błędów w informacjach, którymi dysponuje, nie było podstaw do oczekiwania od organu prowadzącego ewidencję, aby dokonał aktualizacji ewidencji we wnioskowanym zakresie – z urzędu.

Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).