Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 789/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Cudak, Sędziowie NSA W. Jarzębowski (spr.), NSA P. Kiss, Protokolant Asystent sędziego I. Wędrak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skargi [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...], Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-Ś. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie określenia straty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2002 w kwocie 20.670,73 zł.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji określił podatnikowi wysokość starty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2002, gdyż na podstawie zebranego materiału dowodowego ocenił, iż podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu w sumie o 47.164,13 zł, na którą składa się kwota 46.814,13 zł z tytuł amortyzacji programu komputerowego i kwota 350 zł z tytułu kosztów utrzymania domeny internetowej. Koszty amortyzacji związane są z zakupionym przez podatnika od B spółki akcyjnej w dniu 29 grudnia 2001 roku programem komputerowym – portalem windykacyjnym, za kwotę 510.700 zł. Program zaewidencjonowano na koncie wartości niematerialnych i prawnych. Odpisami amortyzacyjnymi w wysokości 4.255,83 zł miesięcznie obciążono koszty od miesiąca lutego 2002 roku. Z treści umowy sprzedaży wynikało, że przedmiotem umowy była sprzedaż i dostawa programu komputerowego – aplikacji programu windykacyjnego – oraz jego instalacja, konserwacja i obsługa. Obsługa programu polegała na podejmowaniu przez sprzedającego, w imieniu i na rzecz kupującego, wszelkich czynności umożliwiających funkcjonowanie programu, w szczególności negocjowanie i zawieranie umów, prezentację programu (aneks z 29 grudnia 2001 r.). Z chwilą zawarcia umowy kupujący wstąpił w prawa i obowiązki sprzedawcy, wynikające z umów zawartych między sprzedawcą a innymi podmiotami, których przedmiotem było jakiekolwiek wykorzystanie programu. Przez okres jednego roku sprzedawca był zobowiązany udostępnić program na serwerze własnym lub innym. Na tej podstawie organ I instancji ocenił, iż oprogramowanie będące własnością spółki A wykorzystywane było przez spółkę B, która przejęła wszelkie korzyści z tego tytułu. Organ ustalił, iż podatnik w ewidencji środków trwałych za rok 2002, jak i w latach kolejnych, nie wykazał posiadania sprzętu komputerowego, niezbędnego do zainstalowania i obsługi zakupionego programu. Zakupiony program komputerowy znajdował się na nośniku CD ROM, ale został zainstalowany na serwerze spółki B w dniu 25 czerwca 2001 roku (potwierdza to faktura wystawiona C spółkę akcyjną w dniu 25 czerwca 2001 roku za wykonanie projektu, realizację i instalację aplikacji portalu windykacyjnego na serwerze). Na podstawie innych materiałów organ ocenił, iż program komputerowy nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej podatnika w roku 2002, gdyż przychody podatnika w tym czasie pochodziły z innych źródeł (usługa pośrednictwa handlowego i sprzedaż wafli z owijką). Nadto w dniu 17 grudnia 2002 roku spółka B wystawiła dla innego podmiotu fakturę za opłatę wpisową do systemu i opłatę instalacyjno – konfiguracyjną na kwotę 7.135,74 zł, która świadczy o tym, że spółka B czerpała korzyści z funkcjonowania programu, mimo iż zgodnie z postanowieniami umowy zawartej miedzy podatnikiem a B ta właśnie spółka umowy z podmiotami chcącymi korzystać z programu komputerowego zawierać powinna na rzecz i w imieniu podatnika. Strony nie dokonały również wzajemnych rozliczeń w formie potrąceń przysługujących im należności. W dniu 3 czerwca 2005 roku prezes spółki A złożył do akt administracyjnych aneks do umowy sprzedaży z dnia 29 października 2002 roku, w którym strony stwierdziły, iż podatnik posiada wobec B wierzytelności w kwocie 75.054 zł, w związku z czym strony będą dokonywać sukcesywnie potrącenia kwot wierzytelności z kwot uzyskiwanych przez Bod użytkowników programu. Po spłacie wierzytelności w wyniku potrąceń, B będzie przekazywała korzyści na rzecz A. Jednakże na koncie rozrachunkowym podatnika na dzień 31 grudnia 2002 roku zadłużenie wobec B wynosiło nadal 75.054 zł, którą to sumę podatnik sam uiścił przelewem w dniu 26 sierpnia 2004 roku. W tej sytuacji organ ocenił, iż spółka A oddając wartość niematerialną i prawną w postaci programu komputerowego do nieodpłatnego używania innemu podmiotowi, winna wyłączyć z kosztów uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne dokonywane za okres przekazania innemu użytkownikowi. Zgodnie bowiem z przepisem art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. "c" ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku Nr 54, poz. 654 ze zm.), nie uważa się za koszty uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych oddanych do nieodpłatnego używania, za miesiące, w których składniki te były oddane do nieodpłatnego używania.

Spółka A zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu również kwotę 350 zł tytułem utrzymania dwóch domen internetowych o nazwach: viastrada.com.pl i viastrada.pl. Domeny te prezentują działalność spółki B, bazę danych i ideę serwisu, co służy prowadzeniu działalności gospodarczej przez B, zatem wydatek z tytułu utrzymania domen nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu u podatnika, gdyż nie ma związku z jego przychodem.

W konkluzji uzasadnienia organ I instancji wyraził pogląd, iż spółki A i B pozostawały we wzajemnych powiązaniach finansowych i osobowych.

W odwołaniu od powyższej decyzji A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji i ustalenie wysokości straty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2002 w kwocie wskazanej przez podatnika w deklaracji, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W treści odwołania strona wskazała na naruszenie przez organ I instancji regulacji art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez całkowicie dowolne stwierdzenie, iż podatnik nie wykorzystywał zakupionego programu komputerowego do prowadzenia działalności gospodarczej, art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego przez przyjęcie, że spółka B przejęła od strony odwołującej się w nieodpłatne używanie program komputerowy i wykorzystywała go do własnych celów oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, gdyż z uzasadnienia decyzji nie wynika na jakich dowodach oparł się organ I instancji. W motywach swojego stanowiska strona wyjaśniła, iż zapłata należności na rzecz spółki B w kwocie 75.054 zł była omyłkowa. Określona w statucie działalność podatnika jest realizowana m. in. poprzez wykorzystanie zakupionego programu komputerowego do prowadzenia działalności gospodarczej. Jednak, jak każda początkowa inwestycja, przyniesie spodziewany zwrot kosztów dopiero w przyszłości. Strona kwestionowała twierdzenie organu, iż nie posiadała, w roku 2002, niezbędnego sprzętu komputerowego do zainstalowania zakupionego programu komputerowego. Zdaniem strony poprzez umowę sprzedaży i aneks do niej doszło do zawarcia umowy najmu sprzętu komputerowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Organ porównując źródła przychodów podatnika w roku 2002 stwierdził, że nie odnotował on w tym czasie żadnych przychodów związanych z użytkowaniem portalu windykacyjnego. W odniesieniu do powołanej w odwołaniu kwestii istnienia porozumienia z dnia 29 października 2002 roku między podmiotami, z którego miało wynikać zobowiązanie spółki A wobec spółki B na kwotę 75.054 zł, które miało być potrącane z przychodów osiąganych z użytkowania programu, organ odwoławczy stwierdził, że kwestia istnienia tego porozumienia została podniesiona dopiero w dniu 19 stycznia 2005 roku, mimo iż wcześniej, w trakcie kontroli podatkowej prezes spółki oświadczył, że okazał organowi wszystkie dokumenty. Organ ocenił, że dokument ten jest nierzetelny, gdyż nie znajduje odzwierciedlenia w zapisach ksiąg rachunkowych. Nadto fakt uiszczenia w dniu 26 sierpnia 2004 roku zobowiązania wobec spółki B w kwocie 75.054 zł świadczy o tym, że dokument sporządzono na potrzeby niniejszego postępowania i został on antydatowany. Organ nie uwzględnił również argumentu strony, iż w sprawie doszło do zawarcia umowy najmu sprzętu komputerowego, gdyż nie ma to żadnego poparcia w materiale dowodowym, w szczególności dowodem takim nie jest fakt wystawiania faktury za użytkowanie portalu windykacyjnego (z dnia [...], Nr [...]). Zdaniem organu odwoławczego nie bez znaczenia dla zaistniałego stanu faktycznego pozostawały liczne powiązania osobowe i kapitałowe między stronami umowy sprzedaży, które szczegółowo opisał organ I instancji. W konkluzji organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji także w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodu kwoty 350 zł wydatkowanej na utrzymanie domeny internetowej.

W skardze na powyższą decyzję A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Strona zarzuciła decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, polegającą na uzależnieniu zaliczenia wydatków na nabycie programu komputerowego do kosztów uzyskania przychodu od późniejszego uzyskania dochodu z tego tytułu. Nadto strona wskazała na naruszenie przepisów procesowych, czyli art. 127 (organ zaniechał rozpoznać odwołanie strony z zachowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego) oraz art. 191 Ordynacji podatkowej (organy zaniechały podjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokonały ustaleń istotnych dla sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy). W motywach skargi strona przedstawiła pogląd, iż organ odwoławczy rozpoznając odwołanie naruszył zasadę dwuinstancyjności, ponieważ tylko dokonał kontroli organu I instancji, a powinien sprawę rozpoznać ponownie i orzec w sprawie. Organ odwoławczy pominął argument odwołania, iż organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę nie zastosował się do zaleceń wyrażonych we wcześniejszej decyzji II instancji, mocą której organ uchylił wcześniejsze rozstrzygnięcie w sprawie.

W piśmie z dnia 5 kwietnia 2006 roku stanowiącym uzupełnienie skargi strona wskazała na naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. "c" ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez przyjęcie, iż w sprawie doszło do nieopłatnego przekazania spółce B programu komputerowego, gdy tymczasem strony zawarły odpłatną umowę, na mocy której spółka B zobowiązana była do ponoszenia ściśle określonych ciężarów (wydatki na rzecz firmy C z tytułu opłacania licencji, obsługa techniczna, konserwacja oraz podejmowanie wszelkich czynności w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania programu).

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do uregulowania art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala. W ocenie składu orzekającego, organy prowadzące postępowanie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, co mogłoby uzasadniać uwzględnienie skargi i uchylenie kwestionowanych decyzji.

Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny czy podatnik mógł, w stanie faktycznym ustalonym w tej sprawie, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu wydatki na nabycie programu komputerowego i utrzymanie domeny internetowej, a także czy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny.

Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż drugim obok przychodów elementem konstrukcji obliczenia dochodu stanowiącego podstawę opodatkowaną, stanowią koszty uzyskania przychodu. Aby bowiem ustalić dochód podlegający opodatkowaniu, od przychodów odlicza się koszty ich uzyskania. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 roku Nr 54, poz. 654 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodu, każdy wydatek – poza wyraźnie wskazanym w ustawie – wymaga indywidualnej oceny pod kątem związku z przychodami i racjonalności działania dla osiągnięcia przychodu. Zgodnie z powyższymi uregulowaniami podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą lub inną działalnością zarobkową, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W przepisie art. 15 ust. 1 ustawy sformułowano dwa warunki, które spełnione łącznie decydują o zakwalifikowaniu wydatków do kategorii kosztów uzyskania przychodów, a mianowicie:

- wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu,

- wydatek nie może znajdować się w grupie wydatków i odpisów, które zgodnie z art. 16 ust. 1 "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów".

Zatem zasadniczo każdy wydatek celowo poniesiony z zamiarem uzyskania przychodu, poza wyraźnie wskazanymi w art. 16 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, powinien być uznany za koszt uzyskania przychodu.

Wynika z tego, iż co do zasady zakup programu komputerowego i koszt utrzymania domeny internetowej, stanowi koszt uzyskania przychodu u danego podatnika. Tym niemniej organy podatkowe oceniły, że w stanie faktycznym sprawy wydatek taki nie mógł wpływać w ocenianym roku podatkowym na wysokość przychodu A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, gdyż zakupiony program nie był użytkowany przez ten podmiot, korzyści z jego użytkowania osiągał inny podmiot, a domena internetowa prezentowała i promowała ofertę handlową innej firmy.

Z dokumentów załączonych do akt administracyjnych wynika bezspornie, iż w dniu 29 grudnia 2001 roku spółka A zakupiła od B spółki akcyjnej programu komputerowy (aplikacja programu windykacyjnego) za cenę 510.700 zł. Następnie w roku podatkowym 2002 spółka A zaliczyła do kosztów uzyskania przychodu kwotę 46.814,13 zł z tytułu amortyzacji tego programu. Zgodnie z postanowieniami umowy sprzedaży i aneksu do niej, program ten miał być użytkowany, w imieniu i na rzecz spółki A, przez spółkę B. Program miał na celu ułatwianie bankom i instytucjom leasingowym zbywanie rzeczy przewłaszczonych w toku postępowania windykacyjnego. Organ uznał, iż racji tego, że B korzystała nieodpłatnie z programu komputerowego, strona skarżąca, jako podmiot oddający wartość niematerialną i prawną do bezpłatnego używania, nie mogła uwzględnić w swoich kosztach uzyskania przychodu amortyzacji tego programu. Expressis verbis zabrania tego bowiem art. 16 ust. 1 pkt 63 lit. "c" ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ocenę jaki podmiot, spółka A czy B, czerpał korzyści z użytkowania programu komputerowego stanowi podstawowy spór w sprawie.

Analiza zdarzeń gospodarczych związanych z zakupem i użytkowaniem programu komputerowego, nie daje podstaw do twierdzenia, iż korzyści z jego użytkowania osiągała spółka A. W szczególności zaprzecza temu zawarta w dniu 7 listopada 2002 roku umowa o świadczenie usług między Konsorcjum w skład, którego wchodziła m. in. spółka Ba jako nabywcą D spółka akcyjna oraz wystawiona przez spółkę B w dniu [...] faktura Nr [...]na kwotę 7.153,74 zł za opłatę wpisową do systemu i opłatę instalacyjno – konfiguracyjną dla D. Z treści tej faktury, ani żadnego innego dokumentu nie wynika fakt, iż umowa dotycząca tej transakcji została zawarta w imieniu i na rzecz spółki A, ani to, iż korzyści finansowe z tego zdarzenia miałaby uzyskać ten podmiot. Nie zmienia tej oceny również podniesiona kwestia wzajemnych rozliczeń między spółkami A i B. Jak słusznie wskazał organ II instancji, kwota zaległości strony skarżącej wobec spółki B na sumę 75.054 zł nie uległa zmniejszeniu o kwotę 7.153,74 zł poprzez zawarcie umowy z D. W sytuacji bowiem gdyby istniała między podmiotami jakaś zaległość i obowiązywało porozumienie z dnia 29 października 2002 roku o sukcesywnym potrącaniu kwot uzyskanych przez Bod użytkowników programu, kwota zaległości w wysokości 75.054 zł uległa by zmniejszeniu poprzez zawarcie transakcji z D. Gdy tymczasem zaległość ta nie uległa zmianie do dnia 26 sierpnia 2004 roku, kiedy to strona skarżąca uiściła ją na rzecz spółki B. Owszem, strona skarżąca broniła się później zarzutem, iż przelanie tej kwoty nastąpiło omyłkowo. W odniesieniu do tego argumentu wskazać trzeba, iż strona nie potwierdziła tego żadnym dowodem. Powołany bowiem dokument, złożony w sądzie powszechnym w dniu 14 listopada 2005 roku, w postaci zawezwania spółki B do próby ugodowej, został cofnięty przez stronę. Poza tym z treści w/w umowy z dnia 7 listopada 2002 r. nie wynika, aby została ona zawarta przez spółkę B w imieniu spółki A.

Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż uzyskiwane przez podatnika przychody w roku 2002 nie miały one związku z ponoszonymi przez nią kosztami z tytułu amortyzacji programu komputerowego. W tym czasie podatnik osiągnął przychody z usługi pośrednictwa handlowego i sprzedaży wafli z owijką. Odnosząc się do treści zarzutu sformułowanego w pkt 1 skargi i związanego z wykładnią art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych Sąd zgadza się z postawioną przez podatnika, iż aby dany wydatek zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu nie jest konieczne uzyskanie z danego źródła przychodu. Wystarczy tylko przypuszczenie, iż taki przychód się osiągnie. Łatwo bowiem sobie wyimaginować sytuację, w której dany podmiot rozpoczyna realizację nowatorskiej inwestycji, która początkowo nie przynosi zysków lub przynosi je w znikomej wysokości. Przykładowo dla podmiotu zajmującego się handlem, kosztem uzyskania przychodu będzie wydatek na zaadoptowanie nowego pomieszczenia na cele handlowe, mimo iż początkowo nikt nie przyjdzie tam robić zakupów. Jednakże w tej sprawie organ dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego sprawy do dyspozycji określonego przepisu. Nie chodzi bowiem o to, że nabycie przedmiotowego programu komputerowego nie przyniosło podatnikowi żadnych przychodów. Chodzi o to, że oddanie tego programu innemu podmiotowi do użytkowania i czerpania korzyści ekonomicznych nawet nie mogło skarżącej spółce przysporzyć przychodów. Ustalony przez organ stan faktyczny, w szczególności: umieszczenie programu na serwerze innego podmiotu, zawieranie przez ten inny podmiot we własnym imieniu umów z podmiotami korzystającymi z programu, wystawienie przez B faktury z tytułu korzystania z programu przez D, przejmowania zapłat przez B brak kompensat wzajemnych należności miedzy spółkami, brak reakcji podatnika na takie postępowania kontrahenta, dobrowolna zapłata przez podatnika na rzecz B reszty długu, mimo umowy o kompensowaniu wzajemnych należności, w dostatecznym stopniu wskazuje na fakt, że zakup programu przez podatnika nie mógł mu przynieść żadnych korzyści w 2002 r.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów procesowych należy wyjaśnić, iż nie znajdują one uzasadnienia. Strona wyraziła pogląd, iż organ II instancji naruszył przepis art. 127 Ordynacji podatkowej, gdyż powtórzył argumentację organu I instancji. Strona cytując tezę wyroku NSA z dnia 12 listopada 1992 roku, sygn. akt: V SA 721/92, stwierdziła, że rozstrzygnięcia organu I, jak i II instancji winny być poprzedzone przeprowadzeniem postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Skład orzekający zgadza się z zacytowanym wyrokiem, tym niemniej nie dopatrzył się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Zdaniem Sądu, organ II instancji ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe, ale tylko gdy stwierdzi, że postępowanie prowadzone przez organ I instancji było niekompletne bądź wymaga uzupełnienia. Organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji przedstawił merytoryczne stanowisko organu I instancji oraz swoje, jak i dokonał oceny oraz ustosunkowania się do zarzutów odwołania.

W dalszej części skargi strona wskazała na naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej, jednakże strona nie wyjaśniła w czym zarzut ten miałby się przejawiać. Dokonując oceny zasadności tego zarzutu, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające art. 191 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu zebrany w aktach administracyjnych materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, iż strona skarżąca nie korzystała z programu komputerowego, który zakupiła. Strona postępowania nie była pozbawiona możliwości inicjatywy dowodowej. Owszem organ ma obowiązek zgromadzenia odpowiedniego materiału dowodowego na poparcie swoich twierdzeń, jednakże strona może w tym zakresie współdziałać w szczególności w celu dowiedzenia okoliczności dla siebie korzystnych. Organy obu instancji poinformowały pełnomocnika strony skarżącej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 123 i 200 Ordynacji podatkowej. Strona korzystała ze swoich uprawnień w toku postępowania i składała liczne pisma (np. wyjaśnienia m. in. do protokołu, nowe dowody) z własnej inicjatywy, jak i w wykonaniu wezwania organu.

Konkludując powyższe rozważania, Sąd uznał działanie organów podatkowych w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego i nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.