Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 3430/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Jagiełło (spr.), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, asesor WSA Sylwester Golec, Protokolant Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2004 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w W. z dnia [...]listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1997r. oddala skargę


UZASADNIENIE

I I I S.A. 3430/03

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2003 r. w sprawie określenia B.S. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w kwocie [...] zł.

Jak ustalił organ, B. S. w 1997 r. wykonywał wolny zawód polegający na świadczeniu obsługi prawnej i doradztwa podatkowego na podstawie zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej w ramach kancelarii Prawnej i Podatkowej K. z siedzibą w P. W toku prowadzonej wobec niego kontroli skarbowej, na podstawie zeznania rocznego oraz badania ksiąg podatkowych stwierdzono, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu poprzez zaksięgowanie wydatku na zakup garnituru i krawata w kwocie [...] zł według rachunku uproszczonego z dnia 10 września 1997 r.

Podatnik zakwestionował te ustalenia, podnosząc, że charakter wykonywanego przez niego zawodu wymaga stosownego ubioru, a co za tym idzie wydatek na jego zakup stanowi koszty uzyskania przychodu. Celem udowodnienia tej tezy wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków J.O. i M.G. Postanowieniem z dnia [...] maja 2003 r. organ pierwszej instancji odmówił przeprowadzenia tego dowodu, a wskazaną wyżej decyzją określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. w kwocie [...] zł.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił te ustalenia. Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków na zakup odzieży w kwocie [...] zł narusza przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz.U. Nr 90 z 1993 r. poz. 416 ze zm.). Stosownie do tego przepisu kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Wydatki, zaś na zakup ubrania do pracy, to wydatki typowo osobiste, ponoszone niezależnie od prowadzonej działalności gospodarczej i jak wielokrotnie wskazywał na to Naczelny Sąd Administracyjny, nie stanowi one kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny ustalono na podstawie dokumentów źródłowych źródłowych. Zbędne było, więc przesłuchiwanie świadków, którzy mogliby wyłącznie potwierdzić fakt używania garnituru i krawata w pracy, co nie ma wpływu na zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodu.

Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu pośpiesznego doręczenia decyzji, organ wskazał, że nastąpiło to z zachowaniem wymogów proceduralnych. W odpowiedzi zaś na zarzut wszczęcia postępowania karnego w sprawie przekroczenia uprawnień przez kontrolujących organ wskazał, że postępowanie przygotowawcze zostało prawomocnie umorzone z braku znamion przestępstwa. Wniesienie, zaś następnie sprawy z oskarżenia prywatnego nie dowodzi o winie kontrolujących.

W skardze z dnia [...]grudnia 2003 r. B. S. zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego tj. art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez nie uznanie za koszt uzyskania przychodu wydatku na zakup garnituru i krawata,

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej przez odmowę dopuszczenia dowodu z zeznań świadków, celem udowodnienia, że nabycie garnituru jest warunkiem niezbędnym do uzyskiwania przychodów z obsługi prawnej podmiotów gospodarczych,

- pośpieszne wysłanie decyzji przez organ pierwszej instancji, bez rozpatrzenia kolejnych wniosków dowodowych,

- wszczęcie postępowania karnego przeciwko pracownikom Urzędu Kontroli Skarbowej, przeprowadzających kontrolę, o przestępstwo pozostające w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym, co stanowi podstawę wyłączenia pracownika organu a w konsekwencji wznowienia postępowania a więc tym bardziej uchylenia decyzji.

Przy tak sformułowanych zarzutach wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, jako niezgodnych z prawem i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr. 153 poz. 1271 z póz. zm.) z dniem1 stycznia 2004r. utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz.U. Nr. 74, poz. 368 ze zm.), weszła zaś w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr. 153, poz.1270). Zgodnie zaś z art. 97 §1 cyt. Ustawy – Przepisy wprowadzające (...), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem

1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stosownie zaś do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 – Prawo o ustroju sadów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153, poz. 1269), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega, zatem zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola ta ogranicza się, więc do badania, czy rozpoznając sprawę nie naruszyły one prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W przedmiotowej sprawie Sąd takiego naruszenia prawa nie stwierdził. Za prawidłową należy uznać interpretację organów przepisu art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zakupione przez skarżącego, będące przedmiotem sporu, garnitur i krawat są ze swej natury rzeczami osobistymi, których zakup nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodu, bez względu na to czy i w jakim stopniu są używane w trakcie wykonywanej działalności. Wydatki na ten cel są wydatkami ściśle osobistymi, związanymi z realizacją osobistych potrzeb w tym względzie, niezależnie od prowadzonej działalności, bądź wykonywanej pracy. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie i był wielokrotnie wyrażany przez Naczelny Sąd Administracyjny, dla przykładu w sprawach: S.A./Sz. 1912/99 (wyrok z 10 stycznia 2001 r.), I S.A./War 1261/98 ( wyrok z 15 września 1999 r.), czy I S.A./Lu 742/98 ( wyrok z 10 września 1999 r.). Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podzielił.

Zgodzić się także należy z wyrażonym przez organy poglądem o bezcelowości przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. Okoliczność używania przez skarżącego zakupionej odzieży, w trakcie wykonywania czynności z zakresu prowadzonej działalności, nie była, bowiem kwestionowana, ale w świetle wyrażonego wyżej stanowiska nie jest ona istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotą sporu była, bowiem kwestia interpretacji przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o p.d.o.f., a tej nie można rozstrzygać w drodze przesłuchania świadków. Bezzasadny jest, więc zarzut naruszenia przepisów art. 180 § 1, art. 181, art.187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej.

Nie znajduje także uzasadnienia zarzut pośpiesznego wysłania decyzji przez organ pierwszej instancji. Decyzja wydana została [...] czerwca 2003 r. i w tym dniu wysłana stronie. Nie można, zatem stawiać organowi skutecznego zarzutu z powodu zachowania sprawności postępowania wymaganej przepisami. Podnieść przy tym należy, że organy w trakcie całego postępowania, także odwoławczego, umożliwiały skarżącemu zapoznawanie się bez ograniczeń, ze zgromadzonymi w sprawami dowodami, dotrzymując także obowiązku z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący korzystał wielokrotnie z możliwości składania wniosków o uzupełnienie materiału. Kolejne, zaś jego pismo z dnia [...] czerwca 2003 r. wpłynęło do organu w dniu [...] czerwca 2003 r., co wynika ponad wszelką wątpliwość z akt sprawy, a więc już po wydaniu decyzji .Bez znaczenia, zatem pozostają jego rozważania, w jakim terminie, stosownie do przepisów wykonawczych Ministra Łączności, powinno zostać doręczone adresatowi

Wbrew twierdzeniom skarżącego, w sprawie nie zachodziła okoliczność wyłączenia pracownika lub organu wydającego decyzję, skutkująca wznowieniem postępowania bądź koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Stosownie do treści art. 130 § 1 pkt. 7 Ordynacji podatkowej, osoba taka ulega wyłączeniu od udziału w postępowaniu, jeżeli zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne. Nie ulega wątpliwości, że w stosunku do osób prowadzących postępowanie kontrolne nie wszczęto postępowania służbowego lub dyscyplinarnego. Na wniosek skarżącego, wszczęto natomiast dochodzenie w sprawie rzekomego niedopełnienia obowiązków przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej podczas kontroli, które postanowieniem z dnia [...] grudnia 2002 r. zostało umorzone z braku znamion przestępstwa. Postanowienie to jest prawomocne, bowiem Sąd Rejonowy w C. , po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z dnia [...] marca 2003r. utrzymał je w mocy nie dopatrując się popełnienia czynu karalnego. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie toczyło się w sprawie a nie przeciw któremukolwiek pracownikowi organu. Skarżący w dniu [...] lipca 2003 r., a więc już po zakończeniu postępowania przed organem pierwszej instancji, wniósł przeciwko kontrolującym prywatny akt oskarżenia o czyn z art. 212 § 1 kk, co nie wyczerpuje sytuacji wyłączenia pracownika organu na podstawie art. 130 § 1 pkt. 7 Op.

Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezpodstawną. ·.