Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 648/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2023-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 61a par. 1, art. 149 par. 3, art. 152 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek, Sędziowie: Asesor WSA Marta Pawłowska, Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 26 lipca 2022 r. Nr IF-O.7840.1.56.2022.KMB-2 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania i odmowy wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] (znak: [...]) Starosta K. wznowił na wniosek B. K. postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z [...] (nr [...]), którą zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono Gminie M. pozwolenia na budowę dla inwestycji pn. "Rozbiórka obiektu mostowego i budowa przepustu nad P. K. w ciągu ulicy [...] w K.", na działce nr [...] w K.

Pismem z [...] B. K. zwrócił się do Starosty K. z kolejnym żądaniem uchylenia opisanej wyżej decyzji tego organu z [...]. W piśmie z [...] wnioskodawca doprecyzował, że jest to nowy wniosek o uchylenie decyzji nr [...], złożony na podstawie nowych okoliczności i nowych aktualnych dowodów urzędowych wytworzonych i podanych przez Starostę i Wójta Gminy M.

Starosta K. postanowieniem z [...] (znak [...]), działając na podstawie art. 61a § 1 i art. 124 § 1 w związku z art. 147, art. 148 § 1 i 2, art. 149, art. 150 § 1 i art. 152 § 1 i 2 k.p.a., orzekł o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego o wznowienie postępowania administracyjnego z wniosku B. K. z [...], w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] (pkt 1). Jednocześnie organ odmówił wstrzymania wykonania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania (pkt 2).

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Starosta powołał się na dwie okoliczności, które świadczą o tym, że wniosek z [...] zawierający żądanie wznowienia postępowania należało uznać za niedopuszczalny. Pierwszym takim powodem była okoliczność, że w sprawie toczy się już wznowieniowe postępowanie administracyjne (zainicjowane wnioskiem B. K. z [...], uzupełnionym pismem z [...]), w którym wnioskodawca wskazał wszystkie możliwe przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. Postanowieniem z [...] Starosta wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z [...]. W ten sposób zainicjowane postępowanie nie jest jeszcze zakończone. W zaistniałej sytuacji organ wskazał na ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, które nie dopuszcza sytuacji, aby w tej samej sprawie toczyły się jednocześnie dwa postępowania administracyjne wszczęte przez organ administracji, a taka sytuacja miałaby miejsce w rozpoznawanej sprawie wznowienia decyzji ostatecznej. Drugim powodem niedopuszczalności wznowienia jest niedotrzymanie przez wnioskodawcę miesięcznego terminu wniesienia podania o wznowienie, od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Żądanie wznowienia postępowania złożone przez B. K. wpłynęło do organu dnia [...], a decyzja o pozwoleniu na budowę, której dotyczy żądanie wznowienia, została wydana dnia [...]. Wnioskodawca, jak sam wskazał w pierwszym swoim wniosku zawierającym żądanie wznowienia postępowania złożonym w dniu [...] (uzupełnionym na wezwanie organu w dniu [...]) - o decyzji z [...] - dowiedział się w dniu [...]. Żądanie wznowienia postępowania zostało zatem złożone z przekroczeniem terminu o którym mowa art. 148 § 1 k.p.a.

Po rozpatrzeniu wniesionego przez B. K. zażalenia, Wojewoda Dolnośląski postanowieniem z [...] (nr [...]) uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zaskarżone postanowienie rozstrzyga dwie sprawy: wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] oraz wstrzymanie wykonania tej decyzji. Fakt zawarcia wniosków o rozpatrzenie tych spraw w jednym piśmie, według Wojewody, nie uprawnia do potraktowania ich jako jednej sprawy i wydania jednego orzeczenia. Zasadą postępowania administracyjnego jest, że przedmiotem postępowania - czyli sprawą do rozpatrzenia, może być jedna kwestia, przewidziana przepisami prawa administracyjnego w powiązaniu z prawem materialnym. Odrębne kwestie muszą być rozstrzygane w odrębnych postępowaniach. Z tego też względu zaskarżone postanowienie winno być usunięte z obrotu prawnego. Ponadto Wojewoda wskazał, że w sentencji rozstrzygnięcia została powołana błędna podstawa prawna tj. art. 61a § 1 k.p.a., która nie ma zastosowania przy rozpoznawaniu wniosku o wznowienie postępowania. W sytuacji bowiem wpływu do organu żądania wznowienia postępowania katalog możliwych rozwiązań określa przepis art. 149 k.p.a. Zatem ustalenie przez organ pierwszej instancji, że niemożliwym jest wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, powinno skutkować wydaniem przez ten organ postanowienia opartego na przepisie art. 149 § 3 k.p.a. Niezależnie od powyższego organ II instancji stwierdził, że wobec tożsamość podmiotowej i przedmiotowej sprawy organ powinien rozpatrzyć kolejne wnioski, w tym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji w toku już prowadzonych postępowań. Biorąc bowiem pod uwagę ilość zainicjowanych i niezakończonych postępowań z wniosków B. K., w tym przed organem odwoławczym, których przedmiot jest w istocie tożsamy, działania Starosty należy uznać za niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu B. K. wyraził swoje niezadowolenie z treści zapadłego w jego sprawie rozstrzygnięcia organu odwoławczego, który to organ powinien merytorycznie rozpoznać zażalenie. W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor opisał nieprawidłowości, których dopuszczono się podczas realizacji inwestycji polegającej na rozbiórce obiektu mostowego i budowie przepustu nad P. K. w ciągu ul. [...] w K., szczegółowo opisując roboty budowlane, które wykraczają lub są niezgodne z zakresem udzielonego pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej powoływana jako: p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie natomiast do treści, art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W związku z powyższym Sąd nie był związany zawartym w skardze wnioskiem B. K. o przeprowadzenie rozprawy i rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada przepisom prawa, zaś skarga w swoich zarzutach właściwie nie odnosi się do materii prawnej objętej kontrolowanym rozstrzygnięciem.

Racje należy przyznać organowi II instancji, że w przypadku wniesienia przez ten sam podmiot kolejnego żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania, w sytuacji prowadzonego już w tym samym przedmiocie postępowania wznowieniowego, zbędnym jest działanie organu administracji polegające na podejmowaniu odrębnego rozstrzygnięcia, w tym przypadku postanowienia z [...]. Jak słusznie zauważył Starosta, w wyniku wniosku skarżącego z [...] toczy się już postępowanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z [...]. Skoro zaś w tym postępowaniu skarżący wskazał na wszystkie przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 k.p.a., to jako pozbawione podstaw prawnych należało uznać rozpatrywanie kolejnych wniosków skarżącego, odnoszących się do przestanek wznowienia postępowania jako nowych wniosków zawierających żądanie wszczęcia odrębnego postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Powinny one być traktowane jako uzupełnienie wniosku inicjującego postępowanie wznowieniowe. Rację należy również przyznać organowi II instancji w tym, że w przypadku żądania wznowienia postępowania, odmowa jego wszczęcia powinna nastąpić na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. nie zaś na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Ponadto prawidło organ wskazał, że w postanowieniu z [...] nieprawidłowo orzeczono jednocześnie o dwóch różnych, choć powiązanych ze sobą sprawach. Dopiero wraz z wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania możliwe jest rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji, która jest przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania. Organ administracji może zatem rozpoznać na podstawie art. 152 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji, dopiero w sytuacji wydania na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postanowienia o wznowieniu postępowania.

Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.