Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 832/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 21 par. 1, par. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 832/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 czerwca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach (spr), Sędzia: NSA Józef Michaldo, Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008r., sprawy ze skarg T. W., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2000 r., - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...], nr od [...] do [...] – po rozpoznaniu odwołań – utrzymano w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] o nr [...] do nr [...], którymi T. W. określono prawidłową wysokość rozliczeń w podatku od towarów i usług za miesiące marzec, kwiecień i od czerwca do listopada 2000r.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym:

Prawomocnym wyrokiem z dnia 1.09.2006 r., sygn. akt I SA/Kr 1563/04, WSA w Krakowie po rozpoznaniu spraw ze skarg T. W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. nr od [...] do [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2000r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę dotyczącą miesiąca lutego 2000r., a na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji dotyczące miesięcy marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2000r., co uzasadnił tym, że podstawą rozstrzygnięcia organów podatkowych obydwu instancji były przepisy art. 19 ust 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. nr 11, poz. 50 ze zm.) stanowiące, że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a obniżenie to następuje nie wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę i nie później niż w rozliczeniu za miesiąc następny. Te przepisy zostały zastosowane prawidłowo bowiem podatnik przedwcześnie rozliczył naliczony VAT, objęty kwestionowanymi fakturami, we wszystkich kontrolowanych miesiącach. Podstawową przesłanką rozstrzygnięcia w tym zakresie było ustalenie daty, w której skarżący otrzymał sporne faktury. Zdaniem Sądu, ustalenia poczynione w tym zakresie przez prowadzących postępowanie były prawidłowe, wyczerpujące oraz wiarygodne. Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dopuszczono jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a ocena dostępnych w tym zakresie dowodów była logiczna i poparta racjonalnymi argumentami wynikającymi z treści dokumentów, a więc dowodów, których moc dowodowa i bezstronność nie może budzić wątpliwości. Przepisy te zostały jednaki zastosowane w związku z art. 19 ust 3b ustawy stanowiącym, że w przypadku uchybienia terminowi określonemu w art. 19 ust. 3 ustawy podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Przepis ten zaś wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 października 2004r., sygn. akt SK 33/2003 [Dz.U. Nr 237 poz. 2382] w zakresie w jakim pozbawia prawa do obniżenia podatku należnego podatnika, który dokonał obniżenia kwoty podatku należnego wcześniej niż w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzymał dokument celny /lub fakturę/ został uznany za niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę podatek naliczony, przedwcześnie odliczony od podatku należnego przez T.W., uwzględnił w rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiąc, w którym podatnik otrzymał fakturę. Dlatego też Dyrektor Izby Skarbowej rozpoznając odwołania od decyzji organu I instancji podzielił w pełni stanowisko w nich zajęte.

W skargach T. W. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, co uzasadnił tym, że skoro obowiązek podatkowy powstał w miesiącach od marca do listopada 2000r., to decyzje ustalające wysokość zobowiązań podatkowych za te miesiące powinny zostać wydane do końca 2005r. Skoro zaś decyzje te zostały wydane po tej dacie, to nastąpiło przedawnienie z mocy art. 68 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja Podatkowa [Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.], dalej określanej skrótem "O.p.". Jednocześnie skarżący podatnik zaskarżył naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik spraw, a to w szczególności art. 21 § 3, art. 112 i art. 187 O.p., w tym zasady prawdy obiektywnej według, której w toku postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla spraw, a zwłaszcza nie przeprowadzenie dowodów z przesłuchania w charakterze świadków pracowników – kierowców zatrudnionych u T. W., którzy pobierali faktury z cementowni "O", oraz pracowników cementowni "O", którzy przecież dokonywali wysyłki faktur.

W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i wyjaśnił, że zobowiązanie w podatku VAT, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Tak zaś powstałe zobowiązanie podatkowe przedawnia się stosownie do art. 70 § 1 tej ustawy z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże w myśl tego samego artykułu bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Środkiem egzekucyjnym w rozumieniu art. 1a pkt 12 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) jest w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucja np. z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Według art. 26 § 5 tej ustawy wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W sprawach bieg terminu został przerwany z dniem [...].08.2002r., tj. w dniu kiedy doręczono na adres podatnika (dorosłemu domownikowi tj. córce – E. W.) zawiadomienie [...] Nr [...] z dnia [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego udział w spółce z o.o. u dłużnika zajętej wierzytelności będącego spółką wraz z odpisami tytułów wykonawczych. Zawiadomienie to dotyczyło następujących tytułów wykonawczych: [...] obejmujących należności w podatku VAT za miesiące: luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2000r. (akta egzekucyjne, skoroszyt nr 7, karta nr 129a). Nowy pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania podatkowego musi być liczony od dnia [...].08.2002r. – tj. od dnia następującego po dniu doręczenia zawiadomienia [..] Nr [...] z dnia [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego udział w spółce z o.o. u dłużnika zajętej wierzytelności będącego spółką. Koniec tego terminu będzie przypadał na dzień [....].08.2007r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm. - oznaczana dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

W myśl art. 21 § 1 O.p. zobowiązania podatkowe powstają z dniem zaistnienia zdarzenia, z którymi ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (pkt 1), względnie z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (pkt 2).

W przypadku podatku VAT zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób określony w pkt 1. W związku z tym organ I instancji na podstawie art. 21 § 3 O.p. wydał decyzje określające skarżącemu wysokość zobowiązań podatkowych. Przepis ten stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, "że (...) wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż w wykazana w deklaracji", organ podatkowy wydaje decyzję określającą wysokość tego zobowiązania.

Natomiast art. 68 § 1 O.p. reguluje termin przedawnienia wydania i doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zatem przepis ten nie miał zastosowania w rozpoznanych sprawach. W konsekwencji nie mógł zostać naruszony.

Gdy chodzi o naruszenie przepisów postępowania podatkowego, nie miało ono miejsca. Kwestia ta była przedmiotem badania przez WSA w Krakowie, o czym świadczy treść przytoczonych fragmentów uzasadnienia wyroku z dnia 1.09.2006r. sygn. akt I SA/Kr 1563/04. W wyniku tego badania stwierdzono, iż ustalenia co do przedwczesnego odliczenia przez skarżącego podatnika podatku naliczonego od podatku należnego, znajdują potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zgodnie zaś z art. 153 p.p.s.a. ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W tym stanie niniejszej sprawy skargi nie są uzasadnione.

Z tego względu Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji