Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 891/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt V SA/Wa 2226/12 w sprawie ze skargi W.Sz. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 lipca 2012 r. nr . w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi W. Sz na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 26 lipca 2012 r. nr w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E k. L z dnia 5 marca 2012 r.

Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujący stan faktyczny:

Zaskarżoną decyzją z 26 lipca 2012 r. Nr Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w E k/L (dalej: Dyrektor Oddziału) Nr z 5 marca 2012 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji ostatecznej w sprawie przyznania W. Sz. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) na rok 2010. Uzasadniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie Prezes ARiMR podał, że W. Sz. (dalej: "skarżący") złożył 6 maja 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR we W. wniosek o przyznanie płatności na rok 2010, w którym zadeklarował do pomocy finansowej działki rolne o łącznej powierzchni 25,25 ha, położone na siedemnastu działkach ewidencyjnych znajdujących się w obrębie ewidencyjnym Wytyczno powiat włodawski, woj. lubelskie.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. decyzją z 1 kwietnia 2011 r. przyznał skarżącemu pomoc z tytułu ONW na rok 2010 w wysokości 6 666,00 zł do powierzchni zadeklarowanej we wniosku. Decyzja ta stała się ostateczna.

Pismem z dnia 20 lutego 2012 r. Dyrektor Oddziału ARiMR w E. k. L. zawiadomił W. Sz. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 1 kwietna 2011 r.

Dyrektor Oddziału ARiMR w E. k. L. decyzją z 5 marca 2012 r. nr . stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura w sprawie przyznania pomocy ONW na rok 2010. W podstawie prawnej przywołano art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 2 i art. 158 § 1 k.p.a.

Zdaniem organu Kierownik Biura wydał decyzję z naruszeniem prawa, tj. § 3 ust 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 marca 2009 r. i art 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r., przyznając płatność do powierzchni przekraczającej powierzchnię maksymalnego kwalifikowanego obszaru działek ewidencyjnych (PEG) ustalonej dla działek nr ew. 135/1, nr 448, nr 495, nr 512, nr 514, nr 521, nr 721.

Obowiązkiem Kierownika Biura było sprawdzenie, czy zadeklarowane przez rolnika powierzchnie działek rolnych nie przekraczają PEG (powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza stanowiąca maksymalną kwalifikowaną powierzchnię na danej działce ewidencyjnej, o którą może ubiegać się rolnik). Wskazał jednocześnie, iż ustalenie to winno nastąpić w trakcie kontroli administracyjnej wniosku, w oparciu o bazę referencyjną w systemie informacji geograficznej (LPIS, GIS) oraz na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez pracownika ARiMR na aktualnym obrazie ortofotomapy.

W konsekwencji przyznano skarżącemu płatności w wysokości niezgodnej z przepisami prawa, co w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. było powodem stwierdzenia nieważności decyzji.

Prezes ARiMR po rozpatrzeniu odwołania skarżącego decyzją z 26 lipca 2012r., utrzymał w mocy decyzję z 5 marca 2012 r.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że Kierownik Biura przyznał pomoc nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do pomocy na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) 1122/2009, dla których wartość maksymalnego obszaru kwalifikowanego ( PEG) wyznaczonego na tych działkach ewidencyjnych wynosi;

0,60 ha dla działki ew. o nr 495

1,48 ha dla działki o nr 514

1,81 ha dla działki o nr ew. 721.

Tym samym, zdaniem Prezesa ARiMR, Dyrektor Oddziału zasadnie stwierdził nieważność tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W. Sz. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł o uchylenie decyzji Prezesa ARiMR z 26 lipca 2012 r.,

Sąd pierwszej instancji, uwzględniając skargę podkreślił, że w podstawie prawnej decyzji Dyrektora Oddziału z 28 marca 2012 r. wskazano art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, zgodnie z którym, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 k.p.a., co oznacza, że w tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może uczynić w postępowaniu odwoławczym. Działając jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii merytorycznej.

Organy orzekające założyły, że w sprawie przyznania pomocy ONW beneficjentowi – Wiesławowi Szymańskiemu doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego - art. 21 ust 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz.427 ze zm.) w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., § 3 ust 1 rozporządzenia ONW i art. 17 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009, bowiem przyznając wnioskodawcy pomoc ONW na rok 2010 do powierzchni 0,62 ha na działce ewidencyjnej Nr 495, do powierzchni 1,60 ha na działce ewidencyjnej Nr 514 oraz do powierzchni 2,21ha na działce ewidencyjnej Nr 721, na których znajdowały się zadeklarowane działki rolne, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR we W. przyznał pomoc, nie ustalając powierzchni kwalifikowanej do płatności na tych działkach zgodnie z wartością maksymalnego kwalifikowalnego obszaru wyznaczonego w systemie identyfikacji działek rolnych, stosownie do treści art. 28 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji ( WE ) Nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r.

W ocenie Sądu pierwszej instancji rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji wskazane przez organy wady decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we W. 1 kwietnia 2011 r., nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia organu administracyjnego o przyznaniu pomocy ONW. Decyzja organu Agencji o przyznaniu producentowi rolnemu pomocy ONW wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną (art. 20 ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich ( Dz. U. Nr 64 poz. 427 ze zm. ) w związku z § 3 ust 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach Gospodarowania (ONW)" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 (Dz. U. 2007 r. Nr 40 poz. 329 ze zm. ), po przeprowadzeniu kontroli administracyjnej na miejscu co do ustalenia powierzchni referencyjnej ustalonej w systemie informacji geograficznej. Organ administracyjny właściwie też, zgodnie z prawem, uznał, iż powierzchnia działek rolnych kwalifikowana do pomocy winna zostać ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady Nr 73/ 2009 z dnia 19 stycznia 2009 r.

Do ustalenia wysokości pomocy przyjęto, jak się później okazało, nieprawidłową, błędną powierzchnię działki ewidencyjnej Nr 495 – 0 62 ha zamiast wynikającą z PEG powierzchnię 0,60 ha, co do działki ewidencyjnej Nr 514 zadeklarowaną powierzchnię 1,60 ha zamiast wynikającą z PEG powierzchnię 1,48 ha. oraz co do działki ewidencyjnej Nr 721 zadeklarowana powierzchnię 2,21 ha, zamiast wynikającą z PEG 1,81 ha. Dyrektor Oddziału, stwierdzając nieważność decyzji o przyznaniu pomocy ONW, uznał ponadto, że wadliwie został ustalony przez Kierownika Biura maksymalny obszar kwalifikowany działek ewidencyjnych o Nr 135/1, 448, 512 i 521, co stanowiło rażące naruszenie § 3 ust 1 rozporządzenia ONW, art. 17 rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 i art. 28 ust 1 lit c rozporządzenia Komisji (WE) Nr1122/ 2009 i miało wpływ na wysokość przyznanej pomocy.

Zdaniem Sądu w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 1 kwietnia 2011 r. o przyznaniu skarżącemu pomocy ONW naruszono art. 7 oraz art. 77 k.p.a. i błędnie przyjęto powierzchnię referencyjną działek uprawnionych do pomocy. W decyzji o przyznaniu pomocy ustalono dla trzech działek pomoc w stosunku do powierzchni wyższej niż uprawniona, jednakże tego rodzaju uchybienie nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Wskazane przez organ przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić, w przypadku ich naruszenia, podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Nie można bowiem przyjąć, iż treść decyzji Kierownika Biura ARiMR jest oczywiście sprzeczna z treścią zastosowanych w sprawie przepisów.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w postępowaniu nieważnościowym organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Wskazane w zaskarżonej decyzji wady postępowania w zakresie ustalenia prawidłowego maksymalnego obszaru kawalifikowalnego (PEG) nie mogły być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 1 kwietnia 2011 r. w oparciu o art. 156 § 1pkt 2 k.p.a.

Prezes ARiMR wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zaskarżył powyższy wyrok w całości, domagając się jego uchylenia, oddalenia skargi W. Sz. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarga kasacyjna na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej "p.p.s.a".) zarzuca naruszenie prawa materialnego tj.: art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007 r. Nr 64, poz. 427) (dalej ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), art. 7 i art. 77 k.p.a., art. 17 rozporządzenia Rady nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UEL 30 z 31 stycznia 2009 r. art. 24 ust.1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/203 i (WE) nr 73/2009 oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30 kwietnia 2004 r.), dalej rozporządzenie 796/2004.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. Sz. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi.

Przed oceną zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej – z uwagi na ich zakres oraz uzasadnienie – istotnym jest przypomnienie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Celem tego postępowania nie jest natomiast rozpoznanie sprawy ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1941/11). Organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa zobligowany jest do zbadania, czy z materiału dowodowego wynika, że do rażącego naruszenia prawa doszło i na czym ono polegało. Kodeks postępowania administracyjnego stanowi oddzielnie o "naruszeniu prawa" i oddzielnie o "rażącym naruszeniu prawa". Nie każde "naruszenie prawa" wywołuje skutki prawne.

Mając na względzie, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa" uznać należy, że utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" jest oczywiście niesłuszne (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 802/11). Naruszenie prawa ma charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II GSK 357/12 i powołane tam orzeczenia: wyrok NSA z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, nr 1, poz. 23, wyrok NSA z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA 1996, nr 1, poz. 37 oraz poglądy doktryny: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985 r., s. 237).

Zatem dla uznania, że wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, nie wystarczy samo ustalenie faktu jakiegokolwiek "naruszenia prawa", lecz konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa (por. wyroki NSA: z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1711/12; z dnia 27 czerwca 2013 r., sygn. akt II GSK 820/13).

Na powyższe okoliczności trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Zatem, należy jedynie przypomnieć, co ma istotne znaczenie przy kontroli decyzji wydanej w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., że rażące naruszenie prawa w rozumieniu powołanego przepisu podlega ścisłej wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 1989 r. (sygn. akt IV SA 90/89 ONSA 1989, z. 1, poz. 49), podkreślił, że przedmiotem "rażącego naruszenia prawa" będą najczęściej przepisy prawa materialnego. Wspomniana postać naruszenia jednak może dotyczyć również przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności tych unormowań, które stanowią gwarancję prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. Chodzi więc o wady wyjątkowo ciężkie, które należy usunąć przez unicestwienie obarczonej tymi wadami decyzji administracyjnej. W sprawie mającej na celu ustalenie rażącego naruszenia prawa postępowanie administracyjne winno mieć charakter niejako dwustopniowy i stanowić podstawę do podjęcia ustaleń, czy w postępowaniu zwykłym doszło do naruszeń przepisów prawa i jakich, a w przypadku twierdzącej odpowiedzi na to pytanie, do rozważenia, czy naruszenia te mają charakter kwalifikowany, tj. "rażący" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawione powyżej rozumienie pojęcia "rażącego naruszenia prawa" oraz warunków jakie muszą być spełnione do uznania, że ta właśnie przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji wystąpiła w konkretnym przypadku.

Takie poglądy na temat rażącego naruszenia prawa prezentował też Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżoną decyzję.

W związku z powyższym za nieuzasadnione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej, gdyż ich treść oraz argumentacja wskazują na niezrozumienie przez autora skargi kasacyjnej istoty postępowania prowadzonego przez organy i mającego na celu ustalić: czy wydana w tzw. trybie zwykłym decyzja rażąco narusza prawo.

Istota tych zarzutów sprowadza się do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, iż wskazane przez Prezesa ARiMR przepisy procedury administracyjnej nie mogą stanowić w przypadku ich naruszenia podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia prawa". Zatem spór dotyczy tego, czy w sprawie zakończonej decyzją o przyznanie płatności – nieważność której stwierdzono zaskarżoną decyzją – organ dopuścił się uchybień procesowych, którym można przypisać walor rażącego naruszenia prawa.

Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, rażące naruszenie prawa może polegać na naruszeniu przepisów proceduralnych. Istotna jest jednak gradacja uchybień i konieczne jest odróżnienie wadliwości decyzji powodującej jej wzruszalność w trybie zwykłym od uchybień rażących. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażące naruszenie przepisów postępowania, regulujących kwestię ustaleń faktycznych sprawy, można by rozważać w sytuacji, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń, gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy (np. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 926/12). Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy jako tego typu wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie zwykłym. Dodać należy, że niejednokrotnie prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje w ścisłym związku z prawidłowością wykładni przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie i wskazujących jakie dowody są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia. W takiej sytuacji jednak ocena, czy naruszenie prawa miało charakter rażący w istocie koncentruje się na ocenie uchybienia przepisom prawa materialnego. Tego rodzaju zarzutów w skardze kasacyjnej nie sformułowano.

Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 1 o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z przytoczonych uregulowań wywieść więc należy, że ustawodawca wynikający z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązek podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, jak i obowiązek wszechstronnego zebrania (z urzędu) i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zmodyfikował (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 810/11). Innymi słowy, w omawianym zakresie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. II GSK 192/10).

Z kolei z treści art. 24 ust. 1 lit. c. rozporządzenia nr 796/2004 wynika, że kontrole administracyjne dotyczą zgodności między działkami rolnymi zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych. Niewątpliwie zatem zgodność między działkami zadeklarowanymi a działkami odniesienia w systemie identyfikacji działek rolnych jest okolicznością wymagającą ustalenia, istotną dla załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II GSK 950/12).

Wskazany w zarzutach skargi kasacyjnej art. 17 rozporządzenia nr 73/2009 stanowi, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych.

Jednakże brak uwzględnienia ewentualnych rozbieżności może świadczyć o naruszeniu przepisów procedury w zakresie wszechstronnego i prawidłowego rozważenia materiału dowodowego, nie stanowi natomiast rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II GSK 280/13).

Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż tryb nadzwyczajny wzruszania decyzji administracyjnych nie służy do przeprowadzania w dowolnym czasie korekty przyznanych płatności w sytuacji, kiedy organ po uprawomocnieniu się decyzji dostrzeże jakiekolwiek nieścisłości w swoich własnych obliczeniach powierzchni kwalifikowanej do płatności. Stanowisko to prezentowane było w licznych wyrokach NSA w sprawach, w których organ poprzez stwierdzenie nieważności decyzji chciał skorygować własne ustalenia faktyczne (por. np. wyrok NSA z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II GSK 949/12, wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1211/12, wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 926/12, wyrok NSA z dnia 3 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 701/13).

Z tych zatem przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.