Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 282/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6359 Inne o symbolu podstawowym 635
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 6, art. 7 ust. 1, art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 29, art. 35 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2005 nr 155 poz 1298
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Referent stażysta Julia Polak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 maja 2008 r. sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nieważności uchwały organu gminy w sprawie ustanowienia stypendium dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe oraz warunków i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Lu 282/08

U Z A S A D N I E N I E

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia 29 lutego 2008 r. Wojewoda L. stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta L. z dnia 24 stycznia 2008 r. Nr [...] w sprawie ustanowienia stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe oraz warunków i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych w następującym zakresie:

- w § 1 w części: "reprezentujących kluby sportowe mające siedzibę na terenie miasta L.",

- w § 2 w części: "reprezentujących kluby sportowe mające siedzibę na terenie miasta L.",

- w tytule załącznika do uchwały w części: "reprezentujących kluby sportowe mające siedzibę na terenie miasta L.",

- w pkt 1 załącznika w części: "reprezentujących kluby sportowe mające siedzibę na terenie miasta L.",

- w pkt 3 załącznika w części: "został wytypowany przez klub sportowy , określony w pkt 3a oraz",

- w pkt 3 litera "a" załącznika w części: "jest członkiem klubu sportowego działającego na terenie Miasta L. (zarejestrowanego zgodnie z ustawą z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej)",

- w pkt 4 załącznika w całości,

- w pkt 18b załącznika w całości.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego wojewoda wskazał, że w świetle regulacji przyjętych w §1 i 2 uchwały oraz w załączniku do uchwały stypendia sportowe mogą być przyznane jedynie zawodnikom zrzeszonym w klubach sportowych mających siedzibę na terenie miasta L. Takie określenie kręgu zawodników uprawnionych do stypendium jest sprzeczne z art. 4 ust. 1, art. 3 pkt 5 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.), a także z art. 7 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym, stypendia sportowe mogą być przyznawane zawodnikom osiągającym wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym lub krajowym współzawodnictwie sportowym, a organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego określa jedynie warunki, tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów. Zawodnikiem w rozumieniu ustawy o sporcie kwalifikowanym jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu i posiadająca licencję zawodnika, uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym. Licencję zawodnika może posiadać zarówno osoba zrzeszona w klubie sportowym, jak niezrzeszona. Z treści przepisów ustawy wynika jednoznacznie, że stypendia sportowe mogą być przyznane nie tylko zawodnikom zrzeszonym w klubach sportowych, ale także zawodnikom niezrzeszonym.

Organ nadzoru podkreślił ponadto, że zawodnicy muszą być mieszkańcami gminy, która ustanowiła stypendia sportowe. Wynika to bowiem z przepisów ustawy o samorządzie gminnym, które wyznaczają zakres działania gminy. Formy wspierania przez gminę rozwoju sportu adresowane być mogą tylko do mieszkańców gminy – członków wspólnoty samorządowej.

Organ nadzoru stwierdził w konsekwencji, że rada gminy nie może uzależniać przyznania zawodnikowi, będącemu mieszkańcem gminy, stypendium sportowego od jego przynależności do klubu sportowego działającego (mającego siedzibę) na terenie tej gminy, a z drugiej strony nie może przyznawać stypendiów zawodnikom, którzy nie są mieszkańcami gminy, są jednak członkami klubów, mających siedziba na terenie gminy.

Wojewoda podkreślił następnie, że kwestionowana uchwała wprowadziła bezprawne zróżnicowanie sytuacji prawnej zawodników zrzeszonych w klubach sportowych i zawodników niezrzeszonych.

Z powyższych względów nieważne są także postanowienia pkt 3, pkt 3 litera "a", pkt 4 oraz pkt 18 litera "b" załącznika do uchwały. W szczególności niedopuszczalne jest ustanowienie w pkt 3 wymogu wytypowania zawodnika przez klub sportowy działający na terenie L. oraz wymogu członkostwa w tym klubie, a także wprowadzenie w pkt 4 zasady, że wnioski o stypendia składać mogą wyłącznie kluby sportowe.

Sprzeczne z prawem jest także pozbawienie stypendium zawodnika, który zmienił barwy klubowe i został zawodnikiem klubu zarejestrowanego poza terenem miasta L. Kwestia przynależności klubowej nie może w ocenie organu nadzoru determinować wypłaty stypendium sportowego.

Wojewoda odwołał się na poparcie swojego stanowiska do orzecznictwa sądów administracyjnych i dodatkowo podniósł, że ustawa o sporcie kwalifikowanym przewiduje również możliwość finansowego wsparcia rozwoju sportu kwalifikowanego przez jednostki samorządu terytorialnego (art. 2 ust. 3 ustawy).

W skardze na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody L. Rada Miasta L. wniosła o uchylenie w całości aktu nadzoru, zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym, polegające na przyjęciu, że określenie przez Radę kręgu zawodników uprawnionych do stypendiów jest sprzeczne z przepisami art. 4 ust. 1, art. 3 pkt 5 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym;

- art. 7 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że zawodnicy objęci uchwałą muszą być mieszkańcami gminy, która ustanowiła stypendia;

- art. 91 ustawy o samorządzie gminnym przez przyjęcie, że zakwestionowane przepisy uchwały są sprzeczne z prawem.

W uzasadnieniu skargi Rada podniosła, że poprzednia uchwała Rady w sprawie stypendiów sportowych z dnia 26 kwietnia 2007 r. zawierała identyczne postanowienia i nie została przez organ nadzoru zakwestionowana. W ocenie skarżącego stanowisko wojewody jest błędne, a uchwała nie narusza prawa, bowiem z powoływanych przez organ nadzoru przepisów nie wynika zakaz udzielania stypendiów zawodnikom będącym członkami klubów sportowych, mających siedzibę na terenie gminy – miasta L. Skarżący wskazał, że do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, a przepis art. 35 ustawy o sporcie kwalifikowanym daje jednostce samorządu terytorialnego prawo ustanawiania stypendiów, co oznacza, że jednostka ta ma prawo decydować, kogo uhonorować za osiąganie wyników sportowych, dzięki którym gmina jest promowana. Rada podniosła również, że kwestionowana uchwała przyznaje stypendia zawodnikom reprezentującym kluby sportowe mające siedzibę na terenie miasta L., którzy to zawodnicy są jednocześnie mieszkańcami gminy L.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda L. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona. Stanowisko Wojewody L., wyrażone w rozstrzygnięciu nadzorczym jest prawidłowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podziela pogląd, że zakwestionowane przez organ nadzoru przepisy uchwały są sprzeczne z prawem.

Uchwały organów samorządu terytorialnego należą do aktów prawa miejscowego, które Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 87 ust. 2 zalicza do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły.

W doktrynie wskazuje się na kilka podstawowych cech aktów prawa miejscowego. Jako źródła prawa powszechnie obowiązującego, akty prawa miejscowego charakteryzują się tym, że mogą regulować postępowanie wszystkich kategorii adresatów (obywateli, organów, organizacji publicznych i prywatnych). Adresatami aktów prawa miejscowego mogą być zarówno wszystkie podmioty, jak też niektóre ich kategorie. Akty prawa miejscowego są prawem dla wszystkich, którzy znajdą się w przewidzianej przez nie sytuacji. Akty prawa miejscowego mają terytorialny zasięg działania. Obowiązują tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Z reguły ich zasięg pokrywa się z obszarem danej jednostki samorządu terytorialnego (przykładowo akty gminne ograniczają się do granic gminy), mogą być jednak także stanowione dla mniejszych terenów.

Akty prawa miejscowego muszą mieć charakter normatywny. Zawierać więc muszą wypowiedzi wyznaczające adresatom pewien sposób zachowania się: mogą to być nakazy, zakazy lub uprawnienia.

Ponadto akty prawa miejscowego zawierać muszą normy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym. Charakter generalny mają te normy, które określają adresata poprzez wskazanie cech, nie zaś poprzez wymienienie z imienia czy nazwy. Natomiast abstrakcyjność normy wyraża się w tym, że nakazywane, zakazywane lub dozwolone zachowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji.

Zaskarżona uchwała, określająca warunki przyznawania stypendiów sportowych zawodnikom osiągającym wysokie wyniki sportowe posiada niewątpliwie wskazane wyżej cechy, pozwalające na zaliczenie jej do aktów prawa miejscowego. Adresaci uchwały określeni zostali generalnie, nie imiennie. Uchwała dotyczy sytuacji powtarzalnych, a nie jednorazowych. Zaskarżona uchwała ma zatem charakter normatywny, generalny i abstrakcyjny.

W myśl art. 94 Konstytucji organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Treść art. 94 Konstytucji wskazuje, że podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest wyraźne upoważnienie zawarte w ustawie, czyli tzw. delegacja. Zasada ta znajduje potwierdzenie w przepisie art. 40 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 142 z 2001 r., poz.1591 ze zmianami), który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

Upoważnienie do stanowienia aktów prawa miejscowego może przybrać postać delegacji szczególnej albo generalnej. Na podstawie delegacji szczególnej stanowione są akty prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, na podstawie zaś delegacji ogólnej – akty porządkowe i ustrojowo-organizacyjne (Dorota Dąbek, "Prawo miejscowe", wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. 2007, s. 94).

Szczegółowe upoważnienie ustawowe określa materię, która może być przedmiotem regulacji w drodze aktu prawa miejscowego i organy kompetentne do jego wydania oraz reguluje niekiedy również inne sprawy związane z wydawaniem i wejściem w życie przepisów prawa. Najczęściej upoważnienie szczegółowe dotyczy materii, która jest ogólnie uregulowana w ustawie, a organom terenowym pozostawione zostaje uregulowanie kwestii szczegółowych (D.Dąbek, j.w., s. 96 - 97).

Druga postać upoważnienia do stanowienia aktów prawa miejscowego to upoważnienie generalne, które daje jedynie prawną możliwość wydania aktu prawa miejscowego, określając w sposób ogólny zakres regulacji lub warunki, jakie muszą być spełnione, lecz nie przesądza o treści norm, które mają zostać ustanowione. Upoważnienie generalne musi jednak zawierać określenie organu kompetentnego do wydania aktu oraz ogólne wskazanie materii będącej przedmiotem regulacji (D.Dąbek, j.w., s. 97).

Akty prawa miejscowego, jako akty podustawowe, muszą być niesprzeczne zarówno z ustawą, w której zawarta jest delegacja i na podstawie której zostały wydane, ale także z konstytucją i innymi aktami ustawodawczymi, które bezpośrednio lub pośrednio dotyczą tej samej materii (D.Dąbek, j.w., s. 72).

Uchwała Rady Miasta L. z dnia 24 stycznia 2008 r. Nr [...] w sprawie ustanowienia stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe oraz warunków i trybu przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych wydana została na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie z dnia z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym (Dz. U. Nr 155, poz. 1298 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa". Wprawdzie w zaskarżonej uchwale powołany został także przepis art. 2 ust. 2 ustawy, dotyczący wspierania sportu kwalifikowanego, jednak przepis ten nie zawiera jakiegokolwiek upoważnienia do wydawania aktów prawa miejscowego. Tylko ubocznie zauważyć należy, że upoważnienie do podjęcia przez jednostkę samorządu terytorialnego uchwały w sprawie wspierania rozwoju sportu kwalifikowanego zawarte jest w art. 2 ust. 3 ustawy. Upoważnienie to nie dotyczy jednak stypendiów sportowych, nie mogło być więc zatem podstawą wydania zaskarżonej uchwały. Upoważnienie do podjęcia uchwały w sprawie stypendiów sportowych zawarte jest jedynie w art. 35 ustawy.

Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy, stypendia sportowe dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym mogą być przyznawane przez jednostki samorządu terytorialnego i finansowane z budżetów tych jednostek. Zgodnie natomiast z przepisem art. 35 ust. 2 ustawy, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, określa warunki i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych, o których mowa w ust. 1.

Przepis art. 35 zawiera zatem upoważnienie dla jednostki samorządu terytorialnego do ustanowienia przepisów, określających zasady przyznawania stypendiów dla zawodników osiągających wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym.

Z upoważnienia zawartego w art. 35 ustawy wynika, że:

1/ jednostka samorządu terytorialnego ma prawo podjąć uchwałę w sprawie stypendiów sportowych określonych w ustawie o sporcie kwalifikowanym,

2/ organem uprawnionym do podjęcia uchwały jest organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego,

3/ stypendia przyznawane być mogą tylko zawodnikom osiągającym wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym,

4/ organ jednostki samorządu terytorialnego może w uchwale określić jedynie warunki i tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych.

Podzielić należy pogląd Wojewody L., zawarty w rozstrzygnięciu nadzorczym nr [...] z dnia 29 lutego 2008 r., że kwestionowane przepisy uchwały, ograniczające krąg uprawnionych do stypendiów do zawodników reprezentujących kluby sportowe mające siedzibę na terenie miasta L. są sprzeczne z przepisami art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1 oraz art. 35 ust. 1 i 2 ustawy.

Upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego, zawarte w art. 35 ust. 2 ustawy określa jednoznacznie krąg podmiotów, których uchwała jednostki samorządu terytorialnego może dotyczyć. Są nimi zawodnicy w rozumieniu ustawy, osiągający ponadto wysokie wyniki sportowe w międzynarodowym współzawodnictwie sportowym lub w krajowym współzawodnictwie sportowym (art. 35 ust. 1 ustawy).

Pojęcie zawodnika, o którym mowa w art. 35 ustawy definiuje przepis art. 3 pkt 5 ustawy, który stanowi, że w rozumieniu ustawy zawodnikiem jest osoba uprawiająca określoną dyscyplinę sportu i posiadająca licencję zawodnika uprawniającą do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym. Tylko zatem te dwie przesłanki: uprawianie określonej dyscypliny sportu i posiadanie licencji zawodnika decydują o uznaniu określonej osoby za zawodnika, któremu przyznane być może stypendium sportowe, określone w art. 35 ust. 1 ustawy. Ustawa nie wiąże pojęcia zawodnika ani z członkostwem w klubie sportowym, ani z reprezentowaniem klubu przez zawodnika. Potwierdza to przepis art. 4 ust. 1 ustawy, który stanowi, że uczestnikami współzawodnictwa sportowego mogą być kluby sportowe, zawodnicy zrzeszeni w klubach sportowych lub zawodnicy niezrzeszeni. Także przepis art. 29 ustawy, dotyczący przyznawania licencji zawodnika, uprawniającej do uczestnictwa w sporcie kwalifikowanym, nie uzależnia możliwości ubiegania się o licencję od przynależności do klubu sportowego.

W objętej rozstrzygnięciem nadzorczym uchwale krąg podmiotów uprawnionych do stypendiów sportowych został istotnie ograniczony przez wprowadzenie nieprzewidzianego w ustawie warunku reprezentowania określonego klubu sportowego. Zakwestionowane przez organ nadzoru przepisy uchwały, tj. § 1 i 2, tytuł załącznika do uchwały oraz pkt 1 załącznika w części: "reprezentujących kluby sportowe mające siedzibę na terenie miasta L." są w tej sytuacji sprzeczne z powołanymi przepisami ustawy. W konsekwencji organ nadzoru prawidłowo uznał za niezgodne z prawem także dalsze postanowienia uchwały, tj. pkt 3 załącznika w części: "został wytypowany przez klub sportowy, określony w pkt 3a oraz", pkt 3 litera "a" załącznika w części: "jest członkiem klubu sportowego działającego na terenie Miasta L. (zarejestrowanego zgodnie z ustawą z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej)" oraz pkt 4 i 18b załącznika, które określają szczegółowe warunki przyznawania stypendiów i uzależniają możliwość otrzymania stypendium od członkostwa w klubie sportowym, mającym siedzibę na terenie miasta L. oraz od wytypowania zawodnika przez ten klub sportowy. Z przepisów tych wynika ponadto, że jedynym podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o stypendium sportowe jest klub sportowym mający siedzibę na terenie miasta L., a przejście zawodnika do innego klubu powoduje utratę stypendium.

Zakwestionowane przepisy uchwały nie przewidują ani możliwości ubiegania się o stypendium sportowe, ani możliwości przyznania stypendium zawodnikowi, nie będącemu członkiem i nie reprezentującemu klubu sportowego, mającego siedzibę na terenie miasta L., sprzeczne są zatem z upoważnieniem zawartym w art. 35 ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy. Ustawa nie upoważniła jednostek samorządu terytorialnego do samodzielnego określenia kręgu podmiotów uprawnionych do stypendiów sportowych, w szczególności zaś do jego nieuzasadnionego ograniczenia, lecz jedynie do określenia warunków przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych osobom wskazanym w ustawie. Ograniczenie kręgu uprawnionych do stypendiów do zawodników reprezentujących określone kluby sportowe nie mieści się w upoważnieniu do określenia warunków przyznawania stypendiów, o którym mowa w art. 35 ust. 2 ustawy. Takie ograniczenie powoduje też nierówne traktowanie zawodników zrzeszonych w klubach i niezrzeszonych oraz niczym nieuzasadnione uprzywilejowanie grupy zawodników, będących członkami klubów sportowych. Jest to sprzeczne z celem ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz konstytucyjną zasadą równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 Konstytucji.

Charakter aktów prawa miejscowego jako stanowionych w granicach i na podstawie ustaw przesądza o tym, że nie mogą być samodzielną i wystarczającą podstawą tych aktów przepisy art. 6 i 7 ustawy o samorządzie gminnym, określające zadania gminy, ani też przepisy art.18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 tej ustawy, określające kompetencje rady gminy do stanowienia w sprawach zastrzeżonych ustawami. Z przepisów tych nie można zatem wywodzić prawa gminy do odmiennego niż w upoważnieniu ustawowym określenia kręgu uprawnionych do stypendiów sportowych.

Rozstrzygnięcie nadzorcze ogranicza się do wyeliminowania sprzecznych z prawem postanowień uchwały i w tym zakresie rozstrzygnięcie to podlegało kontroli Sądu. Stwierdzenie nieważności sprzecznych z prawem postanowień nie pozbawia całej uchwały ważności, co oznacza, że w brzmieniu uwzględniającym rozstrzygnięcie nadzorcze uchwała przewiduje możliwość przyznawania stypendiów sportowych zawodnikom osiągającym wysokie wyniki sportowe, niezależnie od przynależności klubowej tych zawodników. Uchwała nie wskazuje jednak, czy zawodnicy uprawnieni do stypendiów muszą być mieszkańcami gminy, czy nie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyrażony został pogląd, że zawodnicy uprawnieni do stypendiów muszą być mieszkańcami gminy, która ustanowiła stypendia sportowe, co zdaje się podzielać skarżący, stwierdzając w uzasadnieniu skargi, że uchwała dotyczy zawodników reprezentujących kluby sportowe, mające siedzibę na terenie miasta L., którzy to zawodnicy są jednocześnie mieszkańcami gminy. Dodać należy, że stanowisko, iż uchwała rady gminy w sprawie stypendiów sportowych dotyczyć może tylko mieszkańców danej gminy wyrażane jest także w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2008 r., II GSK 327/07, który zaakceptował stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach co do sprzeczności z prawem objęcia uchwałą zawodników nie będących mieszkańcami gminy). W orzecznictwie podkreśla się, że mieszkańcy gminy tworzą z mocy prawa wspólnotę samorządową (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym), a zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy (art. 7 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym).

Ewentualne uzupełnienie uchwały w tym zakresie należy do kompetencji Rady Miasta L.

W myśl przepisu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia.

Zaskarżona uchwała doręczona została organowi nadzoru w dniu 30 stycznia 2008 r., rozstrzygnięcie nadzorcze podjęte zostało natomiast w dniu 29 lutego 2008 r., a więc w terminie określonym w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Stwierdzenie sprzeczności z prawem części postanowień uchwały uprawniało zatem organ nadzoru do stwierdzenia jej nieważności w części wskazanej w rozstrzygnięciu nadzorczym. Brak więc podstaw do uwzględnienia skargi.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.