Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 844/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 1- 3, art. 48 ust. 2 i 3 i  art. 57 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 272
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska–Gwiazda (sprawozdawca) Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. P. i P. P. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 8 czerwca 2020 r. do PINB wpłynęło pismo M. W. w sprawie prowadzonej na działce sąsiadującej działalności gospodarczej produkującej galanterię betonową.

W dniu 21 sierpnia 2020 r. organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że na działce o nr ew. [...] położonej przy ul. G. we W., znajduje się suwnica bramowa o udźwigu 16 ton konstrukcji stalowej (typ 16.7), jeżdżąca po torowisku, składająca się z dwóch szyn o długości ok. 50 m opartych na podkładach betonowych, oddalonych o 32 m od siebie. Według oświadczenia P. P. obiekt został wykonany w latach 2019-2020.

Pismem z 27 sierpnia 2020 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie w sprawie, a na podstawie pisma Starostwa Powiatowego w R. z 4 września 2020 r. ustalił, że G. P. złożył w dniu 31 października 2011 r. zgłoszenie dotyczące budowy ogrodzenia na działkach o nr ew. [...] i [...]. Na dzień sporządzenia pisma organ administracji architektoniczno-budowlanej prowadził również postępowanie dotyczące budowy hali namiotowej na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości W.

Postanowieniem z 17 września 2020 r. Nr [...], PINB, na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), dalej: "Prawo budowlane", wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy "suwnicy bramowej o udźwigu 16 ton", jeżdżącej po torowisku, zlokalizowanej na działce Nr ew. [...] w miejscowości W. oraz nałożył na P. P. (dalej: strona, skarżący, inwestor) obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 31 marca 2021 r., określonych w sentencji postanowienia dokumentów. Zdaniem organu I instancji tego typu obiekty nie są wymienione w art. 29 Prawa budowlanego, który wymienia obiekty nie wymagające uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożył skarżący.

Postanowieniem z 7 grudnia 2020 r. Nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Zdaniem MWINB, realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie została wskazana w art. 29 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym na dzień wszczęcia postępowania, w związku z czym nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Suwnica bramowa o udźwigu 16 ton, jeżdżąca po torowisku nie jest budynkiem, czy też obiektem małej architektury. Składa się ona z dwóch szyn o długości ok. 50 m opartych na podkładach betonowych, oddalonych o 32 m od siebie. Jako wolno stojąca instalacja przemysłowa lub urzędzie techniczne, stanowi budowlę o której mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i jako taka wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Świadczy o tym konstrukcja suwnicy, użyte do jej budowy materiały, wielkość oraz jej funkcja - służy do przemieszczania ciężkich elementów. Powyższy stan prawny oznacza, że inwestor dokonał samowoli budowlanej, na budowę której winien uzyskać pozwolenie na budowę. W takim przypadku organ I instancji prawidłowo wdrożył postępowanie legalizacyjne w trybie art. 48 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do zarzutów z zażalenia MWINB wskazał, że w uzasadnieniu postanowienia PINB podniósł, że mamy do czynienia z samowolnie wykonaną budowlą, której budowa wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Bez znaczenia pozostaje fakt odebrania suwnicy przez Urząd Dozoru Technicznego. Ponadto, w ocenie MWINB, zarzut dotyczący nieustalenia przez PINB daty powstania spornej "suwnicy bramowej" jest chybiony, bowiem inwestor oświadczył do protokołu z czynności kontrolnych z 21 sierpnia 2020 r., że suwnicę wykonano w latach 2019-2020.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, jak również postanowienia go poprzedzającego oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Wyrokiem 8 kwietnia 2021 r. , sygn. akt VIII SA/Wa 104/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji.

Sąd odnotował, że w rozpoznawanej sprawie po przeprowadzeniu czynności kontrolnych w dniu 21 sierpnia 2020 r., PINB prawidłowo wszczął z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej suwnicy bramowej o udźwigu 16 ton, jeżdżącej po torowisku. Sąd wskazał, że skarżący nie przedstawili kontrolującym pracownikom organu I instancji dokumentów świadczących o legalności w/w suwnicy bramowej. Skarżący legalność suwnicy upatruje jak się wydaje w tym, że jest to urządzenie techniczne, nie podlegające regulacji prawa budowlanego. Ponadto podnosi, że suwnica nie jest posadowiona na fundamentach, a na płytach betonowych, oraz została odebrana przez Urząd Dozoru Technicznego. WSA stwierdził, iż rolą organów nadzoru budowlanego było wykazanie, że mamy do czynienia z samowolą budowlaną. W konsekwencji takiego ustalenia, organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wdrożenia postępowania legalizacyjnego, którego pierwszym etapem jest wydanie postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, w przedmiocie nałożenia na inwestora obowiązku przedłożenia w wyznaczonym terminie określonych w tych przepisach dokumentów. Ustawa Prawo budowlane nie przewiduje żadnego odstępstwa od katalogu dokumentów, których przedłożenie warunkuje zalegalizowanie samowoli budowlanej, a organ nadzoru budowlanego nie dysponuje swobodnym uznaniem w tym zakresie. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy stanął na stanowisku, że przedmiotowa suwnica bramowa stanowi budowlę i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Wyjaśnił dodatkowo, że świadczy o tym konstrukcja suwnicy, użyte do jej budowy materiały, wielkość oraz jej funkcja – służy do przemieszczania ciężkich elementów. Uznał również, że bez znaczenia pozostaje fakt odebrania suwnicy przez Urząd Dozoru Technicznego, z czym w ocenie Sądu należy się zgodzić. Jako dowody w sprawie powołany został protokół z czynności kontrolnych, szkic sytuacyjny do protokołu, wypis z rejestru gruntów co do działki nr ew. [...] oraz zdjęcie suwnicy i zdjęcie Instrukcji. Z protokołu czynności kontrolnych wynika, że suwnica oparta jest na podkładach betonowych.

Sąd przywołał treść art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, w którym zdefiniowano pojęcie budowli, i wskazał, że dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (wyroki NSA z dnia 23 czerwca 2006 r., II OSK 923/05, LEX nr 266325, oraz z 7 grudnia 2011 r., II OSK 1788/10, LEX nr 1152046). Przepis art. 3 pkt 3 zawiera przykładowy katalog obiektów budowlanych, wskazując na określone cechy obiektów budowlanych, które pozwalają na ich kwalifikację jako budowli. Nie jest to więc katalog zamknięty.

W ocenie Sądu, co do zasady można się zgodzić z organem nadzoru budowlanego, który zakwalifikował suwnice bramową jako budowlę, niemniej nie przedstawił powyższego w sposób przekonywujący i uzasadniający postawioną tezę. Znajdujący się w aktach administracyjnych protokół z czynności kontrolnych jest mało przejrzysty, lakoniczny, mało czytelny, a ponadto dotyczy wielu obiektów i okresu powstania tych obiektów. Rzeczą organu nadzoru budowlanego było dokładne ustalenie i uzasadnienie na jakiej podstawie prawnej organ uznał, że dla realizacji suwnicy bramowej konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Po drugie jakie roboty budowlane wykonał skarżący przemawiające za przyjęciem uzyskania pozwolenia na budowę.

Sąd stwierdził, że z przeprowadzonego postępowania w rozpoznawanej sprawie nie wynika sposób ewentualnego połączenia szyn z podkładami betonowymi, nie wynika na jakiej długości usytuowane są podkłady betonowe, jakiej są grubości, czy położenie podkładów wymagało pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Wreszcie organ nadzoru budowlanego nie wyjaśnił również czy posadowienie urządzenia na podkładach betonowych jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną konstrukcję i również z tego względu świadczy to o tym, że mamy do czynienia z budowlą. Jak wielkim urządzeniem jest suwnica oraz czy mogłaby ona funkcjonować bez podkładów betonowych. A więc czy jako całość posiada cechy charakterystyczne, np. znaczne rozmiary, składa się z typowo budowlanych części, przeznaczenie.

Końcowo Sąd dodał, że legalizacja samowoli budowlanej jest uprawnieniem inwestora. Organ nie ma prawnej możliwości legalizacji robót budowlanych w sytuacji, kiedy inwestor nie wykonuje obowiązków przewidzianych w procedurze legalizacyjnej. Inwestor, nie przedkładając organowi wymaganych prawem dokumentów, uniemożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Wyrokiem z 20 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1646/21 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

NSA za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 § 4 K.p.a. poprzez dokonanie wadliwego ustalenia naruszenia przez organy obowiązku wyjaśnienia okoliczności sprawy i uchylenia na tej podstawie obu postanowień, mimo, że zgromadzony materiał dowodowy i ustalenia organu co do rodzaju obiektu i robót budowlanych są jednoznaczne a dodatkowe ustalenia zalecone przez Sąd mają charakter faktów powszechnie znanych, zatem nie wymagają dodatkowych dowodów, zwłaszcza w zakresie zaleconym przez sąd, tzn. czy obiekt tej wielkości poruszający się na szynach położonych na podkładach betonowych jest trwale posadowiony i tym samym może być uznany za budowlę.

Zdaniem NSA okoliczności istotne z punktu widzenia prawa materialnego wynikają z przesłanek materialnych zawartych w art. 48 ust. 2 w związku z art. 48 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane", według stanu prawnego obowiązującego przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane w dniu 17 września 2020 r., zaś postanowienie organu zażaleniowego po dniu 19 września 2020 r., a więc po wejściu w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r., ale w myśl art. 25 ustawy zmieniającej, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.

Przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego nawiązywał do budowy, o której mowa w ust. 1. Hipoteza art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego zawierała zaś m.in. przesłankę w postaci budowy obiektu budowlanego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, poczynione przez organ ustalenia są wystarczające dla kwalifikacji obiektu w oparciu o pojęcia zdefiniowane w art. 3 pkt 1-3 Prawa budowlanego. Organy administracji trafnie przyjęły, że kwalifikacja suwnicy jako obiektu jest uwarunkowana jej konstrukcją, użytymi do jej budowy materiałami, wielkością oraz funkcją.

Rolą Sądu pierwszej instancji była kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, w tym także zgodności z przepisem art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a co za tym idzie, zakwalifikowania suwnicy jako budowli. Podkreślić trzeba, że z zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz sentencji postanowienia PINB o wstrzymaniu robót budowalnych wynika, że przedmiotem sprawy jest suwnica bramowa o udźwigu 16 ton, jeżdżąca po torowisku. Zebrany materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że torowisko oraz poruszająca się po tym torowisku suwnica, o ustalonym udźwigu, służąca do przemieszczania ciężkich elementów, stanowią całość techniczno-użytkową.

Nie ma więc znaczenia, w procesie opartym na art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, sposób połączenia szyn z podkładami betonowymi, grubość podkładów betonowych. Skoro zaś podkłady stanowią wraz z torowiskiem oraz suwnicą całość techniczno-użytkową, to nie ma podstaw do odrębnego badania wymogów legalnego wykonania samych podkładów. Z natury rzeczy, funkcji obiektu, oraz z uwagi na to, że sam inwestor stwierdził, że suwnica jest posadowiona na płytach prefabrykowanych betonowych, wynika brak potrzeby szczegółowego badania trwałości posadowienia urządzenia.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd ponownie rozpoznając sprawę obowiązany był uwzględnić, że sprawa będąca przedmiotem skargi była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 104/21) oraz Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 20 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1646/21).

Powołanym wyrokiem z 20 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1646/21, NSA uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym, w rozpatrywanej przez Sąd orzekający sprawie, zachodzi sytuacja przewidziana w art. 190 zdanie pierwsze ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania sądu pierwszej instancji, który nie posiada już na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Sądu wyższej instancji. Możliwość odstąpienia od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa może nastąpić jedynie w sytuacjach wyjątkowych w szczególności, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., sygn. akt I PKN 226/98, OSNAP 1999, Nr 15, poz. 486), jak również w przypadku, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, zmienił się stan prawny (tak: H. Knysiak - Molczyk (w:) H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005).

Odnosząc przedstawione rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od oceny prawnej wyrażonej w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Oznacza to, że dalsze rozważania na temat legalności zaskarżonego aktu muszą być prowadzone w oparciu o stanowisko i wytyczne NSA.

Zauważyć w tym miejscu należy, że w powołanym wyroku, NSA stwierdził, że zebrany materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że torowisko oraz poruszająca się po tym torowisku suwnica, o ustalonym udźwigu, służąca do przemieszczania ciężkich elementów, stanowią całość techniczno-użytkową. Poczynione na podstawie opisanych wyżej dowodów ustalenia są wystarczające dla kwalifikacji obiektu w oparciu o pojęcia zdefiniowane w art. 3 pkt 1-3 Prawa budowlanego. Organy administracji trafnie przyjęły, że kwalifikacja suwnicy jako obiektu jest uwarunkowana jej konstrukcją, użytymi do jej budowy materiałami, wielkością oraz funkcją.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd, stanowisko to w pełni podziela.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie po przeprowadzeniu czynności kontrolnych w dniu 21 sierpnia 2020 r., PINB prawidłowo wszczął z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie dotyczącej suwnicy bramowej o udźwigu 16 ton, jeżdżącej po torowisku.

W postępowaniu wszczętym w przedmiocie legalności budowy organ nadzoru budowlanego na wstępie musi ustalić, z jakim charakterem samowoli budowlanej ma do czynienia w konkretnej sprawie, tj. czy budowa wymagała pozwolenia na budowę czy też zgłoszenia, aby móc następnie zastosować odpowiedni tryb postępowania (por. wyrok WSA w Białymstoku z 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 519/10, publ. Lex nr 752343).

Kwalifikacja suwnicy bramowej jeżdżącej po torowisku zlokalizowanym na działce nr ew. [...] w miejscowości W. została przez organy nadzoru budowlanego dokonana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W dniu 21 sierpnia 2020 r. przeprowadzono czynności kontrolne z udziałem inwestora, będącego właścicielem nieruchomości. Następnie, w siedzibie PINB, sporządzono protokół podpisany przez stronę. Wykonano także szkic obrazujący usytuowanie obiektów, w tym suwnicy bramowej i torowiska, na działce nr [...], z zaznaczeniem granicy z działką sąsiednią nr [...] oraz usytuowaniem w odniesieniu do ul. G. Wykonano fotografie terenu obejmujące suwnicę i torowisko. Do akt dołączono kopię instrukcję suwnicy oraz fotografię tablicy zawierającej dane o producencie suwnicy i jej podstawowych parametrach (udźwig, ciężar, rozpiętość). Ustalono, że na działce nr [...] znajduje się suwnica bramowa o udźwigu 16 ton, konstrukcji stalowej (typ 16.7), jeżdżąca po torowisku, składającym się z dwóch szyn o długości ok. 50 m, opartych na podkładach betonowych, oddalonych 32 m od siebie. W uzasadnieniu postanowienia PINB w R. z dnia 17 września 2020 r. odnotowano stwierdzenie zawarte w piśmie M. W. z dnia 8 czerwca 2020 r., w którym podniosła m.in. że na terenie działki sąsiadującej z jej nieruchomością prowadzona jest produkcja galanterii budowlanej. MWINB stwierdził, że suwnica służy do przemieszczania ciężkich elementów.

Poczynione na podstawie opisanych wyżej dowodów ustalenia są wystarczające dla kwalifikacji obiektu w oparciu o pojęcia zdefiniowane w art. 3 pkt 1-3 Prawa budowlanego. Zebrany materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że torowisko oraz poruszająca się po tym torowisku suwnica, o ustalonym udźwigu, służąca do przemieszczania ciężkich elementów, stanowią całość techniczno-użytkową.

Nie ma więc znaczenia, w procesie opartym na art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, sposób połączenia szyn z podkładami betonowymi, grubość podkładów betonowych. Skoro zaś podkłady stanowią wraz z torowiskiem oraz suwnicą całość techniczno-użytkową, to nie ma podstaw do odrębnego badania wymogów legalnego wykonania samych podkładów. Z natury rzeczy, funkcji obiektu, oraz z uwagi na to, że sam inwestor stwierdził, że suwnica jest posadowiona na płytach prefabrykowanych betonowych, wynika brak potrzeby szczegółowego badania trwałości posadowienia urządzenia.

Niezasadny jest zatem zarzut skargi sprowadzający się do twierdzenia, że skoro suwnica nie jest postawiona na fundamentach, a na płytach betonowych, a nadto została odebrana przez Urząd Dozoru technicznego, to zbędne było już uzyskiwanie pozwolenia na budowę w trybie ustawy prawo budowlane.

Obowiązek uzyskania zezwolenia na eksploatację urządzenia technicznego, w trybie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (w dacie wydania zaskarżonego postanowienia: Dz. U. z 2019 r. poz. 667 ze zm.) nie wyłącza obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, czy też pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Relacja między postępowaniem z zakresu dozoru technicznego i postępowaniem z zakresu nadzoru budowlanego jest taka, że organ nadzoru budowlanego może zażądać dołączenia przez inwestora stanowiska organu dozoru technicznego w ramach sprawdzeń, o których stanowi art. 57 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego (patrz: uzasadnienie wyroku NSA z dnia 31 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 267/06). Zgodnie z art. 3 pkt.1 i pkt. 3 prawa budowlanego, obiekt budowlany to budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Budowla to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Tym samym suwnica bramowa jeżdżąca po torowisku stanowi jednocześnie urządzenie techniczne w rozumieniu ustawy o dozorze technicznym jak i budowlę w rozumieniu Prawa budowlanego. W związku z tym legalność jego posadowienia i eksploatacji podlega przepisom obu tych ustaw. W konsekwencji, na realizację inwestycji, jaką jest suwnica bramowa, wymagane jest pozwolenie na budowę oraz pozwolenie na użytkowanie uzyskane w trybie przepisów ustawy – Prawo budowlane, natomiast niezależnie od tego, dla jego legalnej eksploatacji niezbędna jest decyzja zezwalająca na jego eksploatację, uzyskana na podstawie ustawy o dozorze technicznym.

Dozór techniczny koncentruje się wyłącznie na kontroli działania urządzenia technicznego jako takiego, natomiast organy nadzoru budowlanego w ramach swoich kompetencji kontrolują inwestycję jako całość – w tym przypadku składała się ona z wyciągu (urządzenia technicznego) oraz infrastruktury technicznej (przyłączy energetycznych i kabli technologicznych).

W ocenie Sądu, prawidłowe rozumienie przepisu art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym oznacza, że bez uzyskania decyzji zezwalającej na eksploatację urządzeń technicznych, nie jest możliwa legalna eksploatacja urządzenia technicznego. Decyzja o zezwoleniu na eksploatację nie jest natomiast wystarczająca. Organy nadzoru budowlanego mają własne kompetencje (uprawnienia i obowiązki), z których podstawowe to nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego oraz wydawanie decyzji administracyjnych w sprawach określonych ustawą – Prawo budowlane. Organy te nie mają kompetencji urzędu dozoru technicznego, ani też kompetencji żadnych innych wyspecjalizowanych organów, urzędów czy uprawnionych osób. Z tego powodu, zgodnie z art. 57 ust. 1 Prawa budowlanego, do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć cały szereg dokumentów, takich jak: oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami oraz o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także m.in. protokoły badań i sprawdzeń. Obowiązek organów nadzoru budowlanego sprowadza się w pierwszym rzędzie do sprawdzenia kompletności tych dokumentów, które zobowiązany jest uzyskać i przedłożyć inwestor.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.