Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 12/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. (PINB) decyzją z dnia [...].06.2017 r., znak: [...] nakazał K. D. (dalej zwanej "skarżącą") rozbiórkę budynku rekreacyjnego o powierzchni zabudowy ok. 36,9 m2 wraz z tarasem o powierzchni zabudowy ok. 12 m2, usytuowanego na terenie dz. nr [...] w obr. 12 przy ul. [...] w T. (w części oznaczonej nr [...] na załączniku do umowy dzierżawy nr [...], zawartej w dniu [...].08.2011 r. pomiędzy G. T., a skarżącą).

Na powyższą decyzję skarżąca złożyła odwołanie, uzupełnione pismem Z. G. z dnia [...].07.2017 r.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej "WINB") uchylił w całości decyzję organu I instancji i nakazał skarżącej rozbiórkę budynku rekreacyjnego o powierzchni zabudowy ok. 35,31 m2 wraz z "wiatrołapem" o powierzchni zabudowy ok. 2,48 m oraz tarasem o powierzchni zabudowy ok. 12,61 m2, usytuowanego na terenie dz. nr [...] w obr. 12 przy ul. [...] w T. (w części oznaczonej nr [...] na załączniku do umowy dzierżawy nr [...], zawartej w dniu [...].08.2011 r. pomiędzy G. T., a skarżącą).

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że PINB ustalił, na podstawie pisma Urzędu M. T. Wydział Gospodarki Nieruchomościami z dnia [...].08.2015 r., iż wskazane obiekty znajdują się na gruncie G. T., który jest dzierżawiony przez skarżącą, a dzierżawca nie uzyskał zgody na budowę jakichkolwiek obiektów na przedmiocie dzierżawy. Przedmiotem umowy dzierżawy jest część działki nr [...] o powierzchni 223 m2 (umowa nr [...] z dnia [...].08.2011 r.) oraz część działki nr [...] o powierzchni 170 m2 (umowa nr [...] z dnia [...].08.2012 r.). Obie te umowy określają sposób użytkowania i zagospodarowania omawianego terenu wyłącznie pod funkcje drobnych upraw warzyw i kwiatów.

WINB wskazał, że w dniu [...].09.2015 r. PINB przeprowadził oględziny, w których uczestniczyła skarżąca, podczas których stwierdził, że na terenie ww. nieruchomości znajduje się murowany budynek o wymiarach 3,6 m x 3,5 m x 3,0 m x 3,6 m x 7,1 m, z dachem konstrukcji drewnianej pokrytym papą, ocieplony styropianem i otynkowany, wysokość budynku 3,5 m. Według oświadczenia skarżącej, przedmiotowy budynek pobudowano w roku 2012 na istniejących już uprzednio fundamentach.

WINB wskazał również, że PINB pismem z dnia [...].03.2017 r. z Urzędu M. T. otrzymał wyrys i wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego na B. [...] w T., ograniczonego ulicami: Szosa B. , B. , D. , R. oraz ujściem P. Z., linią brzegową W. i terenami rezerwowanymi pod zachodnią przeprawę mostową, zatwierdzonego uchwałą nr 131/11 Rady Miasta Torunia z dnia 30.06.2011 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 22.09.2011 r. Nr 215, poz. 1983), obowiązującego od dnia 22.10.2011 r., z dodatkową informacją, że od dnia 01.01.2004 r. do dnia 21.10.2011 r. przedmiotowa nieruchomość nie była objęta miejscowym planem zagospodarowania terenu.

WINB zaznaczył, że w dniu [...].09.2017 r. dokonano oględzin przedmiotowego obiektu, z których sporządzono protokół zawierający szkic obiektu z jego wymiarami zaokrąglonymi do drugiego miejsca po przecinku oraz dokumentację fotograficzną. Nadto, w protokole zapisano, iż pomiarów dokonano za pomocą dalmierza laserowego w obecności skarżącej; taras ograniczony jest balustradą od strony wyjścia na zaplecze działki; przed wejściem do obiektu znajduje się połączone z nim konstrukcyjnie "pomieszczenie " zadaszone bez drzwi, okna, z dwoma otworami.

Następnie, pismem z dnia [...].09.2017 r. PINB przekazał sporządzony protokół oraz szczegółowe obliczenia powierzchni zabudowy obiektu wraz z tarasem, z których wynika, że: powierzchnia zabudowy bryły obiektu bez uwzględnienia zadaszonego "pomieszczenia" przed wejściem do budynku wynosi 35,31 m2, powierzchnia zabudowy zadaszonego "pomieszczenia" przed wejściem do budynku wynosi 2,48 m2, powierzchnia zabudowy tarasu wynosi 12,6 m2. Nadto, organ zaznaczył, iż przedmiotowy budynek rekreacyjny pobudowany został bez zachowania kątów prostych.

W ocenie WINB nie budzi zastrzeżeń, dokonana przez PINB, kwalifikacja wykonanych przez inwestora robót budowlanych jako budowy, która wymagała pozwolenia na budowę. Pojęcie "budowa" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane. Efektem budowy jest zawsze powstanie nowej substancji budowlanej. Z kolei o robotach budowlanych stanowi art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego.

Zdaniem WINB, zasadą w procesie budowlanym jest obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę sformułowany w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego natomiast, ustawodawca określił, jakie obiekty budowlane nie wymagają pozwolenia na budowę, a w art. 29 ust. 2 wymienione zostały roboty budowlane zwolnione z ww. obowiązku. Z kolei art. 30 ww. ustawy stanowi o tym, które z nich wymagają zgłoszenia zamiaru ich realizacji, przy czym są to wyliczenia enumeratywne (czyli stanowią listę zamkniętą).

WINB stwierdził, iż wykonane przez skarżącą roboty budowlane, polegające na budowie budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy przekraczającej 35 m2, wymagały przed ich rozpoczęciem uzyskania od właściwego organu pozwolenia na budowę. Ze względu, iż inwestorka nie legitymuje się takim pozwoleniem, naruszyła art. 28 Prawa budowlanego. Co więcej, jak wynika z umowy dzierżawy nr [...] z dnia [...].08.2011 r., budowa ta została zrealizowana na gruncie dzierżawionym przeznaczonym pod drobne uprawy warzyw i kwiatów (§ 2 pkt 1 umowy), na którym wydzierżawiający nie wyraża zgody na budowę nowych obiektów na przedmiocie dzierżawy (§6 pkt 6 umowy), zatem bez zgody właściciela gruntu posiadającego prawo do dysponowania nieruchomością.

Według WINB przedmiotowa budowa nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej, wobec której, w celu doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem, PINB właściwie zastosował art. 48 ustawy - Prawo budowlane, bowiem inwestycja została wykonana w roku 2012. Dodatkowo w tym miejscu, mając na uwadze treść odwołania, a także celem uzupełnienia rozważań PINB zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, WINB wyjaśnił, iż w czasie budowy niniejszego budynku rekreacyjnego obowiązywały przepisy Prawa budowlanego, które również - w art. 29 ust. 1, enumeratywnie wskazywały budowy, na które nie było wymagane pozwolenie na budowę. Katalog ten jednak nie wymieniał budowy obiektów rekreacyjnych, co wskazuje, iż na budowę takiego rodzaju obiektu wymagane było również pozwolenie na budowę.

WINB wskazał, że PINB w celu oceny zgodności budowy przedmiotowego obiektu budowlanego z miejscowymi przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonał analizy wyrysu i wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego na B. [...] w T., ograniczonego ulicami: S. B. , B. , D., R. oraz ujściem P. Z., linią brzegową W. i terenami rezerwowanymi pod zachodnią przeprawę mostową, zatwierdzonego uchwałą nr 131/11 Rady Miasta Torunia z dnia 30.06.2011 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 22.09.2011 r. Nr 215, poz. 1983). W uchwale tej (§ 34 pkt 6a) zawarto zakaz zabudowy przedmiotowego terenu, a dopuszczono jedynie (§ 34 pkt 11) możliwość bieżącej konserwacji istniejących budynków. Poza tym, jak wynika z pisma P. T. z dnia [...].03.2017 r., plan ten obowiązywał od dnia [...].10.2011 r., a skarżąca zrealizowała budynek w 2012 roku, zatem należało stwierdzić, iż budowa niniejszego obiektu nastąpiła wbrew obowiązującym przepisom. Ponadto, WINB podkreślił, iż budowa ta niezgodna była z zapisem umowy dzierżawy nr [...] z dnia [...].08.2011 r., bowiem w jej treści wydzierżawiający (Gmina M. T.) nie wyraził zgody na budowę nowych obiektów na przedmiocie dzierżawy (§ 6 pkt 6 umowy).

W nawiązaniu do zarzutu zawartego w odwołaniu, iż o zgodności bądź nie, z miejscowymi zapisami planu decyduje organ właściwy, wydając zaświadczenie w tym zakresie, WINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu samowolnie prowadzonych robót budowlanych i nakłada obowiązek przedstawienia dokumentów określonych w ust. 3 art. 48 Prawa budowlanego. Następuje to dopiero w przypadku, gdy po wstępnej analizie organ nie stwierdzi m.in. naruszenia miejscowych przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub naruszenia innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

WINB podał również, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i doprecyzowania wymiarów spornego budynku, celem podania prawidłowych jego wymiarów i uściślenia przedmiotu nakazanej rozbiórki, uchylił w całości sentencję decyzji PINB i w tym zakresie orzekł, przywołując właściwe wymiary obiektu budowlanego podlegającego rozbiórce. Poza kwestią wymiarów przedmiotowego obiektu budowlanego, WINB merytorycznie przychyla się do uzasadnienia organu pierwszej instancji.

Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zaskarżyła skarżąca, wnosząc o jej uchylenie oraz zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z:

1. art. 15 Kpa poprzez wydanie w niniejszej sprawie decyzji nieobejmującej tożsamego przedmiotu sprawy,

2. art. 7, 8, 9, 77 § 1,107 § 3 Kpa poprzez pominięcie faktu, iż budynek rekreacyjny zostały wybudowany na istniejących fundamentach co stanowi odbudowę, a nie budowę nowego budynku, nie wyjaśnienie użytych pojęć dotyczących pojęcia, wiatrołap i taras, co czyni decyzję w istocie niewykonalną.

3. art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie do budynku wzniesionego na istniejących fundamentach z jednoczesnym przekroczeniem uprawnień, z uwagi na literalne brzmienie art. 48 ust. 3 pkt 1 w/w ustawy, która wskazuje precyzyjnie, który organ ma uprawienia do dokonania oceny zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania terenu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 z późn. zm.). Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej "p.p.s.a.", decyzja administracyjna czy postanowienie podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiot skargi stanowi decyzja WINB z dnia [...] października 2017 r., uchylająca w całości decyzję PINB z dnia [...].06.2017 r. i nakazująca skarżącej rozbiórkę budynku rekreacyjnego o powierzchni zabudowy ok. 35,31 m2 wraz z "wiatrołapem" o powierzchni zabudowy ok. 2,48 m oraz tarasem o powierzchni zabudowy ok. 12,61 m2, usytuowanego na terenie dz. nr [...] w obr. 12 przy ul. [...] w T. (w części oznaczonej nr [...] na załączniku do umowy dzierżawy nr [...], zawartej w dniu [...].08.2011 r. pomiędzy G. T. a skarżącą).

W ocenie Sądu nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne dokonane w trakcie postępowania przed organami nadzoru budowlanego, a dotyczące faktu wybudowania bez pozwolenia na budowę na działce nr [...] w obr. 12 przy ul. [...] w T. przez skarżącą w 2012 r. obiektu budowlanego. Ostatnie pomiary tegoż obiektu zostały dokonane w dniu [...].09.2017 r. i na ich podstawie (z uwzględnieniem, że obiekt został wybudowany bez zachowania kątów prostych) dokonano następujących obliczeń:

1. Powierzchnia zabudowy bryły budynku:

7,45 m x 3,53 m = 26,2985 m2

7,45 m x 0,06 m x 0,5 = 0,2235 m2

1,38 mx 1,17 m= 1,6146 m2

2,34 m x 3,03 m = 7,0902 m2

2,34 m x 0,07 m x 0,5 = 0,0819 m2

Razem powierzchnia wynosi 35,3078 m2.

Powierzchnia zabudowy "wiatrołapu" = "pomieszczenia" przed wejściem do budynku:

1,25 m x 1,86 m = 2,3250 m2

1,25 mx 0,05 m x 0,5 = 0,03125 m2

1,86 m x 0,13 m x 0,5 = 0,1209 m2

Razem powierzchnia wynosi 2,47715 m2.

Powierzchnia zabudowy tarasu:

3,61 mx3,07m= 11,0827 m2

0,10 m x 3,07 m x 0,5 = 0,1535 m2

3,61 m x 0,76 m x 0,5 = 1,3718 m2

Razem powierzchnia wynosi 12,608 m2.

Prawidłowo również zakwalifikowano przedmiotowy obiekt budowlany jako budynek (art. 3 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane), którego wzniesienie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. W obowiązującym stanie prawnym zasadą jest konieczność poprzedzenia robót budowlanych uzyskaniem pozwolenia na budowę. Wyjątki od tej zasady muszą wyraźnie wynikać z obowiązujących przepisów. Zostały one wyliczone w art. 29 ustawy Prawo budowlane. Nie sposób doszukać się w tym przepisie jakiejkolwiek podstawy do zaliczenia do tych wyjątków budynku jakim jest "budynek rekreacyjny o powierzchni zabudowy ok. 35,31 m2 wraz z "wiatrołapem" o powierzchni zabudowy ok. 2,48 m2 oraz tarasem o powierzchni zabudowy ok. 12,61 m2".

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Zgodnie z przepisem art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, jeżeli obiekt budowlany lub jego część wybudowany został bez pozwolenia na budowę - organ nadzoru budowlanego jest obowiązany wydać decyzję nakazująca rozbiórkę takiego obiektu lub jego części. Jest to rozstrzygnięcie, które może zostać poprzedzone postępowaniem legalizacyjnym. Wstępnym warunkiem wszczęcia i prowadzenia postępowania legalizacyjnego jest ustalenie, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym niesporne w orzecznictwie sądów administracyjnych jest, że badanie to przeprowadza się, co do zasady w odniesieniu do planu miejscowego obowiązującego w dacie legalizacji obiektu. Przez pojęcie "obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego", należy rozumieć plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie rozstrzygania przez właściwy organ, nie zaś plan obowiązujący w dacie powstania obiektu budowlanego. Przesłanka określona w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego została sformułowana, bowiem w czasie teraźniejszym, co oznacza, że skutki samowoli należy oceniać w świetle przepisów o planowaniu przestrzennym obowiązujących w dacie wydawania decyzji (por. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1703/11).

Tylko uznając legalizację za dopuszczalną - stosownie do poczynionych wstępnie ustaleń - organ może i powinien nałożyć na inwestora obowiązek dostarczenia w wyznaczonym terminie niezbędnej dokumentacji (por. wyrok WSA w Krakowie z 8 stycznia 2015 r., sygn. II SA/Kr 1607/14).

W niniejszej sprawie już na tym wstępnym etapie postępowania ustalono, że z powodu niezgodności przedmiotowego obiektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jego legalizacja nie jest możliwa. Zdaniem Sądu ocena ta jest prawidłowa.

W przypadku braku zgodności samowoli budowlanej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego legalizacja obiektu nie jest możliwa (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 marca 2011 r., II SA/Ke 39/11, LEX nr 1098914). Gdy ustalenia planu w sposób jednoznaczny wykluczają możliwość legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego powinien wydać na podstawie art. 48 ust. 1 nakaz rozbiórki bez wszczynania postępowania legalizacyjnego (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 października 2010 r., II SA/Gl 457/10, LEX nr 752818, wyrok WSA w Krakowie z 28 września 2017 r. II SA/Kr 425/17 - LEX nr 2381696).

Wbrew zarzutom skargi organy nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie w zakresie samowoli budowlanej mają kompetencje by we własnym zakresie oceniać możliwość zastosowania procedury legalizacyjnej, w szczególności zaś mają kompetencję do oceny zgodności samowolnej zabudowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ocena ta została dokonana wyczerpująco i znalazła odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec jednoznacznego stwierdzenia niezgodności z planem miejscowym, słusznie nakazano rozbiórkę bez wcześniejszego umożliwienia inwestorowi przedstawienia zaświadczenia P. T. o zgodności obiektu budowlanego z planem (por. wyrok WSA w Krakowie z 22 lutego 2018 r. II SA/Kr 1271/17 - LEX nr 2462765).

W rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego na B. P. w T., ograniczonego ulicami: S. B. , B. , D., R. oraz ujściem P. Z., linią brzegową W. i terenami rezerwowanymi pod zachodnią przeprawę mostową, zatwierdzony uchwałą nr 131/11 Rady Miasta Torunia z dnia 30.06.2011 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. z dnia 22.09.2011 r. Nr 215, poz. 1983), obowiązujący od dnia 22.10.2011 r. W uchwale tej (§ 34 pkt 6a) zawarto zakaz zabudowy przedmiotowego terenu, a dopuszczono jedynie (§ 34 pkt 11) możliwość bieżącej konserwacji istniejących budynków.

Wymiary ww. obiektu budowlanego kategorycznie wykluczają możliwość uznania go np. za obiekt małej architektury.

Zgodnie z art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem "obiektu małej architektury" należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności:

a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury,

b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej,

c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki.

Jest to definicja nieostra, głównie z powodu zastosowania sformułowania "niewielkie obiekty", jednak w żadnym kontekście za niewielki czy mały nie może zostać uznany obiekt budowlany o ww. wymiarach.

Również nie można go uznać za budynek rekreacji indywidualnej, ponieważ w myśl art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy Prawo budowlane przez wolno stojący parterowy budynek rekreacji indywidualnej, rozumie się jako budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Powierzchnia zabudowy spornego budynku przekracza 35 m2.

Zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego nie mają obowiązku jak najszerszego i jak najbardziej liberalnego wykładania obowiązujących przepisów planu miejscowego w celu umożliwienia inwestorowi, który samowolnie wzniósł obiekt budowlany, dokonania jego legalizacji. Brak jest jakichkolwiek podstaw do stosowania w niniejszej sprawie rozszerzającej wykładni przepisów planu miejscowego, tym bardziej, że nawet bardzo szerokie rozumienie pojęć "obiekt małej architektury" czy "budynek rekreacji indywidualnej" nie obejmowałoby obiektu budowlanego o ww. wymiarach.

W ocenie Sądu dokonana przez PINB i WINB ocena zgodności istniejącego obiektu budowlanego z zapisami obowiązującego planu miejscowego jest prawidłowa i nie budzi wątpliwości Sądu.

Bezzasadny jest również zarzut skargi dotyczący pominięcia faktu, iż budynek rekreacyjny został wybudowany na istniejących fundamentach, co stanowi odbudowę, a nie budowę nowego budynku.

Przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane).

Zgodnie z definicją budowy zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, rozbudowa, jak też odbudowa stanowią, zatem określony aspekt robót budowlanych, stanowiąc element budowy.

Według art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę we właściwym organie architektoniczno-budowlanym nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Natomiast w świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowanego taka budowa wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy w pełni podzielić stanowisko organów administracji, iż wykonane przez skarżącą roboty budowlane, polegające na budowie budynku rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy przekraczającej 35 m2 wymagały przed ich rozpoczęciem uzyskania od właściwego organu pozwolenia na budowę. Należy stwierdzić, iż skarżąca nie legitymując się takim pozwoleniem, naruszyła art. 28 Prawa budowlanego. Ponadto, jak wynika z umowy dzierżawy nr [...] z dnia [...].08.2011 r., budowa ta została zrealizowana na gruncie dzierżawionym przeznaczonym pod drobne uprawy warzyw i kwiatów (§ 2 pkt 1 umowy), na którym wydzierżawiający nie wyraża zgody na budowę nowych obiektów na przedmiocie dzierżawy (§6 pkt 6 umowy), zatem bez zgody właściciela gruntu posiadającego prawo do dysponowania nieruchomością.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że skarżąca budując przedmiotowy obiekt de facto niemalże po zawarciu umowy dzierżawy naruszyła nie tylko jej postanowienia, ale również zapisy ww. wciąż obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy również podkreślić, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, kilkukrotnie dokonując oględzin rzeczonego obiektu budowlanego i dokonując jego pomiarów, które za każdym razem wskazywały, że jego powierzchnia zabudowy przekracza 35 m2. Twierdzenia skarżącej, że budynek ów wzniesiono na istniejących fundamentach nie ma żadnego znaczenia. Poza tym skarżąca, nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów, że owe fundamenty faktycznie istniały, a nawet gdyby rzeczywiście tak było, to i tak nie miałoby to dla rozstrzygnięcia sprawy żadnego znaczenia.

Biorąc, zatem pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczność Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.