Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 208/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 1469  , art 151  , art 119 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Sebastian Pietrzyk SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. D. na bezczynność Prezydenta Miasta Tarnowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 26 lipca 2022 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

L. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Tarnowa w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek bezczynności organu zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżący wniósł

1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 26 lipca 2022 r.

2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że w dniu 26 lipca 2022 r. skarżący złożył przez platformę ePuap wniosek o udostępnienie informacji publicznej następującej treści: "Na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm.), zwracam się z prośbą o udostępnienie informacji w zakresie:

Niniejszym w trybie udostępnienia informacji publicznej zwracam się z wnioskiem o udostępnienie informacji o wszystkich użytkownikach zablokowanych na miejskich kontach na FB. Dotyczy stron [...] oraz [...]

Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP, po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu tego terminu podmiot zobowiązany, do którego skierowano wniosek, nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Tarnowa wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. Wskazał, że skarżący L. D. w dniu 26 lipca 2022 r. za pośrednictwem systemu e-PUAP skierował do Urzędu Miasta Tamowa wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie udzielenia informacji "o wszystkich użytkownikach zablokowanych na miejskich kontach na FB. Dotyczy stron [...] oraz [...]".

W odpowiedzi, pismem z dnia 9 sierpnia 2022 r. znak WKS.053.3.2022 poinformowano skarżącego, że przedmiot wniosku nie obejmuje informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2016 r. o dostępie do informacji publicznej. Pismo to zostało skierowane do skarżącego na skrzynkę e-PUAP, zgodnie z jego żądaniem w dniu 11 sierpnia 2022 r. i zostało przez niego odebrane.

W dniu 10 sierpnia 2022 r. na dzienniku podawczym Urzędu Miasta Tamowa została złożona skarga L. D. na bezczynność, w której wskazywał, że w terminie 14 dni od złożenia przez niego wniosku nie otrzymał jakiejkolwiek odpowiedzi.

Organ wskazał, że skarga nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny, bowiem nie jest aktem objętym dyspozycją art. 3 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ze względu na fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), co powoduje, że termin wskazany w art. 13 ust. 1 powołanej ustawy nie znajduje zastosowania.

Skarżący wniósł o udzielenie mu informacji "o wszystkich użytkownikach zablokowanych na miejskich kontach na FB". Jako "miejskie konta na FB" wskazał konto Tarnów Moje Miasto oraz R. C. Prezydent. O tym, że przedmiot wniosku Skarżącego nie był sprawą objętą dyspozycją ustawy o dostępie do informacji publicznej, w ocenie organu świadczą następujące kwestie.

Na wstępie należy podkreślić, że pod pojęciem "miejskie konto" można rozumieć jedynie konto oznaczone jako Tarnów Moje Miasto (https://www.facebook.com/TamowMojeM/), jest to bowiem konto utworzone i prowadzone przez Urząd Miasta Tamowa. Natomiast konto opisane przez Skarżącego jako konto [...] jest kontem utworzonym i prowadzonym przez Pana R. C., a zatem osobę fizyczną i nie może być oznaczone jako konto miejskie.

W treści swojego wniosku Skarżący wskazał i opisał zakres żądanej informacji - domagał się "informacji o wszystkich użytkownikach zablokowanych na miejskich kontach na FB.". Wykładnia językowa użytego we wniosku sformułowania wskazuje, że żądaniem objęte były dane o użytkownikach, którzy mieli zostać zablokowani na wskazanych kontach, nie zaś czynność wykonywana przez użytkownika danego konta (samo zablokowanie).

W związku z tym, organ stoi na stanowisku, że danych użytkowników profili na tzw. mediach społecznościowych nie można uznać za informację publiczną, ponieważ danymi tych osób dysponuje podmiot prywatny (podmiotem dysponującym danymi użytkowników platformy facebook jest obecnie M. P. I. L..). Zasady udostępniania danych użytkowników tej platformy określone są w regulaminie tej platformy, a dane te podlegają ochronie także na gruncie regulacji związanych z ochroną danych osobowych.

Ponadto, kryterium podmiotowe przypisane pojęciu "informacja publiczna" wskazuje podmioty, o których informacja może być uznana za informację publiczną. Krąg tych podmiotów określony został w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Należą do nich organy władzy publicznej oraz osoby pełniące funkcje publiczne. Dotyczy to również organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób i jednostek organizacyjnych, ale tylko w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W przedmiotowej sprawie oznacza to, że informacja o użytkownikach mediów społecznościowych nie będących podmiotami określonych art. 61 ust. 1 Konstytucji RP - a zatem nie będących podmiotami publicznymi - nie jest informacją publiczną.

Dlatego też, w ocenie organu wniosek skierowany przez Skarżącego nie mieścił się w zakresie objętym regulacjami ustawy o dostępie o informacji publicznej, a to w konsekwencji powoduje, że nie miał zastosowania art. 13 ust. 1 tej ustawy obligujący organ do udzielenia informacji publicznej w terminie 14 dni.

Należy też zauważyć, że prowadzenie konta w tzw. mediach społecznościowych (typu facebook, twitter, instagram, youtube) nie jest ustawowo określonym obowiązkiem organów samorządu terytorialnego. Tworzenie i prowadzenie ich profilu nie jest też określonym w przepisach prawa źródłem informowania społeczności o sprawach publicznych. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 7 wskazuje sposoby dostępu do informacji publicznej. I tak: udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, (ust. 1 pkt 1), udostępniana na wniosek (art. 7 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10) czy też w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych lub przez zainstalowanie w tych miejscach, urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (art. 11 w zw. z art.. 7 ust. 1 pkt 2), poprzez zapewnienie stępu na posiedzenia organów (pkt 3) i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia oraz poprzez udostępniania w portalu danych (pkt 4). Stąd też, biorąc pod uwagę zakres zadań wykonywanych przez organy administracji publicznej, informowanie o sprawach publicznych odbywa się poprzez instrumenty, których stosowanie przewidują przepisy prawa.

Za dopuszczalną należy jednocześnie przyjąć praktykę organów samorządu terytorialnego komunikowania się z mieszkańcami za pośrednictwem innych form, niż tylko określone prawem - m.in. poprzez szeroko pojęte media (prasa, tv), czy właśnie tzw. media społecznościowe. Powszechna obecnie obecność jednostek samorządu terytorialnego (ale także instytucji państwa) w tzw. mediach społecznościowych jest praktykowana jako forma komunikacji z mieszkańcami, przekazywania aktualności i promocji. Mogą być one też traktowane jako źródło informacji kierowanej przez mieszkańców, sposobem wyrażania przez nich opinii o działalności podmiotów publicznych. Jednak nie mogą być już uznawane jako formę prowadzenia konsultacji społecznych, bez przyjęcia stosownej uchwały na podstawie np. art. 5a ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Przyjęcie stanowiska, że aktywność innych użytkowników na kontach publicznego podmiotu, czy publikowane przez nich treści stanowią informację publiczną powodowałoby także konieczność choćby archiwizowania tych wpisów, czy komentarzy, tymczasem brak jest jednak ku temu odpowiedniej regulacji. Przypomnieć należy bowiem, że wedle konstytucyjnej zasady legalizmu, organy administracji publicznej mogą działać jedynie w granicach i na podstawie prawa.

O ile nie budzi wątpliwości stanowisko, że informacje obejmujące kwestie związane z utrzymaniem danego profilu jednostki samorządu terytorialnego w mediach społecznościowych (np. koszty, obsługa, ilość osób w tym celu zatrudnione), stanowić będą informację publiczną, to już z dużo większą ostrożnością należy podejść do zagadnienia które z treści zamieszczanych na tzw. miejskim profilu tą informacją będą, a które nie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Natomiast w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślić przy tym trzeba, że zasadność skargi na bezczynność ocenia się na dzień jej wniesienia, niemniej uwzględnia się również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. (zob.: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.

Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej, przy czym informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, dalej jako: "u.d.i.p.")). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 tej ustawy. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Odpowiednio do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać zatem zasadniczo na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia - w drodze decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy w przypadku uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy (brak spełnienia warunku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy lub ograniczenie dostępu do informacji stosownie do art. 5 ustawy), wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy lub poinformowaniu wnioskodawcy, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej.

Dla prawidłowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej niezbędne jest stwierdzenie podmiotowych i przedmiotowych przesłanek udostępnienia informacji publicznej. Należało zatem ustalić czy adresat wniosku skarżącego należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania tego rodzaju informacji oraz czy żądana informacja stanowi informację publiczną.

Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, jak też nie może budzić wątpliwości, że Prezydent Miasta Tarnowa, jako organ władzy publicznej na szczeblu samorządowym jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Przechodząc do oceny czy objęte wnioskiem żądanie udostępnienia informacji "o wszystkich użytkownikach zablokowanych na miejskich kontach na FB. Dotyczy stron [...] oraz [...]" – stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem, że wniosek skarżącego wpłynął do Urzędu Miasta Tarnowa w dniu 26 lipca 2022 r., natomiast organ pismem opatrzonym podpisem zaufanym z dnia 9 sierpnia 2022 r. (k. 3 akta adm.) w dniu 11 sierpnia 2022 r. wystosował do skarżącego pismo informacyjne, w którym wskazał, że wniosek nie może zostać zrealizowany w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, ponieważ wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej; a nadto konto [...] nie jest miejskim kontem na FB. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił dodatkowo, że konto opisane przez Skarżącego jako konto [...] jest kontem utworzonym i prowadzonym przez R. C., a zatem osobę fizyczną i nie może być oznaczone jako konto miejskie.

W tej sytuacji do rozpatrzenia pozostaje czy informacja o wszystkich zablokowanych użytkownikach na koncie [...] jest informacją publiczną.

Przykładowy katalog informacji publicznych zawiera natomiast art. 6 u.d.i.p., przy czym użycie słów "w szczególności" w treści przedmiotowego przepisu wskazuje, że nie jest to katalog zamknięty. Zgodnie z jego treścią udostępnieniu podlega między innymi informacja o podmiotach obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, w tym m.in. o jego przedmiocie działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c). Przepis ten jest więc wskazówką interpretacyjną dla wykładni pojęcia "spraw publicznych", przy czym ze względu na otwarty charakter ww. katalogu należy mieć na względzie, że istotnym kryterium informacji o sprawach publicznych jest kryterium interesu ogólnego. W konsekwencji należy uznać, że "sprawą publiczną" jest szeroko rozumiana działalność organów władzy, zarówno ta wynikająca wprost z przepisów prawa, jak również ta, którą organy podejmują z własnej inicjatywy, pod warunkiem, że służy ona i jest podejmowania w interesie społecznym. Mając zaś na uwadze wagę obowiązku informacyjnego organów wobec obywateli należy stwierdzić, że działania mające na celu zwiększanie jawności i dostępności podawanych przez organy informacji służy interesom ogólnym, a więc jest sprawą publiczną. Informacja o takiej inicjatywie i aktywności organu oraz o sposobie i zasadach jej realizacji, niezależnie od formy w jakiej organ działa w tym zakresie, jest informacją publiczną.

Niewątpliwe, skoro Urząd Gminy Tarnów zdecydował się na założenie i utrzymywanie konta w medium społecznościowym jakim jest FB, to musiał mieć na względzie to, że rozwój technologiczny zasadniczo zmienił sposób poszukiwania i prezentowania wszelkiego rodzaju informacji, w tym także informacji mających charakter informacji publicznych. Ma to wpływ także na organy władzy publicznej, które dostosowują swój sposób komunikacji z obywatelami, korzystając w tym celu z mediów takich jak Facebook, Twitter czy Instagram. Oczywiście nie zmienia to faktu, że podstawowym instrumentem, który służy do publikowania informacji publicznych jest Biuletyn Informacji Publicznej, a korzystanie z tego środka komunikacji jest dla organu obligatoryjne.

Jeżeli jednak organ administracji publicznej decyduje się korzystać – dobrowolnie - z mediów społecznościowych, czy to w celach informacyjnych, czy promocyjnych, to jest to działanie w ramach wykonywania władzy publicznej, albowiem "konto miejskie" nie służy wszak do publikowania informacji o sprawach prywatnych piastunów organów administracyjnych, pracowników urzędu itp. Jednocześnie taka forma komunikacji powoduje, że nie przebiega ona jednostronnie, jak ma to miejsce w przypadku umieszczania informacji w BIP-ie, lecz dwukierunkowo. Każda bowiem publikowana przez organ informacja może zostać skomentowana przez innych użytkowników portalu. W konsekwencji często portal taki staje się forum publicznej debaty na temat kwestii, o których organ poinformował na swoim profilu.

Dla Sądu nie jest jasne (bo reguły te ustala właściciel FB) czy "zablokowane konto użytkownika" pozwala na dostęp do treści "konta miejskiego" – jako konta publicznie dostępnego, ale nie pozwala na komentowanie dokonywanych tam wpisów czy też "zablokowane konto użytkownika" oznacza zarówno brak dostępu do treści "konta miejskiego" jak i brak możliwości komentowania publikowanych tam wpisów. Jednak nie ma to istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W każdym przypadku bowiem (na zasadach ustalonych przez właściciela FB), organ władzy publicznej ogranicza użytkownikowi dostęp do wszystkich - lub tylko niektórych - funkcjonalności "konta miejskiego".

Wobec powyższego informacja o tym, czy takie praktyki mają miejsce i ilu ewentualnie osób dotyczą, stanowiłaby informację publiczną.

Jednak w niniejszej sprawie, skarżący zadał pytanie o wskazanie "wszystkich użytkowników" zablokowanych. Takie pytanie nie dotyczy zatem informacji o tym, czy w ogóle takie działanie (blokowanie kont) ma miejsce, względnie ile kont zablokowano, ale jest to pytanie o wskazanie konkretnych nazw kont zablokowanych. Użytkownicy kont na FB mogą zakładać swoje konta stosując różne ich nazwy – najczęściej opatrują je imieniem i nazwiskiem (niekoniecznie własnym), czasem rozmaitymi pseudonimami. Zwykle – choć oczywiście nie zawsze - istnieje jednak możliwość zidentyfikowania właściciela konta. Innymi słowy, organ, aby zadośćuczynić żądaniu skarżącego, musiałby udostępnić nazwy kont użytkowników zablokowanych tzn. ich imiona i nazwiska lub pseudonimy.

Nie są to jednak informacje publiczne, co więcej są to najprawdopodobniej (bo zapewne nie zawsze możliwa jest jednoznaczna identyfikacja) informacje o osobach prywatnych, które najprawdopodobniej nie mają nic wspólnego z organami władzy publicznej, działalnością władz publicznych itp. Innymi słowy organ musiałby udostępnić informacje o prywatnych aktywnościach (prywatnym życiu) osób trzecich wobec organów administracji publicznej oraz ich dane osobowe. Z całą pewnością nie taki jest cel regulacji art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, który to przepis z założenia ma służyć zapewnieniu transparentności działań organów władzy publicznej, nie zaś ujawnianiu wszystkich informacji, które znajdują się w dyspozycji organów. Wobec powyższego skargę jako bezzasadną należało oddalić na zasadzie art. 151 p.p.s.a.