Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2047/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4, 5, 6, 22 ust. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 1996 nr 151 poz 717
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie karty podatkowej.

SENTENCJA

Wojew-dzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Zbigniew Łoboda Sędziowie : Sędzia WSA - Katarzyna Radom Asesor WSA - Marek Olejnik (sprawozdawca) Protokolant: Marta Kania Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2005 r. sprawy ze skargi: P.S. na decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wyłączenia z opodatkowania w formie karty podatkowej za rok 1998 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że P. S. prowadził od 1990 roku działalność gospodarczą - usługi RTV z siedzibą we W. przy ulicy I. [...] A

W 1998 roku Podatnik rozliczał prowadzoną działalność gospodarczą z podatku dochodowego za zasadach zryczałtowanego podatku dochodowego w formie karty podatkowej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 17.12.1996 r. w sprawie karty podatkowej ( Dz.U. nr 151 poz.717 ze zm.) według stawki przewidzianej zgodnie z poz.22 części I załącznika do rozporządzenia dla działalności usługowej w zakresie tele i radiomechaniki.

W trakcie postępowania podatkowego organ podatkowy I instancji ustalił, iż P.S. ("A") realizował prace w zakresie i rozmiarze wykraczającym poza ramy karty podatkowej. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] roku nr [...] Urząd Skarbowy W. - F. orzekł o wyłączeniu P.S. z opodatkowania w formie karty podatkowej za 1998 rok. Zdaniem organu i instancji zgodnie z §4 ust. l pkt. l w/w rozporządzenia zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej mogli w 1998 roku płacić podatnicy prowadzący działalność usługową lub wytwórczo-usługową, określoną w części I tabeli stanowiącej załącznik nr l do rozporządzenia, w zakresie wymienionym w załączniku nr 2 do rozporządzenia - przy zatrudnieniu nie przekraczającym stanu określonego w rozporządzeniu. Jak wynikało z akt sprawy P. S. kontynuował w 1998 roku prowadzenie działalności gospodarczej w przedmiocie usługi RTV zgodnie z poz.22 załącznika nr l do rozporządzenia Ministra Finansów jako usługi w zakresie tele i radiomechaniki bez zatrudniania pracowników. Charakterystyka tego rodzaju działalności usługowej została dokonana w poz.22 załącznika nr 2 w/w rozporządzenia.

Z treści faktur wystawianych przez P. S. wynikało, że wykonywał prace instalacyjne nie związane z montażem aparatów wymienionych w poz.22 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996 roku, w swym zakresie odpowiadające natomiast usługom określonym w poz.75 załącznika nr l do rozporządzenia tj. usługom w zakresie robót budowlanych instalacyjnych związanych z zakładaniem instalacji: grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych, wodnokanalizacyjnych, gazowych, elektrycznych i osprzętu elektrycznego -dla ludności. Z analizy przedłożonych przez stronę faktur wynikało, że 15% ogółu usług stanowiły usługi tele i radiomechaniki natomiast pozostałe 85% to usługi budowlane instalacyjne (z tych usług osiągnął podatnik obrót w kwocie [...]). Przy prowadzeniu działalności wymienionej w poz.70-75 zał. Nr 1 do rozporządzenia w sprawie karty podatkowej dopuszczalne jest wykonywanie

3

świadczeń dla odbiorców będących osobami prawnymi w rozmiarze nie przekraczającym [...] rocznie (zał. Nr 1 cz.1 pkt 4 "Tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej) a kwotę tę podatnik wielokrotnie przekroczył. Stwierdzono także, że podatnik dokonywał sprzedaży części i materiałów naruszając §5 ust.1 pkt 2 i 4 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej oraz wykonywał usługi wykraczające poza ramy określone w przepisach rozporządzenia : projektowanie instalacji, sporządzanie ofert i kosztorysów. Ponieważ P. S. nie zawiadomił Urzędu Skarbowego o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku naruszył regulację §22 ust.1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej.

Pismem z dnia [...] podatnik złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, bądź też o jej uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Urząd Skarbowy z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. W uzasadnieniu odwołania strona zarzuciła zaskarżonej decyzji:

- naruszenie materialnego prawa podatkowego w postaci § 22 ust. l pkt.3 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie karty podatkowej z dnia 17.12.1996 r. poprzez niezgodne z zaistniałym stanem faktycznym ustalenie przez Urząd Skarbowy, iż podatnik realizował roboty wykraczające poza zakres karty podatkowej,

* niezgodne z zaistniałym stanem faktycznym ustalenia przez Urząd Skarbowy, iż podatnik wykonywał prace kwalifikujące się do robót określonych w pkt.75 załącznika nr l do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie karty podatkowej z dnia 17 grudnia 1996 roku.

* naruszenie prawa procesowego w postaci art.187 i 197 Ordynacji podatkowej.

W szczególności strona powołała się na definicję tele i radiomechaniki zamieszczoną w rozporządzeniu z dnia 17.12.1996 r., głównie na część definicji zaliczającą do wymienionych usług inne prace i czynności towarzyszące, niezbędne do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usługi. Zdaniem skarżącego z tego rodzaju pracami mamy do czynienia w przypadku zakwestionowanych przez Urząd Skarbowy faktur.

Strona twierdziła, że wykonywany przez nią ogół prac można i należało zakwalifikować jako instalowanie urządzeń i aparatów teletechnicznych tj. jako usługę w zakresie telemechaniki w myśl załącznika nr I pkt.22 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996 r. tym bardziej, że z definicji zawartej pod pkt.75 załącznika nr l rozporządzenia jednoznacznie wynika, iż chodzi o usługi w zakresie robót budowlano instalacyjnych. Podatnik uważa natomiast, że nie wykonywał prac budowlanych. Powołał się na definicje encyklopedyczne aparatu jako urządzenia do wykonywania określonych czynności lub funkcji oraz przyrządu spełniającego określone zadania, ale nie przetwarzającego ani nie wytwarzającego energii mechanicznej oraz definicję teletechniki jako działu telekomunikacji dotyczącego porozumiewania się na odległość z zastosowaniem przewodów.

Strona podniosła, iż organ podatkowy rozstrzygając arbitralnie bez zasięgnięcia opinii biegłego co do braku możliwości (jego zdaniem) zakwalifikowania wykonywanych przez podatnika czynności jako usług w zakresie teletechniki lub radiomechaniki dopuścił się do naruszenia prawa procesowego w postaci art.187 i 197 Ordynacji podatkowej. W sytuacji, w której istnieje spór co do możliwości kwalifikacji określonych czynności bądź jako usług z zakresu teletechniki bądź jako usług w zakresie robót budowlanych instalacyjnych - w ocenie podatnika istniał obiektywnie wymóg skorzystania z wiedzy osoby posiadającej wiadomości specjalne. Mając na uwadze powyższe uwagi Skarżący złożył wniosek o powołanie biegłego z zakresu telekomunikacji celem wydania opinii w przedmiocie oceny czy działalność usługową prowadzona przez podatnika można zakwalifikować jako objętą definicją legalną usług z zakresu tele- i radiomechaniki zamieszczoną w pkt.22 załącznika nr l do rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie karty podatkowej oraz o przesłuchanie strony na okoliczność charakteru świadczonych przez niego usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie potwierdził stanowisko Urzędu Skarbowego W. F., iż podatnik wykonywał w ramach prowadzonej działalności usługi wykraczające poza zakres zgłoszony we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej.

Zgromadzone w postępowaniu podatkowym faktury VAT wystawione przez firmę A oraz kosztorysy dla firmy B i kosztorys przedłożony wraz z pismem z dnia [...], a także wyjaśnienia złożone w piśmie z dnia [...] przez pracownika firmy C odnośnie rozmiarów współpracy z firmą P. S. wskazywały, zdaniem organu odwoławczego, na wykonywanie usług instalacyjnych ogólnobudowlanych wymienionych w pkt.75 załącznika nr l i nr 2 do rozporządzenia nie związanych bezpośrednio z naprawą lub instalacją urządzeń teletechnicznych. Ponadto część usług świadczonych przez skarżącego była związana z wykonywaniem kosztorysów i projektowaniem instalacji co stanowi zakres usług wykraczających poza ramy usług, z których przychody można rozliczać z podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Przykładem szczegółowym tego rodzaju prac, jest zdaniem organu podatkowego, kosztorys wykonany dla firmy C -za wykonanie ofert i kosztorysów do B ( potwierdzone fakturą VAT nr [...] z dnia [...]). Kosztorys obejmował między innymi instalację łącz

5

światłowodowych, energetycznych i sygnałowych. Prace nie dotyczyły natomiast montażu żadnego aparatu teletechnicznego ani innego urządzenia wymienionego w pkt.22 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów obejmując jedynie montaż gniazd sygnałowych. Organ odwoławczy uznał więc, iż wykonywane usługi instalacyjne, projektowe i wykonywanie kosztorysów nie stanowią prac i czynności towarzyszących niezbędne do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonych usług w myśl klasyfikacji dokonanej przez ustawodawcę w pkt.22 załącznika nr l i załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17.12.1996 r. dlatego też podatnik podlega rygorowi wymienionemu w § 22 ust.l cyt. rozporządzenia zgodnie z którym podatnicy, którzy:

* podadzą we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej,

* prowadzą nierzetelnie (niezgodnie ze stanem faktycznym) książkę ewidencji zatrudnienia bądź mimo obowiązku nie prowadzą tej ewidencji, a stwierdzony stan zatrudnienia jest wyższy od zgłoszonego urzędowi skarbowemu,

* nie zawiadomią urzędu skarbowego o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej bądź w zawiadomieniu podadzą dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, - w rachunku stwierdzającym sprzedaż wyrobu, towaru lub wykonanie usługi podadzą dane niezgodne ze stanem faktycznym,

podlegają wyłączeniu z opodatkowania w formie karty podatkowej i są obowiązani płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach za cały rok podatkowy.

W odniesieniu do zarzutów złożonych w odwołaniu Izba Skarbowa nie podzieliła stanowiska Skarżącego o konieczności powołania biegłego w celu kwalifikacji czynności usługowych wykonywanych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem organu odwoławczego charakter prowadzonych usług w sposób wystarczający i nie wymagający dodatkowej wiedzy fachowej biegłego, mógł zostać dostatecznie potwierdzony w trakcie postępowania podatkowego na podstawie wystawianych przez firmę A faktur VAT uzupełnionych kosztorysami usług wykonanych dla B oraz kosztorysem przedłożonym wraz z pismem z dnia [...], w których szczegółowo określono zakres usług wykonywanych w ramach prac instalacyjnych nie związanych z montowaniem jakiegokolwiek aparatu.

P. S. w złożonej skardze ponawia zarzuty sformułowane wcześniejszego w odwołaniu od decyzji Urzędu Skarbowego W. F. wskazując na naruszenie §22 ust.1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej oraz art.187 i 197 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego na szczególne uwzględnienie zasługuje wyjaśnienie zawarte w rozporządzeniu w sprawie karty podatkowej, z którego wynika, że za usługi telemechaniki uważa się także "inne prace i czynności towarzyszące, niezbędne do całkowitego wykonania i wykończenia wyrobu lub świadczonej usługi". Skarżący ustosunkowując się do treści decyzji wydanej w II instancji dodaje, iż w jego ocenie wyjaśnienia Izby Skarbowej w przedmiocie bezzasadności powołania biegłego sprowadzające się do tego, iż zebrany materiał w postaci kosztorysów jest wystarczający oraz, iż miarodajny jest kosztorys wykonany dla B nie zasługuje na uwzględnienie albowiem prace z kosztorysu dla B nigdy nie zostały przez skarżącego wykonane - a ponadto w żadnej mierze nie można wiadomości specjalnych posiadanych przez biegłego zastąpić samodzielnym zbadaniem materiału dowodowego przez organy skarbowe.

Dyrektor Izby skarbowej we W. odpowiadając na zarzuty skargi podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1271) stanowi, że sprawy w których skargi zostały wniesione przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W myśl treści przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżanych decyzji z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu (art.145 § 1 pkt.1 lit.a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Karta podatkowa jest najbardziej uproszczoną formą opłacania podatku dochodowego. Jest ona przeznaczona przede wszystkim dla niewielkich zakładów usługowych, wytwórczo-usługowych i handlowych. Z opodatkowania w formie karty podatkowej mogą korzystać przy spełnieniu odpowiednich warunków osoby fizyczne i wspólnicy

spółek cywilnych na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Finasów z 17 grudnia 1996 r. w sprawie karty podatkowej (Dz.U. Nr 151 poz.717 ze zm.), zwanej dalej rozporządzeniem w sprawie karty podatkowej. Zakres stosowania karty podatkowej wyznaczony jest przez kilka określonych elementów. Przede wszystkim przepisy (§4 powoływanego rozporządzenia) wymieniają rodzaje działalności, w odniesieniu do których jest ona dopuszczalna. Dla działalności usługowej i usługowo-wytwórczej zakres ten ujęty jest w załączniku nr 1 do rozporządzenia i dodatkowo doprecyzowany przez oznaczenie (w załączniku nr 2) czynności mieszczących się w danej kategorii działalności, a także uzupełniony w objaśnieniach w części 1 do załącznika nr 1, wprowadzających kolejne warunki prowadzenia niektórych rodzajów działalności gospodarczej. Zryczałtowany podatek dochodowy w formie karty podatkowej może być stosowany wyłącznie do podatników prowadzących działalność w zakresie i na warunkach określonych w przepisach. Oznacza to, że opłacanie podatku w formie karty podatkowej jest wyjątkiem i ma zastosowanie tylko w tych przypadkach, gdy spełnione są powyższe warunki (wyrok NSA z dnia 21 lutego 1995 r., sygn. akt SA/Bk 1026/95, "Podatki w orzecznictwie" (CD), Warszawa 1998). Stanowiąc wyjątkową i, z punktu widzenia ciążących na podatniku obowiązków, niewątpliwie -ulgową- formę opodatkowania podatkiem dochodowym, zakres stosowania karty podatkowej ograniczony został do działalności usługowej lub usługowo-wytwórczej wyłącznie określonej w załącznikach (wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 1996 r., sygn. akt SA/Sz 1553/95, "Prawo Gospodarcze" 1996, nr 7, s. 33).

Decyzję o zastosowaniu opodatkowaniu w formie karty podatkowej

w danym roku kalendarzowym stosownie do §6 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej wydaje się albo na wniosek, złożony

zgodnie z wymogami §5 cyt. rozporządzenia, albo bez takiego wniosku, w razie niezgłoszenia likwidacji działalności już tak opodatkowanej. Jeżeli podatnik opodatkowany w formie karty podatkowej nie zgłosił - do końca roku podatkowego - likwidacji działalności, uważa się, że kontynuuje działalność na dotychczasowych zasadach i w dotychczasowym zakresie. Nie składa się wtedy wniosku na kolejny rok. Jeżeli urząd skarbowy stwierdzi, że ze podatnik podał we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej danie niezgodne ze stanem faktycznym albo nie zawiadomił o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty zobowiązany jest na mocy §22 ust.1 pkt 1 i 3 cyt. rozporządzenia wyłączyć podatnika z opodatkowania w formie karty podatkowej. W postępowaniu podatkowym, poprzedzającym wydanie decyzji stwierdzającej pozbawienie prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej, urząd skarbowy bada zaistnienie przesłanek określonych w cyt.§22 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej.. Podatnik podatku w formie karty podatkowej ma określone obowiązki wobec urzędu skarbowego, których musi bezwzględnie dotrzymać, jeżeli chce korzystać z tej formy opodatkowania swojej działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 25 maja 1995 r., sygn. akt SA/Po 422/95, Mon. Pod. 1996, nr 8, s. 250). Konstrukcja cyt. §22 ust. l opiera się na kryterium obiektywnym, a nie na kryterium winy. W postępowaniu podatkowym wystarczy faktyczne wystąpienie niezgodności między treścią wniosku a stanem rzeczywistym (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 1994 r., sygn. akt III SA 831/93, "Podatki w orzecznictwie" (CD), Warszawa 1998).

Wskazane powyżej "konstrukcyjne" zasady opodatkowania w formie karty podatkowej muszą być wzięte pod uwagę przy ocenie legalności postępowania w niniejszej sprawie. Spór pomiędzy organami podatkowymi a skarżącym dotyczy trzech płaszczyzn, z których każda samoistnie może prowadzić do pozbawienia skarżącego prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Pierwsza z nich to sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy skarżący wykonywał usługi wykraczające poza ramy określone w zał. Nr 2 lp.22 do rozporządzenia w sprawie karty podatkowej ( usługi w zakresie tele- i radiomechaniki) bowiem zdaniem organów podatkowych rzeczywiście wykonywane przez niego prace nie mogły być objęte tym grupowaniem lecz stanowiły usługi w zakresie robót budowlanych instalacyjnych wymienione w zał. Nr 2 lp.75 powoływanego rozporządzenia. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący wykonywał m.in. usługi instalacji okablowania (logicznego, zasilającego, teleinformatycznego, teledacyjnego), które jego zdaniem mieszczą się w zawartej w zał. Nr 2 lp.22 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym definicji pojęcia usługi w zakresie tele- i radiomechaniki. Zgodnie z ustawową definicją przez usługi w zakresie tele- i radiomechaniki rozumie się m.in."naprawę i konserwację oraz instalowanie urządzeń i aparatów radiowych, telewizyjnych i teletechnicznych" natomiast przez usługi w zakresie robót budowlanych instalacyjnych (lp.75 zał. Nr 2 do rozporządzenia) m.in. wykonywanie wszelkiego rodzaju wewnętrznych i zewnętrznych instalacji. Uwzględniając wewnętrzną systematykę i dokonaną na jej podstawie wykładnię systemową przepisów rozporządzenia w sprawie karty podatkowej w zakresie definicji poszczególnych rodzajów działalności należy podzielić stanowisko organów podatkowych o konieczności zaliczenia w świetle jego przepisów usług instalacji okablowania do usług budowlanych instalacyjnych, o których mowa w zał. Nr 2 lp.75. Jeżeli bowiem pojęcie instalowania urządzeń i aparatów teletechnicznych obejmowałoby instalowanie okablowania telefonicznego to jakie usługi mieściłyby się pod pojęciem wykonania instalacji linii telefonicznych kablowych wymienionych w lp.75 zał. Nr 2 do rozporządzenia opisujących czynności zaliczane do usług budowlanych instalatorskich ? Przyjęcie zatem szerokiej słownikowej definicji pojęć : urządzenie, aparat w rozpatrywanej sprawie prowadził do wewnętrznej

sprzeczności aktu prawnego i podważa racjonalność prawodawcy w zakresie definiowania poszczególnych rodzajów czynności wymienionych w zał. Nr 2 do rozporządzenia w sprawie karty podatkowej. Wobec niezwykle szybkiego postępu technicznego trudno zresztą oczekiwać aby charakterystyka tych pojęć zawarta w słownikach i encyklopediach była szczegółowa. Uzasadnione wydaje się z tych samych powodów użycie przez ustawodawcę opisowego pojęcia "urządzenia teletechniczne" a nie enumeratywne wymienianie nazw konkretnych urządzeń związanych z przesyłaniem informacji na odległość za pomocą przewodów.

Zdaniem Sądu wobec zawarcia w rozporządzeniu opisowych definicji poszczególnych rodzajów usług, które wymienione są w zał. Nr 2 do rozporządzenia w sprawie karty podatkowej nie doszło do naruszenia art.197 Ordynacji podatkowej poprzez niepowołanie przez organ odwoławczy biegłego z zakresu telekomunikacji. Nie jest bowiem dopuszczalny dowód z opinii biegłego w celu ustalenia obowiązującego prawa oraz zasad stosowania i wykładni obowiązujących przepisów prawa.

Ustalenia w zakresie rodzaju wykonywanych usług są o tyle istotne, że ustawodawca dla usług w zakresie robót budowlanych instalacyjnych (lp. [...]. Nr 2 do rozporządzenia w sprawie karty podatkowej) określił roczny limit przychodu w wysokości [...] z tytułu ich wykonywania na zlecenie osób prawnych (pkt 4 w związku z pkt 5 objaśnień znajdujących się w części 1 zał. Nr 1 do w/w rozporządzenie). Podatnik przekroczył wielokrotnie ten limit i nie poinformował urzędu skarbowego o utracie warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, a zatem wypełniona została hipoteza §22 ust.1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej.

Nawet gdyby przyjąć za skarżącym, że instalacja okablowania mieści się w pojęciu "instalowania urządzeń i aparatów teletechnicznych to niezależnie od przekroczenia ustawowego limitu przychodów skarżący oprócz usług instalacji okablowania wykonywał również usługi, które w ogóle nie są objęte zakresem przedmiotowym karty podatkowej. Z przedłożonych przez skarżącego dokumentów oraz wyjaśnień złożonych przez pracownika Spółki z o.o. C (na zlecenie której skarżący wykonywał większość swoich usług) wynika, że oprócz usług instalatorskich wykonywał usługi projektowe oraz wykonania ofert i kosztorysów. Sąd nie podziela opinii skarżącego, iż wykonywane przez niego w/w usługi były częścią składową procesu instalacji okablowania. Sąd nie podziela opinii skarżącego, iż wykonywane przez niego w/w usługi były częścią składową procesu instalacji okablowania. Jak sam bowiem przyznaje skarżący w ramach umów dotyczących realizacji projektów okablowania nie zawierano równocześnie postanowień dotyczących wykonania instalacji i podmiot zamawiający nie zlecał równocześnie skarżącemu jego zrealizowania. Skarżący wystawiał za zrealizowane projekty oddzielne faktury traktując je jako samoistne czynności.

Do analogicznych wniosków doszedł Sąd również odnośnie usług wykonania ofert i kosztorysów. Skoro bowiem skarżący dokumentował je oddzielnymi fakturami i nie następowało to w oparciu o jedną kompleksową umowę a zamawiający nie zlecał równocześnie wykonania instalacji to należało uznać, że miały one charakter samoistny nawet jeżeli w dalszej perspektywie zamawiający zlecił skarżącemu wykonanie instalacji. Z tych przyczyn Sąd nie podziela poglądu skarżącego, że w/w usługi miały charakter prac towarzyszących niezbędnych do wykonania usługi instalatorskiej.

Zgodnie z regulacją §5 ust.1 pkt4 rozporządzenia w sprawie karty podatkowej podatnicy podlegają opodatkowaniu w formie karty podatkowej jeżeli nie prowadzą, poza jednym z rodzajów działalności wymienionej w §4, innej pozarolniczej działalności gospodarczej. Usługi projektowe oraz przygotowywania kosztorysów i ofert nie zostały uwzględnione w powołanym §4 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym.

Po przeanalizowaniu materiałów sprawy Sąd podziela natomiast zarzut skarżącego, iż organy podatkowe błędnie uznały, że prowadził również działalność w zakresie handlu częściami i materiałami. Sam fakt wykazania w oddzielnej pozycji faktury lub nawet oddzielnej fakturze wartości materiałów zużytych przy wykonaniu usługi instalacyjnej nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że prowadził skarżący działalność handlową. Jeżeli bowiem w oparciu o to samo zlecenie wykonania określonego zakresu robót skarżący na żądanie zlecającego wyodrębnił wartość materiałów i samej usługi (robocizny) to należy uznać, że brak jest podstaw do uznania, że skarżący prowadził działalność handlową. Błędne ustalenia organów podatkowych w tym zakresie pozostają jednak bez wpływu na możliwość opodatkowania podatkiem dochodowym skarżącego w formie karty podatkowej ponieważ jak wskazano powyżej zaistniały dwie inne okoliczności ( przekroczenie limitu przychodów oraz wykonywanie usług wykraczających poza ramy przedmiotowe objęte ta forma opodatkowania), z których każda samoistnie powoduje utratę przez skarżącego warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej.

Ponieważ organy podatkowe zasadnie uznały, że skarżący utracił prawo do opodatkowania podatkiem dochodowym w formie karty podatkowej należało w oparciu o art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji