Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 131/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 8, art. 61 ust. 1, art. 66 ust. 1 pk t 3a, 4, 5, 6, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2 , art. 82 ust. 2 lit. b, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a i b
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: par.3  ust. 1 pkt 102
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2015 r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia; I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę 200,- (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] 2015 r., nr [...] Wójt Gminy K., po rozpoznaniu wniosku A. i M. F., działając na podstawie art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82, art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2013 roku Nr 1235, ze zm. – dalej w skrócie zwana jako: "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku"), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz § 2 ust. 1 pkt. 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), określił środowiskowe warunki zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do odchowu kurcząt na brojlery na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości R. gmina K. powiat k.i.

Organ określił, iż planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie kurnika złożonego z dwóch połączonych ze sobą za pomocą łącznika pawilonów inwentarskich do chowu brojlerów. Łączna powierzchnia zabudowy pod chów wynosić będzie około 2400 m2. Przewidziany do budowy kurnik wykorzystywany będzie do chowu kurcząt na brojlery w ilości 39 800 sztuk (159,2 DJP) na rzut. W ciągu roku przewidzianych jest 6 rzutów. Teren, na którym zlokalizowane będzie przedsięwzięcie to teren rolniczy. Następnie organ określił szereg warunków wykorzystania terenu inwestycji w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla sąsiednich terenów.

Określając wymogi higieniczne i zdrowotne Wójt Gminy K. nakazał:

1. Zastosować rozwiązania, które pozwolą na zapewnienie poziomu hałasu, na granicy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie przekraczającego 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej, na granicy zabudowy mieszkalnej typu zagrodowego - 55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku - tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 112).

2. Zastosować rozwiązania, które pozwolą na zapewnienie poziomu emisji zanieczyszczeń do powietrza zgodnie z wartościami poziomów odniesienia określonymi w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16 poz. 87).

3. Zastosować rozwiązania minimalizujące uciążliwość odorową inwestycji przez zapewnienie między innymi sprawnego systemu wentylacji mechanicznej, bieżące usuwanie pomiotu, stosowanie paszy zapewniającej minimalna zawartość biogenów (azotu i fosforu) w powstającym pomiocie.

W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo omówił przebieg postępowania poprzedzającego jej wydanie. Wójt wskazał, iż planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 43 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573), zaliczane jest do przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W związku ze stanowiskiem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego - pismo z dnia 24 października 2011 r. oraz stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu – pismo z dnia 2 listopada 2011 r. Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 roku nałożył na Inwestora M. F. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia.

Raport oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia określonego jako budowa kurnika do odchowu kurcząt na brojlery w ilości 39 800 sztuk (159,2 DJP) na działce nr ewid [...] , obręb R., gm. K. został przedłożony w dniu 23 kwietnia 2012 r.

Dalej Wójt wskazał, iż decyzją z dnia 7 września 2012 r. odmówił określenia środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Decyzja ta został uchylona przez Samorządowe K.gium Odwoławcze w K. decyzją z [...] 2012 r., nr [...], a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] 2013 r., Nr [...] Wójt Gminy K. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe K.gium Odwoławcze w K. (decyzja [...] 2013 r.), a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 16 kwietnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Po 1157/13 oddalił skargę na decyzję kasacyjna organu II instancji.

Dalej Wójt wyjaśnił, iż w dniu [...]2014 r. wydał decyzję nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do odchowu kurcząt na bojlery na działce nr ewd. [...] położonej w miejscowości R. określając warunki zgody na realizację w/w przedsięwzięcia Jednak decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] Samorządowe K.gium Odwoławcze w K. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

K.jną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia Wójt Gminy K. wydał w dniu [...] 2015 r. Decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...] Samorządowe K.gium Odwoławcze w K. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Dalej Wójt wyjaśnił, iż przed podjęciem rozstrzygnięcia z 31 sierpnia 2015 r. dokonał oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego a w szczególności przeanalizował przedłożony przez inwestora raport oddziaływania na środowisko wraz z jego uzupełnieniami, stwierdzając brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), biorąc pod uwagę w szczególności następujące okoliczności:

1) posiadane na etapie wydania decyzji dane na temat przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko i ustalić warunki realizacji,

2) ze względu na rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami nie istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań tego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, zlokalizowanymi poza terenem Inwestora, znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,

3) nie stwierdzono możliwości oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody.

Dalej organ wymienił osoby oraz wnoszone przez nie w toku prowadzonego postępowania uwagi i zastrzeżenia.

Według Wójta Gminy K. z przedłożonego raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż planowana inwestycja oddziaływać będzie na środowisko poprzez emisję zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego (głównie amoniak i siarkowodór z hodowli), na środowisko gruntowo-wodne (odprowadzanie ścieków, gnojowicy, wód deszczowych), na klimat akustyczny (wynikający z hałasu powodowanego pracą wentylatorów i ruchem pojazdów). Zadaniem inwestora jest obniżenie lub wyeliminowanie emisji odorów, np. przez tworzenie stanowisk dla zwierząt zapewniających odpowiedni mikroklimat, dobre przewietrzanie pomieszczeń, utrzymywanie właściwej temperatury i wilgotności powietrza, utrzymywanie na wysokim poziomie warunków higienicznych w budynkach inwentarskich, utrzymywanie we właściwym stanie wentylacji naturalnej i mechanicznej, urządzeń do dawkowania wody, soli, paszy, usuwania obornika i innych nieczystości oraz prowadzenie w tym zakresie stałego monitoringu.

Zauważono, iż z analizy zwartej w przedłożonym raporcie wynika, że emisja oraz rozkład emitowanych najbardziej uciążliwych zanieczyszczeń - siarkowodoru, dwutlenku siarki, dwutlenku azotu, amoniaku, węglowodorów alifatycznych, pyłu zawieszonego PM 10 dla wszystkich substancji z wyjątkiem amoniaku nie przekracza jednogodzinna wartości odniesienia. Wskazano, iż zgodnie z raportem nie dojdzie do zanieczyszczeń wód gruntowych. Ponadto wraz z uzupełnieniem zapewniają, że planowane przedsięwzięcie nie wpłynie znacząco na pogorszenie warunków środowiska oraz sanitarnych, a przyjęte rozwiązania techniczne i sposób postępowania zminimalizują wpływ obiektu na zdrowie ludzi oraz środowisko. Potencjalne negatywne oddziaływanie ograniczone będzie do terenu, na którym zlokalizowano przedsięwzięcie. Odnosząc się do protestów mieszkańców z uwagi na wpływ inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi pod względem higienicznym i zdrowotnym, bliskość zabudowy mieszkaniowej oraz mając na uwadze bezpieczeństwo sanitarne otoczenia inwestycji, Wójt Gminy K. w oparciu o załączone materiały (w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzupełnieniem) oraz uzyskane opinie i uzgodnienia, określił warunki w niniejszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, których spełnienie przy realizacji inwestycji nie spowoduje naruszenia wymagań ochrony środowiska zawartych w przepisach.

Na zakończenie Wójt Gminy K. wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji uzyskano:

1. uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Poznaniu pismem Nr [...] z dnia 30 kwietnia 2013r.,

2. opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. Nr [...] z dnia [...] 2013 r., Nr [...] i z dnia [...] 2015 r.

Warunki realizacji przedsięwzięcia nałożone przez wyżej wskazane organy uwzględnione zostały w sentencji niniejszej decyzji. W toku przeprowadzonego postępowania przeanalizowano wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Zauważono także, iż dla terenu, na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do decyzji załączono charakterystykę przedsięwzięcia.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. J., L. K. oraz L. K. podnosząc, iż w decyzji nie wzięto pod uwagę wniosków ani zastrzeżeń mieszkańców. Nie uwzględniono oddziaływania substancji jakie w wyniku realizacji inwestycji powstaną. Podniesiono, że w wyniku planowanej działalności będzie wytwarzany groźny dla zdrowia siarkowodór, amoniak oraz inne gazy. Odwołujący się zauważyli, że wbrew uzasadnieniu decyzji organu I instancji, dla terenu na którym ma być zlokalizowane przedsięwzięcie został uchwalony uchwałą nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...]2015 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym inwestycja ta nie jest możliwa.

Decyzją z [...] 2015 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K. z 31 sierpnia 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy pierwszej kolejności przytoczył szczegółowy opis dotychczasowego przebiegu postępowania, a na następnie przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko regulujące tryb wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia – art. 63 ust. 1 i 2, art. 80 ust. 2 i art. 82-85.

Dalej organ opisał proces hodowli kurczaków w planowanym przedsięwzięciu i wyjaśnił, iż inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.).

W związku z powyższym dla tej inwestycji sporządzono dokumentację zawierającą m.in. opis technologii chowu i hodowli drobiu, elementy dotyczące środowiska przyrodniczego, terenu przedsięwzięcia oraz przewidywane oddziaływanie na środowisko, tj.: "Raport oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do odchowu kurcząt na brojlery w ilości 39 800 sztuk (159,2 DJP) na dz. ewid. Nr 376/1, obręb R., gm. K." wraz z uzupełnieniem z dnia 25 marca 2013 r. Zdaniem Kolegium sporządzony raport oddziaływania na środowisko wyczerpuje ustawowe przesłanki wymagane dla sporządzenia takiego raportu zawiera bowiem wszystkie elementy wskazane w art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Dalej organ wskazał, iż inwestycja będzie wiązał się z emisją (zorganizowaną i niezorganizowaną) zanieczyszczeń do powietrza. Wyjaśniono jednocześnie, iż inwestor przewiduje wykorzystanie metod ograniczających emisję amoniaku z magazynowania obornika o 50 % oraz ogólną emisję amoniaku z budynków inwentarskich o 30%. Ponadto analiza emisji oraz rozkładu najbardziej uciążliwych zanieczyszczeń do powietrza wykazała, że dla wszystkich substancji (siarkowodór, dwutlenek siarki, dwutlenek azotu , węglowodór alifatyczny, pył zawieszony), z wyjątkiem amoniaku, nie wykazała przekroczeń jednogodzinowych wartości odniesienia. Nie występują natomiast przekroczenia dopuszczalnych stężeń średniorocznych określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia do niektórych substancji w powietrzu. Nie zaobserwowano przekroczeń na wysokości zabudowy mieszkaniowej oraz na terenach, do których inwestor nie posiada tytułu prawnego. Stąd też organ stwierdził, iż oddziaływanie instalacji na jakość powietrza w rejonie inwestycji nie będzie powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu, a wszystkie standardy jakości zostaną dotrzymane. Wskazano jednocześnie, jakie obowiązki nałożono na inwestora w celu utrzymania redukcji emisji zanieczyszczających powietrze.

Kolegium podniosło, iż odchody zwierzęce w postaci obornika nie będą magazynowane na terenie inwestycji, pomiot będzie bezpośrednio ładowany na przyczepy i wywożony z terenu fermy oraz magazynowany na płycie obornikowej i wykorzystywany jako nawóz. Zaznaczono, iż nałożono na inwestora obowiązek wyposażenia kurnika w szczelną, nieprzepuszczalną posadzkę odpowiednio wyprofilowaną uniemożliwiającą migracje odpadów do gruntu; magazynowania padłych sztuk w chłodni, a następnie przekazywania do unieszkodliwienia; magazynowania odchodów zwierzęcych na szczelnej płycie obornikowej, a następnie wykorzystywania jako nawóz na polach własnych; magazynowania odpadów niebezpiecznych selektywnie w odpowiednich do danego rodzaju odpadów pojemnikach, w miejscach zadaszonych, posiadających szczelne, nieprzepuszczalne posadzki oraz zabezpieczonych przed dostępem osób postronnych.

Ponadto wyjaśniono, iż z analizy wpływu planowanej inwestycji na stan akustyczny środowiska wynika, że przedmiotowa inwestycja (po zastosowaniu ekranów) nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach objętych ochroną akustyczną. W tym celu na inwestora nałożono obowiązek prowadzenia ruchu kołowego pojazdów ciężkich związanych z obsługą fermy wyłącznie w porze dziennej, to jest w godz. 6.00 - 22.00; zainstalowania łącznie nie więcej niż 16 wentylatorów bocznych o poziomie mocy akustycznej nie wyższym niż 78 dB każdy oraz 8 wentylatorów szczytowych o poziomie mocy akustycznej nie wyższym niż 91 dB każdy; posadowienie wzdłuż zachodniej granicy działki od drogi do końca budynku inwentarskiego ekranu akustycznego w postaci betonowego płotu pełnego do wysokości 2 m i długości nie mniejszej niż 180 m; użytkowania wentylatorów nie dłużej niż przez 6 godzin w ciągu 8 najbardziej niekorzystnych godzin pory dziennej oraz przez 45 minut w ciągu najbardziej niekorzystnej godziny w porze nocnej; zastosowania rozwiązań, które pozwolą na zapewnienie poziomu hałasu na granicy zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie przekraczającego 50 dB w porze dziennej i 40 dB w porze nocnej i odpowiednio 55 dB i 45 dB na granicy zabudowy mieszkalnej typu zagrodowego.

Dalej opisano obowiązki jakie nałożono na inwestora w celu zapewnienia ochrony środowiska gruntowo-wodnego i wyjaśniono, iż inwestycja z uwagi na jej lokalizację w znacznej odległości od obszarów chronionych nie będzie niekorzystnie oddziaływać na walory przyrodnicze w tym na cenne siedliska przyrodnicze oraz rzadkie i chronione gatunki zwierząt.

Odnosząc się do zarzutów odwołania podniesiono, iż rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] 2015 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z dnia [...] ) Wojewoda Wielkopolski orzekł o nieważności uchwały Nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] 2015 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranego terenu w obrębie R., w gminie K., ze względu na istotne naruszenie prawa.

Ponadto w ocenie Kolegium, w toku postępowania zapewniono możliwość udziału społeczeństwa. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał czynności podjęte w celu zapewnienia społeczeństwu udziału w toczącym się postępowaniu oraz przedstawił złożone protesty ustosunkowując się do nich.

Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie wpływa na sposób i zakres wykonywania prawa własności sąsiednich wobec planowanego przedsięwzięcia działek. Warunkuje ona wyłącznie możliwość przejścia do następnego etapu procesu budowalnego potwierdzając, że przedsięwzięcie nie spowoduje negatywnych następstw w środowisku naturalnym. Tym samym nie ma też wpływu na ewentualną możliwość rozwoju terenu.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że raport sporządzony został przez osoby posiadające wiedzą specjalistyczną, a przy jego sporządzaniu wzięto pod uwagę dostępne w tej materii opracowania. Raport zawiera zapisy dotyczące braku uciążliwości, oddziaływania nieprzekraczającego normy oraz braku szkodliwego oddziaływania. Zawiera także analizę "wariantu zerowego", tzn. opis skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia. Natomiast organ I instancji ocenił raport wskazując problemy i zagrożenia wynikające z realizacji inwestycji oraz wprowadził szczegółowe warunki, które mają minimalizować potencjalne oddziaływania. Zdaniem Kolegium nie przestawiono żadnych dowodów, które mogłyby pozostawać w sprzeczności z materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie i uzasadniającym uwzględnienie złożonego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia Wobec powyższego, zdaniem Kolegium zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a. i niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy nie znajduje potwierdzenia. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że projektowana inwestycja nie będzie stwarzać znacznych zagrożeń dla środowiska, w tym dla zdrowia i warunków życia ludzi, pod warunkiem prawidłowej eksploatacji oraz zastosowania zalecanych w raporcie rozwiązań technicznych określonych postanowieniem uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia.

Skargę na powyższą decyzję wniosła L. K. podnosząc, iż w decyzji Wójta Gminy K. nie wzięto pod uwagę wniosków ani zastrzeżeń mieszkańców wsi R. Nie uwzględniono oddziaływania substancji jakie w wyniku realizacji inwestycji powstaną, tj. groźnego dla zdrowia siarkowodoru, amoniaku oraz innych gazów. Nie uwzględniono też uciążliwości jakie powstaną dla mieszkańców wsi. Dalej wskazano, iż organ odwoławczy nie wziął pod uwagę faktu uchwalenia w dniu 25 sierpnia 2015 r. przez Radę Gminy w K. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranego terenu w obrębie R., który uniemożliwiał realizację inwestycji w zakresie, w którym dokonano oceny oddziaływania na środowisko. Uchwała ta została przyjęta przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a mimo to nie została przez ten organ uwzględniona. Skarżąca podniosła, że po realizacji przedmiotowej inwestycji w sąsiedztwie jej domu wzrosną uciążliwości w postaci nieprzyjemnych i toksycznych wyziewów. Zarzucono nadto, iż organ odwoławczy nie wziął pod uwagę braku dodatkowego wariantu realizacji przedsięwzięcia, co zgodnie z ustawą o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko jest wymagane przy sporządzeniu raportu oddziaływania na środowisko.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się zasadna choć nie wszystkie w podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którym utrzymano w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji kurnika do odchowu kurcząt na brojlery na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości R. gmina K., powiat ki. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

W rozpoznawanej sprawie po za sporem jest, iż planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) i w związku z powyższym właściwy organ – Wójt Gminy K. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko – postanowienie z 12 stycznia 2012 r. – określając jego zakres.

Zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy środowiskowej, ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji. Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej, przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 ustawy środowiskowej).

Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji organ właściwy uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej (właściwość organów tej Inspekcji została określona w art. 78 ust. 1 ustawy środowiskowej). Nadto, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej).

Jak wynika z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, mianowicie organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w razie:

1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej,

3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej),

4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej),

Z powyższego wynika, iż podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, która obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu (por. art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej).

Należy wskazać, że raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich możliwych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach.

W tym miejscu zauważyć należy, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki NSA: z dnia 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11,; z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. II OSK 639/13, LEX, z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 495/13 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny kontroluje bowiem ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy w trakcie postępowania administracyjnego, sam zaś nie dokonuje takich ustaleń.

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 602/14 (dostępny na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl) raport, chociaż jest dokumentem prywatnym oraz opracowanym przez osoby posiadające wiadomości specjalne, musi być jednak kompleksowy, spójny i rzetelny. Oznacza to, że raport powinien uwzględniać wszystkie wymagania nałożone przez ustawodawcę w świetle przepisu art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, ponieważ jest także kluczowym dowodem w tym postępowaniu administracyjnym.

Stosownie do treści art. 66 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać: opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia (pkt 4) oraz opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (pkt 5), nadto należy określić przewidywane oddziaływanie na środowisko analizowanych wariantów (art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy). Z kolei przepis art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wskazuje, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, to organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.

W świetle art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku nie jest wystarczające przedstawienie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jedynie wariantu wnioskodawcy oraz wariantu polegającego na tym, że przedsięwzięcie nie będzie podejmowane (tzw. wariant "zerowy"). Wariant niepodejmowania przedsięwzięcia nie może być uznany za racjonalny wariant alternatywny wobec wariantu wnioskodawcy. Ze wskazanych przepisów wyraźnie wynika, że zamiarem ustawodawcy było stworzenie warunków dla szerszego wyboru niż tylko wyboru pomiędzy realizowaniem przedsięwzięcia, a jego zaniechaniem. Chodzi o wybór pomiędzy wariantami oddziałującymi na środowisko w różny sposób. Inaczej ustawodawca nie nakazywałby w art. 66 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku określania przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, albowiem wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia nie oddziałuje na środowisko. Należy także zaznaczyć, iż wariantowość przedstawionych rozwiązań nie może mieć charakteru pozornego (sytuacja taka mogłaby wystąpić przy wariantach przedsięwzięcia, zakładających jego realizację w tym samym miejscu i z technicznego punktu widzenia niewiele różniących się od siebie).

Przenosząc uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważy należy, iż w przedłożonym raporcie oddziaływania na środowisko nie przedstawiono racjonalnego wariantu alternatywnego. Autorzy raportu wskazali jedynie na wariant proponowany przez inwestora oraz wariant "zerowy", ograniczając się do twierdzenia, iż brak jest innego racjonalnego wariantu dla przedmiotowej inwestycji. Wezwani do uzupełniania raportu wyjaśnili, iż wariant lokalizacji kurnika na sąsiednich działkach nr 370/1 oraz 370/2 jest niekorzystny z uwagi na niekorzystne warunki gruntowo-wodne oraz trudności z "przewietrzaniem" obszaru tych działek. Tymczasem już wyroku z dnia 16 kwietnia 2014 r. o sygn. II SA/Po 1157/13 Wojewódzki Sąd Administracyjnym zauważył, iż rozważanie lokalizacji kurnika na działkach nr 370/1 oraz 370/2, budzi wątpliwości z uwagi na ich bliskie sąsiedztwo z działką nr 376/1 (aktualnie nr [...]), zatem tak niewielka zmiana lokalizacji przedmiotowego kurnika nie będzie miała istotnego znaczenia dla zmiany sytuacji mieszkańców i inwestora. Sąd rozpatrujący przedmiotową sprawę zgadza się z tymi wątpliwościami. Zdaniem Sądu, aby wariant przedsięwzięcia mógł zostać uznany za alternatywny musi posiadać cechy wyraźnie odróżniające go od wariantu zaproponowanego przez inwestora. Dotyczy to zarówno istotnej w danych warunkach zmiany lokalizacji przedsięwzięcia, zmiany planowanych rozwiązań technologicznych, zmiany procesu produkcji, czy też zmiany zakresu (wielkości) planowanego przedsięwzięcia. Wariant przedsięwzięcia różniący się istotnie przynajmniej w jednym z tych zakresów można uznać za alternatywny. Wariant ten musi być także racjonalny z uwagi na realną w danych warunkach możliwość jego realizacji zarówno pod względem organizacyjnym, technologicznym czy finansowym.

Takiego, bez wątpienia alternatywnego wariantu nie zawiera przygotowany raport oddziaływani przedsięwzięcia na środowisko, ani żadne z pism go uzupełniających. Stąd też zgodzić się należy ze stroną skarżącą, iż raport nie posiada obligatoryjnego elementu wskazanego w art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Powyższy brak stanowi naruszenie przepisów postępowania, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, uniemożliwił bowiem organowi ocenę czy nie istnieje zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż wskazany przez inwestora – art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Sąd zauważył nadto, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. na dzień 14 grudnia 2015 r. sporządzony w sprawie raport nie spełniał wymogu określonego w art. 66 ust. 1 pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, zgodne z którym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis krajobrazu, w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane. Obowiązek zamieszczania w raporcie opisu krajobrazu został wprowadzony do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku przez art. 10 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r. poz. 774). Przepis ten zaczął obowiązywać od dnia 11 września 2015 r., a więc po dacie orzekania w niniejszej sprawie przez organ I instancji. Ustawa nowelizująca z 24 kwietnia 2015 r. nie zawiera jednak przepisów przejściowych dotyczących stosowana przepisu art. 66 ust. 1 pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Wobec braku przepisów przejściowych w sprawie znaleźć musi zastosowanie ogólna zasada bezpośredniego stosowania ustawy nowej, a zatem uznać należy, iż przepis ten powinien być wzięty pod uwagę przez organ II instancji.

Zaznaczyć należy, iż istotą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy ma obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz jej rozstrzygnięcia, w ramach czego następuje równolegle kontrola prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji (art. 15, art. 138 K.p.a.). Rozstrzygając sprawę organ II instancji bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. W postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej obowiązane są bowiem stosować przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa przepisami przejściowymi (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1080/06, dostępny na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym, w rozpoznawanej sprawie, organ odwoławczy, wobec braku przepisów przejściowych, dokonując w ramach postępowania odwoławczego oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko winien stwierdzić niekompletność raportu, ze względu na brak elementu wskazanego w art. 66 ust. 1 pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż ustawie nowelizującej z dnia 24 kwietnia 2015 r. nie można z powodu braku przepisów przejściowych postawić zarzutu retroaktywności, to jest działania prawa w stosunku do zdarzeń zaistniałych i zakończonych przed wejściem w życie danej regulacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o retroaktywnym działaniu prawa mówimy wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. Z retrospektywnością prawa zaś mamy do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", "ciągłym", takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy (tak uchwała NSA z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSAiWSA nr 3 z 2006 r., poz. 71). Podobnie ujmuje się to w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Przyjmuje się bowiem, że naruszenie zasady nieretroaktywności następuje wtedy, gdy aktowi normatywnemu nadano moc obowiązującą wobec stosunków prawnych zaistniałych i trwających w czasie do wejścia tego aktu w życie. Retrospektywność prawa polega zaś na tym, że prawodawca stanowi akty normatywne mające zastosowanie do sytuacji trwających po wejściu w życie tych aktów (tak wyrok TK z dnia 18 października 2006 r., P 27/05, OTK-A nr 9 z 2006 r., poz. 124).

Sposób skonstruowania ustawy nowelizującej z dnia 24 kwietnia 2015 r. pozwala zatem na stwierdzenie, iż miała ona charakter retrospektywny, a nie retroaktywny bowiem zakresem swego obowiązywania objęła te wszystkie postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, które na dzień jej wejścia w życie nie były zakończone decyzją ostateczną

Co za tym idzie stwierdzić należy, iż gdyby ustawodawca chciał aby do raportów sporządzonych i przedstawionych przez inwestora organowi przed dniem 11 września 2015 r., a wykorzystywanych w toku postępowań niezakończonych przed wejściem ustawy nowelizującej z 24 kwietnia 2015 r., nie stosował się wymóg określony w dodanym do art. 66 ust. 1 pkt 3a to dałby temu wyraz wprowadzając stosowne przepisy przejściowe. Ich brak, w ocenie Sądu, nakłada na organy administracji prowadzące, niezakończone w chwili wejścia w życie nowych przepisów, postępowanie administracyjne obowiązek wezwania inwestora do uzupełnienia raportu o wymagany nowym przepisem element. Brak tego elementu raportu stawia pod znakiem zapytania prawidłowość - kompletność dokonanej przed wydaniem decyzji środowiskowej oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko co może rzutować na wynik sprawy. Zauważyć należy, iż przepis art. 66 wskazuje obligatoryjne elementy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Od obowiązku sporządzenia niektórych elementów raportu może zwolnić jedynie organ nakładający postanowieniem obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko – art. 68 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 63 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przepis art. 68 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy uniemożliwia jednak odstąpienie od wymogu zawarcia w raporcie opis krajobrazu, w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie doszło także do naruszenia przepisu art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1lit. a i b i art. 82 ust. 2 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z tym ostatnim przepisem w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ, w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji uznały, iż przedłożony w ramach oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko raport jest kompletny i spójny pod względem formalnym i merytorycznym. Organy nie zakwestionowały wynikających z niego ustaleń i uznały, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać niekorzystnie na środowisko, jeżeli inwestor zastosuje się m.in. do uwag i wskazówek zawartych w raporcie. Zauważyć należy, iż autorzy raportu zaproponowali na kartach 149 -150 sposób monitoringu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie eksploatacji. W ramach proponowanych rozwiązań zalecono okresowy pomiar emisji zanieczyszczeń gazowo-pyłowych z procesów hodowlanych oraz, okresowe, co dwa lata, pomiary emisji hałasu środowiskowego. Powyższe oznacza, iż autorzy raporty, mimo uznania, że przy zastosowaniu się przez inwestora do założeń o zaleceń wskazanych w raporcie planowane przedsięwzięcie nie powinno negatywnie oddziaływać na tereny sąsiadujące z terenem inwestycji, zalecili wykonanie monitoringu dotyczącego faktycznej emisji hałasu oraz gazów i pyłów w trakcie eksploatacji kurnika. Tymczasem organy obu instancji nie odniosły się do tych uwag zawartych w raporcie, a także nie nałożyły na inwestora obowiązków w tym zakresie i to mimo podnoszonych przez strony postępowania - mieszkańców sąsiadujących z planowaną inwestycji domów mieszkalnych obaw dotyczących emisji szkodliwych dla ich zdrowia gazów i pyłów, oraz hałasu związanego z eksploatacją kurnika.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż zgodne z powołanymi wyżej przepisami z art. 85 ust. 2 pkt 1lit. a i b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać m.in.

- informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa;

- informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Brak odniesienia się organów do wynikających z raportu zaleceń dotyczących monitoringu czystości powietrza i hałasu stanowi naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy – treść obowiązków nałożonych na inwestora.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z naruszeniem przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, tj. wydania decyzji sprzecznych z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyjaśnić należy, iż jeszcze przed dniem wydania decyzji przez Wójta Gminy K. czyli przed 31 sierpnia 2015 r. Rada Gminy w K. przyjęła w dniu [...] 2015 r. uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranego terenu w obrębie R., w gminie K.. Niemniej zauważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 29. ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) uchwała rady gminy w sprawie uchwalenia planu miejscowego obowiązuje od dnia wejścia w życie w niej określonego, jednak nie wcześniej niż po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa. W § 30 powołanej wyżej uchwały określono, iż wchodzi ona w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego. Ogłoszenie uchwały nastąpiło w publikatorze dniu [...]2015 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. poz. [...]), a więc ustalenia przedmiotowego planu miejscowego zaczęły obowiązywać dopiero od dnia 17 września 2015 r.

Dalej zauważyć należy, iż Wojewoda Wielkopolski rozstrzygnięciem nadzorczym [...] z dnia [...] 2015 r. orzekł o nieważności uchwały Rady Gminy w K. z dnia [...] 2015 r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranego terenu w obrębie R., w gminie K. - ze względu na istotne naruszenie prawa (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z [...] ). Zatem również na dzień orzekania w niniejszej sprawie przez organ odwoławczy, tj. 14 grudnia 2015 r., brak było dla terenu na którym ma być zlokalizowana inwestycja obowiązującego planu miejscowego. Znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała zatem okoliczność, iż przez pewien okres postępowania odwoławczego ww. uchwała Rada Gminy w K. obowiązywała. Istotne jest czy ustalenia planu miejscowego obowiązywały na dzień rozstrzygania przez organ administracji publicznej, a taka sytuacja, jak wskazano wyżej, nie miała miejsca.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia przez organy substancji groźnych dla zdrowia jakie powstaną w toku realizacji inwestycji zauważyć należy, iż w uzasadnieniach obu decyzji organy szeroko omówiły rezultat analizy emisji gazów i pyłów przedstawiony w raporcie oddziaływania na środowisko. Z ustaleń tych wynika, że emisja ta z jednym wyjątkiem nie będzie przekraczała dopuszczalnych wartości, i nie będzie negatywnie oddziaływała na sąsiadujące z inwestycją nieruchomości. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, iż kwestia ta nie była badana przez organy w oparciu o dokumentację (raport) zawierającą specjalistyczną wiedzę. Zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, iż podważanie treści raportu nie może opierać się na przypuszczeniach strony skarżącej - nieopartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych lub hipotetycznym wystąpieniu ewentualnych przyszłych zagrożeń (uciążliwości) dla środowiska. Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu (por. wyroki NSA z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 383/08 oraz z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. II OSK 602/14 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wskazano wcześniej raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna moc dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań środowiskowych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autor raportu, których wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora. W rozpoznawanej sprawie takiego kontrraportu, a nawet kontropinii specjalistycznej dotyczącej emisji gazów i pyłów, nie przedłożono. Stąd też zarzuty te należy uznać za nieuzasadnione.

Dodatkowo zaznaczy należy, iż przepisy regulują kwestię dopuszczalnych poziomów emisji do powierza gazów (substancji lotnych) takich jak amoniak czy siarkowodór (patrz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu – Dz. U. z 2010, nr 16, poz. 87), które mogą być przyczyną uciążliwego zapachu. Jednak sam zapach czy też odór jest cechą trudno mierzalną. W aktualnie obowiązującym stanie prawnym zapachy, pomimo że mogą być uciążliwe, nie mogą być badane na gruncie prawa pozytywnego, gdyż w polskim systemie prawnym (odmiennie niż na przykład w Niemczech czy Czechach) nie obowiązują normy prawne, które służyłby ograniczeniu uciążliwości zapachowej inwestycji i odnosiły się bezpośrednio do zapachów. W aktualnym stanie oprawnym nie można zatem określić władczo, w drodze rozstrzygnięcia administracyjnego, o oddziaływaniu inwestycji na środowisko w zakresie uciążliwości zapachowych (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2013r., sygn. akt II OSK 1620/12 oraz z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 253/13 dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy powinien zastosować się do oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w niniejszej sprawie i uzupełnić postępowania dowodowe w szczególności poprzez wezwanie inwestora do uzupełnienie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko o przedstawienie racjonalnego wariantu alternatywnego planowanej inwestycji (art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku) oraz o opis krajobrazu w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane (art. 66 ust. 1 pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Organ powinien także odnieść się do zaleceń zawartych w raporcie dotyczących monitoringu emisji hałasu i gazów oraz pyłów na etapie eksploatacji przedsięwzięcia i rozważyć nałożenie na inwestora nakazu przeprowadzenia w tym zakresie stosownego monitoringu porealizacyjnego (art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku).

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718).

O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 tej samej ustawy.