Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 802/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 802/14 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 26 maja 2015 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia NSA Henryk Ożóg, , Sędziowie:, Sędzia NSA Julia Szczygielska, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (sprawozdawca), , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r., sprawy ze skargi A. B., na decyzję W. Przedsiębiorstwa Hala [...] sp. z o.o. we W., z dnia [...] września 2014 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udzielenia informacji, , uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...];, nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji;, zasądza od W. Przedsiębiorstwa Hala [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. na rzecz skarżącego A. B. kwotę 200 (słownie: dwieście), złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego., , ,


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 17 ust. 2 w związku z art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2001 r., nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej ustawa), W. P. H. L. Spółka z o.o. we W. - po rozpatrzeniu wniosku A. B. (dalej wnioskodawca, skarżący) o ponowne rozpoznanie sprawy utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w części dotyczącej żądania udostępnienia pełnej treści umowy koncesji na roboty budowlane dla zamówienia: "Budowa parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego wraz z częścią naziemną w poziomie terenu, niezbędną infrastrukturą na terenie Z.H.S. we W." z dnia 23 kwietnia 2012 r. zawartej pomiędzy WP H. L. Sp. z o.o. oraz B. P.W. Spółka. z o.o.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 20 sierpnia 2014 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w postaci pełnej treści umowy koncesyjnej na roboty budowlane dla zamówienia "Budowa parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego wraz z częścią naziemną w poziomie terenu, niezbędną infrastrukturą na terenie Z. H. S. we W." z dnia 23 kwietnia 2012 r.

Wskazano, że Spółka przekazała wnioskodawcy w dniu 20 sierpnia 2014 r. w formie pisemnej kopię umowy z dnia 23 kwietnia 2012 r. (zawartej w wyniku przeprowadzenia postępowania o zawarcie umowy koncesji [...], dalej: Umowa), nie zawierającą zapisów niepodlegających ujawnieniu, stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa Koncesjonariusza lub objętych prawami autorskimi Koncesjonariusza lub firmy kancelarii doradczej, z której koncesjonariusz korzystał.

Odmowę udostępnienia wnioskowanej umowy w pełnym zakresie, Spółka uzasadniła tym, że umowa zawiera zapisy nie podlegające ujawnieniu, ponieważ stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa ,Koncesjonariusza, a także objęte są prawami autorskimi Koncesjonariusza lub firmy kancelarii doradczej, z której Koncesjonariusz korzystał. W takim przypadku prawo do udzielenia informacji publicznej ulega ograniczeniu zgodnie z zapisem ujętym w art. 5 ustawy.

Dalej podano, że Spółka podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i tym samym ponownie odmawia udostępnienia umowy w następującym zakresie:

§ 4 umowy,

§ 5 ust. 2-4 oraz ust. 6- 8 umowy,

§ 6 umowy,

§ 7 umowy,

§ 8 umowy,

§ 9 ust. 1, 3, 6-10 umowy,

§ 91 umowy,

§ 92 umowy,

§ 11 ust. 3-4 umowy,

§ 14 ust. 3, ust. 7, ust. 8 zdanie drugie, ust. 13 umowy,

§ 141 ust. 2-3 umowy,

§ 17 ust. 1 umowy,

§ 18 ust. 1 umowy,

§ 181 umowy,

§ 20 ust. 2 umowy,

§ 21 umowy,

§ 22 ust. 3-4 umowy,

§ 23 umowy,

§ 25 umowy,

§ 26 umowy w części: szczegółowych postanowień dotyczących skutków wystąpienia siły wyższej, z wyłączeniem postanowienia, w myśl którego jeśli do rozwiązania Umowy dojdzie wskutek utrzymującego się działania siły wyższej, uniemożliwiającego w istotnym zakresie należyte wykonywanie Umowy w całości lub w części przez którąkolwiek ze stron wówczas strony dokonają odpowiedniego wzajemnego rozliczenia,

§ 28 ust. 1 pkt (XII), ust. 2 pkt (I), (II), (IV), ust. 3 oraz ust. 4 umowy,

Załącznik nr 1 do umowy (warunki uzyskania ubezpieczeń majątkowych),

Załącznik nr 4 do umowy,

Załącznik nr 5 do umowy,

Załącznik nr 7 do umowy,

Załącznik nr 13 do umowy,

Załącznik nr 15 do umowy,

Załącznik nr 16 do umowy

- z tego względu, że umowa w tej części zawiera zapisy nie podlegające ujawnieniu, stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa Koncesjonariusza, opisujące strukturę komercyjną przedsięwzięcia budowy i eksploatacji parkingu podziemnego, które stanowią know-how Koncesjonariusza i zostały zawarte w koncepcji Koncesjonariusza i dotyczą sposobu ukształtowania praw oraz obowiązków stron w sposób umożliwiający pozyskanie finansowania dla projektu. Wskazał, że w szczególności cała koncepcja organizacyjno - finansowa przedsięwzięcia koncesyjnego (model finansowy) została opracowana i przedstawiona przez Koncesjonariusza w toku negocjacji prowadzonych w trybie ustawy o koncesji na roboty budowlane lub usługi. Nadto, wszelkie informacje finansowe, w tym co do przychodowości parkingu, założeń rozliczeń z bankami, zabezpieczenia finansowego, podziału ryzyka pomiędzy stronami umowy, a także nieujawnione przez Spółkę informacje komercyjne, stanowią element całościowej koncepcji Koncesjonariusza opisującej model pozyskiwania finansowania i realizacji przedsięwzięcia budowy i zarządzania parkingiem podziemnym przy Hali Stulecia we Wrocławiu. W takim przypadku prawo do udzielenia informacji publicznej ulega ograniczeniu zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy. Dodano, że w wyroku z dnia 3 października 2000 r., sygn. I CKN 304/00 Sąd Najwyższy wskazał, iż ustawodawca w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. (ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji z dnia 16 kwietnia 1993 r.) zawarł legalną definicję "tajemnicy przedsiębiorstwa". Według tego przepisu, za taką tajemnicę może być uznana określona informacja (wiadomość), jeżeli spełnia łącznie trzy warunki ma charakter techniczny, technologiczny, handlowy lub organizacyjny przedsiębiorstwa, nie została ujawniona do wiadomości publicznej, a także podjęto w stosunku do niej niezbędne działania w celu zachowania poufności. Ponadto Sąd wskazał, że tajemnicą nie są objęte informacje, które zostały wykorzystane, bo przedsiębiorca nie podjął działań niezbędnych do zachowania poufności (tajemnicy), albo które są dostępne w zwykły sposób, czyli ogólnie dostępne.

Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie nieudostępnione informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, które łącznie spełniają przesłanki wskazane w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tj. 1) są nieujawnione do wiadomości publicznej, 2) posiadają wartość gospodarczą, 3) przedsiębiorca podjął co do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Co istotne, wnioskowane informacje - niewątpliwie posiadające wartość gospodarczą - nie zostały ujawnione, a zarówno koncesjodawca, jak i koncesjonariusz podjęli działania dla zachowania informacji w poufności.

Wskazano, że wprawdzie struktura właścicielska sytuuje Spółkę jako podmiot publiczny (97,57 % udziałów w Spółce posiada Gmina W.), jednak struktura finansowania bieżącej działalności Spółki wyraźnie wskazuje na fakt, że prowadzona przez Spółkę działalność gospodarcza na rynku profesjonalnych organizatorów wydarzeń o charakterze konferencyjno - kongresowym, stanowi istotny element stabilizujący budżet Spółki. Podkreślono, że Spółka jako podmiot zarządzający kompleksem H.S., w ramach uzyskanych środków finansowych utrzymuje zabytkowy obiekt H. S. w należytym stanie, jak również ponosi koszty związane z nieodpłatnym udostępnieniem mieszkańcom przestrzeni publicznej wokół tego budynku. Podano, że w tym kontekście należy zwrócić szczególną uwagę na istotę sfery działalności gospodarczej w globalnym rachunku ekonomicznym Spółki. Wypracowane bowiem środki w ramach działalności gospodarczej są w istocie refinansowane w sam kompleks H. S., nie powodując przy tym konieczności ponoszenia kosztów utrzymania obiektu wyłącznie ze środków wnoszonych przez Gminę W. jako wspólnika Spółki. Sytuacja ta powoduje, że sfera działalności gospodarczej Spółki, i uzyskiwane z niej przychody muszą podlegać ochronie, bowiem w tej części działalność Spółki nie odbiega od działalności prowadzonej przez podmioty komercyjne i podlega tym samym prawom rynku. W związku z tym występuje również konieczność podejmowania przez Spółkę działań zmierzających do ochrony jej interesów, w tym w szczególności nieujawniania tajemnicy przedsiębiorstwa, w granicach przewidzianych przepisami prawa.

Ponadto wskazano, że koncesjonariusz w piśmie skierowanym do Spółki podał, że wnioskowane informacje zawarte w umowie traktuje jako objęte tajemnicą przedsiębiorstwa (a także wskazał na zapisy objęte prawami autorskimi koncesjonariusza lub firmy kancelarii doradczej, z której korzystał) i nie wyraża zgody na ich upublicznienie (pismo B. P. W. Sp. z o.o. z dnia 18 kwietnia 2012 r.).

Podkreślono, powołując się na literaturę oraz wyrok TK z dnia 16 września 2002 r., sygn. K 38/01 (OTK-A 2002, nr 5, poz. 59), że szczególnej ochronie podlegają informacje dotyczące podmiotów indywidualnych (fizycznych i prawnych) w zakresie, w jakim dotyczą ich prywatności lub tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 ustawy) Przyznanie obywatelom prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej nie oznacza jego absolutyzacji. Z art. 61 ust. 3 wynika, że nie w każdym przypadku musi zostać udzielona informacja oraz że może być udzielona w niepełnym zakresie. Dopuszczalne jest jej ograniczenie, gdy prawo do uzyskiwania informacji wejdzie w kolizje z innymi zasadami i dobrami chronionymi konstytucyjnie i ustawowo. Ustrojodawca zaliczył do nich dobra mające swoje ugruntowane znaczenie w prawie konstytucyjnym: ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego i bezpieczeństwa. Uwzględnione zostały przesłanki określone w art. 31 ust. 3, ale nie wszystkie. Nie oznacza to jednak - biorąc pod uwagę wykładnię systemową - wyłączenia pozostałych przesłanek wskazanych w art. 31 ust. 3. Wszystkie ograniczenia muszą być jednak ustanawiane bądź bezpośrednio w Konstytucji, bądź na jej podstawie w ustawach lub w regulaminach parlamentarnych [...]. Katalog przesłanek ograniczeń przewidziany w Konstytucji podlega konkretyzacji i rozwinięciu przez ustawodawcę. Skoro (...) ustawy zwykłe mogą nawet w zakresie wskazanym w art. 61 ust. 3 Konstytucji, zawęzić zakres określonego bezpośrednio w Konstytucji prawa do informacji publicznej, to oznacza to, że współwyznaczają one zakres tego prawa.

Wskazano, że będąc w posiadaniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, Spółka obowiązana jest odmówić jej udzielenia na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy.

Podano, że Spółka odmawia ponownie udostępnienia umowy w następującym zakresie:

1) § 1 ust. 1 umowy w zakresie definicji pojęć: I Indeksacja, II Miejska Polityka Parkowania, III. Okres Ekwiwalentny, iv. Podstawowy Okres Rozliczeniowy, V. Polecenie Zmiany, VI Przychód Bazowy, VII Przychód Rzeczywisty, viii. Siła wyższa, IX. Umowa o finansowanie, X Umowa wsparcia Projektu, XI. Umowa wsparcia Finansowego Projektu, xii. Uprawniony Akcjonariusz/Udziałowiec, XIII Wina Istotna, XIV Wina Nieistotna, XV Wymóg Prawa, XVI. Zdarzenie Odszkodowawcze, XVII. Zezwolenia, XVIII Zobowiązania do zapłaty.

§ 2 ust. 2 umowy,

§ 4 umowy,

§ 5 ust. 2-4 oraz ust. 6- 8 umowy,

§ 6 umowy,

§ 7 umowy,

§ 8 umowy,

§ 9 ust. 1, 3, 6-10 umowy,

§ 91 umowy,

§ 92 umowy,

11) § 11 ust. 3-4 umowy,

§ 111 umowy,

§ 12 ust. 1-2 umowy

§ 14 ust. 3, ust. 7, ust. 8 zdanie drugie, ust. 13, ust. 14 umowy,

§ 141 umowy,

§ 17 ust. 1 umowy,

§ 18 ust. 1 umowy,

§ 181 Umowy,

§ 20 ust. 2 Umowy,

§ 21 umowy,

§ 22 umowy,

§ 23 umowy,

§ 25 umowy,

§ 26 umowy w części: szczegółowych postanowień dotyczących skutków wystąpienia Siły wyższej, z wyłączeniem postanowienia, w myśl którego jeśli do rozwiązania umowy dojdzie wskutek utrzymującego się działania Siły wyższej, uniemożliwiającego w istotnym zakresie należyte wykonywanie umowy w całości lub w części przez którąkolwiek ze stron wówczas strony dokonają odpowiedniego wzajemnego rozliczenia,

§ 28 ust. 1 pkt (XII), ust. 2 pkt (I), (II), (IV), ust. 3 oraz ust. 4 umowy,

Załącznik nr 1 do Umowy (warunki uzyskania ubezpieczeń majątkowych),

Załącznik nr 4 do umowy,

Załącznik nr 5 do umowy,

Załącznik nr 7 do umowy,

Załącznik nr 13 do umowy,

Załącznik nr 15 do umowy,

Załącznik nr 16 do umowy,

- bowiem postanowienia te objęte są prawami autorskimi koncesjonariusza lub firmy kancelarii doradczej, z której usług korzystał. Spółka wskazała, że umowa w części postanowień wskazanych w pkt 1 - 32 niniejszej decyzji jest autorską koncepcją koncesjonariusza będącego utwórem podlegający ochronie na podstawie przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tj. Dz. U. z 2006 r., nr 90, poz. 631 ze zm.). Stanowiły one wkład twórczy w prowadzone negocjacje. Koncesjonariusz nie przeniósł na Spółkę autorskich praw majątkowych do korzystania z tych zapisów celem udostępnienia podmiotom trzecim, nie została też udzielona żadna licencja w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe, uprawnienie koncesjodawcy do rozporządzania umową koncesyjną w pełnym jej brzmieniu nie obejmuje udostępnienia jej podmiotom trzecim, w tym również na wniosek złożony w trybie określonym ustawą o dostępie do informacji publicznej. Ponadto zwrócono uwagę na opracowanie poświęcone problematyce: Prawa autorskie a dostęp do informacji publicznej", autorstwa Tomasza Koellnera (KWARTALNIK PRAWA PRYWATNEGO Rok XXI:2012,z.3), w którym autor wskazał m.in., że: "Objęcie informacji publicznej ochroną prawa autorskiego nie mieści się w zakresie żadnej z przesłanek uzasadniających odmowę udostępnienia informacji publicznej zawartych w art. 5 ust. 2 ustawy. Taki stan rzeczy zasługuje na aprobatę. Jednocześnie jednak ustawodawca nie przewidział w prawie polskim odpowiedniej licencji ustawowej, która mogłaby stanowić podstawę udostępnienia informacji publicznej. Wydaje się, że największe komplikacje wynikać mogą obecnie z odmowy następczego udzielenia przez twórcę licencji na żądanie organu administracji. Jest to sytuacja prawdopodobna, gdyż interes twórcy może w pewnych przypadkach przemawiać przeciwko rozpowszechnianiu przekazanych organowi dokumentów. Instrumentem, który pozwoliłby na eliminacją tego ryzyka, mogłaby być odpowiednia licencja przymusowa - obecnie jednak - brak jakichkolwiek podstaw normatywnych do jej rekonstruowania. Z perspektywy organu zobowiązanego może prowadzić to do uniemożliwienia realizacji zasady legalizmu. Co znacznie istotniejsze, może to również skutkować niemożnością uzyskania informacji publicznej, a co najmniej prowadzić do znacznych opóźnień w jej udzieleniu. Zagadnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, w tym ograniczeń wynikających z praw wyłącznych, powinno zostać poddane szerokiej debacie publicznej."

Podobne stanowisko zostało wyrażone w Ekspertyzie Prawnej pt. "Rozwiązania mogące stanowić podstawę do zmian przepisów regulujących zasady dostępu do informacji publicznej i jej ponownego wykorzystywania" z dnia 19 lipca 2013 r. sporządzonej w Instytucie Nauk Prawnych PAN przez zespół wykonawców w składzie: prof. PAN dr hab. Anna Młynarska-Sobaczewska, prof. KUL dr hab. Paweł Fajgielski, dr Agnieszka Piskorz-Ryń oraz dr Grzegorz Sibiga, na zlecenie Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji, w której autorzy wskazali jako jedną z najważniejszych postulowanych zmian: "wprowadzenie nowego podejścia do ograniczeń dostępu do informacji publicznej, opartych na teście szkody (dla wartości chronionych) oraz na teście ważenia interesów wykonywanych w szczególności przez niezależny organ ds. dostępu do informacji publicznej działający jako organ kontroli instancyjnej", wskazując, że do przesłanek chroniących interes prywatny zaliczają się sytuacje, gdy: "przedmiotem ujawnienia są informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli przedsiębiorca złożył zastrzeżenie o ich nieujawnianiu" oraz sposób i forma ujawnienia informacji narusza prawa autorskie przysługujące osobom trzecim; jeżeli istnieje taka możliwość organ określi wnioskodawcy sposób i formę ujawnienia informacji, który nie naruszy tych praw, a dopiero w przypadkach niezaakceptowania przez wnioskodawcę, odmówi udostępnienia informacji.

W ostatniej z przesłanek celem działania podmiotu zobowiązanego jest ujawnienie informacji publicznej stanowiącej utwór, ale w sposób nie naruszający praw autorskich osób trzecich (o ile takie prawa podmiotowi trzeciemu do utworu przysługują). Chodzi o sytuacje, gdy podmiot zobowiązany jest uprawniony jedynie do ograniczonego eksploatowania utworu. Odmowa następuje dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie zaakceptuje sposobu i formy udostępnienia, który nie naruszy praw autorskich osób trzecich. W zakresie omawianej przesłanki nie będzie stosowany test ważenia..

Wskazano, że Spółka nie może w tej sytuacji udostępnić pełnego tekstu umowy koncesyjnej z uwagi na objęcie tych zapisów tajemnicą przedsiębiorstwa koncesjonariusza, jak i z uwagi na ochronę dzieła, która wynika z prawa autorskiego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o:

1) zobowiązanie Spółki do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi,

2) ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie,

3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a,

4) zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 25 listopada 2014 skarżący powtórzył swoje żądania zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem., jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 tej samej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną

W ocenie Sądu skarga jest zasadna.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112 poz. 1198 ze. zm., dalej jako u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 "Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie". Jak stanowi art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, bez konieczności wykazywania interesu prawnego czy faktycznego, z zastrzeżeniem ograniczeń wskazanych w art. 5 tej ustawy (o których będzie mowa niżej). Pojęcie "informacji publicznej" nie zostało prawnie zdefiniowane, jednak art. 6 u.d.i.p. wskazuje, na zasadzie przykładowego wyliczenia, jakie informacje mieszczą się w tym pojęciu. W szczególności, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że "informacją publiczną" jest - co do zasady - każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne lub inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem publicznym, a także wiadomość, która nie została wytworzona przez sam podmiot publiczny, lecz odnosząca się do takiego podmiotu (zob. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13 wraz z cyt. tam orzecznictwem).

Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych interpretacja zakresu przedmiotowego prawa do informacji publicznej jest wynikiem prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosowanie tej ustawy powinno bowiem uwzględniać cel i treść art. 61 Konstytucji RP.

Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.

Nie budzi wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania u.d.i.p. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o udostepnienie informacji dotyczy bowiem umowy koncesyjnej na roboty budowlane dla zamówienia pn.: "Budowa parkingu podziemnego dwukondygnacyjnego wraz z częścią naziemną w poziomie terenu, niezbędną infrastrukturą na terenie Zespołu H. S. we W." z dnia 23 kwietnia 2012 r., której stroną jest Spółka. Struktura właścicielska Spółki sytuuje ją jako podmiot publiczny z tego względu, że 97,57 % udziałów w Spółce posiada Gmina W.. Niesporne jest, że Spółka ta jest w posiadaniu umowy, której wniosek dotyczy, a żądana informacja jest informacją publiczną. Powyższego faktu nie kwestionują też strony niniejszego postępowania.

Sporna natomiast jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej w postaci pełnej treści ww. umowy koncesyjnej na roboty budowlane. Umowa została bowiem udostępniona w formie zanonimizowanej. Udostępnienia części postanowień umownych odmówiono zaskarżoną decyzją z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

W niniejszej sprawie Spółka odmawiając udostępnienia wnioskodawcy informacji, powołała się na tajemnicę przedsiębiorcy – koncesjonariusza oraz prawa autorskie koncesjonariusza lub firmy kancelarii doradczej, z której usług korzystał.

Zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (j.t. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.), dalej: u.z.n.k., przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Z powyższego przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 11 u.z.n.k., to jest stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) braku ujawnienia, b) posiadania wartości gospodarczej, c) podjęcia w stosunku do niej przez przedsiębiorcę niezbędnych działań w celu zachowania ich poufności.

W wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie przepisu art. 11 ust. 4 u.z.n.k., musi zostać spełniona zarówno przesłanka formalna, jak też materialna. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, iż przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji. Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To na nim spoczywa bowiem, w razie sporu, ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Ponadto (...) musi zostać spełniona przesłanka materialna tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa." (LEX nr 1456979).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że koncesjonariusz podjął takie działania albowiem w skierowanym do Spółki piśmie z dnia 18 kwietnia 2012 r. wskazał wyraźnie, że wnioskowane informacje zawarte w umowie traktuje jako objęte tajemnicą przedsiębiorstwa.

Odnosząc się do powyższego zastrzeżenia wskazać należy, że co do zasady, informacja o majątku, którym dysponują zarówno władze publiczne, jak i podmioty realizujące zadania publiczne, podlega udostępnieniu stronie zainteresowanej, zaś kontrahenci zwieranych przez te podmioty umów muszą liczyć się z tym, że korzystanie ze środków publicznych w ramach tychże umów (w jakikolwiek sposób lub formie) podlegać może także społecznej kontroli, wykonywanej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, i że dane tych kontrahentów nie będą korzystać z ochrony. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt CSK 190/12, publ. OSNC 2013, nr 5, poz. 63). Ponadto należy mieć na względzie, że Spółka dysponuje majątkiem publicznym i wykonuje także zadanie publiczne. Jeżeli zatem umowy zawarte przez podmiot dysponujący majątkiem publicznym i wykonujący także zadanie publiczne dotyczą sposobu gospodarowania tym majątkiem, zasada transparentności i przejrzystości gospodarowania majątkiem publicznym, przy braku przesłanek wyłączających, uzasadnia uwzględnienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej sposobu gospodarowania majątkiem publicznym. W sytuacji odmowy udostępnienia informacji w powyższym względzie istotną rolę spełnia uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji z powodu ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Jakkolwiek przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej gwarantują ochronę danych stanowiących np. tajemnicę przedsiębiorcy i zezwalają na odmowę udostępnienia określonych informacji, jeżeli ich upublicznienie mogłoby spowodować naruszenie tajemnicy ustawowo chronionej, to jednak jej istnienie w konkretnym przypadku musi być niewątpliwe, by mogło uzasadniać odmowę. Ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną (art. 5 u.d.i.p.) ma bowiem charakter wyjątku od zasady."

Przesłanki przemawiające za nieudzieleniem informacji publicznej ze wskazanej przyczyny muszą być rzeczywiste i precyzyjnie określone.

W wyżej wymienionym wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Opierając decyzję na art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j.: Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503 ze zm.), konieczne jest więc wykazanie, że dane zawarte w umowie nie mogą zostać udostępnione ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy. W innym przypadku, tajemnicą przedsiębiorstwa byłoby wszystko, co arbitralnie przedsiębiorca za nią uzna, także w drodze czynności kwalifikowanych (np. poprzez zamieszczenie odpowiedniej klauzuli w umowie, bądź poprzez wyrażenie zastrzeżenia w złożonym oświadczeniu). Co więcej, mając na uwadze konstytucyjną rangę dostępności do informacji publicznej, nie każda tajemnica przedsiębiorcy będzie uzasadniać odmowę jej udostępnienia. Znaczenie danej tajemnicy musi być bowiem proporcjonalnie większe, niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji publicznej. Ograniczenia wolności gospodarczej i kryteria ważenia kolidujących ze sobą wartości podlegają ocenie z punktu widzenia mechanizmu proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Określając bowiem konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzega potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności)."

W niniejszej sprawie uzasadnienia podjętych rozstrzygnięć nie wskazują na przeprowadzenie przez Spółkę rzeczywistego testu proporcjonalności między potrzebą ochrony tajemnicy przedsiębiorcy a obywatelskim prawem do informacji, z którego to testu wynikałoby, że utajnione postanowienia umowy koncesji na roboty budowlane zawartej przez Spółkę z B. P. W. Spółka z o.o. zawierają informacje tworzące sferę tajemnicy przedsiębiorcy i konieczność jej ochrony jest proporcjonalnie większa, niż racje przemawiające za jej udostępnieniem.

W wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że tajemnica przedsiębiorcy, jak każda ustawowo chroniona tajemnica, ma charakter obiektywny. Dla przedsiębiorcy wszystko, co wiąże się z jego funkcjonowaniem, może mieć wartość gospodarczą. Jednakże nie wszystko stanowić będzie tajemnicę przedsiębiorcy. W motywach decyzji powinno być więc wyjaśnione, na czym polega tajemnica przedsiębiorcy w przypadku zawartej umowy koncesji na roboty budowlane. W powyższym wyroku Sąd ten wskazał, że tajemnica przedsiębiorcy nie jest wartością autoteliczną, ma wszak chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej przez niego działalności wywołać udzielenie określonych informacji publicznych, żądanych w trybie ustawy o dostępie do nich. Muszą one zatem obiektywnie zaistnieć.

Ponadto warunkiem koniecznym do uznania istnienia tajemnicy przedsiębiorcy jest wskazanie konkretnych, posiadających wartość gospodarczą należących do niego informacji, które mają korzystać z poufności Por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt II SA/Go 519/14 (LEX nr 1513360), wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 50/14 (LEX nr 1479575).

Tego jednak w sprawie w ocenie Sądu nie wykazano, co narusza wymogi wywodzonej z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasady proporcjonalności. Uzasadniając odmowną decyzję w tej części z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa, Spółka podała, że postanowienia umowy w tej części opisują strukturę komercyjną przedsięwzięcia budowy i eksploatacji parkingu podziemnego, które stanowią know-how koncesjonariusza oraz zostały zawarte w koncepcji koncesjonariusza i dotyczą sposobu ukształtowania praw i obowiązków stron w sposób umożliwiający pozyskanie finansowania dla projektu. Wskazano, że w szczególności cała koncepcja organizacyjno - finansowa przedsięwzięcia koncesyjnego (model finansowy) została opracowana i przedstawiona przez Koncesjonariusza w toku negocjacji prowadzonych w trybie ustawy o koncesji na roboty budowlane lub usługi. Nadto, wszelkie informacje finansowe, w tym co do przychodowości parkingu, założeń rozliczeń z bankami, zabezpieczenia finansowego, podziału ryzyka pomiędzy stronami umowy, a także nieujawnione przez Spółkę informacje komercyjne, stanowią element całościowej koncepcji koncesjonariusza opisującej model pozyskiwania finansowania i realizacji przedsięwzięcia budowy i zarządzania parkingiem podziemnym przy H. S. we W.. Powyższe uzasadnia w ocenie Spółki ograniczenie prawa do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Analiza postanowień umownych, których udostępnienia odmówiono z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa wskazuje, że dotyczą one różnych kwestii związanych z zawartą umową, w tym m.in. regulują wzajemne prawa i obowiązki stron tej umowy oraz sposób finansowania i eksploatacji parkingu, co do których z obiektywnego punktu widzenia trudno przyjąć, że ich ujawnienie będzie stanowiło czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 3 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.z.n.k. Ogólne odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wymienionych w 27 punktach postanowień umownych mających stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, bez przeprowadzenia testu proporcjonalności i wykazania w sposób przekonujący, że konstytucyjna zasada dostępu do informacji publicznej oraz zasada transparentności i przejrzystości gospodarowania mieniem publicznym winna doznać ograniczenia z powodu ustawowo chronionej tajemnicy przedsiębiorstwa koncesjonariusza powoduje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a, którego przepisy, na podstawie art. 16 ust. 2 u.d.i.p., mają zastosowanie do decyzji, o których mowa w ust. 1 tego przepisu prawa.

W powołanym wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Biorąc pod uwagę, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna, co wynika z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), zasadą jest, że informacja o majątku, którym dysponują władze publiczne oraz podmioty realizujące w imieniu tych władz zadania publiczne, podlega udostępnieniu podmiotowi zainteresowanemu. Również art. 35 ww. ustawy o finansach publicznych to potwierdza, stanowiąc, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes Państwa."

W niniejszej sprawie powyższych argumentów zabrakło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W świetle cyt. art. 35 ww. ustawy o finansach publicznych, Spółka jest zdaniem Sądu "innym podmiotem" gospodarującym środkami publicznymi. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazano, by środki te nie zostały wydatkowane w ramach zawartej z innym przedsiębiorcą umowy koncesji na roboty budowalne, jak również, by postanowienia umowne, których jawność wyłączono, w żadnym przypadku nie miały wpływu na gospodarowanie mieniem publicznym pozostającym w dyspozycji Spółki. Stwierdzić należy, że 97,57 % udziałów w Spółce posiada Gmina W., która będąc jednostką sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 2 ww. ustawy o finansach publicznych), gospodaruje środkami publicznymi, uzyskując przychody m.in. z prowadzonej przez nią działalności, wykonywanej m. in w formie organizacyjnej spółek prawa handlowego (art. 5 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy o finansach publicznych).

Z tej racji w ocenie Sądu nie są przekonywujące powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty mające uzasadniać konieczność podjęcia przez Spółkę działań zmierzających do ochrony jej interesów postrzeganych przez nią jako tajemnica przedsiębiorstwa.

Wskazać należy, że w wyrokach z dnia 31 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 267/14 i z dnia 3 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 564/14 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie jest możliwe wyłączenie jawności umowy pożyczki, zważywszy że za niezastrzeżone uważa się klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych. Pogląd ten został także podzielony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej powołanym wyroku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 759/14. W niniejszej sprawie nie wykazano, by będąca przedmiotem żądania skarżącego umowa koncesji na roboty budowlane nie dotyczyła gospodarowania majątkiem publicznym, nie angażowała w żaden sposób tego majątku i nie miała wpływu na gospodarowanie tym majątkiem.

Spółka w swych rozstrzygnięciach dotyczących odmowy udostępnienia części umowy z powodu tajemnicy przedsiębiorstwa nie wykazała także, by powoływaną tajemnicę przedsiębiorstwa uzasadniał istotny interes publiczny lub ważny interes Państwa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano się wprawdzie na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 września 2002 r., sygn. akt K 38/01, jednakże wyrażonego w nim stanowiska w żaden sposób nie odniesiono do stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Z tej racji odmowa udostępnienia postanowień umowy z powołaniem się na określoną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. tajemnicę przedsiębiorstwa, nie jest w ocenie Sądu należycie uzasadniona i przekonująca, który to element decyzji ma także istotne znaczenie z punktu widzenia zasady zaufania ustanowionej w art. 8 k.p.a., a także – co już wyżej wykazano - nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a, którego przepisy, na podstawie art. 16 ust. 2 u.d.i.p., mają zastosowanie do decyzji, o których mowa w ust. 1 tego przepisu prawa.

Zważyć należy, że zaskarżoną decyzją odmówiono także udostępnienia części postanowień omawianej umowy z powołaniem się na prawa autorskie koncesjonariusza lub firmy doradczej, z której usług korzystał. Dodać należy, że odmówiono w tej części udostępnienia informacji co do postanowień umownych wymienionych w punktach od 1 do 32 z powołaniem się na prawa autorskie koncesjonariusza lub firmy doradczej, z której usług korzystał, przy czym odmowa udostępnienia umowy z tej przyczyny w znacznej części dotyczy postanowień umownych, których udostępnienia odmówiono także w pierwszej części decyzji z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorstwa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Pomimo to, jak wskazano już w uzasadnieniu decyzji z powołaniem się na literaturę, objęcie informacji publicznej ochroną prawa autorskiego nie mieści się w zakresie żadnej z przesłanek uzasadniających odmowę udostępnienia informacji publicznej zawartych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W ocenie Sądu, Spółka odmawiając udostępnienia treści umowy koncesji na roboty budowlane w części określonej punktami od 1 do 32 (druga część decyzji), nie może w tej sytuacji, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, skutecznie powoływać się na ochronę praw autorskich. Gdyby uznać powołany powód uzasadniający odmowę udostępnienia przedmiotowej umowy w tej części za trafny, uznać należałoby, że w tej części umowa nie stanowi informacji publicznej. Nie jest bowiem informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej informacja, która korzysta z ochrony przewidzianej w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Z tych względów odmowę udostępnienia żądanej umowy w tej części, z powołaniem się na ochronę praw autorskich, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej uznać należy za nieuzasadnioną.

Powyższy pogląd przedstawiony został w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2015 r. sygn. IV SA/Wr 39/15, który skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem ww. przepisów prawa, które to naruszenie powodowało konieczność ich uchylenia, co orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o zobowiązanie Spółki do ukarania pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, należy wskazać, że Sąd nie został wyposażony w tego typu kompetencje.

Skarga o wymierzenie grzywny nie jest uzasadniona. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a.", Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Powołany § 1 art. 149 stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Z przytoczonej regulacji nie wynika, aby wystąpiły okoliczności dające podstawę do wymierzenia grzywny.

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien rozpatrzyć wniosek skarżącego o udostępnienie pełnej treści przedmiotowej umowy, mając na względzie to, co powiedziano wyżej odnośnie meritum, a stanowisko swoje w tym względzie uzasadnić zgodnie w wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na jej odmowny charakter (art. 152 p.p.s.a.).

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.