Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 23/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Leszek Tyliński (spr.) Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Znaniecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2011 r. M. M. wystąpiła o określenie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości O. gm. O. polegającego na budowie hali magazynowej do zbierania odpadów innych niż niebezpieczne wraz z częścią socjalno-biurową i placem utwardzonym. Po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z dnia [...] r. znak: [...]) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (pismo z dnia [...] r. znak: [...]) co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zobowiązano wnioskodawcę do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

W dniu 27 lutego 2012 r. wnioskodawca przedłożył raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W dniu 13 kwietnia 2012 r. do Wójta Gminy O. wpłynęło pismo datowane z dnia 1 kwietnia 2012 r. podpisane przez ok. 400 osób wyrażające sprzeciw przeciwko planowanemu przedsięwzięciu.

W wyniku przedłożenia raportu przez organ I instancji Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w B. – zwanemu dalej RDOŚ i Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w T. – zwanemu dalej PPIS, po złożonych przez wnioskodawcę wyjaśnieniach do raportu, uzupełnieniach i uszczegółowieniach, organy te uzgodniły realizację przedsięwzięcia określając warunki tego uzgodnienia.

Wójt Gminy O., decyzją z dnia [...] r. znak: [...] odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Na skutek odwołania złożonego w imieniu wnioskodawcy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. (SKO), uchyliło ww. decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W wyniku skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję SKO, Sąd wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt. II SA/Bd 508/13 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż odmowa wydania decyzji środowiskowej, pomimo pozytywnego stanowiska organu uzgadniającego, wymaga, co najmniej ustalenia i określenia w decyzji warunków zawartych w postanowieniu organu uzgadniającego, z którymi nie zgodził się organ występujący o uzgodnienie, oraz uzasadnienia swojego stanowiska w tym zakresie. Ponadto WSA w Bydgoszczy wskazał na konieczność omówienia w uzasadnieniu decyzji środowiskowej sposobu wzięcia pod uwagę i zakresu uwzględnienia ustaleń raportu o oddziaływaniu spornego przedsięwzięcia na środowisko. W uzasadnieniu wyroku podano również, że oparcie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na wątpliwościach i przypuszczeniach organu, a także poczynienie ustaleń na podstawie informacji zawartych w poszczególnych, jednostkowych dokumentach, bez odniesienia się do całości materiału dowodowego w sprawie i terminu, w którym poszczególne dowody zostały uzyskane, a w szczególności do sporządzonego w sprawie raportu i wydanych przez organy współdziałające (RDOŚ i PPIS) uzgodnień i opinii, narusza w sposób istotny nie tylko przepisy ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm., dalej jako "ustawa"), a także przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Sąd podkreślił, iż decyzja odnośnie środowiskowych uwarunkowań musi być oparta na kompleksowo zgromadzonym i wyjaśnionym materiale dowodowym oraz jednoznacznych ustaleniach organu, znajdujących wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Sąd podzielił także wskazania SKO, co do naruszenia art. 10 § 1 kpa, art. 38 ustawy oraz art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy.

Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Wójt Gminy O. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację ww. przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po opisaniu dotychczasowego przebiegu postępowania, w tym licznych protestów mieszkańców, organ I instancji wskazał swoje zastrzeżenia w zakresie postanowienia RDOŚ z dnia [...] r. Stwierdził, że pkt 2 postanowienia nakazuje monitorować wycieki substancji ropopochodnych powstałych w wyniku awarii sprzętu, a inwestor na rozprawie administracyjnej podał, że awarie nie wystąpią, a jednocześnie, że nie może zapewnić mieszkańców o bezpieczeństwie inwestycji, gdyż nie ma wpływu na tego typu zdarzenia i, że nie jest w stanie zabezpieczyć gruntu przed wyciekami. Ponadto organ wskazał, iż w punktach 2 i 4 postanowienia i powiązanym z nimi punkcie 18 zakreślono te same warunki realizacji przedsięwzięcia, co jest bezcelowe. Wójt podał, iż postanowienie RDOŚ wskazuje na funkcjonowanie przedsięwzięcia w godzinach 6.00-22.00, a "w trakcie postępowania okazało się, że system pracy przewiduje się również w porze nocnej". Wskazał również na sprzeczność postanowienia RDOŚ w punkcie 19, w którym określono sposób postępowania w związku z powstaniem odpadów niebezpiecznych, a przedsięwzięcie ma polegać na zbieraniu odpadów innych niż niebezpieczne. Zauważył, iż punkt 12 postanowienia dotyczy działaniu tylko wewnątrz planowanego obiektu, a "biorąc pod uwagę skalę przedsięwzięcia w trakcie eksploatacji odpady pojawią się również na zewnątrz, co w związku z punktem 14 postanowienia będzie sprzyjać rozwojowi insektów oraz powstawaniu nieładu przestrzennego". Organ I instancji podał również, że szerokość drogi dojazdowej do przedsięwzięcia i transportu samochodów ciężarowych spowoduje możliwość powstania zagrożenia dla innych użytkowników drogi. Dodał, iż "na terenie gminy Obrowo nie funkcjonuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, planowana inwestycja znajdować ma się na terenie gdzie w przyszłości zamieszkiwać może większa liczba osób niż dotychczas". Podsumowując, organ podał, że budowa zamierzonej inwestycji nie przyczyni się do poprawy stanu środowiska nawet przy zastosowaniu prawidłowych rozwiązań technologicznych, technicznych i projektowych, a głównymi elementami potencjalnie negatywnego oddziaływania na środowisko będą odpady i to te zarówno gromadzone - dla których jest przeznaczona inwestycja, jak i te komunalne oraz ścieki, hałas, emisja zanieczyszczeń do powietrza ze środków transportu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik M. M. zarzucając: rażące naruszenie kpa poprzez selektywne przedstawienie stanu faktycznego, pominięcie w wydanym orzeczeniu treści wydanych opinii oraz ignorowanie stanu faktycznego, uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się, co do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz ponowne rozpoznanie sprawy wbrew zaleceniom organu II instancji i WSA.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż stanowisko organu I instancji jest niezgodne z opiniami wydanymi w sprawie i oparte na słowach wyciągniętych z kontekstu, a ponadto, że uniemożliwiono jej możliwość wypowiedzenia, co do całego zebranego w sprawie materiału dowodowego.

SKO decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 80 ust. 1 pkt 1-3 ustawy oraz art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO wskazało, iż w niniejszej sprawie prawidłowo zakwalifikowano planowane przedsięwzięcie do grupy mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ stosownie do § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest m.in. punkt do zbierania i przeładunku złomu. Analiza wniosku inicjującego niniejsze postępowanie niewątpliwie potwierdza, że planowane przedsięwzięcie obejmuje zbieranie i przeładunek złomu. Przeprowadzenia postępowania w spawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga, zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, realizacja przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. W niniejszym postępowaniu obowiązek przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko został stwierdzony w postanowieniu Wójta Gminy O. z dnia [...] r., po uzyskaniu opinii zgodnie z przepisem art. 64 ustawy. SKO wskazało, iż został sporządzony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i stosownie do art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy organ I instancji uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia z RDOŚ w B. - postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] oraz zasięgnął opinii PPIS - opinia z dnia [...] r. znak: [...]. Ponadto SKO wskazało, że kluczowym dowodem w sprawie jest raport o oddziaływaniu na środowisko, a także wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy. Nie mniej jednak, ustawodawca nakazuje również przy wydawaniu decyzji środowiskowej brać pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa (art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy). W niniejszej sprawie zgodnie z dyspozycją art. 33 ustawy organ I instancji w drodze obwieszczenia z dnia 28 marca 2013 r. poinformował o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z wnioskiem i dokumentacją sprawy. Ponadto, stosownie do treści art. 36 ustawy organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną w dniu 27 maja 2014 r.

SKO zauważyło, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymagań zawartych w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a i b ustawy, a argumenty podniesione w odwołaniu są słuszne.

W ocenie SKO o ile w zaskarżonej decyzji organ I instancji podjął próbę wskazania ustaleń postanowienia RDOŚ, z którymi się nie zgadza, o tyle ich uzasadnienie w żaden sposób nie wyczerpuje wymagań stawianych uzasadnieniu odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. SKO nie uznało, że uzasadnieniem takiej odmowy jest wskazanie, iż RDOŚ dwukrotnie podał ten sam warunek realizacji przedsięwzięcia - punkty 2 i 4 postanowienia. SKO wskazało, iż organ I instancji, zgodnie z wnioskiem prowadzi postępowanie dotyczące przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowej do zbierania odpadów innych niż niebezpieczne, a dopiero w decyzji kończącej postępowanie, na skutek warunku zawartego w postanowieniu RDOŚ dotyczącego sposobu postępowania w przypadku pojawienia się odpadów niebezpiecznych, stwierdza, że w postanowieniu istnieje sprzeczność. Zdaniem SKO organ I instancji nie przedstawił, w oparciu o całość zebranego materiału dowodowego, podstawy swoich twierdzeń o gromadzeniu odpadów również na zewnątrz hali czy pracy również w godzinach nocnych. SKO zwróciło uwagę, iż zgodnie z art. 77 § 1 kpa ustalenia faktyczne powinny zostać poczynione w oparciu o całokształt zgromadzonych dowodów, a nie wyłącznie w oparciu o słowa, które padły podczas rozprawy administracyjnej, która, co wynika z protokołu z rozprawy, miała emocjonalny charakter. W przypadku powstania wątpliwości organu, z uwagi na wyjaśnienia pełnomocnika wnioskodawcy podczas rozprawy administracyjnej, powinien on zwrócić się o stosowne wyjaśnienia, zwłaszcza, jeżeli słowa te stoją w sprzeczności z okolicznościami faktycznymi wynikającymi z raportu oddziaływania na środowisko czy uzgodnień i opinii organów. SKO nie wskazało, czy ustalenia poczynione przez organ I instancji są zgodne ze stanem faktycznym, czy ocena dokonana przez ten organ jest prawidłowa, podkreśliło natomiast, że brak należytego uzasadnienia stanowiska w zaskarżonej decyzji powoduje, iż jego weryfikacja jest niemożliwa. Dodatkowo SKO wskazało, iż organ I instancji nie wyjaśnił na podstawie, jakich dowodów poczynił swoje ustalenia.

W ocenie SKO pomimo wskazania przez Sąd w przywoływanym wyroku z dnia 17 lipca 2013 r. wad uzasadnienia poprzedniej, uchylonej decyzji, organ I instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy, ponowił powyższe stwierdzenia. SKO stwierdziło, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ I instancji poczynione przez siebie ustalenia faktyczne i oceny dowodów powinien jednoznacznie odnieść do całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zarówno sporządzonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnień i opinii wydanych w sprawie, jak i wniosków i opinii zgłoszonych w ramach zapewnienia udziału w postępowaniu społeczeństwa. Wszelkie sprzeczności w zebranym materiale powinny zostać w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnione i uzasadnione.

SKO zauważyło, iż pomimo wskazania w uzasadnieniu poprzedniej decyzji SKO z dnia [...] r. znak: [...] na naruszenie art. 10 § 1 kpa polegającego na braku poinformowania stron przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz naruszenie art. 38 ustawy polegający na braku dowodu realizacji przez organ I instancji dyspozycji tego przepisu i podania w trybie obwieszczenia informacji o wydaniu decyzji, organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy po raz kolejny przeprowadził postępowanie z powyższymi uchybieniami.

Zdaniem SKO, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone z naruszeniem powyżej przywołanych przepisów prawa materialnego. Ponadto, postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.

Na powyższą decyzję skarżący D. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 kpa, poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz błędną wykładnię art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 kpa, poprzez błędne przyjęcie, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie z naruszeniem powyższych przepisów. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a."), sprowadza się do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, czy zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 kpa dokonano ustalenia stanu faktycznego, a dokonana ocena tych ustaleń znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z art. 107 kpa, a więc w sposób przekonywujący. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy O. z dnia [...] r. odmawiająca wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację ww. przedsięwzięcia. Po uzyskaniu opinii RDOŚ (postanowienie z dnia [...] r. znak: [...]) oraz PPIS (pismo z dnia [...] r. znak: [...]) co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zobowiązano wnioskodawcę do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

W dniu 27 lutego 2012 r. wnioskodawca przedłożył raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy, jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz zasięga opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedkłada wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to uzgodnień i opinii dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (art. 77 ust. 2 ustawy).

Z powyższego wynika, że przepis art. 77 ust. 1 ustawy wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem, a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne jest, zatem rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W tej materii już wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne wskazując, że uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Należy podkreślić, że postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej; przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06 - LEX nr 340121, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 625/10 - Lex nr 754651, w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 742/07 - Lex nr 489196).

Zdaniem Sądu literalne brzmienie art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy nie pozostawia jednak wątpliwości co do tego, iż zawarty w nim wymóg "uzgodnienia" - czyli osiągnięcie przez organy współdziałające konsensusu dotyczy wyłącznie przypadku wydania decyzji pozytywnej, określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Powyższy wymóg nie dotyczy natomiast decyzji negatywnej. Organ występujący o uzgodnienie powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, a zatem również za warunki przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (K. Gruszecki, Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie (...), Wrocław 2009 r., str. 229 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 października 2010 r., II SA/Po 411/2010).

Oznacza to, iż organ prowadzący postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może przy spełnieniu określonych warunków wydać decyzję negatywną. Musi to jednak szczegółowo uzasadnić odnosząc się do całego zgromadzonego materiału dowodowego w tym w szczególności do raportu i postanowienia organu uzgadniającego.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż organ administracyjny I instancji prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie w sposób niewystarczający uwzględnił ustalenia zawarte w uzgodnieniu RDOŚ i opinii PPIS pomimo iż, winny one być elementem uzasadnienia decyzji środowiskowej. Organ administracyjny wydając decyzję skupił się na negatywnych dla inwestora ustaleniach nie konfrontując ich w żaden sposób z ustaleniami zawartymi w raporcie i postanowieniu RDOŚ.

Ma to tyle istotne znaczenie, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, podlegającym ocenie właściwego organu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2007 r., II OSK 363/06, Nieruchomości 2007, nr 7, s. 15, akceptowany przez K. Gruszeckiego "Ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz" Pressom sp. z o.o. Wrocław 2009 s. 179 uw. 2). Tym samym raport nie jest w istocie opinią biegłego w rozumieniu art. 84 kpa, a jedynie ma status dokumentu prywatnego będącego ekspertyzą rzeczoznawcy, będący w istocie przedstawieniem własnego poglądu przez daną stronę przy zaakcentowaniu, że pogląd ów odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 107- 108; T. Ereciński w: "k.p.c. Komentarz" LexisNexis 2009 t. 1 s. 712 uw. 15, s. 758 uw. 18). Tym niemniej raport sporządzany przez inwestora wchodzi w skład materiału dowodowego sprawy, jest dowodem z dokumentu i jak każdy inny dowód podlega regułom postępowania dowodowego, w tym swobodnej ocenie dowodów zgodnie z art. 80 kpa.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że decyzja organu I instancji zapadła z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa, a także art. 66 ust. 1 ustawy poprzez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie bez wszechstronnej oceny materiału dowodowego, bez wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

Ponadto decyzja organu I instancji nie spełnia wymagań w zakresie kompletności uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynikających z art. 85 ust. 2 ustawy. Organ orzekający I instancji, nie zawarł w uzasadnieniu wydanej decyzji stanowiska z uwzględnieniem wymagań uzasadnienia decyzji wynikającym z art. 85 ust. 2 ustawy. Zatem należy podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt. II SA/Bd 508/13.

Rozpoznając sprawę ponownie organ administracji publicznej I instancji obowiązany, więc będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym przedłożony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza pod kątem spełnienia wymogów z art. 66 ust. 1 ustawy oraz uzasadnić orzeczenie i wyjaśnić wskazane wyżej wątpliwości w sprawie z uwzględnieniem wymagań wynikających z art. 107 § 3 kpa oraz z art. 85 ustawy. Ustawa bardzo rygorystycznie traktuje, bowiem obowiązek uzasadnienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie zawarcie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzasadnienia odpowiadającego art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy, czyni decyzję wadliwą, a naruszenie to ma wpływ na jej treść.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze należy podkreślić, że wciąż aktualne pozostaje stanowisko tut. Sądu wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt. II SA/Bd 508/13.

Biorąc, więc pod uwagę wszystkie wskazane powyżej okoliczności Sąd, uznając, że wydana w sprawie decyzja kasacyjna odpowiada prawu, oraz że żadne zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.