Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 390/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 3, art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędzia WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz Gminy Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] Nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] roku [...] Znak [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości stanowiącej współwłasność B. T. i M. T. oraz Ł. T. i K. M. – T., położonej w Z. przy ul. C. nr [...], w obrębie geodezyjnym [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym działki [...] oraz nieruchomości położonej przy ul. O. nr [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym działki [...] w obrębie [...], stanowiącej własność K. A.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy:

Decyzją z dnia [...] Nr [...], znak [...] Prezydent Miasta Z. zatwierdził projekt podziału powyższych nieruchomości.

Podział nieruchomości został dokonany na wniosek B. i M. T., Ł. T. i K. M. – T., F. i B. B. i K. A.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki dokonania podziału w/w nieruchomości ustalone zostały po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnego z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80 poz. 717) oraz na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2004 nr 261 poz. 2603).

Dla nieruchomości położonej w Z. przy ul. C. nr [...] wydana została decyzja o warunkach zabudowy natomiast dla nieruchomości położonej w Z. przy ul. O. nr [...] nie określono warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Postanowieniem Nr [...] znak [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Z. zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości jako zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i z przepisami odrębnymi.

Jednocześnie stwierdzono, że zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami grunt wydzielony pod drogę publiczną - drogę gminną, z nieruchomości objętej na wniosek właścicieli podziałem, oznaczony na w/w mapie jako działka nr [...], przechodzi na własność Gminy Z. (droga gminna leżąca na terenie Gminy Z.) z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne za odszkodowaniem.

Wskazano, że pismem z dnia [...] znak: [...] Urząd Gminy Z. zaopiniował pozytywnie podział przedmiotowych nieruchomości zgodnie z załączonym wstępnym projektem podziału stwierdzając, że przy podziale należy uwzględnić poszerzenie pasa drogowego ulicy C. - jako publicznej drogi gminnej.

Poinformowano również, że odszkodowanie przysługujące właścicielom dzielonej nieruchomości za grunt przeznaczony pod drogę gminną zostanie ustalone w drodze odrębnego postępowania prowadzonego przez Urząd Gminy Z. w Z.

Powyższa decyzja Prezydenta Miasta Z. stała się ostateczna z dniem [...].

W dniu [...] do Prezydenta Miasta Z. wpłynął wniosek Wójta Gminy Z. o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]. Wniosek został oparty o przesłankę wynikająca z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. i odnosił się do części decyzji, dotyczącej zastosowania przepisu art. 98 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w odniesieniu do Gminy Z.

W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania Wójt Gminy Z. wskazał, że w dniu 28 sierpnia 2008 r. ujawniono fakt niewłaściwego określenia Wójta Gminy Z. jako strony w przedmiotowym postępowaniu.

W wypisie z rejestru gruntów Gminy Z. załączonym do wniosku, droga na której poszerzenie zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] została przeznaczona wydzielana działka nr [...], nie jest drogą gminną lecz drogą powiatową.

W związku z tym, zdaniem Wójta Gminy Z., organem właściwym do przejęcia z mocy prawa na własność działki przeznaczonej na poszerzenie ulicy C. (drogi powiatowej) powinien być Powiat Z. a nie wymieniona w decyzji Prezydenta Miasta Z., Gmina Z.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Z. wznowił postępowanie w sprawie podziału w. w. nieruchomości, a następnie decyzją z dnia [...] Nr [...], odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że w toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Naczelnik Wydziału Drogownictwa Starostwa Powiatowego w Z. w piśmie z dnia [...] nr [...] wyjaśnił, że odcinek drogi oznaczony numerem ewidencyjnym działki [...] z obrębu nr [...], położony na terenie Gminy Z. nigdy nie stanowił drogi powiatowej mimo, że ma taką samą nazwę jak droga powiatowa Nr [...] relacji Z. - R. (ul. D., ul. C) - C. Uchwała Nr [...] i załącznik do uchwały Rady Powiatu Z. z dnia [...] ustaliły przebieg dróg powiatowych i ich długość poprzedzając to opinią wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na terenie których przebiega droga, stosownie do art. 60 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (t. j. Dz. U. Z 2007 r. Nr 19 poz. 119 z późn. zm.). Pod pozycją 72 załącznika do w. w. uchwały widnieje droga powiatowa Nr [...] relacji Z. - R. (ul. D., ul. C.) – C. o długości 4,788 km wpisana do książki drogi pod numerem [...] nadanym drogom publicznym powiatowym na obszarze województwa łódzkiego Uchwałą Nr [...] Zarządu Województwa Ł. z dnia [...] (dziennik Urzędowy Województwa Ł. Nr [...] poz. [...]). Z pisma wynika ponadto, że podczas kontrolnych pomiarów dokonanych w dniu [...] przez pracowników Wydziału Drogownictwa Starostwa Powiatowego w Z., potwierdzono długość przedmiotowego odcinka drogi tj. 4, 788 km przyjętego wspomnianą wyżej Uchwałą Rady Powiatu Z. W piśmie tym wskazano ponadto, że Zarząd Powiatu Zgierskiego zwrócił się z prośbą do Ewidencji Gruntów Gminy Z. o wykreślenie Zarządu Powiatu Z. z pozycji zarządcy drogi oznaczonej numerem ewidencyjnym działki [...] z obrębu nr [...], położonej na terenie Gminy Z., ponieważ przedmiotowa działka nigdy nie była i nie jest drogą powiatową.

Prezydent Miasta Z. ustalił, że przedmiotowy odcinek drogi stanowi gminną drogę publiczną będącą w zarządzie Gminy Z. i taki stan rzeczy obowiązywał również w dniu wydania kwestionowanej decyzji to jest dnia [...], co oznacza, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 lub art. 145a k.p.a.

Od decyzji Prezydenta Miasta Z. Wójt Gminy Z. złożył odwołanie. Wskazał, ze decyzja Prezydenta Miasta Z. jest wadliwa, bowiem droga, która ma być poszerzona wskutek wydzielenia działki nr [...], nie jest droga gminną. Zwrócił uwagę, że Rada Gminy Z. nie podjęła uchwały o zaliczeniu ul. C. do kategorii dróg publicznych na przedmiotowym odcinku, co zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyklucza przejście z mocy prawa na własność Gminy Z. poszerzenia tej ulicy.

Wójt Gminy Z. przytoczył brzmienie art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Stwierdził, że obecnie, ponieważ żadna ze stron, czyli Urząd Gminy Z. i Zarząd Powiatu Z., nie przyznaje się do władania działką nr [...], położoną w obrębie D. W. - w ewidencji gruntów właścicielem pozostał Skarb Państwa bez określenia zarządcy. Podkreślił, że przejęcie przedmiotowej działki do zasobów gminy wiązałoby się ze zmianą granicy administracyjnej gminy Z.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało na specyfikę postępowania wznowieniowego i podzieliło stanowisko Prezydenta Miasta Z., że w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a.

Dodatkowo Kolegium wskazało, mając na uwadze art. 9 k.p.a., że wobec braku na przedmiotowym terenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, wydzielenie działki nr [...] nie było niezbędne z punktu widzenia prawidłowości wydanej decyzji. Brak planu miejscowego wprawdzie nie wyklucza możliwości geodezyjnego wydzielenia działek przeznaczonych pod poszerzenie dróg publicznych, gdyż przepisy odrębne określają szerokość dróg poszczególnych kategorii, jednakże szczegółowy przebieg linii rozgraniczających dróg publicznych może wynikać wyłącznie z planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji lokalizacyjnej drogi, i tylko w takich sytuacjach zasadne i konieczne jest wydzielenie odrębnych działek przeznaczonych pod drogę z wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, w tym wynikającymi z art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Na powyższą decyzję Wójt Gminy Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stwierdzając, iż jest ona niezgodna z prawem. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię a w konsekwencji uznanie, iż droga publiczna biegnąca na działce nr [...] jest drogą zaliczaną do kategorii dróg gminnych, podczas gdy samorząd gminny jest właścicielem przedmiotowej działki oraz nigdy nie została podjęta uchwała Rady Gminy Z. zaliczająca ten odcinek drogi do kategorii dróg gminnych. Ponadto zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez uchybienie obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie co doprowadziło do błędnego ustalenia, że Gmina Z. jest właścicielem działki nr [...] podczas gdy z zapisu w ewidencji gruntu wynika, że działka nr [...] (ul. C.) stanowi własność Skarbu Państwa, art. 149 § 2 poprzez ograniczenie wznowionego postępowania administracyjnego do przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia i zaniechanie przeprowadzenia postępowania co do rozpoznania istoty sprawy, art. 151 § 1 k.p.a. poprzez stwierdzenie, że nie istnieje podstawa do jego zastosowania i wydania decyzji co do istoty sprawy, naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na zaniechaniu wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem, odniesienia się do faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił mocy dowodowej.

Wójt Gminy Z. powołał wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 września 2008 r. i wskazał, że do błędnego zastosowania przepisów art. 7 ust. 1 i 2 w zw. z art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych doprowadziły uchybienia procesowe, przede wszystkim naruszenie art. 77 k.p.a. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do zarzutu, iż wznowione postępowanie ograniczyło się jedynie do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia a zaniechano przeprowadzenia postępowania co do rozpoznania istoty sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania oczywiście niesłusznej decyzji administracyjnej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, nie podzielając zawartych w niej zarzutów. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezastosowania art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wskazało, że organ rozpoznając sprawę w trybie wznowienia postępowania nie może uchylić dotychczasowej decyzji i wydać nowego merytorycznego rozstrzygnięcia, jest bowiem ściśle związany przesłankami z art. 145 § 1 i 145a k.p.a. Zwróciło uwagę, że teren objęty postępowaniem w przedmiotowej sprawie nie przewiduje żadnej drogi publicznej. Uznanie drogi za publiczną tak w planie jak i w trybie ustawy o drogach publicznych nie może opierać się na jakichkolwiek domniemaniach. Skoro dla terenu objętego podziałem brak jest planu miejscowego, to art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie mógł mieć zastosowania, bowiem założeniem koniecznym do uznania, iż nastąpi skutek w postaci przejścia z mocy prawa działek wydzielonych pod drogi na określone podmioty jest to, iż miejscowy plan zagospodarowania przewidywać musi przebieg dróg publicznych na tym terenie.

Kolegium zaznaczyło ponadto, że w trybie powyższego przepisu nieruchomość przechodzi na własność przyszłego zarządcy drogi z mocy prawa i nie jest to przedmiot rozstrzygnięcia decyzji administracyjnej. Oznacza to, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dojdzie do wydzielenia innych dróg, np. wewnętrznych, przejście ich na własność jednostek samorządowych albo Skarbu Państwa może nastąpić na podstawie czynności cywilnoprawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracyjnymi.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zasadne są zawarte w skardze zarzuty. Narusza ona bowiem przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej do Sądu decyzji są między innymi przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem stosuje się także zasady ogólne w nim wyrażone.

Organ administracji publicznej rozpoznający sprawę, powinien mieć na względzie, że zasady ogólne postępowania administracyjnego są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami postępowania.

Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, stosownie do art. 107 kpa.

Przywołany przepis art. 107 kpa określa bowiem podstawowe części składowe, jakie powinna zawierać decyzja. Do tych części ustawodawca zaliczył między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie stanowi, zatem integralny składnik decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Tak, więc uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma kardynalne znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. W świetle art. 107 § 3 kpa w uzasadnieniu faktycznym należy przytoczyć wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonać na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona.

Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego obowiązku winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak odniesienia się przez organ rozstrzygający sprawę do podnoszonych przez stronę zarzutów stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie przywołane przepisy niewątpliwie zostały naruszone. Za niedopuszczalne należy uznać całkowity brak odniesienia się w zaskarżonej decyzji do zarzutów strony zawartych w odwołaniu.

W decyzji będącej przedmiotem skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze ograniczyło się bowiem jedynie do obszernego scharakteryzowania postępowania wznowieniowego pod względem jego specyfiki. Nie zajęło natomiast stanowiska co do podnoszonych w odwołaniu kwestii dotyczących zaklasyfikowania i przynależności spornej drogi. Tym czasem są to zagadnienia mające w rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie.

Biorąc powyższe pod uwagę należy zauważyć, że istota postępowania odwoławczego (zgodnie z zawartą w art. 15 kpa zasadą dwuinstancyjności) polega na ponownym merytorycznym badaniu sprawy przez organ II instancji, który powinien wyczerpująco ustosunkować się do zgłoszonych przez stronę zarzutów i to tym bardziej, gdy podważają one główne przesłanki orzeczenia. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje, więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy nie może więc ograniczać się do kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji obejmującej np. jedynie niektóre elementy stanu faktycznego lub prawidłowości przyjętej podstawy prawnej. W postępowaniu odwoławczym (podobnie jak w postępowaniu przed organem pierwszej instancji) obowiązują ogólne zasady postępowania. W szczególności organy administracji są zobowiązane do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do zarzutów zawartych w odwołaniu ograniczając się do stwierdzenia, że prawidłowo postąpił organ I instancji oceniając brak występowania w niniejszej sprawie przesłanek warunkujących wznowienie postępowania, czym naruszyło wskazane wyżej zasady.

Wskazać należy, że istotnie zaskarżona decyzja wydana została w wyniku postępowania wznowieniowego, wszczętego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Nie jest jednak wystarczające zawężenie przez organ odwoławczy zawartego w decyzji stanowiska do opisania specyfiki postępowania wznowieniowego. Zwłaszcza, że strona skarżąca wskazuje w skardze, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się faktycznie do zarzutu ograniczenia wznowionego postępowania jedynie do przyczyn wznowienia a nie do istoty sprawy, jak również, że do błędnego zastosowania przez organy przepisu art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych doprowadziły uchybienia procesowe. Zarzuty skargi okazują się być wobec powyższego jak najbardziej uzasadnione.

Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa) dotyczy tak postępowania pierwszoinstancyjnego, jak i odwoławczego i wymaga wydania rozstrzygnięcia, którego motywy, przedstawione w uzasadnieniu, będą czytelne dla strony, w szczególności w zakresie powodów, dla których organ nie podzielił jej stanowiska i nie przeprowadził określonych dowodów.

Faktycznie w niniejszej sprawie zostały zachowane wymogi formalne, co podkreśla organ w zaskarżonej decyzji. Jednak nie zwalniają one organu odwoławczego od konieczności wyczerpującego odniesienia się do zarzutów odwołania, którego brak stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, co zostało wskazane na wstępie. Nie może on bowiem oprzeć wydanego rozstrzygnięcia jedynie na tym, co ustalił organ w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Brak ustosunkowania się do zarzutów dotyczących istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i dowodów budzi wątpliwości co do logiki i celowości wszczynania postępowania na skutek wniosku o wznowienie.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.

Odnośnie zwrotu kosztów, zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazany przepis zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 200 zł. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.

A. B.