Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 220/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 ust.1 i ust.2 pkt.1, art. 15 ust.3 pkt.2 i pkt.3 lit.a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Gorski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędzia WSA Alina Dominiak Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2011 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty z dnia 20 października 2010 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 lipca 2010 r., decyzją z dnia 20 października 2010 r. Starosta [...], powołując art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm.) cofnął przedsiębiorcy "A" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, udzieloną w dniu 26 kwietnia 2006 r.

Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podnosząc, że z wnioskiem o cofnięcie tej licencji wystąpił [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego z uwagi na naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych. Organ ten uznał, że przedsiębiorca wielokrotnie i uporczywie rażąco przekraczał dopuszczalne naciski na osie, dopuszczalną masę całkowitą a także dopuszczalny wymiar pojazdów. Nakładane kary pieniężne nie przyniosły żadnego skutku. Po wydaniu decyzji o nałożeniu kar nadal były łamane przepisy ustawy o drogach publicznych. W 2007 r. wydano dwie decyzje o nałożeniu kary na łączną kwotę [...] zł, w 2008 r. wydano dziewięć decyzji i nałożono karę na łączną kwotę [...] zł. W 2009 r. wydano dwie decyzje na kwotę kar [...] zł. Łączna wysokość kar to kwota [...] zł. Decyzje te są ostateczne. Do wniosku dołączono decyzje organów inspekcji transportu drogowego: z 9.02.2009 r. (kara [...] zł za naruszenie szerokości pojazdu); z 30.01. 2009 r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu); z 13.11.2008 r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnej długości pojazdu); z 12.11.2008 r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z 27.03.2009 r.); z 16.06.2008 r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, utrzymana decyzją organu odwoławczego z 11.02.2009 r.); z 16.06.2008r. (kara [...] za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej); z 24.10.2008 r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi na drodze, utrzymana mocy decyzją organu odwoławczego z 23 02 2009 r.); z dnia 31.10.2008 r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej); z 12 grudnia 2008 r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, utrzymana decyzją organu odwoławczego z dnia 11.02.2009 r.); z 18.11.2008r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, utrzymana decyzją organu odwoławczego z dnia 25.03.2009 r.); z 18.11.2008r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, utrzymana decyzją organu odwoławczego z 25.03.2009r.); z 30.08.2007r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie); z 12.02.2007r. (kara [...] zł za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, utrzymana decyzją organu odwoławczego z 5.06. 2007r.)

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował organ I instancji, że na przedsiębiorcę zostały nałożone oprócz wyżej wymienionych inne kary tj. w 2007r. dwie na łączną kwotę [...] zł, w 2008r. dziewięć na łączną kwotę [...] zł , w 2009r. na łączną kwotę [...] zł. Kary te dotyczyły wykonania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego.

Ponadto w dnia 1 lipca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego otrzymał pismo od Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z informacją że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych w związku z wymienionymi decyzjami nie przynosi rezultatów. Jest to kolejna, jego zdaniem, przesłanka do cofnięcia przedsiębiorcy licencji. Pismem z dnia 20 września 2010r. organ ten poinformował Starostę [...], że spółka nie uregulowała należności wynikających z 15 decyzji administracyjnych tj. łącznie [...] zł. Oprócz tego prowadzonych jest 11 dalszych postępowań egzekucyjnych na podstawie odrębnych tytułów wykonawczych , dotyczących łącznie kwoty [...] zł.

Organ I instancji mając tak zebrany materiał dowodowy uznał, że zaszły przesłanki do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia licencji. W sprawie doszło bowiem do wielokrotnego naruszenia przepisów w zakresie dopuszczalnej masy i nacisków osi oraz wymiarów pojazdów wykonujących transport drogowy. Oprócz tego Starosta uznał, że spółka zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań. Nie uregulowała bowiem należności wskazanych w decyzjach o nałożeniu kar administracyjnych z tytułu naruszenia przepisów dotyczących transportu drogowego.

W ocenie organu I instancji, zarzuty dotyczące wadliwych stanowisk do pomiarów pojazdów nie zostały w toku postępowania administracyjnego potwierdzone. Oprócz tego z decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że miejsca ważenia pojazdów w [...] i [...] posiadały na dzień dokonywania pomiarów świadectwa legalizacji oraz dokumenty zatwierdzające stanowiska do ważenia pojazdów. Spółka nie zaskarżyła wszystkich wskazanych decyzji wymienionych przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Wniosła skargi do sądu administracyjnego od sześciu decyzji administracyjnych Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi w pięciu sprawach.

W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzucając organowi naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, przyjęciu subiektywnej oceny materiału dowodowego sformułowanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] oraz nieuwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności osób zatrudnionych w spółce.

Zdaniem odwołującej, zestawienie wydanych decyzji administracyjnych w okresie od 2007 do 2009r. świadczy o radykalnym obniżeniu kwoty nałożonych kar. W 2007r. zostały wydane dwie decyzje na łączną kwotę [...] zł, a w 2008r. 9 decyzji na kwotę [...] zł. W 2009r. wydano dwie decyzje na kwotę [...] zł. Powyższe dane świadczą o tym, że spółka dokłada wszelkich starań podczas organizowania załadunków towarów. Ilość decyzji w 2009r. spadła o 80% a kwota kar osiągnęła 0,6% kwoty kar z 2008r. W 2010r. nie były prowadzone wobec spółki żadne postępowania w sprawie nałożenia kar. Przeczy to opinii organu, że odwołująca nie próbuje wyeliminować sytuacji, w których dochodzi do naruszeń, jak również temu, że przekroczenia parametrów pojazdu były rażące.

Spółka stoi na stanowisku, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wystąpił do Starosty [...] z wnioskiem dopiero w maju 2009 r., tj. w okresie gdy nie toczyły się wobec niej żadne postępowania administracyjne związane z przeprowadzonymi kontrolami drogowymi, w odwecie za wytknięcie przez nią rażących błędów tego organu popełnianych podczas ważenia pojazdów. Następnie wyjaśniła, że wszystkie decyzje organu inspekcji transportu drogowego wydane w następstwie stwierdzenia przekroczeń nacisku osi i masy pojazdu rażąco naruszają prawo i były przez spółkę kwestionowane. Dlatego Spółka nie reguluje tych zobowiązań. Spółka podjęła działania w celu stwierdzenia nieważności tych decyzji. Decyzje zaskarżone przez spółkę do WSA w Warszawie nie zostały rozpatrzone a odwołująca się spodziewa się korzystnych rozstrzygnięć i z tego względu tych należności nie reguluje. W toku postępowania prowadzonego przez Starostę spółka wskazała przepisy prawa, które obowiązują przy kontrolnym ważeniu pojazdów Spółki. Wymagania tych przepisów nie były stosowane na stanowiskach do ważenia pojazdów w [...] i [...]. Stanowiska do ważenia pojazdów nie były odpowiednio przygotowane.

Starosta przed wydaniem decyzji winien sprawdzić czy dokumenty legalizacyjne tych stanowisk potwierdzają spełnienie wszystkich wymagań, określonych przepisami. Winien również dokonać porównania tych przepisów z stanem faktycznym dokumentacji stanowisk. Zdaniem spółki organ I instancji nie dysponował żadnymi dokumentami, z których wynikałoby, ze miejsca te spełniają odpowiednie wymagania. W tej sytuacji nie mogą być one podstawą do postawienia zarzutów przedsiębiorcy o przekroczeniu przez jego pojazdy dopuszczonych parametrów nacisku osi i masy pojazdów. Wszystkie decyzje w tym zakresie wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa i nie powinny być przyczyną powstania zobowiązań finansowych spółki wskutek ich wydania.

Po rozpatrzeniu odwołania spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 28 marca 2011 r. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1, art. 76, art. 80 k.p.a. oraz art. 15 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 czerwca 2001r. o transporcie drogowym.

W ocenie Kolegium, w sprawie spełnione zostały przesłanki umożliwiające Staroście [...] cofnięcie odwołującej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, gdyż w latach 2007- 2009 wielokrotnie naruszała ona przepisy prawa w zakresie przekroczenia dopuszczalnego nacisku na osi pojazdu na drodze, przekroczenia szerokości pojazdu, przekroczenia długości pojazdu, przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Potwierdza to materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym decyzje o nałożeniu kar pieniężnych za popełnione naruszenia oraz inne dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 k.p.a. Oprócz tego, odwołująca się nałożonych na nią kar pieniężnych nie uiściła, czego zresztą nie kwestionuje.

Kolegium uznało, że zarzuty dotyczące nieprawidłowych i niezgodnych z prawem pomiarów, jak również nieodpowiedniego stanu miejsc do ważenia pojazdów mogły stanowić podstawę rozpatrzenia odwołań od decyzji organów inspekcji transportu drogowego nakładających kary za naruszenie przepisów prawa w transporcie drogowym. Natomiast nie jest to możliwe w postępowaniu o cofnięcie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.

Kolegium uznało stanowisko wyrażone w decyzji piewszoinstancyjnej za prawidłowe i spełniające wymóg art. 15 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 ustawy o transporcie drogowym. Następnie podkreśliło, że decyzja wydana z uwzględnieniem powołanego przepisu jest oparta na przesłankach obiektywnych, które podlegają ocenie organu administracji.

Utrudnieniem w sprawie jest to, że powołany przepis posługuje się przesłankami o niejednoznacznie określonych kryteriach ("rażące", "wielokrotnie"), które wymagają dokładnego sprecyzowania. Dla rozpatrzenia sprawy nie było koniecznym uzupełnienie dowodów w sprawie i przesłuchanie strony postępowania na okoliczność powołanych w decyzji naruszeń prawa oraz faktu nieuregulowania nałożonych na nią kar pieniężnych. Wprawdzie wniosek [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie stanowił obligatoryjnej podstawy do cofnięcia spółce licencji, jednakże organ I instancji wykazał w treści uzasadnienia, że usprawiedliwiał on wydanie kwestionowanej decyzji z uwagi na wielokrotne naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oraz nieuiszczenie nałożonych kar pieniężnych. Podkreślić przy tym należy, że wbrew temu, co podnosi odwołująca nie chodziło o rażące naruszenie przepisów prawa o transporcie drogowym.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów przedstawionych w odwołaniu Kolegium podkreśliło, że w przy orzekaniu uwzględniono jedynie kary pieniężne nałożone na spółkę w latach 2007-2009 ostatecznymi decyzjami administracyjnymi. Nie budząca wątpliwości okoliczność nieuiszczenia przez odwołującą nałożonych kar pieniężnych stanowiła natomiast samodzielną przesłankę cofnięcia licencji. Zatem wbrew twierdzeniom spółki, stanowisko organów administracji w spawie nie było subiektywne, lecz oparte na obiektywnych, udokumentowanych przesłankach.

Kolegium nie uwzględniło stanowiska odwołującej się w kwestii ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących nałożenia kar pieniężnych, gdyż z treści odwołania wynika, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tych decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zostało nawet wszczęte. Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że w interesie społecznym - wbrew stanowisku odwołującej - jest prowadzenie transportu drogowego rzeczy w sposób zgodny z prawem, zapewniający bezpieczeństwo w ruchu drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, spółka wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28 marca 2011 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji ponownie zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, przyjęciu subiektywnej oceny materiału dowodowego sformułowanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] oraz nieuwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności osób zatrudnionych w spółce. Uzasadniając zarzuty i wnioski, skarżąca powtórzyła argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., sądowa kontrola działalności administracji publicznej zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) i pkt 2 p.p.s.a.).

Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zasadnicze znaczenie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm.), zwanej dalej u.t.d., dotyczące przesłanek cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawodawca przewidział bowiem w art. 15 u.t.d. dwa rodzaje cofnięcia licencji: obligatoryjne, w razie zaistnienia przesłanek określonych w ust. 1 pkt 1-4 oraz fakultatywne, w razie zaistnienia przesłanek określonych w ust. 3 pkt 1-4.

Jako podstawę prawną cofnięcia skarżącej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, organ I instancji wskazał fakultatywne przesłanki wymienione w art. 15 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 lit. a u.t.d. W myśl tego przepisu, licencja może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiaru pojazdu oraz zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

Utrzymując w mocy decyzję Starosty [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało jako podstawę rozstrzygnięcia nieistniejącą jednostkę redakcyjną tekstu prawnego, a mianowicie - art. 15 ust. 3 pkt 2 lit. a u.t.d. W uzasadnieniu, na str. 3 organ odwoławczy wskazał, że podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowi art. 15 ust. 3 pkt 2 i 3 pkt a u.t.d., by na str. 4 stwierdzić, że decyzja pierwszoinstancyjna wyjaśnia przesłanki wskazane w art. 15 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 u.t.d.

Zważywszy na charakter i skutki zaskarżonej decyzji, powyższe uchybienie standardom wynikającym z art. 107 § 1 k.p.a. należy ocenić jako istotne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się bowiem, że podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, tj. ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów zarówno prawa formalnego, jak i materialnego oraz z powołaniem źródeł jego publikacji (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 1999 r., III SA 8192/98 nie publ,). Jeżeli przepis stanowiący podstawę prawną decyzji jest podzielony na wewnętrzne jednostki redakcyjne (ustępy, punkty lub paragrafy albo innego rodzaju jednostki redakcyjne), to konieczne jest wskazanie w decyzji odpowiedniej jednostki redakcyjnej tego przepisu (por. teza druga wyroku NSA z 24 maja 1983 r., II SA 20/83 - ONSA 1983, nr 1, poz. 36).

Niezależnie od tego co wyżej powiedziano, podkreślić należy, iż art. 15 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 lit. a u.t.d., jest przykładem występującej w systemie prawa administracyjnego instytucji uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, iż organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Jednakże wybór ten poprzedzać ma należyte zgromadzenie i zanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Wszystkie te elementy winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. W szczególności, gdy decyzja jest dla strony niekorzystna, organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący wyjaśnić przyczyny i przebieg rozumowania prowadzącego do wydania rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., którego naruszenie zarzucała organom skarżąca, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis art. 77 k.p.a. obliguje zaś organy administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, natomiast art. 107 § 3 wskazuje na konieczność należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej z podaniem m.in. dowodów, na podstawie których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1998 r., sygn. akt II SA 420/98, LEX 41390).

Uprawnienie do wydania decyzji o charakterze uznaniowym nie zwalnia organu z obowiązku zgromadzenia i wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonującej pod względem faktycznym i prawnym. W związku z tym, że uznanie jest możliwością wyboru konsekwencji prawnej, obowiązki organu administracyjnego, rozstrzygającego sprawę w oparciu o ten rodzaj luzu decyzyjnego, w zakresie postępowania dowodowego, są nawet większe niż przy ustawowym skrępowaniu. W poszukiwaniu materialnego kryterium do wydania decyzji powinien on bowiem najwszechstronniej zbadać stan faktyczny, w wymiarze wychodzącym poza okoliczności typowe w sytuacjach związania, mając na uwadze szczególną rolę w decyzji uznaniowej jej zgodności z interesem społecznym i słusznym interesem obywatela.

W przypadku decyzji uznaniowych kontroli podlegają zatem takie kwestie, jak wyjaśnienie i wzięcie pod uwagę wszystkich istotnych okoliczności sprawy, czy ustalony stan faktyczny został oceniony zgodnie z przepisami prawa materialnego i czy ustalenie tego stanu pozostaje w zgodności z wynikami postępowania dowodowego. Ponadto kontroli Sądu podlega kwestia interpretacji przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 1999 r., sygn. akt III SA 7900/98, LEX nr 47243).

Z tych względów, w przypadku podejmowania decyzji w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w oparciu o fakultatywne przesłanki wymienione w art. 15 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 lit. a u.t.d., szczególnego znaczenia nabiera dokonanie właściwej oceny materiału dowodowego w sprawie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że w latach 2007- 2009 skarżąca naruszała przepisy prawa w zakresie przekroczenia dopuszczalnego nacisku na osi pojazdu na drodze, przekroczenia szerokości pojazdu, przekroczenia długości pojazdu, przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Fakty te potwierdzają m.in. ostateczne decyzje o nałożeniu kar pieniężnych za popełnione naruszenia. Skarżąca nie kwestionowała również faktu nieuszczenia nałożonych na nią kar pieniężnych. Problem jednak w tym, że organy orzekające nienależycie oceniły, czy stwierdzone naruszenia przepisów w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiaru pojazdu miały charakter rażący bądź wielokrotny. Zdaniem Sądu, by dokonać właściwej oceny w tym zakresie, nie można tracić z pola widzenia takich okoliczności jak ilość dokonanych naruszeń, stopień dołożenia przez przedsiębiorcę staranności w prowadzeniu działalności czy też rozmiar tej działalności.

W ocenie składu orzekającego, należy podzielić pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż w interesie społecznym jest prowadzenie transportu drogowego rzeczy w sposób zgodny z prawem, zapewniający bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Jednakże organy administracji w niniejszej sprawie uchyliły się od oceny, jakie znaczenie dla sprawy fakultatywnego cofnięcia skarżącej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy ma rozmiar prowadzonej przez nią działalności, ilość posiadanych pojazdów, częstotliwość ich wykorzystywania w działalności operacyjnej oraz liczba pracowników zatrudnionych przez spółkę. Przy dokonywaniu oceny czy naruszenia są pojedyncze, czy też wielokrotne należałoby zatem porównać czasokres badania, ilość naruszeń w stosunku do ilości pojazdów i kierowców wykonujących przewozy.

Uchybienie to jest tym bardziej istotne, że na każdym etapie postępowania skarżąca konsekwentnie akcentowała, iż organy administracji nie wzięły pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności osób zatrudnionych w spółce. Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, iż będąca przedmiotem skargi decyzja samorządowego kolegium odwoławczego nie należy do tzw. decyzji związanych, które zapadają wówczas, gdy przepisy prawa będące podstawą rozstrzygania nie zezwalają na żadne luzy interpretacyjne.

W odniesieniu do kwestii nieuiszczenia nałożonych kar pieniężnych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, skarżąca prezentowała pogląd, iż decyzje organu inspekcji transportu drogowego wydane w następstwie stwierdzenia przekroczeń nacisku osi i masy pojazdu rażąco naruszały prawo i były przez spółkę kwestionowane. Dlatego spółka nie wykonała tych decyzji, motywując swe stanowisko podjęciem działań w celu stwierdzenia nieważności tych orzeczeń.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że organ odwoławczy nie uwzględnił stanowiska skarżącej w kwestii ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących nałożenia kar pieniężnych, bowiem z treści odwołania miało wynikać, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności tych orzeczeń przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie zostało nawet wszczęte.

Zdaniem Sądu, powyższe ustalenie jest niewystarczające. W świetle standardów wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. należało bowiem przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające twierdzenia skarżącej. W tym celu organ orzekający powinien zwrócić się do organu właściwego do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanych orzeczeń, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono.

Brak rozważań organów w powyższych kwestiach uzasadnia wniosek, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie została poprzedzona należytym i wszechstronnym rozważeniem materiału dowodowego, a to uniemożliwia prawidłowe zastosowanie przepisów stanowiących materialnoprawne przesłanki cofnięcia skarżącej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.

Rozpoznając ponownie sprawę organy administracji uwzględnią stanowisko zaprezentowane w niniejszym orzeczeniu i podejmą rozstrzygnięcie stosownie do wyników przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 152 p.p.s.a. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.