Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 275/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10 ust 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1839
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn,

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr: [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej w celu ochrony osobistej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną przez M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] grudnia 2019 r. (nr [...]), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] października 2019 r. (n r[...] ) o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że M. B. w dniu [...] kwietnia 2019 r. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w liczbie dwóch egzemplarzy (rewolweru i pistoletu). Wnioskodawca stwierdził, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki uzasadniające wydanie pozwolenia, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1991 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2020r. poz. 955) tj. stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia (jego i członków rodziny) oraz mienia. M. B. wyjaśnił, że jest przedsiębiorcą i posiada znaczny majątek. Skarżący podkreślił, że spotyka się z groźbami bezprawnymi i mimo ukarania osoby, która kierowała te groźby i dopuściła się przestępstwa przeciwko mieniu, w dalszym ciągu obawia się o własne bezpieczeństwo oraz bliskich. Wnioskodawca dodał, że nieznani sprawy podpalili stodołę, której jest właścicielem oraz że trzydzieści lat temu uzyskał pozwolenie na broń, które zostało mu odebrane w związku z popełnieniem przestępstwa pracowniczego. M. B. dołączył do wniosku orzeczenie lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że może dysponować bronią.

W piśmie z 7 maja 2019 r. skarżący podniósł, że jest wspólnikiem i członkiem zarządów w czterech spółkach kapitałowych wchodzących w skład Grupy Kapitałowej [...] , jest postrzegany przez otoczenie jako osoba majętna i "poziom ryzyk odnoszących się do (jego) osoby oraz (jego) mienia, już z tej przyczyny należy ocenić jako realny i ponadprzeciętny". M. B. podniósł, że "w niedalekiej przeszłości" (2017 r.) dokonano na jego szkodę przestępstw przeciwko mieniu tj. kradzieży rzeczy ruchomych z garażu w G. oraz zniszczenia poprzez podpalenie budynku stodoły w [...] wraz ze zgromadzonymi w niej plonami i na dowód tego przedstawił wyrok Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Karny z [...] lutego 2018 r. o uznaniu M. S. winnym zaboru w celu przywłaszczenia mienia należącego do skarżącego (podstaw do maszyn typu Singer, akumulatorów, lamp) oraz postanowienie Komendanta Policji w L. z [...] października 2017 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie zniszczenia mienia (spalenia stodoły wraz ze znajdującymi się w niej plonami) w dniu [...] kwietnia 2017 r. w związku z niewykryciem sprawcy przestępstwa (art. 322 k.p.k.). Skarżący przedłożył ponadto postanowienie Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Karny z [...] marca 2018r. o uchyleniu postanowienia prokuratora z [...] listopada 2017 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia dotyczącego kierowania wobec niego przez ustaloną osobę w okresie od [...] maja do [...] sierpnia 2017 r. gróźb podpalenia jego mienia .

M. B. podczas przesłuchania w dniu [...] lipca 2019 r. dodał, że działalność gospodarczą ([...]) prowadzi od 1981 r. Obecnie jest właścicielem i prezesem zarządu [...] Sp. z o.o., jak również prezesem Zarządu [...] Sp. z o.o. i [...] Sp. z o.o. w [...] , wspólnikiem [... ] Sp. z o.o. w [...]. Niejednokrotnie przewozi gotówkę w znacznych kwotach, podróżując zwykle z kierowcą. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą "kilka lat temu" spotykał się z pogróżkami ze strony dłużników, kilkukrotnie dokonywano przestępstw na jego szkodę. Były jego pracownik, który okazał się sprawcą kradzieży rzeczy ruchomych z jego garażu oraz kierował groźby karalne, obecnie odbywa karę pozbawienia wolności. M. B. podkreślił, że jest osobą znaną i rozpoznawaną w miejscu zamieszkania, jest "kojarzony jako osoba". Przez szesnaście lat jako prezes [...] był sponsorem Klubu [...] . Obecnie, już czwarty rok, sponsoruje [...] kadrę narodową, uczestniczy w różnego rodzaju spotkaniach politycznych i sportowych. Jego wizerunek jest znany i dostępny w mediach regionalnych i społecznościowych. Łatwo zatem ustalić, gdzie zamieszkuje. Skarżący dodał, że dom, w którym mieszka oraz jego firma są wyposażone w system alarmowy, posiadają monitoring i oświadczył, że obawia się ewentualnego napadu na tle rabunkowym. M. B. podkreślił, że ze względu na poczucie zagrożenia rabunkiem i napadem broń jest mu niezbędna dla zapewnienia sobie bezpieczeństwa. Dodał, że oraz że posiadając uprzednio broń nigdy jej nie użył w celu ochrony osobistej.

Komendant Wojewódzki Policji w K. decyzją z [...] lipca 2019 r. (nr [...]) odmówił wydania M. B. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej dla celu ochrony osobistej, podając w uzasadnieniu, że nie wykazał on ważnej przyczyny posiadania broni, określonej w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Główny Policji decyzją z [...] sierpnia 2019 r. uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że Komendant Wojewódzki Policji w K. przed wydaniem decyzji nie zastosował art. 79a k.p.a. tj. nie poinformował M. B. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie wskazał przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane.

Organ I instancji ponownie orzekając w tej sprawie, decyzją z [...] października 2019 r. (nr [...]) wydaną na podstawie art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, odmówił wydania M. B. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celu ochrony osobistej.

W uzasadnieniu podał, że prowadzenie działalności gospodarczej nie stanowi samo w sobie o ponadprzeciętnym zagrożeniu osoby ubiegającej się o uzyskanie pozwolenie na posianie broni w celu ochrony osobistej (wówczas bowiem organy policji zobowiązane byłyby wydać takie pozwolenie każdemu przedsiębiorcy). Organ stwierdził, że z okoliczności faktycznych sprawy nie wynika, aby stopień zagrożenia życia, zdrowia, mienia był szczególny na tle innych osób prowadzących taką działalność gospodarczą (obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji życiowej). Okoliczności na które powołuje się wnioskodawca w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą (przewożenie znacznej sumy gotówki) nie są szczególne, zwłaszcza, że M. B. wyjaśnił, że znaczne sumy pieniędzy przewozi podróżując z kierowcą, nie podał, że korzysta z profesjonalnych usług firmy ochroniarskiej podczas przewodu gotówki.

O szczególnym zagrożeniu nie świadczy obawa ewentualnego napadu na tle rabunkowym z uwagi na zamożność strony. Każdy może bowiem paść ofiarą napadu, włamania, zniszczenia mienia, a skarżący nie wykazał że posiada ogólnodostępne środki obrony osobistej (np. ręczne miotacze gazu obezwładniającego, paralizatory elektryczne o średniej wartości prądu) i że są one albo byłyby niewystarczające do zapewnienia sobie bezpieczeństwa.

O istnieniu ważnej przyczyny posiadania broni palnej bojowej dla ochrony osobistej nie świadczą również przypadki gróźb oraz zniszczenia mienia. Nie były to zdarzenia permanentne, czy nawet częste, a ich sprawca został skazany prawomocnymi wyrokami i obecnie odbywa karę pozbawienia wolności.

To wszystko prowadzi do wniosku, że obecnie życie, zdrowie oraz mienie M. B. nie jest stale, realnie i ponadprzciętnie zagrożone. Świadczy o tym również to, że w ostatnich trzech latach skarżący nie zgłaszał organom Policji w miejscu zamieszkania zdarzeń świadczących o bezpośrednim zagrożeniu jego życia, zdrowia, mienia. Przywoływane przez niego przypadki gróźb pod jego adresem ze strony dłużników dotyczą okresu znacznie wcześniejszego (z uwagi na upływ czasu strona nie pamięta nawet szczegółów tych zdarzeń). Oznacza to, że poczucie zagrożenia strony wynikające z prowadzonej działalności gospodarczej, jak również zaistniałych wcześniej przestępstw na jego szkodę, jest subiektywne. Zdaniem organu I instancji, nie bez znaczenia jest to, że M. B. do 2013 r. posiadał pozwolenie na broń palną bojową w celu ochrony osobistej i zarejestrowane dwa egzemplarze broni i nie zapobiegło to tym zdarzeniom. Skarżący posiadając pozwolenie na broń nie znalazł się w sytuacji wymagającej jej użycia, co może świadczyć o tym, że w rzeczywistości takie zagrożenia nie istnieją.

M. B. złożył odwołanie od tej decyzji, w którym zarzucił organowi I instancji nieuzasadnione przyjęcie, że nie wykazał, że w jego przypadku nie istnieje realne, stałe i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Odwołujący się podniósł, że jest człowiekiem zamożnym, właścicielem [...] w [...], w którym znajdują się znacznej wartości antyki firmy, która posiada oddziały na terenie całego kraju. M. B. stwierdził, że posiadany majątek, podróże samochodem "znacznej wartości" do oddziałów firmy "o różnych porach dnia i nocy, różnymi drogami", świadczą o istnieniu niebezpieczeństwa napadu. Odwołujący się stwierdził, że nie jest możliwe, aby przez 24 godziny na dobę miał przy sobie ochronę, ponieważ przysługuje ona jedynie "ważnym osobom życia publicznego". Zdaniem strony niebezpieczeństwo zamachu na niego jest stałe, realne i ponadprzeciętne na tle innych obywateli, natomiast to, że inni obywatele znajdujący się w podobnej sytuacji i podobnym zagrożeniu nie występują o wydanie pozwolenia na broń palną, nie daje podstaw do "deprecjonowania" jego wniosku o wydanie pozwolenia na broń. M. B. dodał, że statystyki policyjne wskazują, że osoby o podobnej do jego sytuacji majątkowej były i są przedmiotem ataków, które często kończą się tragicznie. Odwołujący się podniósł ponadto, że "w oparciu o powyższe okoliczności" uzyskał pozwolenie na broń palną bojową i podał, że zostało mu ono cofnięte z uwagi na skazanie za naruszenie przepisów BHP, ale jego odpowiedzialność "miała charakter generalny, którą przypisuje się pracodawcy za skutki wypadków w zarządzanym przedsiębiorstwie".

Komendant Główny Policji decyzją z [...] grudnia 2019 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 , ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] października 2019 r.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił przebieg postępowania w niniejszej sprawie, podkreślił, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednolicie, że posiadanie i używanie broni palnej podlega daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego i nie może być zaliczone do zakresu swobód i wolności obywatelskich. Komendant Główny Policji przywołał treść przepisów będących podstawą materialnoprawną decyzji (art. 10 ust. 1, ust 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji) i podniósł, że stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia osoby wnioskującej o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej dla ochrony osobistej musi być obiektywne, wynikać z konkretnych obiektywnych okoliczności a nie z przekonania wnioskodawcy o istnieniu takiego zagrożenia. Organ dodał, że w orzecznictwie sądowym dotyczącym tej problematyki jednolicie przyjmuje się, że zagrożenie życia lub zdrowia może uzasadniać wydanie pozwolenia na posianie broni jeżeli jest stałe a więc permanentne i aktualne, realne a więc rzeczywiste, wielce prawdopodobne i obiektywne oraz ponadprzeciętne, tzn. nadzwyczajne a nie hipotetyczne.

Ciężar udowodnienia istnienia tego rodzaju zagrożenia spoczywa na wnioskującym o wydanie pozwolenia, powinien on wykazać również, że inne, powszechnie dostępne środki ochrony są nieskuteczne dla obrony przed tym zagrożeniem, choć oczywiście nie zwalnia to organów Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia istotnych okoliczności sprawy.

Organ odwoławczy podzielił zapatrywanie organu I instancji, że skarżący nie wskazał zdarzeń, które świadczyłyby o tym, że jego życie, zdrowie lub mienie znajduje się w szczególnym zagrożeniu. Przede wszystkim, jak wynika z informacji uzyskanej z Komisariatu Policji w [...], w ciągu ostatnich trzech lat nie zgłaszał w miejscu zamieszkania zdarzeń świadczących o zagrożeniu jego życia, zdrowia i mienia. Jedyne zgłoszenie dotyczyło uszkodzenia siatki ogrodzeniowej (zwinięcia jednego przęsła) i pochodziło od pracownika zatrudnionego w Spółce "[...]", zaś sprawca wykroczenia został ukarany przez Sąd Rejonowy w [...] karą grzywny (wyrok z [...] marca 2018 r. sygn. akt [...] ). Komendant Główny Policji dodał, że były pracownik skarżącego, który okazał się sprawcą kradzieży rzeczy ruchomych z jego garażu oraz kierował bezprawne groźby wobec niego, również został ukarany za te przestępstwa i obecnie odbywa karę pozbawienia wolności.

Organ odwoławczy stwierdził, że nie można założyć a priori, że osoba ta po wyjściu na wolność zrealizuje groźby pozbawienia życia skarżącego. Dowody na potwierdzenie tych obaw nie zostały bowiem wykazane w toku postępowania. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, obawa skarżącego o własne bezpieczeństwo ze względu na charakter i rozmiar prowadzonej działalności gospodarczej oraz przypadki gróźb, kradzieży i zniszczenia jego mienia, nie stawiają go automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych i nie stanowią samoistnej przesłanki uzasadniającej wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej. Jeżeli skarżący "decyduje się" na przewożenie gotówki w znacznych kwotach, bez udziału koncesjonowanych firm ochrony, to czyni to na własne ryzyko. Tym samym okoliczność ta nie stanowi, w ocenie organu o ponadprzeciętnym zagrożeniu, które uzasadniałoby przyznanie stronie prawa do broni bojowej. Na poparcie tego stanowiska organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2151/10.

Organ dodał, że skarżący decydując się na tego rodzaju działalność (zawodową, sponsorską, publiczną) powinien pogodzić się z pewną rozpoznawalnością i faktem, że jego wizerunek jest znany i dostępny w mediach regionalnych i społecznościowych. Nie może zatem upatrywać w tym przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Zagrożenie z tego tytułu jest subiektywne, hipotetyczne, na które narażony jest każdy obywatel prowadzący tego rodzaju działalność. To, że M. B. chce sam prewencyjnie chronić swoje życie lub zdrowie, nie stanowi okoliczności uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie jego wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni. Broń palna jest tylko jednym z wielu elementów systemu ochrony, co oznacza, że nie może go zastąpić, a jedynie uzupełnić i to w sytuacji, gdy inne prewencyjny środki ochrony okazały się niewystarczające. Takich okoliczności w rozpatrywanej sprawie nie wykazano.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, że w przywołanym przez skarżącego w odwołaniu wyroku z dnia 18 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 349/15, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla spełnienia warunków stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia i zdrowia, nie musi wcześniej zaistnieć zdarzenie, w którym faktycznie byłoby zagrożone życie, zdrowie osoby ubiegającej się o wydanie pozwolenia na broń bądź jego rodziny. Koniecznym jest jednakże uprawdopodobnienie, że w przypadku konkretnej osoby istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenia życia i zdrowia lub mienia, czego, w ocenie organu strona nie wykazała, a jej twierdzenia o grożącym niebezpieczeństwie nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym.

W konkluzji organ podniósł, że pozwolenia na posiadanie broni palnej nie wydaje się na wszelki wypadek, a jedynie wówczas, gdy ustalenia faktyczne niezbicie wskazują, że inne środki dla ochrony życia, zdrowia, mienia wnioskującego o pozwolenie, są niewystarczające lub nieskuteczne. Taka sytuacja nie występuje w rozpatrywanej sprawie.

M. B. w skardze złożonej do Sądu na decyzję Komendanta Głównego Policji zarzucił, że została wydana z rażącym naruszeniem art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem skarżącego, nie jest prawidłowe stanowisko organów obu instancji, że nie istnieje realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia, zdrowia i mienia.

Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł m. in., że oczywiście każdy obywatel jest narażony na zabór mienia, uszkodzenia ciała czy pozbawienie życie, niemniej niektórzy z nich, ze względu na status materialny "czy publiczny" są szczególnie narażeni na takie przypadki i mają prawo do ochrony życia, zdrowia, mienia. Z przepisu art. 38 Konstytucji RP, wynika że Rzeczypospolita Polska w szczególności Policja zapewnia każdemu człowiekowi prawo ochrony życia wszelkimi środkami, w tym także poprzez posiadanie broni palnej.

M. B. stwierdził, że istnieje realne zagrożenie, że osoba która została skazana za groźby pod jego adresem, po wyjściu na wolność będzie próbowała je zrealizować. Skarżący podniósł, że mimo posiadania monitoringu dokonano włamania do jego firmy i gdyby znajdował się w pomieszczeniu, istniałoby realne zagrożenie dla jego życia czy zdrowia oraz podczas jednej z podróży służbowych rzucono pod jego samochód rurę stalową i jedynie uratował się tym, że oddał strzał ostrzegawczy z uprzednio posiadanej broni palnej i napastnicy odstąpili od ataku.

M. B. dodał, że przez 30 lat posiadał pozwolenie na broń palną, posiada pozwolenie na broń myśliwską i "zadziwiające jest", że dysponując bronią, która stanowi takie samo zagrożenie jak broń palna bojowa, nie uzyskuje (ponownie) pozwolenia na ten rodzaj broni.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

Zaskarżona przez M. B. decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z [...] października 2019 r. o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, nie narusza prawa i dlatego jego skarga jest nie może być uwzględniona.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podzielił zapatrywanie organu I instancji, że skarżący nie wykazał, że jego życie, zdrowie lub mienie jest stale, realnie i ponadprzeciętne zagrożone, a więc że zaistniała "uzasadniona przyczyna" posiadana broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Organ argumentował, że rozmiar i charakter prowadzonej przez M. B. działalności gospodarczej, jego pozycja w środowisku, a także przestępstwa przeciwko jego mieniu, które miały miejsce w 2017 r. tj. groźby podpalenia jego mienia i podpalenie stodoły przez nieznanych sprawców, kradzież z garażu należących do niego przedmiotów, której dopuścił się jego były pracownik, nie dowodzą, że skarżący znajduje się on w sytuacji uzasadniającej wydanie pozwolenia na broń. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, obawy skarżącego, że zostanie napadnięty na tle rabunkowym, ponieważ przewozi gotówkę w znacznych kwotach nie dowodzą jeszcze stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dóbr, o których mowa w powołanym przepisie.

Sąd podziela to zapatrywanie organu, ponieważ znajduje ono uzasadnienie w okolicznościach faktycznych sprawy oraz w przepisach prawa zawartych w ustawie o broni i amunicji.

Rozważania należy rozpocząć od stwierdzenia, że decyzja w sprawie pozwolenia na broń ma charakter decyzji związanej, w tym sensie, że wykazanie istnienia okoliczności, które z zasady uzasadniają wydanie pozwolenia na broń, przy jednoczesnym braku negatywnych przesłanek (wymienionych w art. 15 ustawy), zobowiązuje organy Policji do wydania pozwolenia na broń. Związanie organu ma szczególny wymiar, nadający mu pewne cechy uznaniowości (por. M. Filar, Prawo do posiadania broni palnej jako obywatelskie prawo podmiotowe, PiP 1997, nr 5, s. 43- 44) z uwagi na potrzebę oceny zwrotów ocennych i niedookreślonych (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2151/10). W sprawie o udzielenie pozwolenia na broń palną konieczne jest dokonanie przez organy administracji oceny, czy okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę wypełniają określone w art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy znamiona zagrożenia, uzasadniającego wydanie pozwolenia na broń, a więc stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Z kolei rzeczą sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję organu administracji o odmowie udzielenia pozwolenia na broń palną, opartą na stwierdzeniu, że wskazane okoliczności nie zachodzą, jest skontrolowanie, czy ocena ta nie jest dowolna (por. wyrok NSA z 1 marca 2016 r. sygn. akt II OSK 1641/14).

Z art. art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że tę ważną przyczynę posiadania broni powinien przedstawić wnioskodawca. Zatem wnoszący o wydanie pozwolenia na broń musi wykazać, że znajduje się w sytuacji realnego, a więc rzeczywistego, obiektywnie przewidywalnego, prawdopodobnego (nie tylko hipotetycznego), stałego, czyli ciągłego i ponadprzeciętnego (a więc nadzwyczajnego, niepowszedniego) zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinien wykazać, że pewnego rodzaju zdarzenia, które go dotykają, obiektywnie świadczą o takim zagrożeniu.

Sąd podziela stanowisko organów, że skarżący nie wykazał tego rodzaju okoliczności.

Z tego co wyżej powiedziano wynika, że uzasadnieniem żądania pozwolenia na broń nie może być subiektywne, niepoparte odpowiednimi dowodami przekonanie wnioskodawcy o istniejącym stanie zagrożenia, powodowanym wyłącznie tym, że jest osobą posiadającą znaczny majątek, czy prowadzącą działalność gospodarczą. Prowadzenie działalności gospodarczej w dużym rozmiarze, przewożenie gotówki, osiąganie znacznych dochodów z tej działalności i posiadanie znacznego majątku nie świadczą jeszcze o ponadprzeciętnym zagrożeniu życia lub zdrowia, które uzasadniają przyznanie prawa do broni palnej (por. np. wyroki NSA: z 24 września 2003 r. sygn. akt III SA 2826/01, z 12 lutego 2003 r. sygn. akt III SA 1515/01, z 6 września 2002 r. sygn. akt III SA 3554/00, z 10 grudnia 2003 r sygn. akt III SA 122/02, z 27 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 2151/10). W obecnej rzeczywistości istnieje wiele różnorodnych możliwości i sposobów zabezpieczenia majątku, łącznie z zabezpieczeniem środków pieniężnych. Szczególnie w działalności gospodarczej obrót finansowy ma, co do zasady, charakter bezgotówkowy i to nie tylko ze względu na bezpieczeństwo posiadacza tych środków. Jeżeli zatem istnieje niezbędna konieczność dysponowania "gotówką", to można korzystać, w celu jej zabezpieczenia, z różnych środków ochrony - technicznych i osobowych. Skarżący nie wykazał, że tego rodzaju możliwości w swej działalności gospodarczej wykorzystywał i że są one niedostateczne.

Wprawdzie nie jest wykluczone, że charakter prowadzonej działalności gospodarczej w przypadku zaistnienia określonych okoliczności faktycznych może dawać podstawy do uznania, że w danym przypadku występuje szczególne zagrożenie uzasadniające wydanie pozwolenia na broń. Skarżący nie dowiódł, że poziom jego zagrożenia osobistego i rodziny czy majątku jest obiektywnie większy niż innych obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji. M. B. powołał się na ogólne zagrożenie w prowadzeniu działalności gospodarczej, twierdząc, że "jest postrzegany przez otoczenie jako osoba majętna i poziom ryzyk odnoszących się do (jego) osoby oraz (jego) mienia, już z tej przyczyny należy ocenić jako realny i ponadprzeciętny". W ocenie Sądu, przestępstwa przeciwko mieniu skarżącego (podpalenie stodoły przez nieznanego sprawcę, kradzież rzeczy z garażu przez byłego pracownika skarżącego, czyli zdarzenia incydentalne, niepowtarzające się) nie są, w świetle art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy okolicznościami dostatecznie uzasadniającymi wydanie pozwolenia na broń. Sąd zwraca uwagę, że zdarzenia te miały miejsce przeszło dwa lata przed wystąpieniem przez skarżącego z wnioskiem owydanie pozwolenia na posiadanie broni i że w ostatnim czasie nie zgłaszał on organom Policji zdarzeń mogących świadczyć o zagrożeniu jego życia, zdrowia, mienia. Przekonanie skarżącego, że jego były pracownik po wyjściu na wolność będzie stanowił dla niego zagrożenie, oraz obawa o napad na tle rabunkowym, w świetle pozostałych okoliczności sprawy, należy zatem ocenić jako subiektywne.

Powoływane we wniosku o wydanie zezwolenia groźby pochodzące od dłużników, miały zaś miejsce dawno temu, skoro skarżący nie pamięta szczegółów tych zdarzeń.

W powołanym przez skarżącego wyroku z 18 listopada 2016 r. NSA stwierdził, że ubiegający się o wydanie pozwolenia na broń dla ochrony osobistej opiera się, z oczywistych powodów, na subiektywnym przekonaniu, że jego życie, zdrowie, mienie jest zagrożone w stopniu który uzasadnia wydanie pozwolenia, w celu ewentualnego zapobieżenia tym zagrożeniom i że do wydania takiego pozwolenia nie jest konieczne, aby życie, zdrowie, mienie zostały już "zagrożone". Niemniej jednak, czego nie bierze pod uwagę skarżący, konieczne jest uprawdopodobnienie zaistnienia tego stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia dóbr prawnie chronionych.

Oceniając zasadność wniosku o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, organ wydający pozwolenie powinien mieć na uwadze, że posiadanie i używanie broni palnej podlega daleko idącej reglamentacji administracyjnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego i nie może być zaliczone do zakresu swobód i wolności obywatelskich. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą oceniać nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na bezpieczeństwo i porządek publiczny. Użycie broni palnej w każdym przypadku co najmniej zagraża zdrowiu lub życiu innych osób, jeżeli bezpośrednio nie godzi w te dobra (por. np. wyrok NSA z 22 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1947/12).

Powołany przez skarżącego przepis art. 38 Konstytucji RP stanowi, że Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ta ochrona przysługuje każdemu, a więc również tym, którzy broni nie posiadają, m. in. przed zagrożeniami ze strony dysponujących tymi niebezpiecznymi narzędziami. Warto również dodać, że reglamentacja dostępu do broni palnej, w szczególności dostępu dla ochrony osobistej służy również ochronie życia i zdrowia posiadacza broni. Podjęcie próby jej użycia w tym celu nigdy bowiem nie jest wolne od ryzyka, że osoba, wobec której demonstruje się możliwość użycia broni również posiada broń i w dodatku sprawniej nią włada, niż broniący się w ten sposób.

Podsumowując - w dzisiejszej rzeczywistości poczucie braku bezpieczeństwa wskutek różnorodnych, towarzyszących człowiekowi zagrożeń jest dość powszechne. Zdaniem Sądu ułatwianie dostępu do broni tego poczucia nie zmniejszałoby. Mogłoby natomiast prowadzić do jego spotęgowania.

Biorąc to wszystko pod uwagę, Wojewódzki Sąd administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym, w oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 14 października 2020 r. wydane na podstawie art. 15 zzs 4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym, bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.