Wyrok NSA oz. w Białymstoku, sygn. akt SA/Bk 113/95
NSA oz. w Białymstoku
Data orzeczenia: 1996-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Powołane przepisy: article: art. 27 ust. 5 pkt 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 207 par. 2 pkt 1 i pkt 3
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: 1. Zgodnie z art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia niezgodności tej decyzji z Prawem materialnym bądź przepisami postępowania administracyjnego.

2. Skoro organy podatkowe prawidłowo zastosowały sankcję z mocy art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ to nie można zasadnie czynić zarzutu, że decyzja jest niezgodna z prawem.

TEZY

1. Zgodnie z art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia niezgodności tej decyzji z Prawem materialnym bądź przepisami postępowania administracyjnego.

2. Skoro organy podatkowe prawidłowo zastosowały sankcję z mocy art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ to nie można zasadnie czynić zarzutu, że decyzja jest niezgodna z prawem.


UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy w B. decyzją z dnia 8 marca 1994 r. ustalił w oparciu o przepisy art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /t.j. Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486/ oraz art. 21 ust. 3 i art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ podatek od towarów i usług Zbigniewowi J. i Spółce "M" w K. za miesiąc październik 1993 r.:

- podatek do odliczenia w kwocie 248.505.000.-

- podatek należny w kwocie 26.758.000.-

- kwota podatku do przeniesienia 221.747.000.-

- uzasadnieniu wskazano, że Przedsiębiorstwo zawyżyło podatek do odliczenia o kwotę 80.000.- z powodu błędnego podsumwania rejestru zakupu oraz o kwotę 12.623.000.- - przyjmując do obniżenia kwotę podatku należnego, oprócz podatku naliczonego VAT również kwotę podatku granicznego oraz do wykazania w dokumencie odprawy celnej w kwocie j.w. Łącznie zawyżono podatek naliczony o kwotę 12.703.000.- co powodowało zastosowanie sankcji z art. 27 ust. 5 ustawy o podatku VAT, czyli podatek naliczony pomniejszono o pięciokrotność jego zawyżenia, co wyrażało się kwotą 63.515.000.- Ponadto stwierdzono podczas kontroli, że Firma zaniżyła podatek należny o kwotę 93.000.- poprzez zastosowanie wskaźnika 18,3 procent od wartości sprzedaży brutto udokumentowanej rachunkami uproszczonymi.

Odwołując się od powyższej decyzji Zbigniew J. i S-ka "M" wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, bądź ustalenie podatku zgodnie z deklaracją Firmy.

W uzasadnieniu wskazywano, że błędnie przyjęto obniżenia podatku należnego za miesiąc październik 1993 r. zawyżony podatek naliczony, do którego omyłkowo zaliczono to. Błąd też wykryła sama Firma i został on naprawiony przez zastosowanie storna tej kwoty w miesiącu następnym, co zostało wykazane w deklaracji za miesiąc listopad 1993 r. Wskazano też, że bezzasadnie zakwestionowano zastosowanie wskaźnika 18,03 procent do wartości sprzedaży brutto.

Izba Skarbowa decyzją z dnia 27 czerwca 1994 r. częściowo uwzględniła odwołanie i ustaliła podatek za miesiąc październik 1993 r.:

- podatek do odliczenia w kwocie 312.020.000 zł.

- podatek należny w kwocie 64.867.000 zł.

- kwota podatku do przeniesienia 247.153.000 zł.

W uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji bezzasadnie sankcję z art. 27 ust. 5 zastosował stosując pięciokrotność kwoty 12.703.000.- zamiast trzykrotność. W pozostałym zakresie podtrzymał rozstrzygnięcie i motywy decyzji Urzędu Skarbowego w B.Skarżąc powyższą decyzję Zbigniew J. i Kazimierz J. wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej niezgodność z prawem. Wskazywali, że żaden przepis nie zabrania podatnikowi korygowania obliczonego podatku w drodze stornowania kwot w deklaracji za miesiąc następny i żaden też przepis nie nakazuje składania "deklaracji korygujących" za miesiąc, w którym błąd ujawniono. Twierdzili też, że pracownicy Urzędu Skarbowego w B. odmawiali wyjaśnień.

Odpowiadając na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie wywodząc, że podatnik nie występował na piśmie o interpretację obowiązujących przepisów. Wyjaśniła też, że nie może być akceptowana praktyka korygowania błędów za dany miesiąc rozliczeniowy przez stornowanie kwot w deklaracjach za miesiąc następny, albowiem w ten sposób terminy płatności podatku byłyby przesuwane o jeden miesiąc, co jest niedopuszczalne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 207 par. 2 pkt 1 i 3 Kpa Sąd Administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia, że została wydana z naruszeniem Prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naruszeń prawa w tym zakresie nie można czynić zaskarżonej decyzji.

Organy podatkowe obu instancji uznały, że nastąpiło zawyżenie podatku naliczonego, co miało oczywiście wpływ na wysokość podatku należnego. Kontrola prawidłowości faktur VAT, prowadzenia ewidencji i rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług, przeprowadzona przez pracowników Urzędu Skarbowego w B. w dniu 7 grudnia 1993 r. wykazała bezspornie zawyżenie kwoty podatku naliczonego o kwotę 80.000 zł - z powodu błędnego podsumowania rejestru oraz o kwotę 12.623.000 zł , stanowiącą nienależnie wliczoną do podatku od towarów i usług kwotę zapłaconego podatku granicznego zwiększonego cła, czyli łącznie kwotę 12.703.000 złotych.

W tej sytuacji organy podatkowe prawidłowo zastosowały sankcje wynikająca z przepisów art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50/, z tym, że zastosowana przez Urząd Skarbowy w B. sankcja w wysokości zmniejszenia o pieciokrotność wysokości podatku naliczonego została przez organ odwoławczy skorygowana do trzykrotnej wysokości wynikającej ze zmiany ustawy wprowadzonej ustawą z dnia 9 grudnia 1993 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 129 poz. 599/.

W świetle wyżej powołanych przepisów nie ma racji skarżący twierdząc, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Organy podatkowe nie dały wiary wyjaśnieniom podatnika, że sam miał zauważyć zawyżenie kwoty podatku naliczonego wykazanego w deklaracji VAT-7 za miesiąc październik 1993 r. i dlatego skorygowana została ta kwota w deklaracji za miesiąc listopad 1993 r. albowiem deklaracja za miesiąc listopad 1993 r. składana była w terminie 20 grudnia 1993 r., a nieprawidłowość została ujawniona w toku kontroli przeprowadzonej w dniu 7 grudnia 1993 r., czyli korektę przeprowadzono już po kontroli Urzędu Skarbowego w B. Organy podatkowe nie uznały więc skorygowanej kwoty podatku naliczonego odnoszącego się do miesiąca października 1993 r., a przeprowadzonej w deklaracji VAT-7 za miesiąc listopad 1993 r., złożonej już po dacie kontroli i ujawnieniu nieprawidłowości i prawidłowo zastosowały sankcje przewidziane w art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy. Deklaracja podatkowa dla podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego ma charakter szczególny. Z mocy przepisów art. 10 ust. 2 ustawy zobowiązanie podatkowe w tych podatkach przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, jeżeli Urząd Skarbowy nie ustali go w innej wysokości. Regułą więc jest, że sam podatnik określa wysokość zobowiązania podatkowego, a wynika ono właśnie z treści deklaracji podatkowej. Z uwagi na taki właśnie tryb wymiarowy podatku od towarów i usług ustawa wprowadziła też sankcje za naruszenie przez podatnika zasad obliczania podatku. Skoro organy podatkowe prawidłowo zastosowały przewidziane ustawą sankcje to nie można zasadnie czynić zarzutu, że decyzja nie jest zgodna z prawem.

Nie budzi też zastrzeżeń zakwestionowana kwota 93.000 zł stanowiąca zaniżony podatek należny, a wynikająca z różnicy pomiędzy podatkiem wyliczonym od sum rachunków sprzedaży a wskaźnikiem 18,3 procent od ceny brutto sprzedanych towarów. Aczkolwiek kwota ta została uwzględniona w decyzji określającej wysokość podatku, to nie zastosowano w tym przypadku sankcji podatkowych. Organy podatkowe uznały, że zastosowana przez skarżącego stawka 18,3 procent od sprzedaży brutto zamiast 22 procent od sprzedaży netto spowodowała niezawinione obniżenie kwoty podatku należnego o kwotę 93.000 zł. i dlatego o tę kwotę zwiększono kwotę podatku należnego. Zgodnie z art. 18 ustawy, stawki podatku VAT zostały ustalone w wysokości 22 procent, 7 procent lub "0" procent od sprzedaży, pomniejszone o kwotę podatku. Określony przez organy podatkowe podatek VAT przy zastosowaniu 22 procent stawki podatkowej od sprzedaży znajduje oparcie w obowiązujących przepisach.

Mając powyższe na uwadze Sąd, stosując przepisy art. 207 par. 5 Kpa orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.