Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 320/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie o ustalenie czy istnieje zagrożenie katastrofy budowlanej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej K. G. kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...].01.2015r. Nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia czy istnieje zagrożenie katastrofy budowlanej polegającej na zawaleniu się budynku obory należącej do M. M., na działce nr ewid. [...] w miejscowości J. gm. S.

W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji w ramach wszczętego postępowania dokonał oględzin przedmiotowego budynku. Podczas oględzin stwierdzono, że stan techniczny budynku (obory) jest dobry, nie zagraża on życiu lub zdrowiu ludzi ani bezpieczeństwu mienia lub środowiska. Ściana budynku od strony działki pani K. G. jest prosta od ziemi do wysokości sklepienia, wyżej jest wygięta w stronę działki skarżącej. Ściany obory nad stropem wykonane z cegły palonej gr. 12 cm. wzmocnione są słupkami z cegły 24 x 24 cm w rozstawie co 154 cm i dodatkowo ściany podłużne są spięte drutem Ø16mm. Zakrzywienie od roku 2013 jest stabilne i nie zwiększa się.

Zważywszy na te okoliczności organ uznał, że nie istnieje zagrożenie katastrofy budowlanej i umorzył postepowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 kpa.

Rozpoznając sprawę w związku z odwołaniem pani K. G. kwestionującej ustalenia organu I instancji organ stwierdził, że ustalony stan faktyczny jest prawidłowy i nie dawał podstawy do zastosowania, w sprawie, art. 66 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane.

W ocenie organu II instancji dla rozpoznania sprawy wystarczające było oparcie rozstrzygnięcia na przedłożonej przez właściciela obory, opinii technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, z której wynikało, że roboty budowlane polegające na wymianie stropu z drewnianego na żelbetonowy, wykonane zostały zgodnie ze sztuką budowlaną i zasadami wiedzy technicznej, a budynek nadaje się do użytkowania.

W ocenie organu odwoławczego opinia biegłego sporządzona w postępowaniu cywilnym przedstawiona przez skarżącą nie stoi w sprzeczności z ustaleniami organów nadzoru budowlanego. Samo wygięcie ściany nie oznacza jeszcze, że powoduje ona jakiekolwiek zagrożenie. Organ nie ma prawnej możliwości samodzielnego powoływania biegłych. Mając te okoliczności na uwadze organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa i utrzymał ją w mocy stosownie do art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 105 § 1 kpa.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca K. G. zarzuciła:

1. obrazę art. 107 § 1 – 3 kpa w zw. z art. 6, 8 i 9 kpa polegającą na wydaniu decyzji bez wskazania podstawy prawnej, gdyż wskazane w podstawie prawnej decyzji przepisy mają zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania, zaś niniejsze postępowanie zgodnie z przepisem art. 1 pkt 1 kpa należy zakwalifikować jako sprawę przed organami administracji publicznej w należących do tych właściwości tych organów sprawie indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej,

2. obrazę art. 7 kpa w zw. z art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 81c ustawy prawo budowlane polegającą na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli przez rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy tj. brak nałożenia na właściciela budynku sporządzenia ekspertyzy biegłego z zakresu budownictwa na okoliczności ustalania czy istnieje zagrożenie katastrofy budowlanej wskutek ewentualnego zawalenia budynku obory M. M. i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył co następuje.

Zarzuty skargi dotyczące braku poczynienia wszelkich czynności w celu wyjaśnienia dokładnego stanu faktycznego należy uznać za uzasadnione.

Organy na podstawie dotychczasowych ustaleń przyjęły, iż istnieje wygięcie ściany obory w stronę działki skarżącej, jednakże nie poczyniły wszystkich ustaleń, czy wygięcie to stanowi zagrożenie dające podstawę do zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 1-4 prawa budowlanego. Organ I instancji dokonując oględzin przedmiotowego budynku stwierdził wygięcie ściany o kilka centymetrów, przy czym nie wskazał w oparciu o jakie pomiary to ustalił. W aktach sprawy administracyjnej (k. 2 akt [...]) znajduje się pismo radcy prawnego U. P. kierowane do Sądu Rejonowego w Z., z którego wynika, że wygięcie ściany wynosi 15-20 cm i jest ono następstwem wichury z roku 2004. Z kolei z pisma biegłego J. S. stanowiącego odpowiedź na zastrzeżenia do jego opinii złożonej w sprawie cywilnej i dopuszczonego jako dowód w niniejszej sprawie na podstawie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że wygięcie ściany wynosi 33 cm. Z powyższego wynika więc, że ta okoliczność nie została prawidłowo ustalona, a ma ona istotne znaczenie dla oceny czy istotnie wygięta ściana budynku grozi zawaleniem jak wskazuje skarżąca, czy też dotychczasowe zabezpieczenia jaki poczynił Pan M. M. właściciel przedmiotowego budynku są wystarczające do uznania, że budynek w dotychczasowym stanie może być użytkowany.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uzupełni materiał dowodowy w kierunku wyżej wskazanym i po jego uzupełnieniu dokona oceny co do możliwości zastosowania art. 66 prawa budowlanego w celu doprowadzenia obiektu budowlanego do należytego stanu technicznego.

Zarzut skarżącej, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej jest niezasadny. W sytuacji, gdy organ prowadzący postępowanie administracyjne nie stwierdzi zagrożeń, o jakich mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 prawa budowlanego, to okoliczność ta stanowi podstawę wydania decyzji o umorzeniu postepowania i tak też organ uczynił, przy czym - jak wskazano powyżej – decyzja ta była podjęta z naruszeniem art. 7 i 77 kpa.

Z tych więc względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o uchyleniu decyzji obu instancji, orzekając jednocześnie o zwrocie kosztów postępowania na podstawie art. 200 powyższej ustawy.