Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 285/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30, art. 30 a, art. 30 c
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant Rafał Opioła po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2010r. sprawy ze skargi [...] Sp. zo.o. na informację Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania projektu w ramach działania Rozwoju usług turystycznych i uzdrowiskowych Regionalnego Programu Operacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] Departament Wdrażania RPO poinformował Przedsiębiorstwo "B. " Sp. z o.o., że wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą: "Rozbudowa XI pietra i przebudowa holu wraz z wyposażeniem i promocją Hotelu "B." w B. celem wzrostu znaczenia usług turystycznych w regionie kujawsko-pomorskim" złożony w ramach Osi Priorytetowej 6. Wsparcie rozwoju turystyki, Działania 6.2 Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa K. na lata 2007-2013, został negatywnie oceniony na etapie oceny formalnej.

Instytucja zarządzająca wskazała, że wnioskodawca dokonał wyboru schematu pomocowego na podstawie którego ma zostać udzielone wsparcie, tj. Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. 2007, nr 193, poz. 1399 z późniejszymi zmianami). Jednakże planowana w ramach projektu inwestycja nie spełnia, w ocenie instytucji zarządzającej, warunków dopuszczających określonych schematem pomocy publicznej, wskazanym w Uszczegółowieniu RPO i w Ogłoszeniu o naborze dla działania 6.2. Instytucja zarządzająca wskazała, iż projekt nie spełnia kryterium nowej inwestycji, gdyż nie wiąże się z założeniem nowej jednostki, rozbudową istniejącej jednostki, dywersyfikacją produkcji jednostki poprzez wprowadzenie nowych, dodatkowych produktów (usług) lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego (usługowego) w istniejącej jednostce.

Wnioskiem z dnia 11 stycznia 2010 r. strona wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnioskodawca podważył ocenę przeprowadzoną w ramach Kryterium A.6 Formalna dopuszczalność projektu – Czy projekt jest zgodny z prawem dotyczącym pomocy publicznej?

Pismem z dnia 08 marca 2010 r. instytucja zarządzająca rozparzyła negatywnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W uzasadnieniu wskazała, że w oparciu o Szczegółowy Opis Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 (załącznik do uchwały Nr 16/170/09 Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 26 lutego 2009 r. ze zmianami wprowadzonymi uchwalą Nr 24/284/09 z dnia 27 marca 2009 r.) oraz § 5 ust. 2 Trybu składania wniosków o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013 dla Osi Priorytetowej 6. Wsparcie rozwoju turystyki, Działanie 6.2. Rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych (załącznik nr 2 do uchwały Nr 24/289/09 Zarządu Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia 27.03.2009r.) Wnioskodawca, wnioskując o dofinansowanie, mógł wybrać program pomocowy, na podstawie którego udzielona miała być pomoc, tj.:

1) Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 193, poz. 1399 z późn. zm.);

2) Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 2 października 2007r. w sprawie udzielania pomocy de minimis w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 185, poz. 1317).

We wniosku o dofinansowanie projektu Wnioskodawca zaznaczył, iż projekt jest objęty pomocą publiczną. Dlatego też udzielone wsparcie musi pozostawać w zgodzie z zasadami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielenia regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 193, poz. 1399 z późn. zm.). Według przepisu § 5 ust. 2 rozporządzenia RPI pomoc może być udzielana beneficjentom pomocy na realizację nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją w województwie objętym danym regionalnym programem operacyjnym. W ocenie jednostki zarządzającej, w świetle przytoczonych przez nią przepisów prawa unijnego, nowa inwestycja powinna obejmować inwestycję w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowej jednostki, rozbudową istniejącej jednostki, dywersyfikacją produkcji jednostki poprzez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów lub zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącej jednostki.

Następnie instytucja zarządzająca zaznaczyła, iż fakt, że w § 5 ust. 4 rozporządzenia RPI inwestycja odtworzeniowa nie została wymieniona, nie jest równoznaczne z tym, że już z tego powodu należy ją zaliczyć do "nowych inwestycji". Przepis ten rozstrzyga jedynie o tym, iż inwestycje w nim wymienione nie mogą być zaliczone do "nowych inwestycji" nawet wtedy, gdyby spełniały warunki przewidziane dla nowych inwestycji, określone w § 5 ust. 3 przedmiotowego rozporządzenia RPI.

Inwestycja, o którego dofinansowanie ubiega się Wnioskodawca, miała dotyczyć wyposażenia obiektu turystycznego w zakresie bazy turystycznej i noclegowej, przebudowy holu Hotelu B. z dostosowaniem dla osób niepełnosprawnych, adaptacji bazy noclegowej na II, VI i VIII piętrze, remoncie Sali Klubowej z zabudową tarasu na XI piętrze Hotelu B., oraz wyposażeniu Sali Klubowej na XI piętrze (część Cl.3. Opis projektu wniosku o dofinansowanie projektu).

Instytucja zarządzająca stanęła na stanowisku, że w wyniku realizacji projektu Wnioskodawcy nie nastąpi rozbudowa istniejącego przedsiębiorstwa, gdyż w jej ocenie wynikiem działań prowadzonych w ramach realizacji projektu nie będą zmiany skutkujące wprowadzeniem nowych lub zasadniczo ulepszonych usług z punktu widzenia rynku docelowego. W ocenie instytucji zarządzającej cel na jaki Wnioskodawca zamierzał pozyskać pomoc ma wyłącznie charakter odtworzeniowy (tzw. Inwestycja odtworzeniowa) i nie wykazał on, że efektem realizacji projektu będą nowe usługi lub usługi ulepszone. Dlatego też bazując na przepisie § 5 ust. 4 rozporządzenia RPI, instytucja zarządzająca doszła do wniosku, że przedsięwzięcie nie stanowi nowej inwestycji.

W dalszym toku rozważań stwierdzono, iż nową inwestycją nie jest inwestycja polegająca na remoncie lub adaptacji budynku, w którym jest już wykonywana działalność gospodarcza (chyba, że remont ten jest niezbędny do dokonania zasadniczej zmiany procesu produkcyjnego lub procesu świadczenia usług). Instytucja zarządzająca przyjęła, iż przebudowa holu Hotelu Brda z dostosowaniem dla osób niepełnosprawnych, nie może zostać uznana za tzw. nową inwestycję z uwagi na wprowadzenie nowych, dodatkowych usług dla osób niepełnosprawnych, bowiem z dostarczonej przez Wnioskodawcę dokumentacji wynika, że Hotel obecnie posiada windę zewnętrzną, która dowozi klientów na ostatnie piętra. Nie jest jednak ona dostosowana do potrzeb osób niepełnosprawnych, a te coraz liczniej są klientami Hotelu B.. Z powyższego wynika że realizacji projektu nie doprowadziłaby do świadczenia nowych, dodatkowych usługą skierowanych do osób niepełnosprawnych, gdyż ta grupa osób już korzysta z usług Hotelu B..

W związku z powołanymi twierdzeniami wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w części odnoszącej się do Kryterium A.6. Formalna dopuszczalność projektu uznano za bezzasadny i rozpatrzono negatywnie.

Na informację instytucji zarządzającej wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Zaskarżonej informacji zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa przez błędną jego wykładnię, tj. przepisu § 5 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 193 poz. 1399 z późn. zm.).

- naruszenie postanowień dotyczących procedury dokonywania oceny formalnej określonej przez konkurs w zakresie § 17 Trybu składania wniosków o dofinansowanie w ramach regionalnego programu operacyjnego województwa kujawsko-pomorskiego na lata 2007-2013 dla osi priorytetowej 6 wsparcie rozwoju turystyki działanie 62 rozwój usług turystycznych i uzdrowiskowych poprzez nie zawarcie w rozstrzygnięciu uzasadnienia z jakich powodów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony negatywnie w zakresie w jakim stwierdzono, iż prace budowlane zostały rozpoczęte przed terminem złożenia wniosku o dofinansowanie,

- rozstrzygnięcie w przedmiocie oceny i w konsekwencji odrzucenia wniosku

na etapie oceny formalnej, jak również rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku

o ponowne rozpatrzenie w sprzeczności ze stanem faktycznym przedstawianym

przez skarżącą spółkę w dokumentacji wniosku oraz procedurze jego oceny i wyjaśnień.

W uzasadnieniu autor skargi podniósł, że instytucja zarządzająca dokonała wadliwej interpretacji pojęcia "nowa inwestycja" co miało istotny wpływ na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.

Przede wszystkim skarżący podniósł, że niezasadnym jest dosłowne traktowanie pojęcia "rozbudowa istniejącej jednostki", przez które to pojęcie definiuje się nową inwestycję. Skarżący uargumentował, że jak wynika z dotychczasowej praktyki rozbudowa jednostki polega również na zwiększeniu zdolności wytwórczych w już istniejącym zakładzie. W jego przypadku sprowadzałoby się to głównie do ukierowania się na nowych klientów tzw. nowy target. Założeniem skarżącego jest wzmocnienie pozycji na rynku poprzez promowanie i tworzenie bazy turystycznej dla potrzeb tzw. turystyki biznesowej oraz nastawienie się na specyficzną grupę klientów takich jak melomani (piętro operowe, piętro teatralne), kibice sportowi (piętro sportowe). Implikowałoby to potrzebę dokonania przebudowy całych pięter budynku hotelu celem umożliwienia wprowadzenia nowozdefinowanych usług oraz promowania walorów nie tylko hotelu ale również całego miasta (sfinansowanie unikatowego na rynku bydgoskim przedsięwzięcia - polegającego na uruchomieniu tarasu widokowego na który goście hotelowi, turyści oraz mieszkańcy miasta mogliby dostać się zewnętrzną, przeszkloną windą dobudowaną do istniejącego budynku hotelu, przystosowaną dla osób niepełnosprawnych). Dla strony skarżącej wszelkie prace związane z przystosowaniem obiektu do potrzeb osób niepełnosprawnych stanowią nową inwestycję, tym bardziej gdy się zważy, iż obiekt hotelu był budowany w latach 70-tych ubiegłego wieku, kiedy to kwestie związane z dostosowaniem obiektów dla potrzeb osób niepełnosprawnych nie były priorytetowymi.

Skarżący neguje twierdzenia instytucji zarządzającej, jakoby remont części hotelu miał wyłącznie charakter odtworzeniowy. Skarżący podnosi, iż od czasu gdy rozpoczął zarządzanie przedsiębiorstwem - sala klubowa była wyłączona z użytku - i stanowiła raczej pomieszczenia magazynowe. Przeprowadzenie inwestycji pozwoliłoby między innymi na wprowadzeniu do oferty przedsiębiorstwa nowego obiektu tarasu widokowego oraz uruchomienie kawiarni - której w hotelu obecnie nie ma.

Skarżący kwestionuję interpretację przyjętą przez instytucje zarządzającą, iż przedmiotowy projekt nie spełnia przesłanek nowej inwestycji, przyjmując, że nie jest nią remont i adaptacja budynku, w którym wykonywana jest już działalność.

Ponadto, w ocenie skarżącego powyższe stoi w oczywistej sprzeczności z celem konkursu, który został opisany w ten sposób, iż o wsparcie w ramach projektu mogły ubiegać się przedsiębiorstwa mające siedzibę i prowadzące działalność na terenie województwa kujawsko - pomorskiego, na projekty związane z rozwojem usług turystycznych z wyłączeniem podmiotów prowadzących działalność uzdrowiskową Prowadzenie działalności związanej z rozwojem usług turystycznych w polskich przepisach szczególnie w zakresie kodów PKD nie pozwalają jej świadczenia bez określenia przedmiotu działalności w zakresie grupy PKD 55. Ponadto przy dywersyfikacji świadczenia usług dotychczasowe świadczenie usług musi zostać utrzymane z punktu widzenia rynku docelowego dla tego produktu czy usługi.

Skarżący nie zgadza się z zarzutem instytucji zarządzającej, iż przedmiot projektu nie spełnia kryterium nowości. W ocenie skarżącego, w oparciu o "Metodologię oceny kryteriów wyboru projektów dla Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego na lata 2007-2013" przyjętej jako Załącznik do uchwały nr 8/2010 Komitetu Monitorującego z dnia 12 lutego 2010 r., wprowadzenie nowej usługi polega na wprowadzeniu do oferty nowego produktu. W odniesieniu do skarżącej spółki jest to usługa dla melomanów czy kibiców sportowych świadczona na tzw. piętrach tematycznych, jak również usługa związana z funkcjonowaniem kawiarni w Sali Klubowej - która to usługa nie jest dotychczas świadczona przez spółkę. Dotychczasowe usługi nakierowane były wyłącznie na gościa tzw. stanadardowego. Ponadto strona podnosi, iż skoro za nową inwestycję przyjmuje się także inwestycję związaną z rozbudową przedsiębiorstwa, tj. zwiększenie możliwości produkcyjnych to jej projekt ten warunek spełnia, gdyż zwiększą się możliwość świadczenia usług w danej jednostce czasowej (zwiększenie ilości miejsc noclegowych).

W odpowiedzi na skargę instytucja zarządzająca podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz argumentację zawartą w zaskarżonej informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego w myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa.

Zaznaczyć należy, że prawem w świetle przepisów regulujących dofinansowanie projektów, jest prawo rozumiane w szerokim znaczeniu tego słowa. Obok konstytucyjnego katalogu źródeł prawa stanowionego (powszechnie i wewnętrznie obowiązującego) można wyróżnić szczególne rodzaje źródeł prawa, w postaci szeroko rozumianych norm planowania, norm technicznych oraz zaliczanych niekiedy do tego katalogu aktów w postaci różnego rodzaju regulaminów, statutów, programów itp. określanych w doktrynie jako "nieformalne źródła prawa", "swoiste źródła prawa" albo "źródła niezorganizowane" (por. L. Lewicka: Znaczenie tzw. nieformalnych źródeł prawa w działaniach administracji publicznej, w: Nowe kierunki działań administracji publicznej w Polsce i Unii Europejskiej, LexisNexis Warszawa 2009, s. 96 i podana tam literatura). Regulacje zawarte w systemie realizacji programu operacyjnego (regulaminie konkursu) mają umocowanie w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, są skierowane do nieokreślonego indywidualnie kręgu adresatów, określają ich prawa i obowiązki w postępowaniu o dofinansowanie i są dla nich wiążące. Spełniają więc kryteria źródeł prawa w szerszym, wyżej przedstawionym znaczeniu. Można wobec tego przyjąć, że te akty normatywne (przepisy prawa), stanowią wraz z przepisami powszechnie obowiązującymi podstawę sądowej kontroli.

Istotą sądowej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest ocena legalności zaskarżonych aktów i czynności według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty ich podjęcia (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 1776/06, LEX nr 327767).

Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że zaskarżona informacja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Przechodząc do tematyki spornego zagadnienia stwierdzić należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej ustawą o z.p.p.r.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 z.p.p.r. podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą albo decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 2. W myśl zaś art. 30a ust. 1 pkt 1 z.p.p.r. umowa o dofinansowanie projektu jest zawierana zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, w odniesieniu do projektu, który pozytywnie przeszedł wszystkie etapy jego oceny i został zakwalifikowany do dofinansowania.

Na podstawie art. 30a ust. 2 z.p.p.r. instytucja zarządzająca, pośrednicząca lub instytucja wdrażająca, zgodnie z systemem realizacji programu operacyjnego, ogłasza na swojej stronie internetowej listę projektów, o których mowa w art. 28 ust. 1 pkt 3, które zostały zakwalifikowane do dofinansowania. Natomiast w oparciu o ust. 3 tego artykułu pisemnie informuje wnioskodawcę o wynikach oceny jego projektu.

W przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych (art. 30b ust. 1 z.p.p.r.). Właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c (art. 30b ust. 4 z.p.p.r.). Skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4 (art. 30c ust. 2 z.p.p.r.)

Uzupełnić powyższe należy o treść art. 30g z.p.p.r., z którego to wynika, że informacje otrzymywane przez wnioskodawcę dotyczące oceny jego wniosku, a także w trakcie trwania procedury odwoławczej, nie stanowią decyzji administracyjnej.

Przed przystąpieniem do omówienia spornego zagadnienia wspomnieć jeszcze wypada, że zgodnie z art. 25 pkt 1 z.p.p.r. za prawidłową realizację programu odpowiada: w przypadku programu operacyjnego - instytucja zarządzająca, którą jest odpowiednio minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego lub zarząd województwa.

Zasadnie zdaniem Sądu w stanie faktycznym sprawy przyjęto, że inwestycja, która ma być przeprowadzona przez Spółkę, nie jest inwestycją nową w rozumieniu przepisów krajowych, jak i regulacji wspólnotowych znajdujących zastosowanie w tego typu sprawach.

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych (Dz. U. z dnia 19 października 2007 r. Nr 193, poz. 1399 ze zm) pomoc może być udzielana beneficjentom pomocy na realizację nowych inwestycji lub tworzenie nowych miejsc pracy związanych z nową inwestycją w województwie objętym danym regionalnym programem operacyjnym. W myśl ust. 3 tego paragrafu nowa inwestycja obejmuje:

1) inwestycję w środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne związane z:

a) utworzeniem nowego przedsiębiorstwa,

b) rozbudową istniejącego przedsiębiorstwa,

c) dywersyfikacją produkcji przedsiębiorstwa poprzez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów lub

d) zasadniczą zmianą dotyczącą procesu produkcyjnego w istniejącym przedsiębiorstwie.

Natomiast w świetle § 5 ust. 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia nową inwestycją nie jest inwestycja prowadząca wyłącznie do odtworzenia zdolności produkcyjnych.

Paragraf 5 ust. 1 pkt 3 należy, zdaniem Sądu, interpretować w powiązaniu z treścią § 6, który stanowi o wydatkach kwalfikowalnych w ramach nowej inwestycji. Do wydatków kwalifikowanych w ramach nowej inwestycji zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 3 zalicza się niezbędne do jej realizacji wydatki poniesione na nabycie lub wytworzenie środków trwałych, w tym:

a) budowli i budynków pod warunkiem, że ich nabycie pozostaje w bezpośrednim związku z celami projektu inwestycyjnego objętego pomocą,

b) maszyn i urządzeń,

c) narzędzi, przyrządów i aparatury,

d) wyposażenia technicznego dla prac biurowych,

e) infrastruktury technicznej związanej z nową inwestycją, w szczególności drogi wewnętrznej, przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych lub telekomunikacyjnych.

Wobec treści powołanych przepisów podnieść należy, iż w zakresie budowlanym, a taki charakter ma przedmiotowa inwestycja, warunkiem niezbędnym przyznania dofinansowania jest nabycie lub wytworzenie środków trwałych – budynków lub budowli. W stanie faktycznym sprawy nie powstał środek trwały – nowy budynek. W zakresie objętym dofinansowaniem, zdaniem Sądu, z pewnością nie mieści się remont lub adaptacja budynku. Wydatki na te cele, nie stanowią wydatków kwalfikowalnych w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 3 omawianego rozporządzenia.

Nie można pominąć podczas omawiania tych przepisów regulacji wspólnotowych, z którymi przepisy prawa krajowego w przedmiotowym zakresie winny być zgodne. Zwrócić uwagę w tym miejscu wypada na wykładnię prowspólnotową. W uzasadnieniu uchwały z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GPS 1/09, LEX 517816 Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie 7 sędziów stwierdził, że wykładnia prowspólnotowa wymaga takiego wyłożenia przepisów prawa krajowego, by były one zgodne z prawem wspólnotowym, kierując się przede wszystkim celem, jaki ma zostać osiągnięty dzięki normom wspólnotowym. Uzupełnić powyższe jeszcze należy o regulację wynikającą z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2), z którego to przepisu wynika, że rozporządzenie ma zasięg ogólny. Wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Rozporządzenia odzwierciedlają władzę ustawodawczą Wspólnot. Maja zasięg ogólny i wiążą wszystkie podmioty prawa wspólnotowego: osoby fizyczne i prawne, państwa członkowskie i instytucje (por. S. Majkowska, w: Z. Brodecki, M. Drobysz, S. Majkowska, D. Pyć, M. Tomaszewska, I. Zużewicz: Traktat o Unii Europejskiej Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską. Komentarz, Wydanie II, LexisNexis, Warszawa 2006, s. 736). Rozporządzenia wspólnotowe zgodnie z art. 91 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stają się elementem polskiego systemu prawnego, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 lit. a w związku z art. 2 pkt 10 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U.UE L z dnia 9 sierpnia 2008 r. Nr 214, poz. 3), aby koszt inwestycji został uznany za kwalfikowalny do celów niniejszego rozporządzenia inwestycja powinna obejmować inwestycje w rzeczowe aktywa trwałe lub wartości niematerialne i prawne związane z założeniem nowej jednostki, rozbudową nowej jednostki, dywersyfikacja produkcji poprzez wprowadzenie nowych dodatkowych produktów lub zasadniczą zmianę dotyczącą procesu produkcyjnego istniejącej jednostki.

Zdaniem Sądu, z powołanego przepisu również wynika, że dofinansowanie związane jest z budową względnie z rozbudową rzeczowych aktywów trwałych (budynków – art. 2 pkt 10 rozporządzenia 800/2008) – środków trwałych w rozumieniu przepisów krajowych.

Na uwagę w tym miejscu zasługują Wytyczne wydawane do aktów prawa wspólnotowego. W przedmiocie spornego zagadnienia znajdują zastosowanie Wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej na lata 2007-2013 (2006/C 54/08). Wytyczne te, jak słusznie podnosi Instytucja Zarządzająca, nie są aktem normatywnym, o charakterze wiążącym, jednakże należy zauważyć, iż są często stosowane w praktyce. Z orzecznictwa ETS (np. orzeczenie ETS w sprawie 9/70 Franz Grand v. Finanzamt Traunstein) wynika, że zalecenia zawarte w Wytycznych powinny być uwzględniane przez organy państw członkowskich przy wykładni prawa krajowego (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 358/08, LEX nr 488522, także wyrok przywołany przez organ z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 360/08).

Zgodnie z pkt 33 powołanych Wytycznych regionalna pomoc inwestycyjna jest pomocą przyznawaną na realizację projektu inwestycji początkowej. Natomiast w myśl pkt 34 Wytycznych inwestycja początkowa oznacza inwestycję w aktywa materialne oraz aktywa niematerialne i prawne związane z budową nowego zakładu, rozbudową istniejącego zakładu, dywersyfikacją produkcji zakładu, zasadniczą zmianą dotyczącą całościowego procesu produkcyjnego istniejącego zakładu. "Aktywa materialne" oznaczają aktywa w postaci gruntów, budynków i budowli oraz zakładu/urządzeń. Pojęcie inwestycji początkowej nie obejmuje inwestycji odtworzeniowych.

W świetle powyższego podnieść należy, że dofinansowanie przysługuje do inwestycji początkowych, pod którymi kryją się inwestycje w nowe aktywa materialne – nowe środki trwałe, inaczej mówiąc chodzi o inwestycje, które prowadzą do powstania nowej substancji, względnie inwestycje skutkujące rozbudową istniejących aktywów materialnych – istniejących środków trwałych. Wyłącznie zatem taki charakter inwestycji, którego celem jest budowa lub rozbudowa budynku, implikuje pomoc inwestycyjną, o której mowa jest w § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 11 października 2007 r. w sprawie udzielania regionalnej pomocy inwestycyjnej w ramach regionalnych programów operacyjnych.

Przechodząc na grunt stanu faktycznego sprawy podnieść należy, iż w zasadzie można go podzielić na trzy zasadnicze części, a mianowicie: przebudowę holu Hotelu Brda z dostosowaniem dla osób niepełnosprawnych; adaptację bazy noclegowej na II, VI, i VIII piętrze oraz remont sali klubowej z zabudową tarasu na XI piętrze hotelu.

Zdaniem Sądu, jeśli działania inwestora objęte projektem o dofinansowanie wychodzą poza zakres nowej inwestycji, choćby w części, to dofinansowanie nie przysługuje. Doszłoby bowiem w takiej sytuacji do udzielenia pomocy finansowej na zrealizowanie inwestycji, która nie została przewidziana przez prawodawcę. Inaczej rzecz ujmując skutkowałoby to wydatkowaniem środków pomocowych na wydatki niekwalfikowalne w rozumieniu § 6 ust. 1 przywołanego wyżej rozporządzenia i w konsekwencji naruszeniem prawa krajowego, jak i wspólnotowego. Podkreślić jeszcze raz należy, że dofinansowanie przysługuje bowiem jedynie do wydatków poniesionych na nowe inwestycje.

Zgodnie z treścią wniosku o dofinansowanie projektu hotel dysponuje 218 pokojami, restauracją, drink barem, 7 salami wielofunkcyjnymi. Pokoje dostosowane są dla potrzeb osób niepełnosprawnych, w hotelu organizowane są m.in. konferencje, zjazdy, seminaria, uroczystości okolicznościowe i bankiety. Hotel świadczy wiec usługi noclegowe, gastronomiczne, a także organizuje konferencje i inne wydarzenia.

Przebudowa holu nie prowadzi do powstania rzeczowego aktywu trwałego, jak również do rozbudowy takiego aktywu (środka trwałego). Przystosowanie dla potrzeb niepełnosprawnych nie wiąże się w stanie faktycznym sprawy z nowymi usługami, ani też z zasadniczą zmianą dotyczącą całościowego procesu produkcji, jeśli wcześniej niepełnosprawni z usług hotelu już korzystali – co nie stanowi sporu w niniejszej sprawie.

Adaptacja bazy noclegowej na piętrach II, VI i VIII, w ramach której skarżący przewidział prace remontowe, także nie prowadzi do powstania rzeczowego aktywu trwałego – środka trwałego, jak i jego rozbudowy. Działania te nie prowadzą również do wprowadzenia na rynek nowej kategorii usług, ani też nie stanowią zasadniczej zmiany dotychczas prowadzonej działalności gospodarczej – świadczonych przez skarżącą Spółkę usług. Remont i adaptacja mogłyby stanowić o nowej inwestycji jedynie w przypadku, gdyby były niezbędne do zasadniczej zmiany procesu produkcyjnego, w okolicznościach faktycznych sprawy – świadczonych przez Spółkę usług hotelarskich, gastronomicznych, organizowania różnego rodzaju imprez. Na piętrach, które miałyby podlegać przebudowie znajdują się pokoje i świadczone są tam usługi noclegowe. Ich przebudowa, wyposażenie i wystrój nie spowoduje wprowadzenia do oferty nowej usługi. Nie zachodzi w tym przypadku także zasadnicza zmiana (ulepszenie) świadczonych usług noclegowych, gdyż sama zmiana wystroju i remont pomieszczeń, nie implikuje, iż w zakresie całościowo rozumianych usług noclegowych świadczonych przez skarżącą Spółkę wprowadzone zostaną do oferty usługi noclegowe o poziomie i użyteczności dotychczas nieświadczonych przez skarżącego. Nadmienić w tym miejscu należy, że we wniosku o dofinansowanie projektu oraz załącznikach do niego skarżący podaje, że świadczy usługi wysokiej jakości, co potwierdzają m.in. zdobyte nagrody i wyróżnienia.

Słusznie organ udzielając odpowiedzi na skargę zauważa, że powoływany przez skarżącego argument dotyczący powstania nowego produktu w postaci usług dla melomanów i kibiców sportowych świadczonych na piętrach tematycznych jest niezasadny, bowiem zarówno wskazani przez skarżącego melomani, jak i kibice sportowi mogli dotychczas korzystać z oferowanych przez hotel usług noclegowych, a stworzenie wystroju tematycznego pięter nie spowoduje świadczenia innych usług, niż oferowane dotychczas przez hotel.

Także, w zakresie remontu sali klubowej, nie mamy do czynienia z powstaniem, rozbudową aktywów materialnych, jak również z uruchomieniem nowej usługi, czy też z zasadniczą zmianą (ulepszeniem) dotychczas świadczonych usług. We wniosku o dofinansowanie projektu skarżący wskazał, że remont Sali Klubowej z zabudową tarasu na XI piętrze ma na celu przywrócenie pierwotnego charakteru tych pomieszczeń, jako Sali Klubowej oraz okresowo Sali konferencyjnej. Zgodzić się należy w takiej sytuacji z tezą, że remont Sali Klubowej ma charakter odtworzeniowy, co skutkuje też brakiem nowej inwestycji.

W stanie faktycznym sprawy można byłoby ewentualnie zgodzić się z twierdzeniem o finansowaniu nowej inwestycji jedynie w zakresie zabudowy tarasu na 11 piętrze. Z materiału dowodowego wynika, że taras ten istniał. Jego zabudowa mogłaby ewentualnie stanowić o rozbudowie w rozumieniu przepisów pomocowych. Mając jednak na uwadze przedstawioną wcześniej argumentację dotyczącą finansowania nowej inwestycji oraz fakt stosunkowo niewielkiego udziału tych prac w zgłoszonym do dofinansowania projekcie, nie można było uznać, że przedstawiony przez skarżącego projekt spełniał warunki przyznania regionalnej pomocy inwestycyjnej.

Zdaniem Sądu, w okolicznościach sprawy warto też zauważyć, że ze złożonych przez skarżącego dokumentów wynika, iż pozwoleniami na budowę zostały objęte tylko przebudowa holu oraz remont Sali Klubowej z zabudową tarasu. Pozwolenie na budowę w ogóle nie obejmowało adaptacji II, VI i VIII piętra. W tym zakresie trudno jest zatem mówić o budowie czy rozbudowie aktywów materialnych (budynku).

Wspomnieć też wypada, że dofinansowanie miało objąć zakup ręczników i pościeli z naniesionym logo do wszystkich hotelowych pokoi – 300 kompletów. Tak więc wydatki, które przekraczają zakres adaptowanych pięter II, VI i VIII z pewnością nie odnoszą się do nowej inwestycji.

Podkreślenia wymagają też cele, jakie poprzez przedmiotową inwestycję chciał zrealizować skarżący, a mianowicie: promocję produktu markowego jakim jest Hotel Brda, kształtowanie wizerunku produktu – Hotel B., zdobycie przewagi nad konkurentami, zachęcenie do zakupu towarów i usług w określonym miejscu – miasto Bydgoszcz, poprawę warunków BHP w firmie, wzrost wielkości sprzedaży, zdobycie nowych klientów.

Przedstawione cele także – zdaniem Sądu – nie wskazują na nową inwestycję w rozumieniu przepisów prawa krajowego, jak i prawa wspólnotowego regulującego materię dofinansowania projektów. Wynika z nich głównie chęć rozreklamowania Hotelu Brda.

W przedmiocie zarzutu skarżącego odnoszącego się do zagadnienia rozpoczęcia prac przed terminem złożenia wniosku o dofinansowanie, podnieść należy, że argument ten nie zasługuje na uwzględnienie bowiem z treści zaskarżonej informacji nie wynika, aby organ z tego powodu rozpatrzył wniosek skarżącego w sposób niepomyślny dla strony. Wyjaśnienie tej spornej kwestii zostało przedstawione przez organ w odpowiedzi na skargę. Sąd podziela w pełni pogląd tam zaprezentowany.

Wobec powyższego argumenty skargi należało uznać za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić.