Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1024/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-07-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 249a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. z dnia 25 maja 2017 r. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty wynikającej z długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług postanawia: umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy z wniosku P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. z dnia 25 maja 2017 r.


UZASADNIENIE

Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy sporządzonym na urzędowym formularzu 7 listopada 2016 r., złożonym wraz z pismem z 28 listopada 2016 r., uzupełnionym 21 lutego 2017 r., skarżąca spółka zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. Postanowieniem z 3 marca 2017 r. referendarz sądowy odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Postanowienie powyższe uprawomocniło się wobec niezłożenia środka zaskarżenia. W związku z powyższym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie z 15 maja 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 22 maja 2017 r. (potwierdzenie odbioru, k-114 akt sąd.). W odpowiedzi na to wezwanie, pismem z 25 maja 2017 r., skarżąca ponownie zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy żądając zwolnienia od kosztów postępowania w części. Następnie łącznie z pismem z 13 czerwca 2017 r. pełnomocnik strony nadesłał poświadczoną za zgodność kserokopię urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz dodatkowe dokumenty źródłowe. Nadesłana kserokopia formularza nosi, tak jak poprzednia, datę wypełnienia 7 listopada 2016 r. i w swej treści jest identyczna z poprzednim wnioskiem, co do zakresu żądania, uzasadnienia, oświadczenia o majątku i dochodach.

Referendarz sądowy stwierdził, co następuje:

Zgodnie z art. 249a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. : Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w zakresie prawa pomocy umarza się.

W ocenie referendarza rozpoznanie wniosku strony z dnia 25 maja 2017 r. o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne. Jak bowiem wynika z nadesłanego wniosku (kserokopia poświadczona za zgodność z oryginałem) strona ponownie wnosi o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Żądanie to było już przedmiotem rozpoznania referendarza sądowego, który postanowieniem z 3 marca 2017 r. odmówił przyznania prawa pomocy w tym zakresie. Postanowienie to stało się prawomocne, co było podstawą do wezwania strony do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Zbędne jest zatem rozstrzyganie w przedmiocie kolejnego wniosku, którego żądanie było już przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy z 25 maja 2017 r., złożony w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, nie znosi bowiem skutków prawomocnego postanowienia z 3 marca 2017 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy w tym zakresie (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2016 r., II FZ 135/16 http:/orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.