Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 187/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 9,  art. 32 ust. 4,  art. 34 ust. 3,  art. 35 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Rutkiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2009 r. sprawy ze skargi B.K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...]r., Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda D. - po rozpatrzeniu odwołania B.K. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wolnostojącego wraz z garażem dwustanowiskowym we W. przy ul. [...], na działce nr 13/9, AM-20, obręb O..

Powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych:

W dniu 29 sierpnia 2008r. A. i W.K. złożyli w organie pierwszej instancji wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wolnostojącego wraz z garażem dwustanowiskowym, we W. przy ul. [...], na działce nr 13/9, AM-20, obręb O..

W dniu 4 września 2008r. Prezydent W. wezwał inwestora do usunięcia braków formalnych złożonego wniosku poprzez:

1. doprecyzowanie wniosku w części "C" o informację jakie elementy infrastruktury technicznej wchodzą w zakres wniosku,

2. przedłożenie aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, współwłaścicielki Pani A.K.,

3. uzupełnienie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane złożonego przez W.K. i wpisanie w p. 2 daty złożenia wniosku.

W dniu 15 września 2008r. inwestor dokonał uzupełnienia wniosku.

Kolejnym postanowieniem z dnia [...]r., Nr [...] organ pierwszej instancji zobowiązał inwestora do wykonania określonych czynności w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym:

1. doprowadzenia do zgodności z Prawem budowlanym, a w szczególności:

– włączenia do projektu budowlanego oświadczenia projektantów, wymaganego art. 30 ust. 4,

– dołączenia wszystkich dokumentów w oryginalne lub w formie kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez inwestora lub projektanta,

– zapewnienia kompletności projektu budowlanego poprzez: uzyskanie wyłączenia części działki oznaczonej "RII" z użytkowania rolniczego w związku z lokalizacją na niej części budynku i uzupełniania na rys. nr A4 informacji o przeznaczeniu i parametrach technicznych pomieszczenia wydzielonego z przedpokoju,

2. doprowadzenie do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a w szczególności usunięcie zbędnych dokumentów,

3. doprowadzenia do zgodności z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności wykazanie, że:

– lokalizacja śmietnika spełnia warunki określone w § 23 ust. 3 poprzez uzupełnienie wymiarów,

– odprowadzenie wód opadowych spełnia warunki określone w § 28 i § 29 poprzez uzupełnienie charakterystycznych rzędnych terenu w sposób ilustrujący kierunku naturalnego spływu wód opadowych po realizacji inwestycji,

– doprowadzenie do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy Nr [...] z dnia [...]r. w szczególności w zakresie wysokości górnej krawędzi gzymsu – zgodnie z wymiarowaniem na rys. przekroju /rys. nr A8/ wynosi ona 3,46m, a zgodnie z decyzją winna zawierać się pomiędzy 3,8 a 4,2m /plus-minus 5%/.

Inwestor dnia 20 października 2008r. dokonał uzupełniania projektu budowlanego w żądanym zakresie stąd Prezydent W. podjął opisaną na wstępie decyzję z dnia [...]r., Nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na w/w budowę.

Odwołanie od tej decyzji wniosła B.K., zarzucając naruszenie przepisów prawa wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak również naruszenie przepisu § 79 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Ponadto odwołująca zarzuciła, że naruszono art. 106 § 2 i § 5 k.p.a. poprzez niezawiadomienie jej o wystąpieniu przez organ do Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w sprawie przyłączenia przedmiotowej nieruchomości do drogi publicznej.

Wojewoda D. nie uwzględnił wniesionego odwołania i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ jest zobowiązany sprawdzić m.in. zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń.

W myśl zaś art. 35 ust. 3 w/w ustawy w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Art. 32 ust. 4 stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane tylko temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również złożyć oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Art. 35 4 stanowi natomiast, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, że decyzja organu pierwszej instancji narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności dotyczące dojścia i dojazdu do działki budowlanej, Wojewoda D. wskazał, że wobec braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie projektowanej inwestycji, Prezydent W. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego nałożył na inwestora szereg wymogów jakie musi spełnić, aby uzyskać pozwolenie na budowę. Wymogi te dotyczyły m.in.:

1. nieprzekraczalnej obowiązującej linii zabudowy,

2. posiadać wskaźniki wielkości zabudowy nieprzekraczający 0,22,

3. szerokość elewacji frontowej powinna wynosić od 11,80 do 18,00m,

4. wysokość górnej krawędzi frontowej, jej gzymsów lub attyki wynoszącej około 4m plus minus 5%,

5. kąt nachylenia dachów powinien wynosić od 30º do 45º,

6. wysokość głównej kalenicy nie może przekraczać 8,50 m n.p.t.,

7. dachy powinny być dwuspadowe,

8. główna kalenica dachu w stosunku do frontu działki powinna być równoległa do ul. [...].

W powyższej decyzji zobowiązano również inwestora do uzyskania m.in. uzgodnień warunków do sieci energetycznej, gzowej, wodnej, sanitarnej od właściwych jednostek organizacyjnych oraz do uzgodnienia z Zarządem Dróg i Komunikacji (obecnie ZDiUM) we W. warunków przyłączenia do dróg lądowych.

Organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony do wniosku o pozwolenie na budowę projekt budowlany spełnił w pełnym zakresie wymogi zawarte w w/w decyzji o warunkach zabudowy. Załączone zostały ponadto uzgodnienia: z Spółką A Oddział we W. w zakresie warunków przełączenia do sieci energetycznej, z Operatorem Systemu Dystrybucji Oddział K. w zakresie warunków przyłączenia do sieci gazowej, zapewnienie oraz warunki przyłączenia od Miejskiego Przedsiębiorstwa Wody i kanalizacji we W. o dostawach wody i odbiorze ścieków.

Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie istotnym jest również fakt, że droga dojazdowa /działki nr 13/3 i 13/6/ do nieruchomości, na którą udzielono pozwolenie na budowę, jest drogą już istniejącą i będącą współwłasnością m.in. inwestora jak i odwołującej, natomiast przedmiotem inwestycji nie jest budowa tej drogi tylko budowa budynku mieszkalnego na działce nr 13/9.

Organ odwoławczy podkreślił, że z treści decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż obsługa komunikacyjna obiektu przy ul. [...] będzie biegła poprzez działki nr 13/3 i 13/6. W decyzji określono również, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę należy opracować i uzgodnić z ZDiK warunki przyłączenia do dróg lądowych. Jak wynika zaś z przedłożonego projektu, inwestor uzyskał uzgodnienie przyłączenia do drogi publicznej przez działki 13/3 i 13/6 w dniu [...]r. nr [...] bez dodatkowych warunków.

W ocenie organu odwoławczego, zarzut dotyczący naruszenia 106 § 2 i § 5 k.p.a. jest niezasadny, bowiem to nie organ zwrócił się o przedmiotowe uzgodnienie, lecz inwestor i to przed dniem złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia a budowę.

Ponadto organ odwoławczy wskazał, że przepisy dotyczące usytuowania budynków na działce budowlanej względem granic działki sąsiedniej zostały zawarte w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli z przepisów § 13, § 60, § 271 i § 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej niż: 1) 4m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowym w stronę tej granicy, 2) 3m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

W myśl § 12 ust. 3 powyższego rozporządzenia sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5m z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:

1) wynika to z ustaleń miejscowego panu zagospodarowania przestrzennego albo

2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.

Natomiast zgodnie z ust. 4, jeżeli na sąsiedniej działce:

1) w odległości od 1,5 do 3m od granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych w takiej samej odległości od tej granicy, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej,

2) bezpośrednio przy granicy istnieje budynek ze ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych albo wydano decyzję o pozwoleniu na budowę tak usytuowanego budynku, dopuszcza się sytuowanie ściany budynku bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy tej granicy, przylegającej do istniejącej ściany, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Przepis § 13 ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi natomiast, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń – co uznaje się za spełnione, jeżeli:

1) między ramionami kąta 60º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłaniającego, nie znajduje się przesłaniająca cześć tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż:

a) wysokość przesłaniania – dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35m.

b) 35m – dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35m,

2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i § 60.

Jak wynika z przedłożonego projektu budowlanego odległości projektowanego budynku od granic działki odwołującej wynosi 4m.

Wymóg § 13 w/w rozporządzenia również został zachowany, gdyż wysokość projektowanego budynku wynosi około 8,40m, natomiast odległość budynku B.K. od budynku inwestora wynosi około 9m.

Organ odwoławczy podkreślił także, że załączony do wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia.

Wobec powyższego, po spełnieniu przez inwestora wymogów prawnych dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę, organ pierwszej instancji uprawniony był zdaniem organu odwoławczego - zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, do wydania decyzji z dnia [...]r., Nr [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

W skardze na opisaną wyżej decyzję Wojewody D. B.K., zarzucając naruszenie:

1) art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez nieuprawnione uznanie, że projekt budowlany złożony przez inwestorów został sporządzony w sposób określony w przepisach techniczno-budowanych, zapewniając w szczególności poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżącej, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej,

2) art. 34 ust. 3 w związku z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez nieuprawnione uznanie, że projekt budowlany zawierał oświadczenie właściwej jednostki organizacyjnej o warunkach przyłączenia do dróg lądowych oraz oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości przyłączenia działki inwestorów z drogą publiczną, zgodnie z przepisami o drogach publicznych,

wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu kosztów postępowania sądowego.

Ponadto skarżąca odnosząc przepisy art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 7 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do stanu faktycznego objętego zaskarżoną decyzją, podniosła, że nieruchomość nr 13/9 nie posiada bezpośredniego dostępu do drogi publicznej. W decyzji z dnia [...]r. wskazano, że obsługa komunikacyjna /dojazd do drogi publicznej/ do tej działki odbywać się będzie przez działki nr 13/6 i nr 13/3, gdy szerokość tych działek wynosi 3,49m. Komunikacja do działki nr 13/9 z drogą publiczną /ul. [...]/ stanowi ciąg pieszo-jezdny /ciąg komunikacyjny służący jednocześnie dla dojazdu pojazdów oraz dla dojścia pieszych/. Wykluczone jest zatem zdaniem skarżącej – ze względu na ograniczoną szerokość tych działek /nr 13/6 i nr 13/3/ przyjęcie, że działki te mogłyby stanowić jezdnię /art. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych - Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm/. Mając powyższe pod uwagę, działki nr 13/6 i nr 13/3 nie mogą w ocenie skarżącej stanowić, w myśl przepisu § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, dojścia i dojazdu do działki nr 13/9 w postaci ciągu pieszo-jednego, bowiem ich szerokość jest mniejsza niż dopuszczalne minimum 5m.

Dalej idące okoliczności faktyczne, wywodzące się z faktu organicznej szerokości działki nr 13/3 i nr 13/6, prowadzą zdaniem skarżącej do uznania, że decyzja Prezydenta W. została wydana w oparciu i projekt budowlany zrealizowany w sposób sprzeczny z dyspozycją przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.

Kolejnym zarzutem skargi jest brak uwzględnienia przez organy faktu, że obsługa budowy oraz późniejsza eksploatacja domu mieszkalnego wiąże się ze znacznym zintensyfikowaniem ruchu pojazdów, który przy jednoczesnym korzystaniu z dojścia i dojazdu do już zamieszkałej posesji /działki nr 13/10, 13/11, 13/2/, z wykorzystaniem bardzo wąskiego ciągu pieszo-jezdnego /szerokość 3,5m i długość 40m/, stanowi poważne zagrożenie. W zakresie stwierdzenia – według stanu aktualnego – faktu niedostatecznej szerokości działki nr 13/6 i 13/3 skarżący wniosła o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego T.K. z dnia 12 lutego 2008r..

Tym samym B.K. zakwestionowała zatwierdzenie przedłożonego projektu budowanego, nie spełniającego wymogi § 79 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Odnosząc się do naruszenia art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego, skarżąca podniosła nadto, że uzgodnienie z dnia 18 września 2008r. nr 1901/09, nie ma żadnej wartości merytorycznej, jak też jest wewnętrznie sprzeczne. Powoływanie się na to uzgodnienie narusza zasady postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a..

Nie do przyjęcia, zdaniem skarżącej, jest również stanowisko Wojewody, że przedmiotem inwestycji nie jest budowa drogi dojazdowej /działki nr 13/3 i 13/6/ do nieruchomości, tylko budowa budynku mieszkalnego na działce nr 13/9 na którego budowę udzielono pozwolenie.

Ponadto B.K. zarzuciła, że zarówno organ I jak i II instancji nie wypełniły obowiązków wynikających z art. 107 § 3 k.p.a.., poprzez nie ustosunkowanie się w sposób merytoryczny do podnoszonych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwaną dalej p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, jak poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wolnostojącego wraz z garażem dwustanowiskowym, we W. przy ul. [...], na działce nr 13/9, AM-20, obręb O..

Wbrew bowiem zarzutom skargi, wydane w niniejszej sprawie, a opisane wyżej decyzje nie naruszają przepisów tak prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, a które to uchybienia mogłyby dopiero stanowić podstawę do uwzględnienia skargi / art.145 § 1 p.p.s.a./.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106 ze zm.), zwaną dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

I tak w myśl z art.32 ust.4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

❖ złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

❖ złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Istotny jest przy tym również przepis art.35 ust.1 Prawa budowlanego, który obliguje organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego do sprawdzenia:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.

W sytuacji spełnienia wymagań j określonych w cyt. wyżej przepisach, organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę / art.35 ust.4 Prawa budowlanego/.

Niesporne jest w sprawie, że dla terenu będącego przedmiotem potencjalnego zainwestowania, oznaczonego jako działka nr 13/9, AM-20, obręb O. we W., Prezydent Wrocławia ostateczną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] ustalił na rzecz A. i W.K. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolnostojącego wraz z garażem dwustanowiskowym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną.

W decyzji tej w pkt.d, dotyczącym ustaleń w zakresie komunikacji, stwierdzono, że obsługa komunikacyjna obiektu od ul. [...] poprzez działki 13/3 i 13/6, będące współwłasnością inwestorów. Nadto stwierdzono, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę należy opracować i uzgodnić z Zarządem Dróg i Komunikacji we W. warunki przyłączenia do dróg lądowych.

W zakresie zaś wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, stwierdzono w pkt.e tejże decyzji, że planowana inwestycja nie pozbawi osób trzecich dostępu do drogi publicznej.

Z akt sprawy niewątpliwie także wynika, że A. i W.K. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji, przedłożyli tak opisaną wyżej decyzję o warunkach zabudowy, jak i projekt budowlany zawierający projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że inwestorzy ubiegając się o przedmiotowe pozwolenie na budowę legitymowali się uzgodnieniem z dnia [...]r. Nr [...] z Zarządem Dróg i Komunikacji we W. na przyłączenie planowanego obiektu - obsługę komunikacyjną budynku ul. [...] przez działki 13/3 i 13/6 do ul. [...], czyli drogi publicznej.

To, że powyższe uzgodnienie podjęte zostało bez określenia przez Zarządu Dróg i Komunikacji we W. dodatkowych warunków, nie czyni go wadliwym.

Sąd nie stwierdza także, by w tym względzie naruszono przepis art.106 k.p.a., z tej to przyczyny, że skarżąca po pierwsze nie wykazała podstawy prawnej do wydania w tym trybie postanowienia, a po drugie powołany przez skarżącą przepis art.34 ust.3 pkt.3 Prawa budowlanego posługuje się jedynie sformułowaniem "oświadczenia ".

Wbrew twierdzeniu skarżącej organy wydając zaskarżone decyzje nie naruszyły także przepisu art.5 ust.1 pkt.9 Prawa budowlanego, z tej to przede wszystkim przyczyny, że zapewniony został dostęp do drogi publicznej.

Odwołać się w tym miejscu należy /jak powszechnie zostało przyjęte/ do ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), gdzie zgodnie z zawartą w art.2 pkt.14 definicją, pod pojęciem: "dostępu do drogi publicznej" – należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że tak nieruchomość skarżącej oznaczona jako działka nr 13/11 , jak i działka będąca przedmiotem planowanej inwestycji , tj. nr 13/9 skomunikowane są z drogą publiczną tj. ul. [...] poprzez działki oznaczone nr 13/3 i 13/6, będące współwłasnością tak skarżącej jak i inwestorów.

Zgodnie zaś z danymi z ewidencji gruntów, w/w działki nr 13/3 i 13/6 oznaczone są symbolem "dr", co wskazuje, że jest to droga wewnętrzna.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zapewniony jest dostęp do drogi publicznej, z tego to również względu, że jak podnosi sama skarżąca szerokość w/w działki nr 13/3 i 13/6, będących w istocie drogą wewnętrzną wynosi blisko 3,5 m.

Powyższe ustalenie Sądu pozostaje w zgodzie z powoływanym przez skarżącą przepisem § 14 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. Nr 75, poz.690 ze zm./, zgodnie z którym do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m.

Powołać się w tym miejscu również należy na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowane w wyroku z dnia 23 kwietnia 2009r. sygn.akt II OSK 699/08 /nie publikowany, treść /w:/ orzeczenia.nsa.gov.pl/, że , cyt.:.

"... minimalna szerokość umożliwiająca dostęp i dojście do nieruchomości przewidzianej pod zabudowę określona została § 14 ust.1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a ustalając regulacje mające w sprawie zastosowanie koniecznym jest odniesienie ich do warunków ściśle określonej sprawy ...".

W okolicznościach niniejszej sprawy, przyjęcie koncepcji B.K., gdy to również i nieruchomość skarżącej /działka nr 13/11/ ma zapewniony dostęp do drogi publicznej /ul. [...]/ tą sama trasą co inwestorzy, czyli działką nr 13/3 i 13/6 , stanowiłoby naruszenie zasady równości wobec prawa, ustanowionej w art.32 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Również Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, że w sprawie naruszony został przepis § 79 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie /Dz.U Nr 43, poz.430 ze zm./, ponieważ przepis ten nie miał w tej sprawie zastosowania, jako, że zgodnie z § 2 - przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, wykonywaniu dróg publicznych i związanych z nimi urządzeń budowlanych, a także ich odbudowie, rozbudowie, przebudowie oraz przy remontach objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, gdy zaś przedmiotem niniejszej sprawy była kwestia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej - nie wykazała, tak jak to już wyżej Sad zauważył, by decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, wydana została z naruszeniem przepisów tak prawa materialnego jak i prawa procesowego.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł uwzględnić skargi B.K., a wobec tego oddalił ją w myśl art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.