Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1565/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi G. a.s. z siedzibą w S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pozostawił bez rozpatrzenia wniosek G. a.s. z siedzibą na Słowacji (dalej - “Skarżąca" lub “Spółka") o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r.

Pismem z 2 maja 2011 r., pełnomocnik Spółki wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Do przedmiotowego zażalenia nie dołączono oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki w postępowaniu zażaleniowym.

Pismem z 2 czerwca 2011 r., wystosowanym w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 137 § 3 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej wezwał A. M. do uzupełnienia braków formalnych złożonego zażalenia, poprzez przedstawienie, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, oryginału lub uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa do reprezentowania Spółki. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki 8 czerwca 2011 r. Z uwagi na brak odpowiedzi na wymienione powyżej wezwanie, Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 28 czerwca 2011 r., w trybie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie podpisu przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki na zażaleniu znajdującym się w aktach sprawy lub przekazanie odrębnego egzemplarza zażalenia podpisanego przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki wraz z dokumentami potwierdzającymi umocowanie tej osoby do składania oświadczenia woli w jej imieniu. Dyrektor Izby Skarbowej pouczył adresata, iż niedopełnienie powyższej czynności we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia. Wezwanie zostało doręczone na adres Spółki 4 lipca 2011r.

W związku z nieuzupełnieniem przez Stronę w wyznaczonym siedmiodniowym terminie braków formalnych zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] lipca 2011 r., pozostawił przedmiotowe zażalenie bez rozpatrzenia.

Pełnomocnik Spółki pismem z dnia 5 sierpnia 2011 r. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia z dnia 2 maja 2011 r. Do wskazanego wniosku pełnomocnik dołączył egzemplarz zażalenia z 2 maja 2011 r., pełnomocnictwo dla Pana A. M. z dnia 2 sierpnia 2011 r., odpisy ze słowackiego rejestru handlowego, pełnomocnictwo udzielone firmie R. oraz wydruk z poczty elektronicznej.

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 2 maja 2011 r.

Pismem z dnia 24 października 2011 r., pełnomocnik Spółki złożył zażalenie na powyższe postanowienie.

Pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie postanowienia w całości i ponowne rozpatrzenie wniosku Spółki o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia.

Skarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie następujących przepisów:

- art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez bezzasadną odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, pomimo uprawdopodobnienia przez Spółkę braku jej winy w niedotrzymaniu terminu,

- art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i stworzenie nowego stanu faktycznego sprawy,

- art. 121 Ordynacji podatkowej - poprzez prowadzenie postępowania w sprawie w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego.

Postanowieniem z [...] lutego 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ II instancji w pierwszej kolejności powołał przepisy art. 137 §1, art. 169 § 1 oraz art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej regulujące kwestie reprezentacji strony w postępowaniu podatkowym, uzupełniania braków formalnych podań oraz przywracania uchybionego terminu.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w przypadku uchybienia terminu, organ podatkowy może przywrócić uchybiony termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

W ocenie organu podatkowego, pomimo że pełnomocnik Spółki złożył wniosek o przywrócenie terminu w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, jednocześnie dołączając do akt sprawy uwierzytelniony odpis udzielonego pełnomocnictwa oraz pomimo powstania ujemnych skutków w zakresie postępowania podatkowego, we wskazanym wniosku nie uprawdopodobnił on okoliczności, które mogłyby wskazywać na brak winy Spółki, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, w uchybieniu terminowi,

Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż przepisy Ordynacji podatkowej umożliwiają działanie w charakterze pełnomocnika wyłącznie osobom fizycznym, wyłączając jednocześnie możliwość działania w takim charakterze osobom prawnym lub jednostkom organizacyjnym nieposiadającym osobowości prawnej. W związku z tym, pełnomocnikiem w postępowaniu podatkowym nie może być Kancelaria R. Sp. k., nie będąca osobą fizyczną.

Wskazał ponadto, że z treści znajdującego się w aktach sprawy pełnomocnictwa wynika, że upoważnia ono wymienioną Kancelarię do działania we wskazanym zakresie w imieniu i na rzecz Spółki, nie wynika z niego natomiast by upoważniało ono Pana A. M. bądź też inną osobę fizyczną do reprezentowania Spółki w zakresie złożenia przedmiotowego zażalenia i ewentualnego reprezentowania Spółki w postępowaniu zażaleniowym.

W ocenie organu odwoławczego fakt, że w momencie otrzymania przez Kancelarię postanowienia organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2011 r., posiadający dotychczas pełnomocnictwo do reprezentacji Spółki P. C. nie był już upoważniony do reprezentowania Spółki, pozostaje kwestią umownego uregulowania wewnętrznych stosunków pełnomocnictwa pomiędzy zainteresowanymi podmiotami. Z punktu widzenia organów podatkowych istotne jest dołączenie do akt sprawy dokumentu pełnomocnictwa, ewentualnie jego cofnięcie dokonane w takim samym trybie.

Zdaniem organu podatkowego, również fakt, że działając zgodnie z Zasadami Etyki Doradców Podatkowych, mając na względzie dobro Spółki sporządzone zostało zażalenie z dnia 2 maja 2011 r., bez formalnego umocowania Pana A. M. do reprezentowania Spółki, pozostaje bez wpływu na powszechnie obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej zawarte przede wszystkim w art. 137 § 3 oraz art. 169 § 1 i § 4, które regulują kwestie dołączania pełnomocnictw do akt sprawy oraz ewentualne wezwania do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, nie stanowi zatem przesłanki uprawdopodabniającej uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia otrzymanie przez Pana A. M. ze znacznym opóźnieniem brakującego pełnomocnictwa upoważniającego go do reprezentowania Spółki.

W szczególności niewiarygodne dla organu odwoławczego jest twierdzenie pełnomocnika Spółki, iż przesłanie przedmiotowego pełnomocnictwa do pełnomocnika dopiero w dniu 5 sierpnia 2011 r., wynikało między innymi z faktu, że dla Spółki trudnym do zrozumienia było, iż niewystarczającym dla polskich organów podatkowych jest istniejące w obrocie między Spółkami ogólne pełnomocnictwo udzielone Kancelarii. Jak bowiem wskazał sam pełnomocnik we wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych, już wcześniej Spółka umocowała odrębnym pełnomocnictwem Pana P. C. do działania w jej imieniu przed organami podatkowymi w zakresie wniosku o zwrotu podatku VAT za 2007 rok, a więc osobę fizyczną reprezentującą Stronę w postępowaniu zgodnie z regułami art. 137 Ordynacji podatkowej. Stąd mocodawcy znane były procedury obowiązujące w Polsce w omawianym zakresie.

Organ II instancji wskazał również, iż mając na uwadze, że Spółka była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (doradcę podatkowego), trudno dać wiarę argumentacji o niezrozumieniu polskich regulacji dotyczących procedur podatkowych.

Tym samym, zdaniem organu, tłumaczenie, że brak odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego z 2 czerwca 2011 r., wynikał z faktu istnienia zdaniem pełnomocnika, wystarczającego pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę dla Kancelarii, należało uznać za niewiarygodne. Również wyjaśnienia pełnomocnika, iż okolicznością wpływającą na otrzymanie od Spółki po upływie terminu imiennego upoważnienia do jej reprezentowania, było niezrozumienie treści tego pisma oraz jego ważności dla sprawy, nie uwiarygodniają braku winy Spółki działającej przez profesjonalnego pełnomocnika w dochowaniu przedmiotowego terminu.

Zdaniem organu II instancji, także lakoniczne wskazanie przez pełnomocnika na trudności po stronie słowackiej w jednoczesnej dostępności osób uprawnionych do składania oświadczeń woli po stronie Spółki w celu skutecznego udzielenia pełnomocnictwa bez określenia ich charakteru i związku z uchybieniem terminowi, nie może zostać uznane za uwiarygodnienie braku winy w uchybieniu terminu.

W odniesieniu do zarzutu pełnomocnika, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest zbyt krótki i zbyt rygorystyczny dla podmiotów zagranicznych, organ II instancji wskazał, iż długość terminu uregulowanego w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, nie jest zależna od organów podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył również, że żaden z przepisów Ordynacji podatkowej nie statuuje obowiązku organów podatkowych do udzielania informacji prawnej, ani obowiązku czuwania nad tym, aby strona nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, ani tym bardziej obowiązku pouczenia strony o możliwości złożenia prośby o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych podania. Natomiast od podmiotu zagranicznego działającego w sprawie poprzez profesjonalnego pełnomocnika można wymagać znajomości podstawowych instytucji ogólnego prawa podatkowego jak chociażby instytucji przywrócenia uchybionego terminu uregulowanej w art. 162 Ordynacji podatkowej.

Za bezzasadne organ podatkowy uznał podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 191 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Na marginesie organ II instancji dodał, że od czasu skierowania pierwszego wezwania z dnia 2 czerwca 2011 r. do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego zażalenia, do dnia złożenia przez pełnomocnika Spółki wniosku o przywrócenie uchybionego terminu wraz z dokumentem pełnomocnictwa w dniu 5 sierpnia 2011 r., upłynęło 58 dni. Zdaniem organu odwoławczego, był to czas w zupełności wystarczający na uzupełnienie przedmiotowego braku formalnego.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w niniejszej sprawie pełnomocnik Spółki nie wykazał należytej staranności zarówno przy składaniu zażalenia z dnia 2 maja 2011r., jak i w odniesieniu do wezwania do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego zażalenia o dokument pełnomocnictwa. Spółka nie wypełniła zatem warunków wynikających z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej skutkujących przywróceniem terminu, nie uprawdopodobniła bowiem, iż uchybienie nastąpiło bez jej winy. Niespełnienie przez Spółkę jednej z łącznie wymaganych przez normę prawną przesłanek powoduje, iż w sprawie braku było podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu.

W skardze na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez bezzasadne wydanie postanowienia z [...] lutego 2012 r.,

- art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez bezzasadną odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, pomimo uprawdopodobnienia przez Skarżącą braku jej winy w niedotrzymaniu terminu,

- art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i stworzenie nowego stanu faktycznego sprawy,

- art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu podatkowego,

W uzasadnieniu pełnomocnik wyjaśnił, że Skarżąca w 2008 r. umocowała firmę R. Kancelarię Prawną Sp. k. do działania w imieniu Spółki przed polskimi organami podatkowymi w zakresie sprawy zwrotu podatku VAT za 2007 r. oraz w odrębnym pełnomocnictwie imiennie Pana P. C., doradcę podatkowego, będącego wówczas pracownikiem Kancelarii. Jednakże Pan P. C. nie był uprawnionym do reprezentowania Kancelarii w momencie otrzymania przez nią postanowienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. pozostawiającego wniosek Spółki o zwrot podatku VAT za 2007 r. bez rozpatrzenia. Pełnomocnik wskazał, że stosując się do obowiązujących każdego doradcę podatkowego w Polsce Zasad Etyki Zawodowej Doradców Podatkowych i mając na względzie przede wszystkim dobro Spółki, a także biorąc pod uwagę krótki siedmiodniowy termin do złożenia w jej imieniu zażalenia, sporządził z ramienia Kancelarii owo zażalenie, bez formalnego umocowania przez Spółkę do jej reprezentowania, ufając jednocześnie, że brak ten zostanie uzupełniony w najbliższym możliwym terminie. W jego ocenie, zgoła odmiennej od oceny organu podatkowego, takie działanie było rzeczywistym wyrazem profesjonalizmu osoby wykonującej zawód doradcy podatkowego, której znajomość procedur administracyjnych właśnie nakazywała dochować zawitego bardzo krótkiego terminu do złożenia istotnego dokumentu w sprawie. Pełnomocnik podniósł, że równocześnie zabiegał o to, by pisemne pełnomocnictwo dla niego wpłynęło do Kancelarii. Pełnomocnik powołał się na dokumentację potwierdzającą m.in. całość korespondencji prowadzonej z przedstawicielami Spółki. Korespondencja ta, obok rozmów telefonicznych, miała na celu ustalenie, czy Spółka życzy sobie, by po odejściu z kancelarii dotychczasowego pełnomocnika, Pana P. C., Kancelaria R. kontynuowała reprezentację przed polskimi organami podatkowymi w sprawie zwrotu VAT za 2007 r., a także korespondencja ta zmierzała do usunięcia w najszybszym możliwym czasie braków formalnych zażalenia. W ten sposób, w przekonaniu pełnomocnika, nie tylko uprawdopodobnił, ale i udowodnił dochowanie maksymalnej możliwej staranności w prowadzeniu sprawy Skarżącej w warunkach nieposiadania formalnego umocowania do tego.

Pełnomocnik podkreślił, że 5 sierpnia 2011 r., tj. w najszybszym możliwym dla Skarżącej terminie, otrzymał od Spółki w postaci elektronicznej imienne pełnomocnictwo do jej reprezentowania w przedmiotowej sprawie. Termin ten wynikał m.in. z faktu, że dla Spółki trudnym do zrozumienia było, iż niewystarczającym dla polskich organów podatkowych jest istniejące w obrocie między Spółkami ogólne pełnomocnictwo do jej reprezentowania udzielone Kancelarii. Bezwzględna konieczność umocowania do działania w imieniu Spółki kolejnej po Panu P. C. osoby fizycznej też budziła wątpliwości Spółki. Ponadto Skarżąca nie rozumiała treści otrzymanego przez nią pisma oraz jego ważności dla sprawy w sytuacji, kiedy wszelka dotychczasowa korespondencja w sprawie zwrotu podatku VAT za 2007 r. była kierowana do i z Kancelarii. W przekonaniu Spółki w dniu 4 lipca 2011 r. otrzymała ona dokument, który musiał być jednocześnie w posiadaniu Kancelarii.

Zdaniem pełnomocnika, organ podatkowy naruszył zasadę zaufania podatnika do organu podatkowego, m. in. poprzez niewskazanie Spółce możliwości złożenia na podstawie art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych, w przypadku, gdyby do takiego uchybienia doszło, co z zasady ma miejsce w przypadku korespondencji w sprawach prowadzonych z uczestnictwem nierezydentów.

Pełnomocnik wyraził również wątpliwość co do zasadności prowadzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej postępowań w zakresie braku formalnego zażalenia z dnia 2 maja 2011 r. oraz pozostawienia tego zażalenia bez rozpatrzenia, w sytuacji możliwego naruszenia art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej już przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego W. poprzez bezpodstawne wydanie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2011 r. pozostawiającego główny wniosek Spółki o zwrot VAT za 2007 r. bez rozpatrzenia ze względu na niewystępujące, zdaniem Skarżącej, braki formalne tego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skargę należało oddalić.

W rozpoznanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie organu pozostawiające wniosek o zwrot VAT skarżącej bez rozpoznania.

Ocena legalności postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu opiera się przede wszystkim na zbadaniu, czy prawidłowo organ uznał, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 162 § 1 i § 2 O.p., a także czy Strona dochowała terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z wymienionymi przepisami, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem wniosku należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

W realiach przedmiotowej sprawy sporna pozostaje kwestia uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Zgodnie z aktami administracyjnymi sprawy pełnomocnik Skarżącego jako przyczynę uchybienia terminu podał fakt, że strona skarżąca nie rozumiała dlaczego, skoro ustanowiła jako pełnomocnika kancelarię, jeszcze raz musi ustanawiać pełnomocnikiem osobę fizyczną. Dalej pełnomocnik wskazywał, że Skarżąca nie rozumiała też dlaczego dotychczasowy pełnomocnik P. C. nie może jej reprezentować.

Argument ten, w ocenie Sądu nie uprawdopodabnia, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez winy Strony.

Jak podkreśla się w literaturze (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 328-329) oraz orzecznictwie (por. wyroki NSA: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99; Lex nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98; Lex nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; Lex nr 55307) o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. Przy ocenie winy w uchybieniu terminu przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Powyższe poglądy, aczkolwiek wyrażane na tle przepisów regulujących postępowanie administracyjne, wobec analogicznego unormowania przesłanek przywrócenia terminu w postępowaniu podatkowym, zachowują tu swoją aktualność.

W ocenie Sądu fakt, że w momencie otrzymania przez Kancelarię postanowienia organu I instancji z dnia [...] kwietnia 2011 r., posiadający dotychczas pełnomocnictwo do reprezentacji Spółki Pan P. C. nie był już upoważniony do reprezentowania Spółki, pozostaje kwestią umownego uregulowania wewnętrznych stosunków pełnomocnictwa pomiędzy zainteresowanymi podmiotami, tak jak słusznie zauważył to organ podatkowy. Brak właściwej komunikacji, czy też reakcji mocodawcy na wnioski pełnomocnika nie stanowią uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Nie należy pomijać faktu, że mocodawca z pełnomocnikiem wyjaśniali sobie kwestię, wydawałoby się dość oczywistą, 58 dni. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest to, czy do uchybienia terminu doszło z winy mocodawcy czy też pełnomocnika. Chociaż, korespondencja załączona do akt sprawy wskazuje, że to mocodawca zwlekał z udzieleniem pełnomocnictwa nowemu pełnomocnikowi. Tyle, że jak to wcześniej zostało powiedziane, jest to w niniejszej sprawie bez znaczenia kto zawinił mocodawca czy też pełnomocnik.

Z kolei tłumaczenie pełnomocnika, że brak odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego z dnia 2 czerwca 2011 r., wynikał z faktu istnienia zdaniem pełnomocnika, wystarczającego pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę dla Kancelarii, należało uznać za zarzut mający zastosowanie w postępowaniu w sprawie o pozostawieniu wniosku o zwrot VAT bez rozpoznania, ze względu na pominięcie prawidłowo ustanowionego pełnomocnika, a nie w sprawie o przywrócenie terminu.

Nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu także lakoniczne wskazanie przez pełnomocnika na trudności po stronie słowackiej w jednoczesnej dostępności osób uprawnionych do składania oświadczeń woli po stronie Spółki w celu skutecznego udzielenia pełnomocnictwa.

W odniesieniu do zarzutu pełnomocnika, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest zbyt krótki i zbyt rygorystyczny dla podmiotów zagranicznych, słusznie Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że długość terminu uregulowanego w art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej, nie jest zależna od organów podatkowych. Nie mniej jednak nie doszło tu do uchybienia kilkudniowego a ponad 50 dniu.

Reasumując, właściwie organ podatkowy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia bowiem nie została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu.

Za bezzasadne uznać nalezało podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 191 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie Sąd podziela pogląd organu zawarty w zaskarżonej decyzji.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,poz.1270 z późn. zm. ) oddalił skargę.