Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1370/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-01-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. sp. j. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry na skutek wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 1370/17

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A. sp. j. w K. (dalej Spółka) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], o nałożeniu na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze zwarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że w przedmiotowej sprawie istnieje ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji, co może prowadzić do dalej idących negatywnych zarówno dla Wspólników Spółki jak i dla samej Spółki.

T. L. wskazał, że jego dochód za 2016 r. wyniósł 47.571,76 zł, a więc w przeliczeniu na jeden miesiąc około 3.900 zł. Natomiast jeśli chodzi o 2015 r. to jego dochód wyniósł 47.405,56 zł (miesięcznie ok. 3.900 zł), a w roku 2014 r. dochód wyniósł 46.923,14 zł (miesięcznie ok. 3. 800 zł). Na dowód powyższego, przedłożył zeznanie podatkowe PIT-36 za rok 2016, 2015, 2014.

Ww. podkreślił, że wymienione kwoty jednak nie pokazują stanu finansowego jego i rodziny, gdyż nie uwzględniają bardzo dużych wydatków związanych z pogarszającym się jego stanem zdrowia. Obecnie ww. zmaga się z przewlekłą białaczką limfatyczną, a ponadto ze złośliwym nowotworem gruczołu krokowego. Na potwierdzenie powyższych okoliczności przedłożył zaświadczenie lekarskie z dnia 3 listopada 2017 r. wystawione przez lekarza chorób wenerycznych i specjalistę epidemiologa.

Nadto podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji odbije się na kondycji finansowej Spółki. Jako wspólnik Spółki, który posiada 95 procent udziałów w Spółce, przedłożył PIT 36L oraz PIT B za lata 2014, 2015, 2016, które obrazują dochody i straty Spółki. W ww. okresach: w 2014 r. - dochód wyniósł 8.024,94 zł, w 2015 r. - Spółka przyniosła stratę w wysokości - 38 178, 60 zł, w 2016 r. - Spółka przyniosła stratę w wysokości - 476, 39 zł. Powyższe zdaniem T. L. obrazuje wahania oraz niestabilność finansową Spółki. Dodatkowo przedłożono historię operacji z rachunku Spółki za okres od 1 sierpnia do 31 października 2017 r. z którego wynika, iż obciążenia konta wynoszą - 191 607, 93 zł, a uznania 182 885, 65 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Zgodnie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania decyzji wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338-339/07, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA z 30 listopada 2004 r. sygn. GZ 120/04 i z 18 maja 2004 r. sygn. FZ 65/04).

W ocenie Sądu skarżąca Spółka nie wykazała, że zachodzą okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a. - uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie przedłożyła bowiem dokumentów, które pozwoliłyby rzetelnie ocenić rzeczywisty wpływ obowiązku wykonania decyzji na jej sytuację majątkową. Wskazano, że wykonanie decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki ze względu na obowiązek zapłaty kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Na poparcie swojej argumentacji przedłożono PIT-36 za rok 2016, 2015, 2014, PIT 36L oraz

PIT B za lata 2014, 2015, 2016, a także historię operacji z rachunku Spółki za okres od 1 sierpnia 2017 r do 31 października 2017 r., oraz zaświadczenie lekarskie wystawione przez lekarza chorób wenerycznych i specjalistę epidemiologa.

Skoro do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. W związku z powyższym skarżący powinien poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, w szczególności w zakresie sytuacji finansowej oraz majątkowej (np. odpisami z zeznań rocznych podatkowych, deklaracji VAT-7, bilansu, rachunku zysku i strat oraz sprawozdania finansowego (zob. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2006 r., s. 188). W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie uczyniła zadość powyższym wymogom.

Sąd stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie przedłożyła dokumentów obrazujących wartość całego majątku Spółki.

Jednocześnie podnieść należy, że choroba wspólnika skarżącej Spółki nie może spowodować wstrzymania wykonania zaskarżanej decyzji, gdyż kara pieniężna została nałożona na Spółkę, nie została ona zaś wymierzona na wspólnika Spółki.

Reasumując stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie wykazała on konkretnie jaka jest obecnie jego rzeczywista kondycja finansowa. W związku z tym Sąd nie może ocenić, czy zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Brak dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej, uniemożliwia weryfikację czy wykonanie zaskarżonej decyzji - rzeczywiście spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego w takiej sytuacji koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek uprawdopodobniających, że odwrócenie skutków wykonania zaskarżonej decyzji będzie utrudnione, czy wręcz niemożliwe (zob. postanowienia NSA z 13 grudnia 2012 r., sygn. I GSK 1538/12; z 19 kwietnia 2012 r., sygn. II GSK 385/11).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.