Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 994/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.40
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.
article: art.184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant: specjalista Edyta Pacewicz po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 856/15 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [... kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 856/15, oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 26 stycznia 2011r. W. K. złożył wniosek o przyznanie zasiłku celowego w kwocie do 300.000 zł na zakup lokalu mieszkalnego w związku ze zniszczeniem wskutek osuwiska jego dotychczasowego domu nr [...] w J. Następnie w niniejszej sprawie kilkakrotnie orzekały zarówno organy administracyjne, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz Naczelny Sąd Administracyjny (wyroki z dnia: WSA z dnia 4 kwietnia 2013 r. III SA/Kr 867/12, NSA z dnia 18 listopada 2013 r. I OSK 1900/13, WSA z dnia 26 marca 2014 r., III SA/Kr 191/14).

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Wójt Gminy P. odmówił udzielenia W. K. pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na zakup lokalu mieszkalnego w T..

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w zniszczonym przez osuwisko lokalu zamieszkiwało w chwili zdarzenia 7 osób: W. K., K. K., K. K., E. K., R. K., M. R., A. R., w tym wspólnie z W. K. i K. K. utrzymywało się tylko dwoje dzieci - córka E. i syn K. Te osoby tworzyły więc rodzinę w rozumieniu art. 6 ust. 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015r. poz.163 – dalej "u.p.s."). Pozostałe pełnoletnie osoby utrzymywały się oddzielnie, a więc tworzyły odrębne rodziny. Wskazano, że wnioskodawcą o zasiłek celowy pozostaje tylko W. K., co oznacza że wyłącznie on i jego czteroosobowa rodzina może być beneficjentem zasiłku celowego i tylko ich sytuacja powinna być przedmiotem badania i analizy celem ustalenia sposobu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych. Organ I Instancji ustalił jednak, że R. K. po dniu zdarzenia przebywała we Włoszech oraz aktualnie tam przebywa, posiada więc zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w oparciu o własne środki i możliwości, co wyklucza wsparcie ze środków pomocy społecznej. Także A. R. oraz jej syn M. w ramach własnych środków i możliwości zdołali zaspokoić potrzeby mieszkaniowe swojej rodziny, tuż po zdarzeniu wynajmowali lokal mieszkalny, chociaż A. R. nie sprecyzowała, jak i gdzie, a obecnie mieszka wraz z synem i mężem w T. ul. [...]. Organ wskazał, że tuż po zdarzeniu, niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe posiadały tylko 4 osoby: W. K., K. K., E. K., K. K. i to one korzystały z pomocy Gminy w zaspokajaniu bieżących potrzeb mieszkaniowych, do nich również powinna zostać skierowana pomoc w postaci zasiłku celowego. Organ wyjaśnił, że aktualnie osoby te zaspokajają potrzeby mieszkaniowe w dwóch lokalach mieszkalnych w T. przy ul. [...] – E. K. oraz przy ul. [...] (W. K., K. K., K. K.). Podano, że wnioskodawca uzyskał z tytułu umowy ubezpieczeniowej zniszczonego budynku w J. odszkodowanie w wysokości 156.000 zł, którą przeznaczył w całości na zakup lokalu mieszkalnego w T. przy ul. [...]. Zdaniem organu w lokalu tym są zaspakajane potrzeby mieszkaniowe czteroosobowej rodziny. W związku z powyższym organ I instancji uznał, że skoro wnioskodawca był w stanie własnymi środkami zapewnić sobie warunki mieszkaniowe, to udzielenie wsparcia w postaci zasiłku celowego przeznaczonego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych byłoby niezasadne i wykraczałoby poza cel pomocy społecznej.

Po rozpatrzeniu odwołania W. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [..], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] lutego 2015 r.

Kolegium podkreśliło, że istotą sporu w niniejszej sprawie jest nie powierzchnia zniszczonego budynku, ale to, czy rodzina wnioskodawcy mogła samodzielnie przezwyciężyć trudną sytuację życiową i czy pomoc ta jest należna. Organ zwrócił uwagę, że zasiłek wynikający z art. 40 u.p.s. nie ma charakteru odszkodowawczego i nie stanowi rekompensaty ze strony państwa, lecz służy obywatelom w najtrudniejszych sytuacjach życiowych, gdy ich podstawowe egzystencjalne potrzeby nie mogą być zaspokojone przez nich we własnym zakresie.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie:

1. art. 139 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji pogarszającej sytuację skarżącego;

2. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., polegające na ich niezastosowaniu i przyjęciu, że zniszczony budynek miał powierzchnię 115 m2, podczas gdy miał on powierzchnię 132 m2, przy czym okoliczność ta nie została w żaden sposób stwierdzona przez rzeczoznawcę majątkowego;

3. naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., polegające na ich niezastosowaniu i przyjęciu, że potrzeby mieszkaniowe wszystkich członków rodziny wnioskodawcy zostały zaspokojone, podczas gdy taki wniosek nie wynika z akt sprawy, gdy się zważy okoliczność, iż rodzina skarżącego dokonała zakupu dwóch mieszkań, w których pomieściło się 7 osób, a które nie mogłyby w żaden sposób w godziwych warunkach realizować swoich potrzeb w jednym lokalu;

4. naruszenie art. 6 pkt 14 u.p.s., polegające na błędnym przyjęciu, że w budynku o adresie J. mieszkało kilka rodzin, co powoduje, że należy rozważać potrzeby mieszkaniowe tylko czterech osób, nie zaś siedmiu;

5. naruszenie art. 40 u.p.s., polegające na jego błędnej wykładni oraz przyjęciu, że kwota wypłacone tytułem ubezpieczenia domu może być odjęta od kwoty zasiłku celowego w realiach niniejszej sprawy, to jest gdy nie zostały zaspokojone w pełni ze wskazanych tutaj kwot z osobna potrzeby mieszkaniowe całej rodziny wnioskodawcy (zakup dwóch lokali został dokonany z myślą o zaspokojeniu potrzeb 7-osobowej rodziny, zaś kwota z ubezpieczenia mogła jedynie wystarczyć na pokrycie kosztów zakupu jednego z nich);

6. naruszenie art. 40 u.p.s., polegające na jego błędnej wykładni oraz przyjęciu, że kwota wypłacona tytułem ubezpieczenia domu może być odjęta od kwoty zasiłku celowego w realiach niniejszej sprawy, to jest gdy nie zostały zaspokojone w pełni ze wskazanych tutaj kwot z osobna potrzeby mieszkaniowe całej rodziny wnioskodawcy.

W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że w postępowaniu administracyjnym organy I i II instancji były związane poglądami, które wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 listopada 2013r., sygn. akt I OSK 1900/13, jak i WSA w Krakowie z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 191/14. Zgodnie z tymi wyrokami, zadaniem obu organów było ustalenie w jaki sposób zaspokojone zostały potrzeby mieszkaniowe wieloosobowej rodziny, czego jednak organy nie zrobiły.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r. oddalił skargę uznając, że orzekające organy prawidłowo ustaliły treść żądania strony oraz jej sytuację materialno – bytową, a także prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa.

W ocenie Sądu organy prawidłowo przeanalizowały sytuację wszystkich osób mieszkających wcześniej domu w J. i oceniły, że obecnie skarżący i jego rodzina mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe.

Zdaniem Sądu analiza uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 40 u.p.s. społecznej prowadzi do wniosku, że w istocie skarżący chciałby, by wszyscy członkowie rodziny otrzymali środki na zakup mieszkań z osobna. Takie żądanie skarżącego nie może być jednak zrealizowane. Sąd podkreślił, że pomoc uregulowana w art. 40 u.p.s. nie jest formą odszkodowania służącego pokryciu wszelkich strat z danego tytułu. Nie stanowi ona rekompensaty za straty poniesione w wyniku zdarzenia losowego, wobec czego nie można utożsamiać jej z obowiązkiem organu przyznania świadczenia w każdym żądanym wymiarze. Sąd wskazał, że w przypadku osuwiska, pomoc powinna być skierowana do osób zamieszkujących w domach czy lokalach mieszkalnych, które uległy zniszczeniu bądź uszkodzeniu i które utraciły "dach nad głową" i nie są w stanie same sprostać zaistniałej sytuacji.

Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie w dniu 8 grudnia 2011 r. skarżący nabył własność mieszkania położonego w T. przy ul. [...]. Ponadto otrzymał kwotę 156.000 zł z tytułu umowy ubezpieczenia zniszczonego budynku w J., którą przeznaczył na zakup lokalu mieszkalnego w T. przy ul. [...]. Sąd stwierdził zatem, że skoro skarżący otrzymał od ubezpieczyciela odszkodowanie z tytułu zniszczenia budynku, a otrzymana kwota wystarczyła na zakup lokalu mieszkalnego, a nawet tę kwotę znacznie przewyższała, to odszkodowanie to "wypełniło" stratę, jaką w jego majątku wyrządziła klęska żywiołowa.

Zdaniem Sądu I instancji nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 139 K.p.a., gdyż zakaz reformationis in peius odnosi się do niezmienionego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W przypadku natomiast, gdy w wyniku wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej sprawa jest ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, nie można uznać, że stanowi to kontynuację postępowania odwoławczego. W takiej sytuacji dochodzi do ponownego ustalenia stanu faktycznego, co oznacza, że nie można porównać sytuacji prawnej skarżącego ukształtowanej pierwotną decyzją i ukształtowanej decyzją wydaną na skutek ponownego ustalenia stanu faktycznego przez organ I instancji i ocenić, że w ostatniej z decyzji jego sytuacja uległa niedopuszczalnemu pogorszeniu. 138 § 2 Kpa".

Sąd I instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Wójt Gminy P., a więc organ I instancji, ponownie rozpoznając sprawę, odmówił udzielenia W. K. pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego na zakup lokalu mieszkalnego w T., opierając się na poczynionych w sprawie ustaleniach stanu faktycznego, do czego organ został zobowiązany przez Sąd i organ II instancji. Organ II instancji utrzymał w mocy tę decyzję organu I instancji, a zatem w wyniku wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do wydania decyzji na niekorzyść strony odwołującej się w rozumieniu art. 139 k.p.a.

W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. w odniesieniu do powierzchni uszkodzonego budynku. Podkreślono, że korekty powierzchni z wcześniejszych 50 m2 na 115 m2 dokonał sam skarżący zgłaszając zmianę danych w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości i potwierdza ją decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Wskazano, że skarżący dokonał tej korekty w czasie, gdy miał świadomość tego, iż powierzchnia domu jest istotna dla ustalenia wysokości zasiłku przyznawanego ze Skarbu Państwa w związku ze zniszczeniem domu. Sąd zaznaczył ponadto, że kwestią sporną w niniejszej sprawie było to, czy rodzina skarżącego mogła samodzielnie przezwyciężyć trudną sytuację życiową i czy pomoc ta jest należna, zatem powierzchnia w/w budynku nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, na co słusznie – w ocenie Sądu – organ zwrócił uwagę.

Sąd I instancji podał ponadto, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013r., I OSK 1900/13, który jest wiążący w tej sprawie, wyrażono pogląd, że "jeśli kwota uzyskana z tytułu umowy ubezpieczenia zaspokaja podstawowe potrzeby mieszkaniowe rodziny, to nie ma podstaw do przyznania środków z pomocy społecznej".

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł skarżący zaskarżając wyrok w całości. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie do sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, bądź o zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie skargi w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1) przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, tj:

a) naruszenie art. 139 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji oraz wyroku pogarszających sytuację odwołującego się;

b) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., polegające na ich niezastosowaniu i przyjęciu, że zniszczony budynek miał powierzchnię 115 m2, podczas gdy miał on powierzchnię 132 m2, przy czym okoliczność ta nie została w żaden sposób stwierdzona przez rzeczoznawcę majątkowego;

c) naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., polegające na ich niezastosowaniu i przyjęciu, że potrzeby mieszkaniowe wszystkich członków rodziny wnioskodawcy zostały zaspokojone, podczas gdy taki wniosek nie wynika z akt sprawy, gdy się zważy okoliczność, iż rodzina skarżącego dokonała zakupu dwu mieszkań, w których pomieściło się 7 osób, a które nie mogłyby w żaden sposób w godziwych warunkach realizować swoich potrzeb w jednym lokalu;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 6 pkt 14 u.p.s. polegające na błędnym przyjęciu, że kwota zasiłku celowego w niniejszej sprawie nie powinna być przyznana w celu zaspokojenia potrzeb 7 osób - członków rodziny skarżącego;

b) art. 40 u.p.s. polegające na jego błędnej wykładni oraz przyjęciu, że kwota wypłacona tytułem ubezpieczenia domu może być odjęta od kwoty zasiłku celowego w realiach niniejszej sprawy, to jest gdy nie zostały zaspokojone w pełni ze wskazanych tutaj kwot z osobna potrzeby mieszkaniowe całej rodziny wnioskodawcy (zakup dwóch lokali został dokonany z myślą o zaspokojeniu potrzeb 7-osobowej rodziny, zaś kwota z ubezpieczenia mogła jedynie wystarczyć co najwyżej na pokrycie kosztów zakupu jednego z nich);

c) naruszenie art. 40 u.p.s. polegające na jego błędnej wykładni oraz przyjęciu, że kwota wypłacona tytułem ubezpieczenia domu może być odjęta od kwoty zasiłku celowego w realiach niniejszej sprawy, to jest gdy nie zostały zaspokojone w pełni ze wskazanych tutaj kwot z osobna potrzeby mieszkaniowe całej rodziny wnioskodawcy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że za dowolne należy uznać stwierdzenie, iż okoliczność "pomieszkiwania" u kogoś na okres przejściowy może być uznana za podstawę do stwierdzenia, że zaspokojone zostały określone potrzeby mieszkaniowe danej grupy osób. Pozostaje to bowiem w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

Wskazano, że w chwili wystąpienia zdarzenia uzasadniającego przyznanie zasiłku R. K. nie mieszkała we Włoszech. Udała się tam dopiero pod koniec 2010 r. i przebywała tam okresowo (który to stan rzeczy utrzymuje się do dziś).

Zdaniem skarżącego kasacyjnie kwota ubezpieczenia nie może być mechanicznie odejmowana od kwoty zasiłku, winna ona natomiast – wraz z kwotą zasiłku – zaspokoić potrzeby mieszkaniowe. Wskazano, że rodzina wnioskodawcy zakupiła dwa mieszkania i fakt, że jedno z nich zostało zakupione między innymi za środki pochodzące z ubezpieczenia, nie może samo przez się powodować odmowy wypłaty świadczenia, skoro wnioskodawca, jak i jego rodzina, by przezwyciężyć w sposób trwały problemy mieszkaniowe, dokonali zakupu dwóch mieszkań za cenę przekraczającą wysokość kwoty uzyskanej z tytułu ubezpieczenia (należy w to wliczyć należy także koszty transakcji i remontów).

Powołując się na wyrok NSA ośrodek zamiejscowy w lublinie z dnia 8 maja 1987 r. sygn. akt SA/Lu 259/87 wskazano, że można bronić poglądu, iż hipoteza zakazu reformationis in peius swym zasięgiem obejmuje także decyzję wydaną na skutek decyzji organu odwoławczego, który uchylił uprzednio wydaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżącego kasacyjnie w niniejszej sprawie naruszono wskazano w/w zakaz, gdyż ostatnia z wydanych w sprawie decyzji najbardziej pogarsza sytuację wnioskodawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie przypomnieć należy, że w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. t.j. 2016, poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako " p.p.s.a.". Naczelny Sąd Administracyjny, jako sąd drugiej instancji, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna powołuje się na obydwie podstawy określone w art.174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., zarzucając naruszenie norm prawa materialnego, jak również przepisów postępowania. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego nie mogą być uwzględnione. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art.139 k.p.a., który wyraża zasadę zakazu orzekania na niekorzyść strony ( zakaz reformationis in peius), to organ odwoławczy nie mógł orzec na niekorzyść strony, skoro decyzją organu pierwszej instancji odmówiono przyznania zasiłku celowego. Odnośnie do prezentowanej w skardze kasacyjnej interpretacji zakazu orzekania na niekorzyść odwołującego się wskazać należy, że art.139 k.p.a. niewątpliwie ma zastosowanie w wypadku decyzji określonych w art. 138 § 1 pkt 2 zdanie 1 k.p.a., a więc w sytuacji, gdy organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, czyli wydaje nową decyzję merytoryczną, poprzedzoną w miarę potrzeby uzupełniającym postępowaniem dowodowym. Z powodu wspomnianego zakazu organ odwoławczy nie może wówczas wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Przepis art. 139 k.p.a. nie ma natomiast zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ( tak: uchwała 7 sędziów NSA z dnia 4 maja 1998 r., publ.ONSA, z.3, poz.79, a także liczne wyroki NSA - przykładowo: z dnia 5 lutego 2014 r., II GSK 1921/12, z dnia 14 marca 2013 r. II OSK 2174/11, pub.www.nsa.gov.pl ) Stanowisko to prezentuje także doktryna ( Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. prof. M. Wierzbowskiego, prof. A. Wiktorowskiej, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 785-787, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 613-615, a także Zimmermann Jan w glosie do wyroku NSA z dnia 26 czerwca 1997 r. II SA/Wr 854/96 , publ. OSP 1998 nr 6 ).

Zarzut naruszenia art.7 i 77 k.p.a. autor skargi kasacyjnej uzasadnia błędnym przyjęciem przez organa administracji, że zniszczony budynek miał powierzchnię 115 m 2, podczas gdy miał on powierzchnię 132 m2 . Zauważyć należy, że organy administracji orzekały w granicach związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2014 r., sygn. III SA/Kr 191/14, który nie został zaskarżony i stał się prawomocny. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny odnosząc się do ustaleń organu w kwestii dotyczącej powierzchni budynku przyjętej za podstawę przyznania zasiłku wyraził ocenę, że postępowanie dotyczy budynku o powierzchni 115 m2.

W wyżej wymienionym wyroku Sąd Wojewódzki wyraził także wiążący organa administracji pogląd, że kwota uzyskana przez skarżących z tytułu umowy ubezpieczenia powinna być uwzględniona przy ustalaniu wysokości zasiłku celowego, gdyż również służy do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych rodziny. Ponownie rozpoznając sprawę organa administracji były związane wyrażoną przez Sąd Wojewódzki oceną. Czyni to niezasadnym również podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.40 ustawy o pomocy społecznej.

Odnośnie do zarzutów związanych z przyjęciem, przez organa administracji i Sąd pierwszej instancji, że zostały zaspokojone potrzeby mieszkaniowe wszystkich członków rodziny stwierdzić należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, zaś Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku szczegółowo przedstawili w jaki sposób poszczególni członkowie rodziny mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, wykazując w dostateczny sposób zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych rodziny w kontekście art.40 ustawy o pomocy społecznej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.