Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1063/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6062 Ruch i likwidacja zakładu górniczego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: par 7 ust 1 pkt 1, par 10 pkt 1, par 40 ust 1 pkt 1, par 42 ust 1, ust 3 i ust 4
journal: Dz.U. 2002 nr 139 poz 1169
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz  specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych.
article: art 113 ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 228 poz 1947
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity
article: art 141 par 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Maciej Dębski po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Kazimierza Dąbrowy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 18 sierpnia 2008 r. sygn. akt III SA/Gl 1739/07 w sprawie ze skargi K.D. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zakazania wykonywania czynności na stanowisku osoby kierownictwa ruchu zakładu górniczego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. na rzecz K. D. kwotę 414 (czterysta czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2008 r., sygn. akt III SA/Gl 1739/07, oddalił skargę K. D. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w W. z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie zakazu wykonywania czynności na stanowisku osoby kierownictwa ruchu zakładu górniczego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. wydaną na podstawie art. 113 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. – Prawo geologiczne i górnicze (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), zwana Pgig., Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w G. zakazał wykonywania K. D. (zwany również dalej skarżącym) czynności na stanowisku osoby kierownictwa ruchu zakładu górniczego w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na czas dwóch lat.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania po wypadku śmiertelnym, który miał miejsce 21 listopada 2006 r. skarżącemu, jako Kierownikowi Ruchu Zakładu Górniczego w KW S.A. Oddział "H." zarzucono:

1. zatwierdzenie "Projektu technicznego likwidacji ściany 1, w pokładzie 506/E, pomimo, że projekt ten nie zawierał sposobu zabezpieczenia przed zagrożeniem wybuchem pyłu węglowego, a w listopadzie 2006 r. aneksu nr 3 do "Projektu technicznego likwidacji wentylacji lutniowej ściany 1, w pokładzie 506/E" pomimo, że nie zawierał on projektu wentylacji lutniowej, przy użyciu wentylatora powietrznego typu WLP-602;

2. zezwolenie na oddanie do ruchu układu transportu materiałów kolejką szynową podwieszoną typu KSP-32 z dowierzchni 3 do przecinki do chodnika taśmowego w pokładzie 506 w partii E, pomimo że w składzie komisji dokonującej odbioru technicznego urządzeń transportu w dniu 16 października 2006 r. nie było przedstawiciela kopalni, co pozostało w niezgododności z ustaleniami zasad współpracy między osobami kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego a firmą MARD w zakresie organizacji pracy, określonych w załączniku nr 1 do Umowy nr 156053 z 14 lipca 2006 r., a także pomimo że urządzenia nie były dostosowane do transportu sekcji obudowy zmechanizowanej w całości, co było niezgodne z zatwierdzoną przez niego "Dokumentacją układu transportowego z likwidowanej ściany 1 w pokładzie 506/E" z czerwca 2006 r.,

3. tolerowanie od 17 do 21 listopada 2006 r. pozostawiania w przedziale transportowym ściany 1 w pokładzie 506 wyrabowanych sekcji obudowy, czego nie przewidywał "Projekt techniczny likwidacji ściany 1 w pokładzie 506".

Zdaniem organu działaniem skarżącego naruszone zostały przepisy § 7 ust. 1 pkt 1, § 10 pkt 1 i § 40 ust 1 w zw. z § 42 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, prowadzenia ruchu oraz specjalistycznego zabezpieczenia przeciwpożarowego w podziemnych zakładach górniczych (Dz. U. Nr 139, poz. 1169), zwane dalej Rozporządzeniem Ministra Gospodarki. W ocenie organu skarżący swoim postępowaniem naraził pracowników na utratę zdrowia i życia oraz naruszył dyscyplinę i porządek pracy wynikający z tych przepisów.

Orzekając na skutek odwołania skarżącego, Prezes Wyższego Urzędu Górniczego decyzją z dnia [...] października 2007 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając stanowisko organu I instancji. Podniósł, że znaczenie jakie dla rozstrzygnięcia sprawy miały ustalenia powołanej Komisji dla zbadania przyczyn i okoliczności zaistniałego zapalenia metanu, wybuchu metanu i pyłu węglowego oraz wypadku zbiorowego, składającej się z naukowców, praktyków pracujących na kopalniach, pracowników urzędów górniczych, pracowników Centralnej Stacji Ratownictwa Górniczego, pracowników Okręgowej Inspekcji Pracy i pracowników Komendy Głównej Straży Pożarnej. Z ustaleń tej Komisji wynika, że przyczyną wypadku była m.in. nieprawidłowa praca kierownictwa i dozoru ruchu kopalni oraz nieprawidłowa praca kierownictwa i nadzoru nad pracownikami Górniczego Przedsiębiorstwa Usługowo-Handlowego "M." Sp. z o.o., któremu zlecono likwidację ściany 1 w pokładzie 506. Nieprawidłowości te polegały na niewłaściwej ocenie ryzyka zawodowego, która nie uwzględniała w dostatecznym stopniu zagrożenia metanowego i możliwość wybuchu pyłu węglowego.

K. D. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Na rozprawie przed Sądem I instancji stwierdził, że zarzucane mu uchybienia nie miały wpływu na zaistniały wypadek, co oznacza, że nie naruszył dyscypliny i porządku pracy, narażając swoim postępowaniem kogokolwiek na utratę zdrowia i życia. Podkreślił, że prace likwidacyjne ściany 1 były konsultowane, nadzorowane, a nawet kontrolowane przez organy dozoru górniczego, które nie wnosiły do prowadzonych prac żadnych zastrzeżeń. Podniósł, że projekt techniczny likwidacji ściany 1 w chwili jego zatwierdzenia był kompletny i zawierał zabezpieczenie w sytuacji zagrożenia wybuchu pyłu węglowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., oddalając skargę, przywołał przepis art. 113 ust 1 pkt 3 Pgig, który to przepis reguluje konsekwencje rażącego naruszenia przez pracownika zakładu górniczego dyscypliny i porządku pracy. Sąd wskazał, że zakaz powierzania przez pracodawcę (przedsiębiorcę) pracownikowi na określony czas pewnych czynności w ruchu zakładu górniczego z powodu naruszeń dyscypliny i porządku pracy może nastąpić jedynie w razie "rażącego" naruszenia przez pracownika jego obowiązków. Zgodnie z orzecznictwem określenie "rażące naruszenie obowiązków" jako pojęcie nieostre wymaga wnikliwego ustalenia i rozważenia stanu faktycznego, a w szczególności charakteru naruszonych obowiązków, wagi konkretnego przewinienia dla funkcjonowania zakładu górniczego, co zmusza do rygorystycznego przestrzegania zasad postępowania administracyjnego.

Sąd wyszczególnił również elementy projektów technicznych, zatwierdzanych przez kierownika ruchu zakładu górniczego i wskazał na obowiązki których nie dopełnił skarżący, do przestrzegania których był zobligowany na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki z 28 czerwca 2002 r., określającego podstawowe zasady bezpieczeństwa prowadzenia robót w warunkach występowania zagrożenia dla życia i zdrowia pracowników wykonujących pracę na terenie zakładu górniczego.

W ocenie Sądu I instancji materiał dowodowy zebrany w sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego, jest pełny i nie wymaga uzupełnienia, a skarżący nie określił jakie wystąpiły w nim braki. Skarżący miał wgląd do materiału dowodowego na każdym etapie postępowania i nie składał żadnych wniosków o jego uzupełnienie. Nie można zatem traktować odmiennej oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy, jako konsekwencji naruszenia art. 7 k.p.a.

Sąd uznał za bezsporne w sprawie, że Projekt techniczny likwidacji ściany 1 w pokładzie 506/E zawierał w pkt 5 zapis "Sposób zabezpieczenia przed zagrożeniem metanowym i wybuchem pyłu węglowego przedstawiono w pkt 7 niniejszego projektu", który to zapis nie został jednak zrealizowany w pkt 7 , ani w innym miejscu projektu technicznego. Nie było również rozdziału o zabezpieczeniu w spisach treści innych aneksów do Projektu. Sąd podniósł, że skarżący sam przyznał, iż sposobu zabezpieczenia przed wybuchem pyłu węglowego nie było, zmieniając później zdanie, ale nie wskazując na konkretne zapisy, aneksy czy rozwiązania.

Za zasadne Sąd uznał argumenty organów dotyczące naruszenia przez skarżącego prawidłowego organizowania i prowadzenia ruchu zakładu górniczego, w szczególności w kontekście tolerowania składowania obudowy zmechanizowanej w przedziale transportowym likwidowanej ściany i zezwolenia na oddanie do ruchu układu transportu materiałów kolejką szynową podwieszaną typu KSP-32.

Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, iż zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja narusza zasady postępowania wskazanego w skardze.

Od powyższego wyroku K. D. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm. Skarga kasacyjna została oparta na podstawach, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. przepisu § 40 ust. 1 w związku z przepisem § 42 ust. 1 i ust. 4 pkt 4

Rozporządzenia Ministra Gospodarki poprzez jego błędną wykładnię, w postaci wadliwego przyjęcia, iż "Projekt techniczny likwidacji ściany 1 w pokładzie 506/E" nie zawierał sposobów zabezpieczenia przed zagrożeniem wybuchu pyłu węglowego, podczas gdy projekt odpowiadał tym wymogom, a konkretnie zawierał sposób zabezpieczenia w postaci mapy wyrobisk z naniesionymi zaporami przeciwwybuchowymi w rejonie likwidowanej ściany;

2. przepisu § 40 ust. 1 w związku z przepisem § 42 ust. 1 i ust. 4 pkt 6

Rozporządzenia Ministra Gospodarki poprzez jego błędną wykładnię, w postaci wadliwego przyjęcia, iż "Projekt techniczny likwidacji ściany 1 w pokładzie 506/E" powinien zawierać projekt wentylacji lutniowej przy użyciu wentylatora powietrznego typu WLP-602, zainstalowanego pomocniczo, podczas gdy przepisy obowiązującego prawa nie przewidują takiego obowiązku dla tego typu urządzeń;

3. przepisu pkt 1.1. Załącznika nr 4 do Rozporządzenia Ministra

Gospodarki poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w postaci wadliwego przyjęcia, iż dla likwidowanej ściany 1 w pokładzie 506/E powinno się określić prognozowaną metanowość bezwzględną wyrobiska, podczas gdy wskazany przepis stanowi o wykonywaniu takiej prognozy wyłącznie dla wyrobisk projektowanych;

4. przepisu § 253 Rozporządzenia Ministra Gospodarki poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż dla likwidowanej ściany 1 w pokładzie 506/E powinno się określić prognozowaną metanowość bezwzględną wyrobiska, podczas gdy wskazany przepis stanowi o wykonywaniu takiej prognozy wyłącznie dla wyrobisk projektowanych;

5. przepisu § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w postaci wadliwego przyjęcia, że skarżący poprzez tolerowanie składowania obudów zmechanizowanych w przedziale transportowym likwidowanej ściany 1 w pokładzie 506/E nieprawidłowo zorganizował i prowadził ruch zakładu górniczego, w sytuacji gdy fakt składowania obudów w ścianie nie miał żadnego wpływu na bezpieczeństwo prowadzonych w ścianie robót likwidacyjnych, ani też nie był niezgodny z obowiązującymi przepisami prawa oraz z "Projektem technicznym likwidacji ściany 1 w pokładzie 506/E";

6. naruszenie przepisu § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w postaci wadliwego przyjęcia, że skarżący zezwolił na oddanie do ruchu układu transportu materiałów kolejką szynową podwieszaną typu KSP 32, która nie była przystosowana do transportu obudów zmechanizowanych w całości, podczas gdy z treści przedmiotowego zezwolenia nic takiego nie wynikało;

7. przepisu § 10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w postaci wadliwego przyjęcia, iż skarżący naruszył bezpieczeństwo pracowników, zakładu górniczego i środowiska z uwagi na fakt, iż w komisji dokonującej odbioru technicznego urządzeń transportu brak było przedstawiciela kopalni, podczas gdy przepisy obowiązującego prawa nie przewidują takiego obowiązku;

8. naruszenie przepisu art. 68 Pgig poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do ustalenia przez Sąd w oparciu o § 7 ust. 1 pkt 1 oraz § 10 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, iż skarżący odpowiada za wszelkie naruszenia, których dopuszczono się w ramach ruchu zakładu górniczego, a w szczególności naruszenia wskazane w decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] października 2007 r.;

9. przepisu § 7 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do ustalenia przez Sąd w oparciu o § 7 ust. 1 pkt 1 oraz § 10 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, iż skarżący odpowiada za wszelkie naruszenia, których dopuszczono się w ramach ruchu zakładu górniczego, a w szczególności naruszenia wskazane w decyzji Prezesa WUG z dnia [...] października 2007r.;

10. przepisu § 10 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki poprzez jego błędną wykładnię, w postaci wadliwego przyjęcia, iż skarżący odpowiada za zorganizowanie i prowadzenie pracy w sposób zapewniający bezpieczeństwo pracowników, zakładu górniczego i środowiska, podczas gdy przepis § 7 ust. 3 cyt. Rozporządzenia stanowi o wykonywaniu obowiązków kierownika ruchu zakładu górniczego przy pomocy podległych mu osób kierownictwa i dozoru ruchu zakładu górniczego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj:

1. przepisu art 141 § 4 p.p.s.a. poprzez podanie ogólnikowego uzasadnienia wyroku, pozbawiającego stronę informacji o wszystkich przesłankach rozstrzygnięcia, a w szczególności poprzez brak wskazania istotnych okoliczności stanu faktycznego i prawnego;

2. przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na tym, iż podanie ogólnikowego uzasadnienia wyroku, pozbawiającego stronę informacji o wszystkich przesłankach rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez brak wskazania istotnych okoliczności stanu faktycznego i prawnego uniemożliwia stronie przeprowadzenia oceny, czy Sąd dokonał kontroli zgodności z prawem decyzji wydanej przez organ II instancji;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów przez organy w toku postępowania administracyjnego w szczególności art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegającego na uznaniu za udowodniony fakt przyznania przez skarżącego braku w "Projekcie technicznym likwidacji ściany 1 w pokładzie 506/E" określenia sposobu zabezpieczeń przed wybuchem pyłu węglowego, w sytuacji gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał na istnienie w Projekcie takiego zabezpieczenia.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący doprecyzował zarzuty zawarte w jej petitum.

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jako uzasadniona podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występuje żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego

Jak stanowi art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna w rozpatrywanej sprawie wniesiona została w oparciu o obie wskazane podstawy. W sytuacji skorzystania przez kasatora z obu podstaw kasacyjnych, przyjmuje się, że rozpatrzeniu podlegają w pierwszej kolejności podniesione zarzuty naruszenia prawa procesowego, albowiem tylko poprawnie ocenione przez Sąd I instancji postępowanie administracyjne oraz przeprowadzone bez zarzutu postępowanie przed tym sądem pozwala odnieść się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

W ramach naruszenia prawa procesowego autor skargi kasacyjnej zarzucił m.in. naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ogólnikowe podanie uzasadnienia, pozbawiające skarżącego informacji o wszystkich przesłankach rozstrzygnięcia, w szczególności brak wskazania istotnych okoliczności stanu faktycznego i prawnego. Zarzut należy uznać za zasadny.

Wymagania jakie stawia uzasadnieniu wyroku przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. sprowadzają się przede wszystkim do umożliwienia stronom postępowania sądowoadministracyjnego, a następnie Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu jako sądowi wyższej instancji, zapoznania się z przesłankami jakie kierowały Sądem, a które zadecydowały o treści orzeczenia. Uzasadnienie jest obligatoryjnym elementem orzeczenia, a jego lektura musi dawać pełny obraz ostatecznie zakończonej sprawy administracyjnej zarówno w jej warstwie prawnej, jak też faktycznej oraz uwidocznić proces przeprowadzonej przez Sąd kompleksowej analizy postępowania administracyjnego. Sąd pierwszej instancji, nie będąc, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a więc zobowiązany ocenić przedstawioną mu do kontroli sprawę administracyjną pod względem zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, powinien w uzasadnieniu odnieść się do argumentów strony skarżącej, które jej zdaniem, przemawiają za innym, niż to uczynił organ, rozstrzygnięciem. Ma to szczególne znaczenie, gdy zaskarżona decyzja stanowi dolegliwą dla strony sankcję, wydaną w oparciu o przepis stwarzający dla organu administracji uznaniową formułę działania.

Elementem uzasadnienia jest zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, które winno uwzględniać odniesienie się sądu do poczynionych przez organ administracji ustaleń faktycznych oraz ich ocenę pod względem zgodności z prawem ( vide: A. Kabat [w] B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Komentarz, wyd II; Wolters Kluwer Polska,Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, str. 310 ). Sąd, po przedstawieniu stanu faktycznego i prawnego jaki został przyjęty przez organ w dacie orzekania oraz po przedstawieniu stanowiska skarżącego w trakcie postępowania administracyjnego oraz przedstawionego w skardze, powinien ocenić, czy ustalenia organu poczynione zostały prawidłowo, a więc czy organ zebrał wszystkie niezbędne dla pełnego wyjaśnienia sprawy dowody oraz czy wziął je pod uwagę, dokonując oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd, powinien wskazać, które ustalenia organu zasługują na zaakceptowanie, a które z nich, naruszają prawo i nie mogą zostać przyjęte, bo np. nie znajdują oparcia w materiale dowodowym lub zostały przyjęte bez należytego wyjaśnienia sprawy. Nadto, niezbędne jest powiązanie zaakceptowanego przez Sąd stanu faktycznego z obowiązującym przepisem prawa materialnego, który został przez stronę postępowania jej zachowaniem naruszony, przy czym zastrzec należy, że przywołanie treści przepisu nie jest wystarczające. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wyroku oddalającego skargę sporządza się na wniosek strony, która jest zainteresowana pełnym wyjaśnieniem motywów jakimi kierował się sąd, orzekając w sposób dla niej niekorzystny.

Ze skargą kasacyjną wskazującą na naruszenie zasad obowiązujących przy sporządzeniu uzasadnienia należy się zgodzić. Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę, uznał iż Prezes WUG w K. nie naruszył prawa, utrzymując w mocy decyzję zakazującą skarżącemu K. D. wykonywania czynności osoby kierownictwa ruchu zakładu górniczego w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na czas dwóch lat w związku ze stwierdzeniem naruszenia przez skarżącego dyscypliny i porządku pracy. Sąd pierwszej instancji, wskazując na art. 113 ust. 1 pkt 3 Pgig. stwierdził, iż zakaz może być wydany wyłącznie w razie rażącego naruszenia przez pracownika jego obowiązków, a to czy dany przypadek może zostać uznany za rażący, wymaga jak podkreślił Sąd, wnikliwego ustalenia i rozważenia stanu faktycznego sprawy. Następnie Sąd ocenił, iż wnikliwie przeanalizowany i oceniony przez organ dozoru ruchu górniczego materiał dowodowy, jednoznacznie wykazał niedopełnienie obowiązków przez skarżącego. Po przywołaniu treści § 42 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Sąd stwierdził, iż materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia, a brak zabezpieczenia przed zagrożeniem metanowym i wybuchem pyłu węglowego wynika z zatwierdzonego przez skarżącego projektu technicznego. Sąd podzielił stanowisko organu co do innych naruszeń skutkujących zastosowaniem sankcji, uznając argumenty organu za zasadne i nie zgodził się ze skarżącym co do wskazywanego przez niego naruszenia prawa procesowego kontrolowaną przez Sąd decyzją.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak sporządzone uzasadnienie nie pozwala na dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia.

Po pierwsze, Sąd pierwszej instancji w sposób symboliczny przedstawił stanowisko jakie prezentował skarżący w toku postępowania, zarzucając organowi niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę; z opisu stanu faktycznego nie jest wiadome w czym upatrywał skarżący braku wpływu określonych naruszeń na zaistniały wypadek. Uzasadnienie stwarza ograniczone możliwości zapoznania się z zarzutami złożonej do Sądu Wojewódzkiego w G. skargi, bowiem poprzestaje na stwierdzeniu, że skarżący powtórzył zarzuty odwołania, w dalszej części uzasadnienia sygnalizując stanowisko skarżącego zaprezentowane na rozprawie przed Sądem. Niedostatki przyjętego przez Sąd stanu faktycznego rzutują na dalszą część uzasadnienia. Sąd wojewódzki nie wskazał na jakich konkretnych dowodach organ oparł swoje przekonanie co do naruszenia przez skarżącego określonych obowiązków pracowniczych, nie podał, czy organ zbadał podnoszone przez skarżącego okoliczności, które jego zdaniem, miały wpływ na ewentualną jego odpowiedzialność, a które zostały podniesione przed Sądem i nie ocenił wagi tych okoliczności jako mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższe braki mają zasadnicze znaczenie, tym bardziej, że z przytoczonego w uzasadnieniu stanowiska skarżącego zaprezentowanego na rozprawie przed Sądem Wojewódzkim wynika, iż projekt techniczny likwidacji ściany był kompletny i został pozytywnie zaopiniowany, brakujący wentylator miał wyłącznie pomocnicze znaczenie, a za składowanie wyrabowanych sekcji odpowiadała spółka M.

Sąd nie powiązał również dokonanych przez organ ustaleń naruszenia przez skarżącego określonych obowiązków pracowniczych z konkretnymi przepisami prawa, poprzestając na ogólnym stwierdzeniu, iż skarżący nie dopełnił obowiązków wynikających z powołanych łącznie § 7 ust. 1 pkt 1, § 10 pkt 1, § 40 ust. 1 pkt 1 w związku z § 42 ust. 1 pkt 4 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki. Uzasadnienie nie wskazuje w jakim działaniu bądź zaniechaniu skarżącego wyrażało się naruszenie przez niego przepisów § 7 ust. 1 pkt 1 i § 10 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Gospodarki. Przywołaniu pełnej treści § 42 ust. 4 rozporządzenia nie towarzyszy wskazanie na ust. 3 tego rozporządzenia, jak wynika z treści skargi kasacyjnej, kluczowego dla postawionych skarżącemu zarzutów.

W tym stanie rzeczy należało uznać, iż zaskarżony skargą kasacyjną wyrok nie poddaje się ocenie, co skutkuje jego uchyleniem i przekazaniem Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).