Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 250/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-05-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1, art. 23, art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 43a ust. 1, art. 75a
journal: Dz.U. 2007 nr 39 poz 251
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach - tekst jednolity
article: art. 121 par. 1, art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 193 par. 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.),, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant Krzysztof Dzieliński, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 maja 2010r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) określa, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 16.193 zł (szesnaście tysięcy sto dziewięćdziesiąt trzy złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" określającą W.R. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. w kwocie 1.726.698,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: marzec, maj, czerwiec 2006r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że W.R. w 2006r. prowadził skup złomu od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w 54 punktach skupu na terenie województw: "[...]", "[...]", "[...]" i "[...]". Podstawą zaksięgowania w księgach rachunkowych wartości skupu złomu były dowody wewnętrzne "miesięczne raporty zakupu" sporządzone przez pracowników firmy A na podstawie "formularzy przyjęcia odpadów metali" - dokumentów wypełnianych każdorazowo przy zakupie złomu od osób fizycznych. W zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu

PIT-36L za 2006r. podatnik wykazał przychód w wysokości 50.256.334,50 zł, koszty uzyskania przychodu – 45.848.015,89 zł, należny podatek – 829.155,00 zł.

Po wszczęciu u podatnika postępowania kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006r., kontrolujący otrzymali miesięczne raporty zakupu złomu za 2006r., które porównali z zapisami w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W wyniku tego porównania stwierdzono, że w grudniu 2006r. wartość łącznego raportu zakupu złomu w prowadzonych przez podatnika punktach skupu wyniosła 987.953.96 zł, a w podatkowej księdze przychodów i rozchodów podatnik zaewidencjonował kwotę 1.400.244,81 zł. Różnica wartości zakupu złomu za grudzień 2006r. wyniosła 412.290,85 zł. Po sporządzeniu w dniu 22.08.2008r. protokołu z badania "Formularzy przyjęcia odpadów metali" (stanowiących źródłowe dokumenty zakupu złomu od ludności za grudzień 2006r.), stwierdzono, że wartość zakupu złomu wynikająca z tych formularzy wynosi 890.042,75zł. Ponieważ podatnik nie udzielił wyjaśnienia odnośnie wskazanych różnic oraz nie dostarczył żadnych innych dowodów zakupu złomu od ludności za grudzień 2006r., uznano, że podatnik w grudniu 2006r. poniósł wydatek związany z zakupem złomu od ludności w kwocie 890.042,75 zł, bo tylko na taką kwotę udokumentował poniesienie wydatków. Zatem różnica pomiędzy wartością skupu zaksięgowaną w podatkowej księdze przychodów i rozchodów a wartością wynikającą z posiadanych przez podatnika "formularzy przyjęcia odpadów metali" wyniosła 510.202,06 zł i o taką kwotę zostały zawyżone w grudniu 2006r. koszty uzyskania przychodu.

Ponadto organ uznał, że podatnik w okresie od stycznia do kwietnia oraz od czerwca do września 2006r. zawyżył koszty uzyskania przychodów łącznie o kwotę 4.213.705,30 zł w związku z tym, że wydatki określone w fakturach wstawionych przez kontrahenta Spółkę A nie miały związku z przychodami podatnika osiągniętymi w 2006r. Zdaniem organu, faktury wystawione przez Spółkę A nie dokumentowały rzeczywistego nabycia złomu przez podatnika, a dokonywane przez podatnika na rzecz Spółki przelewy z części zobowiązań z tych faktur miały jedynie na celu uprawdopodobnienie transakcji. Ustalenia te zostały dokonane m.in. w oparciu o dowody przekazane z Prokuratury Okręgowej "[...]".

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia "[...]" określił zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006r. w kwocie 1.726.698,00 zł oraz odsetki za zwłokę od zaniżonych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: marzec, maj, czerwiec 2006r.

Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz orzeczenia co do istoty sprawy; ewentualnie uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji.

Decyzji zarzucił naruszenie następujących przepisów:

- art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm.) – zwanej dalej u.p.d.f., poprzez bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- art. 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej O.p., poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej,

- art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów,

- przepisu art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych,

- art. 127 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia

"[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 ust. 1 u.p.d.f., u podatników, którzy zgodnie z obowiązującymi ich zasadami rachunkowości sporządzają sprawozdanie finansowe, za dochód z działalności gospodarczej uważa się dochód wykazany na podstawie prawidłowo prowadzonych ksiąg, zmniejszony o dochody wolne od podatku i zwiększony o wydatki nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów, zaliczone uprzednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Niezbędne dla ustalenia wysokości dochodu jest ustalenie wysokości kosztów uzyskania przychodów. W myśl art. 22 ust. 1 u.p.d.f., kosztami uzyskania przychodu są wszelkie koszty poniesione w celu ich osiągnięcia, za wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy niezbędne jest, aby wydatek ten miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, aby został faktycznie poniesiony, by nastąpiło to w celu uzyskania przychodu, a ponadto by został on należycie udokumentowany. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Samo udokumentowanie wydatku jednak nie wystarcza, konieczne jest rzeczywiste zaistnienie zdarzenia gospodarczego opisanego w dokumencie stwierdzającym poniesienie wydatku i wykazanie, że celem jego poniesienia było osiągnięcie lub zwiększenie przychodu, przy czym cel ten powinien być widoczny i realny. Koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustalić należy na podstawie zapisów wynikających z podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zgodnie z art. 193 § 1 O.p., księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty (§2).

W myśl § 4, cyt. przepisu, organ podatkowy nie uznaje za dowód w rozumieniu przepisu § 1 ksiąg podatkowych, które są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji, zgodnie z zaleceniami po uzupełnieniu materiału dowodowego ponownie przeanalizował i ocenił poszczególne aspekty sprawy dotyczące ponoszenia przez podatnika, w poszczególnych miesiącach 2006r., kosztów uzyskania przychodu w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ II instancji zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, że podatnik w grudniu 2006r. zawyżył koszty uzyskania przychodu o kwotę 510.202,06 zł. W toku kontroli podatkowej przeprowadzonej u podatnika, prowadzącego skup złomu od osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, kontrolujący otrzymali miesięczne raporty zakupu złomu za 2006r., które porównali z zapisami w podatkowej księdze przychodów i rozchodów. W wyniku tego porównania stwierdzono, że w

grudniu 2006r. wartość łącznego raportu zakupu złomu w punktach skupu wyniosła 987.953.96 zł, a w podatkowej księdze przychodów i rozchodów podatnik zaewidencjonował kwotę 1.400.244,81 zł. Różnica wartości zakupu złomu za grudzień 2006r. wyniosła 412.290,85 zł. Z wyjaśnień żony podatnika – K.R. z dnia 16.10.2007r. wynikało, że w wyniku błędu systemu komputerowego w raportach skupu złomu za grudzień 2006r. błędnie doliczono do niektórych wartości zakupu kwoty nabycia z innych okresów (k. nr 495-500,1421-1432 akt kontroli). Również przesłuchana w dniu 2.06.2008r. J.J., która sporządziła raport, zeznała, że różnica w wartości zakupu złomu za grudzień 2006r. wynikała prawdopodobnie z błędu systemu komputerowego i miała zostać zrobiona korekta do tego miesiąca (k. nr 940 akt kontroli). W oparciu o w/w wyjaśnienia i zeznania świadka, w dniu 10.06.2008r. sporządzono protokół kontroli, w którym uznano, że podatnik w grudniu 2006r. zawyżył koszty uzyskania przychodów z tytułu zakupu złomu od ludności o 412.290,85 zł.

Organ II instancji wyjaśnił również, że po wniesieniu przez podatnika zastrzeżeń do protokołu kontroli, została dokonana analiza wartości skupu złomu zaewidencjonowanej w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, wartości skorygowanego raportu przesłanego przez podatnika w październiku 2007r. i wartości niedoborów z protokołów rocznego rozliczenia skupów za m-c grudzień 2006r. Pomimo twierdzenia podatnika, że w protokołach niedoborów (będących materiałem wewnętrznym sporządzonym w celu ustalenia opłacalności poszczególnych skupów) zostały ujęte braki gotówki i towaru oraz inne wydatki eksploatacyjne poniesione bez udokumentowania ich fakturami VAT w łącznej kwocie 412.310,33 zł, organ w żadnym z punktów skupu nie stwierdził, aby wartość protokołu niedoborów była równa różnicy między zapisem w księdze podatkowej a raportem z 16.10.2007r. Za nieprawdziwe zostało uznane twierdzenie podatnika, że raport przesłany kontrolującym został skorygowany o wyżej wymienione protokoły rocznego rozliczenia punktów skupu.

Zdaniem organu, przedłożone przez podatnika dokumenty zatytułowane: "PROTOKÓŁ - roczne rozliczenie 01.01.2006 -31.12.2006" w 26 skupach złomu nie stanowią dowodu poniesienia kosztów uzyskania przychodów w grudniu 2006r., gdyż jak wynika z załączonych do nich "POLECEŃ SŁUŻBOWYCH" z dnia 12.10.2007r. stanowią one rozliczenie gotówki w poszczególnych skupach złomu. Protokoły te zawierają zapisy o brakach w środkach pieniężnych lub złomie według danego dnia w ciągu roku 2006. Niedobory środków pieniężnych, jak wynika z art. 24 ust. 2 u.p.d.f. oraz § 12-16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. (Dz.U. z 2003r., Nr 152, poz. 1475 ze zm.), w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, nie wpływają zaś na dochód ustalony dla celów podatku dochodowego dla osób fizycznych.

Organ odwoławczy zauważył, że dniu 22.08.2008r. kontrolujący sporządzili protokół z badania "Formularzy przyjęcia odpadów metali" stanowiących źródłowe dokumenty zakupu złomu od ludności za grudzień 2006r. Dokumenty te włączono do postępowania kontrolnego dokumentem "spis i opis rzeczy" z dnia 17.07.2007r. Kontrolujący w protokole badania stwierdzili, że wartość zakupu złomu, wynikająca z sumowania kolejno ponumerowanych i ułożonych według daty (od 1 do 30 grudnia 2006r.), w poszczególnych skupach złomu, "formularzy przyjęcia odpadów metali", wynosi 890.042,75 zł (k nr 1242 - 1266 akt kontroli). Ponieważ wartość zakupu złomu według raportu zakupu za grudzień 2006r. zaksięgowanego w księgach podatkowych wynosi 1.400.244,81 zł, a według otrzymanego od podatnika w dniu 16.10.2007r. wynosi 987.953,96 zł, zwrócono się do podatnika o wyjaśnienie różnic i dostarczenie dowodów zakupu złomu ujętych w raporcie. W związku z tym, że podatnik nie udzielił wyjaśnienia odnośnie wskazanych różnic oraz nie dostarczył żadnych innych dowodów zakupu złomu od ludności za grudzień 2006r., uznano, że podatnik w grudniu 2006r. poniósł wydatek związany z zakupem złomu od ludności w kwocie 890.042,75 zł, bo tylko na taką kwotę udokumentował poniesienie wydatków. Zatem różnica pomiędzy wartością skupu zaksięgowaną w podatkowej księdze przychodów i rozchodów a wartością wynikającą z posiadanych przez podatnika "formularzy przyjęcia odpadów metali" wyniosła 510.202,06 zł i o taką kwotę zostały zawyżone w grudniu 2006r. koszty uzyskania przychodu.

Organ II instancji stwierdził również, że zgodnie z art. 43a ust. 1 ustawy z dnia 27.04.2001 r. o odpadach (Dz.U. z 2007r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest obowiązany, przy przyjmowaniu tych odpadów od osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami, do wypełniania formularza przyjęcia odpadów metali w dwóch egzemplarzach, po jednym egzemplarzu dla przekazującego i dla przyjmującego odpady. Na podstawie art. 43a ust. 5 i 6 cyt. ustawy posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest obowiązany przechowywać wypełnione formularze przez okres 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym je sporządzono oraz przedstawić przechowywane formularze na żądanie organów przeprowadzających kontrolę, Policji, straży miejskiej i służb ochrony kolei. W tej sytuacji zdaniem organu, jedynie formularze przyjęcia odpadów metali, w sposób bezsporny stanowią źródłowe dokumenty zakupu złomu od ludności za m-c grudzień 2006r. Natomiast organ nie dał wiary zeznaniom

J. J. z dnia 02.09.2008r. Powtórne zeznanie, w którym stwierdziła, że po dostarczeniu przez poszczególne skupy dokumentów źródłowych w postaci "formularzy przyjęcia odpadów metali" do biura, wszystkie je zliczyła i nie stwierdziła braku żadnych dowodów zakupu (k. nr 1280 - 1281 akt kontroli), zaprzecza pierwszemu jej zeznaniu, podczas którego stwierdziła, że po sporządzeniu miesięcznych raportów zakupu nie sprawdzała wcześniej otrzymanych i wprowadzonych wartości zakupu złomu i dopiero po stwierdzeniu przez kontrolujących różnicy wartości zakupu za grudzień 2006r. K.R., żona podatnika, poprosiła ją o sprawdzenie tych danych i wyjaśnienie różnicy. Ponadto zeznała, że bieżące zakupy, na polecenie K. R. wprowadzane są na podstawie zestawień i sprawdzane po otrzymaniu oryginałów formularzy zakupu złomu. Z kolei podatnik nie wskazał dowodów na poparcie własnego .stanowiska, zgodnie z którym zapisy w podatkowej księdze przychodów i rozchodów są prawidłowe. Jego zeznania są bowiem niespójne i nieprecyzyjne, nie można z nich wywieść wniosku, iż wynikające z księgi podatkowej wartości zakupu złomu w m-cu grudniu 2006r. odzwierciedlają faktycznie poniesione wydatki.

Organ odwoławczy wyjaśnił także, że nie jest prawdą, iż ustalenia w sprawie oparto na niepodpisanym przez podatnika piśmie z dnia 16.10.2007r. oraz odwołanym zeznaniu J. J. Ustalenia w tej kwestii dokonano bowiem po przeprowadzeniu dokładnej analizy okoliczności faktycznych sprawy, w kontekście przepisów ustawy z dnia 27.04.2001r. o odpadach, która wymusza na posiadaczu odpadów prowadzącym punkt zbierania odpadów, obowiązek wypełniania formularza przyjęcia odpadów, będącego źródłowym dokumentem zakupu złomu od ludności i w konsekwencji stanowiącego podstawę zapisów w księgach podatkowych. Natomiast brak podpisu na dokumencie z dnia 16.10.2007r. nie czyni tego dokumentu nieważnym, pochodzi on bowiem z firmy podatnika (pieczęć nagłówkowa). Z kolei zeznania J. J. z dnia 02.06.2008r. nie zostały odwołane. Świadek podczas ponownego przesłuchania w dniu 02.09.2008r. wskazała jedynie na inne okoliczności, którym organ podatkowy nie dał wiary.

Organ II instancji zgodził się również z organem I instancji, że podatnik w okresie styczeń-marzec i czerwiec-wrzesień 2006r. zawyżył koszty uzyskania przychodu łącznie o kwotę 4.213.705,30 zł. W dokumentacji podatnika znajdują się faktury VAT o łącznej wartości netto 4.213.705.30 zł, na których jako wystawca widnieje Spółka A. W fakturach tych wykazana jest sprzedaż łącznie: 532.785 kg złomu metali kolorowych. Faktury te, zostały zaewidencjonowane przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w miesiącach ich wystawienia. Wartości netto wynikające z ww. faktur VAT w łącznej kwocie 4.213.705,30 zł zostały przez podatnika zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i odliczone od przychodów odpowiednio w miesiącach od stycznia do marca i od czerwca do września 2006r. Na przedmiotowych fakturach VAT w miejscu wystawcy widnieje podpis M.M. (będącego jedynym udziałowcem

Spółki A i jedyną osobą uprawnioną do jej reprezentowania) oraz w miejscu odbiorcy – W.R. (k. nr 472-484, 9741026,1040-1049,924-925, 1077-1078,930-935). Jak ustalono Spółka A składała do Urzędu Skarbowego w W. deklaracje dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług, wykazując w nich dane zarówno po stronie dostaw, jak i nabycia towarów i usług.

W toku prowadzonego postępowania kontrolnego, Prokuratura Okręgowa "[...]" przekazała dowody, z których wynikało, że Spółka A, firma B, Spółka B, firma A i inne dokonywały fikcyjnego obrotu złomem, a wystawiane faktury miały na celu stworzenie pozorów transakcji handlowych. Z zeznań M. M. z dnia 18.07.2007r. wynikało, że Spółka została założona razem z L.W., w 2006r. do firmy W. R. dwoma transportami zostało przewiezione 14 ton złomu. Za transporty M. M. nie otrzymał żadnej gotówki bezpośrednio od W. R., nie zostały również wystawione dokumenty na sprzedaż złomu z tych dwóch transportów Żadnych transportów poza wspomnianymi dwoma nie wysyłał do odbiorców, gdyż na placu nie było złomu, który mógłby sprzedać (k. nr 460 - 463 akt kontroli). Natomiast przesłuchany w dniu 23.01.2008r. przez Policję L.W. zeznał, że po założeniu Spółki przez M. M. przekazywał mu otrzymane od K. (którego nazwiska nie znał) pełną dokumentację, w tym faktury. Od M. otrzymywał czyste kartki papieru formatu A4 z podpisami o treści "M.", które przekazywał K. Ponadto od M. brał pieniądze w gotówce, wypłacone przez niego z banku. Były to kwoty rzędu 50 - 300 tysięcy zł tygodniowo, miesięcznie rzędu 1-1,5 mln zł. Pieniądze te przekazywał osobiście K. (k. nr 502-505 akt kontroli).

W otrzymanej od organów ścigania dokumentacji księgowej Spółki A organ stwierdził faktury VAT zakupu złomu przez tę Spółkę od firmy B i Spółki B. Odnośnie charakteru kontaktów handlowych z Spółką B i transakcji zawartych w fakturach zakupu przez Spółkę A od Spółki B złomu i metali kolorowych M. M. podczas przesłuchania w dniu 18.07.2007r. wyjaśnił, że transakcje opisane w fakturach zakupu złomu i metali kolorowych przez Spółkę A od Spółki B nie miały miejsca (k. nr 460 - 463 akt kontroli). Zostało to potwierdzone przez J.K., jedynego udziałowca i osobę uprawnioną do reprezentowania Spółki B, który przesłuchany przez Policję w dniu 20.06.2007r. zeznał, że będąc właścicielem Spółki B w ogóle nie organizował handlu metalami kolorowymi, faktury ze Spółki B jako sprzedającego do Spółki A sam wypisywał, opieczętowywał i podpisywał. Żadnego przekazywania towaru jednak nie było (k. nr 467-471 akt kontroli). Również firma C, od której Spółka B miała kupować złom, wskazała, że nie współpracowała i w latach 2005-2006 nie wystawiła na rzecz tej Spółki faktur VAT na sprzedaż towarów ani dowodów KP za przyjęcie zapłaty należności (k. nr 1525 akt kontroli).

Natomiast M. M. podczas przesłuchania w dniu 24.06.2009r. stwierdził, że był obrót towarem, posiada przelewy za towar, dzwonił wielokrotnie do pracownika

W. R. Odnośnie dostaw towaru dla Spółki A zeznał, że był on nabyty chyba od Spółki B, a druga firma chyba była z L. Towar kupował za pośrednictwem L.W. i telefonicznie. Nie był obecny przy załadunku towaru od tych firm. Nie wie gdzie był załadunek (k. nr 1746-1751 akt kontroli). Z kolei podatnik odnośnie swoich kontaktów handlowych ze Spółką A podczas przesłuchania w dniu 31 stycznia 2008r. zeznał, że nie wie kto jest właścicielem tej Spółki, nie pamięta gdzie dokładnie ta firma się znajdowała, że skoro są u niego faktury od tej firmy, to musiał być też towar, do faktur wystawionych przez Spółkę A nie było dokumentów magazynowych WZ, a jego firma nie wystawiała do tych faktur dokumentów przyjęcia. Po okazaniu podatnikowi faktur VAT wystawionych przez Spółkę A na rzecz firmy podatnika, zeznał, że na okazanych fakturach jest jego podpis, ale nie wie w jaki sposób trafiły do biura firmy, nie wie kiedy i w jakich okolicznościach podpisał te faktury. Podatnik nie potrafił wskazać jak była forma zapłaty za towar. Nie stosuje zasady by płacić za towar gotówką, jednak ponieważ na fakturach jest zapis, że wpłacono zaliczkę, to musiał zapłacić te pieniądze albo zrobił to jego ojciec (k. nr 443-444 akt kontroli). Natomiast ojciec podatnika, M.R. w piśmie z dnia 28.11.2008r. oświadczył, że w 2006r. pomagał swemu synowi w prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej, znana mu jest Spółka A. Spółka ta należała do największych, pod względem ilości towaru, dostawców złomu do punktu skupu w K. Ilość zadeklarowanego złomu (np. dane wynikające z faktury VAT) zgadzały się zawsze z ilością złomu ustalonego w wyniku przeważenia (k. nr 1377 akt kontroli).

Zdaniem organu, przytoczone zeznania świadków i podatnika, dotyczące zawarcia transakcji pomiędzy firmą podatnika a Spółką A nie potwierdzają, iż transakcje z faktur wystawionych przez Spółkę A miały faktycznie miejsce. Przeprowadzone dowody są bowiem niespójne i lakoniczne. Interpretując przytoczone zeznania trudno zgodzić się z twierdzeniem podatnika, że transakcje z Spółką A faktycznie doszły do skutku, skoro właściciel firmy nie jest w stanie określić miejsca, w którym firma kontrahenta się znajdowała, w jakich okolicznościach doszło do nawiązania kontaktów oraz nie kojarzy samego właściciela Spółki A - skoro, jak zeznaje również ojciec podatnika, firma ta była jednym z głównych dostawców złomu do skupu w K. Również M. M. w swoich zeznaniach nie wskazał dokładnych okoliczności w jakich doszło do transakcji z podatnikiem oraz sposobu przekazania zakupionego przez podatnika złomu, choć będąc właścicielem firmy powinien posiadać dokładną wiedzę w tych kwestiach.

Organ nie dał również wiary zeznaniom brata podatnika – P.R. i pracującego w firmie podatnika G.R. Świadkowie ci początkowo zaprzeczyli, że znają Spółkę A, a podczas kolejnego przesłuchania przyznali, że byli obecni podczas dostaw złomu od tej firmy w okresie zimowym i była to miedź, którą należało posortować. Ponadto z ustaleń organu wynika, że miedź w różnym asortymencie wystąpiła w czerwcu 2006r. i sierpniu 2006r., a nie w okresie zimowym, jak zeznali świadkowie. Również zeznania innych osób związanych z Spółką A i jej dostawcy Spółką B, zdaniem organu świadczą o tym, że dostawy były fikcyjne.

Odnośnie kwestii dotyczących dokonanych przez podatnika przelewów i wpłat gotówkowych organ wskazał, że z analizy wyciągów bankowych wynika, iż w miesiącach marzec i od lipca do listopada 2006r., podatnik przekazał na konto bankowe Spółki A łącznie 3.151.075,82 zł. W tym samym okresie M. M. przekazał na konto bankowe Spółki B łącznie 2.874.205,78 zł, na własne konto RDR 365.280,00 zł i wypłacił gotówką 925.530,00 zł. Z zeznań M. M. z dnia 24.06.2009r. wynika, że częściowo on dokonywał przelewów bankowych, a częściowo przelewy robił L.W. Przelewów na konto RDR dokonywał dlatego, że przy płatnościach z konta rachunku i wypłat z konta firmowego były wysokie prowizje bankowe. Przelewane pieniądze na jego konto były wypłacane w gotówce i przekazywane L.W. Z kolei L. W. podczas przesłuchania w dniu 16.06.2009r. zeznał, że otrzymywał gotówkę od M. M. i przekazywał te pieniądze K., były to spore kwoty, za te czynności otrzymywał jakieś pieniądze i to był jego zarobek.

Odnośnie faktur VAT wystawionych w 2006r. na rzecz podatnika za sprzedaż złomu M. M. w dniu 24.06.2009r. zeznał, że nie był ani przy załadunku towaru. ani przy jego rozładunku, że transportem i wysyłką przedmiotowych faktur VAT zajmował się on lub L.W. Odnośnie należności w łącznej kwocie 1.368.500,00 zł wpisanych jako zaliczki na wszystkich 26 fakturach za 2006r. w kwotach od 50.000,00 zł do 57.000,00 zł (tylko raz 40.000,00 zł) zeznał, że nie pamięta jak było z zaliczkami, które są wpisane na fakturach wystawionych dla podatnika, nie pamięta czy była taka sytuacja aby podatnik płacił osobiście zaliczkę w gotówce. Również podatnik nie pamiętał dokładnie przekazywania gotówki, czy i komu płacił. Tymczasem na wszystkich fakturach wystawionych przez Spółkę A widnieje podpis "M." (na jednej "M.M.") oraz podpis W.R. Odnośnie kwestii pominięcia przez organ podatkowy dowodu z kwitów wagowych, które miałyby potwierdzić przyjęcie złomu od Spółki A, organ odwoławczy stwierdził, że istniejące rozbieżności między fakturami VAT z Spółki A a kwitami wagowymi oraz między zeznaniami podatnika i przesłuchanych świadków nie potwierdzają dostaw i zakupu złomu od Spółki A. Na kwitach wagowych nie ma żadnych zapisów danych identyfikujących dokonane zdarzenie, tj. nazwy dostawcy, ważącego, rodzaju towaru. Poza tym podatnik przesłuchany w dniu 2.09.2008r. zeznał, że nie był obecny podczas drukowania wydruków z wagi, przesłanych organowi i nie wie czy wydruki te dotyczą przyjęcia towaru - złomu od Spółki A (k. nr 1285-1286 akt kontroli). Również z zestawienia wydruków (k. nr 36-37 decyzji organu I instancji) z ważeń, przesłanych przez podatnika pismem z dnia 23.05.2008r., wynika, że masa towaru z przedmiotowych wydruków będąca różnicą masy początkowej i końcowej nie jest tożsama z ilością towaru z faktur wystawionych przez Spółkę A. W tej sytuacji organ II instancji uznał zeznania za niespójne i w wielu przypadkach pozostające ze sobą w sprzeczności. Wydruki z wagi natomiast, dostarczone już w trakcie postępowania, uznano za sporządzone później, na potrzeby prowadzonego postępowania. Wydruki te, w żaden sposób bowiem nie uprawdopodobniają, że ważone towary pochodziły z Spółki A. Skoro zatem działalność kontrahentów podatnika miała charakter fikcyjny, to sporne faktury podatnika nie dokumentowały nabycia złomu, a w konsekwencji wydatki na jego zakup wystawione przez Spółkę A, nie mogą stanowić podstawy do uznania ich za koszt uzyskania przychodów.

Organu II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, który biorąc pod uwagę art. 22 ust. 1 u.p.d.f. zakwestionował kwoty 510.202,06 zł, z tytułu zakupu złomu w grudniu 2006r., oraz kwotę 4.213.705,30 zł z tytułu zakupów złomu od Spółki A w okresie styczeń - marzec, czerwiec- wrzesień 2006r., zaliczone przez podatnika do kosztów uzyskania przychodu w 2006r. Uprawniało do tego organ podatkowy, stwierdzenie nierzetelności ksiąg podatkowych, na podstawie art. 193 § 4 O.p. Natomiast zgodnie z art. 23 § 2 O.p., organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania, a zatem organ miał prawo oprzeć się na dowodach zgromadzonych w postępowaniu i odstąpić od szacowania.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji działał zgodnie z przepisami prawa podatkowego materialnego, mającymi zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz w oparciu o reguły postępowania podatkowego określone w przepisach Ordynacji podatkowej, a więc m.in. z poszanowaniem zasady zaufania do organów podatkowych, zapewniając stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, z możliwością wypowiedzenia się co do całości zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, dopuszczając wnioskowane dowody. Następnie, po szczegółowym zbadaniu dowodów przedstawionych przez podatnika oraz dokładnym umotywowaniu przyczyn, dla których nie dano wiary jego wyjaśnieniom, dokonano oceny całego materiału dowodowego zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 O.p. Nie można uznać, że materiał zgromadzony w sprawie jest niekompletny. Organ podatkowy nie ograniczył się do przeprowadzenia tylko niektórych dowodów, przesłuchał bowiem liczną grupę świadków, dokonał analizy zgromadzonych materiałów źródłowych (faktur, ksiąg podatkowych, formularzy przyjęcia odpadów metali), i w konsekwencji, wskazał logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Organ I instancji nie oparł decyzji na wybranych zeznaniach złożonych przez świadków i podejrzanych w postępowaniu karnym. Dowód z przesłuchania świadków bowiem został powtórzony w toku postępowania podatkowego, zachowując wymogi wynikające z art. 190 § 1 i § 2 O.p.

Za niezasadny organ II instancji uznał zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisu art. 127 O.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, wskutek zignorowania zaleceń Dyrektora Izby Skarbowej zawartych w decyzji z dnia "[...]". Bowiem ponowne przesłuchanie świadków w postępowaniu podatkowym wypełniło dyspozycje organu odwoławczego. Stronę poinformowano o dacie i miejscu przeprowadzenia dowodów umożliwiając jej aktywny udział w jego realizacji, a to było, główną intencją organu odwoławczego. Ponadto organ wyjaśnił, że Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę otwartego systemu dowodów oraz równej mocy środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń, co do rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu. Przepis art.180 O.p. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem zaś przepis art. 181 O.p. wymieniając przykładowe środki dowodowe wskazuje wprost na dowody zgromadzone w toku postępowania karnego lub postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Oznacza to, że dowody zgromadzone w postępowaniu karnym są środkiem dowodowym dopuszczalnym w postępowaniu podatkowym i podlegają rozpatrzeniu w całokształcie materiału dowodowego.

Na powyższą decyzję podatnik wniósł skargę domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 22 ust. 1 u.p.d.f. poprzez bezpodstawne wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą;

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej;

- art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów;

- art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych.

W uzasadnieniu podniesiono, że podstawowym warunkiem uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodu jest definitywne poniesienie przez podatnika danego kosztu w celu uzyskania przychodów. Aby określony wydatek mógł by uznany za koszt uzyskania przychodu, musi między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu istnieć związek przyczynowo-skutkowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ lub przynajmniej może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie dochodu. Jednocześnie przepisy nie wymagają wykazania, że konkretny przychód jest skutkiem poniesienia określonego kosztu, ale że określony koszt został poniesiony w celu uzyskania przychodu. Kosztem uzyskania przychodu będą zatem także takie wydatki, które – choć nie przyniosły w danej sytuacji przychodu – to jednak, mogły go przynieść, bo służyły osiągnięciu przychodu, lub że przyniosą one przychód w okresie późniejszym.

Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy odnośnie kwestii nieprawidłowości w zaliczeniu przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów kwoty 510.202,06 zł nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ oparł swoje stanowisko o wyjaśnienie pisemne podatnika z dnia 16 października 2007r. (niepodpisane przez podatnika) oraz zeznania świadka – J.J. z dnia 2 czerwca 2008r. Oba te dowody zostały obalone przez podatnika w trakcie kontroli podatkowej i postępowania podatkowego. Podatnik jednoznacznie wykazał, że rozliczenia kosztów w miesiącu grudniu 2006r. zostały dokonane w sposób prawidłowy i zgodny z rzeczywistością. Bowiem dokumenty źródłowe (dostarczone organowi rejestry zakupu i dokumentacja wewnętrzna) wraz z wyjaśnieniami rozbieżności wykazywanych w trakcie kontroli jednoznacznie przesądzają o prawidłowym ujęciu w księgach kosztów uzyskania przychodów z tytułu zakupu surowca. Z kolei J. J. w oświadczeniu złożonym do pisma podatnika z dnia 4 sierpnia 2008r. oraz ponownych zeznaniach w charakterze świadka z dnia 2 września 2008r. potwierdziła prawidłowość rozliczenia podatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych za grudzień 2006r. W odwołaniu wyjaśniono również, że J. J. będąc nową pracownicą ujęła ustalone w skupach kwoty niedoborów złomu w rejestrze zakupu za miesiąc grudzień 2006r., aby w ten sposób ustalić właściwy stan ilościowy złomu na dzień 1 stycznia 2007r. w skupach, które nadzorowała. Dokonane czynności miały charakter pomocniczy i służyły innym celom niż rozliczenie miesiąca grudnia 2006r. Wydruki z naniesionymi kwotami niedoborów zostały omyłkowo przekazane organowi i w ten sposób powstała rozbieżność pomiędzy wydrukami a rejestrem za grudzień 2006r.

Ponadto skarżący podniósł, że organ nie podważył faktu poniesienia przez podatnika wydatków na zakup złomu w zadeklarowanej kwocie. Skoro zatem wydatek został faktycznie poniesiony, trudno za prawidłowe uznać stanowisko organu odnośnie braku związanej z tym dostawy towaru. Również ewentualne nieścisłości w dokumentacji księgowej podatnika nie mogą przesądzać o naruszeniu art. 22 ust. 1 u.p.d.f. W tej sytuacji nie istnieją żadne dowody mogące stanowić podstawę zakwestionowania zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty 510.202,06 zł.

Odnośnie zakwestionowania przez organ wydatków podatnika związanych z zakupem złomu od Spółki A skarżący stwierdził, że dokonywał on licznych zakupów złomu od Spółki, który po przewiezieniu do punktu skupu był przeważany, i którego ilość zgadzała się z wartością wykazaną na dokumentujących dostawę fakturach VAT. Fakt ten potwierdził również zebrany w sprawie materiał dowodowy. Podatnik dokonywał płatności za dostarczony towar oraz posiadał fakturę dokumentującą każdorazową dostawę ze Spółki. Potwierdzeniem dokonanych zakupów jest m.in. dokumentacja wskazującą na późniejszą sprzedaż towaru przez podatnika. W trakcie kontroli organy nie zakwestionowały bowiem faktu, że ilość towaru sprzedawanego przez podatnika odpowiada ilości towaru zakupionego (w tym zakupionego od Spółki). Potwierdzeniem wystąpienia transakcji są również dokonane przez podatnika przelewy i płatności gotówkowe w kwocie znacznie przekraczającej 4.000.000 zł. Trudno natomiast zgodzić się ze stanowiskiem, że przedsiębiorca dokonywał regularnych zapłat za towar, którego w rzeczywistości nie otrzymywał. Ponadto skarżący wyjaśnił, że Spółka A była dla niego w przedmiotowym okresie jednym z największych dostawców surowca. Biorąc pod uwagę ilości towaru będącego przedmiotem transakcji oraz związane z tym kwoty płatności, a także fakt regularnych dostaw towaru przez Spółkę, była ona dla podatnika wiarygodnym kontrahentem. Organy podatkowe nie mogą nakładać na podatnika obowiązku każdorazowego sprawdzania źródła pochodzenia towaru dostarczanego mu przez dostawcę. Skoro towar dostarczany był zgodnie z ustaleniami, przeważny i potwierdzany fakturą VAT, podatnik nie miał podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości takiej transakcji. Tym samym, zdaniem skarżącego, wydatki związane z zakupem złomu od Spółki A spełniają określone w art. 22 ust. 1 u.p.d.f. przesłanki umożliwiające zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów.

Skarżący wskazał również, że zawarta w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej oraz konkretyzujące ją przepisy Rozdziału 11 Działu IV O.p. nakazują organom podatkowym prowadzącym postępowanie zebrać cały materiał dowodowy konieczny do wydania rozstrzygnięcia podatkowego. Z kolei przepis art. 191 O.p., konstytuujący zasadę swobodnej oceny dowodów, daje organom podatkowym pewnego rodzaju swobodę przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów. Jednakże działania organów powinny prowadzić do ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Natomiast zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Naruszenie zasady prawdy obiektywnej wiąże się często z naruszeniem zasady zaufania podatnika do organów podatkowych, unormowanej w art. 121 § 1 O.p. Zdaniem skarżącego, zostały naruszone w/w zasady przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Bowiem organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę przeprowadził dowody wnioskowane przez podatnika, ale zostały one uznane za niewiarygodne, gdy świadczyły na korzyć podatnika. Tym samym została naruszona zasada zaufania podatnika do organów podatkowych. Jedynym materiałem dowodowym branym pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy był materiał zgromadzony w postępowaniu karnym. Pozostałe dowody zostały uznane za niewiarygodne. W ten sposób została również naruszona zasada prawdy obiektywnej. Skarżący wskazał, że M. M. składając w dniu 24.06.2009r. zeznania przed organem podatkowym odwołał swoje wcześniejsze wezwania złożone w postępowaniu karnym. Tym samym złożone przez niego zeznania w postępowaniu podatkowym wykluczają możliwość zarzutu fikcyjnych transakcji pomiędzy Spółką A a skarżącym. Skarżący nie zgodził się również z dokonaną przez organ oceną zeznań świadka L.W., D.W. – pracownika skarżącego, P.R. i G.R. Zdaniem skarżącego nieścisłości w zeznaniach świadków dotyczące dat czy asortymentu towaru nie podważają faktu dostaw dokonanych przez Spółkę A na rzecz skarżącego. Ponadto skarżący stwierdził, że organy obu instancji nie zbadały okoliczności dotyczącej możliwości rozładowywania transportu złomu w kilku etapach. W takiej sytuacji przy rozładunku samochód wjeżdża kilkakrotnie na wagę w celu przeważenia po wyładowaniu każdego z rodzajów złomu. I wtedy ma miejsce jeden transport wyładowywany i przeważany trzykrotnie, a kwity wagowe nie dotyczą trzech różnych transportów.

Skarżący za naruszenie przepisów postępowania uznał także pominięcie przez organ dowodów świadczących o fakcie dostaw pomiędzy Spółką A a skarżącym i skupienie się na ustaleniu dostaw pomiędzy Spółką A, Spółką B i firmą C. Ponieważ sprawa dotyczy rozliczeń skarżącego, to podstawowe znaczenie mają fakty odnoszące się do jego działalności.

Zdaniem skarżącego, w celu wypełnienia dyspozycji art. 122 O.p. organy podatkowe powinny przeprowadzić dowód z przesłuchania P.S. (pracownika Spółki A) oraz pojawiającego się w zeznaniach świadków "K.".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, że to na podatniku ciąży obowiązek prawidłowego i rzetelnego prowadzenia dokumentacji i to podatnik powinien dołożyć należytej staranności, aby przeprowadzone przez niego operacje gospodarcze były ewidencjonowane zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów. Niedopełnienie tych wymogów powoduje wyłączenie powyższych wydatków z kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnośnie zarzutu braku przesłuchania P.S. oraz "K." organ wyjaśnił, że w trakcie postępowania odwoławczego skarżący nie wskazał na konieczność przesłuchania tych osób, pomimo że organ odwoławczy zwracał się do niego o przedstawienie wniosków dowodowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Z treści skargi wynika, że przedmiotem zarzutów są uchybienia o charakterze proceduralnym, które miały doprowadzić do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Ustalenie stanu faktycznego jest bowiem koniecznym warunkiem prawidłowego zastosowania przepisu prawa materialnego. Chodzi nie tylko o ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale także o prawidłową ocenę prawną prawotwórczych faktów (wyrok NSA z dnia 26 października 2005 roku, I FSK 188/05, LEX nr 173261). Zgodnie z treścią art. 193 par. 1 O.p. księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Chodzi zatem o relację między faktami, które wynikają z ustalonego stanu faktycznego, a podstawą opodatkowania, określoną w ustawie podatkowej. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe zakwestionowały określone pozycje kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zatem, aby dany koszt mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodu, nie może być on wymieniony w art. 23 u.p.d.o.f. Ponadto wskazuje się, że musi istnieć bezpośredni związek kosztu z prowadzoną działalnością, a jego poniesienie miało lub mogło mieć bezpośredni wpływ na wielkość osiągniętego przychodu dla danego rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001r., III SA 3269/99, M. Pod. 2001/9/2). Zwraca się również uwagę na to, że pomiędzy dokonaniem kosztu a możliwością uzyskania przychodu musi zaistnieć związek przyczynowy. Jednakże istnieją sytuacje, w których ten związek przyczynowo-skutkowy nie jest wyraźny. Należy je rozwiązywać w oparciu o zasadę zdrowego rozsądku, a każda sytuacja wymaga odrębnego potraktowania (wyrok NSA z dnia 16 grudnia 1999r., SA/Bk 1619/98, Lex nr 39745). Stwierdzenie nierzetelności księgi jest uzasadnione nie tylko w sytuacji, gdy rozbieżność pomiędzy zapisami księgi a dokumentami źródłowymi zostanie wykazana przez nieujawnienie w księdze konkretnego dokumentu, ale także, gdy okoliczność ta zostanie stwierdzona w wyniku dokonanej analizy przez organy podatkowe. Nierzetelność księgi może być wykazana szeroką analizą danych wynikających z ksiąg i z innych dowodów źródłowych (w tym wyjaśnień strony, przesłuchań świadków, wyjaśnień kontrahentów, faktur, paragonów), z której to analizy wynika, że podatnik dokonywał zakupu i sprzedaży towarów, co do których brak jest odpowiednich zapisów w księgach( wyrok WSA w Kielcach 2009.10.01 ,I SA/Ke 314/09, LEX nr 532799 ).

Zaksięgowanie wydatku w oparciu o wadliwy dowód księgowy samo w sobie nie daje podstaw do uznania, że poniesienie wydatku nie miało miejsca ( wyrok NSA W-wa 2004.05.31 FSK 149/04, POP 2005/1/12).

W sytuacji, w której przeprowadzone dowody są ze sobą sprzeczne, organ podatkowy nie może ograniczyć się do wyboru jednego z nich, lecz musi wyczerpująco uzasadnić, dlaczego drugiemu dowodowi nie dał wiary. Brak przekonującej argumentacji w tym zakresie (zawartej w decyzji) spowoduje, że ustalenia organu zostaną uznane za dowolne i sprzeczne z zasadami określonymi w art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Autentyczność dokumentu - faktury VAT polegającą na jego prawdziwości, tzn. że pochodzi od jego wystawcy należy odróżnić od zgodności z prawdą dokumentu, tzn. że to co wynika z jego treści jest zgodne z prawdą.

Z art. 187 § 1 o.p. oraz z art. 122 o.p. wynika ponadto zasada oficjalności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Z zasadami oficjalności i zupełności postępowania dowodowego wiąże się obowiązek wyjaśniania wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zebrania materiału dowodowego z urzędu. Zarzut dowolności, czyli naruszenie swobodnej oceny dowodów, wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego ( art. 191 o.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 o.p.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści (wyrok NSA z dnia 11 września 2000 r., I SA/Ka 559/99, niepubl.). Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności ( wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, niepubl.). Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Wszechstronne rozważenie zebranego materiału oznacza uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (w tym również np. zachowanie się strony i świadków podczas przesłuchania, zmienianie wyjaśnień itp.). Z uwagi na to, że jako dowód może być postrzegany przez organ podatkowy fakt przekonujący o istnieniu określonej okoliczności, postępowanie dowodowe musi stanowić w rzeczywistości logiczny proces myślowy oparty na wnioskowaniu.

W kontekście tych rozważań nie można zgodzić się z wnioskami organu podatkowego, które zostały wyciągnięte ze zgromadzonego materiału dowodowego.

Jeśli chodzi o miesiąc grudzień 2006r. według organów podatkowych skarżący nieprawidłowo zaliczył do kosztów uzyskania przychodów kwotę 510.202,06 zł., to jest wartości zakupu surowca od osób fizycznych. Organ odwoławczy zarzucił skarżącemu, że naruszył on przepisy ustawy z dnia 27 IV 2001 r. o odpadach( Dz. U z 2007r., nr 39, poz. 251). Ustawa określa zasady postępowania z odpadami w sposób zapewniający ochronę życia i zdrowia ludzi oraz ochronę środowiska zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, a w szczególności zasady zapobiegania powstawaniu odpadów lub ograniczania ilości odpadów i ich negatywnego oddziaływania na środowisko, a także odzysku lub unieszkodliwiania odpadów. Zgodnie z art. 43a ust.1 powołanej ustawy posiadacz odpadów prowadzący punkt zbierania odpadów metali jest obowiązany, przy przyjmowaniu tych odpadów od osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami, do wypełniania formularza przyjęcia odpadów metali w dwóch egzemplarzach, po jednym egzemplarzu dla przekazującego i dla przyjmującego odpady. Artykuł 43a został wprowadzony do komentowanej ustawy ustawą z 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o odpadach (Dz. U. Nr 116, poz. 1208) jako reakcja na stwierdzane przypadki dewastacji i kradzieży elementów metalowych z urządzeń telekomunikacyjnych, elektroenergetycznych, kolejowych (np. szyn) i wodno-kanalizacyjnych (np. metalowych pokryw studzienek kanalizacyjnych). Poprzednie przepisy powszechnie obowiązujące nie dawały podstawy do nałożenia obowiązku dokumentowania pochodzenia odpadów metali. Korelatem obowiązku przyjmującego odpady metali jest ciążący na przekazującym takie odpady obowiązek okazania dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość. Niedopełnienie tego obowiązku nie jest wykroczeniem, nie może być mowy o odpowiedzialności z art. 65 § 2 k.w. (odmowa okazania dokumentu) z tego oczywistego powodu, że prowadzący punkt zbierania odpadów metali nie jest ani organem państwowym, ani instytucją upoważnioną z mocy ustawy do legitymowania. Żądanie okazania dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość jedynie przenośnie można określić mianem "wylegitymowania", na pewno nie jest to "legitymowanie" w rozumieniu prawnym. Swoistą sankcją za nieokazanie dokumentu jest odmowa przyjęcia odpadów metali. Prowadzący punkt zbierania musi w takiej sytuacji odmówić przyjęcia, gdyż jeżeli przyjmie, to sam narazi się na odpowiedzialność za wykroczenie z art. 75a ustawy o odpadach. Według art. 75a ustawy o odpadach Kto, prowadząc punkt zbierania odpadów metali, przyjmuje odpady metali inne niż metalowe odpady opakowaniowe po produktach żywnościowych: 1) bez potwierdzenia tożsamości osoby przekazującej te odpady lub2 )bez wypełnienia formularza przyjęcia odpadów metali, lub3)wypełniając formularz przyjęcia odpadów metali niezgodnie ze stanem rzeczywistym, podlega karze aresztu albo grzywny. Wszczęciem postępowania przed sądem rządzi zasada skargowości, według której sąd wszczyna postępowanie jedynie na żądanie uprawnionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu (art. 14 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8 Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, Dz.U.08.133.848 j.t. ). Z treści przepisów ustawy o odpadach nie można zatem wysunąć wniosku prawnego, że, zdaniem organu, jedynie formularze przyjęcia odpadów metali, w sposób bezsporny stanowią źródłowe dokumenty zakupu złomu od ludności za m-c grudzień 2006r. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej , że brak podpisu na dokumencie z dnia 16.10.2007r. nie czyni tego dokumentu nieważnym, pochodzi on bowiem z firmy podatnika (pieczęć nagłówkowa). W postępowaniu podatkowy stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, w tym dotyczące postępowania dowodowego. Art. 181 O.p. stanowi, że dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Dowodem w postępowaniu podatkowym jest dokument. Ordynacja podatkowa nie definiuje tego pojęcia. Na gruncie tej ustawy uregulowano tylko moc dowodową dokumentów urzędowych. Środkiem dowodowym w postępowaniu podatkowym są również dokumenty niemające statusu dokumentów urzędowych, które określa się mianem dokumentów prywatnych. Dokument prywatny, w odróżnieniu od dokumentu urzędowego, nie korzysta ze szczególnej mocy dowodowej. Posiłkując się przepisami kodeksu postępowania cywilnego, można wskazać, że dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). Brak podpisu na piśmie z dnia 16.10.2007r. oznacza, że nie można w mówić o dokumencie prywatnym i nie może on korzystać z mocy dowodowej. W konsekwencji Sąd nie może zaakceptować wniosku organu, że brak formularzy przyjęcia odpadów metali musi prowadzić do odmowy zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów zakup surowca od osób fizycznych. W tym zakresie organ odwoławczy nie odniósł się do podstawowej kwestii, czy w oparciu o dokumentację przychodów i rozchodów można ustalić rzeczywisty obrót firmy w grudniu 2006r. Te ustalenia organu dokonały na podstawie wydruku z raportu zakupu dostarczonego przez kontrolowanego w dniu 16 X 2007r., który nie został przez niego podpisany, a tym samym nie ma mocy dowodowej. Zdaniem organu, przedłożone przez podatnika dokumenty zatytułowane: "PROTOKÓŁ - roczne rozliczenie 01.01.2006 -31.12.2006" w 26 skupach złomu nie stanowią dowodu poniesienia kosztów uzyskania przychodów w grudniu 2006r., gdyż jak wynika z załączonych do nich "POLECEŃ SŁUŻBOWYCH" z dnia 12.10.2007r. stanowią one rozliczenie gotówki w poszczególnych skupach złomu. Protokoły te zawierają zapisy o brakach w środkach pieniężnych lub złomie według danego dnia w ciągu roku 2006. Niedobory środków pieniężnych, jak wynika z art. 24 ust. 2 u.p.d.f. oraz § 12-16 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003r. (Dz.U. z 2003r., Nr 152, poz. 1475 ze zm.), w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, nie wpływają zaś na dochód ustalony dla celów podatku dochodowego dla osób fizycznych. Wydatki na zakup złomu od osób fizycznych były ewidencjonowane i dokumentowane. Za dowody księgowe uważa się również dowody kasowe, dowód przyjęcia na magazyn, dowód sprzedaży. . Przepis art. 24 ust. 2 u.p.d.o.f. reguluje szczególne zasady ustalania przychodu, nie odnosi się on więc wprost do wskazania źródeł przychodu. W Konsekwencji przyjęcia przez organy podatkowe, że formularz przyjęcia odpadów metali jest jedynym wiarygodnym dowodem, potwierdzającym skup odpadów metalowych, organ odwoławczy nie wziął pod uwagę innych dowodów. W konsekwencji nie rozstrzygnął merytorycznie wyłaniających się kwestii, gdyż bez analizy wszystkich dowodów odmówił uznania ich wiarygodności. Nie można zgodzić się założeniem, że inne dowody są niewiarygodne tylko na tej podstawie, że w firmie skarżącego naruszono przepisy o ustawy o odpadach. Organ ma prawo odmówić uznania wydatku w sytuacji, gdy na podstawie dokumentacji rachunkowej prowadzonej przez skarżącego nie można było stwierdzić, że odpady metalowe nie zostały faktycznie skupione, nie zostały wprowadzone na stan magazynu, a w konsekwencji nie zostały sprzedane i nie został uzyskany z tego tytułu przychód ujawniony w księdze rachunkowej. Prawo organu podatkowego, poddającego kontroli prawidłowość zapisów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, do kontroli wiarygodności stanowiących podstawę tych zapisów dowodów księgowych nie może ograniczać się wyłącznie do kontroli sposobu sporządzenia tych dowodów, ale musi rozciągać się także na kontrolę zgodności zawartych w tych dowodach zapisów ze stanem rzeczywistym, co oznacza też obowiązek ustalenia, ze wszystkimi stąd płynącymi konsekwencjami, że wskazane w dowodzie księgowym zdarzenie gospodarczego, którego dowód księgowy dotyczy, ma charakter fikcyjny. Dowodem księgowym stwierdzającym fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem, a więc np. poniesienie wydatku zaliczonego do kosztów uzyskania przychodów, jest nie tylko formularz przyjęcia metali ale również dowód kasowy poniesienia takiego wydatku , przyjęcie na magazyn i dowód jego sprzedaży. Organ I Instancji wskazywał, że podstawą zaksięgowania w księgach rachunkowych wartości skupu złomu były dowody wewnętrzne "miesięczne raporty zakupu" sporządzone przez pracowników firmy A na podstawie "formularzy przyjęcia odpadów metali" - dokumentów wypełnianych każdorazowo przy zakupie złomu od osób fizycznych. Organ odwoławczy nie odniósł się do podstawowej kwestii, skoro brakowało tych "formularzy przyjęcia odpadów metali", to na podstawie jakich dokumentów wewnętrznych skarżący sporządził "miesięczny raporty zakupu" za grudzień 2006r. Bez odniesienia się do tego zagadnienia organ odwoławczy przyjął a priori, że brak "formularzy przyjęcia odpadów metali" oznacza brak zakupu surowca od osób fizycznych na kwotę 510.202,06 zł. Tę oczywistą sprzeczność organ odwoławczy próbował usunąć wskazując na rzekomy raport z 16.10.2007r. Tego faktu nie potwierdził skarżący, gdyż nie podpisał się on pod tym oświadczeniem. Brak podpisu skarżącego oznacza po prosty, że nie złożył on oświadczenia o określonej treści.

Sąd nie podzielił również stanowiska organu odwoławczego odnośnie zakupu metali kolorowych. Legalny obrót powinien być dokonywany na podstawie faktur. Natomiast organy podatkowe przyjęły taktykę, że to skarżący powinien wykazać, iż obrót towarowy jego firmy musi pokrywać się z obrotem towarowym jego kontrahenta. Nie można zgodzić się z wnioskami organu podatkowego, które zostały wyciągnięte ze zgromadzonego materiału dowodowego. Ustalone fakty, faktury zostały wystawione przez Spółkę A i zostały one opłacone przez skarżącego, dowodzą iż wydatki związane z zakupem surowca zostały przez firmę skarżącego poniesione. Za sprzeczny z zasadami logiki należy uznać wniosek organu odwoławczego, że skarżący uregulował cenę nabycia towaru w celu uwiarygodnienia transakcji. Organ nie wyjaśnił w jaki celu skarżący miałby uwiarygodnić transakcję, która w rzeczywistości nie miała mieć miejsca. Umowa sprzedaży ma charakter wzajemny. Cechą umów wzajemnych stanowi to, że każda ze stron według treści umowy jest zobowiązana do świadczenia wobec drugiej, uznanego za odpowiednik (równoważnik- ekwiwalent ) tego co sama otrzymuje (art. 487 §. 2 kc ). W umowach wzajemnych istnieje zatem równowaga, inaczej mówiąc ekwiwalentność świadczeń. Organ natomiast przyjął, że skarżący zapłacił za towar, który nie został mu dostarczony. Zapłata za towar określony co do gatunku jest dowodem tego, że transakcja sprzedaży w rzeczywistości zaistniała. Pozostaje w związku z tym wątpliwość dlaczego kontrahent skarżącego, na pewnym etapie zaprzeczał zaistnieniu transakcji sprzedaży. Wydaje się, że w takim wypadku musiałby wyjaśnić pochodzenie tego towaru. Zaprzeczając tej transakcji spowodował, że zwolnił się z wyjaśnienia tej kwestii.

W związku z tym Sąd uznaje zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia art. 22 ust. 1 u.p.d.f. poprzez wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, tylko na tej podstawie, że skarżący naruszył art. 43a ust.1 ustawy o odpadach. W takim przypadku osoba odpowiedzialna za naruszenie warunków skupu złomu ponosi odpowiedzialność za wykroczenie na podstawie art. 75a ustawy.

Również Sąd podziela zarzut skarżącego, że organ wyłączył z kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż nie był w stanie ustalić źródła pochodzenia łącznie 532.785 kg złomu metali kolorowych, którego sprzedaż była wykazana w fakturach wystawionych przez Spółkę A . Organ odwoławczy nie podważał bowiem faktu, że skarżący w rzeczywistości poniósł wydatki w kwocie 510.202,06 zł na zakup złomu od osób fizycznych i zapłacił cenę nabycia za 532.785 kg złomu metali kolorowych. W związku z powyższymi rozważaniami Sąd podziela również zarzut skargi w przedmiocie naruszenia przepisów prawa procesowego: art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej; art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych.

Skarżący zasadnie podniósł, że organ nie podważył faktu poniesienia przez podatnika wydatków na zakup złomu w zadeklarowanej kwocie. Skoro zatem wydatek został faktycznie poniesiony, trudno za prawidłowe uznać stanowisko organu odnośnie braku związanej z tym dostawy towaru. W tej sytuacji stwierdzone braki w dokumentacji, bez zakwestionowania nabycia surowca i poniesienia kosztów jego nabycia, nie mogą stanowić podstawy zakwestionowania zasadności zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kwoty 510.202,06 zł. Odnośnie zakwestionowania przez organ wydatków podatnika związanych z zakupem złomu od Spółki A, za dowolne należy uznać wnioski organów podatkowych, które w gruncie rzeczy wynikały z zarzutów skierowanych w stosunku do kontrahenta skarżącego, że skarżący dokonywał regularnych zapłat za towar, którego w rzeczywistości nie otrzymywał. Faktycznie Organy podatkowe uzależniły prawo do zaliczenia w ciężar kosztów wydatków, w zakresie zakupu do sprawdzania źródła pochodzenia towaru dostarczanego mu przez dostawcę. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do treści art. 292 § 1 kodeksu karnego , Kto rzecz, o której na podstawie towarzyszących okoliczności powinien i może przypuszczać, że została uzyskana za pomocą czynu zabronionego, nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. W wypadku znacznej wartości rzeczy, o której mowa w § 1, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 (§ 2 cytowanego artykułu). Zgodnie z art. 304 kpk Instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa ( § 2 cytowanego artykułu).Według art. 42 Konstytucji RP Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Zasada ta nie stoi na przeszkodzie ukaraniu za czyn, który w czasie jego popełnienia stanowił przestępstwo w myśl prawa międzynarodowego. Każdy, przeciw komu prowadzone jest postępowanie karne, ma prawo do obrony we wszystkich stadiach postępowania. Może on w szczególności wybrać obrońcę lub na zasadach określonych w ustawie korzystać z obrońcy z urzędu. Każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu.

W rozpoznawanej sprawie przeciwko skarżącemu nie złożono doniesienia o popełnieniu czynu zabronionego, przeciwko niemu nie toczy się postępowanie karne. Jednoczenie organy podatkowe wyłączyły z kosztów uzyskania dochodów, które zostały udokumentowane fakturami. Tymczasem są one również dowodem w sprawie. Faktura jest dokumentem prywatnym. Dokument prywatny, w odróżnieniu od dokumentu urzędowego, wprawdzie nie korzysta ze szczególnej mocy dowodowej. , ale podważenie jej mocy dowodowej spoczywa na organie podatkowym. Stosownie do art. 122 o.p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wyrażona tu zasada prawdy obiektywnej jest jedną z najważniejszych zasad postępowania, ma bowiem olbrzymi wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Posiłkując się przepisami kodeksu postępowania cywilnego, można wskazać, że dokument prywatny stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). A zatem to nie skarżący powinien wskazywać źródło pochodzenie towaru, a jego kontrahent. Organy podatkowe nie podważyły bowiem faktu istnienia towaru, zapłaty ceny nabycia i jego związku z uzyskaniem przychodu. Nie zmniejszyły bowiem wartości sprzedaży w firmie skarżącego. A zatem nie zakwestionowały faktu istnienia towaru. W rzeczywistości kwestionowały źródło pochodzenie zakupionego surowca. Przy czym postawione zarzuty dotyczą nie firmy skarżącego, a Spółki A i jej kontrahentów.

Skarżący zasadnie wskazał, że zawarta w art. 122 O.p. zasada prawdy obiektywnej oraz konkretyzujące ją przepisy Rozdziału 11 Działu IV O.p. nakazują organom podatkowym prowadzącym postępowanie zebrać cały materiał dowodowy konieczny do wydania rozstrzygnięcia podatkowego. Z kolei przepis art. 191 O.p., konstytuujący zasadę swobodnej oceny dowodów, daje organom podatkowym pewnego rodzaju swobodę przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów. Jednakże działania organów powinny prowadzić do ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Natomiast zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Naruszenie zasady prawdy obiektywnej wiąże się często z naruszeniem zasady zaufania podatnika do organów podatkowych, unormowanej w art. 121 § 1 O.p. Zostały naruszone w/w zasady przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Zasadnie skarżący wskazał, że materiałem dowodowym branym pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy był materiał zgromadzony w postępowaniu karnym. Pozostałe dowody zostały uznane za niewiarygodne. W ten sposób została również naruszona zasada prawdy obiektywnej. Organ podatkowy nie rozważył bowiem dlaczego M. M. składając w dniu 24.06.2009r. zeznania przed organem podatkowym odwołał swoje wcześniejsze wezwania złożone w postępowaniu karnym. Należy bowiem zwrócić uwagę, że kontrahentem skarżącego była Spółką A, a nie M. M. Postępowanie karne dotyczy osoby fizycznej, a nie osoby prawnej, której był reprezentantem. Zarzut fikcyjności transakcji pomiędzy Spółką A a skarżącym, byłby uzasadniony w przypadku wykazania, że nie było dostawy towaru i nie została zapłacona cena za zakupiony towar. Nieścisłości w zeznaniach świadków dotyczące dat czy asortymentu towaru nie podważają faktu dostaw dokonanych przez Spółkę A na rzecz skarżącego. Za słuszny należy uznać zarzut skarżącego, że organy podatkowe pominęły dowody świadczące o dostaw pomiędzy Spółką A a skarżącym , a skupiły się na ustaleniu dostaw pomiędzy Spółką A, Spółką B i firmą C. Sprawa dotyczy rozliczeń skarżącego, to podstawowe znaczenie mają fakty odnoszące się do jego działalności.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, c ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy, uwzględniając stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku, dotyczące wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego powinien ustalić , czy skarżący faktycznie poniósł wydatki w kwocie 510.202,06 zł na zakup złomu od osób fizycznych w grudniu 2006r. i zapłacił cenę nabycia za 532.785 kg złomu metali kolorowych. W przypadku zakwestionowania wydatków w kwocie 510.202,06 zł na zakup złomu od osób fizycznych w grudniu 2006r. i ceny nabycia za zakup 532.785 kg złomu metali kolorowych, organ odwoławczy winien ustalić wpływ tego faktu na pozycję przychodów i jego konsekwencji odnośnie określenia zobowiązania podatkowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2, a o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 tej ustawy.