Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1863/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.133 par.1, art.141 par.4, art.3par.1, art.174 pkt 2, art.184, art.204 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.16 b ust.1 pkt 6, art.15 ust.6
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak (sprawozdawca), Sędzia NSA del. Jan Grzęda, Protokolant Maciej Wojtuń, po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2009 r. sygn. akt I SA/Rz 424/09 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 28 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od C. Sp. z o.o. w L. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w R. kwotę 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 28 stycznia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w R., po rozpoznaniu odwołania "C." Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w L. (dalej spółka z o.o.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w R. z dnia 7 listopada 2008 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003r. w kwocie 22.863 zł.

W uzasadnieniu organ podniósł, że uchwałą nr 1 z dnia 30.11.2000r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki podwyższony został kapitał zakładowy ww. spółki do kwoty 933.000,00zł poprzez utworzenie 18 580 nowych udziałów. Udziały w podwyższonym kapitale zakładowym zostały pokryte aportem rzeczowym w postaci przedsiębiorstwa należącego do "C." Spółka cywilna w L. (spółka cywilna) - w skład którego wchodził majątek firmy "C." s.c. określony w wykazie sporządzonym przez spółkę cywilną i w wycenie składników majątku tej spółki z dnia 03.11.2000 r. Wartość wniesionego wkładu niepieniężnego, zgodnie wynosiła 929.000,00 zł., a jednym ze składników majątkowych przedsiębiorstwa, wniesionego aportem do spółki z o.o. był znak towarowy "C." - o wartości 750.000,00 zł. Wymieniony znak towarowy jako wartość niematerialna i prawna został zaewidencjonowany w księgach podatnika, a od stycznia 2001 r. spółka rozpoczęła dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od jego wartości początkowej i naliczoną amortyzację zaliczała do kosztów uzyskania przychodów w rachunku podatku dochodowego od osób prawnych.

Z ustaleń dokonanych w toku prowadzonego postępowania wynikało, że zarówno w 2003 r. jak i w okresie wcześniejszym, na amortyzowany znak towarowy nie zostało udzielone prawo ochronne. "Używany" przez spółkę znak towarowy, został zgłoszony do rejestracji w Urzędzie Patentowym RP w dniu 8.11.2000 r. przez wspólników spółki cywilnej. Organom kontrolującym przedłożono umowę nr 1/2000 z dnia 30.11.2000r. "o przeniesienie prawa do zgłoszonego znaku towarowego", sporządzoną na podstawie art. 162 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2001 r., Nr 49, poz.508 zm.), zawartą pomiędzy wspólnikami spółki cywilnej a spółką z o.o. Analiza treści umowy wykazała, że sporządzono ją dla potrzeb kontroli, ponieważ w dniu 30.11.2000 r. nie obowiązywała jeszcze ustawa Prawo własności przemysłowej, nadto w § 3 umowy podano fakt późniejszy od daty jej zawarcia (z tytułu notarialnego wniesienia "znaku" jako aportu do spółki, została wpłacona opłata skarbowa do Urzędu Skarbowego w dniu 20.12.2000 r.).

W toku kontroli podatkowej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. organ I instancji dopuścił także jako dowody w sprawie dokumenty dotyczące znaku towarowego: zgromadzone w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego w spółce z o.o. za 2001 r., w tym umowę nr 1/2000 z dnia 30.11.2000 r. "o przeniesienie prawa do znaku towarowego", sporządzoną w oparciu o art. 15 i 16 ustawy z dnia 31.01.1985r. o znakach towarowych (Dz.U. nr 5, poz. 17 z późn. zm.).

W świetle przedstawionych faktów, organ I instancji zakwestionował zasadność zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych, dokonywanych przez podatnika w 2003 r. od znaku towarowego nieobjętego prawem ochronnym z rejestracji. W ocenie organu podatkowego, prawo do znaku towarowego, o którym mowa w art. 16b ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000, Nr 54, poz.654 ze zm., dalej u.p.d.o.p.) i stosownie do postanowień art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. w stanie prawnym mającym zastosowanie w sprawie, tj. w 2003 r. (również w dacie wprowadzenia do ewidencji ww. wartości niematerialnej i prawnej, tj. w grudniu 2000r. oraz w dacie rozpoczęcia jej amortyzowania, tj. w styczniu 2001 r.) przepis art. 16b ust.1 pkt 6 u.p.d.o.p. stanowił, iż amortyzacji podlegają m.in. prawa do: znaków towarowych - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (...), zwane wartościami niematerialnymi i prawnymi. Wskazano, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierała definicji pojęcia "prawo do znaku towarowego" w związku z tym, zasadnym było odwołanie się do art. 4 ustawy z dnia 31.01.1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. z 1985r. Nr 5, poz.17 ze zm.) i wyjaśniono, że nabycie prawa do znaku towarowego następowało w systemie konstytutywnej rejestracji, którego istotą jest to, że wcześniejsze używanie znaku towarowego w obrocie gospodarczym jest prawnie obojętne. Rola prawotwórcza przyznana jest bowiem "aktowi rejestracji" dokonanemu przez Urząd Patentowy. W ocenie organu odwoławczego, pod pojęciem użytym w art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. mieściły się tylko te prawa podmiotowe do znaku, które miały charakter bezwzględnego prawa majątkowego, tj. znaki towarowe, na które Urząd Patentowy wydał decyzję w sprawie udzielenia prawa ochronnego. Skoro spółka w badanym okresie dysponowała prawem do niezarejestrowanego znaku towarowego, tj. prawem, które nie miało charakteru bezwzględnego prawa majątkowego i nie było ono wymienione w katalogu, o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4 - 7 u.p.d.o.p., nie była uprawniona do dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej tego znaku i zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów w rachunku podatku dochodowego od osób prawnych.

Odnosząc się do uregulowań w zakresie znaku towarowego, zawartych w ustawie Prawo własności przemysłowej - stwierdzono, że ustawowe warunki do uzyskania prawa ochronnego ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym (w tym przypadku według przepisów obowiązujących w dniu 10.11.2000 r., tj. wg przepisów ustawy o znakach towarowych), natomiast postępowanie w sprawach wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy Prawo własności przemysłowej toczy się według przepisów tej ustawy.

W odwołaniu spółka podniosła, że naruszono zasadę zaufania do organów podatkowych, nie sprecyzował jednak konkretnych zarzutów w tym zakresie.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w R., organ I instancji w toku analizowanego postępowania nie uchybił ww. zasadzie, a postępowanie przeprowadzono przestrzegając przepisów prawa obowiązujących w analizowanych obszarach.

Na decyzję tę spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej zawyżenia kosztów uzyskania przychodów w związku z amortyzacją znaku towarowego.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła naruszenie art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez dokonanie zawężającej i naruszającej zasadę równości podatników wykładni pojęcia "prawa do znaku towarowego". Nadto zarzuciła naruszenie przepisu art. 15 ust. 6, art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. w zw. z art. 162 ust. 6 ustawy prawo własności przemysłowej polegające na przyjęciu, że na gruncie prawa podatkowego przez prawo do znaku towarowego może być rozumiane wyłącznie prawo ochronne na znak towarowy łub prawo do znaku powszechnie znanego.

Końcowo skarżąca zarzuciła błędną wykładnię art. 162 ust 6 w zw. z art. 162 ust.1 w zw. z art.120 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 16h ust.1 pkt 1 i art. 16d ust.1 u.p.d.o.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł ojej oddalenie podtrzymując swoją argumentację wyrażoną w decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 7 lipca 2009 r., sygn.akt I SA/Rz 424/09, oddalił skargę.

Sąd przytoczył art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p. i wskazał, że kwestią kluczową, a zarazem sporną między stronami jest rozumienie pojęcia "prawa do znaku towarowego", o którym mowa w art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. Wskazano, że problematykę "znaków towarowych" regulowała ustawa o znakach towarowych, a następnie ustawa Prawo własności przemysłowej. Zarówno na gruncie ustawy o znakach towarowych, jak i na gruncie ustawy Prawo własności przemysłowej przewidziano instytucję zgłoszenia znaku towarowego do Urzędu Patentowego w celu wydania - odpowiednio - decyzji o rejestracji znaku towarowego (na gruncie ustawy o znakach towarowych) i decyzji o udzieleniu prawa ochronnego (na gruncie ustawy Prawo własności przemysłowej). Prawo z dokonanego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym nie jest jednak "prawem do znaku towarowego", o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. Sąd wyjaśnił, że w stanie prawnym sprawy, art. 16b ust. 1 pkt 4-7 u.p.d.o.p. przewidywał zamknięty katalog wartości niematerialnych i prawnych, dla których wydatki poniesione na ich nabycie stanowiły koszt podatkowy w formie odpisów amortyzacyjnych. Oznacza to, że prawa, które nie zostały wymienione wprost w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych jako wartości niematerialne i prawne, nie mogły zostać zaliczone do tej kategorii i nie podlegały amortyzacji. Z przyczyn wyżej podniesionych Sąd nie podzielił zarzutu spółki naruszenia przez orzekające organy przepisów art. 15 ust.6 w zw. z art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. a w związku z tym i art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia przez organ przepisu art. 162 ust. 1 i ust. 6 w zw. z art. 120 ustawy prawo własności przemysłowej oraz art. 16h ust. 1 pkt 1 i art. 16d ust.2 u.p.d.o.p. dodatkowo wskazano, że umowa 1/2000 w przedmiocie przeniesienia prawa do znaku towarowego, niezależnie w której wersji, została sporządzona w dniu 30 listopada 2000r. W tym zaś czasie obowiązywała ustawa o znakach towarowych. Oznacza to, że gdyby nawet przyjąć, że prawo do znaku towarowego powstaje w momencie złożenia wniosku o jego rejestrację - to żadna z wersji umowy 1/2000 o przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego nie spełnia warunku jakim jest "data pewna" umowy.

Sąd nie podzielił również: zarzutu spółki w zakresie naruszenia przez orzekające w sprawie organy ustaleń Konwencji paryskiej.

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zaskarżyła w całości powyższy wyrok wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1 naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię art. 16 b ust 1 pkt 6 w zw. z art. 15 ust.6 i art. 16 ust. 1 pkt 64 u.p.d.o.p. w zw. z art. 4, art.10 i art. 24 ustawy o znakach towarowych oraz w zw. z art. 120 ust. 1 i 2 ustawy Prawo własności przemysłowej i w konsekwencji brak zastosowania art. 16 b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p w brzmieniu z 2003 r. do prawa znaku towarowego "C." amortyzowanego przez spółkę z o.o. oraz,

2 naruszenie prawa materialnego poprzez nieprawidłową wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 16 b ust.1 pkt 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. poprzez przyjęcie, że amortyzacji w 2003 r. nie podlegały znaki towarowe niezarejestrowane w oparciu o przepisy ustawy o znakach towarowych/ustawy Prawo własności przemysłowej,

3 naruszenie prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) poprzez odniesienie przewidzianego w art. 15 ust.2 ustawy o znakach towarowych wymogu formy przeniesienia prawa do zarejestrowania znaku towarowego przysługującego stronie w sytuacji, gdy spółka z o.o. w roku podatkowych 2003 r. i latach wcześniejszych nieposiadała prawa z rejestracji znaku towarowego, co stanowi naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie w toku kontroli działania organów podatkowych środków nieokreślonych w ustawie,

4 naruszenie prawa procesowego tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie będącego w aktach sprawy postanowienia Sadu Rejonowego w Rzeszowie Wydział V Gospodarczy z dnia 8 grudnia 2000 r. potwierdzającego zbywalność i skuteczne nabycie przez spółkę z o.o. prawa do znaku towarowego, czego konsekwencja było nieuwzględnienie jego prejudycjalnego charakteru (art. 365 § 1 k.p.c.),

5 naruszenie prawa materialnego poprzez brak zastosowania w sprawie art. 15 ust.6 w zw. z art. 16 b ust.1 pkt 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r. w zw. z art.4 ust.1 i2 ustawy o znakach towarowych oraz w zw. z art.120 ust.1 i 2 Prawa własności przemysłowej, poprzez przyjęcie, że na gruncie prawa podatkowego prawo do znaku towarowego w 2003 r. mogło być rozumiane wyłącznie prawo z rejestracji znaku towarowego bądź prawo ochronne na znak towarowy, oraz, że takie prawo nie przysługuje nabywcy po jego zbyciu, a przed jego rejestracją oraz przeniesieniem uprawnień w trybie ustawy Prawo własności przemysłowej i ustawy o znakach towarowych,

6 naruszenie prawa materialnego poprzez brak zastosowania art. 16 h ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 d ust.2 u.p.d.o.p.

7 naruszenie przepisów art. 2, art.32 ust.1 oraz 217 Konstytucji RP poprzez dokonanie wykładni zawężającej i naruszającej zasadę równości podatników wobec prawa

8 naruszenie prawa procesowego poprzez brak uwzględnienia faktu, że nabyte przez podatnika prawo ze zgłoszenia znaku towarowego stanowi autorskie prawo majątkowe w rozumieniu art. 16 b ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p. jako "utwór" w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (t.j.Dz.U. z 2006 r. Nr90, poz.631 ze zm.), podlegające amortyzacji podatkowej na podstawie art. Art. 16 b ust.1 pkt 4 u.p.d.o.p. – spółka z o.o. podnosi ten zarzut jako ewentualny, zgłoszony na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd zarzutów zmierzających do wykazania zdolności amortyzacyjnej prawa ze zgłoszenia znaku towarowego, rozumianego jako prawo do znaku towarowego na gruncie art. 16 b ust.1 pkt 6 u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, przeto nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do sformułowanych w niej zarzutów należy zaznaczyć, że dotyczą one naruszeń zarówno przepisów prawa postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji, Sąd czyni przedmiotem rozpoznania w pierwszej kolejności zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów prawa procesowego, bowiem ich uwzględnienie mogłoby przesądzić o bezprzedmiotowości drugiego rodzaju zarzutów, albo sprawić, iż ich rozpatrywanie byłoby co najmniej przedwczesne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie znajduje potwierdzenia żaden z wysuniętych zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przepisów postępowania. Brak jest w szczególności podstaw do twierdzenia, że doszło do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., polegającego na "wyjściu poza okoliczności zawarte w aktach sprawy" (przyjęciu za istniejący faktu, którego akta sprawy nie potwierdzały) oraz przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym – s. 2 skargi kasacyjnej. Wbrew zaprezentowanym w tym zakresie wywodom, sąd administracyjny pierwszej instancji nie przeprowadzał ustaleń co do faktów, ani nie relacjonował faktów niezgodnie ze stanem faktycznym sprawy, a jedynie wypowiedział się w przedmiocie wymagań łączących się z przeniesieniem prawa z rejestracji znaku towarowego. Wypada podzielić zapatrywanie wyrażone w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że nawet gdyby przyjąć, iż prawo do tego znaku powstaje w dacie złożenia wniosku o rejestrację, Spółka nie dysponowałaby możliwością dokonywania amortyzacji z powodu braku dochowania wymaganej prawem formy pisemnej z datą pewną (tak na s. 6 odpowiedzi). Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który powiązano z nieuwzględnieniem prejudycjalnego charakteru prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w Rzeszowie z 8 grudnia 2000 r. potwierdzającego zbywalność i skuteczne nabycie przez Stronę prawa do znaku towarowego o określonej wartości. Spostrzeżenie to zdaje się abstrahować od charakteru owego orzeczenia i jego funkcji, poprawnie odczytanych przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Orzeczenie to nie wnosiło nic do sprawy w sensie zdeterminowania wyniku poczynionych w niej ustaleń. Sąd Rejonowy w Rzeszowie nie miał przecież podstaw do zakwestionowania nabycia znaku towarowego, gdyż nie tylko prawo z rejestracji tego znaku (prawo ochronne na znak towarowy) może być przedmiotem obrotu. Może nim być objęte także prawo ze zgłoszenia znaku towarowego, przed nabyciem prawa ochronnego. Z kolei twierdzenie o uchybieniu wspomnianemu wcześniej przepisowi p.p.s.a. w z związku z art. 3 § 1 tej ustawy przez "brak odniesienia się [...] do przepisów Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej wskazujących na funkcjonowanie w obrocie praw do znaków towarowych wykorzystywanych do celów gospodarczych jeszcze przed ich zgłoszeniem i zarejestrowaniem" (s. 3), zawiera wewnętrzną sprzeczność i kłóci się z istotą przeprowadzonej przez sąd administracyjny pierwszej instancji oceną prawną. Rzecz w tym, że sam autor skargi kasacyjnej przyznał, że chodzi o wykorzystywanie praw do znaków towarowych "do celów gospodarczych". Tymczasem ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie koncentrowała się na kwestii prawnopodatkowych konsekwencji ustalonego w toku postępowania przed organami podatkowymi stanu faktycznego rozpoznanej sprawy (pomijała gospodarczy aspekt korzystania z prawa do owych znaków). Wątpliwe przy tym jest, aby ewentualny brak rozważenia uregulowań prawa materialnego traktować jako uchybienie obowiązkom "zwięzłego przedstawienia stanu sprawy", wyprowadzanym z art. 141 § 4 zdanie pierwsze p.p.s.a. Zarzut ujęty w pkt 9 petitum skargi kasacyjnej w ogóle nie został zrelatywizowany do konkretnych przepisów prawa procesowego. Wysuwając go ograniczono się do powołania art. 174 pkt 2 p.p.s.a., który – jak wiadomo – nie tworzy podstaw kasacyjnych, a jedynie wyznacza ich ramy (definiuje charakter tych podstaw). Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się więc wypowiedzieć na temat jego zasadności.

Za pozbawione usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny uznał również zarzuty skargi kasacyjnej zakwalifikowane jako wytknięcie naruszenia przepisów prawa materialnego. Trzeba przede wszystkim zaznaczyć, iż w żadnym wypadku nie sposób mówić o dopuszczeniu się przez sąd administracyjny pierwszej instancji błędnej wykładni art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. Przepis ten określił, że amortyzacji podlegają nabyte, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania, prawa do znaków towarowych, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą (wartości niematerialne i prawne). Analiza tego przepisu prowadzi jednak do wniosku, że do gospodarczego wykorzystania ma nadawać się prawo do znaku towarowego, nie zaś sam znak. Rozumienie przepisu, o którym mowa, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (korespondujące z punktem widzenia organów podatkowych), jak też ustalenie, czy mógł on znaleźć zastosowanie w sprawie, w której wydano zaskarżoną decyzję, podporządkowane zostało temu właśnie założeniu. Wobec całkowicie jasnych w swojej wymowie, uwzględniających bezpośrednie brzmienie wspomnianego uregulowania, rozważań sądu, jako bezzasadny należy ocenić zarzut wadliwej wykładni przepisu prawa materialnego – art. 16b ust. 1 pkt 6 rozpatrywanego samodzielnie, bądź w związku z innymi przepisami u.p.d.o.p. i ustawy o znakach towarowych. Wykładnia tego przepisu, za którą opowiedziała się Strona skarżąca wykraczała zatem poza jego bezpośrednie brzmienie (sens dający się zrekonstruować poprzez odczytanie wprost analizowanej reguły zachowania). Nie został on tym samym także naruszony w postaci "niewłaściwego zastosowania" przez przyjęcie, że amortyzacji podatkowej w roku 2003 nie podlegały znaki towarowe nie zarejestrowane w oparciu o przepisy ustawy o znakach towarowych/Prawa własności przemysłowej. Konsekwentnie trzeba podkreślić, że w skardze kasacyjnej bezzasadnie podniesiono zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego przez brak zastosowania w sprawie art. 15 ust. 6 w związku z powołanym już art. 16b ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.p. oraz określonymi przepisami ustawy – Prawo własności przemysłowej (przyjęcie, iż na gruncie prawa podatkowego prawo do znaku towarowego mogło być rozumiane wyłącznie jako prawo z rejestracji znaku albo prawo ochronne na ten znak; oznacza to, że wzmiankowane prawo nie przysługuje nabywcy po jego zbyciu a przed jego rejestracją – s. 3 skargi kasacyjnej). Skoro tak, ocenę tę trzeba odnieść również do zarzutu z pkt 6 petitum skargi kasacyjnej. Uwagi te prowadzą do wniosku, iż wobec braku naruszeń wyliczonych w skardze przepisów u.p.d.o.p. w związku z unormowaniami ustawy o znakach towarowych i ustawy – Prawo własności przemysłowej, wydając zakwestionowany wyrok, sąd administracyjny pierwszej instancji nie uchybił w niczym przepisom art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 217 konstytucji RP (wadliwość ta miałaby polegać na naruszeniu zasady równości podatników wobec prawa i niesprecyzowanej bliżej zasady lojalności państwa względem obywateli – s. 3 skargi kasacyjnej).

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy.