Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 78/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Inne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną i umorzono postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: 11 ust. 4, art. 11 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 514
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty - t.j.
article: art. 161 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. J. – K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 772/21 w sprawie ze skargi I. J. – K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieprzygotowania zawodowego i zobowiązania do odbycia uzupełniającego przeszkolenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. umarza postępowanie w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 772/21, oddalił skargę I. J. – K. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieprzygotowania zawodowego i zobowiązania do odbycia uzupełniającego przeszkolenia.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

Pismem z dnia 20 maja 2019 r. Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej w G. (dalej: Rzecznik) poinformował Okręgową Radę Lekarską w G. (dalej: ORL w G.) o wątpliwościach powziętych w związku z przesłuchaniem w toku postępowania wyjaśniającego lek. I. J.-K. (dalej także: strona, skarżąca). W ocenie Rzecznika konieczne jest rozważenie powołania komisji mającej na celu sprawdzenie przygotowania zawodowego strony.

Postępowanie wyjaśniające przed Rzecznikiem toczyło się w związku ze złożeniem na lek. I. J.-K. skargi przez rodzica dziecka, z której wynikało, że podczas wizyty u Pani doktor, w efekcie której dziecko miało być zbadane pod kątem kwalifikacji do obowiązkowych szczepień ochronnych lek. I. J.-K. wypowiadała wobec matki tezy, jakoby dzieci nie powinno się szczepić, ponieważ obniża to odporność. Lek. I. J.-K. miała również kwestionować zasadność szczepień przeciwko pneumokokom, twierdząc, że dzieje się to z krzywdą dla dzieci i jest "przesadą".

W toku przesłuchania lek. I. J.-K. zakwestionowała zabiegi przeszczepiania narządów, zwłaszcza komórek macierzystych, które w jej ocenie można regenerować w sposób naturalny, z użyciem biologii molekularnej i atomowej. Strona wskazywała również na zależność pomiędzy niedożywieniem (zwłaszcza u dzieci) a chorobami nowotworowymi. W jej ocenie właściwymi produktami żywieniowymi są jedynie produkty firmy Herbalife. Jednocześnie zakwestionowała przyjęte sposoby leczenia dzieci, promocję niewłaściwych w jej ocenia leków, operacji oraz zasadność powszechnie przyjętych standardów leczenia. Wskazała, że w jej ocenie najważniejszym lekiem jest tlenek azotu.

Uchwałą z dnia [...] czerwca 2019 r. ORL w G. - działając na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 514 ze. zm.; dalej: ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty lub u.z.l.) - powołała komisję celem wydania opinii o przygotowaniu zawodowym lek. I. J.-K.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej (dalej: Prezydium NRL) uchwałą z dnia [...] sierpnia 2019 r. utrzymało w mocy ww. uchwałę z dnia [...] czerwca 2019 r.

Następnie uchwałą z dnia [...] września 2020 r. ORL w G. - działając na podstawie art. 11 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty - stwierdziła nieprzygotowanie zawodowe strony i zobowiązała ją do odbycia przeszkolenia uzupełniającego poprzez zrealizowanie:

- stażu z zakresu medycyny rodzinnej - w wymiarze 4 tygodni w jednostce akredytowanej do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie i zakończone kolokwium sprawdzającym,

- stażu z zakresu pediatrii - w wymiarze 4 tygodni w jednostce akredytowanej do prowadzenia szkolenia specjalizacyjnego w tej dziedzinie i zakończone kolokwium sprawdzającym,

- szkolenia z zakresu szczepień ochronnych, certyfikowanego przez Centrum Medyczne Kształcenia Podyplomowego.

W uzasadnieniu uchwały ORL w G. wskazała, że strona stawiła się na posiedzenie komisji powołanej do oceny przygotowania zawodowego. Po przeprowadzeniu rozmowy z lekarzem komisja stwierdziła istotne niezgodności z aktualną wiedzą medyczną dotyczącą szczepień ochronnych i ogólną wiedzą medyczną. W trakcie posiedzenia lek. I. J. – K. na zadawane pytania odpowiadała ogólnikowo, twierdząc że stosuje obowiązkowe szczepienia ochronne, jednak nie jest na bieżąco z aktualnymi aktami prawnymi m.in. kalendarzem szczepień. Ponadto uważa, że nadmierne szczepienia to "biczowanie układu odpornościowego", a szczepienia przeciwko pneumokokom i meningokokom nie są konieczne. Jednocześnie podkreślała, że jest przedstawicielem medycyny biologicznej, której uczyła się poza granicami Polski, a która jest blokowana przez medycynę akademicką. Uważa, że obecnie stosowane standardy postępowania są błędne, ponieważ skupiają się na leczeniu, a nie na profilaktyce. Podkreśliła, że w jej ocenie najlepszym lekiem jest tlenek azotu, bowiem "tylko on uratował moje życie".

ORL w G. - po analizie twierdzeń wygłaszanych przez lek. I. J. – K. oraz analizie dokumentacji zgromadzonej w sprawie, a także w oparciu o opinię komisji powołanej do oceny przygotowania zawodowego - stwierdziła, że wypowiedzi strony wykazują istotne niezgodności z aktualną wiedzą medyczną, dotyczącą szczepień ochronnych i ogólną wiedzą medyczną, zaleceniami towarzystw naukowych oraz obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Powyższe w ocenie ORL w G. świadczy o nieprzygotowaniu lek. I. J.- K. Brak bieżących informacji z zakresu medycyny ogólnej oraz szczepień ochronnych wymaga natychmiastowego uzupełnienia. Dalsze wykonywanie zawodu przez lek. I. J.-K. przy obecnie prezentowanym przez nią stanie wiedzy może być niewłaściwe, lub z chociażby tylko z punktu widzenia dobra pacjenta nieoptymalne.

Ustalając zakres przeszkolenia ORL w G. wzięła pod uwagę zakresy wiedzy, na podstawie których stwierdzono nieprzygotowanie zawodowe, w szczególności konieczne jest odbycie przeszkolenia uzupełniającego w dziedzinie pediatrii oraz dopełniającej ją dziedzinie medycyny rodzinnej. Postanowiono również o zobowiązaniu strony do odbycia szkolenia z zakresu szczepień ochronnych z uwagi na fakt, że jest to pole wymagające najgłębszego przeszkolenia, chociażby tylko co do aktualnych wytycznych co do szczepień ochronnych obowiązkowych i zalecanych a także co do kalendarza szczepień, którego jak sama przyznała lek. I. J.-K. nie zna.

Uchwałą z dnia [...] listopada 2020 r. Prezydium NRL utrzymało w mocy uchwałę ORL w G. z dnia [...] września 2020 r.

Organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z protokołu prac komisji, jej członkowie zadali stronie 7 pytań, na które zostały udzielone odpowiedzi. Po wykonaniu tych czynności komisja wydała opinię, w której stwierdziła istotne niezgodności odpowiedzi lek. I. J.-K. z aktualną wiedzą medyczną, dotyczącą szczepień ochronnych i ogólną wiedzą medyczną, zaleceniami towarzystw naukowych oraz obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co świadczy o jej niedostatecznym przygotowaniu zawodowym. W ocenie komisji lek. I. J.-K. nie powinna udzielać świadczeń zdrowotnych na rzecz pacjentów poniżej 18 roku życia (pediatrycznych) z uwagi na brak wiedzy w obszarze pediatrii oraz lekarza podstawowej opieki zdrowotnej, co należy do podstawowych zadań lekarza pediatry oraz lekarza podstawowej opieki zdrowotnej. Zadaniem komisji z uwagi na elementarne braki wiedzy w obszarze pediatrii, konieczne jest odbycie przez lek. I. J. – K. stażu z zakresu medycyny rodzinnej i pediatrii (trwających nie krócej niż po 4 tygodnie każdy) oraz szkolenia z zakresu szczepień ochronnych certyfikowanego przez Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w tym w szczególności opinię komisji powołanej do oceny przygotowania zawodowego lek. I. J.-K., Prezydium NRL podzieliło stanowisko ORL w G. o jej niedostatecznym przygotowaniu do wykonywaniu zawodu lekarza. W związku z tym zasadne było podjęcie przez organ I instancji uchwały w sprawie zobowiązania lek. I. J. – K. do odbycia przeszkolenia uzupełniającego poprzez zrealizowanie stażu z zakresu medycyny rodzinnej i pediatrii po cztery tygodnie każdy oraz szkolenia z zakresu szczepień ochronnych

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 29 lipca 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na uchwałę Prezydium NRL z dnia [...] listopada 2020 r.

Sąd I instancji w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach zawodowych, która wydaje opinię o przygotowaniu zawodowym tego lekarza. Stosownie zaś do art. 11 ust. 2 tej ustawy, okręgowa rada lekarska na podstawie opinii komisji, o której mowa w ust. 1, może zobowiązać lekarza do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Zainteresowany lekarz jest uprawniony do uczestnictwa w posiedzeniu okręgowej rady lekarskiej w czasie rozpatrywania jego sprawy. Natomiast z art. 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty wynika obowiązek wykonywania przez lekarza zawodu zgodnie z aktualnym stanem wiedzy medycznej, dostępnymi mu metodami i środkami oraz przestrzegania zasad etyki zawodowej. Realizacja zadania leczenia wynikającego z art. 2 ustawy, wymaga aktualnej wiedzy medycznej. Tym samym stwierdzone przez komisję braki w tym zakresie skutkowały skierowaniem skarżącej do odbycia dodatkowego przeszkolenia.

Zdaniem WSA w rozpoznawanej sprawie organy przeprowadziły postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej uchwały z poszanowaniem wszystkich przepisów prawa materialnego, wyczerpując tryb wskazany w ustawie o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Została powołana komisja, komisja przeprowadziła przesłuchanie skarżącej w obecności pełnomocnika strony, a następnie wydała stosowną opinię. W ocenie Sądu I instancji, skoro komisja - prawidłowo powołana, po przeprowadzeniu (w trybie przewidzianym przepisami ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty) stosownego postępowania i przesłuchaniu skarżącej - stwierdziła istotne niezgodności jej odpowiedzi z aktualną wiedzą medyczną dotyczącą szczepień ochronnych i ogólną wiedzą medyczną oraz wydała opinię o niedostatecznym przygotowaniu zawodowym strony, to zasadnym było skierowanie skarżącej na uzupełniające szkolenie.

Według WSA organy słusznie wskazały przy tym na istniejący interes publiczny, wynikający z troski o bezpieczeństwo leczenia pacjentów, szczególnie ze względu na fakt, że strona jest pediatrą i leczy dzieci. Szczególnie ważne są tu argumenty podnoszone przez organ, a dotyczące kwestii obowiązkowych szczepień oraz aktualnego kalendarza szczepień obowiązkowych, który jest określony stosownymi przepisami prawa. Trzeba przy tym zgodzić się z organem, że istnienie uzasadnionego podejrzenia niedostatecznego przygotowania zawodowego lekarza nie jest uzależnione od zaistnienia uszczerbku na zdrowiu pacjenta.

Zdaniem Sądu I instancji zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych w art. 11 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: k.p.a.), art. 8 k.p.a., art. 11, art. 77 § 1 k.p.a i art. 107 k.p.a WSA uznał, że organy wydając zaskarżone uchwały odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń skarżącej. Brak jest zatem podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

II

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 114 w zw. z art. 117 i 118 k.p.a. przez ustalenie, że w niniejszej sprawie doszło do ugody przez wyrażenie zgody przez skarżącą na odbycie szkoleń;

2) naruszenie prawa materialnego, tj. "art. 77 ustawy o zawodzie lekarza" przez uznanie

jako prawidłowe stanowiska ORL w G., że zasadne jest zakazanie leczenia przez skarżąca pacjentów poniżej 18-tego roku życia;

3) naruszenia prawa procesowego przez nieuwzględnienie zarzutu skarżącej o pominięciu przez organ I i II instancji dowodów w postaci załączonych świadectw odbytych szkoleń zawodowych, przez co naruszyły one postanowienia art. 78 k.p.a.

Pismem z dnia 24 lutego 2022 r. (data wpływu do NSA: 28 luty 2022 r.) skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zakażonej uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] listopada 2020 r.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Wobec takich regulacji poza sporem powinna pozostawać okoliczność, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 2242/19).

Całkowicie nieusprawiedliwiony okazał się podniesiony w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 78 k.p.a. Według kasatora do naruszenia tego przepisu doszło wskutek pominięcia przez organ I i II instancji dowodów w postaci załączonych świadectw odbytych przez skarżącą szkoleń zawodowych.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy wskazać, że przepis art. 78 k.p.a. składa się z dwóch jednostek redakcyjnych w postaci § 1 i § 2, przy czym jego treść nie koresponduje z zarzutem jego naruszenia sformułowanym przez autora skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W myśl art. 78 § 2 k.p.a. - organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy.

W świetle treści art. 78 § 1 i 2 k.p.a. zupełnie niezrozumiałe jest, dlaczego brak odniesienia się Sądu I instancji do podnoszonej przez autora skargi kasacyjnej kwestii, miałby naruszać ten przepis. Naruszenie tego przepisu mogłoby bowiem polegać na niedopuszczeniu przez organ przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącą dowodu (w tym przypadku świadectw szkoleń skarżącej), jednakże takiej argumentacji kasator nie podnosi. Ponadto okoliczność odmowy przeprowadzenia przez organ określonych dowodów nie wynika również z akt administracyjnych sprawy.

Natomiast z treści uzasadnienia tego zarzutu, chodź bardzo lakonicznego w istocie wynika, że kasator nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez organy i zaakceptowanymi przez Sąd I instancji. Zatem chcąc skutecznie podważyć przyjęty przez Sąd I instancji, a ustalony przez organy stan faktyczny sprawy - autor skargi kasacyjnej powinien to czynić za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. ze stwierdzeniem, że doszło do oddalenia skargi mimo naruszeń tych przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Takich zarzutów skarga kasacyjna jednak nie zawiera.

Za całkowicie niezasadny należy również uznać sformułowany w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 114 w zw. z art. 117 i art. 118 k.p.a. Według autora skargi kasacyjnej do naruszenia tych przepisów miałoby dojść przez przyjęcie przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie doszło do zawarcia ugody przez wyrażenie zgody przez skarżącą na odbycie szkoleń, podczas gdy zdaniem kasatora wypowiedź skarżącej nie może być uznana za zawarcie ugody. W tym kontekście kasator wywodzi, że skarżąca w postępowaniu przed ORL w G. nie złożyła w sposób prawnie skuteczny oświadczenia woli o poddaniu się szkoleniu zawodowemu.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że przepisy k.p.a. dotyczące ugody administracyjnej nie były stosowane ani przez Sąd I instancji ani przez organy w rozpoznawanej sprawie. Wskazane przez autora skargi kasacyjnej przepisy art. 114, art. 117 i art. 118 k.p.a. dotyczące przesłanek dopuszczalności ugody administracyjnej (art. 114), formy i elementów składowych ugody (art. 117) oraz przesłanki ważności ugody (art. 118) nie znajdują zastosowania w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieprzygotowania zawodowego lekarza i zobowiązania go do odbycia uzupełniającego przeszkolenia.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej nie jest wymagana zgoda skarżącej na odbycie uzupełniającego przeszkolenia. Skarżąca bowiem została zobowiązana uchwałą Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] listopada 2020 r. utrzymującą w mocy uchwałę ORL w G. z dnia [...] września 2020 r. do odbycia uzupełniającego przeszkolenia. Wymaga również podkreślenia, że ustawodawca przewidział wobec lekarza, który uchyla się od odbycia tego przeszkolenia dodatkowe sankcje. Mianowicie, jak stanowi art. 11 ust. 4 u.z.l. w razie nieusprawiedliwionego niestawiania się lekarza przed komisją, o której mowa w art. 11 ust. 1, lub uchylania się od uczestnictwa w uzupełniającym przeszkoleniu, okręgowa rada lekarska podejmuje uchwałę o zawieszeniu lekarza w prawie wykonywania zawodu lub o ograniczeniu w wykonywaniu określonych czynności medycznych do czasu zakończenia przeszkolenia. Uchwała ta ma charakter swoistego terminowego środka zabezpieczającego – obowiązuje do czasu zakończenia przeszkolenia (zob. szerzej E. Zielińska (red.), Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Komentarz, Lex 2014 (komentarz do art. 11); M. Kopeć (red.) Ustawa o zawodach lekarza i lekarza dentysty. Komentarz, Wolters Kluwer 2016 (komentarz do art. 11).

Zamierzonego skutku nie mógł także odnieść podniesiony w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia "art. 77 ustawy o zawodzie lekarza".

Zarzut ten został bowiem sformułowany w taki sposób, że w zasadzie nie wiadomo, jakiego aktu normatywnego miałby dotyczyć wskazany przepis. Posłużenie się przez autora skargi kasacyjnej sformułowaniem "ustawa o zawodzie lekarza" wskazywałoby, że chodzi o ustawę o zawodach lekarza i lekarza dentysty, tym bardziej, że w niniejszej sprawie organy stwierdziły niedostateczne przygotowanie zawodowe skarżącej i zobowiązały ją do odbycia uzupełniającego przeszkolenia na podstawie art. 11 ust. 2 cyt. ustawy. Podkreślenia wymaga, że zarzucanego przepisu, tj. art. 77 powoływana ustawa nie zawiera.

Takie sformułowanie zarzutu naruszenia prawa materialnego nie spełnia stawianych prawem wymogów i w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie może prowadzić w tym zakresie własnych poszukiwań ani też opierać się na domysłach. W tym miejscu należy ponownie podkreślić, że rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Należy przy tym wskazać, że przy sporządzaniu skargi kasacyjnej wprowadzono tzw. przymus adwokacki, aby nadać temu środkowi odwoławczemu charakter pisma o wysokim stopniu sformalizowania, gdy chodzi o wymagania dotyczące podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, jako istotnych elementów konstrukcji skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia: 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt I FSK 1353/09; 30 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1961/08; 29 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 2048/08).

Skoro autor skargi kasacyjnej nie podważył skutecznie przyjętych jako podstawa wyrokowania ustaleń faktycznych, należało przyjąć, że zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny został ustalony przez organy w sposób prawidłowy. W konsekwencji należało przyjąć, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia wystąpienia przesłanek zawartych w art. 11 ust. 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

W tym miejscu wymaga podkreślenia, że zawód lekarza jest zawodem zaufania publicznego. Do cech zawodu zaufania publicznego należy m.in. konieczność zapewnienia prawidłowego i zgodnego z interesem publicznym wykonywania zawodu, ze względu na znaczenie, jakie dana dziedzina aktywności zawodowej ma w społeczeństwie, jak również staranność i dbałość przedstawicieli tych zawodów o interesy osób korzystających z ich usług, troska o ich osobiste potrzeby, a także zapewnienie ochrony gwarantowanych przez Konstytucję praw podmiotowych jednostek (zob. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia: 24 kwietnia 2015 r., sygn. K 19/14, OTK ZU nr 3/A/2015, poz. 32; 7 marca 2012 r., sygn. K 3/10, OTK ZU nr 3/A/2012, poz. 25; 26 marca 2008 r., sygn. K 4/07, OTK ZU nr 2/A/2008, poz. 28). Trzeba przy tym mieć na uwadze, że z mocy art. 17 ust. 1 Konstytucji RP, samorząd zawodowy (Izba lekarska) sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu lekarza.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

Mając na względzie, że skarga kasacyjna okazała się niezasadna, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] listopada 2020 r., gdyż stało się ono bezprzedmiotowe (por. wyroki NSA z dnia: 19 września 2019 r., sygn. akt I GSK 2241/18; 30 listopada 2017 r., sygn. akt I GSK 908/17).