Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 1324/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 1,2, art. 3 ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1892
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.
article: art. 138  par. 2, art. 144
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33 par. 1 pkt 4 i 6, art. 59 par. 1 pkt 2,4,7
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Po 198/19 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. S.A. z siedzibą w P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 16 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Po 198/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. S.A. w P. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 20 grudnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie uznania zarzutu za nieuzasadniony. Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

2. Skarga kasacyjna.

Skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji złożyła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżył wyrok w całości.

I. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm., dalej: u.p.r.), poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na błędne uznanie, że w niniejszej sprawie skarżąca traktowana jako właściciel nieruchomości, jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w przypadku gdy w niniejszej sprawie w posiadaniu samoistnym jest inny podmiot niż właściciel nieruchomości – C. E. S.A.;

2) art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.r., poprzez niewłaściwe zastosowanie z uwagi na błędne uznanie, że nieruchomością nie władał samoistny posiadacz inny niż właściciel nieruchomości – C. E. S.A. i niewłaściwe uznanie, że skarżąca jest podatnikiem podatku od nieruchomości.

II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez niewłaściwe uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego (określonego w pkt I), a w konsekwencji nieprawidłowe oddalenie skargi skarżącej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez niewłaściwe uznanie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w trakcie postępowania egzekucyjnego doszło do istotnych naruszeń następujących przepisów:

a. art. 138 § 2 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez ich niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia Naczelnika Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z 7 listopada 2018 r., nr [...];

b. art. 33 § 1 pkt 4 i 6, art 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 3 u.p.r. polegające na ich niezastosowaniu i dokonaniu czynności egzekucyjnej w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne powinno być umorzone z uwagi na fakt, iż zobowiązanie w podatku od nieruchomości w stosunku do spółki nie istniało, zaś postępowanie egzekucyjne jest prowadzone w stosunku do niewłaściwego podmiotu - spółki - która w związku z tym, iż nie była posiadaczem samoistnym nieruchomości nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości;

3) art. 151 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe uznanie, że w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do oddalenia skargi skarżącej, podczas gdy zarzuty skargi są w pełni uzasadnione.

Wskazując na przedstawione wyżej zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, rozpoznanie skargi i uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z 29 grudnia 2018 r., nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu z 7 listopada 2018 r., nr [...]. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od skarżącego na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz przeprowadzenie rozprawy.

Zarządzeniem z 13 kwietnia 2022 r. Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej, działając na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki po długim okresie oczekiwania spowodowanym ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną, wyznaczenie terminu posiedzenia w sprawach powiązanych oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, skierował ją na posiedzenie niejawne. Strony zostały o tym powiadomione oraz jednocześnie pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym. Żadna ze stron z tej możliwości nie skorzystała, a nadto nie sprzeciwiono się skierowaniu rozpoznania sprawy na posiedzenie niejawne.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.

Autor skargi kasacyjnej stawiając zarzuty naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 3 ust. 3 u.p.r. wskazuje na błędne uznanie, że w niniejszej sprawie skarżąca, traktowana jako właściciel nieruchomości, jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w przypadku gdy w posiadaniu samoistnym jest inny podmiot – C. E. S.A. Przedstawione okoliczności nie stanowią jednak przesłanki zarzutu z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., lecz prowadzą do wykazania nieistnienia obowiązku (zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), co na obecnym etapie postępowania nie jest możliwe. Jedynie na marginesie trzeba zauważyć, że jak podniósł sąd pierwszej instancji, Prezydent Miasta Stargardu ostateczną decyzją z 8 czerwca 2017 r., nr [...] określił skarżącej zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym za rok 2014 r. Decyzja ta stanowiła podstawę wystawienia tytułu wykonawczego.

Przyczyny niedopuszczalności egzekucji, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., mają charakter formalny. Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej, bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty. Taka sytuacja prawna nie zachodzi w niniejszej sprawie. Egzekwowany podatek rolny podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Strona nie wskazała na jakiekolwiek okoliczności wykluczające możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Tym samym nie było podstaw do uwzględnienia twierdzeń dotyczących naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. Skarżąca dopiero w zażaleniu powołała się na błąd co do osoby zobowiązanego jako podstawę prawną zarzutu. Tymczasem jak wynika z treści art. 33 w związku z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., zarówno zakres przedmiotowy, jak i termin do złożenia zarzutów są ściśle określone w przepisach ustawy. Nie jest więc możliwa ich późniejsza modyfikacja. Powołanie przepisu art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. dopiero w treści zażalenia (w sytuacji gdy strona nie składała zarzutu na tej podstawie) nie mogło rozszerzać przedmiotu analizy w postępowaniu zażaleniowym przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego może dotyczyć wyłącznie postanowienia organu pierwszej instancji, które zostało zaskarżone w drodze zażalenia, a zatem sprawa, w której orzeka organ odwoławczy, musi być tą samą sprawą, którą rozstrzygnął organ pierwszej instancji. Prawidłowo zatem organ odwoławczy ograniczył badanie zasadności zażalenia do zarzutu zgłoszonego w terminie określonym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Organ ten nie miał podstaw do objęcia kontrolą zarzutu naruszenia art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.

Skarżąca niezasadnie zarzuca naruszenie art. 59 § 1 pkt 2, 4 i 7 u.p.e.a. Wskazane przepisy nie znajdowały zastosowania w kontrolowanym postępowaniu. Podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego w przypadku zasadności wniesionych zarzutów jest bowiem art. 34 § 4 u.p.e.a., a nie art. 59 u.p.e.a. Jak wynika z treści art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Na rozróżnienie umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na uwzględnienie zarzutów zobowiązanego i umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. wskazuje także treść art. 59 § 3 u.p.e.a., który stanowi, iż w przypadkach określonych w art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. Odmowa uwzględnienia zarzutów, która miała miejsce w niniejszej sprawie, jest równoznaczna z odmową umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Stosownie do art. 144 k.p.a. powyższy przepis znajduje zastosowanie również w przypadku postanowień. Biorąc pod uwagę ustalenia potwierdzające prowadzenie postępowania administracyjnego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, nie było podstaw do wydania przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Prawidłowo natomiast, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Wielkopolskiego Urzędu Skarbowego w Poznaniu.

W sprawie nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego, niezasadne są więc zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 151 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).

Jacek Pruszyński Sławomir Presnarowicz Tomasz Zborzyński