Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 700/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 83 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na usunięcie drzew I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. R. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) po rozpatrzeniu odwołania E.R. i M.R. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] o odmowie wydania zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów utrzymało ją w mocy, w podstawie prawnej powołując art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.), określanej następnie jako "u.o.p." i art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015r. poz. 1045).

We wniosku z dnia 3 lipca 2015 r. skierowanym do Burmistrza [....] E.R. i M.R. zwrócili się o wydanie zezwolenia na usunięcie wyszczególnionych w nim drzew i krzewów z terenu nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów numerem 481, położonej w miejscowości M. W uzasadnieniu żądania wskazali na zamiar przywrócenia gruntu do stanu użytkowania rolniczego.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] Burmistrz [...] odmówił wydania zezwolenia na usunięcie 7113 sztuk drzew, w tym 926 szt. brzozy brodawkowatej, 2825 szt. sosny zwyczajnej, 1739 szt. olszy szarej, 1484 szt. wierzby iwy, 66 szt. jesionu wyniosłego, 73 szt. modrzewia europejskiego oraz krzewów w postaci leszczyny i głogu z powierzchni 224 m.kw., rosnących na terenie nieruchomości nr ewid. 481 w miejscowości M., gmina [....], oznaczonej w ewidencji gruntów jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych (Lzr-PsV). Powodem podjęcia powyższego aktu była ustalona przez organ sprzeczność planowanej wycinki z regulacjami u.o.p., wynikającymi z utworzenia Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, w szczególności w kontekście obowiązujących na tym obszarze zakazów związanych z ochroną przyrody.

Rozstrzygnięcie to uchyliło SKO decyzją z dnia [...] października 2015r. Nr [...], przekazując sprawę do ponownego rozpoznania z uwagi na konieczność wyjaśnienia charakteru terenu objętego wnioskiem o wydanie zezwolenia, w szczególności czy jest to las w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2014 r. poz. 1153 ze zm.), bowiem zgodnie z art. 83 ust. 6 u.o.p. nie wydaje się zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów rosnących w lasach.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Burmistrz [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. po raz kolejny odmówił wydania wnioskowanego zezwolenia. Organ ustalił, że działka, której dotyczy sprawa nie jest lasem, a zgodnie z wypisem z rejestru gruntów obejmuje pastwiska trwałe oraz grunty zadrzewione i zakrzewione. Zdaniem Burmistrza, realizacja planowanego przedsięwzięcia polegającego na usunięciu tak dużej ilości drzew i krzewów oznaczałaby przekształcenie przyległego do kompleksu leśnego terenu o pow. ok. 8 ha, porośniętego zadrzewieniami i zakrzewieniami śródpolnymi strefy ekotonowej na teren otwarty, pozbawiony roślinności wysokiej. Ponadto, planowana wycinka drzew i krzewów stoi w sprzeczności z zakazami wymienionymi w § 3 ust. 1 pkt 3 uchwały Nr XLVIII/998/14 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, na którym to terenie znajduje się m. in. działka nr 481 w M.

E.R. i M.R. złożyli odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy poprzez wydanie zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów z działki nr ewid. 481. Odwołujący się podkreślili, że przedmiotowa działka zawsze stanowiła i nadal stanowi grunt rolny. Powołali się także na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r., w którym organ ten stwierdził, że zamierzona na działce nr 481 wycinka drzew i krzewów nie wpływa na integralność tych obszarów ani siedlisk zwierząt i ptaków. Składający odwołanie zakwestionowali także ustalenie organu, iż drzewa i krzewy wymienione we wniosku stanowią "zadrzewienia śródpolne".

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2016 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. W pierwszej kolejności Kolegium zwróciło uwagę, że art. 83 ust. 1 pkt 1 u.o.p. nie określa szczegółowych przesłanek określających przypadki, które obligują organ do udzielenia pozwolenia na usunięcie drzew (krzewów) bądź odmowy jego wydania. Następnie organ zwrócił uwagę, że z regulacji u.o.p. wynika, że ochrona drzew i krzewów jest ukierunkowana na zachowanie tego elementu przyrody i związana z możliwością uzależnienia zgody na usunięcie drzewa od jego przesadzenia lub zastąpienia innym drzewem, jak tez wiąże się ze znacznymi opłatami i wysokimi sankcjami w razie naruszenia obowiązującego zakazu usunięcia drzewa. Następnie organ wskazał na treść art. 83 ust. 4 pkt 6 u.o.p., zgodnie z którym wniosek o wydanie zezwolenia winien zawierać przyczynę zamierzonego usunięcia drzew i krzewów. Zezwolenie może być więc wydane, gdy przyczyna taka zostanie uznana za dostatecznie ważną. SKO zwróciło uwagę, że działka nr 481 w M. znajduje się na terenie Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, którego funkcjonowanie reguluje uchwała Nr XLVIII/998/14 Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 23 czerwca 2014 r. w sprawie Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu. Zgodnie z jej § 3 ust. 1 pkt 3, na terenie Obszaru zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. W ocenie Kolegium, wprawdzie brak jest w u.o.p. definicji zadrzewienia śródpolnego, jednak można je uznać jako zadrzewienie w znaczeniu określonym w art. 5 pkt 27 tego aktu, znajdujące się wśród pól. Skoro więc przedmiotowa działka nie jest lasem, a stanowi obszar gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych, to tym samym drzewa i krzewy występujące na tym obszarze stanowią zadrzewienia śródpolne. Nie ma także zdaniem organu odwoławczego, znaczenia, czy zostały one posadzone czy też pochodzą (jak w sprawie niniejszej) z samosiewu. W konkluzji SKO stwierdziło, że wnioskowana wycinka znacznej ilości drzew i krzewów, czyli zadrzewień nie jest uzasadniona żadną z okoliczności wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 1 wskazanej wyżej uchwały Sejmiku Województwa [...], a zatem teren ten objęty jest wskazanym w tym unormowaniu zakazem.

Nie zgadzając się z treścią powyższej decyzji M.R. zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji (ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności) oraz zobowiązanie tego ostatniego organu do wydania zezwolenia na wycinkę zgodnie z wnioskiem z dnia 3 lipca 2015 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarga zarzuca naruszenie:

1) prawa materialnego, a to art. 5 pkt 27 u.o.p. w zw. z art. 3 ustawy o lasach poprzez błędne przyjęcie, że objęte wnioskiem drzewa i krzewy to "zadrzewienia śródpolne",

2) prawa procesowego tj.

a) art. 107 § 3 K.p.a., bowiem uzasadnienie decyzji uznaniowych budzi poważne wątpliwości interpretacyjne, jest niespójne, miejscami sprzeczne i wzajemnie się wykluczające, a miejscami całkowicie niezrozumiałe, w szczególności w zakresie braku wykazania, że zadrzewienia na przedmiotowej działce to zadrzewienia śródpolne, a nie jakiekolwiek zadrzewienia,

b) art. 7, art. 8, art. 77 oraz 80 K.p.a. jako, że organy kierowały się zbyt daleko idącą dowolnością i w sposób nieodpowiedni wyważyły interes społeczny i słuszny interes stron oraz dopuściły się licznych nieprawidłowości i zaniedbań w toku postępowania dowodowego.

Skarżący podkreślił, że wraz z siostrą nabył nieruchomość, której dotyczy sprawa jako grunt rolny i nadal ma ona taki charakter. Wymienieni zobowiązali się do użytkowania działki zgodnie z zasadami prawidłowej gospodarki w celu wykonywania działalności gospodarczej w rolnictwie i do tej pory zdążyli uporządkować ok. 13 ha gruntu. Skarżący podkreślił, że ilość drzew i krzewów, które obejmuje wniosek nie jest ilością znaczącą w sytuacji, gdy przedmiotowa działka ma pow. 14,6931 ha, a po wycince pozostałoby ok. 5,18 ha zadrzewiewień. Zdaniem skarżącego, drzewa i krzewy, których dotyczy sprawa zarastają teren bezpośrednio przyległy do terenów leśnych, a zatem z pewnością nie są położone "wśród pól".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn opisanych w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Sąd uwzględnił skargę M.R. z przyczyn w niej podanych.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Skarga została przez Sąd uwzględniona, albowiem decyzje Organów obu instancji nie odpowiadają prawu. Decyzje o odmowie wydania zezwolenia na wycięcie drzew i krzewów z terenu nieruchomości skarżącego, naruszają przepisy postępowania administracyjnego - art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynikiem naruszenia przepisów postępowania było niewłaściwe zastosowanie norm prawa materialnego w postaci art. 83 ust. 1 u.o.p. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przypomnieć należy, iż podstawą działań orzeczniczych Organów był art. 83 ust. 1 u.o.p. w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej mocą art. 29 pkt 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1045 ze zm.; zwana dalej ustawą nowelizującą). Postępowanie o wydanie zezwolenia zostało wszczęte 3 lipca 2015 r., a więc przed dniem wejścia w życie powołanej wyżej nowelizacji u.o.p. Przepis intertemporalny tj. art. 53 ust. 1 ustawy nowelizującej nakazywał w niniejszej sprawie stosować przepisy dotychczasowe. Według treści art. 83 ust. 1 u.o.p. usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek:

1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości;

2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego - jeżeli drzewa lub krzewy zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń.

Rozstrzygnięcie wydawane na mocy przytoczonego przepisu u.o.p., jest niewątpliwie rozstrzygnięciem uznaniowym, co z kolei wiąże się z obowiązkiem wykazania w uzasadnieniu przekonujących przyczyn ustalonych skutków zastosowanej normy prawa materialnego. Do standardów sądowej kontroli decyzji uznaniowych należy przede wszystkim ustalenie czy podjęto w sprawie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, czy nie przekroczono granic swobodnego uznania administracyjnego poprzez nienależyte wyważenie interesu społecznego i uzasadnionych interesów stron postępowania – art. 7 K.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zezwolenie na wycięcie drzew nastąpić może jedynie w sytuacji, gdy przyczyna taka zostanie przez organ uznana za przyczynę na tyle ważną, że nakazuje ona rezygnację z przewidzianej w ustawie zasady ochrony drzew. Przyznać także należy, iż w art. 83 ust. 1 u.o.p. nie wskazano wiążących organ dyrektyw wskazujących kierunki wyboru skutków prawnych stosowania tej normy, przez co poszukiwać ich należy drogą wykładni systemowej w pozostałych przepisach w/w aktu normatywnego. Należą do nich dyrektywy wynikające z zasady ochrony przyrody wyartykułowanej m.in. w art. 2 ust. 1 pkt 8 i 9 u.o.p. Nie sposób także pomijać znaczenia art. 125 pkt 3 u.o.p., który pozwala niszczyć, a więc także wycinać, rośliny nie objęte formami ochrony przyrody, w szczególności ze względu na potrzeby racjonalnej gospodarki.

Powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, że poprzez art. 83 ust. 1 u.o.p. ustawodawca pozwala odstąpić od zasady nakazującej chronić drzewa i krzewy przed wycięciem, wyłącznie w przypadkach szczególnych, jeżeli wymaga tego uzasadniony interes wnioskodawcy, w szczególności znajdujący odbicie w okolicznościach podanych w art. 125 pkt 3 u.o.p. Nie tylko na organie ale także na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania przyczyn wskazujących na zasadność zastosowania tego odstępstwa, co wynika z przepisów określających wymogi formalne wniosku. Rola organu sprowadza się do rozważenia czy podana przez wnioskodawcę przyczyna jest bardziej istotna niż wartości związane z ochroną zadrzewienia.

Nie tylko w przypadku decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy organ poddany jest opisanym wyżej obowiązkom. Także w przypadku decyzji negatywnej czyli decyzji o odmowie wydania zezwolenia, winien organ w sposób przekonujący przedstawić powody takiego sposobu załatwienia sprawy, poprzez wykazanie, że określone we wniosku przyczyny usunięcia drzewa nie są wystarczająco wyjątkowe na tle ustawowej zasady ochrony drzew. W literaturze przedmiotu słusznie zauważa się, iż nie jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji odmawiającej zezwolenia sam walor przyrodniczy obiektu objętego wnioskiem (zob. A. Majewski, Kryteria wydawania przez organy gmin zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów, Samorząd Terytorialny 1996 r., nr 11, s. 57).

Nie stanowi sporu pomiędzy stronami okoliczność, iż opisana w decyzji działka o nr 481, znajduje się na terenie Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, przez co mają do niej zastosowanie przepisy uchwały Sejmiku Województwa Podkarpackiego z dnia 23 czerwca 2014 r.,o nr XLVIII/998/15, w sprawie utworzenia Wschodniobeskidzkiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz.U. Województwa Podkarpackiego z 2014 r. poz. 1951; zwana dalej Uchwałą). Organy odmawiając wydania zezwolenia na wniosek skarżącego, powołały się na treść § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały, który stanowi: Na terenie Obszaru zabrania się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Organ pierwszej instancji uznał, że projektowane do usunięcia przez właścicieli działki o nr 481 drzewa i krzewy, są zadrzewieniami śródpolnymi zaś uzasadnienie wniosku nie wpisuje się w żadną z przesłanek uzasadniających odstąpienie od wyrażonego w uchwale zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych. Natomiast SKO utrzymując w mocy decyzję Burmistrza [...], podzieliło to ustalenie, a tym samym sposób zastosowania w sprawie art. 83 ust. 1 u.o.p. w związku z § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały.

Nie budzi wątpliwości składu orzekającego WSA, iż zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji, pomimo że negatywna dla wnioskodawców, nie wyjaśnia jednoznacznie przyczyn uznania drzew i krzewów za zadrzewienie śródpolne. W zgromadzonym materiale dowodowym brakuje dowodów przekonujących do przyjętej w decyzjach kwalifikacji, zaś te które zostały w toku postępowania zebrane, świadczą przeciw zasadniczej dla rozstrzygnięcia tezie.

Organy odwołały się w motywach swych decyzji do art. 5 pkt 27 u.o.p., który podaje ustawową definicję zadrzewienia. Przypomnieć wypada, iż w myśl tego przepisu zadrzewienie to - pojedyncze drzewa, krzewy albo ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 oraz z 2016 r. poz. 422, 586, 903, 1020 i 1948) lub plantacją, wraz z terenem, na którym występują, i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu. W powołanej definicji zadrzewienia brakuje odniesienia się ustawodawcy do istotnego w sprawie pojęcia zadrzewienia śródpolnego. Z materiału dowodowego wynika, iż grunt działki o nr 481, nie jest lasem w rozumieniu prawa gdyż nie wypełnia przesłanek określonych w art. 3 ustawy o lasach. W szczególności nie jest to grunt przeznaczony do produkcji leśnej; nie stanowi rezerwatu przyrody, nie wchodzi w skład parku narodowego; nie jest wpisany do rejestru zabytków, a ponadto nie jest to także grunt związany z gospodarką leśną. Z tej eliminacji wynika, że teren objęty wnioskiem skarżącego stanowi zadrzewienie, a nie stanowi lasu, co tym samym nie pozwalało zgłoszonego żądania wyłączyć od rozpatrzenia na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 6 u.o.p. W tych okolicznościach, z uwagi na położenie działki w obszarze chronionego krajobrazu, należało ustalić czy wydanie zezwolenia na usunięcie zadrzewienia z terenu działki skarżącego uniemożliwiają zakazy ustalone w treści § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały.

W powołanym przepisie Sejmik Województwa [...] skorzystał z wynikającej z art. 24 ust. 1 pkt 3 u.o.p. możliwości wprowadzenia na obszarze chronionego krajobrazu zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Zarówno w u.o.p. jak i w Uchwale nie ustanowiono generalnego zakazu usuwania wszelkich typów zadrzewień, wyraźnie zawężając normę ustanawiającą zakaz do ściśle określonych rodzajów zadrzewień – śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Do tych rodzajów prawodawca zaliczył zadrzewienie śródpolne, na którym nie wyczerpuje się każde występujące w przyrodzie zadrzewienie. Obszar chronionego krajobrazu jest formą ochrony przyrody, dla której szczególnie cenne są zadrzewienia śródpolne, przydrożne i nadwodne, gdyż względem takich skupisk drzew i krzewów ustanowiono podwyższone rygory wydawania zezwoleń. To nie oznacza jednak możliwości stosowania tych rygorów do każdego rodzaju zadrzewień.

Skarżący słusznie wskazuje, że jego wniosek nie dotyczył wydania zezwolenia na usunięcie zadrzewienia śródpolnego. Zadrzewienie śródpolne to zadrzewieie znajdujące się w otoczeniu pól, czyli terenów niezadrzewionych, pozbawionych roślinności typowej dla zadrzewień. Zadrzewieniem śródpolnym nie jest takie skupisko drzew i krzewów, które tylko z jednej swej strony sąsiaduje z terenem polnym, zaś w pozostałym zakresie stanowi np. część lasu w znaczeniu przyrodniczym lub prawnym. Aby można było mówić o śródpolnym zadrzewieniu, to musi ono przynajmniej od kilku stron być otoczone przez krajobraz polny, a nie leśny. Słowo "wśród" wyraźnie sugeruje umiejscowienie rozpatrywanego przedmiotu pomiędzy terenem pozbawionym wysokiej roślinności. Zadrzewienie ze względu na swe walory krajobrazowe, będzie wówczas podlegać szczególnie wzmocnionej ochronie prawnej jeżeli będzie stanowić enklawę lub przynajmniej półenklawę skupiska drzew i krzewów otoczonych z kilku różnych stron krajobrazem polnym.

Tymczasem w niniejszej sprawie przewidziany do wycinki teren działki skarżącego, jest jedynie częścią płata lasu, przez co zlewa się z otaczającymi go obszarami leśnymi. Jego położenie obrazuje wyraźnie treść załącznika do wniosku o nr 3a, która potwierdza twierdzenia Skarżącego o tym, iż wnioskuje o wycinkę zadrzewienia nie mającego charakteru śródpolnego. Objęte jego wnioskiem skupisko drzew i krzewów wyrosło w przeważającej swej części od strony lasu. Tylko w niewielkim zakresie sąsiaduje ono z terenami polnymi, co nie pozwala na zakwalifikowanie tego skupiska do zadrzewień otoczonych takimi terenami a więc do zadrzewień śródpolnych. Niebudzące wątpliwości położenie terenu objętego wnioskiem pośród innych zadrzewień a nie pośród pól, nie pozwalało Organom uzasadnić decyzji odmownej poprzez odwołanie się do zakazów płynących z przepisów uchwały Sejmiku.

Z tych przyczyn Organy nie wykazały przesłanek do negatywnego rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na wycięcie drzew i krzewów z terenu działki o nr 481 w miejscowości M. Doszło do podnoszonego w skardze naruszenia art. 7, 77, 80, a także art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie wnioskodawcy żądali wydania zezwolenia na usunięcie zadrzewienia śródpolnego, spowodowało też naruszenie art. 83 ust. 1 u.o.p. w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn Sąd zobowiązany był uwzględnić skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Niniejszy wyrok nie oznacza, że wniosek o wydanie zezwolenia winien zostać uwzględniony. Ponownie rozpoznając zgłoszone żądanie Organy winny uwzględnić wyrażoną w niniejszym wyroku ocenę prawną zebranych w sprawie dowodów. Konieczne będzie kompleksowe rozważnie czy podane w treści wniosku motywy usunięcia drzew i krzewów, uzasadniają odstąpienie od zasady ochrony zadrzewień wyrażonej w art. 2 ust. 1 pkt 8 i 9 u.o.p. Nie będzie można także pominąć wpływu skutków wydania zezwolenia na Wschodniobeskidzki Obszar Chronionego Krajobrazu.

O kosztach postępowania przed WSA orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.