Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 417/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2003 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu postanawia I. skargę odrzucić, II. zwrócić wpis skarżącej Gminie J. w wysokości 500 zł (pięćset złotych).


UZASADNIENIE

Wójt Gminy J. działając w imieniu Gminy J. pismem z dnia 2 marca 2004 r., nadanym w Urzędzie Pocztowym w J. w dniu [...] marca 2004 r., złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 grudnia 2003 r., Nr Kol. [...] uchylającą decyzję Wójta Gminy J. z dnia 14 sierpnia 2003 r., znak: [...] o odmowie ustalenia - na wniosek M. D. - warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. budowa zagrody rolniczej obejmującej budynek mieszkalny i gospodarczy na działkach nr 1 i nr 2 w J. i orzekającą merytorycznie co do istoty sprawy.

Zgodnie z art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Regulacja powyższa stanowi kontynuację dotychczasowych zasad wyrażonych w art. 33 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. z 1995 r. Nr 74 poz. 368 z późn. zm.), zgodnie z którym uprawnionym do wniesienia skargi był każdy, kto miał w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.

Z utrwalonego - i zachowującego w związku z powyższym aktualność -orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt NSA 802/95 (publ.: ONSA z 1997 r., nr 4, poz. 179), wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 r. SA/Wr 990/90 (ONSA z 1990 r, nr 4, poz. 7), uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 1993, III AZP 8/93 (OSNPC z 1994 r., nr 1, poz. 3), postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2000 r, II SA/Gd 2159/00, niepublikowane, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., II SA/Kr 2492/03, niepublikowane) wynika, że organ gminy, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w tej sprawie i to bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy.

Wg art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego stroną postępowania jest tylko podmiot występujący w danym stosunku administracyjnoprawnym w charakterze administrowanego. Pojęcia strony nie można zaś odnieść do podmiotu występującego w charakterze organu administracyjnego. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy o postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym. Odnosi się to także do organu pierwszej instancji, któremu żaden przepis nie przyznaje uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi.

W uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, (publ. Jurysta z 2003 r. Nr 7-8 str. 60), sąd ten stwierdził, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona jako osoba prawna stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Przyznanie zatem organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na mocy ustawy, czy też w drodze porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego ani też legitymowanym do wystąpienia z powództwem do sądu powszechnego.

Podzielając w całości powyższą argumentację, należy stwierdzić, iż skarga Gminy J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 grudnia 2003 r., Nr Kol. [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowiącego, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5. Przyczyna taka występuje m.in. w sytuacji, gdy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Niezależnie od powyższego skarga niniejsza podlega odrzuceniu także z przyczyn określonych w art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270). Pismem z dnia 30 kwietnia 2004 r. bowiem skarżąca została wezwana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie o uiszczenie wpisu sądowego należnego od skargi na powyższą decyzję w kwocie 500 zł w terminie tygodniowym od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało skarżącej Gminie J. prawidłowo doręczone w dniu 6 maja 2004 r. zgodnie z przepisami o doręczeniach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270). Wpłaty wpisu sądowego na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca dokonała dopiero w dniu 21 maja 2004 r., a więc po terminie. Z uwagi na powyższe zaistniały podstawy do odrzucenia skargi, zgodnie z brzmieniem art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) stanowiącego, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis (a więc także w sytuacji, gdy wpis zostanie uiszczony po terminie) - podlega odrzuceniu przez sąd.

Działając na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi - organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, orzeczono o zwrocie skarżącej Gminie J. całego uiszczonego wpisu w wysokości 500 (pięćset) złotych, albowiem w rozpatrywanej sprawie jej skargę odrzucono, a przepisy o wysłaniu odpisu skargi organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania, gdyż obowiązuje pośredni tryb wnoszenia skargi, a zatem nie nastąpiło wysłanie jej odpisu.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.