Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 731/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 10 , 41
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Wojciech Jakimowicz AWSA Janusz Kasprzycki / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2008 r. sprawy ze skargi H.N. na decyzję Wojewody z dnia [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej H.N. kwotę 500 / pięćset / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]stycznia 2008 r. Gmina B. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie budynku administracyjnego Urzędu Miejskiego wraz z przyłączami, parkingiem i traktem komunikacyjnym na działkach: nr [...], nr [...], nr [...] w B. Do wniosku tego dołączyła 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Postanowieniem z dnia [...], znak: [...], na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.), Starosta B. wezwał Gminę B. do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości projektu budowlanego z § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), polegających na opracowaniu części rysunkowej projektu architektoniczne - budowlanego w innej niż w wymaganej skali, braku ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku z uwzględnieniem podłoża gruntowego, wymaganej w przypadkach rozbudowy, nadbudowy i przebudowy oraz zmiany przeznaczenia budynku, zgodnie z § 206 w/w rozporządzenia, braku projektu konstrukcyjnego rozbudowy przedmiotowego obiektu, niezgodności rzutów fundamentów z rzutami innych kondygnacji przedmiotowego obiektu, braku informacji lub decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej, braku zapewnienia dostawy energii cieplnej od jej dysponenta oraz braku daty, numerów działek w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz oznaczenia dokumentów z którego ono wynika. Pismem z dnia [...] lutego 2008 r. Gmina B. przesłała komplet brakujących dokumentów, stosując się do nałożonego na nią postanowieniem z [...] obowiązku usunięcia stwierdzonych w projekcie budowlanym nieprawidłowości.

Dnia [...] lutego 2008 r. Starosta B. zawiadomił zatem o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie, kierując je m.in. do H. i S.N. na adres przy ul. [...] w B.

Po otrzymaniu tego zawiadomienia w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. H.N. wskazała, że wystąpił w nim błąd w określeniu nr działki, zamiast nr [...] ma być nr [...], Nadto poinformowała, że S.N. , mąż , przebywa za granicą i nie jest w stanie doręczyć mu korespondencję. W razie potrzeby wskaże jego adres do korespondencji. W załączonym z tej samej daty piśmie, kierowanym do Burmistrza B. wskazała natomiast, że ona i jej mąż nie zostali powiadomieni o decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podniosła, że ma liczne uwagi do realizowanej inwestycji. Uważa, że ma być ona realizowana zbyt blisko od jej budynku mieszkalnego. Ponadto planowany jest trakt komunikacyjny wzdłuż jej działki nr [...] Twierdzi, że jest on bezprawny z uwagi na zapisy w księgach wieczystych. Z tej właśnie strony posiada ona służebność przechodu, przejazdu i przegonu na działce [...]. Poza tym nie wyraża zgody na wybudowanie jakiejkolwiek drogi w odległości [...] m od okien jej budynku. Wskazała nadto, że w tym miejscu znajduje się też stara instalacja wodociągowa z rur azbestowych, wymagająca wymiany. Nie bez znaczenia byłoby też zwiększenie natężenia hałasu i ilości spalin, związane z pracami pod jej oknami. Dalej w piśmie tym podniosła wadliwości decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i w końcowym fragmencie złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 ze zm, zwanej dalej w skrócie - k.p.a.). Poinformowała o przebywaniu S.N. we F.

Zastrzeżenia do realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego w piśmie z dnia [...]marca 2008 r. wyraził także R.T.

Decyzją z dnia [...]. , znak: [...], Starosta B. , na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4, 36 Prawa budowlanego z 1994 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę Gminie B. dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie przedmiotowego obiektu wraz z przyłączami, parkingiem i traktami komunikacyjnymi na działkach nr [...], nr [...], nr [...].

W jej uzasadnieniu Starosta wskazał, że inwestor wraz z wnioskiem przedłożył niezbędne dokumenty celem zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w/w zadania inwestycyjnego. Po stwierdzeniu nieprawidłowości w złożonym wniosku o pozwolenie postanowieniem z dnia [...] zobowiązano Gminę B. do ich usunięcia. W dniu 5 lutego wnioskodawca usunął wskazane nieprawidłowości. Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2008 r. zawiadomiono strony a o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia ewentualnych wniosków.

Podejmując decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 ust 1 pkt. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., Starosta stwierdził, że projektu budowlany, w tym projekt zagospodarowania działki przedmiotowej inwestycji, są zgodne z ostateczną decyzją Burmistrza B. z dnia [...] znak: [...].

W ocenie Starosty podnoszona przez H.N. sprawa braku udziału w postępowaniu przy wydaniu decyzji przez Burmistrza B. i złożenie wniosku o wznowienie postępowania w tej sprawie nie wstrzymują wykonania decyzji. Decyzja Burmistrza B. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji jest bowiem decyzją ostateczną i może stanowić podstawę do wydania pozwolenia na budowę w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Gmina B. takiego planu obejmującego teren przedmiotowej inwestycji nie posiada.

Starosta stwierdził także zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno - budowlanymi, stosownie do obowiązku, wynikającego z art. 35 ust 1 pkt. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Podnoszone w tym zakresie przez H.N. i R.T. zastrzeżenia dotyczące lokalizacji traktów komunikacyjnych, parkingów nie znajdują uzasadnienia w tych przepisach. Przepisy techniczno - budowlane nie normują bowiem odległości dojazdów na działce od budynków czy granic nieruchomości sąsiednich. Projektowane miejsca parkingowe na działce inwestora zlokalizowane są zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w § 18 i § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z 2003 r.). Projekt zagospodarowania został opracowany na mapie mogącej służyć do celów projektowych, inwestycja została uzgodniona przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej przy Starostwie Powiatowym w B. w dniu [...]. opinia nr [...]. Ważność tego uzgodnienia wynosi trzy lata, a wiec zarzut, że zaprojektowano inwestycje na nieaktualnej mapie jest, zdaniem Starosty, nieprawdziwy. Wykonany przyłącz wodociągowy do budynku H.N. nie ma wpływu na projektowaną inwestycję. Starosta podniósł, że z załączonych do projektu budowlanego warunków technicznych przyłączenia do sieci wydanych prze Rejonowe Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji w B. z dnia [...] wynika, że właściciel sieci wodociągowej nie podnosi sprawy złego stanu technicznego istniejącego wodociągu i konieczności jego wymiany w przeciwieństwie do twierdzeń H.N. Starosta wskazał także, że pomimo, że na projekcie zagospodarowania budynek mieszkalny H.N. jest oznaczony jako budynek w budowie, to został uwzględniony przez projektanta przedmiotowej inwestycji, a co za tym idzie zostały też zachowane określone przepisami odległości. Starosta wskazał również, że przy odległości projektowanego budynku od budynku H.N. , wynoszącej 12,50 m i wysokości jego 6,30 m, zachowane są odległości określone w § 13 ust. 1 w/w rozporządzenia, zapewniające naturalne oświetlenie tych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku H.N.

Starosta przyznał, że wg złożonego przez H.N. zawiadomienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] , [...], właściciele działki nr [...] posiadają służebność przychodu, przejazdu i przegonu wschodnią granicą dz. nr [...] bez określenia szerokości pasa służebnego. Stwierdził jednakże, że projektowany trakt komunikacyjny zlokalizowany jest najbliżej w odległości 3,0 m od wschodniej granicy dz. nr [...]. wynika więc z tego, że pas służebny nie został naruszony.

Sprawa obsługi komunikacyjnej i zwiększenia natężenia ruchu w ul. [...] została rozpatrzona natomiast na etapie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego w ostatecznej decyzji Burmistrza B. cytowanej wyżej.

Starosta podniósł także, że stosownie do treści art. 41 k.p.a. w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji publicznej o każdej zmianie swego adresu, a w razie zaniedbania tego obowiązku doręczenie pisma pod dotychczasowy adres mają skutek prawny. Zdaniem Starosty H.N. w swoich pismach jedynie informuje, ze jej mąż zamieszkuje we F. , nie podaje jednak jego adresu dlatego korespondencja kierowana jest na adres dotychczasowy.

Mając powyższe na uwadze Starosta B. orzekł jak na wstępie.

Odwołanie od tej decyzji wniosła H N. Podniosła w nim okoliczności związane z wadami decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a związanymi z nie zawiadomieniem jej i męża o tej decyzji. Uważa, że samo wywieszenie informacji o tej decyzji na tablicy ogłoszeń to za mało. Podnosi również okoliczności związane z budową traktu komunikacyjnego, który uważa za zbędny, a także okoliczności ze starą azbestową siecią wodociągową. W jej ocenie wybudowanie traktu komunikacyjnego utrudniłby jej dostęp do drogi publicznej. Zwiększy to też ilość hałasu i spalin. Nie zgadza się na odprowadzenie wód deszczowych do istniejącej kanalizacji deszczowej, której, jak twierdzi, nie ma. Instalacja, która przebiega przez jej działkę nie spełnia wymogów ochrony środowiska. Rozbudowa planowana jest w bliskiej odległości od jej budynku, bo w odległości [...] m. Posiada od strony rozbudowywanej większość okien i tarasy, co uniemożliwi jej i innym swobodne z nich korzystanie. Realizacja obiektu dwukondygnacyjnego z tarasami nie jest, jej zdaniem przemyślana i w związku z tym w przyszłości będzie konieczna zapewne jego rozbudowa. Nie zna dokładnie ilości parkingów projektowanych i nie może się w tym zakresie wypowiedzieć. Podnosi także, że figurujące nazwisko "T.S. jest błędne. Istnieje sąsiadka "T.S. ", która zmarła rok temu. Wskazała także, że nie powiadomiła o zmianie adresu męża, bo ten obowiązek jej się nie tyczy lecz jego. Ona chce natomiast przyjmować korespondencję wyłącznie kierowaną do niej, gdyż mężowi nie jest w stanie przekazać jej. Poza tym, zauważyła, że powinna być ona kierowana oddzielnie do każdej ze stron -jej i jej męża.

Decyzją z dnia [...]., znak: [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu l instancji.

W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że wyszczególnione w odwołaniu zarzuty nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zaskarżona decyzja organu l instancji została wydana zgodnie z prawem i do wszystkich zasadniczych zarzutów strony organ l instancji szczegółowo odniósł się już w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Wojewoda podniósł, że postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek H.N. żądającej wznowienia postępowania z przyczyny, iż bez własnej winy nie brała w nim udziału jest odrębnym postępowaniem, które aktualnie nie zostało zakończone wzruszeniem ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która nadal wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej właściwy do udzielenia pozwolenia na budowę.

Przedmiotowa inwestycja nie koliduje z istniejącymi dojazdami do bram wjazdowych w posesji odwołującej od strony ul. [...] i także od strony ul. [...], które uwidoczniono na mapie sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych. Zaprojektowane trakty komunikacyjne wraz z parkingami porządkują istniejący układ komunikacyjny, co niewątpliwie będzie korzystne dla jego właściwego funkcjonowania w zamiarze dalszego zmniejszenia zastanych uciążliwości. Projektowane w ramach rozbudowy budynku przyłącza: wody zimnej, sieci cieplnej niskich parametrów, kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz energii elektrycznej nn zaprojektowano wyłącznie poprzez działki inwestora. Projektowana rozbudowa budynku będzie obiektem niskim. Jego wysokość od poziomu terenu do górnej płaszczyzny tarasu wynosząca 6,3 m oraz lokalizacja w znacznym oddaleniu od istniejącej zabudowy na sąsiednich nieruchomościach nie będzie miała żadnego negatywnego wpływu na tę zabudowę i nieruchomości.

Zdaniem Wojewody, z uwagi na spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 4 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego z 1994 r. nie było podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na rozbudowę budynku administracyjnego Urzędu Miejskiego wraz z przyłączami, parkingiem i traktami komunikacyjnymi na działkach nr [...], nr [...] nr [...] w B. , dlatego też należało orzec jak w sentencji niniejszej decyzji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wniosła H.N. podnosząc w niej aspekty związane z nieprawidłowym, zdaniem skarżącej, kierowaniem korespondencji do ich obojga małżonków zamiast do nich z osobna, w tym aspekt kierowania jej do męża przebywającego za granicą, który to, jak uważa skarżąca, zgłosił zmianę adresu informując organy administracji publicznej przy wyjeździe, zgodnie z obowiązkiem z ustawy o ewidencji ludności. Uważa, że naruszono w związku z tym art. 10 k.p.a.

Twierdzi także, że rozbudowa przedmiotowego budynku będzie negatywnie wpływać na jej i jej męża nieruchomość, Podniosła aspekty związane z hałasem, zanieczyszczeniami, nasłonecznieniem, realizacją traktu komunikacyjnego. Nadmieniła, że nie jest prawidłowa lista stron w sensie poprawnej pisowni. Powątpiewa zatem, czy lista ta jest kompletna i czy w związku z tym zawiadomiono wszystkie strony o toczącym się postępowaniu w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na tę skargę Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie - legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu.

W rozpatrywanej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji naruszają przepisy postępowania administracyjnego, dające podstawę do wznowienia postępowania.

W art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.), ustanowiono zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Na zasadę tę składa się zarówno prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania jak i prawo do wypowiadania się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań.

Czynny udział od momentu wszczęcia postępowania do momentu wydania decyzji przejawia się w prawie inicjowania tego postępowania, prawie wypowiadania się co do treści żądania, a w trakcie postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji co do istoty sprawy, we wpływie na ustalenie stanu faktycznego, a przez to we wpływie na stosowanie normy prawa materialnego jak i procesowego. Postępowanie dowodowe bowiem jest warunkiem sine qua non (koniecznym) oceny prawnej. Ocena prawna sprawy jest oceną faktycznego materiału ze stanowiska prawa, gdyż nie można traktować ustalenia danego stanu faktycznego i oceny tego stanu faktycznego ze stanowiska prawa jako czynności dających się wyodrębnić w czasie i następujących po sobie. Czynności obu rodzajów odbywają się jednocześnie. Postępowanie dowodowe to zatem ustalenie faktów, do których prawo przywiązuje pewne skutki prawne. Udział więc strony w ustalaniu faktów prawotwórczych determinuje wynik sprawy.

Ta ostatnia konstatacja jest niezmiernie ważna dla oceny prawidłowości kontrolowanych decyzji.

W rozpatrywanej bowiem sprawie już od momentu jej wszczęcia organ l instancji, w ocenie Sądu, korespondencję kierował do stron w sposób nieprawidłowy.

Z postanowień art. 40 k.p.a. wynika, że pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. W myśl § 2 tego artykułu, jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi.

Z przepisów tych wynika więc obowiązek po stronie organu administracji prowadzącego daną sprawę doręczenia stronie wszystkich pism dotyczących sprawy.

Starosta B. , tymczasem zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę przedmiotowego budynku, podobnie jak i wydany akt administracyjny - decyzję co do istoty sprawy - skierował do obojga małżonków: H i S. N. . Skoro pisma kierowane do strony powinny być imienne, to jest, wymieniające stronę jako indywidualnie określonego adresata, wobec którego jako podmiotu dokonywana jest czynność doręczenia, to doręczenie pism oraz decyzji współmałżonkom uznać należy za nieprawidłowe. W pełni zgodzić się zatem należy z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, wyrażonym w wyroku z dnia 2 lutego 2000 r., II SA/Kr 298/00, nie publik., że: "pogląd jakoby doręczenie decyzji jednemu ze współmałżonków, wywierało taki sam skutek jakby doręczono go obojgu, uznać należy za błędny, bo nie znajdujący uzasadnienia w przepisach prawa."

Pomimo sygnalizacji w tym zakresie przez skarżącą zaraz po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu niniejszej sprawy organ l instancji, a za nim organ odwoławczy, uznały za skuteczne doręczenie pism jak i później decyzji pod dotychczasowy adres z powodu nie zawiadomienia organów o zmianie adresu S.N.

Zdaniem Sądu, aby jednak móc uznać, że doszło do zaniedbania obowiązku określonego w § 1 art. 41 k.p.a. najpierw musi dojść w ogóle do skutecznego i, co za tym idzie, do prawidłowego doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania w danej sprawie, gdyż obowiązek ten powstaje właśnie od daty zawiadomienia strony przez organ o wszczęciu postępowania. W niniejszym przypadku, wbrew stanowisku organów, tak jednak nie było, gdyż, jak podniesiono wyżej, w ogóle nie doszło do skutecznego i prawidłowego zawiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Powoływanie się zatem przez organ l instancji, a poprzez akceptację tego stanowiska, także przez organ odwoławczy, na zaniedbanie obowiązku powiadomienia organów o zmianie adresu S.N. jest w tych okolicznościach nie od zaakceptowania. Tym bardziej, że strona - H.N. -w sposób wyraźny podnosiła kwestie nieprawidłowego kierowania pisma do obojga małżonków jednocześnie, wskazując przy tym, że nie jest w stanie przekazać korespondencji S.N. z powodu jego przebywania za granicą (pismo z dnia [...] marca 2008 r., tom [...] akt administracyjnych). Nie podnosiła jednakże, że jest jego pełnomocnikiem, żaden zresztą z organów nie starał się wyjaśnić również tej kwestii, nie zwracając uwagi na katalog podmiotów obowiązku powiadomienia o zmianie adresu. Organy obu instancji zapomniały także o obowiązku wynikającym z art. 9 k.p.a. - pouczenia osób, wymienionych w art. 41 § 1 k.p.a. o skutkach nie dopełnienia obowiązku powiadomienia organu o zmianie adresu. Takiego pouczenia nawet nie zawarto w treści zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że S.N. nie brał czynnego udziału w toczącym się w niniejszej sprawie postępowaniu. Starosta B. nie umożliwił mu prawa do wypowiadania się, co do poszczególnych dowodów, zgłoszonych żądań. Nie miał więc on żadnego wpływu przy ustaleniu faktów prawotwórczych na wynik tej sprawy, nie mówiąc już o tym, że żaden z organów nawet nie poczuł się zobowiązany do zwrócenia się do H.N. o podanie jego adresu.

Naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu jest kwalifikowaną wadą procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania.

Powyższe było zasadniczym powodem uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty B. U podstaw tego legła również kwestia nie ustalenia przez organy następców prawnych zmarłej S.T. , co także wiąże się z zachowaniem zasady czynnego udziału w toczącym się postępowaniu.

Kwestia natomiast dotycząca decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma o tyle znaczenie dla niniejszej sprawy, że skoro, w myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118 z późn. zm., zwanej dalej Prawem budowlanym z 1994 r.),obowiązkiem organów przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego jest dokonanie sprawdzeń projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku jego braku, a także z wymaganiami ochrony środowiska, to stwierdzenie przez organ administracji architektoniczne - budowlanej niezgodności ustaleń lokalizacji inwestycji celu publicznego powodowałaby konieczność zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę do czasu zweryfikowania jej zgodności z prawem. Decyzja o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego gwarantuje zatem uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę o parametrach lokalizacyjnych określonych w tej decyzji. Tak więc przez ten pryzmat należy postrzegać znaczenie prawne decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego na poczet niniejszego postępowania w kontekście podniesionej przez skarżącą przesłanki nie brania udziału jej i jej męża bez własnej winy w postępowaniu nią zakończonym. Gdyby bowiem w odrębnym postępowaniu w sprawie wznowienia właściwy organ stwierdził zaistnienie tej przesłanki i doszłoby do jej uchylenia, to w zależności od orzeczenia co do istoty ( w myśl art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), mogłaby ona stanowić, bądź nie, jedynie swoistą promesę i nic więcej uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę tylko w takim zakresie, do jakiego odnosi się treść decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stwierdzając naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pakt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku.

O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, orzekł natomiast na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), jak w punkcie II sentencji wyroku.