Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 479/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 93 ust. 1 i 3, par. 94 ust. 1 pkt 1 i 4
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 140
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny  odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: par. 93 ust. 1 i 3,  par. 94 ust. 1 pkt 1 i 4
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 29 ust. 2 pkt 11, art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 października 2013 r. sprawy ze skargi I. F. i M. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia lokalu do stanu pierwotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 26 marca 2013 r., nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpoznaniu odwołania I. F. i M. F. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia 22 stycznia 2013 r., nr [...], nakazującej I. F. i M. F. przywrócenie do stanu poprzedniego lokalu nr [...] przy ul. D. [...] w [...], pod nadzorem osób posiadających stosowne uprawnienia budowlane w branży konstrukcyjnej i instalacyjnej – utrzymał tę decyzję w mocy.

Wskazana decyzja organu odwoławczego zapadła w następujących okolicznościach sprawy.

Pismem z dnia 9 lipca 2010 r. E. W. i K. W. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] o sprawdzenie zgodności z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wykonanej przebudowy lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. D. [...] w [...].

W dniu 20 września 2010 r. pracownicy PINB miasta [...] przeprowadzili kontrolę w lokalach mieszkalnych oznaczonych nr 7 i 9, przy ul. D. [...] w [...]. W trakcie kontroli ustalono, że w mieszkaniu nr [...] znajdującym się na IV (ostatnim) piętrze 5-cio kondygnacyjnego budynku przeprowadzone zostały roboty budowlane, w wyniku których z części pierwotnie istniejącej kuchni wydzielono pokój i łazienkę, zaś w miejscu dawnej łazienki wykonano kuchnię. Inwestorzy – I. F. i M. F. nie okazali zgłoszenia ani pozwolenia na wykonane roboty budowlane.

Organ pierwszej instancji decyzją z dnia 10 listopada 2010 r., nr [...], nakazał inwestorom doprowadzenie przedmiotowego lokalu mieszkalnego nr [...] do stanu poprzedniego, to jest do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym. Organ odwoławczy decyzją z dnia 17 lutego 2011 r., nr: [...], uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, wskazując na konieczność wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

W dniu 5 września 2011 r. do PINB miasta [...] wpłynął wniosek E. W. i K. W. o nakazanie inwestorom przedstawienia opinii biegłego z zakresu budownictwa, obejmującej inwentaryzację przewodów spalinowych i wentylacyjnych oraz robót wykonanych w ramach samowoli budowlanej.

Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 4 października 2011 r., nr [...], nakazał inwestorom wykonanie, w terminie do 31 stycznia 2012 r., ekspertyzy technicznej stanu technicznego robót związanych z przebudową omawianego lokalu mieszkalnego. Postanowienie to zostało uchylone w całości postanowieniem organu odwoławczego z dnia 24 listopada 2011 r., nr [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ drugiej instancji podkreślił, że organ pierwszej instancji nie wykazał istnienia uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu lub jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a co najmniej przedwczesne było nałożenie na inwestorów obowiązku, o jakim mowa w art. art. 81c ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

W dniu 19 marca 2012 r. pracownicy PINB miasta [...] przeprowadzali ponowne oględziny omawianego lokalu mieszkalnego z udziałem właścicieli lokalu i zarządcy budynku. Ponadto w dniu 21 marca 2012 r. E. W. i K. W. złożyli opinię rzeczoznawcy budowlanego L. W. z dnia 19 marca 2012 r. wskazującą na konieczność dokonania oceny stanu technicznego robót zrealizowanych we wskazanym lokalu mieszkalnym.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2012 r., nr [...], organ pierwszej instancji nakazał inwestorom przedstawienie, w terminie do 16 lipca 2012 r., dwóch egzemplarzy oceny technicznej wykonanych robót, związanych z przebudową przedmiotowego lokalu mieszkalnego w zakresie zgodności ze sztuką budowlaną oraz w zakresie sprawności przewodów kominowych wraz z podłączonymi urządzeniami technicznymi, w związku ze zmianą układu pomieszczeń użytkowych tego lokalu oraz rozbudową wewnętrznej instalacji gazowej, przebudową instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej. Z sentencji postanowienia wynikało, że ocena ta winna zostać sporządzona przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane oraz winna zawierać – w razie stwierdzenia nieprawidłowości – wskazanie robót budowlanych niezbędnych do usunięcia tych nieprawidłowości.

Inwestorzy w dniu 16 lipca 2012 r. przedłożyli dwa egzemplarze opinii technicznej z dnia 9 lipca 2012 r., nr [...], wykonanej przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane.

Decyzją z dnia 22 stycznia 2013 r., nr [...], PINB miasta [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Prawa budowlanego, nakazał inwestorom przywrócenie do stanu poprzedniego omawianego lokalu mieszkalnego, pod nadzorem osób posiadających stosowne uprawnienia budowlane w branży konstrukcyjnej i instalacyjnej. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu tej decyzji, że zmiana posadowienia ścian wewnętrznych nie ingerująca w konstrukcję budynku nie jest przebudową i nie wymagała pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Pozwolenia na budowę wymagała natomiast dokonana przez inwestorów przebudowa instalacji wewnętrznych.

W odwołaniu od tej decyzji I. F. i M. F. zarzucili organowi pierwszej instancji naruszenie art. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu decyzji wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a także naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez niewyjaśnienie powodów uzasadniających wydanie nakazu przywrócenia ich lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 26 marca 2013 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że w lokalu mieszkalnym odwołujących się został zmieniony układ ścian działowych. Z części pomieszczenia kuchni wydzielono łazienkę z wc i pokój. Pierwotne pomieszczenie łazienki zamieniono na kuchnię. Pomieszczenia kuchni i łazienki z wc posiadają wentylację grawitacyjną. W pomieszczeniu kuchni rozprowadzono instalację gazową, dokonano przeróbek instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej. Powstałe w nowym układzie pomieszczenie kuchenne, jak podkreślił organ, nie ma bezpośredniego oświetlenia światłem dziennym. Stanowi to naruszenie § 93 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym pomieszczenie mieszkalne i kuchenne powinno mieć bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym. Również powstały z części kuchni pokój o wymiarach 193 cm x 289 cm nie odpowiada warunkom określonym w § 94 ust. 1 powołanego rozporządzenia, stanowiącego, że w budynku wielorodzinnym szerokość w świetle ścian pomieszczeń powinna wynosić co najmniej dla pokoju sypialnego dla jednej osoby 2,2 m, zaś szerokość – w świetle ścian – pomieszczenia kuchennego w mieszkaniu wielopokojowym powinna wynosić 2,4 m. Powstałe w wyniku dokonanych robót budowlanych pomieszczenie kuchenne posiada wymiary 173 cm x 244 cm. Jego szerokość wynosząca 173 cm nie więc odpowiada minimalnej szerokości wynikającej z tego przepisu.

W ocenie organu drugiej instancji istniejący stan nie spełnia też wymogów wynikających z przepisów techniczno-budowlanych obowiązujących w dacie wykonywania przedmiotowych robót budowlanych, to jest w 1999 r. W świetle § 93 ust. 1 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pomieszczenie mieszkalne i kuchenne powinno mieć bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym. W myśl zaś § 94 ust. 1 wskazanego rozporządzenia, minimalna szerokość – w świetle ścian – wynosiła: dla pokoju sypialnego przewidzianego dla jednej osoby 2,2 m (pkt 1), dla kuchni w mieszkaniu wielopokojowym 2,3 m (pkt 4).

W tej sytuacji, jak podkreślił organ odwoławczy, zasadnie organ pierwszej instancji zobowiązał inwestorów do przywrócenia przedmiotowego lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego.

Skargę do Sądu na powyższą decyzję organu odwoławczego złożyli I. F. i M. F., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji tej skarżący zarzucili:

1. naruszenie przepisów postępowania, to jest:

- art. art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy zakresie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego;

- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez błędne wskazanie podstawy prawnej;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

- art. art. 3 ust. 7 i ust. 7a oraz 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez orzeczenie nakazu doprowadzenia przedmiotowego lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego pomimo tego, że wykonane prace nie stanowiły robót budowlanych;

- art. art. 29 ust. 2 pkt 11 i 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że przebudowa instalacji wewnętrznych wymagała pozwolenia na budowę;

- art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie;

- § § 93 i 94 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, że przepisy te miały zastosowanie w niniejszej sprawie oraz uznanie, iż pomieszczenia powstałe w wyniku prac przeprowadzonych przez skarżących naruszają te przepisy;

- § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zaskarżona decyzja, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Utrzymuje ona bowiem w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta [...] z dnia 22 stycznia 2013 r., nr [...], nie odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu tej decyzji stanowiska organu pierwszej instancji, iż wykonane przez skarżących roboty budowlane polegające na przebudowie instalacji wewnętrznych, a w szczególności instalacji gazowej, nie zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Stanowisko to jest prawnie wadliwe, albowiem, jak zasadnie zauważyli skarżący, w świetle art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą", pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na "przebudowie sieci elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych".

Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, prawidłowo zakończonej decyzją nakładającą na skarżących obowiązek przywrócenia do stanu poprzedniego lokalu nr [...] znajdującego się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. D. [...] w [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 ustawy, właściwy organ w drodze decyzji, nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Powyższy przepis, w myśl art. 51 ust. 7 ustawy, stosuje się odpowiednio, gdy roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Stosownie zaś do art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia.

W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że skarżący wykonali w przedmiotowym lokalu mieszkalnym roboty budowlane bez uprzedniego uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę ani bez uprzedniego zgłoszenia tych robót właściwemu organowi administracji architektoniczno- budowlanej. Okolicznością niekwestionowaną jest również, iż przed zrealizowaniem tych robót wskazany lokal mieszkalny składał się z dwóch pokoi, przedpokoju, kuchni z otworem okiennym i łazienki z ubikacją. W wyniku przeprowadzonych przez skarżących robót pomieszczenie kuchenne przekształcono w dodatkowy pokój oraz łazienkę z ubikacją. Natomiast w łazience, w której powinny znajdować się urządzenia sanitarne, tak jak we wszystkich pozostałych mieszkaniach w pionie budynku, urządzona została kuchnia. Obecnie lokal mieszkalny składa się z trzech pokoi, łazienki z ubikacją oraz przedpokoju z aneksem kuchennym, pozbawionym otworu okiennego.

Wykonanie powyższych robót budowlanych niewątpliwie zakwalifikować należy jako przebudowę omawianego lokalu mieszkalnego.

Przepis art. 3 pkt 7a ustawy przez przebudowę nakazuje rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, takich jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji.

Wskutek zrealizowanych przez skarżących robót budowlanych doszło do zmiany parametrów użytkowych i technicznych lokalu mieszkalnego, o których to parametrach mowa w art. 3 pkt 7a ustawy. Zmieniony został bowiem układ ścian działowych, które jako element obciążenia konstrukcji stropu pomiędzy kondygnacjami wpływają na bezpieczeństwo użytkowania części przedmiotowego lokalu mieszkalnego stanowiącego część budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. D. [...] w [...].

Ponadto inwestorzy, co nie było kwestionowane w toku postępowania, dokonali także przebudowy instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej oraz rozbudowy instalacji gazowej.

Przebudowa lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie zatem z ogólną reguła wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy rozpoczęcie przez skarżących wskazanych wyżej robót budowlanych wymagało uprzedniego uzyskania ostatecznej decyzji administracyjnej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie tych robót.

Nie ulega wątpliwości, że zrealizowana przez skarżących przebudowa lokalu mieszkalnego została wykonana samowolnie. Jakkolwiek niejednoznacznie w toku postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego przyjmowały czasokres wykonywania robót budowlanych (1999 r. lub 2002 r.), to zarówno przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140 ze zm.), obowiązujące do dnia 15 grudnia 2002 r., jak i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), obowiązujące od dnia 16 grudnia 2002 r., nie dopuszczały możliwości zaistnienia takiego stanu technicznego lokalu mieszkalnego, jaki powstał w wyniku zrealizowanych przez skarżących robót.

Powołane rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. dla pomieszczeń mieszkalnych i kuchennych wprowadzało wymóg bezpośredniego oświetlenia światłem dziennym, z zastrzeżeniem, że w mieszkaniu wielopokojowym kuchnia może stanowić część pokoju przeznaczonego na pobyt dzienny (§ 93 ust. 1 i 3). Rozporządzenie to wskazywało także, iż w budynku wielorodzinnym minimalna szerokość – w świetle ścian – pokoju sypialnego przewidzianego dla jednej osoby - 2,2 m, zaś kuchni w mieszkaniu wielopokojowym - 2,3 m (§ 94 ust. 1 pkt 1 i 4).

Podobne rozwiązania przyjęte zostały we wskazanym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., które wymaga, by pomieszczenia mieszkalne i kuchenne posiadały bezpośrednie oświetlenie światłem dziennym, z tym, że w mieszkaniu wielopokojowym kuchnia może stanowić część pokoju przeznaczonego na pobyt dzienny, pod warunkiem zastosowania w powyższym pomieszczeniu wentylacji grawitacyjnej lub mechanicznej z podłączeniem do niej okapu wywiewnego nad trzonem kuchennym, a także z zapewnieniem odprowadzenia powietrza z pomieszczenia dodatkowym otworem wywiewnym, usytuowanym nie więcej niż 0,15 m poniżej płaszczyzny sufitu (§ 93 ust. 1 i 3). Nadto zgodnie z przepisami tego rozporządzenia w budynku wielorodzinnym minimalna szerokość – w świetle ścian – pokoju sypialnego dla jednej osoby – 2,2 m, a kuchni w mieszkaniu wielopokojowym – 2,4 m (§ 94 ust. 1 pkt 1 i 4).

Przywołane wyżej przepisy dopuszczają zatem usytuowanie w mieszkaniu wielopokojowym (znajdującym się w domu mieszkalnym wielorodzinnym) aneksu kuchennego stanowiącego część pokoju przeznaczonego na pobyt dzienny (rozporządzenie z 2002 r. zastrzega ponadto dodatkowe wymagania w tym zakresie). W rozpoznawanej sprawie nie ulega jednak wątpliwości, że istniejący aktualnie w mieszkaniu skarżących aneks kuchenny (tzw. "ślepa kuchnia") połączony jest z przedpokojem nieposiadającym bezpośredniego oświetlenia dziennego i jest oddzielony ścianami i otworami drzwiowymi od pozostałych pomieszczeń mieszkalnych.

Ponadto, jak zasadnie przyjął organ drugiej instancji, powstała, w wyniku zrealizowanej przez skarżących przebudowy lokalu mieszkalnego, kuchnia o wymiarach 1,73 m x 2,44 m, nie spełnia wymogów co do minimalnej szerokości. Szerokość wnęki kuchennej wynosi 1,73 m, zamiast wymaganej szerokości 2,30 m (§ 94 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z 1994 r.) bądź 2,40 m (§ 94 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia z 2002 r.). Wymogów w powyższym zakresie nie spełnia również powstały z części pierwotnej kuchni pokój sypialny, którego szerokość wynosi 1,93 m, zamiast 2,20 m (§ 94 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 1994 r. oraz § 94 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r.).

Wbrew twierdzeniom skarżących zawartym w skardze nie można uznać, że za szerokość – w świetle ścian – pomieszczenia kuchennego lub mieszkalnego o kształcie (w rzucie poziomym) prostokąta, może być przyjęty dowolny z wymiarów tego pomieszczenia, lecz tylko ten z wymiarów, który jest zachowany dla wszystkich czterech jego boków. Powszechnie przyjmuje się bowiem, że szerokość prostokąta stanowi długość jego krótszego boku.

W takiej sytuacji prawidłowe było wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu odwoławczego co do braku możliwości zalegalizowania wykonanych przez skarżących robót budowlanych, z uwagi na ich sprzeczność z obiektywnym porządkiem prawnym.

Również pozostałe roboty budowlane zrealizowane przez skarżących objęte były reglamentacją budowlaną. Przebudowa instalacji wodno-kanalizacyjnej oraz instalacji elektrycznej wymagała uprzedniego zgłoszenia organowi właściwemu (art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 11 ustawy), zaś rozbudowa instalacji gazowej wymagała legitymowania się przez inwestorów ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy). Wobec braku możliwości zalegalizowania przebudowy lokalu mieszkalnego nieuzasadnionym było również legalizowanie przebudowy i rozbudowy instalacji wewnętrznych.

Zasadnie zatem zaskarżoną decyzją utrzymana została w mocy decyzja organu pierwszej instancji zobowiązująca skarżących do doprowadzenia przedmiotowego lokalu mieszkalnego do stanu poprzedniego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżących. Fakt, iż koszty ewentualnego wykonania nałożonego na skarżących obowiązku są niewspółmiernie wyższe od kosztów zalegalizowania przeprowadzonych robót budowlanych nie świadczy o prawnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Ocena wyrażona w wykonanej na zlecenie skarżących opinii technicznej nie ma wiążącego charakteru dla organów administracji orzekających w sprawie ani dla Sądu.

Nie można również przyjąć, że na zalegalizowanie przeprowadzonych przez skarżących robót budowlanych pozwalał § 2 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. Przepis ten stanowi bowiem, iż przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania:

1) budynków o powierzchni użytkowej nieprzekraczającej 1.000 m2,

2) budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m2, o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 ustawy

- wymagania techniczne, o których mowa w przepisach rozporządzenia, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w tym akcie normatywnym, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Skarżący ekspertyzy takiej nie przedstawili, albowiem przedłożona przez nich opinia techniczna z dnia 9 lipca 2012 r., nr 15/07/2012, nie została uzgodniona z organem właściwym, o którym mowa w powołanym przepisie. Ponadto wskazany w tym przepisie sposób postępowania dotyczyć może jedynie robót budowlanych wykonanych zgodnie z prawem, a nie samowolnie, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

Wbrew twierdzeniom skarżących nie można uznać, że zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniałoby jej stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.