Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 479/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie p.o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant asystent sędziego Paulina Hućko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2004 r. przy udziale - sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta Ł. na podstawie art.6 pkt.6b, art.37j ust.1 i 2, art.37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm./ w związku z art.11 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. nr 154 poz.1793/ oraz art.104 kpa odmówił T. W. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie z treścią przepisu art. 37j ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001r., zasiłek przedemerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury, jeżeli:

a) posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet i 35 lał dla mężczyzn lub

b) posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet i 30 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, iż T. W. zarejestrowała się w urzędzie pracy w dniu 3 grudnia 2001r. i przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 grudnia 2001r. gdyż udokumentowała okres pracy wynoszący 29 lat i 23 dni w tym 9 lat 5 miesięcy i 20 dni pracy w szczególnych warunkach. Do tego okresu nie zaliczono okresu urlopu bezpłatnego od dnia 20 stycznia 1981r. do dnia 31 maja 1981r. i od 14 grudnia 1981r. do 31 maja 1982r. wykazanego w świadectwie pracy z Ł. Zakładów Przemysłu Wełnianego A w Ł. W dniu 20 listopada 2002r. T. W. złożyła pismo z Ł. Zakładów Przemysły Wełnianego A w Ł. informujące, że wymieniony okres urlopu bezpłatnego znalazł się w świadectwie pracy w wyniku pomyłki. W związku z czym wydano nowe świadectwo pracy. Do stażu pracy doliczono T. W. okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 grudnia 2001r. do dnia 31 grudnia 2001r. Łączny okres uprawniający do zasiłku wyniósł zatem 29 lat 11 miesięcy i 14 dni. Mając to na uwadze organ administracji orzekł jak w sentencji decyzji.

Od wymienionej decyzji odwołanie wniosła T. W. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Jej staż pracy wynosi 30 lat 1 miesiąc i 11 dni.

Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art.6c ust.2 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu ( Dz.U. z 2001r. nr 6 , poz.56 z późn. zm. ) oraz art.11 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa , ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy , ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu , ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest , ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół ( Dz.U. nr 154 , poz. 1793 ) oraz art.4 ust.7 i art.5 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty ( Dz.U. z 2003r. nr 6 poz.65 ) oraz art.138 §1 pkt.1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji.

W uzasadnieniu stwierdzono, iż na podstawie ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. od dnia 1 stycznia 2002r. skreślony został przepis art.37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowiący podstawę do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Prawo do tego zasiłku na zasadach określonych w art.37j ust.1 zachowały osoby, które spełniły warunki do jego nabycia określone:

- w art.11 ust.2 ustawy z 17 grudnia 2001r. ,a więc warunki te spełniły do dnia 31 grudnia 2001r. lub

- w obowiązującym od dnia 6 lutego 2003r. art.3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty tj. na dzień 12 stycznia 2002r.

Wskazany art.3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. roku nie może być brany pod uwagę i stosowany w postępowaniu odwoławczym wszczętym przed dniem 6 lutego 2003r. Zgodnie bowiem z art.4 ust.7 wymienionej ustawy sprawy, w których przed dniem wejścia w życie tej ustawy, wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych .

Organ administracji I instancji wydal zaskarżoną decyzje w dniu [...], a więc w stanie prawnym, w którym obowiązywał art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. T. W. wniosła odwołanie w dniu 9 stycznia 2003r. czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. W związku z czym uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego winny zostać rozpatrzone według stanu prawnego na dzień 31 grudnia 2001r.

Zgodnie z treścią art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. zasiłek przedemerytalny może uzyskać osoba, która zarejestrowała się w urzędzie pracy przed dniem 1 stycznia 2002r. oraz spełniła warunki do nabycia tego zasiłku określone w art.37 ust.1 i ust.1a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.

Zgodnie z tym przepisem zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie, która łącznie spełniła następujące warunki:

1. do uzyskania statusu osoby bezrobotnej, określone w art.2 ust.1 pkt.2 ustawy, i

2. do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, określone w art.23 ustawy, i

3. posiada okres uprawniający do emerytury , wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, i

4. posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący co najmniej 25 lat dla kobiet , w tym co najmniej 15 lat wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub w szczególnym charakterze lub

5. posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący dla kobiet co najmniej 30 lat.

Wymienione przesłanki winny być spełnione łącznie przez osobę zainteresowaną, w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w dniu złożenia wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego.

Do okresu uprawniającego do zasiłku , od którego zależało nabycie prawa do zasiłku przedemerytalnego zaliczano okresy wymienione w art.23 ust.1 pkt.2 , ust.2 pkt 1,2,4, 5 , w art.24 ust.4 i ust.4a , a więc okresy zatrudnienia w czasie którego wnioskodawca osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy . Ponadto do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczano również okres aktualnie pobieranego zasiłku.

T. W. zarejestrowana od dnia 3 grudnia 2001r. jako bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł., posiadająca od dnia 11 grudnia 2001r., prawo do zasiłku dla bezrobotnych, w dniu złożenia wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego , tj. w dniu 5 listopada 2002r. legitymowała się stażem pracy wynoszącym 29 lat ,10 miesięcy i 23 dni, w tym także stażem wykonywania pracy w warunkach szczególnych wynoszącym 9 lat, 5 miesięcy i 20 dni wykonywania pracy w warunkach szczególnych . Po doliczeniu do stażu okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 11 grudnia 2001r. do dnia 31 grudnia 2001r. łączny staż pracy mogący stanowić podstawę przyznania zasiłku przedemerytalnego wyniósł 29 lat, 11 miesięcy 14 dni. Do stażu pracy nie zaliczono 2 miesięcy zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy w firmie B w miesiącach wrzesień 2001r. i październik 2001r. , gdyż wynagrodzenie brutto uzyskane w tych miesiącach wyniosło odpowiednio 621 i 681 zł brutto i było niższe od najniższego wynagrodzenia wynoszącego 760 zł brutto. T. W. nie spełniła zatem warunków do przyznania jej zasiłku przedemerytalnego. Mając to na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje organu administracji I instancji.

Na wymienioną decyzje skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła T. W. podnosząc, iż jest ona krzywdząca. Do wymaganego stażu pracy brakło jej 4 dni. Brakujący jej okres winien zostać zaliczony z tych okresów pracy, które nie zostały uwzględnione. W konkluzji wnosiła o ponowne rozpoznanie jej sprawy.

Strona przeciwna w odpowiedzi na skargę wnosiła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga T. W. nie jest zasadna.

Należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2004r., na podstawie art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1271/ weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/.

Zgodnie z treścią art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę-prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Skarga T. W. została wniesiona przed dniem 1 stycznia 2004r. i do tego dnia postępowanie nie zostało zakończone. Skarga ta winna więc zostać rozpoznana na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaś sądem właściwym do jej rozpatrzenia jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, utworzony z dniem 1 stycznia 2004r. dla obszaru województwa łódzkiego.

Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:

a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy

2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach

3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Postawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu/Dz.U. nr 6 z 2001r. poz.56 z późn. zm./. Zgodnie z treścią art.37j ust.1 wymienionej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001r., zasiłek przedemerytalny przysługuje osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli:

1./ posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet lub

2./ posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 25 lat dla kobiet w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznany w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.

W myśl art.23 ust.1 pkt. 2a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art.54

Podkreślić należy, iż do skarżącej nie mają zastosowania przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty/Dz.U. nr 6 z 2003r. poz.65/. Zgodnie z treścią art.3 ust.1 wymienionej ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994r., w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r., przysługuje bezrobotnym, którzy do dnia 12 stycznia 2002r. spełnili warunki do ich nabycia. W myśl zaś art.4 ust.7 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. sprawy, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. Ustawa z dnia 20 grudnia 2002r. weszła w życie w dniu 6 lutego 2003r. zaś T. W. złożyła odwołanie od decyzji organu administracji I instancji w dniu 9 stycznia 2003r. Oznacza to, iż postępowanie odwoławcze zostało wszczęte przed dniem 6 lutego 2003r. czyli przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. W związku z czym do sprawy skarżącej nie mają zastosowania przepisy ustawy z 20 grudnia 2002r. lecz jej sprawa winna zostać rozpatrzona według dotychczasowych przepisów. Dotychczasowymi przepisami są przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001r. W myśl bowiem art.11 ust.2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa , ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy , ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu , ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest , ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół ( Dz.U. nr 154 poz. 1793) osoby, które przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach.

Jak wynika z zebranego materiału dowodowego T. W. posiada 9 lat 5 miesięcy i 20 dni wykonywania pracy w szczególnych warunkach i są to okresy zatrudnienia w Ł.Z.P.W. A od 1 września 1973r. do 19 stycznia 1981r., od 1 czerwca 1981r. do 13 grudnia 1981r. i od 1 czerwca 1982r. do 18 grudnia 1983r. Skarżąca nie posiada więc wymaganych 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Nie zostały zatem spełnione przesłanki nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego określone w art.37j ust.1 pkt.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.

T. W. nie spełnia także warunku nabycia prawa do tego zasiłku określonego w art.37j ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. Na wymagane 30 lat posiada bowiem 29 lat 11 miesięcy i 14 dni okresu uprawniającego do zasiłku. Do okresu tego podlegają zaliczeniu następujące okresy zatrudnienia:

- od 1 września 1971r. do 31 lipca 1973r.

- od 1 września 1973r. do 2 grudnia 1985r.

- od 13 stycznia 1986r. do 31 lipca 1998r.

- od 1 sierpnia 1998r. do 31 sierpnia 2001r.

- od 1 listopada 2001r. do 30 listopada 2001r.

Łącznie T. W. posiada 29 lat 10 miesięcy i 23 dni okresu zatrudnienia. Do tego należy dodać okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od 11 grudnia 2001r. do 31 grudnia 2001r.. Łącznie zatem na dzień 31 grudnia 2001r. skarżąca ma 29 lat 11 miesięcy i 14 dni okresu uprawniającego do zasiłku. Nie posiada więc wymaganych 30-u lat takiego okresu.

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest zaliczenie skarżącej okresu zatrudnienia w Przedsiębiorstwie Usługowym B od 1 września 2001r. do 31 października 2001r. Zgodnie z treścią art.23 ust.1 pkt.2a w związku z art.24 ust.2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. okresem uprawniającym do zasiłku jest okres w którym dana osoba była zatrudniona i osiągała wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składek na Fundusz Pracy. Z przepisu tego wynikają dwie przesłanki zaliczenia okresu zatrudnienia a mianowicie: osiąganie wynagrodzenia w kwocie najniższego wynagrodzenia oraz istnienie obowiązku opłacania od tego wynagrodzenia składek na Fundusz Pracy.

T. W. w miesiącu wrześniu i październiku 2001r. osiągnęła wynagrodzenie w kwotach odpowiednio 621 zł i 681 zł zaś najniższe wynagrodzenie w tym okresie wynosiło 760 zł brutto. Skarżąca nie osiągnęła zatem najniższego wynagrodzenia i okresu zatrudnienia od 1 września do 31 października 2001r. nie można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącej przedstawionego w piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2003r. dotyczącego interpretacji art.23 ust.1 pkt.2a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. W ocenie T. W. najniższe wynagrodzenie, o którym mowa w tym przepisie dotyczy zatrudnienia na pełen etat. Skoro była ona zatrudniona na ½ etatu, to w przeliczeniu na cały etat, jej zarobki znacznie przekraczały najniższe wynagrodzenie. Taki tok rozumowania nie znajduje uzasadnienia w treści przepisu art.23 ust.1 pkt.2a. W przepisie tym jest mowa "o osiągnięciu co najmniej najniższego wynagrodzenia" i nie wynika z niego, że chodzi tutaj o wynagrodzenie w przeliczeniu na cały etat. W sytuacji gdyby ustawodawcy chodziło o przeliczenie osiągniętego wynagrodzenia na cały etat to zapis taki znalazłby się w treści przepisu. Skoro jednak w art.23 ust.1 pkt.2a takiego zapisu nie ma, a jest jedynie mowa o osiągnięciu co najmniej najniższego wynagrodzenia, to oznacza, iż intencją ustawodawcy było zaliczenie tylko takiego okresu zatrudnienia w którym pracownik faktycznie osiągnął najniższe wynagrodzenie. Decydujące znaczenie ma zatem osiągnięte wynagrodzenie. W sytuacji kiedy pracownik nie osiągnął najniższego wynagrodzenia w danym miesiącu to okresu jego pracy nie zalicza się do okresu uprawniającego do zasiłku bez względu na to w jakim wymiarze czasu pracy był on zatrudniony.

Jeżeli chodzi o rozważania skarżącej zawarte w piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2003r. dotyczące przepisu art.53 ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. to nie mają one istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca podnosi, iż w przepisie tym znajduje się sformułowanie " w przeliczeniu na okres jednego miesiąca" co oznacza, iż należy przeliczyć wynagrodzenie osiągnięte w danym miesiącu na pełen etat. Należy zaznaczyć, iż przepis art.53 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. dotyczy sposobu wyliczenia składki na Fundusz Pracy. W przepisie tym faktycznie znajduje się sformułowanie cytowane przez skarżącą. Wykładnia językowa tego sformułowania wskazuje, iż chodzi tutaj o sytuację gdy pracownik nie przepracował pełnego miesiąca lecz tylko jego część. W takim przypadku podstawę wymiaru składki winno się wyliczyć od najniższego wynagrodzenia w przeliczeniu na okres miesiąca. Ze sformułowania tego nie wynika natomiast, iż najniższe wynagrodzenie osiągnięte w danym miesiącu należy przeliczyć na pełen wymiar czasu pracy. Brak jest podstaw do przyjęcia takiego wniosku w oparciu o analizę przepisu art.53 ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.

Reasumując sąd uznał, iż organy administracji obu instancji słusznie odmówiły zaliczenia skarżącej okresu zatrudnienia w P.U. B od 1 września do 31 października 2001r. Mimo, że pracodawca odprowadził za ten okres składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy to skarżąca w tym czasie nie osiągnęła najniższego wynagrodzenia w rozumieniu art.23 ust.1 pkt.2a ustawy z dnia 14 grudnia 1994r.

Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Sąd oddalił skargę T. W.