Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2119/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. z siedzibą we [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych typu [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W. z siedzibą we [...] (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...]w przedmiocie cofnięcia pozwolenia radiowego na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych typu [...], w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że zachodzi po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bowiem związana jest umowami cywilnoprawnymi na usługi telekomunikacyjne, które w przypadku cofnięcia pozwolenia nie będą mogły być realizowane. Spowodować to może skierowanie przez usługobiorców przeciwko spółce roszczeń odszkodowawczych. Nie będzie ona mogła również prowadzić działalności gospodarczej w obrębie wyznaczonym decyzją. Ponadto kontrahenci skarżącej zostaną nagle odłączeni od usług telekomunikacyjnych, w tym internetu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony, jak i wyliczenie spodziewanych negatywnych skutków. Nie można uznać za wystarczające jedynie złożenie wniosku, ani również przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (za: orzeczenie NSA z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II OZ 1124/10, orzeczenie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OZ 671/10 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jednocześnie należy zauważyć, że wobec braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności rolą Sądu nie jest działanie za stronę i poszukiwanie dowodów na poparcie twierdzeń skarżącej. Na niej bowiem spoczywa obowiązek wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. wykazania, że zaskarżona czynność w razie wykonania mogłaby narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, tak aby przekonać Sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (za: orzeczenie NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego

(za: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (za: postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 182/10, niepubl.).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wskazała, w sposób lakoniczny, na konieczność udzielenia ochrony tymczasowej z uwagi na możliwość wysunięcia przez usługobiorców roszczeń odszkodowawczych za niedostarczenie przez skarżącą usług telekomunikacyjnych, a także brak możliwości korzystania z nich przez kontrahentów skarżącej. Jednakże skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów uprawdopodobniających możliwość wyrządzenia wskazanej przez nią znacznej szkody, jak choćby świadczących o ilości zawartych przez spółkę umów, ewentualnej wysokości straty wynikającej z potencjalnych roszczeń odszkodowawczych i ich wpływu na kondycję finansową spółki. Skarżąca nie przedstawiła choćby jako dowodu kopii zawartych przez nią umów, z zapisów których wynikałaby konieczność zapłaty kary umownej, a zatem argument ten nie może zaleźć w ocenie Sądu uznania.

Odnosząc się do ewentualnego wyrządzenia szkody kontrahentom skarżącej, Sąd zauważa, że argument ten nie ma znaczenia przy rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku albowiem ochrona tymczasowa służy zabezpieczeniu przede wszystkim interesów strony i innych uczestników postępowania jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z wykonaniem zaskarżonej decyzji, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi.

Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, Sąd uznał, że nie uzasadniają one w należytym stopniu zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Również materiały zgromadzone w przedstawionych sądowi aktach administracyjnych nie wskazują na istnienie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy, Sąd stanął na stanowisku, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak wskazano wcześniej, kwestia prawidłowości nałożonego nakazu rejestracji odbiorników telewizyjnych i ustalenia opłaty za ich użytkowanie będzie badana na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.