Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 338/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska - Jóźków, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi G.S. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazania zwrotu wypłaconych środków; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Gminę S. jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2011 r. o numerze [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2011 r. nr [...], nakazująca ww. Gminie zwrot wypłaconych środków.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] lipca 2010 r. Gmina S. złożyła do Prezesa Zarządu Funduszu, za pośrednictwem Oddziału [...] PFRON z siedzibą w T., wniosek o przekazanie kwoty rekompensującej utracone dochody z tytułu zwolnień określonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych na łączną kwotę [...] zł, wskazującą przewidywane roczne skutki zwolnień, wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 30 czerwca 2010 roku.

W dniu [...] października 2010 r. Fundusz przekazał na rachunek bankowy Urzędu Gminy S. kwotę [...] zł, stanowiącą 87,80 % kwoty wynikającej z § 4 pkt 1 rozporządzenia (tj. kwoty [...] zł) i następnie w dniu [...] stycznia 2011 r. kwotę [...] zł, stanowiącą uzupełnienie kwoty wynikającej z § 4 pkt 1 rozporządzenia.

W dniu [...] kwietnia 2011 r. Gmina S. złożyła wniosek o przekazanie kwoty rekompensującej utracone dochody z tytułu zwolnień określonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, według stanu na 31 grudnia 2010 roku.

Pismem z dnia [...] maja 2011 r., Fundusz poinformował Gminę S., iż w związku z niedotrzymaniem ustawowego terminu złożenia do dnia 25 marca 2011 r. wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z art. 47 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, środki otrzymane przez gminę na podstawie wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 2a pkt 1 ustawy o rehabilitacji, należy zwrócić na rachunek Funduszu wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie 3 miesięcy od dnia upływu terminu do złożenia wniosku, tj. do dnia 25 czerwca 2011 roku.

Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Gmina, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 kwietnia 2009 r. syg. akt U.2/2008, a także wskazując na zasadę nieretroakcji prawa, poinformowała o braku możliwości zwrotu otrzymanej kwoty wraz z odsetkami.

Następnie w piśmie z dnia [...] czerwca 2011 r. organ podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z [...] maja 2011 r.

W dniu [...] lipca 2011 r. Fundusz wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu przekazanych Gminie środków.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. nr [...] Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nakazał Gminie zwrot przekazanych środków w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 45 ust. 3a i art. 47 ust. 2b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 z późn. zm.).

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż na podstawie wniosku Gminy o przekazanie kwoty rekompensującej utracone dochody z tytułu zwolnień określonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnoprawnych, złożonego zgodnie z art. 47 ust. 2a pkt 1 ustawy o rehabilitacji oraz § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad obliczania i trybu przekazywania gminom dotacji celowej ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz.U. z 2003 r., nr 166, poz. 1616 z późn. zm.), Fundusz przekazał w dniu [...] października 2010 r. na rachunek bankowy Urzędu Gminy kwotę [...] zł, a w dniu [...] stycznia 2011 r. kwotę [...] zł, stanowiącą uzupełnienie kwoty wynikającej z § 4 pkt 1 rozporządzenia. Następnie zauważono, że Gmina, nie dotrzymując ustawowego terminu złożenia do dnia 25 marca 2011 r. wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, dopiero w dniu [...] kwietnia 2011 r. zwróciła się z wnioskiem o przekazanie kwoty rekompensującej utracone dochody z tytułu zwolnień określonych w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wykazując łączną kwotę faktycznych rocznych skutków zwolnień, wynikających z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 31 grudnia 2010 r. w wysokości [...] zł.

Fundusz wyjaśnił, że w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, (obowiązującym od 1 stycznia 2011 r.) ustawodawca określił, że wniosek za rok poprzedni według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, za który sporządzany jest wniosek należy złożyć w terminie do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym. Oznacza to, iż wniosek za rok 2010 sporządzony według stanu na dzień 31 grudnia 2010 roku winien zostać złożony w nieprzekraczalnym terminie do dnia 25 marca 2011 r. Podkreślono, iż ww. termin ma charakter materialnoprawny i nie podlega przywróceniu. Ustosunkowując się do podniesionego przez Gminę argumentu o niestosowaniu przepisu art. 47 ust. 2b ustawy o rehabilitacji do wniosków o rekompensaty za rok 2010, organ zauważył, że przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz, niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 226, poz. 1475) z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2011 r., bez okresu przejściowego. Stosuje się go zatem do stanów faktycznych istniejących w tej dacie zgodnie z zasadą działania nowego prawa wprost.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Zdaniem strony przepis art. 47 ust. 2b ustawy o rehabilitacji przewiduje obowiązek zwrotu dotacji tylko w razie niezłożenia wniosku, a nie w razie jego nieterminowego złożenia. Gmina podniosła, że nieterminowe złożenie wniosku nie powinno skutkować uznaniem, iż w ogóle nie został on złożony, a w konsekwencji nie może powodować obowiązku zwrotu środków. Ponadto w ocenie zainteresowanej w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do domagania się zwrotu dotacji skoro wniosek złożono w dniu [...] kwietnia 2011 r. a Fundusz wezwał Gminę do zwrotu dotacji w dniu [...] maja 2011 r., a więc po złożeniu wniosku.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. o numerze [...] Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nakazującą Gminie zwrot wypłaconych środków.

Minister wyjaśnił, iż zgodnie z art. 47 ust. 2a ustawy o rehabilitacji gminy składają do Funduszu wnioski o wypłatę kwoty rekompensującej dochody utracone z tytułu zwolnień w terminach:

1) do dnia 31 lipca roku podatkowego - wykazując przewidywane roczne skutki zwolnień, wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 30 czerwca roku podatkowego, za który sporządzany jest wniosek;

2) do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym - wykazując faktyczne roczne skutki zwolnień, wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, za który sporządzany jest wniosek.

Jednocześnie zauważono, że w myśl art. 47 ust. 2b w przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, gmina zwraca do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych otrzymane środki wykazane we wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 1, wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie 3 miesięcy od dnia upływu terminu do dnia złożenia wniosku, o którym mowa w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy.

Organ zauważył, że w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r. sygn. akt U 2/08 Trybunał Konstytucyjny wyraźnie stwierdził, iż złożenie wniosku o wypłatę kwoty rekompensującej dochody utracone z tytułu zwolnień do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym ("wniosku rozliczeniowego") ma charakter materiaInoprawny. Dochowanie tego terminu - czyli złożenie przed jego upływem wniosku "rozliczeniowego" jest warunkiem uzyskania rekompensaty przez gminy.

Mając na uwadze powyższe Minister wskazał, że skoro w niniejszej sprawie Gmina złożyła wniosek o wypłatę kwoty rekompensującej w dniu [...] kwietnia 2011 r., a więc po terminie określonym w art. 47 ust. 2a pkt 2 ustawy o rehabilitacji, zasadnym było wezwanie jej do zwrotu rekompensaty, a następnie wydanie decyzji nakazującej zwrot środków.

Gmina S. nie zgodziła się z treścią powyższej decyzji i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zwróciła się o uchylenie ww. rozstrzygnięcia.

Skarżaca przyznała, że w istocie wniosek o wypłatę kwoty rekompensującej dochody gminy, wykazujący faktyczne roczne skutki zwolnień, który zgodnie z zapisem ustawy należało złożyć do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym, za który sporządzany jest wniosek, złożyła dopiero w dniu [...] kwietnia 2011 r. Zaznaczyła jednakże, iż przyczyną opóźnienia były zdarzenia losowe, tj. spowodowana chorobą nieobecność pracownika prowadzącego sprawy podatkowe oraz nieobecność osoby sprawującej bezpośredni nadzór nad tym pracownikiem.

Podkreśliła jednakże, iż pierwszy z wniosków, tj. ten który należało złożyć do dnia 31 lipca i w którym należało wskazać przewidywane roczne skutki zwolnień wg stanu na dzień 30 czerwca 2010 r., złożyła w dniu 6 lipca 2010 r. a więc w terminie.

Następnie zaznaczyła, że decyzja o zwrocie środków przekazanych Gminie z powodu przekroczenia terminu do złożenia wniosku jest dla niej krzywdząca i niesprawiedliwa, bowiem Gmina została potraktowana tak jak gdyby wniosku nie złożyła w ogóle, a jej zdaniem art. 47 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, dotyczy sytuacji gdy wniosku nie złożono w ogóle, nie zaś gdy, jak w niniejszej sprawie, wniosek został złożony z uchybieniem terminu.

Następnie skarżąca zauważyła, że ustęp 2b wprowadzony do art. 47 ustawy o rehabilitacji, ma analogiczne brzmienie jak uchylony wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 kwietnia 2009 r., sygn. akt U 2/08 przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad obliczania i trybu przekazywania gminom dotacji celowej ze środków PFRON. Niekonstytucyjność § 5 ust. 1 rozporządzenia (dotyczącego terminu składania wniosków) została stwierdzona, ponieważ dotyczył on kwestii nie przekazanych przez ustawę do uregulowania w akcie wykonawczym. Ponadto zdaniem skarżącej skoro ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., to znowelizowane przepisy należy stosować do stanów faktycznych, które miały miejsce po ich wejściu w życie.

Podsumowując Gmina zwróciła również uwagę na nieprawidłowe ustalenie daty rozpoczęcia naliczania odsetek od podlegającej zwrotowi kwoty.

W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ wyjaśnił, iż błąd w dacie, od której należy naliczać odsetki, stanowi jedynie oczywistą omyłkę pisarską – sprostowaną postanowieniem Ministra Pracy i polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] – która nie miał wpływu na prawidłowość zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., 270), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie organu odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu jest prawidłowość nakazania przez orzekające w sprawie organy zwrotu środków Funduszu przekaznych Gminie S. za 2010 r. na podstawie art. 47 ust. 2 oraz 2a pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. nr 127, poz. 721 z późn. zm.), dalej – ustawy o rehabilitacji.

Zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, środki Funduszu przeznacza się również na zrekompensowanie gminom dochodów utraconych na skutek zastosowania ustawowych zwolnień, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 1, w wysokości utraconych dochodów.

2a. Gminy składają do Funduszu wnioski o wypłatę kwoty rekompensującej dochody utracone z tytułu zwolnień w terminach:

1) do dnia 31 lipca roku podatkowego - wykazując przewidywane roczne skutki zwolnień, wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 30 czerwca roku podatkowego, za który sporządzany jest wniosek;

2) do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym - wykazując faktyczne roczne skutki zwolnień, wynikające z decyzji, dokonanych czynności cywilnoprawnych w formie aktów notarialnych oraz deklaracji i informacji podatkowych na dany rok podatkowy, według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, za który sporządzany jest wniosek.

2b. W przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, gmina zwraca do Funduszu otrzymane środki wykazane we wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 1, wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie 3 miesięcy od dnia upływu terminu do dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 2.

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że wniosek, który winien być złożony przez Gminę do dnia 31 lipca złożony został w terminie, natomiast wniosek wykazujący faktyczne roczne skutki zwolnień, który należało złożyć do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym, za który sporządzany jest wniosek, złożony został [...] kwietnia 2011 r., a wiec już po upływie przwidzianego w ustawie terminu.

W związku z powyższym, z uwagi na fakt, że strona skarżąca nie dotrzymała materialnoprawnego terminu do złożenia wniosku o wypłatę rekompensaty z tytułu utraconych dochodów, według stanu na dzień 31 grudnia roku podatkowego, a przez to nie dopełniła wymogów formalnoprawnych, zobowiązana była do zwrotu otrzymanych środków. W tym miejscu wyjaśnić należy, że skoro wskazany w ustawie termin złożenia wniosku "rozliczeniowego" jest terminem materialnoprawnym to bez znaczenia są wskazywane przez skarżącą okoliczności będące w jej ocenie powodem uchybienia terminu, tj. nieobecność pracownika prowadzącego sprawy podatkowe oraz nieobecność osoby sprawującej bezpośredni nadzór nad tym pracownikiem, bo termin taki nie podlega przywróceniu.

Wskazać bowiem należy, że terminy prawa materialnego określają i stabilizują sytuację prawną podmiotów, których pozycja zostaje określona przede wszystkim wprost na podstawie przepisów prawa i związanych z tym zdarzeń, dla których czas odgrywa zasadniczą rolę. Jest to zauważalne szczególnie na tle sytuacji związanych z budżetem i przepływem kapitału. Dlatego też, by uniknąć niedopuszczalnej niepewności w tym zakresie i ograniczyć do minimum ewentualne zdarzenia losowe, prawodawca podporządkowuje daną dziedzinę stosunków prawnych koniecznej zasadzie chronologii. Tak więc wprowadza do obrotu prawnego terminy często nawiązujące do określonych dat, a niekiedy nawet godzin. Z takimi terminami prawodawca wiąże określone etapy spraw, które podlegają danej regulacji i które z natury rzeczy nie mogą być powtarzane i to w dodatku w nieprzewidzianym czasie oraz wobec nieokreślonej np. grupy osób. O tym jaki charakter ma określony termin decyduje głównie skutek, który powstaje po jego upływie. Jeżeli skutek ten polega na wygaśnięciu prawa lub braku możliwości jego realizacji jest to termin materialny. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ administracji publicznej musi znać zakres obowiązków związanych z określoną działalnością innych podmiotów. Z tym związane są konkretne (istotne) zadania publiczne. Właściwy organ państwa nie może być niejako zaskakiwany na przykład nieplanowanymi dopłatami związanymi z przywróceniem terminu (...). Taka sytuacja paraliżowałaby wręcz państwo w zakresie wykonywania jego funkcji organizatorskich. Dlatego właśnie prawodawca stosuje w takich przypadkach odpowiednie środki prawne, do których należą m.in. terminy konkretnie określone - np. "do 20 dnia miesiąca", "do końca roku" itp. Terminy takie mają zatem cechy terminów materialnoprawnych (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006r., sygn. akt II GSK 395/05).

Sąd nie mógł zgodzić się również z argumentacją skarżącej, iż art. 47 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, dotyczy sytuacji gdy wniosku nie złożono w ogóle, nie zaś gdy jak w niniejszej sprawie wniosek został złożony z uchybieniem terminu. W ocenie Sądu treść art. 47 ust. 2 a nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Z treści ww. przepisu bezsprzecznie wynika bowiem, że warunkiem uzyskania rekompensaty utraconych dochodów jest złożenie stosownego wniosku. Powyższe potwierdza sformułowanie zawarte w art. 47 ust. 2 a. Przepis ten mówi, że Gminy składają do Funduszu wnioski o wypłatę kwoty rekompensującej utracone dochody. Wnoski te, jak wynika z treści art. 47 ust. 2 a pkt 1 i 2 są dwojakiego rodzaju i składane są w dwóch etapach, tj.do dnia 31 lipca roku podatkowego należy złożyć wniosek wykazując przewidywane roczne skutki zwolnień (wniosek “szacunkowy"), zaś do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym, za który sporządzany jest wniosek zożyć należy wniosek “rozliczeniowy", wykazując faktyczne roczne skutki zwolnień.

Jednocześnie w myśl przepisu art. 47 ust. 2b w przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 2, gmina zwraca do Funduszu otrzymane środki wykazane we wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 1, wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w terminie 3 miesięcy od dnia upływu terminu do dnia złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 2a pkt 2.

W związku z powyższym, warunkiem uzyskania kwoty rekompensującej utracone dochody jest spełnienie określonego w art. 47 ust. 2 a pkt 1 i 2 warunku, tj. złożenie w określonym w ustawie terminie zarówno wniosku “szacunkowego" jak i “rozliczeniowego". Sąd nie mógł zatem – wobec treści obowiązujących przepisów – zgodzić się z argumentacją skarżacej, że w niniejszej sprawie z uwagi na złożenie wniosku “szacunkowego" nie było podstaw do zastosowania art. 47 ust. 2b i wydania decyzji nakazującej zwrot przekazanych jej przez Fundusz środków. Raz jeszcze podkreślić bowiem należy, że treść art. 47 ust. 2 b wyklucza uzyskanie rekompensaty utraconych doochodów w przypadku niezłożenia wniosku “rozliczeniowego". W sprawie niniejszej wniosek taki został co prawda złożony jednakże z uchybieniem wskazanego w ustawie terminu, tj. dopiero w dniu [...] kwietnia 2011 r., podczas gdy obowiązkiem gminy było złożenie go do dnia 25 marca roku następującego po roku podatkowym, za który sporządzany jest wniosek. Jak już wyżej podkreślono, określony w ustawie termin na złożenie wniosku jest terminem materialnoprawnym i jako taki – bez względu na przyczyny uchybienia – nie podlega przywróceniu.

Wyjaśnić również należy, iż nie ma racji skarżąca podnosząc, że skoro ustawa nowelizująca ustawę o rehabilitacji, wprowadzająca do art. 47 - ustęp 2b, weszła w życie z dniem 1 stycznia 2011 r., to znowelizowane przepisy należy stosować do stanów faktycznych, które miały miejsce po ich wejściu w życie. W ocenie Sądu należy zgodzić się z prezentowanym w tej kwestii stanowiskiem organu, że przepis art. 47 ust. 2b ustawy o rehabilitacji, wprowadzony przez art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz, niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 226, poz. 1475) z mocą obowiązującą od dnia 1 stycznia 2011 r. – wobec braku określenia okresu przejściowego – stosuje się do stanów faktycznych istniejących w tej dacie zgodnie z zasadą działania nowego prawa wprost.

Na zakończenie Sąd zauważa, że Minister Pracy i Polityki Społecznej – jak słusznie wskazała skarżąca – w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji błędnie określił datę otrzymania środków przez Gminę, od której to daty należy naliczać odsetki. Jednakże w postanowieniu z [...] lutego 2012 r., nr [...] ww. organ wyjaśnił, iż błędne wskazanie daty miało charakter oczywistej omyłki pisarskiej i jednocześnie omyłkę tą sprostował. Zatem oczywista omyłka pisarska, którą następnie sprostowano nie może być przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji.

W przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się zatem aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.