Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2051/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz R. K. kwotę 370 (trzysta siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO), po rozpatrzeniu odwołania R. K. (dalej skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 1317,50 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] (z akt sprawy wynika, że była to ul. [...]) w rej. ul. [...] w dniach [...] stycznia – [...] lutego 2018 r. bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o łącznej powierzchni 1,7 m2. Wydając powyższą decyzję organ działał w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W sprawie reklamy o treści "[...]" umieszczonej w pasie drogowym ul. [...] w rej. ul. [...] prowadzone było przez organy administracji postępowanie dotyczące zajęcia ww. pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi; w dniu [...] maja 2018 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] wymierzył skarżącemu karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w dniach [...] grudnia 2017 r. do [...] stycznia 2018 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o powierzchni 1,7 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.

W dniu [...] stycznia 2018 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. ul. [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w pasie drogowym reklamy o treści "[...]" bez wymaganego przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm., dalej u.d.p.) zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli sporządzono dokumentację fotograficzną oraz protokół kontroli nr [...] (w protokole kontroli wskazano rok 2017 r.). W dniu [...] września 2017 r. został wykonany pomiar geodezyjny, w którym udokumentowano powierzchnię reklamy na terenie pasa drogowego. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach [...] stycznia oraz [...] lutego 2018 r. potwierdziły funkcjonowanie reklamy.

Po ustaleniu adresu strony, organ zawiadomił o wszczęciu postępowania oraz możliwości zapoznania się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie i wypowiedzenia co do niej. Strona skorzystała z tego uprawnienia; ze zgromadzoną w sprawie dokumentacją zapoznał się pełnomocnik skarżącego.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Prezydent [...] w pkt 1 wymierzył skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarcza pod nazwą "[...]" ul. [...] karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w dniach 13 stycznia do 6 lutego 2018 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o powierzchni 1,7 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi, w pkt 2 ustalił karę pieniężną w wysokości 1317,50 zł obliczonej jako iloczyn: powierzchni reklamy, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia pasa drogowego, zaś w pkt 3 określił numer konta bankowego i termin na wpłacenie ww. kary. Decyzja została wydana na podstawie art. 104 i 107 k.p.a., art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w zw. z art. 40d ust. 2 u.d.p., uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie uchwały Rady [...] z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2004 r. [...]).

Organ I instancji wskazał, że powierzchnia reklamy wynosiła 3,79 m2, zaś 1,7m2 znajdowało się w pasie drogowym, wobec czego stawka kary, zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. stanowi dziesięciokrotność opłaty ustalonej na podstawie uchwały Rady [...] z [...] maja 2004 r. poz. 18b załącznika Nr 3 dla drogi powiatowej – reklamy o powierzchni przekraczającej 3m2 do 9 m2 włącznie 3,10 zł x 10 = 31 zł. Liczba dni zajęcia pasa drogowego została ustalona na 25 – od 13 stycznia do 6 lutego 2018 r. Wobec powyższego kara wyniosła 1317,50 zł, jako iloczyn 1,7 m2 x 31 zł x 25 dni.

Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, zarzucając w nim naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez brak ustalenia kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego, w sytuacji gdy reklama bez wiedzy i zgody odwołującego została przesunięta częściowo w pas drogowy przez osoby wykonujące roboty budowlane i błędne wskazanie skarżącego jako podmiotu zobowiązanego do uiszczenia kary za zajęcie pasa drogowego. Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków A. A. oraz E. R. na okoliczność, że to osoby wykonujące roboty budowlane w pasie drogowym bez wiedzy i zgody odwołującego się, przesunęły przedmiotowa reklamę częściowo na pas drogowy, oraz że odwołujący nie zajął pasa drogowego przedmiotowa reklamą. Skarżący wniósł również o zwrócenie się do ZDM w [...] o udzielenie informacji, czy w okresie od 1 czerwca 2016 r. do 1 sierpnia 2018 r. były wykonywane roboty budowlane na odcinku przedmiotowego pasa drogowego, kto wykonywał te roboty budowalne, w celu wykazania, że to osoby wykonujące roboty budowlane w pasie drogowym bez wiedzy i zgody odwołującego przesunęły przedmiotową reklamę częściowo na pas drogowy. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wspomnianą na wstępie decyzją z [...] sierpnia 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie SKO powołało treść art. 40 u.d.p. W myśl ust. 1 tego artykułu zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie to dotyczy 1) prowadzenia robót w pasie drogowym, 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wyżej wymienione w pkt 1-3 (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego 1) bez zezwolenia zarządcy drogi, 2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi, 3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi – zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust.4-6.

Jak podał organ, stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem zobowiązanym do uzyskania stosowanego zezwolenia jest właściciel reklamy jako podmiot stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Organ powołał się na wyrok z 15 marca 2011 r. WSA w Rzeszowie II SA/Rz 1066/10, w którym Sąd wskazywał, że właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, prowadzonym w oparciu o art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. W przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia organ nie może badać przyczyn tego zajęcia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu czy też miarkować wysokości wymierzanej kary.

Zdaniem organu z dokumentacji fotograficznej, protokołu kontroli pasa drogowego z [...] stycznia 2017 r. (w protokole podano 2017 r., organ I instancji wskazywał 2018 r.), mapy ewidencji dróg i obiektów mostowych, pomiaru sytuacyjnego reklamy z października 2017 r. wynika, że w pasie drogowym (drogi powiatowej) ul. [...] (w aktach sprawy ul. [...]) w rej. ul. [...] w dniach 13 stycznia do 6 lutego 2018 r. bez zezwolenia zarządcy drogi była umieszczona reklama o treści "[...]" o łącznej powierzchni 1,7 m2. Skarżący nie kwestionował, że jest właścicielem reklamy, reklama była ustawiona w pasie drogowym w jego granicach. W ocenie organu skarżący nie może zwolnić się od odpowiedzialności twierdząc ogólnikowo, że to osoby trzecie bez jego wiedzy podczas prowadzenia robót budowlanych w pasie drogowym dokonały przesunięcia reklamy w tenże pas drogowy. Twierdzenia skarżącego są mało wiarygodne. Dla ustalenia kary istotne jest stwierdzenie, że doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia; w protokole, a przede wszystkim pomiarze sytuacyjnym reklamy, zostały wykazane powierzchnie reklamy i zajętego pasa drogowego, a organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, gdyż prawidłowo ustalił i wyliczył karę pieniężną opierając się o uchwałę nr [...] Rady [...] z [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] skarżący zarzucił:

1) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jej treść, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym w szczególności brak ustalenia, kto dokonał faktycznego zajęcia pasa drogowego, poprzestając jedynie na ustaleniu, iż przedmiotowa reklama należy do skarżącego, w sytuacji gdy reklama ta - bez wiedzy i zgody skarżącego - została przesunięta częściowo w pas drogowy przez osoby wykonujące roboty budowlane w pasie drogowym, w związku z potrzebą wykonania prac budowlanych przy wykorzystaniu miejsca, w którym znajdowała się pierwotnie przedmiotowa reklama, co skutkowało niezbadaniem w sposób wyczerpujący prowadzonej sprawy i poczynieniem błędnych ustaleń faktycznych;

2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez błędne wskazanie podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego, albowiem skarżący, mimo że jest właścicielem przedmiotowej reklamy, nie dokonał zajęcia pasa drogowego, a uczyniły to - bez jego woli i wiedzy - osoby wykonujące roboty budowlane w tym pasie drogowym, w związku z potrzebą wykonania prac budowlanych przy wykorzystaniu miejsca, w którym znajdowała się pierwotnie przedmiotowa reklama, po czym jednak osoby te nie odstawiły reklamy na swoje miejsce.

Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika z wyboru, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg. norm przepisanych.

W treści uzasadnienia skargi skarżący wskazywał na odpowiedzialność administracyjną podmiotu, który faktycznie zajął pas drogowy na cele niezwiązane z budową, jakim zazwyczaj jest właściciel obiektu. Zdaniem skarżącego powyższe nie wyklucza możliwości, że w konkretnym stanie faktycznym kto inny niż właściciel powinien być podmiotem, na którego będzie nakładana kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego. Skarżący nie zaprzeczał, że reklama o treści "[...]" nie należy do niego, sporne dla skarżącego jest jednak to, kto faktycznie dokonał częściowego usytuowania reklamy w pasie drogowym. Organ pomimo zgłaszanych zastrzeżeń przyjął, że skoro reklama należy do skarżącego to i on ponosi odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Natomiast reklama od kilkunastu lat znajdowała się nieopodal pasa drogowego i nigdy wcześniej go nie zajmowała. W okresie od 1 czerwca 2016 r. do 1 sierpnia 2018 r. na przedmiotowym odcinku pasa drogowego były wykonywane roboty budowlane, najprawdopodobniej na zlecenie zarządcy drogi. Osoby wykonujące roboty budowlane – bez wiedzy i zgody skarżącego – samowolnie przesunęły reklamę tak, że jej cześć została usytuowana w pasie drogowym. Po wykonaniu niezbędnych prac reklama nie została odstawiona na pierwotne miejsce. Według skarżącego nie posiadał wiedzy o przesunięciu reklamy, nie został także o tym poinformowany przez organ I instancji, zawiadomienie o postępowaniu administracyjnym otrzymał niemal po roku od wykrycia niedozwolonego zajęcia pasa drogowego. W sprawie zachodzi wyjątkowa sytuacja, o której mowa w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2009 r. II GSK 832/08, gdzie osobami dokonującymi faktycznego zajęcia pasa drogowego przez umieszczenie reklamy byli pracownicy robót budowlanych na przedmiotowym odcinku pasa drogowego. Wobec powyższego, organ nie rozpoznał należycie istoty sprawy skarżącego, nie przeprowadził postępowania dowodowego w zakresie zgłoszonego przez skarżącego przemieszczenia przedmiotowej reklamy przez pracowników robót budowlanych bez wiedzy i zgody skarżącego, a tym samym nie ocenił prawidłowo przesłanek uprawniających do wymierzenia kary za zajęcie pasa drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2018 r., zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) skutkuje jej uchyleniem.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i nie czyni zadość powołanym wyżej przepisom, w szczególności w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, dokonania oceny dowodów i odzwierciedlenia powyższego w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. W myśl art. 138 § 1 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie decyzja Prezydenta [...] z [...] czerwca 2018 r. nie powinna zostać zaakceptowana przez organ odwoławczy, bez wyjaśnienia wątpliwości jakie zostały w niej dostrzeżone. W myśl wskazanych przepisów to na organie (SKO w [...]) spoczywał obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy, wyjaśnienia istotnych jej okoliczności, sporządzenia treści decyzji i uzasadnienia tak, aby nie trzeba było domyślać się zaakceptowanej przez organ odwoławczy podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jak i toku przyjętego przez Prezydenta [...] rozumowania.

W decyzji organ I instancji wymierzył i ustalił skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą karę pieniężną w wysokości 1317,50 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w dniach 13 stycznia – 6 lutego 2018 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" o powierzchni 1,7 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Kara ta została obliczona jako iloczyn powierzchni reklamy, ustalonej stawki opłaty powiększonej dziesięciokrotnie i liczby dni zajęcia pasa drogowego. Prezydent [...] wskazał, że powierzchnia reklamy wynosiła 3,79 m2, zaś 1,7 m2 znajdowało się w pasie drogowym, wobec czego stawka kar, zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. stanowi dziesięciokrotność opłaty ustalonej na podstawie uchwały Rady [...] z [...] maja 2004 r. poz. 18b załącznika Nr 3 dla drogi powiatowej – reklamy o powierzchni przekraczającej 3m2 do 9 m2 włącznie 3,10 zł x 10 = 31 zł. Liczba dni zajęcia pasa drogowego została ustalona na 25 – od 13 stycznia do 6 lutego 2018 r. Wobec powyższego kara wyniosła 1317,50 zł, jako iloczyn 1,7 m2 x 31 zł x 25 dni. Natomiast organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...], wskazując w komparycji swej decyzji, że decyzja organu I instancji dotyczyła zajęcia pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] (w uzasadnieniu decyzji organ również podawał ul. [...]). SKO w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia przytoczyło treść art. 40 ust. 12 u.d.p. i uznało, że w protokole kontroli z [...] stycznia 2017 r., a przede wszystkim w pomiarze sytuacyjnym reklamy, zostały wykazane powierzchnie reklamy i zajętego pasa drogowego. W ocenie Kolegium, organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, bowiem prawidłowo ustalił i wyliczył karę pieniężną opierając się o uchwałę Rady [...] z [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

Wobec powyższego wskazać należy, że w decyzji organu I instancji, nie została prawidłowo wskazana jednostka redakcyjna przepisu będąca podstawą prawną nałożonej kary. Zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego:

1) bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c,

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c

- zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.

Tak więc, powyższy przepis posiada 3 punkty, a w podstawie prawnej decyzji organu I instancji żaden z wyżej wymienionych punktów nie został podany, jednostka redakcyjna nie została skonkretyzowana.

Ponadto wysokość przyjętej przez organ I instancji stawki za zajęcie pasa drogowego nie została wyjaśniona. Organ I instancji przyjął stawkę 3,10 zł na podstawie poz. 18b załącznika Nr 3 uchwały Rady [...] z [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajecie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Natomiast SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w ogóle nie wskazywało ani nie odnosiło się do konkretnego załącznika do ww. uchwały, czy też odpowiedniej pozycji z tego załącznika, przyjmując stawkę przyjętą przez organ I instancji za prawidłową. Wobec powyższego oba organy przyjęły, że stawka za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi powiatowej reklamy o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2 włącznie wynosi 3,10 zł. W tym miejscu zauważyć należy, że uchwała Rady [...] z [...] maja 2004 r. posiada 4 załączniki, Załącznik nr 1 Wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętej pod roboty niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, Załącznik nr 2 Wysokość rocznych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego przez rzut poziomy urządzenia infrastruktury technicznej, Załącznik nr 3 Wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, Załącznik nr 4 Wysokość dziennych stawek opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego zajętej na prawach wyłączności w celach określonych w § 1 pkt 4 uchwały. W podanym przez organ I instancji załączniku nr 3 pozycja 18b nie istnieje, zaś pozycja 18 dotyczy stacji paliw. Natomiast w załączniku nr 3 stawki opłat odnoszące się do reklamy dotyczą pozycji od 20 do 35. Pozycja 20 dotyczy stawki za 1 m2 reklamy – z zastrzeżeniem poz. 21-35 a) o powierzchni nie przekraczającej 3 m2, b) o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2 włącznie, c) o powierzchni przekraczającej 9 m2; podobnie w pozycji 21 dotyczącej reklam ciemnych (nieoświetlanych, niepodświetlanych) stawki zostały podzielone w zależności od powierzchni: a) o powierzchni nie przekraczającej 3 m2, b) o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2 włącznie, c) o powierzchni przekraczającej 9 m2. Stawki opłat za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej dla poz. 20a i 21a wynoszą po 2,50 zł, zaś w przypadku poz. 20b i 21b wynoszą odpowiednio 3,10 zł i 3,70 zł. Przyjęta przez Prezydenta [...] stawka 3,10 zł została uznana przez SKO w [...] za prawidłową, bez wyjaśnienia czy właściwa jest stawka z poz. 18b (w sytuacji, gdy brak takiej pozycji), czy też właściwa będzie stawka dla poz. 20 lub poz. 21 (a może z innej, skoro pozycje dotyczące reklam zostały wskazane od 20 do 35), oraz wskazania dlaczego właśnie taka pozycja (stawka) winna znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie. Ponadto nawet jeśli w decyzji organu I instancji błędnie powołano się na pozycję 18b zamiast 20b lub 21b, to i tak niewyjaśniona pozostaje kwestia z jakiego powodu stawka 1 m2 powierzchni pasa drogowego została przyjęta dla reklamy o powierzchni przekraczającej 3 m2 do 9 m2, skoro w pasie drogowym znajdowało się tylko 1,7 m2. Organy obu instancji wskazywały, że powierzchnia reklamy wynosiła 3,79 m2, ale w pasie drogowym znajdowało się tylko 1,7 m2. Natomiast gdy powierzchnia reklamy nie przekracza 3 m2, stawki za zajęcie pasa drogowego w poz. 20a i 21a załącznika nr 3 wynoszą dla drogi powiatowej 2,50 zł.

Zauważenia dodatkowo wymaga, co Sądowi znane jest z urzędu (sprawa VI SA/Wa 2224/18), że w decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2018 r. dotyczącej zajmowania pasa drogowego w późniejszym okresie, tzn. od 7 lutego do 7 marca 2018 r. wskazano inną pozycję, a mianowicie poz. 20b załącznika nr 2 uchwały Rady [...] z [...] maja 2004 r.

Ponadto w ocenie Sądu niezrozumiałe jest działanie organu naruszające art. 8 k.p.a., polegające na wydawaniu odmiennych rozstrzygnięć w takim samym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W załączonej bowiem do skargi w innej sprawie skarżącego (VI SA/Wa 2224/18 – znanej Sądowi z urzędu) decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2018 r. (a więc wydanej ponad miesiąc później niż zaskarżona decyzja) uchylona została decyzja Prezydenta [...] wydana w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie tego samego pasa drogowego, przez tą samą reklamę, o tej samej powierzchni, w okresie od 8 marca 2018 r. do 4 kwietnia 2018 r. (czyli okresie późniejszym po wskazanym w zaskarżonej decyzji). W tamtej sprawie organ odwoławczy uznał, że postępowanie dowodowe winno zostać znacząco uzupełnione, a zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia w toku dalszego postępowania ma istotny wpływ na wynik sprawy. Organ przyjął, że "Ustalenie sprawy posadowienia reklamy w pasie drogowym jest okolicznością niezbędną do ustalenia podmiotu, na który należy nałożyć karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia". Natomiast w zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. decyzji z [...] sierpnia 2018 r. SKO wskazywało, że odwołujący nie może zwolnić się z odpowiedzialności twierdząc ogólnikowo, iż to osoby trzecie bez jego wiedzy podczas prowadzenia robót budowlanych w pasie drogowym dokonały przesunięcia reklamy w tenże pas drogowy. Organ uznał, że w tym zakresie odwołujący poprzestał na mało wiarygodnych twierdzeniach.

Powyższe narusza zasadę zaufania skarżącego do władzy publicznej poprzez wydawanie odmiennych rozstrzygnięć w takim samym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Reasumując, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] naruszyło art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...].

Dodatkowo należy zwrócić uwagę na rok sporządzenia protokołu kontroli pasa drogowego nr [...], w protokole wskazano datę [...] stycznia 2017 r. a z numeru tego protokołu (2018) oraz załączników (informacji z rejestru gruntów) może wynikać, że błędnie wpisano rok 2017 zamiast 2018.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, zaś rozstrzygniecie w kwestii zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w wysokości 370 zł zostało oparte o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 1a w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2018.265 j.t.) i wyniosło 270 zł oraz 100 zł wpisu sądowego – zgodnie z § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).