Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 3415/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.26 ust.1 pkt 5, art.11 ust.1, art.26 ust.7h
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Alina Rzepecka, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Łd 1338/13 w sprawie ze skargi G. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 11 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oraz odmowy określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. P. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1338/13 ze skargi G.P. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 11 września 2013 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oraz odmowy określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Zaskarżoną Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego L. z dnia 21 czerwca 2013 r., którą umorzono postępowanie prowadzone wobec Skarżącej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oraz odmówiono określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok. Organy podatkowe wskazały, iż w złożonym w dniu 24 kwietnia 2009 r. zeznaniu podatkowym PIT-37 Skarżąca wykazała za rok podatkowy 2008: przychód z wynagrodzenia ze stosunku pracy - 61.210,08 zł, koszty uzyskania przychodów - 1.335,00 zł, dochód ze stosunku pracy - 59.875,08 zł, odliczenia od podatku składek ubezpieczenia zdrowotnego - 4.743,83 zł, podatek należny - 7.738,00 zł. Następnie w piśmie z dnia 25 lutego 2012 r. wniosła o określenie wysokości nadpłaty podatku dochodowego z tytułu zwrotu na rzecz pracodawcy (płatnika) przelewem z dnia 5 marca 2007 r. kwoty 25.243,05 zł stanowiącej odprawę i ekwiwalent za urlop. Do wniosku nie załączono korekty zeznania podatkowego. W dniu 21 marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Skarżącą do sprecyzowania zakresu żądania zawartego w piśmie z dnia 25 lutego 2012 r., wskazując jednocześnie na obowiązek złożenia skorygowanego zeznania podatkowego w przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Odpowiadając na to wezwanie strona stwierdziła, że jej zdaniem nadpłata podatku dochodowego z tytułu zwrotu kwoty 25.243,05 zł przelewem z dnia 5 marca 2007 r. powstała w 2007 r. i winna być rozliczona w roku podatkowym 2007, zaś nadwyżka nadpłat podatku (ta która nie znajduje pokrycia w podatku zapłaconym w 2007 r.) winna być rozliczona kolejno w latach 2008-2009.

Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z 30 maja 2012 r. zwrócił się o przeprowadzenie kontroli podatkowej u pracodawcy Skarżącej w celu sprawdzenia, czy ww. podmiot jako płatnik prawidłowo wywiązał się z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego w zakresie naliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od świadczeń wypłaconych skarżącej w roku 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010, oraz w zakresie prawidłowości sporządzenia informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy wg wzoru PIT-11 za ww. lata. Naczelnik Urzędu Skarbowego po przeprowadzonej kontroli poinformował, iż w zakresie roku 2008 nie stwierdzono nieprawidłowości. Według kontrolujących kwoty wykazane w informacji PIT-11 za rok 2008 są zgodne z listami płac i kartą wynagrodzeń jakie otrzymała Skarżąca. Ponadto poddane kontroli dane porównano z kwotami wykazanymi w informacji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy wystawionej dla Skarżącej przez płatnika). Wartość przychodu, kosztów, dochodu i wysokość składek na ubezpieczenie zdrowotne wykazane przez podatnika w zeznaniu rocznym 2008 r. są tożsame z wartościami wykazanymi przez płatnika w PIT-11 za 2008 r.

Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, iż w roku 2006 została Skarżącej wypłacona odprawa i ekwiwalent za niewykorzystany urlop w łącznej kwocie netto 25.243,05 zł, która stanowiła dochód podlegający opodatkowaniu w roku jego uzyskania, tj. w roku 2006. Wskutek uchylenia wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r. pierwotnego przeniesienia podatnika przez Krajową Radę Sądownictwa w stan spoczynku, odpadła podstawa do wypłaty przez płatnika odprawy i ekwiwalentu za urlop. Należność w kwocie 25.243,05 zł została przez stronę zwrócona w dniu 5 marca 2007 r. pracodawcy. Z załączonego do wniosku w sprawie nadpłaty pisma Prezesa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia z dnia 31 marca 2011 r. wynika, że na podstawie pisma Prezesa Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 31 marca 2009 r. i z dnia 1 kwietnia 2009 r. podjęto wypłacenie pełnego uposażenia sędziego i dokonano wyrównania uposażeń za okres od 12 września 2006 r. do 31 marca 2009 r. Z pisma Prezesa Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia z dnia 10 lutego 2010 r. wynika, iż w 2009 r. została podatnikowi naliczona odprawa w kwocie brutto 50.149,50 zł oraz ekwiwalent za urlop w kwocie 44.804,50 zł, które zostały pomniejszone o ekwiwalent za urlop a wypłacone w 2006 r. W związku z tym organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem podatnika, iż świadczenie z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop, wypłacone w 2006 r., stało się nienależne w 2007 r. z uwagi na fakt, iż podatnik dokonał z własnej woli zwrotu ww. świadczenia płatnikowi.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż osiągane przez sędziego przychody są przychodami ze stosunku służbowego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (D.U. z 2000r, nr. 14, poz.176 z póżn. zm, dalej: "u.p.d.o.f."). W konsekwencji, otrzymane przez Skarżącą wynagrodzenie stanowi przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu w roku podatkowym w którym go uzyskano, tj. w roku 2006. Zatem bez znaczenia dla wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008 pozostaje okoliczność zwrotu przez podatnika w roku 2007 wynagrodzenia które zostało umieszczone w depozycje sądowym. Powyższa zwrócona kwota nie może być uznana jako zwrot nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły podstawę opodatkowania, tj. kwotę o której mowa w art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f., gdzie podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika.

Organ odwoławczy podkreślił, iż kwoty wynikające z informacji PIT-11 wystawionej przez płatnika są prawidłowe, a na ich podstawie Skarżąca złożyła zeznanie podatkowe PIT-37 za rok 2008. W roku 2008 nie uzyskała innych dochodów.

Organ odwoławczy podzielił pogląd Naczelnika Urzędu Skarbowego, że jeżeli w wyniku wydania decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2008 zobowiązanie podatkowe zostałoby określone w tej samej wysokości co w złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej, na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.") należało umorzyć postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za ten rok. Z kolei wobec braku zasadności wniosku o stwierdzenie nadpłaty, zasadnym było odmówienie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2008.

W zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się także do wniosków Skarżącej o zawieszenie prowadzonego postępowania podatkowego i wydanych w tym przedmiocie postanowień z dnia 5 listopada 2012 r., w których nie podzielono poglądu strony co do zależności prowadzonego postępowania od postępowań w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 i 2007 rok.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Skarżąca wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, a także o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 208 § 1, art. 207 i art. 209 § 1 w zw. z art. 201 § 1 pkt. 2 i art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że nie ma ona uzasadnionych podstaw i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz.270 ze zm. dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę.

Sąd odniósł się do treści art. 72 § 1 O.p. i wyjaśnił, że w związku z tym, że Skarżąca nie złożyła korekty zeznania podatkowego wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty (do czego była zobowiązana na podstawie art. 75 § 3 O.p.) organ podatkowy wszczął postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. i oparł swoje ustalenia na danych z kontroli podatkowej przeprowadzonej u płatnika – w Sądzie Rejonowym dla Łodzi Śródmieścia, który wypłacał sporne wynagrodzenie. Ustalono – czego Skarżąca nie kwestionuje – że w roku 2008 w złożonym zeznaniu podatkowym PIT-37 prawidłowo wykazała i opodatkowała wszystkie dochody uzyskane ze stosunku pracy.

Jako błędne Sąd ocenił stanowisko Skarżącej, że w sprawie miały zastosowanie przepisy art. 26 ust. 1 pkt 5 i ust.7h u.p.d.o.f. Wyjaśnił, że powyższe regulacje nie odnoszą się do rozliczania nadpłaconego podatku, czy też jak określiła to Skarżąca, rekompensaty nadpłaty. Skarżąca nie przedstawia też żadnych argumentów, że zwrot nienależnie pobranego świadczenia w kwocie 25.243,05 zł nie mógł być odliczony w całości od dochodów 2007 r. W przypadku uznania przez organy podatkowe, że zwrócona przez Skarżącą w dniu 5 marca 2007 r. kwota 25.243,05 zł ma wpływ na rozliczenie podatkowe (podlega odliczeniu od dochodu ze stosunku pracy w roku podatkowym 2007), to ewentualnie nadpłacony podatek nie podlega rozliczeniu w kolejnych latach 2008-2009, jak wskazuje Skarżąca, lecz staje się nadpłatą podatkową w rumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p. i podlega zwrotowi z urzędu; chyba że podatnik posiada zaległości podatkowe, to wówczas nadpłata wraz z oprocentowaniem podlega zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, ewentualnie na wniosek podatnika nadpłata może być zaliczona w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Sąd podkreślił również, że Skarżąca zapłaciła podatek dochodowy od osób fizycznych za 2008 r. w całości – czego ani organy podatkowe, ani Skarżąca nie kwestionują – wobec tego nie ma podstaw do dokonywania jakichkolwiek zaliczeń ewentualnej nadpłaty podatkowej na poczet zapłaconego już podatku. W zaskarżonych decyzjach organy podatkowe umorzyły postępowanie w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. wszczęte postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2013 r. i jednocześnie odmówiły określenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za ten rok.

Sąd odniósł się do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 stycznia 2014 r. sygn. akt II FPS 5/13, i wyjaśnił, że skoro w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec Skarżącej postępowanie w sprawie określenia podatku dochodowego za 2008 r., a następnie uznał, że podatek wykazany w deklaracji PIT-37 jest podatkiem do zapłaty (zapłaconym należnie), to słusznie uznano postępowanie podatkowe w tym zakresie za bezprzedmiotowe, podlegające umorzeniu. Przyjęcie jako prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego ze złożonego przez Skarżącą rocznego zeznania podatkowego za 2008 r. (PIT-37) skutkowało też odmową stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. Rozstrzygnięcie w tym zakresie nie było uzależnione od zakończenia postępowania podatkowego odnoszącego się do rozliczenia podatku dochodowego Skarżącej za 2007 r.

Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną i zaskarżyła powyższy wyrok w całości i

powołując się na podstawy skargi określone w art.174 pkt. 1 i pkt. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.w związku z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz 1269 z późn.zm., dalej: “p.u.s.a.") i art. 3 § 1 i § 2 pkt.1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. poprzez brak należytej kontroli wydanych przez organy podatkowe rozstrzygnięć, pozostawienie w obrocie naruszających prawo decyzji organów podatkowych i oddalenie skargi

2 naruszenie przepisów postępowania, które miało istotnych wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art.1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art.3 § 1 i § 2 pkt. 1, art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 208 § 1, art. 207 § 2 w zw. z art. 74a i art. 21 a, art. 75 § 1 i § 3, art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez brak rozpoznania sprawy w jej granicach oraz pozostawienie w obrocie – wskutek oddalenia skargi- naruszających prawo decyzji organów podatkowych w przedmiocie umorzenia postępowania i odmowy określenia nadpłaty,

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotnych wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art.3 § 1 i § 2 pkt.1, art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., art. 131, art.162 p.p.s.a. oraz art.201 § 1 pkt.2 O.p., poprzez brak wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania oraz brak zawieszenia postępowania, a także brak uwzględnienia przez Sąd tego, że postępowanie winno być zawieszone na etapie postępowania podatkowego przed organami podatkowymi.

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a.i art.3 § 1 i § 2 pkt.1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1 i § 3 oraz art. 74a, art.21 a O.p. i art. 122, art. 187 O.p. poprzez brak dokonania pełnych i właściwych ustaleń, sprzecznośc ustaleń, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, niepełność ocen co do stanu faktycznego i prawnego, niezasadność i sprzeczność ocen faktycznych i prawnych oraz niezasadne przyjęcie, że wniosek Skarżącej z dnia 25 lutego 2012 r. dotyczył stwierdzenia nadpłaty, a nie określenia wysokości nadpłaty oraz brak uwzględnienia, że organy podatkowe niedostatecznie i niedokładnie wyjaśniły stan faktyczny i nie dokonały dokładnego, wyczerpujacego zbadania oraz załatwienia sprawy,

5. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a) p.p.s.a. w związku z art. 26 ust. 1 i ust. 7h, art. 3 ust.1, art. 9 ust.1, art. 12 ust.1, oraz art. 72 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i brak określenia dochodu, zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości oraz, że nie występuje nadpłata i że przepis art. 26 ust. 7h u.p.d.o.f. nie znajduje zastosowania.

6. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a) p.p.s.a. w zw. z art. 410 § 2 k.c. i art. 26 ust.1 pkt 5 u.p.d.o.f. poprzezbrak zastosowania skutkującego brakiem podważenia naruszajacych prawo stwierdzeń organu podatkowego dotyczących przyjęcia, że świadczenie z tytułu odprawy i ekwiwalentu za urlop wypłacone w 2006 r. nie stało się nienależne w 2007 r. wskutek jego zwrotu,

7. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP i 120 O.p. poprzez brak zastosowania prowadzącego do szkody Skarżącej

Wskazując na powyższe naruszenie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku"w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie o jego zmianę w całości oraz o zwrot kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ podatkowy wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest niezasadna.

W rozpoznanej sprawie nie stwierdzono naruszeń prawa, które mogły nieć istotny wpływ na jej merytoryczne rozstrzygnięcie.

Na początek przypomnieć należy, że nadpłata podatku nie może być, analogicznie jak strata podatkowa, która stanowi inne: pojęcie, przedmiot unormowania oraz instytucję prawa podatkowego, rozliczna w najbliższych kolejno po sobie następujących latach podatkowych. Natomiast odliczenie od dochodu dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, czyli zgodna z prawem realizacja instytucji prawa podatkowego unormowanej w art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. oraz art. 26 ust. 7h u.p.d.o.f., jest możliwe i prawnie uzasadnione, jeżeli zwrot wymienionych świadczeń wywierał przewidziane prawem skutki podatkowe. W powyższym kontekście wszystkie sporne zagadnienia spraw Skarżącej, rozpoznanych na posiedzeniu obejmującym rozprawy w sprawach sygn. akt II FSK 2807/15, II FSK 2530/15, II FSK 3415/14, II FSK 26662/15, II FSK 972/16, wywodzą się z prawnopodatkowej oceny zwrotu świadczenia z tytułu przeniesienia w stan spoczynku ze służby sędziowskiej, który Skarżąca dokonała w roku podatkowym 2007. Ocena tego zwrotu ma więc wpływ na ocenę samoobliczenia podatku dochodowego Skarżącej oraz jego kontroli w podatkowych postępowaniach administracyjnych we wszystkich rozpoznanych (w dniu 14 grudnia 2016 r.) przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawach Skarżącej podatniczki.

Z materiałów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym wynika niewątpliwie, że prawomocny wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007 r. sygn. akt III KRS 6/06 w przedmiocie przeniesienia sędziego w stan spoczynku nie kończył merytorycznie tej sprawy, ale uchylał zaskarżoną uchwałę i przekazywał sprawę Krajowej Radzie Sądownictwa do ponownego rozpoznania. Ze sprawy nie wynika natomiast, że Skarżąca została przywrócona do wykonywania służby sędziowskiej. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla Łodzi Śródmieścia z dnia 30 maja 2007 r. sygn. akt XVII Ns 9/07, sporna niniejszym w ocenie skutków podatkowych kwota: wypłaconego w 2006 r. i zwróconego w 2007 r. świadczenia - związanego z przejściem Skarżącej w stan spoczynku, została złożona do depozytu sądowego. Przywołane postanowienie zawiera również rozstrzygnięcie, że złożone do depozytu świadczenie podlega wypłacie na wniosek Skarżącej, do jej rąk, bez żadnych warunków. Ze sprawy wynika, że postanowienie to stało prawomocne, nie zostało merytorycznie negatywnie zweryfikowane w odpowiednim postępowaniu prawnym. Sąd administracyjny rozpoznający sprawę w obszarze wykonywania administracji publicznej, zakończoną wydaniem zaskarżonej decyzji podatkowej, nie jest uprawniony do kontroli lub weryfikacji orzeczeń Sądu Najwyższego oraz sądu powszechnego wydanych niewątpliwie w innych, aniżeli administracyjne, postępowaniach prawnych.

Z wyroku Sądu Najwyższego jak również – w szczególności – z postanowienia sądu rejonowego wynika, że wypłata świadczenia w 2006 r. nie była nienależnie pobrana oraz że Skarżąca w 2007 r. mogła dysponować pozostającym do jej dyspozycji spornym w niniejszej sprawie podatkowo świadczeniem, a więc świadczenie to postawione było do jej dyspozycji, czyli nadal stanowiło jej – rozliczony podatkowo w 2006 r. – przychód (art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f.). Dokonany przez Skarżącą w 2007 r. zwrot świadczenia nie był zwrotem świadczenia pobranego nienależnie, ponieważ nadal było postawione do jej dyspozycji, czyli pozostawało przychodem. Zagadnienie: czy Skarżąca słusznie i zgodnie z prawem została przeniesiona w stan spoczynku nie może zostać osądzone przez niewłaściwy w tym przedmiocie Naczelny Sad Administracyjny, który również nie jest właściwy do weryfikacji rozstrzygnięć postanowienia sądu powszechnego w przedmiocie złożenia świadczenia do depozytu sądowego.

W tym stanie rzeczy, brak zgodnego z prawem podatkowym uzasadnienia zwrotu spornego w ocenie podatkowej świadczenia nie uzasadnia zastosowania art. 26 ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. i art. 26 ust. 7h u.p.d.o.f., oraz nie wykazuje, że nienaruszające prawa uwzględnienie wymienionej wartości w podstawie opodatkowania roku podatkowego 2006, w którym została wypłacona, spowodowało powstanie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych, zarówno w rzeczonym roku 2006, jak i w latach: 2007 – 2010.

Rozstrzygnięcie zaskarżonego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wyroku jest więc merytorycznie poprawne, odpowiada prawu, co, na podstawie art. 184 p.p.s.a., dostatecznie uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., z tym, że, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., miarkowano te koszty, poprzez częściowe odstąpienie od ich zasądzenia, z uwagi na to, że na jednym posiedzeniu zostało rozpoznane pięć spraw skarżącej – w bardzo podobnym normatywnym i faktycznym przedmiocie - co zwiększało by znacznie i zbędnie obciążenie skarżącej kosztami.