Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 535/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161  par. 1 pkt 1 w zw. z  art. 60
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Teresa Randak, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia: umorzyć postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...]r. nr [...] [...]ustalającą Z. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn w kwocie [...]zł.

Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. Z. S., działająca przez pełnomocnika w osobie A. G., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

W dniu 25 stycznia 2014 r. A. G. – jako pełnomocnik skarżącej Z. S. - zawiadomiona została o terminie rozprawy, przewidzianym na dzień 17 lutego 2014 r.

W piśmie z dnia 28 stycznia 2014 r. (data nadania 29 stycznia 2014 r.) A. G. w imieniu skarżącej Z. S. oświadczyła, że wnosi o "wyłączenie mnie z dalszego postępowania". Wskazała jednocześnie, iż w dniu 8 lipca 2013 r. zapłacony został podatek od spadków i darowizn, objęty zaskarżoną decyzją.

Na rozprawie w dniu 17 lutego 2014 r. za stronę skarżącą nie stawił się nikt. Odczytano w związku z tym pismo jej pełnomocnika z dnia 28 stycznia 2014 r., dotyczące wycofania skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, LEX nr 741676; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, LEX nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, LEX nr 187112).

W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej pismem procesowym z dnia 28 stycznia 2014 r. złożył oświadczenie o wycofaniu skargi, w związku z zapłaceniem ustalonego przez organ podatku.

Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności lub wydany byłby z naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a.

w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.