Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1000/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 51, art. 29 ust. 1 pkt 2 i 5, art. 50 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: § 2 ust. 1, § 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Maria Piórkowska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. B., P. P. i S. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) z dnia [...] sierpnia 2011r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) z dnia [...] marca 2011r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu handlowego. W podstawie prawnej skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).

Stan faktyczny niniejszej sprawy jest następujący.

W dniu [...] czerwca 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przeprowadził kontrolę na działce nr ewid. 3176 w K. w sprawie legalności budowy usytuowanego na niej pawilonu handlowego oznaczonego nr 4 na szkicu będącym załącznikiem do tego protokołu. W jej wyniku ustalono, że obiekt ten o wymiarach 2,5m x 10,00m posiada konstrukcję stalową szkieletową, ściany, drzwi, pokrycie dachu dwuspadowego z blachy trapezowej. Położony jest on w odległości 0,85m od budynków usytuowanych bezpośrednio przy granicy sąsiednich działek nr 1935/22, 1935/23, 1935/24, 1935/25 i 1935/26. Obiekt ten powstał w okresie kwiecień – maj 2009r. na podstawie dokonanego przez A spółkę cywilną zgłoszenia do Prezydenta Miasta [...] o zamiarze budowy wolnostojącej wiaty stalowej o powierzchni zabudowy 25 m.kw. – szt. 4 na działce nr 3176 w K.

W oparciu o powyższe Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009r. (znak: [...]) nałożył na G. B., S. P. oraz P. P. - wspólników spółki cywilnej A obowiązek dokonania rozbiórki zewnętrznej ściany frontowej pawilonu handlowego nr 4 usytuowanego na działce nr ewid. 3176 przy ul. [...] w K. celem doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. Organ przyjął, iż przedmiotowy obiekt nie jest wiatą, a obiektem kubaturowym, wybudowany został zatem niezgodnie z warunkami zgłoszenia. Rozebranie ściany frontowej spowoduje zaś, iż obiekt ten będzie stanowić wiatę wolnostojącą, na którą dokonano skutecznego zgłoszenia do organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Rozstrzygnięcie to uchylił, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. (znak: [...]) celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane w związku z okolicznością określoną w art. 50 ust. 1 pkt 3 tej ustawy oraz celem prawidłowego ustalenia stron niniejszego postępowania.

W dniu [...] lutego 2010r. przeprowadzona została ponowna kontrola na działce nr ewid. 3176 w K., w trakcie której stwierdzony został fakt rozebrania ściany zewnętrznej obiektu, którego dotyczy sprawa. Stwierdzono także wykonanie ogrodzenia w odległości 10 cm w osiach słupów od konstrukcji szkieletowej obiektu na podstawie zgłoszenia do Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2009r. dotyczącego budowy ogrodzenia z elementów pełnych o wysokości przekraczającej 2,20m.

Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r. (znak:[...]) PINB nałożył na spółkę cywilną A obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie 4 egzemplarzy projektu budowlanego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, po czym postanowieniem z dnia [...] listopada 2010r. (znak: [...]) uchylił to rozstrzygnięcie.

Z kolei decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. (znak: [...]) PINB nałożył na G. B., S. P. oraz P. P. - wspólników spółki cywilnej A obowiązek przedstawienia w terminie do [...] stycznia 2011r. oceny technicznej wykonanych robót budowlanych polegających na budowie obiektu handlowego usytuowanego na działce nr ewid. 3176 przy ul. [...] w K., oznaczonego nr 4 na szkicu do protokołu kontroli z [...] czerwca 2009r., z uwzględnieniem zakresu robót niezbędnych do wykonania celem doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem oraz inwentaryzacji geodezyjnej przedmiotowego obiektu. WINB uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania decyzją z dnia [...] lutego 2011r. (znak: [...]) uznając, iż powołany przez organ pierwszej instancji art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie może być podstawą nałożenia obowiązku przedstawienia określonych wyżej dokumentów. Organ odwoławczy nakazał PINB ustalenie w pierwszej kolejności, czy nie naruszono przepisów techniczno-budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał J. B., S. P. oraz P. P. tworzącym spółkę cywilną A rozbiórkę obiektu handlowego pełniącego funkcję użytkową budynku usytuowanego na działce nr ewid. 3176 przy ul. [...] w K., oznaczonego nr [...] na szkicu do protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2009r.

Odwołanie od tej decyzji złożyli P. P., J. B. oraz S. P. – wspólnicy spółki cywilnej A wnosząc o jej uchylenie w całości. Podnieśli, że wybudowane przez nich wiata i ogrodzenie to dwa niezależne konstrukcyjne obiekty budowlane oddalone od siebie o 10cm, zaś PINB zarzucając, iż odległość ta jest zbyt mała nie wskazał żadnego przepisu, który określałby minimalną odległość ogrodzenia od innego obiektu budowlanego. W ich ocenie, wbrew stanowisku organu, wiata nie musi mieć charakteru wolnostojącego, bowiem ten ustawowy wymóg dotyczy jedynie parterowych budynków gospodarczych. Koniecznym wymogiem, jaki zaś muszą spełniać wiaty jest jedynie powierzchnia ich zabudowy, która nie może przekraczać 25 m.kw. i wymóg ten został w niniejszym przypadku spełniony. Zwrócili uwagę, iż budowa każdego ogrodzenia o wysokości powyżej 2,2m wymaga zgłoszenia, niezależnie od miejsca gdzie jest ono usytuowane, a zatem przyjęcie zgłoszenia w niniejszej sprawie było zgodne z przepisami prawa. Składający odwołanie zarzucili nieprawidłową kwalifikację wiaty, której dotyczy sprawa jako budynku, bowiem tak definicja budynku zawarta w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego jak i definicja wiaty zawarta w słowniku oraz w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych nie odnosi się do funkcji pełnionej przez obiekt.

Kwestionowaną odwołaniem decyzję utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011r.

Organ odwołał się do definicji wiaty ze Słownika języka polskiego (PWN 2008, www.sjp.pwn.pl), wedle której to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach. Zaznaczył jednocześnie, iż wskazywana przez odwołujących się definicja w rozporządzeniu w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych nie może mieć zastosowania w postępowaniu, skoro została ona opracowana dla potrzeb ustawy o statystyce publicznej, nie zaś Prawa budowlanego.

W ocenie organu drugiej instancji, załączone do zgłoszenia rysunki oraz opis techniczny jednoznacznie wskazują charakter wzniesionego obiektu, którego w ich świetle nie można zakwalifikować jako wolnostojącej wiaty, bowiem jest to obiekt budowlany obudowany z trzech stron ścianami z blachy trapezowej, spełniający funkcję użytkową budynku - pawilonu handlowego, mimo że nie posiada on wszystkich cech budynku wg definicji z art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W takiej sytuacji należy - zdaniem organu odwoławczego - uznać, że obiekt ten zgodnie z przepisami art. 29, 29a i 30 wymienionej ustawy nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. WINB stwierdził, że roboty budowlane, których dotyczy niniejsza sprawa wykonane zostały w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a więc na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 tej ustawy.

Organ drugiej instancji zaznaczył, że w praktyce ogrodzenie powstałe w odległości 10cm od konstrukcji szkieletowej przedmiotowego obiektu służy w istocie jako jego czwarta ściana, co nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia, jako że nawet gdyby ogrodzenia tego nie wykonano, to i tak należałoby przyjąć, że obiekt, którego dotyczy sprawa to budowla pełniącą funkcje użytkową budynku – w tym wypadku pawilonu handlowego. Skoro roboty budowlane zostały już zakończone, to w świetle art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane zastosowanie ma przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 tego aktu. W trakcie budowy przedmiotowego obiektu naruszone bowiem zostały przepisy techniczno-budowlane dotyczące zasad usytuowania w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. PWINB w Rzeszowie podniósł, że na podstawie § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 dopuszcza się w odległości 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tymczasem obiekt, który stanowi przedmiot niniejszego postępowania położony jest w odległości 0,85m od budynków zlokalizowanych bezpośrednio przy granicy sąsiednich działek nr 1935/22, 1935/23, 1935/24, 1935/25 oraz 1935/26, a zatem nie został spełniony określony wyżej wymóg. Brak możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem oznacza konieczność nakazania rozbiórki obiektu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję WINB z dnia [...] sierpnia 2011. złożyli P. P., J. B. i S. P. – wspólnicy spółki cywilnej A wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją i umorzenie postępowania w sprawie, jak też zasądzenie kosztów postępowania zarzucając naruszenie:

- art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez nakazanie rozbiórki wiaty z naruszeniem przepisów prawa regulujących wydanie takiej decyzji,

- art. 50 ust. 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie jednej z hipotez określonych w art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane do zastosowania jej art. 51 ust. 7,

- art. 4 Prawa budowlanego przez błędne przyjęcie, że ogrodzenie można wybudować tylko i wyłącznie w celu oddzielenia działki, którą dysponuje inwestor od innych nieruchomości,

- art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego przez nieprawidłowe przyjęcie, iż powstały obiekt spełnia kryteria do uznania go za budynek,

- § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych ... przez nieprawidłowe przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie do wiaty nr 4 tak jak do budynku, nieprawidłowe przyjęcie, że obiekt ten nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie i w konsekwencji wydanie nakazu rozbiórki,

- art. 136 w zw. z art. 77, art. 6 i art. 7 k.p.a. przez brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, przez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie i prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do władzy publicznej,

- art. 107 § 1 k.p.a. przez brak wskazania precyzyjnej podstawy prawnej decyzji i poprzestanie na podaniu jako podstawy art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego bez wskazania art. 50 ust. 1 i bez dokładnego określenia jednostki redakcyjnej tego przepisu, podczas gdy art. 51 ust. 7 odsyła do stosowania jednej z hipotez przewidzianych w art. 50 ust. 1 powołanej ustawy,

- art. 29 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że stroną postępowania jest "JANSTAP" spółka cywilna.

Skarżący podnieśli, że naruszenie przepisów techniczno-budowlanych nie podpada pod hipotezę zwartą w przytoczonym przez organ art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Ponadto - w ocenie skarżących - organy obydwu instancji w sposób wybiórczy odniosły się do pojęcia wiaty, które ma decydujące znaczenie w niniejszej sprawie. Wskazali, iż skoro ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji w tym zakresie, to należy posłużyć się pojęciem wiaty zdefiniowanym w innych przepisach prawa, dopiero zaś w braku jakichkolwiek definicji prawnych sięgnąć do gramatycznego rozumienia danego określenia. Tymczasem organy zupełnie pominęły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (Dz. U. Nr 112, poz. 1316 ze zm.). Zdaniem składających skargę, traktowanie wiaty jako budynku tylko dlatego, że posiada 4 ściany, a po rozbiórce 3 (czego nie uwzględniły organy) jest zbyt daleko idącym uproszczeniem, które powoduje zastosowanie niewłaściwych przepisów prawa.

Zdaniem skarżących, błędne jest uznanie, że ogrodzenie istniejące na działce nr ewid. 3176 jest urządzeniem budowlanym w postaci urządzenia technicznego związanego z obiektem.

Wskazali, iż w obowiązujących przepisach prawa brak jest takiego, który zakazywałby osobie posiadającej prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane budowania ogrodzenia w dowolnym, wybranym przez siebie miejscu na terenie nieruchomości, którą dysponuje. Ich zdaniem, w świetle art. 30 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga jedynie budowa takich ogrodzeń, które w zamiarze inwestora mają być wzniesione od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych. Pozostałe ogrodzenia (np. wznoszone na środku nieruchomości) nie wymagają już zgłoszenia, o ile jednak ich wysokość nie przekroczy 2,20m.

Składający skargę podkreślili, że powierzchnia zajęta pod budowę ogrodzenia jako samodzielnego urządzenia budowlanego, niezwiązanego z innym obiektem budowlanym nie może być uwzględniana przy obliczaniu powierzchni zabudowy budowli, jaką jest wiata, co w konsekwencji nie pozwala na przyjęcie stanowiska, że wzniesiona przez skarżących wiata nr 4 powsiada powierzchnię przekraczającą 25 m. kw. Nie jest też, ich zdaniem, uprawnione traktowanie przez organy nadzoru budowlanego ogrodzenia, które w świetle przepisów prawa stanowi odrębne urządzenie budowlane, jako elementu składowego innej budowli – wiaty.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko skarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną. Z uwagi bowiem na treść art. 134 P.p.s.a., obowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Uwzględnienie skargi skutkujące uchyleniem zaskarżonego aktu następuje w świetle art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit .c).

Skarga podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem sprawy jest nałożony na skarżących przez organ nadzoru budowlanego obowiązek rozbiórki obiektu handlowego pełniącego funkcję użytkową budynku. PINB oraz WINB przyjęły, iż przedmiotowy obiekt, mimo dokonanego skutecznego zgłoszenia (brak sprzeciwu organu administracji architektoniczno-budowlanej) wymaga w rzeczywistości uzyskania pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji wszczęte zostało postępowanie w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane (zwanego dalej także Pb).

Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia prawidłowości kwalifikacji obiektu, którego dotyczy niniejsza sprawa. Skarżący utrzymują, iż chodzi o wiatę, która w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 2 Pb wymagała jedynie dokonania zgłoszenia właściwemu organowi (w rozpoznawanym przypadku Prezydentowi Miasta [...]). Stanowisko powyższe kwestionują rozpoznające sprawę organy.

Ustawa Prawo budowlane nie zawiera definicji wiaty, jakkolwiek termin ten występuje w jej tekście. Artykuł 29 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 wymieniają taką kategorię obiektów budowlanych, jak wiaty oraz wiaty przystankowe i peronowe.

W celu odkodowania znaczenia, jakie ustawodawca nadał użytemu w akcie prawnym pojęciu należy w pierwszej kolejności ustalić, czy dany wyraz /zwrot/ nie posiada definicji legalnej zawartej w akcie prawnym, w którym się znajduje bądź też w jakimś innym akcie prawnym, do którego ustawodawca w tym zakresie odsyła.

Brak takiej definicji legalnej (ustawowej) oznacza - w ocenie Sądu - iż ustawodawca nadaje sformułowaniom użytym w przepisach takie znaczenie, jakie mają w języku potocznym.

Skarżący zwracają jednak uwagę, iż pojęcie wiaty definiuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) – Dz. U. Nr 112, poz. 1316.

W tym miejscu Sąd wskazuje, iż pojęciom zdefiniowanym w przepisach prawnych nie powinno się - co do zasady - nadawać znaczenia przyjętego w języku potocznym. Nie oznacza to jednakże, iż niedopuszczalna jest wykładnia określonego pojęcia występującego na gruncie danego aktu prawnego sięgająca do jego powszechnego znaczenia i pomijająca zarazem definicję tego zwrotu istniejącą w jakimś innym akcie prawa. Ustawa z dnia 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. nr 88, poz. 439 ze zm.) stanowiąca podstawę do wydania powołanego wyżej rozporządzenia PKOB służy innym celom niż przepisy Prawa budowlanego. Dlatego też Sąd uznaje, iż umieszczona w tym rozporządzeniu definicja wiaty jest nieprzydatna na gruncie niniejszej sprawy rozpatrywanej w oparciu o regulacje ustawy Prawo budowlane.

Przechodząc zatem do znaczenia pojęcia wiata w języku potocznym podnieść należy, iż zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (Wydawnictwo Naukowe PWN, W-wa 1978) wiatą jest lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach, np. nad peronem kolejowym, parkingiem, magazynem, nad przystankiem tramwajowym. Także wedle Małego Słownika Języka Polskiego pod red. Elżbiety Sobol (Wydawnictwo Naukowe PWN, W-wa 1997) wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach. Podobną definicję zawiera Słownik Współczesnego Języka Polskiego pod red. Prof. Dr hab. Bogusława Dunaja (W-wa 1996) stanowiąc, iż jest to rodzaj lekkiej budowli bez ścian, której dach opiera się na słupach, np. nad przystankiem tramwajowym lub autobusowym.

Mając na względzie przedstawione rozumienia przedmiotowego zwrotu należy wskazać, iż celem wiaty jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem).

Z tych względów nie można zgodzić się z poglądem zaprezentowanym przez skarżących, iż obiekt, którego dotyczy niniejsza sprawa jest wiatą w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach materiału dowodowego, przedmiotowy obiekt posiada konstrukcję stalową szkieletową o ścianach, drzwiach i pokryciu dachowym z blachy trapezowej. Umiejscowiony jest na placu targowym i pełni w istocie funkcję użytkową budynku, a mianowicie pawilonu handlowego. Tym samym wykluczone jest przyjęcie, iż obiekt ten z mocy powołanego wyżej art. 29 ust. 1 pkt 2 Pb podlegał jedynie zgłoszeniu.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że zasadą jest, iż roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 Pb). Wyjątki przewidują natomiast przepisy art. 29-31 Pb. Skoro więc rozpatrywany obiekt w świetle tych ostatnich przepisów (art. 29-31 Pb) nie jest zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, to jak najbardziej zasadnym było zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego trybu określonego w art. 51 Pb.

Zgodnie z art. 51 ust. 7 Pb, przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 Pb. W niniejszej sprawie roboty wykonane zostały na podstawie zgłoszenia dokonanego z naruszeniem art. 30 ust. 1 Pb, od którego nie został skutecznie wniesiony sprzeciw, co wypełnia dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 3 Pb. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organy ustaliły, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa. Przedmiotowa wiata usytuowana jest bowiem w odległości 0,85m od budynków położonych bezpośrednio przy granicy sąsiednich działek nr 1935/22, 1935/23, 1935/24, 1935/25 i 1935/26. Powyższe stanowi o naruszeniu regulacji § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wedle ust. 1 tego przepisu jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

Ustęp 2 § 12 dopuszcza sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli jednak wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Działka nr 3176 w K. znajduje się na obszarze, dla którego nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie do tej działki nie została także wydana decyzja o warunkach zabudowy.

Sąd zaznacza, iż pomimo, iż przedmiotowa wiata nie jest budynkiem, a pełni tylko jego funkcję użytkową, to przepisy powołanego rozporządzenia mają do niej zastosowanie. Wynika to jednoznacznie z § 2 ust.1 tego aktu, który określając przedmiotowy zakres unormowań wskazuje na projektowanie i budowę budynków, ale także wprost nawiązuje do budowli spełniających funkcje użytkowe budynków.

Stwierdzenie wskazanego wyżej naruszenia przepisów techniczno-budowlanych musiało skutkować wydaniem decyzji o rozbiórce przedmiotowego obiektu na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 Pb. Występująca niezgodność z przepisami prawa nie może bowiem zostać usunięta.

Podsumowując, w ocenie Sądu, organy prawidłowo określiły przedmiot postępowania, zebrały materiał dowodowy i dokonały jego analizy, wyjaśniając stan faktyczny sprawy, jak również szczegółowo uzasadniły wydanie nałożonego obowiązku.

Odnosząc się do zarzucanego w skardze naruszenia art. 10 w zw. z art. 29 k.p.a. Sąd wskazuje, iż rzeczywiście część korespondencji, w tym zapadłych w sprawie rozstrzygnięć było wysyłanych do Spółki cywilnej A, a część nawet wymieniało Spółkę tę jako swego adresata. Było to oczywiście nieprawidłowe, biorąc pod uwagę, iż spółka cywilna jest tylko umową między stronami, a więc nie posiada podmiotowości prawnej, o której mowa w art. 29 k.p.a. Należy jednak zaznaczyć, iż tak zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i zgłoszenia uwag, decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2011r., jak też będąca przedmiotem skargi decyzja organu odwoławczego doręczone zostały już we właściwy sposób, tzn. do każdego z tworzących wymienioną Spółkę wspólników. Stwierdzone naruszenia nie mgły mieć zatem wpływu na wynik sprawy.

Z przedstawionych względów w postępowaniu organów nie można, zdaniem Sądu, doszukać się zarzucanego w skardze naruszenia przepisów prawa materialnego, dlatego też skarga nie mogła zostać uwzględniona i jako taka podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 P.p.s.a.