Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 368/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.1 i 4, art. 5 ust.1 pkt 9
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 145 par 1ust.1 pkt 1 lit a, c, art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek Protokolant Sekretarz sądowy Marzena Okoń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2021 r. sprawy ze skargi K. C. i Z. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanegoi udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących K. C. i Z. C. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2021r., nr IF-YI [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania K. i Z. C. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm), dalej jako "pr. bud". utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 16 listopada 2020 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą B. M. pozwolenia na budowę samoobsługowej myjni samochodowej 2-stanowiskowej wraz z zewnętrznymi instalacjami: linią zasilającą energii elektroenergetycznej, zewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej oraz wody na działkach nr ew. [...] i [...] ark. 3, położonych w miejscowości S., gmina B..

Organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny:

Postępowanie wszczęto na wniosek inwestora – B. M. z 15 października 2020 r. o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę ww. inwestycji. W toku postępowania inwestycję kwestionowali właściciele sąsiedniej nieruchomości - K. i Z. C., podnosząc, że znacząco obniży komfort ich życia, wpłynie negatywnie na zdrowie i środowisko, a także obniży wartość ich nieruchomości.

Organ I instancji nie uwzględnił ich zarzutów i wydał wskazaną wyżej decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę spornej myjni samochodowej.

W odwołaniu K. i Z. C. zarzucili naruszenie art. 10 § 1, art. 28, art. 61 § 4, art. 107 § 4 k.p.a. w zw. z art. 4, art. 5, art. 35 pr. bud. podnosząc, że choć inwestycja nie należy do przedsięwzięć, dla których konieczne jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko (zgodnie z odpowiednimi przepisami), to jednak faktycznie będzie oddziaływać na działkę skarżących poprzez immisje (zanieczyszczenia, hałas, pył wodny, mgłę wodną, opary, odory zapachowe, zwiększoną ilość spalin samochodowych oraz inne zanieczyszczenia). Wskazali, że w projekcie nie ma mapy przedstawiającej prognozowany zasięg oddziaływania hałasu emitowanego do środowiska w trakcie eksploatacji obiektu, ani siatki punktów obserwacji, o których mowa w projekcie. W związku z tym, że sporna myjnia została zaplanowana w odległości 1,5 m od granicy i ok. 8 m od budynku mieszkalnego należącego do skarżących, to obszar jej oddziaływania nie zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, ale obejmuje także działki sąsiednie. Ponadto skarżący zarzucili, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud.

Odnosząc się do tych zarzutów inwestor podniósł, że myjnia samochodowa nie jest budynkiem, nie jest budowlą i nie jest też obiektem budowlanym, a mimo to została usytuowana zgodnie z przepisami pr. bud., z uwzględnieniem ochrony istniejącego środowiska naturalnego oraz praw sąsiadów do ochrony swojej nieruchomości. Ponadto inwestor wskazał, że m.in. przepisy techniczno- budowlane nie nakazują zachowania jakichkolwiek odległości, a pomimo to od strony działki sąsiedniej zaprojektowano pełną ścianę wychwytującą i odbijającą ewentualne najmniejsze dźwięki oraz osłonę z krzewów i drzew. Projekt opracował zespół osób posiadających odpowiednie przygotowanie zawodowe oraz należący do właściwej izby inżynierów budownictwa, w oparciu o najnowsze technologie.

W piśmie z 22 grudnia 2020 r. pełnomocnik K. i Z. C. uzupełnił zarzuty odwołania, podnosząc, że:

- nie została zachowana należyta odległość usytuowania myjni samoobsługowej od granicy działki przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- wielkość działki jest niezgodna z § 8 ust. 1 pkt c uchwały [...] Rady Gminy B. z dnia [...] stycznia 2012 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości S. i Kolonia S. .

W związku z tymi zarzutami organ odwoławczy wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. o sprawdzenie zgodności z prawem decyzji W. B. z dnia 3 listopada 2016 r., którą dokonano podziału objętej inwestycją nieruchomości położonej w obrębie S., gm. B., oznaczonej w ewidencji gruntów Gminy B. jako działka nr [...], o pow. 1,8531 ha, dla której w Sądzie Rejonowym w B. prowadzona jest księga wieczysta Nr [...] [...]

W decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, Wojewoda przytoczył treść przepisów określających warunki i tryb udzielania pozwolenia na budowę (art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1 i 3 i art. 4 pr. bud.) i stwierdził, że inwestor spełnił te warunki, a więc organ nie mógł wydać decyzji odmownej. Inwestor przedłożył cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, projekt budowlany został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia do projektowania oraz legitymującą się na dzień jego sporządzania zaświadczeniem o przynależności do właściwego samorządu zawodowego, ponadto dołączono warunki przyłączenia do sieci z dnia 15 kwietnia 2020 r. wydane przez PGE Dystrybucja S.A.; warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej i/lub kanalizacyjnej z dnia 31 marca 2020 r. wydane przez W. B., a także decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w S. W. z dnia 16 grudnia 2020 r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego.

Wojewoda wyjaśnił, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji miał na uwadze kwestię zgodności spornej inwestycji z przepisami prawa, tj.: zgodności zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych przyjętych w projekcie zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Brał również pod uwagę przepis art. 5 ust. 1 pkt. 8 i 9 pr. bud., który wymaga przy projektowaniu obiektu budowlanego zapewnienia m.in. odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej oraz poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, zwłaszcza, że sporna myjnia została zaprojektowana w odległości 1,5 m od granicy działki skarżących nr ew. [...], a skarżący wskazywali, że będzie ona negatywnie oddziaływać na ich nieruchomość.

W związku z tym, organ odwoławczy w pierwszej kolejności badał zgodność inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości S. i Kolonia S., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy w B. z dnia 27 stycznia 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2012 r., poz. 1342), dalej jako "m.p.z.p.". Wyjaśnił, że działka nr ew. [...] objęta inwestycją jest położona - zgodnie z § 13 m.p.z.p. - w terenie zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, oznaczonym na rysunku planu symbolem [...] Dla tego terenu ustalono przeznaczenie podstawowe pod zabudowę zagrodową oraz dopuszczalne, m.in. usługi. Zgodnie z § 2 pkt 3 m.p.z.p. - przeznaczeniem dopuszczalnym jest przeznaczenie inne, niż podstawowe, które uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe terenu w sposób określony w ustaleniach planu. Natomiast w § 5 wprowadzono zasady ochrony i kształtowania środowiska przyrodniczego poprzez m.in. 1) zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę, życie ludzi oraz 2) przyjęcie, że dopuszczalne poziomy hałasu nie mogą przekraczać parametrów w terenach zabudowy RM jak dla zabudowy zagrodowej.

Odnosząc się do tych przepisów, za niebudzące wątpliwości organ odwoławczy przyjął, że w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 poz. 1839) samoobsługowa myjnia samochodowa nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani w katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach i tym samym nie znajduje zastosowania ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 ze zm.). W projekcie budowlanym projektant wskazał, że zastosowane rozwiązania nie powinny powodować przekroczenia standardów jakości środowiska, również poza terenem inwestycji, w tym poprzez emisję hałasu, pyłów, gazów oraz wytworzenie pól elektromagnetycznych. Ścieki przemysłowe wprowadzane mają być do urządzeń kanalizacyjnych i nie powinny zawierać substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (określono na podstawie art. 45a ust. 1 ustawy - Prawo wodne - s. 30 projektu budowlanego). Ponadto inwestor uzyskał pozwolenie wodnoprawne - decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w S. W. z dnia 16 grudnia 2020 r.

Natomiast w odniesieniu do generowanego przez sporną myjnię hałasu, organ odwoławczy podniósł, że w świetle analizy oddziaływania myjni na tereny sąsiednie (str. 18 - 20 projektu), myjnia spełnia warunki dotyczące dopuszczalnych poziomów hałasu zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). Przekroczenie poziomów hałasu, czy kwestie emisji w trakcie jej użytkowania nie należą natomiast do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego, lecz do organów ochrony środowiska.

Inwestycja zgodna jest więc z przepisem § 5 m.p.z.p.

Organ odwoławczy stwierdził również zgodność inwestycji z § 9 m.p.z.p., który dopuszcza lokalizację obiektów kubaturowych w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki sąsiedniej, tj. w odległości 1,5 m lub w granicy (sporna myjnia została bowiem zaprojektowana w odległości 1,5 m od granicy działki skarżących nr ew. [...]).

Natomiast odnosząc się do zarzutu skarżących, że myjnia nie zachowuje odległości z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2019 r. poz. 1065), dalej jako "rozporządzenie w/s w.t." – organ stwierdził, że sporna myjnia nie jest budynkiem, a więc wskazany przepis nie ma do niej zastosowania. Zgodnie bowiem z projektem budowlanym jest to konstrukcja stalowa w układzie szkieletowym, posadowionym na betonowej płycie fundamentowej, 2-stanowiskowa z dwoma wjazdami, pełniącymi również funkcję wyjazdów na działce nr ew. [...]. Organ odwoławczy przytoczył stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2876/17, że samochodowa myjnia bezdotykowa jest obiektem budowlanym, choć nie została wprost zdefiniowana w przepisach prawa budowlanego, jak wiele innych obiektów. Składa się na nią zespół urządzeń technicznych zamontowanych w części budowlanej, która tworzy całość techniczno-użytkową, co zapewnia wykorzystywanie jej zgodnie z przeznaczeniem, tj. mycie samochodów. Wszystkie jej elementy są połączone ze sobą (współpracują). Odłączone od siebie - nie będą stanowiły myjni.

Odnosząc się następnie do zarzutu skarżących dotyczącego naruszenia § 8 pkt 1 lit. c m.p.z.p., który stanowi, że wielkość nowo wydzielonej działki budowlanej dla zabudowy zagrodowej nie może być mniejsza niż 2500 m2 o minimalnej szerokości frontu działki - 30 m, organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis ten dotyczy wyłącznie ustalania zasad podziału i scalania istniejących działek. Na potwierdzenie swojego stanowiska Wojewoda wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 588/15, w którym sąd dokonał wykładni tak samo sformułowanego przepisu planu miejscowego. Otóż sąd stwierdził, że przepis ten nie zawiera wyraźnego określenia minimalnej powierzchni działek przeznaczonych pod zabudowę, bowiem za takie nie można uznać zawartego w nim sformułowania: "dopuszcza się podział na nowo wydzielane działki budowlane o powierzchni nie mniejszej niż (...) w granicach terenu MR". W przepisie mowa jest o "podziale", a więc z zapisu powyższego nie wynika jednoznacznie, że na działkach o powierzchni mniejszej niż (...) wprowadza się zakaz zabudowy. Zapis ten, podobnie jak zapis ustalający "minimalną szerokość nowo wydzielonej działki na (...) metrów", można interpretować jako "szczegółowe zasady i warunki" dopuszczalnego w tym obszarze "scalania i podziału nieruchomości", wymagane w planie miejscowym zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.- "u.p.z.p."). Ustalenie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału dla wszystkich nieruchomości w granicach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest bowiem obowiązkiem organu stanowiącego gminy, niezależnie od tego, czy określony zostanie obszar, o którym mowa w art. 15 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. ("obszar wymagający przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości"). (...) Nakaz wydzielania działek o powierzchni nie mniejszej niż (...), skierowany jest więc do organu zatwierdzającego projekt podziału na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), a nie do organu architektoniczno - budowlanego udzielającego pozwolenia na budowę, gdyż zgodnie z art. 93 ust. 1 u.g.n. - podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.

W związku z tym, Wojewoda Lubelski stwierdził, że przepis § 8 pkt 1 lit. c m.p.z.p. nie wprowadził minimalnej powierzchni działki przeznaczonej pod zabudowę, gdyż dotyczy wyłącznie sposobu podziału i scalania nieruchomości. Dodatkowo organ zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z prośbą o zbadanie zgodności z prawem decyzji W. B. z dnia 3 listopada 2016 r., którą dokonano podziału nieruchomości objętej inwestycją, ale jednocześnie uznał, że wynik tego postępowania nie będzie miał wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Ponadto Wojewoda wskazał, że choć działka skarżących nr ew. [...], usytuowana w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycyjnego, zabudowana domem jednorodzinnym wraz z budynkami gospodarczymi, znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu myjni, w rozumieniu art. 3 pkt 20 pr. bud., to jednak prawo własności skarżących nie doznaje ograniczeń. W orzecznictwie podnosi się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Tylko wówczas, gdy zostanie stwierdzona sprzeczność z powyższymi wymogami, spowodowane w wyniku realizacji inwestycji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich." (zob. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2001 r., sygn. IV SA 2085/98; wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r., sygn. VII SA/Wa 1476/09). Obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu sąsiedniego, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno- budowlanymi i że inwestor nie będzie mógł uzyskać pozwolenia na budowę." (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r., sygn. II OSK 236/17).

Wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa budowlanego, w tym przepisów techniczno - budowlanych, jak i norm planistycznych, organ odwoławczy uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny, gdyż nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której nie inwestorzy, ale osoby trzecie będą decydować o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu ich posadowienia, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (tak WSA w Lublinie w wyroku z dnia 21 maja 2019 r., sygn. II SA/Lu 210/19).

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że w świetle art. 35 ust. 4 pr. bud. organ zobowiązany był do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. C. i Z. C. domagali się uchylenia decyzji organów obu instancji, zarzucając ich wydanie z naruszeniem:

1) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i niepodjęcie wszelkich działań celem wyjaśnienia, czy projekt budowlany jest zgodny z § 13 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 2 i 3 w zw. z § 4 pkt 1 ppkt 3 m.p.z.p.; § 5 pkt 8 lit. b m.p.z.p.; § 9 pkt 2 m.p.z.p. oraz wymaganiami ochrony środowiska;

2) art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a i b pr. bud. poprzez wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt budowlany jest niezgodny z m.p.z.p. oraz wymaganiami ochrony środowiska;

3) art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. poprzez nieuwzględnienie obowiązku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżących tj. skarżących;

4) § 13 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 2 i 3 w zw. z § 4 pkt 1 ppkt 3 m.p.z.p. poprzez udzielenie pozwolenia na budowę myjni w terenie o przeznaczeniu podstawowym RM - tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych oraz pod usługi jako przeznaczenie dopuszczalne, tj. uzupełniające lub wzbogacające przeznaczenie podstawowe terenu;

5) § 5 pkt 8 lit. b m.p.z.p. poprzez udzielenie pozwolenia na budowę myjni w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że poziom hałasu nie będzie przekraczać dopuszczalnych parametrów dla zabudowy zagrodowej;

6) § 8 m.p.z.p. poprzez wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę na nieruchomości powstałej na skutek podziału niezgodnego z m.p.z.p.

7) § 12 rozporządzenia w/s w.t. w zw. z § 9 pkt 2 m.p.z.p. poprzez wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę myjni w odległości 1,5 m od granicy z działką skarżących.

W obszernym uzasadnieniu skarżący w pierwszej kolejności podnieśli argumenty dotyczące niezgodności spornej inwestycji z m.p.z.p. Ich zdaniem, budowa myjni samochodowej 2-stanowiskowej wraz z zewnętrznymi instalacjami na działce z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową, nie pozostaje w żadnym związku funkcjonalnym, czy organizacyjnym z gospodarstwem rolnym inwestora, a tylko taki obiekt mógłby być uznany za zabudowę zagrodową w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia w/s w.t. ("zabudowa zagrodowa to w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych") oraz orzecznictwa sądów administracyjnych (wyrok WSA w Poznaniu z 24 sierpnia 2017 r., II SA/Po 471/17; wyrok NSA z 8 listopada 2017 r., sygn. II OSK 2860/16). "Współczesny charakter gospodarki rolnej powoduje utratę aktualności tradycyjnego rozumienia pojęcia zagrody. Obiekty wielkogabarytowe jak np. silosy, czy budynki inwentarskie o dużej obsadzie, znajdują się często w znacznym oddaleniu od budynku mieszkalnego i funkcjonującej przy nim zagrody w tradycyjnym znaczeniu. Nie istnieją aktualnie powody, aby pojęcie zagrody rozumianej jako zaplecze mieszkaniowe, maszynowe i infrastrukturalne dla gospodarstwa rolnego ograniczać do pojęcia podwórza lub obejścia, na którym przede wszystkim znajduje się budynek mieszkalny. Poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone w oddaleniu od centralnego punktu zagrody. Istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda (siedlisko)". Podobnie wyrok NSA z 18 kwietnia 2018 r., II OSK 2674/17 oraz z 9 października 2019 r., II OSK 22829/17.

Zdaniem skarżących, sporna myjnia nie jest również zgodna z dopuszczalnym w tym terenie przeznaczeniem uzupełniającym. Przede wszystkim skarżący wskazali, że w świetle § 2 pkt 2 i 3 m.p.z.p. - ,,przeznaczenie podstawowe" oznacza część przeznaczenia terenu, która powinna dominować w danym terenie lub obszarze w sposób określony ustaleniami planu, natomiast określenie ,,przeznaczenie dopuszczalne" oznacza rodzaj przeznaczenia terenu inny niż podstawowy, który uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe terenu w sposób określony w ustaleniach planu. W przypadku zabudowy zagrodowej, dopuszczalne uzupełniająco usługi powinny być związane funkcjonalnie z prowadzeniem gospodarstwa rolnego lub usługi nieuciążliwe, które nie kolidują z mieszkaniowo-zagrodowym charakterem tego obszaru, a takiego warunku, w ocenie skarżących, nie spełnia sporna myjnia. Jednocześnie działalność myjni otwartej, niezabezpieczonej ścianami zewnętrznymi czy też ekranami, usytuowanej w odległości 1,5 od granicy i 8 m od budynku mieszkalnego jest uciążliwa dla sąsiadującej zabudowy zagrodowej. ,,Oddziaływanie obiektu typu myjnia samochodowa na działki sąsiednie, szczególnie jeżeli działka objęta zamiarem inwestycyjnym ma stosunkowo niewielkie wymiary, a działka sąsiednia ma charakter mieszkaniowy, jest oczywiste poprzez zapach (odór) środków chemicznych używanych do mycia, wzmożony ruch samochodowy i mgiełkę wodną wydzielającą się w procesie mycia samochodów." (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2018 r., sygn. II SA/Kr 1399/18).

Myjnia będzie również powodowała niedopuszczalny hałas, co jest niezgodne z § 5 pkt 8 lit. b m.p.z.p. W analizie oddziaływania obiektu myjni automatycznej na tereny sąsiadujące stwierdzono wprawdzie, że spełniono warunki rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (str. 19, pkt 25 tabeli), gdyż w celu ograniczenia immisji zaprojektowano pas zieleni izolacyjnej, jednak w ocenie skarżących wątpliwe jest, czy pas zieleni ograniczy hałas do dopuszczalnych norm. Inwestor nie załączył bowiem do projektu, mapy obrazującej prognozowany zasięg oddziaływania hałasu w trakcie eksploatacji obiektu, w tym siatki punktów obserwacji, wskazanych w podsumowaniu końcowym projektu. Opracowanie to nie jest więc wiarygodne, co oznacza, że kwestia hałasu nie została przez organ należycie wyjaśniona.

Argumentując naruszenie art. 5 ust. 1 pkt. 9 pr. bud. skarżący podnieśli, że oddziaływanie obiektu typu myjnia na tereny sąsiednie jest oczywiste, dlatego obiektywnie, a nie subiektywnie, uzasadnione jest ich przekonanie, że użytkowanie myjni usytuowanej w odległości 1,5 m od granicy ich działki spowoduje rozprzestrzenianie się na ich nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym hałasu, mgły wodnej, oparów i odorów zapachowych z myjni, spalin samochodowych oraz pyłów i innych zanieczyszczeń, o nasileniu związanym z kierunkiem wiatru, oraz konkretnym sposobem użytkowania obiektu. Ponadto w okresie jesienno-zimowym powierzchnia kostki brukowej będzie oblodzona, co stanowić będzie bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia. Wskazane uciążliwości oraz niebezpieczeństwa wymienione przez skarżących, zostały zignorowane przez organy obu instancji. Skarżący nie rozumieją dlaczego myjnia została zaprojektowana w wariancie, w którym znajduje się możliwie najbliżej ich budynku mieszkalnego. Wskazali też, że myjnia została zaplanowana na przeciwko szkoły oraz wzdłuż chodnika dla pieszych, a wyjazd wychodzi wprost na przejście dla pieszych szczególnie uczęszczane przez dzieci, co stanowi dla nich zagrożenie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że kontrola sądu administracyjnego jest ograniczona wyłącznie do zbadania legalności, a więc zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Wynika to z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej jako "p.p.s.a.". Sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w takim zakresie, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, gdyż organy obu instancji wadliwie oceniły zgodność spornej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisem art. 5 ust. 2 pkt 9 pr. bud., co uzasadniało wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Jakkolwiek organy wskazały treść mających zastosowanie w sprawie przepisów oraz wyjaśniły zasady i tryb wydawania pozwoleń na budowę, to jednak dla porządku Sąd postanowił je ponownie poniżej przedstawić.

Sprawa została wszczęta na wniosek inwestora – B. M. z dnia 15 października 2020r. Wniosek podlegał więc rozpatrzeniu na podstawie ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020r., poz.471). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pr. bud. - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,

d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10 (w tym oświadczenia inwestora o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane);

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Należy podkreślić, że tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 pr. bud.).

Obowiązkiem organu architektoniczno-budowlanego rozpatrującego wniosek o wydanie pozwolenia na budowę jest także uwzględnienie art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud., zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W niniejszej sprawie inwestor przedłożył wymaganą i kompletną dokumentację, opracowaną przez osoby posiadające wymagane uprawnienia oraz złożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością tj. działkami nr ewid. [...] i nr [...] na cele budowlane, co nie jest kwestionowane.

Sporne kwestie dotyczą zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia działki objętej inwestycją (zdaniem skarżących nie jest dopuszczalne sytuowanie myjni samochodowej w terenie zabudowy zagrodowej), a także naruszenia zasady poszanowania interesów osób trzecich (ze względu na usytuowanie myjni w odległości 1,5 m od granicy myjnia będzie ponadprzeciętnie oddziaływać na nieruchomość skarżących, ograniczając wykonywanie tego prawa).

W ocenie Sądu, nie można odmówić skarżącym racji w realiach niniejszej sprawy.

Zgodnie z § 13 uchwały Nr [...] Rady Gminy B. z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowości S. i Kolonia S. (Dz. Urz. Woj. Lub. z 2012, poz. 1342) - dla terenów zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych oznaczonych na rysunku planu symbolami od RM-[...] do [...] (sporna myjnia została zaprojektowana na działce objętej symbolem MR – [...]) ustala się: 1) przeznaczenie terenu: a) podstawowe - zabudowa zagrodowa, b) dopuszczalne: usługi, budynki gospodarcze i garaże, obiekty małej architektury, dojazdy niewydzielone, infrastruktura techniczna. Jednocześnie zgodnie z § 2 pkt 2 i 3 m.p.z.p. - ,,przeznaczenie podstawowe" oznacza część przeznaczenia terenu, która powinna dominować w danym terenie lub obszarze w sposób określony ustaleniami planu, natomiast określenie "przeznaczenie dopuszczalne" oznacza rodzaj przeznaczenia terenu inny, niż podstawowy, który uzupełnia lub wzbogaca przeznaczenie podstawowe terenu w sposób określony w ustaleniach planu. Trafnie wskazał organ, że nie ma definicji ustawowej "zabudowy zagrodowej", to w orzecznictwie dokonywana jest wykładnia tego zwrotu. W jednym z orzeczeń trafnie sąd wyjaśnił, że "na zabudowę zagrodową składa się zawsze zespół budynków, z których przynajmniej jeden musi mieć charakter mieszkalny w obrębie jednego podwórza. Zabudowa ta to w szczególności budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych bądź w gospodarstwach leśnych. Związanie gospodarstwa rolnego z zabudową zagrodową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa, jako pewnej całości produkcyjnej. Zgodnie z art. 553 k.c. za gospodarstwo rolne uważa się grunty rolne wraz z gruntami leśnymi, budynkami lub ich częściami, urządzeniami i inwentarzem, jeżeli stanowią lub mogą stanowić zorganizowaną całość gospodarczą, oraz prawami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Zabudowa zagrodowa stanowi inny, szczególny rodzaj zabudowy, który odróżnia ją od np. zabudowy jedno lub wielorodzinnej. Zabudowa zagrodowa to inaczej siedlisko, czyli funkcjonalnie zorganizowane w ramach jednego podwórka zabudowania o charakterze gospodarczym (produkcyjnym) oraz mieszkaniowym służące prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Domy mieszkalne jednorodzinne w ramach budownictwa zagrodowego wchodzą w skład indywidualnych gospodarstw rolnych, jeżeli zamieszkałe są przez rolników i im służą (tak wyrok NSA z 18 grudnia 2019r., II OSK 355/18). Prowadzenie gospodarstwa rolnego polega na wykonywaniu wielu różnych rodzajów czynności związanych z uprawami, czy hodowlą zwierząt, w celu uzyskania określonych produktów rolnych. Myjnia samochodowa ma natomiast typowo komercyjny charakter i nie wiąże się z prowadzeniem takiego gospodarstwa; ma przy tym wyłącznie usługowy charakter. Zasadniczo jej funkcją jest poprawa estetyki samochodów, ich stanu zewnętrznego, co nie ma istotnego znaczenia przy prowadzeniu gospodarstwa rolnego. Nie można więc uznać myjni samochodowej za obiekt budowlany mieszczący się w pojęciu zabudowy zagrodowej, nie ma bowiem żadnego związku z gospodarstwem rolnym. Zdaniem Sądu, zasadniczo estetyczny charakter usług, któremu służy myjnia, nie stanowi też uzupełnienia takiej zabudowy, a tym bardziej jej nie wzbogaca, skoro z punktu widzenia celów działalności rolnej (roślinnej, leśnej, zwierzęcej) nie ma on znaczenia.

W związku z powyższym, trafny okazał się zarzut skargi dotyczący niezgodności spornej inwestycji z przepisami m.p.z.p.

W ocenie Sądu zasadny jest także zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. pomimo tego, że Sąd nie stwierdza naruszenia § 12 rozporządzenia w/s w.t. Rzeczywiście w świetle tego ostatniego przepisu - zasadą jest sytuowanie obiektów w odległości 3 m (ścianą z oknami) i 4 m (ścianą bez otworów okiennych) od granicy działki. Przepis § 12 ust.2 rozporządzenia w/s w.t. przewiduje jednak wyjątki od tej zasady - Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość i taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Kwestia odległości została bowiem określona w § 9 ust. 2 m.p.z.p., który stanowi, że - Ustala się następujące zasady ustalania zabudowy na działce budowlanej: (...) W planie dopuszcza się lokalizację obiektów kubaturowych w odległości mniejszej niż 3 m od granicy działki sąsiedniej tj. w odległości 1,5m lub w granicy: a) dla istniejących terenów zabudowanych, na których znajdują się działki z budynkami usytuowanymi w odległości mniejszej niż 3m, b) dla terenów przeznaczonych w planie do zabudowy ustalenie to można stosować na istniejących działkach o szerokości mniejszej niż 18m.

Zachowanie wymaganych odległości nie oznacza jednak, że inwestycja nie narusza interesów osób trzecich.

To samo dotyczy również kwestii zachowania dopuszczalnych norm hałasu - skarżący podnoszą zarzut naruszenia § 5 pkt 8 lit. b m.p.z.p. w zakresie dopuszczalnego hałasu, zgodnie z którym dopuszczalne poziomy hałasu nie mogą przekraczać parametrów w terenach oznaczonych symbolem RM jak dla zabudowy zagrodowej.

Uzasadniony interes właścicieli nieruchomości sąsiednich nie może być bowiem interpretowany zbyt wąsko, bez uwzględnienia m.in. art. 144 k.c. "Rozpoznając wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego przy granicy z sąsiednią nieruchomością lub w zbliżeniu do tej granicy, organ administracji publicznej powinien uwzględnić konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji RP), jak również przepis art. 144 k.c. Zadaniem organu jest zatem takie wyważenie interesów stron, aby inwestycja realizowana była w sposób nienaruszający uzasadnionego interesu właściciela działki sąsiedniej, choć z zachowaniem uprawnień inwestora". (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2816/12). "Istotnym elementem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie mechanizmów ochrony prawa własności zagrożonego następstwami wykonania prawa własności przez właściciela innej (sąsiedniej) nieruchomości. Prawo własności jest prawem konstytucyjnie chronionym (art. 64 ust. 1 Konstytucji) i ochrona ta jest dla wszystkich równa (art. 64 ust. 2 Konstytucji). Zasada równej dla wszystkich ochrony własności jest elementem zasady równego traktowania przez władze publiczne (art. 32 ust. 1 Konstytucji). W zgodzie z tymi konstytucyjnymi zasadami powinny być wykładane przepisy Prawa budowlanego, które mają wpływ na prawo sąsiedzkie. Istotne znaczenie w stosunkach sąsiedzkich właścicieli nieruchomości ma usytuowanie obiektu budowlanego w określonej odległości od granicy nieruchomości. Ważne jest też dla tych stosunków wzajemne usytuowanie obiektów budowlanych na sąsiednich nieruchomościach ze względu na oddziaływanie m.in. poprzez zasłonięcie dopływu światła lub widoku, przenikanie hałasu". (zob. wyrok NSA z 25 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08).

Nie budzi wątpliwości, że samoobsługowa myjnia samochodowa powoduje odczuwalne oddziaływania na działki sąsiednie, zwłaszcza jeśli znajduje się ona tuż przy granicy sąsiedniej działki, zabudowanej budynkiem jednorodzinnym i gospodarczym. Użytkowanie otwartej myjni (a taka jest przedmiotem zaskarżonej decyzji) powoduje rozprzestrzenianie się wody, środków chemicznych oraz hałas, co jest oczywiste. Myjnia taka zasadniczo zawsze będzie oddziaływać na działki sąsiednie w odczuwalnym na co dzień stopniu, stanowiąc istotne uciążliwości dla sąsiednich mieszkańców. Szczegółowe informacje dotyczące emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachów, pyłowych i płynnych, z podaniem ich rodzaju, ilości i zasięgu rozprzestrzeniania się, powinny się znaleźć w opisie technicznych projektu (§ 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia w/s projektu budowlanego), gdyż – zgodnie z tym przepisem – "przyjęte w projekcie architektoniczno - budowlanym rozwiązania przestrzenne, funkcjonalne i techniczne powinny wykazywać ograniczenie lub eliminację wpływu obiektu budowlanego na środowisko przyrodnicze, zdrowie ludzi i inne obiekty budowlane". W razie podnoszonych przez właścicieli sąsiednich nieruchomości zarzutów co do możliwych emisji takich zanieczyszczeń, organ architektoniczno – budowlany powinien odnieść się szczegółowo do nich, a w razie potrzeby powinien wezwać inwestora do przedłożenia odpowiednich dokumentów, umożliwiających rzetelne ustalenie zakresu i obszaru emisji tych substancji, na podstawie których będzie można jednoznacznie ustalić, czy emisje te nie będą wykraczać poza teren inwestycji (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2018 r., II OSK 1435/17).

Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany nie przewiduje wystarczających rozwiązań ograniczających te uciążliwości, zwłaszcza gdy chodzi o kwestię rozprzestrzeniania się pyłów (wody, aerozoli). Wprawdzie zaprojektowano od strony działki skarżących ścianę myjni, a także pas zieleni izolacyjnej, ale poza tym przestrzeń, w której będzie odbywało się mycie pojazdów, będzie otwarta; opary, płyny, zapachy środków chemicznych będą niewątpliwie przedostawały się ponad myjnię, a ze względu na zbliżenie do granicy z działką skarżących, także na tę działkę. Skarżący wskazywali także na kwestię niedostatecznego przedstawienia w projekcie miejsc i rozkładu dopuszczalnego poziomu hałasu pochodzącego z myjni; organ nie odniósł się tych zarzutów, co pozostawia również w zakresie tej uciążliwości istotne wątpliwości.

Oczywiście w sprawach o pozwolenie na budowę konieczne jest wyważenie interesów inwestora (który zwykle jest właścicielem objętej inwestycją nieruchomości) i interesów innych podmiotów, zwłaszcza właścicieli sąsiednich nieruchomości. Prawo własności korzysta z ochrony w zakresie przewidzianym w art. 140 k.c. i art. 144 k.c., zgodnie z którymi właściciel może korzystać z rzeczy w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (...), przy czym powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Oznacza to, że prawo własności nie korzysta z ochrony, jeżeli właściciel korzysta z rzeczy w sposób zakłócający korzystanie z innych nieruchomości ponadprzeciętnie. W ocenie Sądu, użytkowanie spornej myjni samochodowej, otwartej, bez wystarczających zabezpieczeń ograniczających emisje gazów, płynów i hałasu, na działki sąsiednie, usytuowanej tuż przy granicy działki skarżącej, zabudowanej budynkiem mieszkalnym (obok niego), wykorzystywanej na cele mieszkaniowe, będzie powodować tego rodzaju zakłócenia. W świetle przedstawionych okoliczności, usprawiedliwiona jest – zdaniem Sądu - ocena, że interes inwestora powinien ustąpić interesowi skarżących, wymóg poszanowania interesu skarżących nie został spełniony, co - poza omówioną wyżej niezgodnością inwestycji z m.p.z.p. – uzasadniało wydanie decyzji o odmowie pozwolenia na budowę. Podkreślić jednocześnie należy, że naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud. stanowi samodzielną podstawę odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, a jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2018r., II OSK 2409/16 – "ocena w zakresie miary zakłócania funkcji mieszkaniowej musi uwzględniać także oddziaływanie nowej zabudowy na uzasadnione interesy podmiotów prywatnych, korzystających z zabudowy mieszkaniowej na terenie przeznaczonym w planie pod tego rodzaju zabudowę, których komfort oraz spokój zamieszkiwania mogłyby zostać istotnie naruszone lub nawet przekreślone". Zdaniem Sądu, stanowisko to jest w pełni adekwatne w odniesieniu do zabudowy zagrodowej (MR), w której – jak wyżej wyjaśniono – koncentruje się działalność życiowa (mieszkaniowa i zawodowa) rolników.

Co do zasady trafnie skarżący zarzucili też, że kwestia ważności decyzji podziałowej wydanej przez Wójta Gminy B. z 3 listopada 2016r. powinna być uwzględniana przez organ wydający pozwolenie na budowę. Warunkiem wydania pozwolenia na budowę jest bowiem posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie inwestycję zaplanowano na działkach nr ewid. [...] i nr [...], dlatego do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył oświadczenie o prawie do dysponowania tymi właśnie działkami na cele budowlane. Tymczasem z pisma skarżących z 9 listopada 2021r. (k. 51 akt sądowych) wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. stwierdziło nieważność decyzji podziałowej, na podstawie której powstały m.in. działki objęte inwestycją (z podziału działki nr [...] – k. 53 akt admin. II instancji). Stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej spowodowało wątpliwości co do tego, czy obecnie inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (teren objęty inwestycją obecnie wchodzi w obszar większej działki).

Kwestia ta zasadniczo wymagałaby uwzględnienia, jednak w związku z tym, że – jak wyżej Sąd stwierdził - inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym oraz z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 pr. bud., wskazana kwestia nie miała istotnego wpływu na wynik postępowania.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska skarżących co do naruszenia § 8 m.p.z.p., ponieważ rację ma organ, że ten przepis dotyczy wyłącznie zasad podziału i scalania nieruchomości. Wynika to wprost z tego przepisu: "§ 8. Ustala się następujące zasady podziału i scalania istniejących działek". Przepis ten należy interpretować tak, jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w przytoczonym przez organ wyroku z dnia 16 lutego 2016r., II SA/Lu 588/15 - z uwagi na to, że organ szczegółowo przytoczył treść argumentacji tego Sądu, zbędne jest jej ponowne przytaczanie.

Reasumując, w związku z tym, że część zarzutów skargi okazała się zasadna, gdyż decyzja została wydana z naruszeniem m.p.z.p. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9, a w konsekwencji został naruszony art. 35 ust. 1 i 4 pr. bud., Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, c i art. 135 p.p.s.a., a w zakresie kosztów – na podstawie art. 200 cyt. ustawy.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ uwzględni przedstawioną wyżej argumentację.