Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 268/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano wnioskodawcy wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. Z. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi W. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku adwokatowi M. Z. kwotę 147,60 zł brutto /słownie: sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy/ za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zwolnił skarżącą W. J. od kosztów sądowych w niniejszej sprawie oraz ustanowił dla niej adwokata.

Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej z urzędu adwokata M. Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 7 października 2014 r. oddalił skargę oraz przyznał pełnomocnikowi kwotę 312,20 zł brutto tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Pełnomocnik skarżącej sporządził i wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku sądu, w której wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r., II FSK 125/15 oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wyznaczony pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków.

Zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805), w niniejszej sprawie do należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za postępowanie w drugiej instancji zastosowanie będą miały regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 461; dalej jako rozporządzenie).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie organu, którym za niezasadne uznano zarzuty skarżącej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej – zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia – wyznaczonemu adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje 50% opłaty określonej w punkcie 1, nie mniej niż 120 zł.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie organu, którym za niezasadne uznano zarzuty skarżącej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W konsekwencji do wysokości należnego pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy zastosowanie będzie miała stawka minimalna określona w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, która wynosi 240 zł. Opłatę tę sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, o czym stanowi § 2 ust. 3 rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnikowi skarżącej, za dokonaną czynność, należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 147,60 zł, w tym kwotę 27,60 zł tytułem podatku od towarów i usług.

Z tych względów, na podstawie art. 250 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.