Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2025/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 60, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2077
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.
article: art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu opłat oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do tutejszego Sądu przez H. sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej też jako: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej jako: "Prezes UKE") z [...] września 2017 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję tego organu z [...] marca 2017 r., nr [...], którą odmówiono umorzenia zaległości z tytułu rocznych opłat w łącznej kwocie 8.726,97 zł, wynikających z decyzji z [...] marca 2009 r. za lata 2014 - 2015, na którą składają się:

a) zaległość z tytułu części opłaty za 2014 r. w kwocie 4.235,67 zł, której termin płatności upłynął w dniu 30 czerwca 2014 r.,

b) zaległość z tytułu części opłaty za 2015 r. w kwocie 4.491,30 zł, której termin płatności upłynął w dniu 30 czerwca 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę

oraz umorzono postępowanie w części dotyczącej umorzenia zaległości z tytułu części opłaty wynikającej z decyzji z [...] marca 2009 r. za 2015 r. w kwocie 0,37 zł.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Strona uzyskała prawo do wykorzystywania zasobów numeracji na mocy decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej nr [...] z [...] marca 2009 r., Prezes UKE dokonał na rzecz Spółki przydziału 49 numerów rutingowych.

Upomnieniami z [...] maja 2015 r. oraz z [...] sierpnia 2015 r. Strona została wezwana do uiszczenia zaległości z tytułu opłat za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji, wynikających z decyzji z [...] marca 2009 r.

W dniach [...] października 2015 r. i [...] listopada 2015 r. Prezes UKE wystawił tytuły wykonawcze nr [...] i nr [...] obejmujące należności z tytułu opłat wynikających z decyzji z [...] marca 2009 r. za lata 2014-2015.

W związku z realizacją tytułu wykonawczego nr [...] Urząd Skarbowy w O. w dniach 9 i 17 listopada 2015 r. oraz 22 i 29 grudnia 2015 r. dokonał czterech wpłat w łącznej kwocie 664,33 zł, w wyniku czego doszło do wygaśnięcia części zaległości z tytułu opłaty należnej na podstawie decyzji z [...] marca 2009 r. za 2014 r.

Decyzją nr [...] z [...] listopada 2015 r. Prezes UKE stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] listopada 2015 r. decyzji z [...] marca 2009 r.

Pismem z [...] lutego 2016 r., Strona zwróciła się o umorzenie należności z tytułu prawa do użytkowania numerów rutingowych w latach 2014 i 2015 wraz z odsetkami. W uzasadnieniu Spółka wskazała na brak środków, trudną sytuację finansową oraz zadłużenie wobec banku i klientów. W ocenie Strony kontynuacja egzekucji należności doprowadzi do upadłości Spółki, co będzie skutkowało pokrzywdzeniem banku oraz klientów Spółki. Jako bezpośrednią przyczynę powstania zaległości Strona wskazała brak wiedzy obecnego Prezesa Zarządu Spółki o przydzielonych Spółce w decyzji z [...] marca 2009 r. uprawnieniach.

W dniach od 15 grudnia 2016 r. do dnia 2 stycznia 2017 r. Strona dokonała 24 wpłat na łączną kwotę 0,37 zł, które zaliczone zostały na poczet zaległości z tytułu opłaty należnej na podstawie decyzji z [...] marca 2009 r. za 2015 r.

W dniu [...] czerwca 2016 r. Urząd Skarbowy w O. wpłacił na poczet należności objętych tytułami wykonawczymi nr [...] łączną kwotę 5.870,05 zł, w związku z czym:

1) zaległość z tytułu opłaty wynikającej z decyzji z [...] marca 2009 r. za 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę wygasła w całości,

2) doszło do wygaśnięcia części zaległości z tytułu opłaty wynikającej z decyzji z [...] marca 2009 r. za 2015 r. wraz z odpowiadającą jej częścią odsetek za zwłokę.

Prezes UKE decyzją z [...] marca 2017 r., nr [...], odmówił umorzenia zaległości z tytułu rocznych opłat w łącznej kwocie 8.726,97 zł, wynikających z decyzji z [...] marca 2009 r. za lata 2014 - 2015, na którą składają się:

a) zaległość z tytułu części opłaty za 2014 r. w kwocie 4.235,67 zł, której termin płatności upłynął w dniu 30 czerwca 2014 r.,

b) zaległość z tytułu części opłaty za 2015 r. w kwocie 4.491,30 zł, której termin płatności upłynął w dniu 30 czerwca 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

2) umorzył postępowanie w części dotyczącej umorzenia zaległości z tytułu części opłaty wynikającej z decyzji z [...] marca 2009 r. za 2015 r. w kwocie 0,37 zł.

Pismem z 14 kwietnia 2017 r. Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku wskazano na trudną sytuację finansową, w szczególności na posiadane zobowiązania Strony. Opisano system działania kont prepaid i podkreślono, że po wszczęciu egzekucji Spółka straciła wiarygodność w oczach klientów.

W wyniku rozpatrzenia ww. środka odwoławczego, Prezes UKE decyzją z [...] września 2017 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2017 r.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, organ II instancji przytoczył stan faktyczny sprawy. Wskazał, że Zobowiązany, w związku z uzyskanymi uprawnieniami do wykorzystywania zasobów numeracji, powinien był uiścić należne z tego tytułu opłaty wynikającej z decyzji z [...] marca 2009 r., za lata 2014-2015 jednorazowo, w terminie do dnia 30 czerwca danego roku.

W ocenie Prezesa UKE określenie czy zobowiązany spełnia warunki do udzielenia żądanej ulgi, w istocie sprowadza się do ustalenia czy w sprawie zachodzi przypadek uzasadniony, co najmniej jedną z ww. przesłanek tj. uzasadnionym względami społecznymi lub gospodarczymi. W przypadku podmiotów prowadzących działalność gospodarczą powinny to być przede wszystkim okoliczności związane z tą działalnością, takie jak np. prowadzona działalność inwestycyjna, plany rozwoju, innowacyjność prowadzonej działalności oraz wynikające z tej działalności korzyści dla społeczeństwa (np. wpływ tej działalności na zapobieganie wykluczeniu pewnych grup społecznych czy też rozwój najbiedniejszych rejonów kraju). Przez okoliczności takie postrzegać również można działania mające na celu tworzenie nowych miejsc pracy, zapobiegające likwidacji miejsc pracy w przypadku trudności gospodarczych, jak również prowadzone w takiej sytuacji działania naprawcze.

Prezes UKE ustalił, że sytuacja finansowa Strony może być uznana za trudną, niemniej jednak nie można uznać jej za sytuację, która nie rokuje szans na poprawę. Z analizy rachunku zysków i strat Spółki za 2014 r. wynika, że Wnioskodawca zakończył 2014 r. zyskiem na poziomie 6.482,32 zł, zaś w 2015 r. odnotował stratę, która wyniosła 15.113,02 zł. Na koniec 2016 r. Spółka wykazała stratę - w kwocie 234,347,38 zł. Zaznaczył jednak, iż strata spowodowana była aktualizacją wartości aktywów niefinansowych, która w 2015 r. wynosiła 0 zł, a w 2016 r. osiągnęła poziom 231.218,41 zł, nie zaś czynnikami takim jak spadek gwałtowny przychodów ze sprzedaży produktów, nadzwyczajny wzrost kosztów działalności. W latach 2014-2015 Spółka co prawda odnotowywała systematyczny spadek przychodów ze sprzedaży, jednocześnie wykazywała proporcjonalny do nich spadek kosztów operacyjnych. Spółka, jak podkreślił organ odwoławczy posiada zobowiązania wobec banku, które w analizowanym okresie kształtowały się na podobnym poziomie, a ich wysokość mieściła się w przedziale ok. 40 - 50 tyś. zł. Jednocześnie Strona, za wyjątkiem wskazanych powyżej wobec banku W., nie posiada innych zobowiązań, w tym w szczególności zobowiązań publicznoprawnych z tytułu podatków oraz składek odprowadzanych do ZUS. Przeprowadzona analiza w ocenie organu II instancji kapitału stałego Spółki za lata 2014 i 2015 świadczy o jej zdolności do regulowania zobowiązań bieżących.

Prezes UKE stwierdził, że kwota 8.726,97 zł, co do której orzeczono w decyzji z [...] marca 2017 r. jest stosunkowo niska w porównaniu do wypracowanych przez Stronę w latach 2014 - 2016 r. przychodów za sprzedaż na poziomie od 415.622,54 zł - 692.697,42 zł, a także jednorazowych faktur opłacanych z opóźnieniem ale na bieżąco przez Stronę. Wnioskodawca według stanu na dzień wydania niniejszej decyzji posiada zaległość z tytułu opłaty wynikającej z decyzji z [...] marca 2009 r. za 2015 r. w kwocie 3.322,31 zł wraz z odsetkami za zwłokę, w ocenie organu zapłata ww. kwoty nie wpłynie na wypłacalność Spółki.

Odnosząc się do zarzutów Strony, organ II instancji wskazał, że kwestie związane z brakiem wiedzy obecnego prezesa zarządu Spółki o przydzieleniu Spółce uprawnień do korzystania z zasobów numeracji w 2009 r. nie mogą uzasadniać umorzenia zaległości. Ustawowym obowiązkiem członków zarządu spółki jest bowiem prowadzenie jej spraw przy którym członkowie zarządu powinni wykazać się należytą starannością.

Podobnie w ocenie Prezesa UKE, w kategoriach przesłanek umorzenia zaległości nie należy rozpatrywać zmiany przepisów regulujących obowiązek wnoszenia opłat za numery rutingowe. Okoliczność zmiany przepisów regulujących kwestie związane z wysokością i sposobem uiszczania opłat za prawo do wykorzystywania zasobów numeracji na mniej korzystne dla Zobowiązanego, nie można rozpatrywać w kontekście przesłanek udzielenia wnioskowanej ulgi. Za uwzględnieniem wniosku nie przemawia też fakt, że Strona wskazała, że na niekorzystanie z numerów rutingowych. Fakt ewentualnego wykorzystywania bądź nie wykorzystywania zasobów numeracji przez podmiot do tego uprawniony nie ma wpływu na obowiązek ponoszenia należnych z tego tytułu opłat, a zatem również tę argumentację należy uznać za niezasługującą na uwzględnienie.

Nadto Organ II instancji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie występuje również przesłanka interesu publicznego, której wystąpienie pozwalałoby na udzielenie Stronie wnioskowanej przez nią ulgi. Fakt, iż z usług Spółki korzysta podmiot zajmujący się ratowaniem zdrowia i życia nie może uzasadniać przyznania ulgi. Okoliczność ta nie zmienia bowiem faktu, że prowadzona przez Spółkę działalność ma służyć uzyskiwaniu przez nią dochodów, a nie realizacji celów publicznych. Wnioskodawca powinien zapewnić swoim klientom korzystanie z usług, za które dokonali płatności. Podobnie jak przewidywania Wnioskodawcy co do konsekwencji ewentualnego wystąpienia podstaw do ogłoszenia upadłości w przyszłości nie wypełniają przesłanki interesu publicznego.

Z decyzją Prezesa UKE z [...] września 2017 r. nie zgodziła się Spółka i pismem z 6 października 2017 r. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W treści skargi jej autor wskazał, że Spółka jest w złej sytuacji finansowej, limit kredytowy w wys. 50 000 zł jest niewystarczający, a jakakolwiek poprawa w tej kwestii nie jest możliwa. Podkreślił, że klienci H. płacą za usługi z góry, a w przypadku bankructwa Spółki, użytkownicy ponieśliby największe straty bo nie mogliby skorzystać z usług telekomunikacyjnych ani przenieść numerów do innej sieci. Przyczyną kłopotów finansowych Strony było wprowadzenie opłat za numery rutingowe co spowodowało ponoszenie dodatkowych opłat, a działalność spółki stała się nisko marżowa. Dodatkowo, jak wskazała Skarżąca w wyniku prowadzonych egzekucji Spółka utraciła płynność i możliwość sprzedaży swoich produktów.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem z 1 września 2018 r. strona skarżąca wskazała na zadłużenie Spółki jako "przeterminowane", dołączając zrzut ekranu panelu klienta B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066). Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Rozważając argumenty przedstawione w skardze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że nie są one trafne, a w konsekwencji skarga nie jest zasadna, co skutkowało jej oddaleniem.

Na wstępie należy podkreślić, że w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy, co oznacza, że sąd orzeka według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania danego aktu, a wynikającego z akt sprawy.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Prezesa UKE, które to ustalenia uznał za prawidłowe (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Podstawę do udzielania ulg w spłacie należności , o których mowa w art. 60 u.f.p. stanowi art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. zgodnie z którym właściwy organ może te należności z na wniosek zobowiązanego:

a) umarzać w całości - w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym,

b) umarzać w części, odraczać terminy spłaty całości albo części należności lub rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.

Przechodząc do meritum sprawy należy wskazać, że z powyższej cyt. art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p. wynika, że organ rozpatrując wniosek o udzielenie ulgi w zakresie spłaty zobowiązań z tytułu należności o których mowa w art. 60 pkt 1–8 u.f.p., obowiązany jest ocenić okoliczności i zgromadzony materiał dowodowy pod kątem wystąpienia przesłanek "ważnego interesu zobowiązanego" oraz "interesu publicznego". Kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do zbadania, czy organ prawidłowo ustalił i ocenił stan faktyczny z punktu widzenia przesłanek ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, wynikających z art. 64 ust. 1 pkt 2 u.f.p., których spełnienie warunkuje zastosowanie uznania administracyjnego.

Sąd wyjaśnia, że ww. przesłanki decydujące o możliwości podjęcia decyzji w sprawie umorzenia należności publicznoprawnych muszą mieć charakter szczególny i niezależny od wnioskodawcy, jednocześnie stanowiąc zagrożenie jego egzystencji. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła.

Należy też wyjaśnić, że przesłanki ważnego interesu dłużnika lub interesu publicznego muszą być oceniane ściśle i nie można ich sprowadzać jedynie do trudnej sytuacji finansowej dłużnika. Tym samym, w ocenie Sądu, w sprawie nie wystąpiły przesłanki do umorzenia należności.

Funkcjonujące w polskim systemie prawnym pojęcie "interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym, które winno być interpretowane w odniesieniu do wartości konstytucyjnych. Prezentowany w orzecznictwie pogląd dotyczący stosowania dyrektywy interesu publicznego odwołuje się do wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak równość wobec prawa, sprawiedliwość, zaufanie do organów państwa. Ustalenie istnienia tej przesłanki musi mieć zatem szczególnie doniosłe znaczenie z uwagi na wartości respektowane przez ogół społeczeństwa (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 297/10, wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1604/09). Jednocześnie orzecznictwo stoi na stanowisku, że interes publiczny nie może być przeciwstawiany interesowi prywatnemu (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 667/09). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela te stanowiska orzecznicze. Słusznie zatem organ pierwszoinstancyjny podkreślił, że w sprawie nie występuje przesłanka interesu publicznego. Z kolei "ważny interes zobowiązanego" to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków zobowiązany (strona) nie jest w stanie uregulować zaległości. W tym kontekście Prezes Zarządu strony skarżącej wskazał, że nie miał świadomości, że za dostęp do numerów rutingowych wprowadzono opłaty, Spółki nikt o tym fakcie nie poinformował. Jest to czynnik który, jak wywodzi skarżąca, czyni działalność Spółki już i tak nisko dochodową kompletnie nieopłacalną. Strona podkreślała ponadto, że upadłość Spółki spowoduje straty dla klientów, którzy nie będą mogl;i skorzystać z przedpłaconych połączeń.

W ocenie Sądu nie są to żadne nadzwyczajne okoliczności, które uprawniałyby do uzyskania ulgi w spłacie zobowiązania. Należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że działalność gospodarcza zakłada profesjonalizm podmiotów gospodarczych. Oznacza to zachowanie szczególnej staranności w prowadzeniu spraw i podejmowaniu decyzji. Nie jest niczym nadzwyczajnym, że warunki ekonomiczno-prawne, w jakich funkcjonuje podmiot gospodarczy się zmieniają. Nieświadomość co do podstawowych danych, w których działa podmiot świadczący usługi telekomunikacyjne, nie świadczy dobrze o profesjonalizmie osób kierujących tym podmiotem. Nie może to być ważny powód dla udzielenia ulgi. To samo dotyczy ochrony interesów klientów Spółki. Praktycznie w każdej sytuacji, w której podmiot ma problemy gospodarczy ma problemy finansowe należałoby podmiot ten wspomagać, aby chronić interesy klientów. Nie jest to praktycznie możliwe i takiej ochrony mogą od państwa spodziewać się jedynie klienci podmiotów świadczących usługi bankowe i ubezpieczeniowe.

Dalej należy też wyjaśnić, że organ administracji rozpatrując wniosek o umorzenie należności działa w ramach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne charakteryzuje się tym, że organ administracji publicznej ma możliwość wyboru pozytywnego lub negatywnego dla strony rozstrzygnięcia. Wydanie aktu uznaniowego poprzedzać winno należyte zgromadzenie i przeanalizowanie materiału dowodowego, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i przeprowadzenie wnioskowania opartego na zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 września 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2494/13). W ramach kontroli sądowej decyzji opartych na uznaniu administracyjnym Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, ta kompetencja należy wyłącznie do organu administracji. Kontrola Sądu obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, w toku którego zgromadzono materiał dowodowy wyczerpujący w zakresie okoliczności istotnych dla sprawy, a stan faktyczny został należycie ustalony. Całość tych rozważań została wyczerpująco przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a zatem organ spełnił stawiany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wymóg szczególnej dbałości o prawidłowe uzasadnienie decyzji administracyjnej opartej na uznaniu administracyjnym (art. 107 § 1 i 3 k.p.a.). Nadto wnioski, jakie organ wyprowadził z treści materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie są zgodne z logiką i doświadczeniem życiowym, nie wykraczają zatem poza swobodną ocenę dowodów jaką dysponuje organ w postępowaniu administracyjnym (art. 80 k.p.a.). Warte podkreślenia, że w toku postępowania, wszczętego na wniosek, organ wezwał stronę do przedłożenia dokumentów przedstawiających aktualną sytuację majątkową i finansową Spółki.

Należy też zauważyć, że sytuacja ta – mimo wyegzekwowania w całości należności objętych wnioskiem, nie doprowadziła do likwidacji Spółki lub złożenia wniosku o upadłość. Przeciwnie, jak wynika z dokumentów przedłożonych do Sądu dla potrzeb rozpoznania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, Spółka działalność nadal prowadzi, a rok 2017 zakończyła zyskiem netto (5.412,72 zł). Również w okresie styczeń-marzec 2018 r. Spółki uzyskała przychody w wysokości 91.101,74 zł i poniosła koszty działalności i koszty finansowe w łącznej kwocie 86.145,19 zł, a więc uzyskała zysk. Z przedłożonych do akt niniejszej sprawy deklaracji VAT-7K za pierwszy kwartał 2018 r. wynika, że Skarżąca realizowała we wskazanym okresie zarówno zakupy (84.484 zł), a więc posiadała środki na ich dokonywanie jak i świadczyła usługi (91.101 zł).

Tym samym - mając na uwadze zarzuty skargi - Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń strony. Spowodowało to – zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy.

Reasumując należy stwierdzić, że organ orzekający nie dopuścił się żadnych uchybień, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Decyzje zostały wydane w granicach uznania administracyjnego i w sposób właściwy przeanalizowano przesłanki do odmowy umorzenia należności. Organ dołożył wszelkich starań w celu dokonania prawidłowej oceny przesłanek zastosowania ulgi w spłacie należności publicznoprawnej i na podstawie dostępnego materiału dowodowego ocenił, że w sprawie brak jest wystarczających podstaw do udzielenia takiej ulgi.

Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 p.p.s.a.