Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 213/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 249a; art. 258 par. 1 i 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi T. L. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: 1. przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie. 2. umorzyć postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T. L., z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

Wnioskiem – sporządzonym na formularzu PPF złożonym w dniu 12 maja 2016 r. – skarżąca wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi z mężem, posiada działkę o pow. 1.000 m2, na której znajduje się nieuprzątnięte pogorzelisko (spalony dom), natomiast nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczyła, iż nie osiąga dochodów, natomiast jej mąż osiąga dochód w wysokości 1.500 zł miesięcznie z tytułu umowy zlecenia. Skarżąca w sposób szczegółowy opisała swoją sytuację życiową, wskazując w szczególności, iż w 2012 r. utraciła cały majątek na skutek pożaru domu. Od tamtego zdarzenia zamieszkuje wraz z mężem w mieszkaniu córki, gdzie partycypuje w wydatkach z tym związanych. Wskazała nadto, iż mąż jest osobą chorą, w związku z czym ponosi wydatki na leczenie.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu. Zauważyć należało, iż wnioskodawczyni i jej mąż nie posiadają wystarczających środków, które pozwoliłby na poniesienie kosztów związanych z udziałem profesjonalnego pełnomocnika. Wskazać w szczególności należy, iż sytuacja życiowa i majątkowa w jakiej znalazła się skarżąca jest trudna zarówno z powodu utraty całego majątku w wyniku pożaru, jak również z uwagi na to, że wnioskodawczyni nie osiąga dochodów i pozostaje na utrzymaniu męża. Mając zatem na uwadze, iż wnioskodawczyni nie dysponuje zasobami pieniężnymi, które mogłaby przeznaczyć na koszty sądowe, uznać należało, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.

Natomiast w pozostałym zakresie rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Zauważyć bowiem należy, iż skargi wnoszone w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych są wolne od kosztów sądowych z mocy samego prawa (art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.). Wobec tego, iż skarżąca nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie (w tym występując ze środkami odwoławczymi), wniosek w tym zakresie należało umorzyć. Stosownie bowiem do przepisu art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 w zw. art. 249a p.p.a.s.a. orzeczono, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.