Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2402/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1463
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach - t.j.
article: art. 147 § 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sękowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędzia SO del. Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 2 marca 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej [...] z [...] września 2003 r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej, w odniesieniu do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...], położonej w miejscowości [...], w zakresie w jakim jest usytuowana na terenie oznaczonym symbolem 2MN; II. zasądza od Rady Miejskiej [...] na rzecz strony skarżącej Wojewody [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] (dalej też: "skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miejskiej [...] nr [...] z[...] września 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Cegielni [...] (dalej jako: "plan").

Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995 r. Nr 16, poz. 78 ze zm.) w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zwanej dalej "u.z.p.", poprzez brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, dla działki oznaczonej numerem ewidencyjnym[...] z obrębu [...] położonej w mieście [...] objętej ww. planem miejscowym.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały, w części tekstowej i graficznej, w odniesieniu do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]z obrębu [...], położonej w mieście [...], w zakresie w jakim jest usytuowana na terenie oznaczonym symbolem 2MN oraz o zasądzenie na rzecz Wojewody [...] kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie, przy podejmowaniu przedmiotowej uchwały, naruszony został tryb sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz właściwość organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a u.z.p., co na mocy art. 27 ust. 1 u.z.p., winno skutkować nieważnością zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] z obrębu [...] położonej w mieście [...] gmina [...].

Podniesiono dalej w skardze, że zgodnie z dyspozycją art. 9 ust. 1 u.z.p., w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się postanowienia przepisów szczególnych odnoszących się do obszaru objętego planem i przedmiotu jego ustaleń. Ponadto z art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a u.z.p., jednoznacznie wynika, iż organ sporządzający projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzgadnia go, stosownie do jego zakresu, z organami właściwymi do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów szczególnych. W odniesieniu do obszaru objętego planem miejscowym, stwierdzono występowanie gruntów leśnych, tym samym, w przedmiotowej sprawie w związku z dyspozycją art. 9 ust. 1 i art, 10 ust. 1 pkt 8 u.z.p., zastosowanie będą miały przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Skarżący podkreślił, że stosownie do dyspozycji art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, może być dokonane jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z dyspozycją art. 7 ust. 2 ww. ustawy, każdy grunt ewidencyjnie leśny, niezależnie od wielkości jego powierzchni, wymaga uzyskania zgody stosownych organów, na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. Ustawa nie wprowadza ograniczeń dotyczących wielkości powierzchni gruntów leśnych, dla jakiej zgoda jest wymagana, a dla jakiej wymóg jej uzyskania nie obowiązuje. Skoro, zgodnie z wolą ustawodawcy, wyrażoną w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, każde grunty leśne, dla których ustalono w planie miejscowym przeznaczenie inne niż leśne, wymagają uzyskania zgody na zmianę ich przeznaczenia w formie decyzji administracyjnej, to nie można także przyjąć, że określenie terenu z przeznaczeniem pod zabudowę na gruntach ewidencyjnie leśnych, które nie tworzą zwartego kompleksu leśnego, a ich powierzchnia jest mniejsza niż [...] ha, zwalnia od uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Zdaniem organu nadzoru, gdyby uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych nie było wymagane w takich przypadkach, to racjonalny ustawodawca zawarłby stosowne zwolnienia w ramach ww. przepisów.

Skarżący podkreślił także, że w przedmiotowej sprawie, organ sporządzający plan miejscowy nie uzyskał stosownej zgody na zmianę przeznaczenia, a zatem nie był uprawniony do dokonywania zmiany przeznaczenia w odniesieniu do działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]z obrębu [...] o powierzchni [...] ha, położonej w mieście [...] gmina [...] Wskazał także, że w tym stanie prawnym naruszona została właściwość organów, o których mowa w art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a u.z.p.

W ocenie skarżącego brak uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia przedmiotowej działki leśnej, na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, letniskowej i usługowej (zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dacie podjęcia uchwały), stanowi istotne naruszenie trybu postępowania przy sporządzaniu planu miejscowego, a także naruszenie właściwości organów. W oparciu o art. 27 ust. 1 ustawy o z.p., powyższe skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności części przedmiotowej uchwały w zakresie ww. działki, w granicach terenu oznaczonego symbolem 2MN.

Jednocześnie podkreślono, iż konsekwencją braku uzyskania zgód na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne był obowiązek wyznaczenia tych terenów, jako terenów z przeznaczeniem pod lasy, z czym wiąże się również obowiązek wprowadzenia do ustaleń planu miejscowego stosownych ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowie.

Rada Miejska [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o:

1. oddalenie skargi w całości - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.;

2. przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do odpowiedzi w postaci: ortofotomapy z 1997 r. z oznaczeniem działki o nr ew. [...] z obrębu [...]decyzji Urzędu Wojewódzkiego w [...] Nr [...]z dnia [...] kwietnia1992 r., wyrysu z uproszczonego planu urządzenia lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, zatwierdzonego Zarządzeniem Nr [...] Starosty [...]z dnia[...] września 2010 r., wyrysu z uproszczonego planu urządzenia lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, zatwierdzonego Zarządzeniem nr [...] Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. na podstawie przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a.

W uzasadnieniu organ administracji publicznej wyjaśnił, że w aktach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Cegielni [...]znajduje się decyzja Wojewody [...] Nr [...] z [...] października 2001 r. na przeznaczenie, w planie zagospodarowania przestrzennego [...]ha gruntów leśnych nie stanowiących własności Skarbu Państwa, w tym [...] ha pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną (MN) na terenie Cegielni [...] Jednakże działka o nr ew.\ z obrębu [...] położona przy ul. [...] w [...] - nie figuruje. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów ww. działka o nr ew. [...]z obrębu [...] o pow[...] ha stanowi las - oznaczony LsV. Wbrew stanowisku skarżącego, wspomniane oznaczenie działki w wypisie z rejestru gruntów nie oznacza, że organ, na etapie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego naruszył przywołane w skardze przepisy, bowiem przedmiotowa działka w rzeczywistości nie stanowi lasu.

Powołując się na definicję lasu zawartą w ustawie z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463), zwana dalej: ,,u.o.l." wyjaśniono, że w niniejszej sprawie, przedmiotowa działka, choć oznaczona jest w ewidencji gruntów i budynków symbolem LsV, nie jest lasem w rozumieniu przepisów u.o.l. Po pierwsze nie jest przeznaczona do produkcji leśnej, gdyż nieruchomość znajduje się przy ul. [...] (drodze powiatowej) i jest otoczona działkami zabudowanymi, a stan taki istniał także w czasie procedowania przez organ zaskarżonej uchwały. W dniu wystąpienia przez organ o stosowną zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne - działki sąsiednie były zabudowane, co potwierdza ortofotomapa z 1997 r. Po drugie, działka ta nie stanowi rezerwatu przyrody i nie wchodzi w skład parku narodowego oraz nie jest wpisana do rejestru zabytków. W świetle powyższego dla określenia, czy przedmiotowy grunt był lasem, było nie tylko ustalenie, czy miał on odpowiednią powierzchnię (kryterium przestrzenne) oraz czy był pokryty roślinnością leśną (kryterium przyrodnicze), ale także, czy był on przeznaczony do prowadzenia produkcji leśnej (kryterium przeznaczenia), w wyniku tych ostatnich ustaleń były i są negatywne. Powołując się na definicję lasu z art. 3 pkt 2 u.o.l. oraz definicję gospodarki leśnej z art. 6 ust. 1 pkt 1 u.o.l. wyjaśniono, że przedmiotowa działka nie jest przeznaczona na gospodarkę leśną, ani zajęta pod wykorzystanie dla potrzeb gospodarki leśnej. Skoro więc, przedmiotowa działka nie stanowi i nie stanowiła w dniu uchwalania zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lasu, nie wypełniała też definicji gruntu leśnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 u.o.r.l. Brak zatem było jakichkolwiek podstaw do uzyskania dla niej, na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgody na przeznaczenie jej na cele nieleśne. Uzupełniająco wskazano także, że działka nie stanowiła gruntu zrekultywowanego dla potrzeb gospodarki leśnej ani gruntu pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych.

Dalej wskazano, że zgodnie z uproszczonym planem urządzenia lasów dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa m.in. położonych na terenie miasta i gminy [...] (Zarządzenie nr [...] Starosty[...] z [...]kwietnia 2018 r.), działka o nr ewid. [...] z obrębu [...] nie jest oznaczona jako działka leśna. Również w poprzednim uproszczonym planie urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państw, zatwierdzonym Zarządzeniem Nr [...] Starosty [...] z[...] września 2010 r., przedmiotowa działka nie została w ten sposób oznaczona. Powołując się na przepis art. 20 ust. 3a ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 276 ze zm) oraz art. 20 ust. 2 u.o.l., organ administracji publicznej wskazał na priorytetowe znaczenie zapisów planów urządzenia lasu, w tym uproszczonych nad postanowieniami rejestrów gruntów.

Organ wskazał także, że przedmiotowa działka objęta została decyzją komunalizacją nr [...]wydaną przez Urząd Wojewódzki [...]z[...] kwietnia 1992 r. na podstawie art. 18 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). Co do zasady, grunty leśne, należące do Lasów Państwowych, nie mogły podlegać komunalizacji, co potwierdza wykładnia prezentowana w orzecznictwie (m.in. wyrok NSA z 12 sierpnia 2008 r. I OSK 1082/07). Gdyby więc przedmiotowa działka, w jakikolwiek sposób związana byłaby z gospodarką leśną, przed 1989 r. wchodziłaby w skład PGL. Fakt komunalizacji tej działki potwierdza więc dodatkowo, że nie stanowiła ona lasu.

W piśmie z 12 lutego 2021 r. stanowiącym replikę odpowiedzi na skargę skarżący podtrzymał argumenty przedstawione w skardze. Dodatkowo podkreślono, że z uwagi na brzmienie art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm. - wg daty podjęcia uchwały), podstawę planowania przestrzennego, stanowią zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków w przedmiotowej sprawie. W przedmiotowej sprawie zatem te zapisy mają decydujące znaczenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wobec podjęcia w dniu 27 maja 1996 r. uchwały w sprawie przystąpienia do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaskarżona uchwała została podjęta w oparciu o przepisy uchylonej ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999r, nr 15, poz. 139 ze zm.). Wynika to z normy intertemporalnej zawartej w art. 85 ust. 2 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Stosownie bowiem do ostatniego ze wskazanych przepisów, do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w stosunku do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, stosuje się przepisy dotychczasowe. Pod pojęciem przepisów dotychczasowych, o których mowa w art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy rozumieć przepisy poprzednio obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (vide wyrok NSA z 25 maja 2007r. sygn. akt II OSK 164/07). W konsekwencji ocena zgodności zaskarżonej do sądu administracyjnego uchwały powinna zostać dokonana pod kątem przepisów zawartych w ustawie z 7 lipca 1994 r., przy jednoczesnym zastosowaniu przepisów innych aktów prawnych, które obowiązywały w okresie przeprowadzania procedury sporządzania planu, jeżeli poprzednia ustawa do nich odsyłała.

Jak zasadnie podniesiono w skardze, art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, wymagał, aby w toku procedury planistycznej właściwy organ uzgodnił projekt planu, stosownie do jego zakresu, z właściwymi organami, na podstawie przepisów szczególnych. Jako równoznaczne z uzgodnieniem traktuje się uzyskanie decyzji właściwego organu o wyrażeniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, a tryb i zasady udzielania tej zgody zostały określone w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995 r, Nr 16, poz. 78 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania tej decyzji.

Jak wynika z akt planistycznych, co potwierdza organ w odpowiedzi na skargę, w toku omawianej procedury planistycznej, wystąpiono o zgodę na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele nieleśne. Decyzja Wojewody [...]Nr [...] z [...] października 2001 r., wyrażająca zgodę na taką zmianę, nie objęła jednak działki nr [...] z obrębu [...] która co także wynika z odpowiedzi na skargę, zgodnie z wypisem z rejestru gruntów stanowi las, oznaczony symbolem LsV. Okoliczności te nie są kwestionowane przez żadną ze stron. Rada Miejska [...] stoi jednak na stanowisku, że niezależnie od oznaczenia gruntu w ewidencji, nie wymagał on uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia, bowiem zdaniem organu nie spełniał on definicji lasu z ustawy o lasach, nie był objęty uproszczonym planem urządzenia lasu a nadto podlegał komunalizacji. Sąd jednak tego stanowiska nie podzielił.

Nie ulega wątpliwości, że konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia, wynikająca z art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, dotyczy gruntów leśnych (konieczność ta dotyczy także gruntów rolnych, jednak z uwagi na przedmiot skargi, Sąd będzie mówił wyłącznie o gruntach leśnych). Stosownie zaś do definicji zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 1-3 tej ustawy, gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są grunty: określone jako lasy w przepisach o lasach, zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej, pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych. Z kolei stosownie do brzmienia art. 3 ustawy o lasach, lasem w rozumieniu ustawy jest grunt:

1) o zwartej powierzchni co najmniej [...] ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony:

a) przeznaczony do produkcji leśnej lub

b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo

c) wpisany do rejestru zabytków;

2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne.

Niewątpliwie zatem przy ustaleniu czy dany grunt stanowi grunt leśny należy kierować się ww. kryteriami. Wymienione wyżej elementy definicji las, powinny być brane pod uwagę przy dokonywaniu klasyfikacji danego gruntu jako leśny oraz przy dokonywaniu, w stosownym trybie, koniecznych zmian w ewidencji gruntów i budynków. W sytuacji jednak, gdy zapisy dokonane w ewidencji nie zostały w przewidzianym prawem trybie zakwestionowane i zmienione, organy nie mają prawa do ich ignorowania. Słusznie zwraca uwagę skarżący, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym organ planistyczny, przystępując do procedury planistycznej, miał obowiązek uwzględnić dane zawarte w ewidencji. W odniesieniu zaś do omawianej działki, jak podają zgodnie skarżący i Rada Miejska [...], ewidencja na dzień podjęcia uchwały, zawierała wpis klasyfikujący użytek jednoznacznie jako las. Ewidencja gruntów i budynków, w obowiązującym w dacie podejmowania badanej uchwały stanie prawnym, prowadzona była na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). § 67 rozporządzenia stanowi, że użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się na poszczególne grupy, tj. użytki rolne, grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, grunty zabudowane i zurbanizowane, użytki ekologiczne, nieużytki, grunty pod wodami i tereny różne, natomiast § 68 dotyczy podziału poszczególnych użytków gruntowych, wyszczególnionych w § 67 na szczegółowe kategorie, oznaczone wskazanymi tam symbolami. Z § 68 ust. 2 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że lasy klasyfikowane są w ewidencji symbolem "Ls". Każdy zatem grunt oznaczony w ewidencji gruntów symbolem "Ls" powinien stanowić grunt leśny w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zapis ten jest zaś wiążący dla organów planistycznych. W konsekwencji, przeznaczenie tej działki na cele nieleśne, wymagało uzyskania decyzji wojewody wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Skoro zaś zgody takiej nie uzyskano, to zasadnie zarzuca skarżący, że przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Cegielni [...]doszło do naruszenia przepisów regulujących tryb uchwalenia planu, a konkretnie art. 18 ust. 2 pkt 4 lit. a u.z.p. Naruszenie tak określonego trybu prac nad projektem i właściwości organów, zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powoduje nieważność uchwały podjętej w sprawie planu miejscowego. Wykładnia gramatyczna cytowanego zapisu prowadzi do wniosku, że każde naruszenie trybu postępowania (np. zmiana kolejności, skrócenie terminu, pominięcie którejś z czynności) oraz właściwości organów w procesie sporządzania i ustanawiania planu zagospodarowania przestrzennego powoduje sankcję w postaci nieważności uchwały. W orzecznictwie oraz doktrynie na tle ostatnio przywołanego przepisu ugruntowany został pogląd, że zapisy dotyczące procedury sporządzania planu są kategoryczne, a klauzula w nim zawarta ma na celu zapewnienie ich bezwzględnego przestrzegania przez organy samorządu lokalnego. Podkreślano, że skoro plan miejscowy jest przepisem gminnym, a więc prawem lokalnym powszechnie obowiązującym, to obowiązek ścisłego przestrzegania rygorów jego stanowienia jest jedną z gwarancji państwa prawnego w tworzeniu prawa lokalnego (vide wyrok WSA w Opolu z dnia 20 kwietnia 2009r. sygn. akt II SA/Op 575/08).

Nie może mieć także dla wyrażonej oceny znaczenia fakt, że działka nr [...] z obrębu [...] nie została ujęta w uproszczonym planie urządzenia lasu. Zapisy w tym planie zawarte nie zostały bowiem wprowadzone do ewidencji. Przepis przywołanego w odpowiedzi na skargę art. 20 ust. 2 ustawy o lasach, co prawda, nakazuje uwzględnić zapisy planu urządzenia lasu w ewidencji, jednak bez ich uwzględnienia, nie unicestwia zapisów zawartych w rejestrze sam z siebie.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w opisanej w wyroku części na zasadzie art. 147 § 1 P.p.s.a.