Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 617/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości i podatku leśnym należnej za I i II kwartał 2017 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. M. W. (dalej powoływany jako "Skarżący") zwrócił się do Wójta Gminy J. K. o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za wszystkie kwartały 2017 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Wójt Gminy J. K. odmówił Skarżącemu umorzenia zaległości podatkowych. Organ ustalił, że na Skarżącym ciążą zaległości w podatku od nieruchomości i w podatku leśnym w ramach łącznego zobowiązania pieniężnego w wysokości 538 zł (I i II rata). Ponadto ustalono, że miesięczny dochód Skarżącego wynosi 1020 zł, prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym (pół bliźniaka) w B., grunty w H. (1,1246 ha) oraz gospodarstwo rolne w Gminie N., samochód osobowy Ł. (1990 r.). Jego miesięczne wydatki wynoszą: 300 zł na energię elektryczną, 100 zł za telefon, 100 zł na leki, 10 zł woda, 300 zł gaz. Ponadto Skarżący wskazał na zajęcia komornicze i zadłużenie w bankach. Skarżący przedłożył kopie: wykazu zadłużenia (na łączna kwotę 1.057.755 zł) sporządzonego przez komornika sądowego, faktur zakupu leków (marzec - 153,39 zł, kwiecień - 153,53 zł), zawiadomienia o zamiarze wstrzymania dostawy energii elektrycznej (zadłużenie wobec PGE na dzień [...].04.2017r. - 591,39 zł), faktury za gaz (za okres [...].11.2016 - [...].05.2017 r.- 461 zł), faktury za telefon, TV i internet (95,03 zł) oraz przekazów pocztowych świadczenia emerytalnego za I-V 2017r. (średnio 1.020 zł). Organ ustalił ponadto, że Skarżący od października 2016r. zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej (usługi prawnicze), w roku 2012 zaciągnął kredyt w kwocie 45.682,53 (z czego 3.566,90 zł przeznaczył na zakup samochodu), po czym ponownie (w 2013r.) zaciągnął kredyt w kwocie 64.946,69zł. (miesięczna rata - 1.062,64 zł). Do akt dołączono także kopię obwieszczenia o pierwszej licytacji stanowiącej własność Skarżącego nieruchomości położonej w Gminie J. K..

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dni [...] sierpnia 2018 r., nr [...] utrzymał ją w mocy. Organ wyjaśnił, że III i IV rata zobowiązania pieniężnego nie były zaległościami podatkowymi w dniu orzekania i nie mogły być przedmiotem orzekania w tej sprawie.

Następnie organ wskazał, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która została zawieszona. Na wstępie organ wyjaśnił, że co do zasady wnioski dotyczące zastosowania ulg w spłacie zobowiązań podatkowych podlegają reżimowi przepisów o pomocy publicznej. Przepisy te zobowiązują wnioskodawców do przedkładania (wraz z wnioskiem o zastosowanie ulgi) informacji o otrzymanej pomocy publicznej oraz do określenia rodzaju wnioskowanej pomocy. Skarżący takiej informacji o udzielonej pomocy nie przedłożył; nie wskazał też rodzaju wnioskowanej pomocy. Organ uznał jednak, że w niniejszej sprawie - mimo że wnioskodawca jest przedsiębiorcą - zasady dotyczące udzielania pomocy publicznej nie mają zastosowania, gdyż zaległości podatkowe, których dotyczy wniosek, nie mają związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Skarżący zajmuje się świadczeniem usług prawniczych, zaś przedmiotem postępowania są zaległości z tytułu podatku od nieruchomości i leśnego obciążających grunty niezwiązane z jego działalnością gospodarczą. Po drugie, gdyby nawet założyć, że wniosek z maja 2017 r. powinien spełniać wymogi formalne wskazane w przepisach o pomocy publicznej, jego ewentualne uzupełnienie nie miałoby żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro powodem odmowy umorzenia zaległości podatkowych było niespełnienie warunku sine qua non zastosowania ulgi, tj. organy podatkowe nie stwierdziły istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

Analizując przesłanki zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych organ odwoławczy stwierdził, że sytuacja strony skarżącej od dłuższego czasu (przynajmniej od roku 2010, gdy zastosowano wobec niego instytucję umorzenia), nie ulegała żadnym zmianom; nie stwierdzono żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które dodatkowo pogorszyłyby warunki bytowe strony w porównaniu do lat ubiegłych. Organ odwoławczy z urzędu wziął pod uwagę fakt, iż te same okoliczności świadczące rzekomo o istnieniu ważnego interesu podatnika odwołujący się wskazywał w postępowaniach dotyczących umorzenia zaległości z lat 2012, 2013 i 2015.

Organ odwoławczy ocenił, że decyzja organu pierwszej instancji została poprzedzona postępowaniem dowodowym. Następnie organ zauważył, że z kopii dokumentów dostarczonych przez podatnika oraz z protokołu o stanie majątkowym wynika, że miesięczne wydatki Skarżącego na utrzymanie wynoszą w zaokrągleniu ok. 1.644 zł. (nie licząc wydatków na wyżywienie). Zdaniem organu, przy miesięcznych dochodach rzędu 1.020 zł (emerytura) nieprawdopodobne jawi się utrzymanie 1-osobowego gospodarstwa domowego. Na tej podstawie organ odwoławczy założył, że Skarżący nie przedłożył dokumentów obrazujących rzeczywiste dochody, nie przedłożył też wszystkich dokumentów obrazujących wydatki (np. na leki, energię elektryczną, wodę), co świadczy o próbie zatajenia źródeł przychodu, z którego utrzymuje on siebie oraz z którego opłaca raty kredytu. Organ przyjął, że skoro Skarżący nie chce ujawnić wszystkich dowodów (posiadanych wyłącznie przez siebie), które pozwoliłyby rzetelnie ocenić jego (rzekomo złą) sytuację finansową i niemożność zapłaty zaległości podatkowych, to tym samym daje do zrozumienia, że nie zależy mu na rzetelnym załatwieniu sprawy.

Organ zauważył również, że Skarżący zaciągnął w 2012 r. kredyt gotówkowy, w którym do spłaty miał łącznie 56.141,24 zł, z czego 3.566,90 zł przeznaczył na zakup samochodu. Zdaniem organu, zachowanie osoby świadczącej usługi prawnicze (a więc mającej świadomość konieczności corocznego opłacania podatku od nieruchomości), która zaciąga kredyt w obliczu istnienia bieżących i zaistnienia przyszłych zobowiązań w podatku od nieruchomości i podatku leśnym organ uznał za niefrasobliwe. Konsekwencjami takiej niefrasobliwości podatnik nie ma zaś prawa obarczać związku publicznoprawnego (Gminy). Jeżeli podatnik świadomie przyznał prymat spłatom rat zaciąganego kredytu, w związku z czym najprawdopodobniej pozbawił się środków na zapłatę podatków, nie może teraz oczekiwać, że Gmina wyręczy go w spłacie zobowiązań podatkowych. Organ zwrócił też uwagę, że warunkiem udzielenia kredytu była pozytywna ocena zdolności kredytowej. Skoro bank uznał w roku 2012 i ponownie w roku 2013, że strona była w stanie przez następnych 7 lat spłacać miesięcznie ponad 1.000 zł, to sytuacja finansowa podatnika pozwalała (i pozwala) na dodatkowe obciążenie budżetu domowego kwotą ok 44zł miesięcznie (po 1/12 kwoty zaległych rat zobowiązania podatkowego), czy nawet ok. 90zł (zważywszy na roczną kwotę zobowiązania za rok 2017).

Analizując miesięczne wydatki Skarżącego na energię elektryczną organ stwierdził, że znacząco przekraczają one kwotę wydatkowaną na ten cel w 1 -osobowym gospodarstwie domowym (sugerują one, że strona wynajmuje część budynku mieszkalnego przynajmniej czterem osobom - o takim fakcie nie poinformowała jednak organu podatkowego). Doświadczenie życiowe wskazuje, że w rodzinie 3-osobowej wydatki te można "zredukować" do 160-180 zł miesięcznie. Skład orzekający dostrzegł możliwość wdrożenia planu "oszczędnościowego" dotyczącego zużycia energii elektrycznej i pozwalającego na wygospodarowanie z tej "opłaty" kwoty nawet 220 zł na poczet należnych podatków, wskazując, że zużycie prądu w 1-osobowym gospodarstwie domowym można ograniczyć do 80 zł.

Organ stwierdził też, że konieczność spłaty kredytu bankowego nie może być traktowana jako uzasadnienie rezygnacji związku publicznoprawnego z należnych mu świadczeń publicznych.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się w sprawie interesu publicznego przemawiającego za umorzeniem zaległości w podatku od nieruchomości i podatku leśnym. Powszechność danin - m.in. podatków - oraz konieczność szybkiego egzekwowania wszelkich należności, z których środki wydatkowane są na realizację zadań publicznych gminy, pozwalają uwalniać zobowiązanych od obowiązku terminowej zapłaty należnych świadczeń tylko w sytuacjach wyjątkowych. W interesie społecznym leży realizacja obligatoryjnych zadań własnych jednostki samorządu terytorialnego, a daniny publiczne są podstawowym źródłem finansowania takich zadań. Nie leży też w interesie publicznym uwalnianie od zobowiązań podatkowych także wtedy, gdy podatnik dysponuje majątkiem (tu - nieruchomości gruntowe) stanowiącym potencjalne zabezpieczenie należności publicznych. Organ zauważył, że nieruchomości Skarżącego są już przedmiotem egzekucji. Należy więc dać szansę Gminie, aby zgłosiła swoje roszczenie związane z istniejącymi zaległościami. Nie ma żadnego uzasadnienia dawanie prymatu zadłużeniu wobec prywatnych podmiotów w stosunku do należności publicznoprawnych.

Zaskarżając powyższą decyzję do Sądu Administracyjnego Skarżący zarzucił naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 o.p. poprzez błędną interpretację tej normy.

Wyznaczony w sprawie pełnomocnik z urzędu w uzupełnieniu skargi zarzucił skarżonej decyzji naruszenie:

- art. 67a § 1 pkt 3 o.p. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia zaległości, bowiem Skarżący wykazał istnienie ważnego interesu podatnika poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających jego trudną sytuację finansową,

- art. 67a § 1 pkt 3 o.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że trudna sytuacja finansowa Skarżącego nie mieści się w kategorii ważnego interesu podatnika, w sytuacji gdy oczywistym jest, że posłużenie się przez ustawodawcę taką klauzulą generalną wymaga od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki "ważny interes podatnika";

- art. 7 k.p.a poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu rzeczy oraz niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności ustalenia, czy przedmiotowy stan faktyczny mieści się w zakresie klauzul generalnych określonych w art. 67a o.p., tj. "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego"

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez uznanie, ze trudna sytuacja materialna nie stanowi podstawy do uznania, ze zachodzi przesłanka "ważnego interesu podatnika", podczas gdy należałoby uznać, że sytuacja materialna stanowi jeden z jego aspektów.

W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej decyzji organu pierwszej instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do treści przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej również jako: p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Badając legalność zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy w zakresie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. w kwocie 712 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

Podstawą materialno-prawną zapadłych w niniejszej sprawie decyzji jest w szczególności art. 67a § 1 pkt 3 o.p. Przepis ten daje możliwość umorzenia ciążących na podatniku zaległości podatkowych oraz odsetek za zwłokę, jeśli jest to uzasadnione ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym. Wynikająca z tego przepisu norma prawna nie wyznacza w sposób kategoryczny prawnych konsekwencji dla określonego rodzaju stanów faktycznych, pozostawiając to uznaniu organu podatkowego. Ustawodawca zastrzegł bowiem, że w przypadku wystąpienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy może na wniosek podatnika umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Komentowany przepis wprowadza do systemu prawa podatkowego tzw. luz decyzyjny (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, PWN, Warszawa 1972, s. 222). Decyzje organów podatkowych mają w tych sprawach charakter uznaniowy.

Powyższe nie oznacza, że swoboda w przyznawaniu tego rodzaju ulg jest niczym nieograniczona. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 67a § 1 o.p. daje podstawę do stwierdzenia, że do uznania administracyjnego, a więc możliwości wyboru określonego kierunku rozstrzygnięcia dochodzi po ustaleniu, iż w sprawie zaistniała przesłanka w postaci "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". Jeśli żadna z tych przesłanek nie jest spełniona, organ podatkowy

nie ma w tym zakresie możliwości wyboru konsekwencji prawnych i nie może przyznać wnioskowanej ulgi w spłacie podatku. Natomiast wykazanie istnienia którejś

z wymienionych przesłanek, choć pozwala organowi podatkowemu na zastosowanie tej ulgi, to jednak do tego nie zobowiązuje. W tym przypadku organ podatkowy powinien najpierw wyważyć interes jednostki i interes majątkowy Skarbu Państwa

lub gminy. Zasadą konstytucyjną jest bowiem obowiązek każdego obywatela

do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków (art. 84 Konstytucji RP).

Ponadto w doktrynie wskazuje się, że uznanie administracyjne sprowadza

się do tego, że organ podatkowy jest zobligowany do ustalenia, czy w danej sprawie mają miejsce przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi. Musi zatem wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Ustalenie istnienia tych przesłanek nie wiąże organu podatkowego w tym sensie, że nie musi on podjąć korzystnej dla podatnika decyzji. Może bowiem - w ramach swojego uznania - zadecydować o odmowie odroczenia terminu, nawet wówczas, gdy istnieje np. "ważny interes podatnika". Decyzja taka wymaga stosownego uzasadnienia. Uznanie administracyjne wyraża się nie w swobodzie oceny istnienia w stanie faktycznym przesłanek odroczenia (lub analogicznie umorzenia zaległości podatkowych), ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet

w sytuacji ich istnienia" (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz,

M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex 2011).

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swych orzeczeniach podkreślał, że sąd administracyjny nie jest organem trzeciej instancji w postępowaniu administracyjnym i nie może poddawać ocenie, czy dokonany przez organ administracji wybór jest słuszny. Sądy administracyjne zostały powołane do kontroli legalności działalności administracji publicznej, a zatem nie są one uprawnione

do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji uznaniowej. Takie rozstrzygnięcie należy wyłącznie do organów administracyjnych. Decyzje uznaniowe organów podatkowych podlegają natomiast badaniu co do ich zgodności

z przepisami proceduralnymi (zob. wyrok NSA z 13 kwietnia 1998 r., sygn. akt

I SA/Kr 1227/97, Lex nr 33404).

W wyroku z dnia 7 lutego 2001 r. (sygn. akt I SA/Gd 1507/00, Lex nr 46473) NSA podkreślił, iż sądowa kontrola legalności tzw. decyzji uznaniowych sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy prawidłowo zgromadził materiał dowodowy,

czy wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji o odmowie umorzenia zaległości podatkowych mają swoje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym, oraz czy dokonana ocena mieści się w ustawowych granicach. Przywołane poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Przede wszystkim należy podkreślić, że organy wyczerpująco zebrały w sprawie materiał dowodowy, w tym uwzględniły wysokość uzyskiwanego przez Skarżącego dochodu w wysokości ponad 1.800 zł brutto miesięcznie. W sprawie ustalono, że zaległość w zobowiązaniu podatkowym Skarżącego w podatku od nieruchomości oraz w podatku leśnym za 2017 r. wynosi łącznie 538 zł ( na dzień wydania decyzji). Organ nie neguje, że sytuacja finansowa Skarżącego jest trudna, jednak uznaje, że nie jest to sytuacja, która wskazuje na zagrożenie dla egzystencji Skarżącego. Sąd podziela tą ocenę jak też konstatację organu, że dla takich sytuacji nie jest przewidziana instytucja umorzenia zaległości podatkowych.

Skarżący wskazuje ponadto na okoliczność zawieszenia działalności gospodarczej. Sytuacja ta oznacza jednak, że w każdej chwili może on ją podjąć. Uzyskuje on też stały dochód w postaci emerytury. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, niezasadnym jest umarzanie zaległości podatkowych.

Skarżący nie zarzuca, że jakieś informacje dotyczące jego dochodów czy wydatków nie zostały uwzględnione. Skarżący nie zgadza się po prostu z tym, że w podanych przez niego okolicznościach organ odmawia mu umorzenia zaległości podatkowych. Sąd zwraca w tym miejscu uwagę na drobiazgową wręcz ocenę zebranego materiału dowodowego jakiej dokonał organ I Instancji, konkludując, iż sytuacja skarżącego jest trudna, ale także, iż nie jest taką, która uniemożliwia zgromadzenie tak niewielkiej kwoty tytułem należnego podatku. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, iż analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał, iż dochody skarżącego w zestawieniu z wydatkami nie bilansują się. Oznacza to, że skarżący albo ukrywa dodatkowe przychody, albo zawyża wydatki ponoszone na swoje utrzymanie. Ważne, nie mogące umknąć uwadze tak Sądu , a nie umknęło także organowi , że skarżący spłaca kredyt konsumpcyjny w znacznej kwocie, który przeznaczył na zakup samochodu. W tej sytuacji zarzuty skarżącego i jego pełnomocnika o braku wyważenia słusznego interesu podatnika i interesu publicznego są całkowicie chybione. Organ bowiem jednoznacznie wypowiedział się, iż w tej sytuacji umorzenie należności podatkowych względem podatnika oznaczałoby przerzucenie na Państwo kosztów kredytu jaki zaciągnął skarżący.

Odnosząc się do załączonych do akt dowodów Sąd zauważa, że4 artykuł prasowy nie może stanowić i w istocie nie stanowi podstawy do orzekania przez Sąd. Jest on interesującym materiałem publicystycznym, który nie zmienia poglądu Sądu, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec skarżącego instytucji umorzenia. Z kolei zawiadomienia o zajęciu świadczenia przez komornika sądowego , działającego w imieniu wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych świadczy o tym, że skarżący od szeregu lat nie regulował należności na rzecz Skarbu Państwa pomimo tego, ze we wcześniejszych latach prowadził działalność gospodarczą. Odnośnie do faktu posiadania przez skarżącego nieruchomości w H. i tego, iż nie uzyskuje on żadnych dochodów, a w szczególności dopłat unijnych Sąd stoi na stanowisku, że istnieją różne formy prawne prowadzenia gospodarstwa na tych gruntach przez inne osoby i w takiej formie, by nie przynosiły starty skarżącemu.

Zdaniem Sądu, na podstawie analizy powyższych okoliczności, biorąc pod uwagę aktualną sytuację, organy zasadnie doszły do wniosku, że w przypadku Skarżącego nie zachodzą przesłanki do umorzenia należności. Trzeba zauważyć, że organy szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy podjęciu takiego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania nie jest zgodny z oczekiwaniami Skarżącego,

nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Zdaniem Sądu w tej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, ani stanowiącego materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 67a § 1 pkt 3 i art. 67b § 1 pkt 1 o.p. Materiał dowodowy został zebrany w zgodzie z przepisami postępowania. Dopuszczono jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dokumentację organy rozważyły i oceniły pod kątem przesłanek do zastosowania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, w zgodzie z przepisami prawa. Stanowisko organu zostało wyjaśnione i uzasadnione.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja

nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.