Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1482/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Prawo pomocy
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Oddalono wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 20 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. I. na informację Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 22 października 2013 r. nr [...] [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach PROW na lata 2007 - 2013 p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Z akt sprawy wynika, że K. I. w dniu 24 czerwca 2013 r. złożył wniosek o przyznanie pomocy w zakresie małych projektów w ramach działania 413 wdrażanie lokalnych strategii rozwoju objętego PROW na lata 2007 – 2013 na kwotę [...] zł. W piśmie z dnia 22 października 2013 r. nr [...] [...] (doręczonym skarżącemu

w dniu 26 października 2013 r.) Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego odmówił przyznania pomocy na realizację operacji: "zagospodarowanie terenu gospodarstwa agroturystycznego poprzez wykonanie małej infrastruktury turystycznej i przygotowanie miejsca do wyboru tradycyjnego produktu regionalnego oraz zorganizowanie warsztatów z wypieku chleba metodą tradycyjną". Uzasadniając swoją odmowę, organ wskazał, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie swojego wniosku. Jednocześnie, stosownie do postanowień art. 22 ust. 4 ustawy

z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U.

z 2013 r., poz. 173) pouczono wnioskodawcę o prawie, zasadach i trybie wniesienia skargi do wojewódzkiego sadu administracyjnego na rozstrzygnięcie organu odmawiające przyznania pomocy.

W piśmie z dnia 21 listopada 2013 r. K. I. wniósł

do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na informację Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 22 października 2013 r. nr [...] , [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach PROW na lata 2007 - 2013. Odpowiadając na skargę strony, organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie skargi. Uzasadniając swój wniosek o odrzucenie skargi, Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego podniósł, że skarżący w skardze wyraźnie wskazał, że dotyczy ona odmowy uwzględnienia wezwania beneficjenta do prawa złożenia uzupełnienia wniosku. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 3 i 4 ww. ustawy skarga do sądu administracyjnego przysługuje na odmowę przyznania pomocy, a nie brak uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ zauważył,

że w sprawie nie było skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, bowiem pismo z dnia 27 października 2013 r. nie pochodziło od wnioskodawcy.

Skarżący odpowiadając na wezwanie sądu do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej decyzji, podał, że skarga dotyczy informacji Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego

z dnia 22 października 2013 r. nr [...] , [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

Stosownie do brzmienia art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013 r., poz. 173) w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Zgodnie z art. 22 ust. 4 ww. ustawy w przypadku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.".

Zgodnie z przytoczoną regulacją prawną warunkiem skutecznego wniesienia środka zaskarżenia, o którym mowa w art. 22 ust. 4 p.p.s.a., konieczne jest zrealizowanie zasad i trybu skarżenia aktów lub czynności, o których mowa

w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W myśl przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. W świetle art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia,

w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Zatem w rozpoznawanej sprawie zaskarżeniu do sądu administracyjnego

w opisanym trybie podlega akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, czyli rozstrzygnięcie organu, odmawiające skarżącemu przyznania pomocy. Z uwagi na brak możliwości odwołania się, skarżący winien przed wniesieniem skargi do sądu, wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa w zakreślonym przez przepis terminie. Nie wniesienie przysługującego środka zaskarżenia w myśl art. 52 p.p.s.a.

w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skutkuje odrzuceniem skargi. Wskazać bowiem należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przewidziane w ćart. 52 § 3 p.p.s.a., nie jest instytucją postępowania administracyjnego (nie jest środkiem zaskarżenia), lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Nie stanowi zatem realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jego istotą

i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jeżeli bowiem organ uzna racje strony, wniesienie skargi do sądu będzie zbędne (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

– Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2009 r. s. 311). Takie samo stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 lutego 2010 r. sygn. II FSK 1443/09 (dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał trybu określonego w powołanych powyżej przepisach, bowiem nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Należy podkreślić, że pismo Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 22 października 2013 r. skierowane do strony na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy

z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich zawierało prawidłowe pouczenie o treści art. 22 ust. 4 ww. ustawy. Jak słusznie zauważył organ nie można potraktować jako wezwania do usunięcia naruszenia prawa pisma

z dnia 27 października 2013 r. S. I. skierowanego do organu, gdyż zostało wniesione przez żonę skarżącego, a zatem osobę do tego nieuprawnioną.

W tym stanie rzeczy skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu

na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej

o przyznanie prawa pomocy, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.