Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 269/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1438
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 13 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: St. sekr. sąd. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 czerwca 2019 roku przy udziale sprawy ze skargi E. R. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia [...] lutego 2019r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] listopada 2018 r. nr [...] kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...], wskazując na art. 29 ust. 1, 2 i 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014, poz. 1438 z późn. zm., dalej jako ustawa o ARiMR) w zw. z art. 80 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. L 316 z 02.12.2009 r., str. 65, dalej jako rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1122/2009), ustalił E. R. kwotę [...]zł nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uzyskanych na mocy decyzji z [...] stycznia 2015 r.

W odwołaniu od opisanej decyzji E. R. (dalej także jako strona, skarżąca) zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania oraz pozostawienie w mocy decyzji z [...] stycznia 2015 r. Uzasadniając pełnomocnik napisał, że płatność została dokonana [...] stycznia 2015 r. Pierwsze powiadomienie w związku z tym, jakoby część płatności miała charakter świadczenia nienależnego nastąpiło [...] czerwca 2017 r., a więc ponad 2 lata po wykonaniu płatności. Nie ulega także wątpliwości, że błąd dotyczył elementu stanu faktycznego - błędnego, zdaniem organu, określenia powierzchni gruntów. Jak zostało wskazane w piśmie z [...] lipca 2017 r. w stosunku do rzekomego zawyżenia powierzchni gruntów wykonywana była kontrola, która nie wykazała istotnych różnic. Strona do dnia dzisiejszego pozostaje w przekonaniu, że zadeklarowane wartości mają odniesienie w stanie rzeczywistym. W związku z tym, jeśli nawet doszło do błędnego zadeklarowania powierzchni gruntów, to działo się to w okoliczności błędu.

Decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu, wskazując na art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) w związku z art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając napisał, że w dniu [...] maja 2014 r. strona złożyła wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014, w którym ubiegała się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej. We wniosku zostały zadeklarowane m.in. działki rolne oznaczone symbolami: "D", położona na [...]; "C", położona na [...]; "I", położona na [...]. Powierzchnia zadeklarowanych działek rolnych wynosiła: "D" - 0,56 ha, "C" - 0,20 ha, "I" - 22,00 ha. Decyzją z [...] stycznia 2015 r. kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] przyznał płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2014 z tytułu JPO.

W dniu [...] czerwca 2017 r. doręczono stronie zawiadomienie ww. organu o wszczęciu z urzędu postępowania sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Decyzją z [...] listopada 2017 r. kierownik Biura Powiatowego ustalił kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich za rok 2014 w łącznej wysokości [...] zł. Rozpoznając odwołanie strony dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego decyzją z [...] lutego 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji wydał wymienioną na wstępie decyzję z [...] listopada 2018 r.

Dalej organ wyższego stopnia wskazał, że organ I instancji stwierdził nieprawidłowość polegającą na nieuwzględnieniu aktualnej powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG) na działce ewidencyjnej numer [...] oraz na działce ewidencyjnej numer [...]. W ARiMR aktualizacja ortofotomapy dokonywana jest w cyklu 3 letnim. Po aktualizacji ortofotomapy stwierdzane są przypadki zmniejszenia powierzchni maksymalnego kwalifikowanego obszaru (PEG), co - zdaniem organów obu instancji - miało miejsce w sprawie.

Nowa ortofotomapa została wykonana [...] września 2014 r. i udostępniona w referencyjnej bazie systemu informatycznego ZSZiK w dniu [...] stycznia 2015 r. W wyniku aktualizacji (wymiany) ortofotomapy na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz nr [...] stwierdzono mniejszą powierzchnię uprawnioną do płatności niż pierwotnie deklarowaną we wniosku na 2014 rok. Powierzchnia PEG wynikająca z nowego pokrycia ortofotomapy dotycząca kampanii 2014 wynosi:

- na działce nr [...] - 1,37 ha (powierzchnia deklarowana przez rolnika 1,44 ha),

- na działce nr [...] - 19,45 ha (powierzchnia deklarowana przez rolnika 22,00 ha).

Organ zaznaczył, że powierzchnia deklarowana, jako kwalifikowana do uzyskania jednolitej płatności obszarowej we wniosku przez stronę, tj. [...] ha, jest większa niż powierzchnia wynikająca z nowego pokrycia ortofotomapy tj. [...] ha. Dalej napisał, że organ I instancji w toku swojego postępowania zwrócił się do Biura Kontroli na Miejscu o weryfikację kwalifikowalności powierzchni na przedmiotowych działkach. W dniu [...] maja 2018 r. otrzymano odpowiedź wraz z protokołem z oględzin działki referencyjnej w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W sporządzonym Protokole z wizytacji inspektorzy terenowi stwierdzili na działce ewidencyjnej nr [...] powierzchnię 1,37 ha natomiast na działce nr [...] powierzchnię 18,72 ha.

Organ wskazał, że nowa ortofotomapa została wgrana do systemu ZSZiK przed wydaniem decyzji w sprawie, jednakże rolnik składając wniosek winien wprowadzić poprawki na wstępnie zadrukowanym formularzu, jeżeli jakakolwiek inna informacja podana na formularzu jest nieaktualna lub błędna. Organ ocenił, że w sprawie nie można uznać, iż ustalona należność powstała wyłącznie z przyczyn leżących po stronie organu i brak jest możliwości stwierdzenia nieprawidłowości w działaniu lub zaniechaniu rolnika. Producent, znając zasady przyznawania płatności, już na etapie składania wniosku o przyznanie płatności na 2014 r. powinien zadeklarować faktyczną powierzchnię każdej z działek rolnych użytkowaną rolniczo, tymczasem objął wnioskiem większą powierzchnię uprawy niż faktycznie użytkowana. Jeśli nastąpiły jakiekolwiek zmiany lub jeśli jakakolwiek informacja podana we wcześniej ustalonym formularzu jest błędna, przy składaniu wniosku rolnik wprowadza poprawki w formularzu. Jeśli poprawki dotyczą powierzchni referencyjnej, rolnik podaje zaktualizowaną powierzchnię każdej z odnośnych działek rolnych, a w stosownych przypadkach wskazuje nowe granice działki referencyjnej. W sprawie zaistniała płatność pobrana nienależnie, gdyż przyznanie płatności w nieprawidłowej wysokości miało miejsce w związku z błędem rolnika, np. wynikało z zawartej we wniosku błędnej deklaracji - niezgodnej ze stanem faktycznym, nawet jeśli organ nieprawidłowo zweryfikował później taką deklarację.

Dalej organ wskazał, że zgodnie art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie ma zastosowania pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek:

- płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy,

- błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika.

Jednakże w przypadku, jeśli błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nie powstaje wyłącznie wówczas, jeżeli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności.

Organ ocenił, że w sprawie nie można uznać, iż błąd ten nie mógł zostać wykryty przez stronę w zwykłych okolicznościach. Strona, składając wniosek o przyznanie płatności, złożyła podpis pod oświadczeniem, że zna zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej, a także zobowiązała się do niezwłocznego informowania ARiMR o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności. Oznacza to, że strona potwierdziła znajomość przepisów określających zasady uzyskania płatności na rok 2014, z których wynika, iż rolnik powinien zadeklarować kwalifikujące się do objęcia płatnościami grunty spełniające kryteria oraz że nie można dokonywać żadnych płatności do powierzchni wykraczających poza działkę referencyjną. To na stronie ciąży obowiązek zweryfikowania w terenie powierzchni kwalifikujących się do przyznania płatności przed złożeniem wniosku o przyznanie płatności.

Dalej organ napisał, że w sprawie nie zaistniały również przesłanki, o których mowa w art. 3 ust. 1 i 3 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95. W świetle tej regulacji obowiązek zwrotu płatności nie ma zastosowania, jeżeli upłynął okres czterech lat od daty dopuszczenia się przez stronę nieprawidłowości, z uwzględnieniem przerwania okresu przedawnienia, które powoduje, że po każdym przerwaniu okres przedawnienia biegnie na nowo, z tym, że maksymalnie okres przedawnienia (uwzględniając również jego przerwanie) może upływać w terminie ośmiu lat od daty dopuszczenia się nieprawidłowości. Za dopuszczenie się nieprawidłowości w rozpatrywanej sprawie organ uznał dzień złożenia wniosku o przyznanie płatności tj. [...] maja 2014 r. zawierający nieprawidłowe deklaracje, od którego to nie upłynął okres czterech lat.

Dalej organ wyższego stopnia stwierdził, że należy rozważyć, czy działanie strony nosiło cechy "działania w dobrej wierze", przy czym nie istnieje definicja ustawowa działania w dobrej wierze. Organ podzielił stanowisko, że dobrą wiarę uchyla już brak staranności, bowiem w zlej wierze jest ten kto zna rzeczywisty stan prawny albo nawet wprawdzie go nie zna, ale mógł się o nim przy dołożeniu należytych starań dowiedzieć (prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 30 czerwca 2011 r., V SA/Wa 16/11; CBOSA).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu E. R., zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania. Pełnomocnik zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego - art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 co do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina poprzez jego błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że sam fakt złożenia podpisu pod oświadczeniem powoduje wystąpienie przesłanki możliwości wykrycia błędu przez rolnika w zwykłych okolicznościach, a w konsekwencji nakłada na skarżącą obowiązek zwrotu nienależnej płatności,

2. naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w sprawie celem udowodnienia swojej tezy, zgodnie z którą samo oświadczenie skarżącej powoduje wypełnienie przesłanki możliwości wykrycia błędu przez rolnika w zwykłych okolicznościach w sytuacji, gdy z uzasadnienia wprost wynika, że ciężar dowodu spoczywa wyłącznie na organie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, chociaż nie wszystkie argumenty organu Sąd podzielił.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji organu stanowił art. 29 ustawy o ARiMR. Zgodnie z ust. 1 art. 29 tej ustawy, ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:

1. pochodzących z funduszy Unii Europejskiej;

2. krajowych, przeznaczonych na:

a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,

b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej

– następuje w drodze decyzji administracyjnej. Według art. 29 ust. 2 ww. ustawy, właściwym w sprawie ustalania kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1. Zgodnie natomiast z art. 29 ust 7 powyższej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w sprawie, do należności, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy działu III o.p., z wyjątkiem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności, rozkładania płatności na raty oraz zaokrąglania należności, z tym że termin, o którym mowa w art. 47 § 1 O.p., wynosi 60 dni.

Kwestię przedawnienia obowiązku zwrotu należności w niniejszej sprawie reguluje art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L 1995.312.1, dalej jak rozporządzenie Rady (WE EURATOM) nr 2988/95) oraz art. 80 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Na podstawie art. 288 zdanie 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przepisy unijnych rozporządzeń mają bezpośrednie zastosowanie w krajowym porządku prawnym. Oznacza to, że przepis krajowy sprzeczny z przepisem rozporządzenia unijnego nie może być stosowany.

W myśl art. 3 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE EURATOM) nr 2988/95, okres przedawnienia do ustalenia obowiązku zwrotu dla płatności pobranych nienależnie finansowanych w całości lub części ze środków unijnych wynosi 4 lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, najpóźniej 8 lat od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości, w przypadku przerwania okresu przedawnienia, a w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku ulega przedłużeniu do momentu ostatecznego zakończenia programu. Kolejną podstawą materialnoprawną przedmiotowego rozstrzygnięcia jest przepis unijny – art. 80 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, z którego wynika, że w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca przedmiotową kwotę powiększoną o odsetki. Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie ww. przepisów jest zatem ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 ust 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, Sąd wskazuje, że zgodnie z tym przepisem obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie znajduje zastosowania pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek: płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy oraz błąd ten nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednak w przypadku, jeśli błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nie powstanie wyłącznie wówczas, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że w treści art. 80 ust 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 prawodawca unijny posłużył się zwrotami niedookreślonymi takimi jak "pomyłka organu", czy też "błąd, który nie mógł zostać wykryty przez rolnika". Taka konstrukcja przepisu wskazuje jednoznacznie, że jego wykładnia możliwa jest jedynie poprzez subsumpcję, a zatem przez wypełnienie treści pojęć niedookreślonych konkretnymi elementami stanu faktycznego (por. wyroki NSA z 14 marca 2018 r., II GSK 288/16 oraz z 16 marca 2016 r., II GSK 2157/14; CBOSA).

Decyzja przyznająca płatność została wydana w oparciu o dane wskazane przez skarżącą. Opierając się na przedłożonych przez beneficjentkę dokumentach organ nie popełnił żadnego błędu (nie można błędem skarżącej, co do powierzchni działek, obciążać organ), a skarżąca, zgodnie ze złożonym oświadczeniem, miała świadomość warunków i procedury otrzymania pomocy. Skarżąca złożyła wniosek [...] maja 2014 r. Jak wynika z akt sprawy co trzy lata są aktualizowane ortofotomapy przez ARiMR. Dla przedmiotowych działek zaktualizowano mapę [...] września 2014 r., zaś udostępniono [...] stycznia 2015r . Zatem zaktualizowana mapa, z analizy której wynika, że powierzchnia uprawniająca do płatności jest mniejsza, została udostępniona w tym samym dniu w którym wydano decyzję przyznającą płatność: [...] stycznia 2015 r. Co istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ I instancji w toku swojego postępowania zwrócił się do Biura Kontroli na Miejscu o weryfikację kwalifikowalności powierzchni na przedmiotowych działkach. W dniu [...] maja 2018 r. otrzymano odpowiedź wraz z protokołem z oględzin działki referencyjnej w zakresie kwalifikowalności powierzchni. W protokole z wizytacji inspektorzy terenowi stwierdzili na działce ewidencyjnej nr [...] powierzchnię 1,37 ha (a więc zgodnie z danymi wynikającymi z ortofotomapy) wobec powierzchni deklarowanej: 1,44 ha, natomiast na działce nr [...] powierzchnię 18,72 ha (a więc jeszcze mniejszą niż według danych z ortofotomapy) wobec powierzchni deklarowanej: 22,00 ha. Nie budzi wątpliwości Sądu, że to na wnioskodawczy spoczywa obowiązek prawidłowego wypełnienia wniosku. Innymi słowy, Sąd stwierdza, że organ nie popełnił błędu, zaś błąd polegający na zawyżeniu powierzchni deklarowanej, mógł zostać wykryty przez skarżącą. Wystarczyłoby należyte zmierzenie powierzchni działek, tak jak zrobili to inspektorzy terenowi ARiMR.

Sąd nie podziela wywodów organu dotyczących dobrej wiary. W zaskarżonej decyzji powołano się na prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 30 czerwca 2011 r., V SA/Wa 16/11 (CBOSA). W przywołanym wyroku Sąd analizował przesłanki przedawnienia obowiązku zwrotu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, zawarte w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92 (Dz. U. UE. L. 2001.327.11). Wymienione rozporządzenie zostało uchylone z dniem 07 maja 2004 r., z tym zastrzeżeniem, że będzie nadal obowiązywało w kwestii wniosków pomocowych dotyczących lat gospodarczych lub okresów premiowych rozpoczynających się przed 1 stycznia 2005 r. – art. 80 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. UE. L. 2004.141.18). Zatem ta część uzasadnienia zaskarżonej decyzji, która dotyczy działania w dobrej wierze, jest całkowicie zbędna, skoro przedmiotowa sprawa dotyczy płatności za rok 2014. Opisane uchybienie nie miało jednak wpływu na ocenę rozstrzygnięcia, bowiem zdaniem Sądu organ wyższego stopnia postąpił prawidłowo, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, zaś organ I instancji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.