Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 830/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 204 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędziowie Cezary Pryca NSA Janusz Zajda Protokolant Natalia Filipiak po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2005 r. sygn. akt V SA/Wa 3866/04 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Warszawie na rzecz [...] Spółki z o.o. w Warszawie kwotę 1800 ( jeden tysiąc osiemset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 listopada 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 3866/04 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] października 2004 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego III w Warszawie, uznającą zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie kwoty wynikającej z długu celnego. Sąd zasądził przy tym na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że spółka w dniach 8, 15, 22, 23, 25 października 2001 r., 9, 21, 23 listopada 2001 r. oraz 10, 18, 20, 21 i 24 grudnia 2001 r. dokonała zgłoszeń celnych, na podstawie których objęto procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzone z Malezji towary, m.in. radiotelefony, klasyfikując je do kodu PCN 8525 20 99 0 ze stawką celną obniżoną 0%, związaną z zaklasyfikowaniem towaru do kontyngentu ustanowionego przez Radę Ministrów.

W wyniku przeprowadzonej kontroli funkcjonariusze Wydziału Kontroli Podmiotów Gospodarczych Izby Celnej w Warszawie stwierdzili nieprawidłowości w wykorzystaniu kontyngentu taryfowego, polegające na odsprzedaży radiotelefonów podmiotom krajowym. Naczelnik Urzędu Celnego III w Warszawie decyzją z dnia 19 grudnia 2003 r. uznał zgłoszenia dokonane przez spółkę za nieprawidłowe w zakresie kwoty wynikającej z długu celnego i obciążył stronę odsetkami wyrównawczymi. Organ uznał, że importowane przez skarżącą radiotelefony jako urządzenia gotowe i następnie odsprzedane zostały przywiezione niezgodnie z przeznaczeniem, w związku z czym należało do nich zastosować stawkę celną konwencyjną.

Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia 14 października 2004 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej odsetek wyrównawczych i w tym zakresie umorzył postępowanie. W części odnoszącej się do kwoty długu celnego organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ wskazał, że w dniu [...] czerwca 2001 r. Minister Gospodarki wydał na wniosek spółki decyzję nr [...] pozwalającą na bezcłowy przywóz towarów w postaci urządzeń nadawczo-odbiorczych dla telefonii bezprzewodowej o kodzie PCN 852520990, w okresie od dnia 12 czerwca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. Decyzja ta nie zawierała jednak żadnych ograniczeń dotyczących przeznaczenia towarów objętych kontyngentem bezcłowym wyłącznie dla krajowych producentów urządzeń telekomunikacyjnych. Ograniczenia te wynikały z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego (Dz. U. Nr 34, poz. 396). Zakres obowiązywania tego aktu obejmował, jak sama nazwa wskazuje, przemysł telekomunikacyjny. Zdaniem organu działalność spółki mieści się w tym zakresie, lecz samego faktu dokonania oprogramowania i montażu radiotelefonów nie można potraktować jako wystarczający dowód, iż ten typ działań stanowi część przemysłu telekomunikacyjnego

Organ stwierdził również, że przez kontyngent taryfowy należy rozumieć wymagającą uzyskania pozwolenia określoną ilość lub wartość towarów, dla których Rada Ministrów ustaliła obniżone stawki celne. Kontyngent ustanawia się na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się odnosi, spełniają warunki do ich stosowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie spółka podniosła m.in., że organ odwoławczy dokonał nadinterpretacji tytułu i poszczególnych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. oraz zaniechał rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kwoty długu celnego podzielił stanowisko Dyrektora Izby Celnej, że przedmiotem sporu w sprawie nie jest stan towaru ani jego klasyfikacja taryfowa, lecz zasadność korzystania przez stronę z obniżonej stawki celnej na towary dopuszczone do obrotu na polskim obszarze celnym na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów (...).

Sąd uznał jednak za trafne stanowisko spółki, zgodnie z którym z żadnych przepisów, zwłaszcza z rozporządzenia Rady Ministrów, nie wynika, aby importowane towary objęte pozwoleniem Ministra Gospodarki i kontyngentem bezcłowym, miały być przeznaczone wyłącznie dla krajowych producentów urządzeń telekomunikacyjnych. Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia, stawki celne ustanowione w taryfie celnej stosuje się do towarów, które nie zostały objęte wykazem w załączniku do rozporządzenia, w niniejszej sprawie przedmiotem importu były zaś towary w nim wymienione.

Sąd stwierdził, że działalność spółki obejmuje m.in. produkcję urządzeń nadawczych telewizyjnych i radiowych oraz aparatów dla telefonii i telegrafii przewodowej, z wyjątkiem działalności usługowej, produkcję odbiorników telewizyjnych i radiowych, urządzeń do rejestracji i odtwarzania dźwięku i obrazu, z wyjątkiem działalności usługowej. Mieści się to w kategorii przemysłu telekomunikacyjnego. Zdaniem Sądu bezsporne jest, że przedmiotem importu w okresie objętym sporem były pochodzące z Malezji urządzenia nadawczo-odbiorcze dla telefonii bezprzewodowej o kodzie PCN ex 8525 20 99 0, o wartości wskazanej w pozwoleniu Ministra Gospodarki. Pozwolenie to, będąc decyzją administracyjną, z mocy prawa jest wiążące zarówno dla organów celnych, jak i dla strony uprawnionej i nie zostało nigdy cofnięte, mimo przekazywania Ministrowi Gospodarki przez spółkę okresowych sprawozdań z rozliczenia pozwolenia.

Zgodnie z art. 14 § 6 Kodeksu celnego w razie ustanowienia kontyngentu, o którym mowa w § 3 pkt 2, do objęcia towaru procedurą celną z zastosowaniem obniżonych stawek celnych wymagane jest pozwolenie ministra właściwego do spraw gospodarki. Organ celny mógłby zatem, zdaniem Sądu, skutecznie kwestionować przedmiotowe zgłoszenia celne (wysokość deklarowanych stawek celnych) jedynie w sytuacji, gdy w momencie importu zgłaszający nie dysponowałby ważnym pozwoleniem Ministra Gospodarki bądź przekroczyłby wartość towaru określoną w pozwoleniu. Okoliczności powyższe nie zostały jednak stwierdzone przez organ dokonujący weryfikacji zgłoszeń celnych.

Zdaniem Sądu, organ dokonał przy tym dowolnej i wykraczającej poza jego uprawnienia interpretacji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r., przez co zakwestionował w istocie legalność ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki z dnia 12 czerwca 2001 r. zawierającej pozwolenie na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego.

W konkluzji Sąd uznał, że dokonane przez spółkę zgłoszenia celne były prawidłowe i uzasadniały objęcie towaru procedurą celną z zastosowaniem obniżonych stawek celnych.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i oddalenie skargi. Działając na podstawie art. 173 i art. 174 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., organ oparł skargę kasacyjną na podstawie:

- naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. polegającego na naruszeniu przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14 § 6 lit. a) oraz lit. c) Kodeksu celnego oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 marca 2001 r. w sprawie pozwoleń na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego (Dz. U. Nr 19, poz. 236 ze zm.), w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego (Dz. U. Nr 34, poz. 396) oraz

- art. 13 § 1, art. 14 § 1 oraz § 5 Kodeksu celnego poprzez wskazanie, iż posiadanie przez [...] Spółkę z o.o. decyzji nr [...] pozwalającej na bezcłowy przywóz towarów w postaci urządzeń nadawczo-odbiorczych dla telefonii bezprzewodowej o kodzie PCN 8525 20 99 0 stanowiło jedyny przewidziany prawem warunek stosowania zerowej stawki celnej, co wiązałoby się z nierównym traktowaniem podmiotów sprowadzających wymienione wyżej towary, które stosowały się do zasad ustanowionych tym kontyngentem.

W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną nie zgodziła się ze stanowiskiem Sądu, że z przepisów art. 14 Kodeksu celnego oraz z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 marca 2001 r. w sprawie pozwoleń na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego, w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentu (...) nie wynika, aby importowane towary objęte pozwoleniem Ministra Gospodarki i kontyngentem bezcłowym miały być przeznaczone wyłącznie dla krajowych producentów urządzeń telekomunikacyjnych. Decyzja w niniejszej sprawie została bowiem wydana na podstawie art. 14 § 6c Kodeksu celnego oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 marca 2001 r. w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. Zgodnie z tym rozporządzeniem Minister Gospodarki ustanowił natomiast kontyngent taryfowy między innymi na urządzenia nadawczo-odbiorcze dla telefonii bezprzewodowej (klasyfikowane do kodu PCN 8525 20 99 0).

Strona wnosząca skargę kasacyjną podkreśliła ponownie, że kontyngent dla przemysłu telekomunikacyjnego został ustanowiony w celu poprawy konkurencyjności polskiej produkcji. Wskazała ponadto, że zgodnie z art. 2 § 2 Kodeksu celnego wprowadzenie towaru na polski obszar celny powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego. Stosownie do art. 14 § 1 ustawy m.in. ze względu na właściwości i przeznaczenie towary mogą podlegać również innym (niż taryfa celna) środkom taryfowym, do których można zaliczyć m.in. kontyngenty taryfowe. Sąd nie uwzględnił jednak, zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, że środki taryfowe w postaci kontyngentów taryfowych są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania.

Tym samym, w ocenie strony wnoszącej skargę kasacyjną, został naruszony art. 14 § 1 i § 5 Kodeksu celnego, ponieważ odsprzedając towary dopuszczone do obrotu na podstawie obniżonej zerowej stawki celnej w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 r. w sprawie ustanowienia kontyngentów (...) strona naruszyła warunki ustanowione w tym kontyngencie – towary nie zostały wykorzystane dla przemysłu telekomunikacyjnego, lecz odsprzedane osobom trzecim, przy czym podmioty te (m.in. Komenda Policji, Straż Pożarna) nie prowadzą działalności w zakresie przemysłu telekomunikacyjnego.

Doszło zatem do naruszenia, określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów oraz w art. 14 § 1 Kodeksu celnego, warunku, na podstawie którego pozwolenie na import z zerową stawką celną zostało przyznane i dlatego brak było podstaw do zastosowania obniżonej stawki celnej, mimo uzyskania decyzji Ministra Gospodarki pozwalającej na bezcłowy przywóz towaru. Strona wnosząca skargę kasacyjną powołała się m.in. na pismo Ministerstwa Gospodarki z dnia 22 listopada 2002 r., w którym stwierdzono, że za niedopuszczalny należy uznać fakt odsprzedaży, gdyż zgodnie z przeznaczeniem kontyngent ustanowiony był dla przemysłu telekomunikacyjnego.

Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną, organy celne naruszyłyby art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w stosunku do innych podmiotów działających na rynku, jeśli mimo posiadanych informacji o naruszeniu przez spółkę prawa wskutek bezzasadnego skorzystania z przywileju w postaci stawki niższej niż prawnie należna nie podjęły żadnych działań, m.in. nie zastosowały art. 65 § 4 pkt 2 lit. b) Kodeksu celnego.

Strona wnosząca skargę kasacyjną uznała również, że niesłusznie Sąd stwierdził, iż organ zakwestionował legalność ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki z dnia 12 czerwca 2001 r., zawierającej pozwolenie na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego. Jedynym sposobem cofnięcia przywileju w postaci stawki celnej obniżonej, w sytuacji gdy zgłoszenie celne zostało przyjęte pierwotnie przez organ celny, była weryfikacja zgłoszeń celnych w trybie art. 65 § 4 pkt 2 lit. b) w związku z art. 85 Kodeksu celnego. Sąd zakwestionował jednak tę metodę w następstwie przyjęcia błędnej wykładni powołanych w petitum skargi przepisów oraz przyjęcia, że tylko cofniecie pozwolenia daje podstawę do weryfikacji zgłoszeń celnych.

Strona wnosząca skargę kasacyjną podkreśliła, że sprawozdania przedstawiane przez spółkę Ministrowi Gospodarki, na które powoływał się Sąd, dotyczyły ilości wykorzystanego kontyngentu, a nie sposobu jego wykorzystania.

Organ wydający pozwolenie nie mógł cofnąć wydanego pozwolenia, gdyż na podstawie przekazywanych danych ilościowych nie miał ku temu prawnych podstaw. Zgodnie z art. 14 § 6f Kodeksu celnego cofnięcie pozwolenia następuje, jeżeli nastąpiło naruszenie warunków, o których mowa w art. 14 § 6a. Sąd nie odniósł się jednak do przesłanek cofnięcia pozwolenia na import przedmiotowych towarów z obniżoną stawką celną w ramach ustanowionego kontyngentu. Błędnie przyjął, pomijając całkowicie przesłanki cofnięcia pozwolenia określone w art. 14 § 6 lit. a) i c) Kodeksu celnego, że dopiero uchylenie pozwoleń poprzez ich cofnięcie będzie legitymowało organy celne do weryfikacji zgłoszeń celnych.

Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła in fine, że kontrola postimportowa miała miejsca w dniu 14 listopada 2002 r., natomiast pozwolenie wydane przez Ministra Gospodarki było ważne od dnia 12 czerwca do 31 grudnia 2001 r., zatem organ celny posiadając legitymację do podjęcia czynności mających na celu określenie prawidłowej wysokości należności celnych ciążących na towarze zgodnie z art. 85 § 1 oraz art. 65 § 4 pkt 2 lit. b) Kodeksu celnego dokonał weryfikacji zgłoszeń celnych poprzez wydanie decyzji uznających je za nieprawidłowe.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powołane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, w ramach podstawy opisanej w treści art. 174 § 1 p.p.s.a., zarzuty naruszenia norm prawnych szczegółowo wymienionych w petitum skargi kasacyjnej należy uznać za całkowicie chybione. Pomijając fakt, iż strona składająca skargę kasacyjną w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej powołała błędnie przepisy ustawy z 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802), to jednak biorąc pod uwagę treść uzasadnienia skargi kasacyjnej oraz treść decyzji administracyjnych będących przedmiotem sądowej kontroli należało uznać, iż błędne oznaczenie przepisu art. 14 § 6 lit. a i lit. c faktycznie dotyczy normy art. 14 § 6a i § 6c ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania zgłoszeń celnych. Stosownie do treści art. 14 § 6a Kodeksu celnego (w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszeń celnych) pozwolenie na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego udzielane jest osobom, które spełniają warunki opisane w tej normie prawnej (art. 14 § 6a pkt 1-4). Poza sporem pozostaje okoliczność, iż [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie spełniała warunki, o których mowa w art. 14 § 6a Kodeksu celnego. W tym miejscu należy podkreślić, że stosownie do treści art. 14 § 3 pkt 2 ustawy - Kodeks celny ustanowienie przez Radę Ministrów, w drodze rozporządzenia, kontyngentu taryfowego powoduje ten skutek, iż wskazany wyżej środek taryfowy jest skierowany do towarów ściśle w nim określonych oraz do podmiotów spełniających warunki opisane w powołanym wyżej przepisie art. 14 § 6a Kodeksu celnego. Jednocześnie ustawodawca wskazał, że dla objęcia towaru procedurą celną z zastosowaniem obniżonych stawek celnych wymagane jest uzyskanie, przez podmiot składający wniosek, pozwolenia na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego. Zgodnie z treścią art. 14 § 6c Kodeksu celnego pozwolenie, o którym mowa w art. 14 § 6 i § 6a ustawy, wydaje, w formie decyzji administracyjnej, minister właściwy do spraw gospodarki. Również poza sporem pozostaje okoliczność, że ostateczną decyzją z dnia 12 czerwca 2001 roku Minister Gospodarki wydał na rzecz [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Warszawie pozwolenie na bezcłowy przywóz towarów w postaci urządzeń nadawczo-odbiorczych dla telefonii bezprzewodowej w kodzie PCN 852520990, w okresie od 12 czerwca 2001 roku do 31 grudnia 2001 roku. Oznacza to tym samym, że spółka spełniała również warunki określone w treści § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 marca 2001 roku w sprawie pozwoleń na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego (Dz. U. Nr 19, poz. 236 ze zmianami), a to stwierdzenie czyni bezzasadnym zarzut naruszenia wskazanej wyżej normy prawnej.

W tym miejscu należy podkreślić, że kontyngent taryfowy jest jednym z trzech środków taryfowych funkcjonujących niezależnie od taryfy celnej, wymienionych w ustawie Kodeks celny, służących prawidłowemu określeniu cła. Na ustawową definicję kontyngentu taryfowego wskazuje treść art. 3 § 1 pkt 6 Kodeksu celnego. Ustawodawca uznał, że kontyngent taryfowy to wymagająca pozwolenia określona ilość lub wartość towarów, dla których ustanowiono obniżone stawki celne. W oparciu o ustawową delegację zawartą w art. 14 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego, rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 roku w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego (Dz. U. Nr 34, poz. 396), do dnia 31 grudnia 2001 roku ustanowiono kontyngenty taryfowe wartościowe na przywóz towarów, wymienionych w załączniku do tego rozporządzenia, dla których ustanowiono zerową stawkę celną. Jednocześnie w treści rozporządzenia określono sposób rozdysponowania kontyngentów. W treści załącznika, o którym mowa w rozporządzeniu, wymieniono między innymi urządzenia nadawczo-odbiorcze dla telefonii bezprzewodowej. Oznacza to, że kontyngent taryfowy ustanowiony na podstawie wskazanego wyżej rozporządzenia uprawniał podmiot, który uzyskał stosowne pozwolenie, na przywóz bez cła towarów ściśle wymienionych w załączniku do rozporządzenia o ustanowieniu kontyngentu taryfowego. Podkreślić należy, że zakres przedmiotowy powołanego wyżej rozporządzenia o ustanowieniu kontyngentu taryfowego został określony w § 1 tego rozporządzenia, gdzie ustawodawca wyraźnie wskazał, iż odnosi się on do towarów wymienionych w załączniku do tegoż rozporządzenia (również do urządzeń nadawczo-odbiorczych dla telefonii bezprzewodowej). W tym miejscu na marginesie jedynie wskazać należy, że z treści załącznika do ww. rozporządzenia wynika, że kontyngent taryfowy obejmował również swym zakresem kamery video, aparaty telefoniczne, wideofony, które to towary trudno byłoby uznać za komponenty dla przemysłu telekomunikacyjnego.

Z tych też względów brak jest również podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 13 § 1 i art. 14 § 1 i § 5 Kodeksu celnego. Stosownie do treści art. 13 § 1 Kodeksu celnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w sprawie winien znaleźć zastosowanie środek taryfowy w postaci ustanowionego kontyngentu taryfowego wartościowego, a więc że towary sprowadzone w ramach tegoż kontyngentu przez spółkę winny być objęte zerową stawką celną. Również poza sporem pozostaje okoliczność, że towary sprowadzone przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w Warszawie w ramach kontyngentu taryfowego w postaci urządzeń nadawczo-odbiorczych dla telefonii bezprzewodowej były wymienione w treści załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z 10 kwietnia 2001 roku w sprawie ustanowienia kontyngentów taryfowych na niektóre komponenty przywożone z zagranicy dla przemysłu telekomunikacyjnego. Tym samym nie można uznać, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 14 § 5 Kodeksu celnego jest trafny.

Ponadto należy podkreślić, że organy celne dokonując weryfikacji zgłoszeń celnych, powołały się między innymi na treść przepisów art. 14 § 3 i § 6c, art. 65 § 4 pkt 2b Kodeksu celnego. Stwierdzić należy, że przepis art. 14 § 3 Kodeksu celnego nie mógł stanowić podstawy prawnej weryfikacji zgłoszeń celnych towarów sprowadzonych w ramach kontyngentu celnego. Powołany wyżej przepis prawa stanowi ustawową delegację do wydania aktu prawnego ustanawiającego środki taryfowe określone w ustawie, w tym kontyngentu taryfowego. Również przepis art. 14 § 6c Kodeksu celnego nie może stanowić takiej podstawy prawnej, skoro wyraźnie odnosi się do uprawnień ministra właściwego do spraw gospodarki w zakresie pozwoleń na przywóz towarów w ramach kontyngentu taryfowego. Natomiast weryfikacja zgłoszeń celnych dokonywana w ramach przepisu art. 65 § 4 Kodeksu celnego nie może swym zakresem obejmować wykorzystania towaru przywiezionego na polski obszar celny w ramach kontyngentu taryfowego ustanowionego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 2001 roku. Zakres uprawnień kontrolnych organów celnych winien ograniczyć się do kontroli zachowania właściwej procedury wymaganej przy sprowadzaniu towarów w ramach tegoż kontyngentu taryfowego oraz wielkości (wartości) towarów sprowadzonych przez uprawniony podmiot na polski obszar celny. Natomiast w tym zakresie zasadnie Sąd I instancji nie stwierdził żadnych uchybień.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).