Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1062/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 141 par. 4, art. 145 par.1 pkt 1 lit.a lit.c, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 70 par. 6 pkt. 1, art. 70c, art. 145 par. 2, art. 138d, art. 138e
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz (spr.), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Ol 8/18 w sprawie ze skargi B.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie z dnia 21 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie na rzecz B.D. kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt I SA/Ol 8/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, po rozpoznaniu skargi B. D. (dalej: Strona lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Olsztynie (dalej: organ drugiej instancji lub DIAS) z dnia 21 listopada 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2011 r., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uchylił zaskarżoną decyzję (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

1.2. Przedstawiając stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia 26 czerwca 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Celno – Skarbowego w O. (dalej: organ pierwszej instancji) określił Stronie nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy styczeń – grudzień 2011 r. oraz podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT) z tytułu wystawienia faktur za luty – październik oraz grudzień 2011 r.

Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia poprzedzającego je postępowania kontrolnego, w świetle których Strona, prowadząc działalność gospodarczą pod firmą P., wystawiła na rzecz spółki M. faktury sprzedaży usług budowlanych, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji odmówił Stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego w oparciu o wystawione na jej rzecz faktury przez spółkę M. i Z., które również nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W podstawie prawnej decyzji organ powołał przepisy art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) oraz art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

DIAS w decyzji z dnia 21 listopada 2017 r. ocenił, że w sprawie nastąpiło przedawnienie zobowiązań podatkowych za styczeń – kwiecień 2011 r., w związku z czym w tym zakresie uchylił decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie. Natomiast w odniesieniu do określenia Skarżącej podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT za okres od maja do października i za grudzień 2011 r. – utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a w odniesieniu do kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za ten okres – uchylił decyzję organu pierwszej instancji i określił kwoty ww. nadwyżki.

Organ drugiej instancji wskazał, że na skutek toczącego się postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie o sygn. akt I SA/Ol 144/15 w sprawie ze skargi na wydaną uprzednio decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z dnia 22 grudnia 2014 r., nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od 10 lutego do 28 lipca 2015 r., tj. o 169 dni. W konsekwencji termin przedawnienia zobowiązań za miesiące od lutego do listopada 2011 r. uległ przesunięciu na dzień 18 czerwca 2017 r. i na dzień 18 czerwca 2018 r. w przypadku zobowiązania za grudzień 2011 r.

Ponadto pismem z dnia 13 grudnia 2016 r., doręczonym Stronie w dniu 28 grudnia 2016 r., zawiadomiono Stronę, iż w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego w dniu 26 października 2016 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące od maja do października i grudzień 2011 r. W ocenie organu, z powyższego wynikało zatem, że zobowiązanie podatkowe za styczeń 2011 r. uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 r., a za miesiące od lutego do kwietnia 2011 r. – z dniem 18 czerwca 2017 r. Bieg terminu przedawnienia zobowiązań za miesiące od maja do października 2011 r. uległ natomiast zawieszeniu z dniem wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

W ocenie organu drugiej instancji, analiza zgromadzonego materiału dowodowego potwierdza, że zakwestionowane faktury stwierdzają czynności, które nie zostały wykonane przez Stronę z uwagi na brak własnej ekipy budowlanej oraz sprzętu budowlanego. Skarżąca nie zakupiła ich również od innych podmiotów. Wykazane przez nią roboty budowlane zostały wykonane przez inne podmioty bezpośrednio na rzecz spółki M. Zdaniem organu, w rzeczywistości Strona nie prowadziła działalności gospodarczej, a szczególną rolę przy realizacji inwestycji pełnił A. D., reprezentujący zarówno spółkę M., jak i firmę Skarżącej. Podejmował on samodzielne decyzje co do kontrahentów, kierunków i rodzaju zakupów. DIAS stwierdził, że stan faktyczny w sprawie odpowiada hipotezie normy prawnej ustanowionej w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, czego następstwem było również pozbawienie Strony prawa do odliczenia na podstawie faktur wystawionych przez firmę H., stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) tej ustawy.

Organ drugiej instancji nie zgodził się przy tym z ustaleniem organu pierwszej instancji, że Stronie przysługiwało prawo do odliczenia na podstawie faktury z dnia 27 maja 2011 r. wystawionej przez E. sp. z o. o. i w tym zakresie, na podstawie art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej: ordynacja podatkowa) zmienił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W ocenie DIAS, całokształt dowodów w sprawie wskazuje, że spółka M. nie sprzedała na rzecz Strony usług budowlanych, zaś Strona wiedziała, a co najmniej powinna była wiedzieć, że uczestniczy w transakcjach stanowiących nadużycie podatkowe.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie powołanym na wstępie wyrokiem uchylił decyzję organu drugiej instancji uznając za zasadny zarzut skargi dotyczący przedawnienia zobowiązań podatkowych za miesiące od maja do października i grudzień 2011 r. Sąd pierwszej instancji zgodził się ze Skarżącą, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez organy podatkowe przepisów art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe uznanie, że Skarżąca została powiadomiona przez właściwy organ podatkowy o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z uwagi na wszczęcie wobec niej postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, w sytuacji w której zawiadomienie przewidziane w art. 70c nie zostało skutecznie doręczone przed terminem przedawnienia zobowiązań podatkowych.

Sąd zauważył, że w aktach sprawy znajdują się dwa pełnomocnictwa udzielone przez Stronę doradcy podatkowemu R. M., których istnienie oraz zakres obowiązywania nie jest przedmiotem sporu pomiędzy stronami postępowania. Oba pełnomocnictwa nigdy nie były też wypowiedziane przez Stronę:

1) pełnomocnictwo z dnia 14 stycznia 2014 r. przedłożone do akt postępowania kontrolnego dla doradcy podatkowego R. M. przy piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r. (k. 9, tom I akt kontroli skarbowej). Jest to pełnomocnictwo złożone w postępowaniu wymiarowym dotyczącym zobowiązań podatkowych Strony odnośnie podatku od towarów i usług prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. (po reformie administracji skarbowej Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w O.);

2) pełnomocnictwo z dnia 2 lutego 2015 r. dla doradcy podatkowego R. M., złożone przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w O., czyli organem uprawnionym do doręczenia zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia o którym mowa w art. 70c Ordynacji podatkowej (k. 55-65 akt odwoławczych).

Ponadto w dniu 16 stycznia 2014 r. doradca podatkowy poinformował Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, że: "Mając na uwadze zawiadomienie z dnia 10 stycznia 2014 r. o zamiarze wszczęcia postępowania kontrolnego wobec Pani B. D. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011 r., niniejszym informuję, iż kontrolowana ustanowiła mnie pełnomocnikiem w ww. zakresie".

W związku z tym, w ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, gdyż zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. nie zostało skutecznie doręczone. Zdaniem WSA zawiadomienie z dnia 13 grudnia 2016 r., doręczone Skarżącej w dniu 28 grudnia 2016 r., nie może bowiem wywołać skutków prawnych z uwagi na pominięcie przy doręczeniu wyżej wymienionego zawiadomienia ustanowionego w sprawie pełnomocnika.

W związku z tym Sąd zauważył, że skoro doręczenie zawiadomienia podatnika, zgodnie z art. 70c Ordynacji podatkowej, o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, nie nastąpiło w sposób prawidłowy z uwagi na uchybienie organów podatkowych, to jest nie zostało doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art.70 § 6 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, a to oznacza, że zobowiązania za miesiące od maja do października i grudzień 2011 r. uległy przedawnieniu.

Z uwagi na uwzględnienie zarzutu przedawnienia, odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał za nieuzasadnione.

W świetle całokształtu argumentacji na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a) i c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak pkt I sentencji wyroku, wskazując że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku.

3. Skarga kasacyjna.

3.1. Powyższy wyrok DIAS zaskarżył w całości skargą kasacyjną, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

a) prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1 i art. 145 § 2, art. 138d, art. 138e Ordynacji podatkowej oraz art. 24 ustawy nowelizacyjnej z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 1649, dalej: ustawa nowelizująca) związane z błędną wykładnią, a w konsekwencji niewłaściwym zastosowaniem art. 70c Ordynacji podatkowej,

b) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. uchybienie niżej wskazanym przepisom p.p.s.a.:

a) art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) i art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 70 § 1 i art. 70 § 6 pkt 1 oraz art. 145 § 2, art. 138d, art. 138e Ordynacji podatkowej oraz art. 24 ustawy nowelizacyjnej w powiązaniu z art. 70c Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji oraz niewłaściwe przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, iż niewystarczającym jest, aby zawiadomienie, o którym jest mowa art. 70c Ordynacji podatkowej, dla wywołania skutku zawieszającego bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, zostało doręczone podatnikowi, z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika, co doprowadziło do uchylenia decyzji zamiast oddalenia skargi,

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku błędnych i bezprzedmiotowych wskazań (zaleceń) co do dalszego postępowania organu w związku z wymienionymi naruszeniami prawa materialnego i procesowego.

W świetle tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

3.2. Strona w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

4.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego, wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takiego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a.

4.2. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

4.3. Na obecnym etapie postępowania przedmiotem sporu jest kwestia przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącej.

4.4. Jak wynika z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl natomiast art. 103 ust. 1 ustawy o VAT, termin zapłaty podatku od towaru i usług za okresy miesięczne przypada w następnym miesiącu, a zatem co do zasady, zobowiązanie podatkowe (w tym również traktowana jak zobowiązanie podatkowe nadwyżka podatku naliczonego nad należnym) za miesiące od maja do października 2011 r. uległoby przedawnieniu z upływem 2016 r., a za grudzień 2011 r. z końcem roku 2017 r.

W zaskarżonej decyzji DIAS wskazał, że w dniu 26 października 2016 r. został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do października i grudzień 2011 r. na skutek zaistnienia przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 października 2013 r.), bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji w sprawie nie jest sporne, że Skarżąca już w dniu 14 stycznia 2014 r. ustanowiła pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego R. M. - do reprezentowania jej przed "organem kontroli skarbowej, organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi w trakcie postępowania kontrolnego, postępowania podatkowego oraz postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2011 roku do grudni 2011 roku", które zostało złożone do akt postępowania kontrolnego w dniu 22 stycznia 2014 r., przy czym o fakcie ustanowienia pełnomocnika doradca podatkowy informował organ prowadzący to postępowanie już w dniu 16 stycznia 2014 r. Ponadto w dniu 2 lutego 2015 r. pełnomocnictwo dla tego samego pełnomocnika zostało złożone Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w O., a więc do organu uprawnionego do doręczenia zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia o którym mowa w art. 70c Ordynacji podatkowej.

Nie jest także sporne, że dnia 26 października 2016 r. wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe (co zdaniem organów podatkowych wynika z pisma Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 8 grudnia 2016 r.). Naczelnik Urzędu Skarbowego w O., działając na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 13 grudnia 2016 r., zawiadomił Skarżącą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do października i grudzień 2011 r. Zawiadomienie to doręczono osobiście Skarżącej w dniu 28 grudnia 2016 r. (t. VI, k. 1031 akt adm.).

Pomiędzy stronami zaistniał spór dotyczący tego czy skierowanie zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c Ordynacji podatkowej, bezpośrednio do Skarżącej - z pominięciem jej pełnomocnika - spowodowało skuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

4.5. Rozstrzygając ten spór Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że "skoro doręczenie zawiadomienia podatnika, zgodnie z art. 70c Ordynacji podatkowej, o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, nie nastąpiło w sposób prawidłowy z uwagi na uchybienie organów podatkowych, to jest nie zostało doręczone ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art.70 § 6 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, a to oznacza, że zobowiązania za miesiące od maja do października i grudzień 2011 r. uległy przedawnieniu".

4.6. W tym miejscu wskazać należy, iż zagadnienie pominięcia ustanowionego przez podatnika pełnomocnika przy doręczaniu zawiadomienia, przewidzianego w art. 70c Ordynacji podatkowej było przedmiotem uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18, z której wynika, że dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c Ordynacji podatkowej zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie, należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Przyjęto także, że uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. stanowisko zajęte w uchwałach Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Przepis ten przewiduje bowiem, iż jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Wskazana moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których zastosowanie ma przepis interpretowany w uchwale (tak wyroki NSA: z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 994/09; z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 1285/15 czy z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt I FSK 1460/18). Ponieważ skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko przyjęte w uchwale w sprawie I FPS 3/18, to brak jest podstaw do tego, aby ponownie przedstawić odpowiedniemu składowi powiększonemu zagadnienie dotyczące adresata zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnego/karnoskarbowego, z którym związany jest skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

4.7. W świetle tez powyższej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego za prawidłowe należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że zawiadomienie doręczone bezpośrednio Skarżącej w dniu 28 grudnia 2016 r. nie spełniało ustawowych warunków, a zatem nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od maja do października i grudzień 2011 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Uznać bowiem należy, że w efekcie niedoręczenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c Ordynacji podatkowej, pełnomocnikowi Skarżącej nie został zrealizowany materialnoprawny skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w związku z wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo związane z niewykonaniem tych zobowiązań.

Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji w zgodzie z art. 70c i art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej przyjął, że doręczenie Skarżącej zawiadomienia z art. 70c Ordynacji podatkowej nie wywołało skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za wskazane okresy rozliczeniowe. Z tego względu zarzuty skargi kasacyjnej musiały być uznane za niezasadne.

4.8. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono natomiast na podstawie art. 209, art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 w zw. z art. 207 § 1 p.p.s.a.

Elżbieta Olechniewicz Danuta Oleś Marek Olejnik

sędzia WSA (del.) sędzia NSA sędzia NSA