Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 92/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi "S." Z. P. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2006 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości S. został zatrzymany przez inspektorów L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w G.do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] należący do "S." Z. P. Sp. z o.o. z siedzibą w B.. Kierujący samochodem B. J. oświadczył, iż jest pracownikiem ww. spółki i na jej rzecz wykonuje przewozy na potrzeby własne. W chwili zatrzymania kierowca jechał z ładunkiem artykułów spożywczych na trasie S. – N.. Kierujący pojazdem okazał do kontroli m. in. fakturę VAT nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. oraz wymagane prawem wykresówki. Analizie poddano wykresówki z dni: 29/29.07.2006 r., 30/31.07.2006 r., 31.07-01.08.2006 r., 1/1.08.2006 r., 2/3.08.2006 r., 3/4.08.2006 r., 4/4.08.2006 r., 5/5.08.2006 r., 6/7. 08.2006 r., 7/8.08.2006 r., 8/8.08.2006 r., i 9/10.08.2006 r. Ponadto kierujący pojazdem oświadczył, iż pojazd, który prowadził, nie jest wyposażony w miejsce do spania, przez co odbiera odpoczynek kładąc się na siedzeniach w kabinie, na których rozkłada materac i poduszki. W ten sposób odbierał odpoczynek w okresach 30/31.07.2006 r., 31.07-01.08.2006 r., 2/3.08.2006 r., 3/4.08.2006 r., 6/7. 08.2006 r., 7/8.08.2006 r., 9/10.08.2006 r. Natomiast w dniach 1.08.2006 r., 4.08.2006 r., 8.08.2006 r. odbierał odpoczynek w domu w B.. Od pracodawcy nie otrzymywał pieniędzy na hotel, dlatego nie miał możliwości odbierać odpoczynku w inny sposób niż w kabinie pojazdu.

Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści sporządzonego protokołu kontroli oraz protokołu przesłuchania go jako świadka, potwierdzając ich treść ze stanem faktycznym i podpisując się pod nimi.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. zawiadomiono ww. spółkę, zwaną dalej skarżącą, o wszczęciu postępowania administracyjnego i wezwano do nadesłania szeregu dokumentów (m.in. decyzji o nadaniu NIP I REGON, aktualnego wypisu z rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym). Skarżąca przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2006 r. nadesłała wymagane dokumenty, nie składając żadnych dodatkowych wyjaśnień w sprawie.

W oparciu o wyniki powyższej kontroli L. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał w dniu [...] sierpnia 2006 r. decyzję nr [...], którą, na podstawie przepisów art. 93 ust. 1, art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 oraz ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088.) cytowana dalej jako ustawa o transporcie drogowym, jak również na podstawie lp. 10.2 lit. a, lp. 10.2 lit. b, lp. 10.4 lit. a, lp. 10.4 lit. b załącznika do tej ustawy, nałożył na "S." Z. P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. karę pieniężną w wysokości 16.150 zł. W uzasadnieniu wskazano, iż na podstawie art. 92 ust. 1 i 2 pkt 1 ogranicza się karę pieniężną do kwoty 15.000 zł. W decyzji wskazano naruszenia, bez żadnej numeracji poszczególnych naruszeń oraz bez wskazania stanu faktycznego przy poszczególnych naruszeniach. Przytoczono opis stanu faktycznego zawarty w protokole kontroli wskazując, iż na wykresówkach z dni 30/31.07.06 r. (pomiędzy godzinami 20.20-6.25), 31/01.08.06 r. (pomiędzy godzinami 16.15-6.20), 2/3.08.06 r. (pomiędzy godzinami 20.40 - 6.20), 3/4.08.06 r. (pomiędzy godzinami 14.1 -5.35), 6/7.08.06 r. (pomiędzy godzinami 19.35 - 6.20), 7/8.08.06 r. (pomiędzy godzinami 15.25-5.30), oraz 9/10.08.06 r. (pomiędzy godzinami 21.50-6.50) stwierdzono skrócenie odpoczynku dobowego o 9 godzin (kierowca wyjaśniał, że odbierał odpoczynek w pojeździe, który nie jest wyposażony w miejsce do spania). Uznano, że w ww. dniach nie został odebrany odpoczynek dobowy, co w konsekwencji prowadziło do kolejnego naruszenia tj. przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu: w dniu 30/31.07.06 r. od godziny 12.10 do godziny 14.00 dnia 01.08.06 r. (przekroczenie o 6 godzin i 45 minut), w dniu 2/3.08.6 r. od godziny 11.10 do godziny 13.00 dnia 4/4.08.06 r. (przekroczenie o 6 godzin i 20 minut), w dniu 6/7.08.06 r. od godziny 10.45 do godziny 13.35 dnia 8/.08.06 r. (przekroczenie o 7 godzin i 30 minut).

W decyzji wskazano naruszenia polegające na:

a) 7-krotnym skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny – kara po 100 zł,

(stanowi to naruszenie art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985),

b) 7-krotnym skróceniu dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą kolejną rozpoczętą godzinę – kara po 1600 zł,

(stanowi to naruszenie art. 8 ust. 1-2 i ust. 7, art. 9 ww. Rozporządzenia Rady),

c) 3-krotnym przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny - kara po 150 zł,

(stanowi to naruszenie art. 6 ust. 1 ww. Rozporządzenia Rady),

d) 3-krotnym przekroczeniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą następną rozpoczętą godzinę –

2-krotnie kara po 1200 zł, raz kara 1400 zł,

(stanowi to naruszenie art. 6 ust. 1 ww. Rozporządzenia Rady).

Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i ponowne uzupełnienie i przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podnosiła, iż przepis art. 8 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3820/85 w sprawie harmonizacji przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zgodnie z którym dzienny okres odpoczynku może być wykorzystany w pojeździe, jeśli jest on wyposażony w miejsce do spania i znajduje się na postoju, nie wskazuje, iż pojazd powinien być konstrukcyjnie wyposażony w tzw. leżankę, lecz określa jedynie obowiązek, by kierowca nie spędzał odpoczynku dziennego na siedzeniu pojazdu. W omawianym przypadku kierowca korzystał z materaca i śpiwora znajdującego się w skrzyni ładunkowej pojazdu, korzystając z nich w każdym wskazanym przez inspektora przypadku odbierania odpoczynku dobowego w pojeździe. Spełniony został zatem warunek wyposażania w miejsce do spania pojazdu, którym kierowca podróżuje. Skarżąca wskazała, iż organ uznał jako niebyły odpoczynek dobowy spędzony w pojeździe niewyposażonym w tzw. leżankę, pomimo całkowitego braku podstawy prawnej na tą okoliczność. Organ kontrolny zastosował wykładnię celowościową by orzec w sposób arbitralny winę stron i uzasadnić w sposób wątpliwy swoje racje. Zdaniem skarżącej spółki powyższy przepis wskazuje, iż w pojeździe należy wygospodarować miejsce na ułożenie pneumatycznego materaca i zapewnić kierowcy możliwość odebrania odpoczynku w nieskrępowanej pozycji leżącej, co zapewniłoby mu regenerację sił i psychiki przed kolejnym dniem pracy.

Ponadto skarżąca wskazała, iż wadą skarżonej decyzji jest jej konstrukcja niezgodna z art. 107 k.p.a. W skarżonej decyzji organ nakłada karę pieniężną w wysokości 16.150 zł kary za naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli drogowej. Oznacza to, iż sentencja decyzji jest jednoznaczna i określona kwotowo odnośnie kary. Jednakże z uzasadnienia decyzji wynika, iż organ nakłada karę innej wysokości. Taka konstrukcja treści decyzji wprowadza w błąd stronę i

stwarza uzasadnioną wątpliwości co do faktycznej wysokości kary, jaka winna być uiszczona na wskazane konto. Zdaniem skarżącej decyzja stoi w sprzeczności z art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, w myśl którego kara pieniężna z tytułu kontroli drogowej nie może przekroczyć sumy 15.000 zł. Kwestia ta została poruszona w uzasadnieniu decyzji, jednakże wysokość kary pieniężnej winna być określona w sposób czytelny jednoznaczny w sentencji decyzji, nie zaś w uzasadnieniu.

Kolejną wadą decyzji jest jej nieadekwatność i nieczytelność. Jej konstrukcja składająca się z podstaw prawnych i towarzyszących im kwot, bez uzasadnienia faktycznego do każdej kwoty, praktycznie uniemożliwia stronie odniesienie się do nałożonej kary i zweryfikowanie, czy suma wyliczona przez urząd jest adekwatna do faktycznie popełnionego naruszenia. Przykładem może być tutaj pierwsza strona decyzji, gdzie w sentencji jest wskazana kara pieniężna w wysokości 16150 zł, w uzasadnieniu 15000 zł, zaś w kolumnie o nazwie "kara pieniężna" - 100 zł. Strona 4 i 5 skarżonej decyzji zawiera w swojej treści wyłącznie cytaty z aktów prawnych oraz towarzyszące nim kwoty, których nie sposób odnieść do okoliczności faktycznych stwierdzonych w postępowaniu. Nie ma możliwości odniesienia danej kary pieniężnej do konkretnego naruszenia, wobec czego nie ma możliwości sprawdzenia czy kara pieniężna została nałożona w sposób prawidłowy czy "na wyrost". Uzasadnienie decyzji winno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację ogólnej zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.). Równocześnie uzasadnienie winno umożliwiać organowi nadzoru oraz sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia, co ma istotne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym, co ma miejsce w niniejszej sytuacji. Brak prawidłowego uzasadnienia takiej decyzji uniemożliwia bowiem ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu uznania administracyjnego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu ww. odwołania, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 art. 138 § 2 k.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 10.2 lit. a, lp. 10.2 lit. b, lp. 10.4 lit. a, lp. 10.4 lit. b załącznika do tej ustawy, wydał w dniu [...] listopada 2006 r. decyzję nr [...].

Decyzją tą:

a) utrzymano zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego,

b) uchylono zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W kwestii kar pieniężnych nałożonych z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku, organ przytoczył treść art. 8 ust. 1, 2 i 7 oraz art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego i wskazał, iż prawidłowo została nałożona na stronę przedmiotowa kara pieniężna. Omawiane naruszenia zostały stwierdzone na wykresówkach z dni: 30/31.07.2006 r., 02/03.08.2006 r., 03/04.08.2006 r., 06/07.08.2006 r., 07/08.08.2006 r., 09/10.08.2006 r. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, że uzasadnienie zawarte w zaskarżonej decyzji jest nieczytelne i nie jest możliwe ustalenie, czy w prawidłowej kwocie została nałożona kara pieniężna, organ odwoławczy wyjaśnił, że w decyzji organ I instancji wskazał za jakie dni nie uznał dziennego odpoczynku za odebrany ponieważ kierowca odbierał go w pojeździe bez zainstalowanego miejsca do spania. Natomiast odnosząc się do zarzutu skarżącej, iż organ nieprawidłowo zinterpretował przepis art. 8 ww. rozporządzenia wskazano, że omawiany przepis wskazuje w sposób bezsporny, iż pojazd, w którym jest odbierany dzienny okres odpoczynku powinien być wyposażony w miejsce do spania. Kierowca zeznał do protokołu przesłuchania świadka, że podczas odpoczynku kładł się na materacu rozłożonym na siedzeniach w kabinie, a taki sposób odbierania odpoczynku powoduje, że kierowca nie jest dostatecznie wypoczęty i z tego powodu może być zagrożeniem na drodze podczas wykonywania przejazdów.

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na stronę karę pieniężną za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego.

W kwestii kar pieniężnych nałożonych z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, organ na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, że organ I instancji naruszył podstawowe zasady procedury administracyjnej, albowiem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie można jednoznacznie stwierdzić faktów i okoliczności, na podstawie których została wydana zaskarżona decyzja. Wskazano, że po przeprowadzeniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy nie może jednoznacznie stwierdzić, że organ I instancji prawidłowo obliczył okresy przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego, w związku z czym zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Na powyższą decyzję "S." Z. P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie.

W skardze ponownie zawarto zarzut dotyczący interpretacji art. 8 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3820/85. Skarżąca podniosła, iż jej zdaniem okres odpoczynku spędzony na pneumatycznym materacu dwuosobowym jest nie mniej efektywny niż spędzony na konstrukcyjnie zainstalowanym w pojeździe łóżku o szerokości 60 cm.

Wskazano także na naruszenie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego art. 107 § 1 k.p.a. ze względu na niewskazanie w sentencji zaskarżonej decyzji kwoty kary pieniężnej, za wymienione naruszenia, w związku z czym strona nie jest w stanie uiścić przedmiotowej kary pieniężnej. Ponadto skarżąca podnosiła, iż organ II instancji nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do faktu stwierdzenia przez stronę wady decyzji I instancji, w której to organ nałożył karę pieniężną w wysokości 16150 zł kary za naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli drogowej, zaś w dalszej części decyzji zawarł informację o innej wysokości nałożonej kary.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu dotyczącego interpretacji art. 8 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3820/85 ponownie wskazano, iż znajdujący się w pojeździe przenośny pneumatyczny materac nie stanowił wykonania powyższego przepisu. Ustosunkowując się do zarzutu nieprecyzyjnego określenia w zaskarżonej decyzji wysokości kary, która ma zostać uiszczona, organ wskazał, iż "...dokładne kwoty nałożonych kar wymienione zostały w decyzji organu pierwszej instancji. Po odjęciu od kwoty 15 000 zł. kwoty kar objętych uchyloną częścią decyzji strona uzyska wynik działania

matematycznego, który będzie stanowił wysokość zobowiązania pieniężnego

będącego rezultatem częściowego utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej

instancji....". Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego niewyjaśnienia przez organ odwoławczy rozbieżności pomiędzy nałożoną karą w wysokości 16 150 zł. a karą 15 000 zł. wskazaną w dalszej części decyzji organu pierwszej instancji, podniesiono, iż w decyzji I instancji nałożono karę w wysokości 16 150 zł., ograniczając ją do kwoty 15 000 zł., wskazując podstawę prawną takiego ograniczenia. Zdaniem organu treść decyzji pierwszoinstancyjnej jest klarowna, a brak odpowiedniego wyjaśnienia nie stanowi o wadliwości tej decyzji w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Badając w ten sposób zaskarżone decyzje Sąd stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc uzasadniona.

Konsekwencją ustawowego ukształtowania odpowiedzialności podmiotów wykonujących transport drogowy za naruszenia wymienione w art. 92 ustawy o transporcie drogowym, są m. in. kary pieniężne przewidziane w art. 92 ustawy jak i w załączniku do niej.

Postępowanie związane z kontrolą transportu drogowego podlega ogólnym przepisom procedury administracyjnej zawartych między innymi w przepisach art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80). Z kolei zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Zdaniem Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył wyżej wymienione przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Obie decyzje nie odpowiadają wymogom stawianym przez art. 107 § 1 k.p.a. Decyzja administracyjna powinna zawierać m.in. powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne. Rozstrzygnięcie decyzji musi być sformułowane w taki sposób, aby możliwe było jego wykonanie (por. B. Adamiak J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" wyd. C.H.Beck, Warszawa 2003, str. 489). NSA w wyroku z 30 czerwca 1998r. (I SA/Łd 1478/96 niepubl.) wskazał, że "rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji".

Kontrolując decyzję II instancji stwierdzić należy, iż sentencja decyzji nie zawiera określonej kwotowo wysokości kary pieniężnej, jaka została nałożona na skarżącą w wyniku uchylenia w części decyzji organu I instancji, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. Należy wskazać ponadto, iż w myśl zawartej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa niedopuszczalne jest sugerowanie stronie skarżącej (co uczynił organ w odpowiedzi na skargę) samodzielnego obliczania wysokości należności publicznoprawnej, wynikającej z decyzji administracyjnej nakładającej na stronę karę pieniężną, poprzez przeprowadzanie działań matematycznych.

Ponadto wątpliwości budzi utrzymanie w mocy, przez organ II instancji, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, decyzji L. Inspektora Transportu Drogowego w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, w sytuacji gdy Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu do punktu 2 zaskarżonej decyzji wskazuje na konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania i w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wydania stosownego rozstrzygnięcia. Za niezasadne należy uznać utrzymanie w mocy części decyzji I instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w sytuacji gdy postępowanie dowodowe powinno być uzupełnione. Tym samym, zdaniem Sądu, po uzupełnieniu materiału dowodowego byłaby możliwa prawidłowa ocena stanu faktycznego i naruszeń jakich dopuściła się strona. Powyższe stanowi naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.

Działając na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd objął też kontrolą decyzję I instancji. Kontrolując decyzję organu I instancji wskazać należy, iż jest ona nieczytelna. W decyzji nie zastosowano jakiejkolwiek systematyki czy też numeracji poszczególnych naruszeń oraz nie opisano stanu faktycznego przy poszczególnych naruszeniach. W ocenie Sądu tak wadliwa konstrukcja decyzji I instancji uniemożliwia stronie ustalenie, czy nałożona kara pieniężna jest adekwatna do popełnionego przez nią naruszenia. Ponadto wątpliwość budzi wskazanie przez organ dopiero w uzasadnieniu decyzji, iż nałożona kara pieniężna podlega ograniczeniu w myśl art. 92 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Zważywszy powyższe Sąd uznał, że doszło w sprawie niniejszej do uchybień procesowych, które miały wpływ na wynik sprawy, zatem obie decyzje musiały zostać uchylone.

Natomiast Sąd podziela oceną dokonaną przez organ odnośnie miejsca odpoczynku kierowcy w pojeździe, rozkładany na siedzeniach przenośny pneumatyczny materac nie jest miejscem do spania, o którym mowa w art. 8 ust. 7 Rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985). Pojazd musi być wyposażony w miejsce do spania, co oznacza stałą (konstrukcyjnie stworzoną) powierzchnię służącą do spania kierowcy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ rozważy zgromadzony materiał dowodowy, wskaże na czym polegało każde naruszenie prawa, określi karę jaką za każde naruszenie wymierza i wyjaśni jej wysokość. Ponieważ decyzja zawierać będzie w istocie wiele rozstrzygnięć częściowych co do każdego ze stwierdzonych uchybień, organ rozważy zasadność przyjęcia takiej systematyki decyzji, która sprawi, że będzie ona jasna i precyzyjna. Może się do tego przyczynić zastosowanie punktów i podpunktów.

Zważywszy powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił obie zaskarżone decyzje i orzekł jak w sentencji.

O wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.