Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 207/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2012-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 67a par. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2003-2004 wraz z odsetkami 1. oddala skargę, 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adw. G. Ł. kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w S. zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., znak:[...] , utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., znak: [...] , odmawiającą A. P. umorzenia zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2003-2004 w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 4 maja 2009 r. A. P. zwrócił się do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w S. z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych za lata 2002 -2005 (przekazany według właściwości do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S.), powstałych w okresie prowadzenia działalności gospodarczej, którą zakończył 1 marca 2005 r. z uwagi na kłopoty z jej rentownością. Pozostał bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Przez 4 lata nie otrzymał żadnej propozycji pracy, żył z żebractwa. Ma emeryturę w wysokości [...] zł, opiekuje się chorym synem – rencistą, z którym wspólnie mieszka w mieszkaniu jego matki, za jej zgodą, co wynika z uzupełniającego pisma strony z dnia 21.07.2009 r.

Z ustaleń organu wynika, że na dzień 8 maja 2009 r. strona posiadała zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2003-2004 w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych opłacanego w formie karty podatkowej za lata 2002, 2003 i 2005 w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwlokę w wysokości [...]zł. Obecnie strona pobiera emeryturę w wysokości [...]zł, otrzymuje od córki alimenty w wysokości [...]zł (zasądzone z inicjatywy strony wyrokiem Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum VIII Wydział Rodzinnych i Nieletnich dnia 2 listopada 2010 r.). Ustalono, że strona ponosi koszty utrzymania średnio ok. [...] zł, co wynika z oświadczenia strony, gdyż nie wykazała tego dowodami. Obecnie A. P. ma [...] lat. Organ podniósł także, że strona oświadczyła, iż jest schorowana, ale z uwagi na brak środków przerwała leczenie. Nadto ustalono, że strona oświadczyła, iż wydatki związane z jej leczeniem i badaniami nie są refundowane przez Narodowy Fundusz Zdrowia, nie wykazując jednak wymiaru tych wydatków. Ustalono, że strona oświadczyła, iż ma trudną sytuację rodzinną, nie posiada żadnego majątku, ponosi zaś ciężary finansowe związane ze spłatą pożyczek zaciągniętych u znajomych w okresie pozostawania bez pracy, nie dokumentując tej okoliczności. Ustalono, że udokumentowana w niniejszej sprawie spłata kredytu nie dotyczy zobowiązania kredytowego podjętego przez stronę, lecz przez syna strony, W P.

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., po rozpatrzeniu wniosku, decyzją z dnia [...] r. odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za lata 2003 - 2004, wskazując na dobrą i stabilną sytuację finansową strony, ma bowiem stałe źródło dochodów w postaci emerytury pobieranej w kwocie [...]zł miesięcznie oraz przyznanych alimentów w kwocie [...]zł, a także, że wspólnie z synem – rencistą prowadzi gospodarstwo domowe, przy czym strona nie wskazała wysokości renty pobieranej przez syna, a także nie wykazała, jakie ponosi stałe koszty utrzymania, poprzestając jedynie na oświadczeniu w tym zakresie. Organ wskazał, że po odliczeniu stałych wydatków, stronie pozostaje kwota [...]zł miesięcznie, która pozwala na uregulowanie zobowiązania w układzie ratalnym, co uzasadnia, że rezygnacja z wnioskowanej o umorzenie zaległości byłaby przedwczesna. Również odnośnie stanu zdrowia, strona również nie udokumentowała ponoszonych w tym względzie wydatków. Nadto, organ wskazał, że zaległość podatkowa w przedmiotowej sprawie jest wynikiem suwerennej decyzji podatnika, gdyż podatek od towarów i usług jest podatkiem pośrednim, obciążającym transakcję, przerzuca bowiem ciężar podatku na nabywcę towaru i lub usługi, a zatem podatek uzyskany od nabywcy powinien być odprowadzony do budżetu państwa w terminach przewidzianych prawem.

A. P., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, złożył odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w S., żądając umorzenia całej zaległości w podatku od towarów i usług, wskazując, że są to bardzo odległe lata, bo 2002-2005, a obecnie ma już 68 lat.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji, powołując się

na art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", wskazał, że decyzje w sprawie umorzenia zaległości podatkowych są decyzjami uznaniowymi, zaś umorzenie zaległości jest jednym ze sposobów rozstrzygnięcia sprawy i ma charakter wyjątkowy, można bowiem ten sposób zastosować w uzasadnionym przypadku. Dodał, że ocena ważnego interesu podatnika lun interesu publicznego rozpatrywana jest na bazie indywidualnej, konkretnej sprawy. Po rozpatrzeniu zaś indywidualnej sytuacji strony w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji stwierdzając, że w okolicznościach faktycznych występujących w analizowanej sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia żądania strony, wskazując również na konstrukcję podatku od towarów i usług, a mianowicie, że podatek ten nie jest zależny od wyników działalności gospodarczej, jest bowiem płacony przez nabywcę towaru lub usługi, a zatem powstała zaległość podatkowa jest efektem decyzji strony odwołującej.

W ocenie organu odwoławczego decyzja pierwszoinstancyjna została podjęta po pełnej ocenie okoliczności sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej w S. podzielił pogląd organu pierwszej instancji co do zasadności odmowy umorzenia zaległości podatkowej i stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, a wydana decyzja nie narusza prawa.

A. P., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, nie podnosząc zarzutów wobec zaskarżonej decyzji, a jedynie wskazując na przebieg zdarzeń odnośnie czynności egzekucyjnych dotyczących zajęcia mebli w dniu 10 grudnia 2004 r. przez poborcę skarbowego na poczet zadłużeń podatkowych, które to jednak meble nie zostały zabrane.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wskazując, że trudna sytuacja materialna strony nie może być sama w sobie uznana za przesłankę uzasadniającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, i nie może być utożsamiana z ważnym interesem podatnika w rozumieniu art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazał nadto, że zajęcie ruchomości nie jest tożsame z częściową spłatą zaległości, gdyż do zajęcia i sprzedaży ruchomości w egzekucji administracyjnej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. w postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., nr4 225, poz. 254 ze zm.), i dopiero po sprzedaży zajętych ruchomości, organ egzekucyjny przekazuje uzyskaną kwotę na poczet egzekwowanych należności. Nadto, organ zwrócił uwagę, że strona nie skarżyła tych czynności w toku postępowania egzekucyjnego, jak również przewlekłości postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja bowiem nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego lub przepisu postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a) – c) p.p.s.a.).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, a nie rozstrzygnięcie, podjęte w ramach tzw. "uznania administracyjnego", które cechuje specyficzna konstrukcja prawna, pozwalająca organowi na wybór konsekwencji prawnych w konkretnej sytuacji, do której odnosi się dyspozycja normy prawnej. Zatem, sąd administracyjny jest zobowiązany do sprawdzenia, czy decyzja została wydana w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania, z zachowaniem przepisów procedury, a także, czy organ zbadał wszystkie okoliczności sprawy mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i ich oceny w świetle ustawowych przesłanek umorzenia oraz powinności ujęcia tej oceny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd nie jest uprawniony do rozstrzygania, czy pobór podatku powinien być zaniechany wskutek umorzenia zaległości podatkowej. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia lub zmienić to rozstrzygnięcie. To bowiem jest wyłączną kompetencją organu administracji. Innymi słowy, o tym, czy należności powinny być umorzone czy też nie, rozstrzyga nie Sąd, lecz właściwy w sprawie organ administracji publicznej, który - jak zaznaczono powyżej - może je umorzyć. Kontrola Sądu obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25.01.2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1354/10 , publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Z powyższej regulacji wynika, że wniosek podatnika wszczyna postępowanie w sprawie ulgi w spłacie podatków. Jednakże należy podkreślić, iż umorzenie zaległości podatkowych jest odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania określonej w art. 84 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie.

Należy zwrócić uwagę na to, że decyzja w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej jest decyzją uznaniową, gdyż zwrot "może umorzyć" oznacza, że organ wydaje decyzję w ramach tzw. uznania administracyjnego. Z istoty uznania administracyjnego wynika uprawnienie organu podatkowego do swobody wyboru określonego rozstrzygnięcia. Pozostawienie przez ustawodawcę organowi wyboru

w podjęciu decyzji nie oznacza dowolności, albowiem organ jest zobowiązany

do ustalenia, czy w rozpoznawanej sprawie występują przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej, tj. istnienia ważnego interesu podatnika

lub interesu publicznego. W tym celu organ musi wszechstronnie wyjaśnić okoliczności faktyczne sprawy, gdyż w następstwie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego jest zobligowany do stwierdzenia, czy w sprawie występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Natomiast, w razie stwierdzenia wystąpienia przesłanek, brak związania organu oznacza, że nie musi on uwzględnić wniosku i wydać rozstrzygnięcia na korzyść strony. Nawet w sytuacji stwierdzenia przez organ, że zachodzą okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku z uwagi na "ważny interes" organ może wydać decyzję odmowną (negatywną). W orzecznictwie podkreśla się, iż negatywne rozstrzygnięcie, podjęte w ramach uznania administracyjnego, powinno być szczególnie przekonująco, wyczerpująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją.

Odnosząc się do znaczenia terminu "ważny interes podatnika", wskazać należy, że jest to pojęcie niezdefiniowane przepisami Ordynacji podatkowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że "ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku" (wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Należy również rozważyć, czy wskutek uiszczenia zaległości, podatnik pozostałby bez środków do życia i musiłby korzystać z ze wsparcia pomocy społecznej (zob. wyrok NSA z dnia 24 października 1995 r., SA/P 539/95, POP 1998, nr 3. poz. 90). Przesłanki umorzenia należy więc oceniać nie tylko w kontekście sytuacji majątkowej podatnika, lecz także z uwzględnieniem związku zachodzącego pomiędzy obniżeniem zdolności płatniczej, a zajściem wypadków powodujących i uzasadniających niemożność zapłaty (zob. wyrok NSA z dnia 26 listopada 1999 r., I SA/Łd 13/98, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Jak już wyżej Sąd wskazał, podjęcie rozstrzygnięcia w ramach uznania administracyjnego może nastąpić tylko po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego, a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego oraz dokładne i rzetelne wyjaśnienie okoliczności faktycznych. Te obowiązki organu wynikają z art. 122 Ordynacji podatkowej wyrażającym zasadę prawdy obiektywnej. Organ zobowiązany jest zbadać nie tylko trudną sytuację finansową, na którą powołuje się strona, pod kątem ustalenia, czy wskazane okoliczności faktyczne wyczerpują przesłankę umorzenia ze względu na ważny interes strony, ale także powinien wziąć pod uwagę, czy wskazane okoliczności uzasadniają przyznanie ulgi podatkowej. Zdaniem Sądu, umorzenie zobowiązania podatkowego jest formą pomocy publicznej udzielonej podatnikowi. Celem tejże pomocy jest uniknięcie negatywnych skutków w aspekcie interesu indywidualnego (m. in. przez zabezpieczenie podstawowych potrzeb życiowych podatnika).

W ocenie Sądu, organy podatkowe w oparciu o przedłożone przez stronę dowody, a także na podstawie zebranych przez organ informacji, wszechstronnie wyjaśniły okoliczności faktyczne sprawy i prawidłowo ustaliły sytuację materialną skarżącego, uznając, że aktualnie, tj. w dacie wydawania decyzji A. P. jest w stanie uregulować istniejącą zaległość w podatku od towarów i usług.

Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających przyznanie mu ulgi przez całkowite zwolnienie go z obowiązku uiszczenia zaległości podatkowej jak i odsetek. Ze zgromadzonego materiału wynika bezsprzecznie, że skarżący dysponuje stałym źródłem dochodu w postaci emerytury pobieranej w kwocie [...] zł miesięcznie, od listopada 2010 r. alimentami w kwocie [...]zł (nie podlegającymi egzekucji z mocy prawa), mieszka wspólnie z synem – rencistą w mieszkaniu jego matki, nie wskazując w oświadczeniu wysokości renty syna, a jedynie, że średnio ponosi stale koszty za media (gaz, energia i RTV) ok. [...]zł. A zatem. skarżącemu pozostaje na własne utrzymanie kwota ok. [...] zł. Mimo kilkakrotnych wezwań organu do wykazania dowodami faktycznej swojej sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej, strona skarżąca jedynie poprzestała na oświadczeniu, w tym co do sytuacji zdrowotnej. Na tej podstawie Sąd uznał, że skarżący dysponuje wystarczającymi składnikami majątkowymi, z których wierzyciel może zaspokoić swoje roszczenie bez uszczerbku dla egzystencji skarżącego i jego rodziny, co w pełni uzasadnia stanowisko organu podatkowego, że brak podstaw do przyznania ulgi przez umorzenie zaległości podatkowej z tytułu podatku VAT wraz z odsetkami. W obecnej sytuacji skarżącego przedwczesne byłoby udzielenie takiej ulgi, podczas gdy przepisy Ordynacji podatkowej przewidują jeszcze inną dogodną dla podatnika formę ulgi, np. rozłożenie istniejącej zaległości na raty (na wniosek podatnika).

Należy podzielić pogląd organu, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia meritum sprawy ma źródło pochodzenia zaległości podatkowej, o umorzenie której wnioskuje skarżący. A mianowicie należy podkreślić konstrukcję podatku od towarów i usług. Podatek ten nie obciąża bezpośrednio podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, jest on bowiem tylko zobowiązany do ustalenia kwoty należnego podatku, następnie pobrania go od kontrahenta transakcji i dalej przekazania na rachunek właściwego urzędu skarbowego. De facto ciężar ekonomiczny ponoszenia tego podatku spoczywa na konsumencie (nabywcy) towaru lub usługi, a nie na przedsiębiorcy. Wobec tego, należy podkreślić, że mimo, iż skarżący nie ponosił ciężaru finansowego tego podatku, to jednak nie wywiązał się z ustawowego obowiązku odprowadzenia go do budżetu państwa, przyczyniając się w ten sposób do powstania zaległości podatkowej.

Nadto, zdaniem Sądu, likwidacja działalności gospodarczej nie może być powodem przyznania zwolnienia podatkowego. Każdy podmiot, który podejmuje się prowadzenia działalności gospodarczej powinien mieć świadomość, że wiąże się

to także z ponoszeniem ryzyka niepowodzenia przedsięwzięcia. Każdy podatnik, w tym skarżący, prowadząc działalność gospodarczą, ponosi ryzyko z tym związane, a zdarzenia takie jak m. in. niskie zyski i niewielka opłacalność (w ocenie skarżącego), nie są nadzwyczajną okolicznością, która uzasadnia udzielenie zwolnienia, gdyż są to zdarzenia zwykle towarzyszące prowadzonej jakiejkolwiek działalności gospodarczej.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o umorzenie zaległości w podatku od towarów i usług, wskazać należy, że Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organ w tym zakresie.

W ocenie Sądu, sytuacja skarżącego jest złożona, jednak to skarżący swoim zachowaniem przyczynił się do powstania tej zaległości nie odprowadzając uzyskanego z transakcji podatku VAT. Sytuacja finansowa skarżącego jest stabilna, ma bowiem stałe źródło dochodów w postaci emerytury, alimentów (wyłączonych z mocy prawa spod zajęcia egzekucyjnego). Uregulowanie zatem zaległych należności podatkowych nie odbyłoby się kosztem zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjalnych strony i jego rodziny. Brak tym samym podstaw do uznania, że wystąpiła przesłanka umorzenia wnioskowanej zaległości podatkowej, a mianowicie "ważny interes podatnika" w rozumieniu art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej koniecznej do jej umorzenia. Podkreślić przy tym należy, że skoro stałe źródło dochodu pozwala skarżącemu na bieżące regulowanie innych zobowiązań, to sytuacja skarżącego nie jest na tyle wyjątkowo trudna, że nie pozwala na uregulowanie wnioskowanej o umorzenie zaległości podatkowej, np. w układzie ratalnym, na co przepisy ustawy -Ordynacja podatkowa również pozwalają (art. 67a § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Zwolnienie od płacenia podatków jest przyznawane wyjątkowo, w sytuacji gdy podatnik z powodu szczególnie trudnej sytuacji materialnej i z przyczyn od niego niezależnych nie jest w stanie uiścić zaległego podatku, a jego zapłata odbyłaby się kosztem podstawowych potrzeb życiowych strony. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występuje. Kwota, jaka pozostaje skarżącemu na utrzymanie, już po odjęciu stałych kosztów utrzymania, tj. ok. [...]zł, jest kwotą wyższą od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę (od 01.01.2012 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosi [...]zł, stosownie do § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 września 2011 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę - Dz. U. Nr 192, poz. 1141).), zaś prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty [...] zł, a osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza [...]zł (art. 8 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 2175, poz. 1362 ze zm.). Spłata zatem wnioskowanej o umorzenie zaległości (np. w systemie ratalnym) niewątpliwie nie powodowała by konieczności skorzystania z innej formy pomocy publicznej, jak wynika bowiem z dokładnej analizy sytuacji finansowej skarżącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, nie spełniała ona wymogów niezbędnych do udzielenia pomocy publicznej w innej formie.

Podsumowując powyższe rozważania, Sąd nie znalazł podstaw do podważenia oceny zawartej w zaskarżonej decyzji, nie wystąpiła bowiem w sprawie przesłanka ważnego interesu podatnika przemawiająca za umorzeniem zaległości podatkowej w podatku VAT. W ocenie Sądu, organ wyczerpująco wyjaśnił okoliczności faktyczne sprawy, a zaskarżoną decyzję wydał na podstawie zebranego materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja została uzasadniona w sposób przekonujący i jasny, zarówno co do stanu faktycznego i jak prawnego sprawy. Organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego.

W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, przy czym o kosztach pomocy prawnej z urzędu orzeczono na podstawie § 18 ust.1 pkt 1 lit c) w związku z § 2 ust. 3 w związku § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).