Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 261/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 150 ,art. 162 § 1 i 2 ,art. 223 § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca) sędzia WSA Przemysław Krzykowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

M. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]" r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Z uzasadnienia powołanego rozstrzygnięcia wynika, że decyzją z dnia "[...]"r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił M. N. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od sierpnia do grudnia 2012 r.. Organ podał, że jej doręczenia podatnikowi dokonano w trybie zastępczym, przewidzianym w art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) – dalej również jako "O.p.", w dniu 4 lutego 2015 r., po dwukrotnym awizowaniu korespondencji w dniach 21 stycznia i 29 stycznia 2015 r.. Z dniem 5 lutego 2015r. rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania od decyzji, który upłynął 18 lutego 2015 r..

Odwołanie od przedmiotowej decyzji zostało natomiast wniesione do organu I instancji, za pośrednictwem operatora pocztowego, w dniu 25 października 2017 r., tj. po upływie 14-dniowego terminu, blisko dwa i pół roku od daty doręczenia.

Wraz z odwołaniem wpłynął do organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. Jak podano we wniosku, o wydanej decyzji M. N. dowiedział się dopiero w 2017 roku, w związku z innym postępowaniem. Naczelnik Urzędu Skarbowego niezasadnie skierował zaś decyzję do nieobecnej wówczas strony, co uniemożliwiło złożenie odwołania w ustawowym terminie. Strona zarzuciła Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, iż nie doprecyzował zakresu udzielonego przez nią pełnomocnictwa do reprezentowania. Bezpodstawne było więc pominięcie pełnomocnika w postępowaniu podatkowym i nie powiadomienie go o prowadzonym wobec M. N. postępowaniu podatkowym oraz wydaniu w tej sprawie decyzji. To z kolei stanowiło przyczynę naruszenia ustawowego terminu.

Odmawiając M. N. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej powołał treść art. 162 § 1 i 2 O.p.. Organ zwrócił uwagę na własne postanowienie z dnia "[...]"r., którym stwierdzono złożenie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"r.. Z akt wynika, że decyzja ta została wysłana Stronie na adres: "[...]", wcześniej zgłoszony do Urzędu Skarbowego jako adres zamieszkania oraz do korespondencji. Z protokołu kontroli wynika, że pod adresem wskazanym jako miejsce prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej, tj. "[...]" (adres dziadków), działalność taka nigdy nie była prowadzona. Według oświadczenia strony "działalność prowadzona była na terenie całego kraju, a w Jegłowniku był wyłącznie adres rejestracyjny". Ponadto organ podkreślił, że w toku postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego podejmował próby zainicjowania udziału M.N w postępowaniu, poprzez skierowanie korespondencji na trzy znane mu adresy strony, jednak żadne z wezwań nie zostało odebrane.

Wskazując na cztery przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z treści art. 162 § 1 i § 2 O.p., organ podatkowy stwierdził, że strona spełniła jedynie dwie z nich, tj. złożyła wniosek o przywrócenie terminu i odwołanie. We wniosku podała, iż powodem uchybienia terminowi było doręczenie decyzji wymiarowej w czasie nieobecności podatnika i brak wiedzy o jej wydaniu, jak również nie zawiadomienie pełnomocnika – A.D o postępowaniu podatkowym i wydaniu decyzji. Organ zwrócił jednocześnie uwagę, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 12 września 2017 r. M.N udzielił A.A pełnomocnictwa do zastępstwa w postępowaniu podatkowym i odwoławczym w zakresie podatku od towarów i usług z okres sierpień - grudzień 2012 r.. Pełnomocnictwo to zostało złożone za pomocą platformy ePUAP w dniu 12 września 2017 r., wraz z wnioskiem o umożliwienie zapoznania się z aktami sprawy. Zakres pełnomocnictwa obejmuje również wzruszenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"Zatem już w tym momencie M.N wiedział o wydaniu wymienionej decyzji. Najpóźniej z tym dniem ustały więc przyczyny uchybienia terminowi do złożenia odwołania.

Organ podatkowy stwierdził, że w sytuacji, gdy strona posiadała wiedzę o treści decyzji w dniu 12 września 2017 r., to wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem powinien być złożony w ciągu 7 dni od tego momentu, tj. najpóźniej 19 września 2017 r. Natomiast odwołanie w niniejszej sprawie wpłynęło do właściwego organu 25 października 2017 r., tj. prawie po 2,5 roku od dnia doręczenia decyzji po upływie 14-dniowego terminu do jego wniesienia. Strona uchybiła tym samym przewidzianemu w art. 162 § 2 O.p. siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

Odnosząc się do twierdzeń A.D odnośnie pominięcia go w niniejszym postępowaniu podatkowym, organ podatkowy wskazał, że udzielone Wymienionemu przez M. N. pełnomocnictwo obejmowało swym zakresem jedynie postępowanie w ramach kontroli podatkowej, wobec czego brak było podstaw kierowania do niego korespondencji organu w prowadzonym wobec M.N postępowaniu. W związku z tym, że A.D nie był pełnomocnikiem strony, to M.N powinien był zadbać o swoje sprawy i interes prawny tak, aby nie narazić się na żadne negatywne skutki dokonania czynności (wniesienie odwołania), po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania.

Zatem biorąc pod uwagę fakt, że w toku postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego strona nie ustanowiła pełnomocnika upoważnionego do reprezentowania jej przed organem podatkowym w sprawie wymiaru podatku VAT za miesiące od sierpnia do grudnia 2012 r., organ uznał, że decyzja została prawidłowo doręczona na jej adres.

Odnosząc się natomiast do kwestii nieobecności strony, organ podatkowy stwierdził, że nieobecność ta nie miała charakteru zdarzenia nagłego, niemożliwego do przewidzenia. Wręcz przeciwnie, była ona długotrwała, ciągła, możliwa do przewidzenia, bowiem już w toku kontroli podatkowej strona przebywała za granicą. Okoliczności te, a także nie odbieranie korespondencji w sytuacji, gdy organ podatkowy był uprawniony do kontynuowania postępowania w przedmiocie wymiaru podatku, o czym strona wiedziała, lub przynajmniej powinna była wiedzieć, potwierdzają zdaniem organu jej winę w niedochowaniu terminu do złożenia odwołania oraz brak należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw.

Organ podatkowy nie zgodził się z twierdzeniem, że M.N wiedzę o prowadzonym postępowaniu i decyzji powziął w 2017 roku, w związku z innym postępowaniem. Podniósł, że strona nie dołączyła do wniosku żadnej dokumentacji to potwierdzającej, ani nie określiła konkretnej daty. Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, strona już 12 września 2017 r. wiedziała o wydanej wobec niej decyzji, co potwierdza data pełnomocnictwa udzielonego A.A. Wobec tego, to najpóźniej z tym dniem ustały przyczyny uchybienia terminowi do złożenia odwołania. Podpisując upoważnienie do kontroli w dniu 19 kwietnia 2013 r. oraz protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez pracowników Urzędu Skarbowego w dniu 1 lipca 2013 r., strona wiedziała, lub powinna była wiedzieć, że postępowanie to może toczyć się dalej w wyniku wszczęcia postępowania podatkowego. Z akt sprawy wynika zaś, że postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"r. strona została w dniu 3 lutego 2014 r. powiadomiona o przewidywanym terminie zakończenia toczącej się kontroli podatkowej do dnia 2 kwietnia 2014 r.

W ocenie organu podatkowego, zaniedbania strony w związku z udziałem w postępowaniu, w żadnym razie nie stanowią o braku winy w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej. Wskazywanie zaś, że nie musi znać procedury podatkowej, zwłaszcza gdy w toku kontroli podatkowej upoważniła do działania w jej imieniu pełnomocnika, a w postępowaniu podatkowym została powiadomiona o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, uznać należy za argumentację niemogącą mieć wpływu na ocenę przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Bierna postawa Strony w toku prowadzonego postępowania podatkowego, przyczyniła się do tego, że obiektywny miernik staranności nie został zachowany. Podnoszona we wniosku argumentacja nie wyczerpuje tym samym przesłanki uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzuciła organowi naruszenie art. 162 § 1 O.p..

W uzasadnieniu podniosła, że wbrew twierdzeniom organu, A.D został wyznaczony pełnomocnikiem zarówno w toku postępowania kontrolnego, jak i podatkowego w sprawie dot. postępowania VAT za 2012 r.. W dniu ustanowienia pełnomocnictwa nie było możliwości wpisania sygnatury postępowania podatkowego, które nie była wówczas jeszcze znana. Jednak zakres postępowania (podatek od towarów i usług zgodnie z zakresem kontroli) był jasno określony. Pomimo tego, Naczelnik Urzędu Skarbowego bez doprecyzowania, czy pełnomocnictwo na pewno nie obejmuje postępowania podatkowego w zakresie określonym pełnomocnictwem doręczył decyzję nieobecnej wówczas stronie, uznając, że nastąpiło to po upływie dwóch tygodni od złożenia pisma w palcówce pocztowej. Skarżący podkreślił, że wiedzę o wydanej decyzji powziął dopiero w 2017 r., w toku zupełnie innego postępowania i nie zdawał sobie sprawy z konsekwencji uprawomocnienia się decyzji. Skontaktował się z A.D, jako pełnomocnikiem, w dniu 25 października 2017 r. i wtedy otrzymał do wglądu decyzję organu I instancji. Wobec tego, po upływie terminu ustawowego, zasadny był wniosek o przywrócenie terminu dla umożliwienia instancyjnej kontroli wydanej decyzji.

Zdaniem skarżącego, w postępowaniu oraz przy wydaniu decyzji w sposób oczywisty pominięto osobę pełnomocnika. Dlatego też termin złożenia wniosku o przywrócenie terminu należy liczyć od momentu, w którym pełnomocnik strony miał realną możliwość zapoznania się z treścią decyzji. Jak podniesiono w skardze, z uwagi na okres oczekiwania na zapoznanie się z aktami, nie można liczyć tego terminu w sposób jaki uczynił to Dyrektor Izby Administracji Skarbowej. Dla złożenia przedmiotowego wniosku niezbędne było przygotowanie odwołania, co w skomplikowanym stanie faktycznym, nie mogło odbyć się szybko. Odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dla jego złożenia zostało złożone w terminie przewidzianym w art. 162 § 2 O.p.

Skarżący stwierdził, że istnieją przesłanki dla przywrócenia terminu dla złożenia odwołania, bowiem na skutek pominięcia pełnomocnika nie sposób mówić o zawinieniu lub niedbalstwie Strony, które przyczyniły się do uchybienia terminowi, zaś wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu liczonego od momentu, gdy pełnomocnik strony miał realną możliwość zapoznania się z decyzją i aktami sprawy.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, postanowienie jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, przy czym Sąd orzeka w granicach danej sprawy (art. 134 p.p.s.a.), co oznacza, iż nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji.

Podkreślenia również wymaga, że skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a.. Przepis ten stanowi bowiem, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W związku z kontrolą zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że organy nie naruszyły przepisów prawa, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie istotą sporu jest zasadność odmowy przywrócenia przez organ terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"r., określającej stronie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od sierpnia do grudnia 2012 r.

Z akt sprawy wynika, że w związku z niemożnością doręczenia tej decyzji przez pocztę w sposób przewidziany w art. 148 § 1 lub art. 149, przesyłka ją zawierająca była dwukrotnie awizowania w dniach 21 i 29 stycznia 2015 r., po czym w związku z niepodjęciem przez adresata zwrócona organowi I instancji, który na podstawie art. 150 O.p. uznał ja za doręczoną w trybie doręczenia zastępczego w dniu 4 lutego 2015 r.. 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął tym samym z dniem 18 lutego 2015 r., podczas gdy ten środek zaskarżenia strona wniosła do organu I instancji za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero 25 października 2017 r., czyli po prawie 2,5 roku od daty doręczenia decyzji. Z tych też względów, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w postanowieniu z dnia "[...]"r. stwierdził złożenie odwołania od ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z uchybieniem terminu.

Badając zgodność tego postanowienia z przepisami prawa, wskazać na wstępie należy, że stosownie do treści art. 150 O.p., w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi w jeden ze sposobów wskazanych w art. 148 lub w art. 149 O.p. poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę - lub pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczenia pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1, a powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2). Doręczenie przewidziane w art. 150 O.p. oparte jest więc na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata, i że w ten sposób doręczenie zostało dokonane prawidłowo. Domniemanie to jednak może być przez adresata obalone poprzez uprawdopodobnienie, że nie został zawiadomiony o przeznaczonym dla niego piśmie, złożonym w pocztowej placówce oddawczej. Nie jest przy tym wystarczające samo zaprzeczenie adresata, że nie powziął wiadomości o złożeniu go w danym urzędzie, lecz konieczne jest poparcie twierdzenia dowodami na uprawdopodobnienie okoliczności niepowzięcia wiadomości o piśmie (p. wyrok TK z dnia 17 września 2002 r. SK 35/01 OTK - A 2002, nr 5, poz. 60; postanowienie SN z dnia 104 września 1970 r., sygn. akt IPZ 53/70).

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 O.p., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wobec tego, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji organu I instancji, stanowi dokument urzędowy, z którym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści, stwierdzić należy, że z uwagi na nieprzedstawienie przez stronę skutecznego przeciwdowodu, brak było w okolicznościach sprawy podstaw do jego kwestionowania. Skarżący nie obalił domniemania prawidłowości tego doręczenia zastępczego, w związku z czym w pełni zasadnie organ uznał doręczenie przesyłki zawierającej decyzję z dnia "[...]"r., za dokonane na podstawie powołanego art. 150 Ordynacji, w dniu 4 lutego 2015 r., tj. z upływem 14 dni od pierwszego zawiadomienia o niemożności doręczenia i pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym. W kontekście powyższego, zakreślony przepisem art. 223 § 2 pkt 1 O.p., 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg dnia 5 lutego 2015 r. i upłynął bezskutecznie 18 lutego 2015 r..

Stosownie do treści art. 162 § 1 i 2 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy zaś wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

W złożonej skardze strona podniosła, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu powinien być liczony od momentu, w którym pełnomocnik miał realną możliwość zapoznania się z decyzją i aktami sprawy. Tymczasem, z akt sprawy wynika, że w dniu 12 września 2017 r. skarżący udzielił A.A pełnomocnictwa do zastępstwa w postępowaniu podatkowym i odwoławczym w zakresie podatku od towarów i usług za okres sierpień - grudzień 2012 r. Pełnomocnictwo to zostało złożone za pomocą platformy ePUAP w dniu 12 września 2017 r., wraz z wnioskiem w sprawie zapoznania się z aktami sprawy. Zakres pełnomocnictwa obejmuje również wzruszenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]"r.. Mając to na uwadze, prawidłowo organ uznał, że w tym momencie skarżący wiedział o decyzji wydanej wobec jego osoby. Oznacza, że to najpóźniej z dniem 12 września 2017 r. ustały przyczyny uchybienia terminowi do złożenia odwołania.

W świetle powyższego zgodzić należy się z konkluzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, że jeśli skarżący posiadał wiedzę o treści decyzji w dniu 12 września 2017 r. to zgodnie z art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z odwołaniem powinien złożyć w ciągu 7 dni od tego momentu, tj. najpóźniej 19 września 2017 r. Odwołanie strony zostało zaś nadane na poczcie po upływie 14-dniowego terminu do jego wniesienia, bowiem dopiero w dniu 25 października 2017 r.. W związku z powyższym, ocena organu, że skarżący uchybił przewidzianemu w art. 162 § 2 O.p., siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, nie narusza prawa.

Podkreślenia wymaga, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że kontrolowany podatnik miał świadomość, iż toczy się wobec niego postępowanie kontrolne w we wskazanym wyżej zakresie. Doręczenie jemu decyzji w sposób przewidziany w art. 150 O.p., świadczy natomiast o braku należytej staranności w zabezpieczeniu własnych interesów. W takim wypadku wiedza podatnika (lub jej brak) o treści decyzji, w sytuacji istnienia domniemania jej doręczenia w świetle postanowień art. 162 § 2 O.p., nie ma znaczenia w sprawie. A zatem, gdy uchybienie terminu do złożenia środka odwoławczego nie było wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania decyzji (aktu administracyjnego), od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 O.p. należy liczyć od dnia powzięcia informacji o wydaniu aktu.

W kwestii zarzutu skargi odnośnie pominięcia w przez organ prowadzonym postępowaniu podatkowym pełnomocnika A.D, Sąd stwierdza, że prawidłowym jest oparte na treści udzielonego pełnomocnictwa stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, iż obejmowało ono swym zakresem jedynie postępowanie kontrolne. W związku z tym, że strona w toku postępowania przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego nie ustanowiła pełnomocnika upoważnionego do reprezentowania jej przed organem podatkowym w sprawie wymiaru podatku VAT za okres od sierpnia do grudnia 2012 r., brak było podstaw do kierowania przez organ prowadzący postępowanie podatkowe w sprawie, dalszej korespondencji do pełnomocnika umocowanego do udziału jedynie w postępowaniu kontrolnym. Tym samym decyzja podatkowa została prawidłowo doręczona na adres strony.

Sąd podzielił również ustalenia i rozważania organu odwoławczego co do nieuprawdopodobnienia przez stronę braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jak wskazano wyżej, sporna decyzja została prawidłowo doręczona w trybie art. 150 O.p.. Jednak kwestia oceny braku winy w uchybieniu terminu, wobec ustalenia, że wniosek o jego przywrócenie został złożony po upływie terminu przewidzianego w przepisie art. 162 § 2 O.p., staje się bezprzedmiotowa.

W konsekwencji Sąd uznał, że w świetle przesłanek art. 162 O.p., organ prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania i dlatego skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a..