Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1338/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 41 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach

SENTENCJA

Dnia 28 marca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2282/15 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2282/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, zwanego dalej "GIOŚ", z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wymierzył ww. Spółce administracyjną karę pieniężną w wysokości 5000 zł za przetwarzanie odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcja nadsitowa) w procesie suszenia w komposterze bez wymaganego zezwolenia, na terenie Z. w T., w okresie od 1 stycznia do 6 listopada 2014 r.

W ocenie organu I instancji, ww. Spółka w uzyskanej od Starosty N. decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., znak: [...], zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem ich zbierania, transportu i odzysku, nie posiadała zezwolenia na prowadzenie procesu przetwarzania odpadu o kodzie 19 12 12 (frakcja nadsitowa) w procesie suszenia. Uprawniona była do stosowania procesu R3, tj. kompostowania podsitowej frakcji organicznej oraz kompostowania frakcji organicznej z selektywnej zbiórki, natomiast rozporządzenie w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych nie dopuszcza prowadzenia przetwarzania frakcji nadsitowej w tym procesie.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła ww. Spółka.

Zaskarżoną decyzją GIOŚ utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego, proces usuwania wilgoci w wyniku suszenia odpadów, stosowany przez stronę bezsprzecznie jest procesem przetwarzania, wymagającym uregulowania formalnoprawnego. Ponadto zgodnie z załącznikiem nr 1 do ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), stanowiącym wykaz procesów odzysku jako proces R12 należy rozumieć wymianę odpadów w celu poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. W związku, z tym, że strona po procesie suszenia, wykorzystywała odpad o kodzie 19 12 12 do produkcji paliwa alternatywnego, organ stwierdził, że wypełnia definicję procesu R1, tj. wykorzystanie głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii. W ocenie organu odwoławczego, argument strony, która wywodzi, że proces suszenia jest wymienny z procesem R3 jest również całkowicie chybiony. Strona prowadząc proces suszenia odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcja nadsitowa) w komposterze, nie posiadając zezwolenia na przetwarzanie tych odpadów, naruszyła przepis art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach, który stanowi, że "prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia".

W ocenie GIOŚ, organ I instancji, kierując się treścią art. 199 ustawy o odpadach, słusznie ustalił wysokość administracyjnej kary pieniężnej, uwzględniając rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia.

GIOŚ wskazał również, że kwestia zaskarżenia ww. decyzji Starosty N. z 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowi odrębne postępowanie administracyjne, a do czasu wydania orzeczenia w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja Starosty N., będąc w obiegu prawnym, stanowi podstawę egzekwowania przez organ właściwy przestrzegania warunków w niej zawartych.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ I instancji w trakcie kontroli decyzji Starosty N. z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów i przytoczenie w odwołaniu argumentów dotyczących postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia przez organ I instancji administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 500 zł za sporządzenie niezgodne ze stanem rzeczywistym zbiorczego zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, o sposobach gospodarowania nimi oraz o instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania tych odpadów za rok 2013, organ odwoławczy wskazał, że nie ma wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy. Naruszenie stwierdzone w trakcie kontroli dotyczy procesu przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia. W posiadanej decyzji zezwalającej m.in. na przetwarzanie odpadów nie został uwzględniony proces suszenia odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcja nadsitowa). Natomiast w decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów zostały określone warunki magazynowania odpadów, w tym odpadu o kodzie 19 12 12. Ponadto decyzja ta dopuszcza również wstępne sortowanie selektywnie odbieranych odpadów, nieprowadzących do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów, i niepowodującym zmiany klasyfikacji odpadów. Warunki decyzji natomiast nie dopuszczają prowadzenia suszenia odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcja nadsitowa), niepowodującego zmiany ich klasyfikacji. Za chybione organ uznał powołanie się przez stronę na definicję zbierania odpadów zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach, ponieważ nie ma ono zastosowania do przyczyny wymierzenia kary przez organ I instancji, tj. prowadzenia procesu przetwarzania odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcji nadsitowej) poprzez ich suszenie w urządzeniu typu komposter.

W ocenie organu II instancji, imienne wskazanie Prezesa Zarządu jako adresata w zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie stanowi rażącego naruszenia prawa, szczególnie biorąc pod uwagę fakt wskazania jako adresata pełnej nazwy podmiotu wraz z adresem siedziby. Odnosząc się natomiast do wniosku złożonego przez stronę do Starosty N. w sprawie wyjaśnienia treści decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r., zezwalającej na prowadzenie działalności w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem ich zbierania, transportu i odzysku, w zakresie procesu odzysku R3 (kompostowanie w specjalnym urządzeniu mobilnym – komposter typu 16) podsitowej frakcji organicznej oraz frakcji organicznej z selektywnej zbiórki, organ odwoławczy wskazał, że nie stanowi to zagadnienia wstępnego wymagającego rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, będącego podstawą do zawieszenia postępowania w myśl art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Ponadto strona w ww. piśmie wyraziła jedynie opinię, stwierdzając brak podstaw do wydania decyzji administracyjnej wymierzającej karę pieniężną.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ww. Spółka, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 44, art. 45, art. 138 § 1, art. 97 § 1 pkt 4, art. 7, art. 77, art. 107 K.p.a. oraz art. 199 ustawy o odpadach.

W odpowiedzi na skargę GIOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2282/15, oddalając skargę, wskazał, że skarżąca Spółka podsuszała odpady o kodzie 19 12 12 (frakcja nadsitowa) w celu dalszego jej wykorzystania do produkcji paliwa alternatywnego. Pracownik kontrolowanej spółki (L. R.) do protokołu z dnia [...] października 2014 r. oświadczył, że do suszenia kierowana jest frakcja nadsitowa o kodzie 19 12 12. Odpad po procesie biosuszenia kwalifikowany jest jako 19 05 03, 19 12 10 lub 19 12 12. W piśmie z [...] listopada 2014 r. ta osoba oświadczyła, że frakcja nadsitowa o kodzie 19 12 12 jest przekazywana do Z. w G. do procesu R12. W ocenie Sądu, zasadne jest zatem stwierdzenie, że podsuszanie odpadu o kodzie 19 12 12 miało na celu poprawę jego jakości w celu dalszego wykorzystania. Suszenie było etapem mającym na celu osiągnięcie przez ten odpad odpowiednich parametrów do dalszego wykorzystania. Skoro odpad ten był przygotowany do po ponownego wykorzystania wypełnia przesłanki określone w art. 3 ust. 1 pkt 22 ustawy o odpadach. Zgodnie zaś z ww. decyzją Starosty z 2011 r. skarżąca Spółka upoważniona była do przetwarzania odpadów w procesie R3 – kompostowanie w specjalnych urządzeniach mobilnych – komposter typu 16. To proces R1 polega na wykorzystaniu głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Jednak w tym zakresie skarżąca Spółka nie legitymowała się stosownym zezwoleniem. Do takich działań nie uprawniała ani ww. decyzja Starosty z 2011 r., ani ww. decyzja tego organu z 2014 r. Sąd wskazał, że ww. nielegalna działalność miała miejsce w dniach od 1 stycznia do 6 listopada 2014 r., co wynika z protokołu kontroli.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego niezawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z wnioskiem o wyjaśnienie wątpliwości co do treści ww. decyzji Starosty z 2011 r., Sąd ocenił, że sprawa rozpatrzenia przez organ takiego wniosku nie stanowi zagadnienia wstępnego, które mogłoby stanowić o przesłance do zawieszenia przedmiotowego postępowania. W obrocie prawnym pozostawała bowiem decyzja Starosty z 2011 r., w której określono warunki prowadzenia działalności w zakresie wytwarzania odpadów z uwzględnieniem ich zbierania transportu i odzysku. Wobec tego brak decyzji dotyczącej wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Starosty z 2011 r. nie stanowił przeszkody do wydania decyzji w niniejszej sprawie.

Ponadto okoliczność doręczenia decyzji Prezesowi Zarządu skarżącej Spółki zamiast Spółce nie stanowi uchybienia, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Nie jest zatem zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 44 i art. 45 K.p.a. w związku z przepisem art. 138 § 1 K.p.a. przez brak uchylenia decyzji organu I instancji pomimo doręczenia decyzji Prezesowi Zarządu strony, a nie stronie. Nie jest również zasadny zarzut dotyczący ustalenia wysokości kary pieniężnej w oparciu o dłuższy okres naruszeń niż ustalony przez organ pierwszej instancji. Istotnie w uzasadnieniu decyzji organu II. instancji (str. 3) wskazano, że "kontrolowany podmiot w dniach od 1 do 6 listopada 2014 r. prowadził działalność polegająca na [...]", jednak w ocenie Sądu charakter tego stwierdzenia należy rozpatrywać w kontekście oczywistej omyłki. Zarówno bowiem w samych rozstrzygnięciu tej decyzji, decyzji organu I. instancji jak również w protokole kontroli mowa jest niezmiennie o okresie "od 1 stycznia do 6 listopada 2014 r.". Wobec tego podnoszone naruszenie nie może mieć wpływu prawidłowość zaskarżonej decyzji.

Również wysokość wymierzonej kary nie budzi wątpliwości Sądu. Zgodnie z art. 194 ust. 3 ustawy o odpadach administracyjna kara pieniężna za naruszenia, o których mowa w ust. 1, wynosi nie mniej niż 1000 zł i nie może przekroczyć 1000000 zł. Jednocześnie stosownie do art. 199 cyt. ustawy przy ustalaniu wysokości administracyjnej kary pieniężnej wojewódzki inspektor ochrony środowiska uwzględnia rodzaj naruszenia i jego wpływ na życie i zdrowie ludzi oraz środowisko, okres trwania naruszenia i rozmiary prowadzonej działalności oraz bierze pod uwagę skutki tych naruszeń i wielkość zagrożenia. Wobec tego powyższe przepisy wskazują na możliwość miarkowania kary, w zależności od okoliczności wskazanych w powołanym przepisie. Wymierzona przez organy kara mieści się w zakresie określonym przez ustawodawcę, ponadto organy orzekające w sprawie wyjaśniły, jakie czynniki wpłynęły na wysokość kary.

Sąd stwierdził że zebrany przez organy materiał dowodowy dawał podstawę do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organy orzekające w sprawie prawidłowo oceniły ten materiał i odniosły się szczegółowo do podnoszonych w toku postępowania zarzutów. Prawidłowo zastosowały również przepisy prawa materialnego. Także, Sąd z urzędu nie dostrzegł w wydanych w sprawie decyzjach takiego naruszenia prawa, które powodowałyby konieczność uwzględnienia wniesionej skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła ww. Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- załącznika nr 1 do ustawy o odpadach oraz przepisów art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarżąca Spółka nie była uprawniona do suszenia frakcji nadsitowej pomimo udzielenia skarżącej w decyzji Starosty z 2011 r. zezwolenia na produkcję paliwa alternatywnego o kodzie 19 12 10 w każdym z procesów odzysku, tj. także w procesie suszenia będącym jednym z procesów odzysku;

- załącznika nr 1 do ustawy o odpadach oraz przepisów art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przetwarzanie odpadów o kodzie 19 12 12 nie odpowiada procesowi R3 wskazanemu w załączniku nr 1 i tym samym skarżąca nie była uprawniona do suszenia frakcji nadsitowej.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. polegające na: ● oddaleniu skargi pomimo sprzeczności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem w zakresie, w którym według organu skarżąca dopuściła się naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej; ● ustaleniu okresu naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej na podstawie protokołu kontroli pomimo tego, że wskazany przez organ protokół nie zawierał okresu naruszeń; ● ustaleniu okresu naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej w okresie od [...] stycznia 2014 r. do [...] listopada 2014 r. pomimo tego, że kontrola miała miejsce w dniach od [...] października 2014 r. do [...] listopada 2014 r., a organ nie wskazał na jakiej podstawie ustalił wcześniejszy okres naruszeń.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że ustawodawstwo dotyczące ochrony środowiska, do którego zaliczają się przepisy ustawy o odpadach, z uwagi na swój cel – ochronę środowiska – należy wykładać w sposób zawężający. Oznacza to, że przyznanych uprawnień na podstawie tych przepisów nie należy interpretować rozszerzająco z uwagi na rygorystyczny charakter ww. przepisów prawa. Jeżeli w tej sprawie ustalono, że skarżąca Spółka przetwarzała (w procesie odzysku) odpady o kodzie 19 12 12 poprzez podsuszanie nadsitowia, co podlega klasyfikacji jako proces R1, to zgodnie z przepisami prawa na prowadzenie takiej działalności powinna posiadać stosowne zezwolenie. W zasadzie nie jest sporne, że w niniejszej sprawie miało miejsce podsuszanie odpadów; jedynie skarżąca Spółka argumentowała, że legitymowała się w tym zakresie stosownym zezwoleniem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona skarżąca nie wykazała aby tego rodzaju działalność prowadziła na podstawie uzyskanego zezwolenia. W odniesieniu do odpadów o kodzie 19 12 12 skarżąca Spółka posiadała zezwolenie z 2011 r. na ich wytwarzanie w ramach źródła jakim jest proces R3, tj. w powstałych w wyniku kompostowania podsitowej frakcji organicznej oraz kompostowanie frakcji organicznej z selektywnej zbiórki. Natomiast posiadała zezwolenie na odzysk odpadów, ale innych niż o kodzie 19 12 12. W ramach tego odzysku zezwolenie wskazywało jedynie dwa procesy odzysku, tj. R15 i R3. Ponadto decyzja z 2011 r. obejmowała swoim zakresem ilość odpadów m.in. o kodzie 19 12 12 przewidywanych do zbierania i transportu. Na podstawie tej decyzji skarżąca Spółka nie była uprawniona do prowadzenia w ogóle procesów R1 i R12, a więc ani do podsuszania odpadów o kodzie 19 12 12, ani ich wymianie celem poddania ich któremukolwiek z procesów wymienionych w pozycji R1-R11. Na podstawie zaś decyzji z 2014 r. skarżąca Spółka posiadała zezwolenie na zbieranie odpadów o kodzie 19 12 12. Z tak określonego zakresu zezwoleń wynikających z ww. decyzji w żaden sposób nie można wywieść, że skarżąca Spółka w ogóle mogła stosować inne niż R3 procesy odzysku w stosunku do odpadów o kodzie 19 12 12. Z decyzji z 2011 r. wynika jedynie uprawnienie do wytwarzania odpadów o kodzie 19 12 12 w ramach procesu odzysku odpadów R3. Tym bardziej nie istniały żadne podstawy aby sądzić, że w stosunku do odpadów o kodzie 19 12 12 skarżąca Spółka mogła stosować wymiennie procesy odzysku odpadów R3 i R1. Proces odzysku, do którego odnosi kwalifikacja R1 polega na wykorzystaniu odpadu głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii, co w okolicznościach tej sprawy następowało przez przetwarzanie odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcja nadsitowa) w procesie suszenia w komposterze celem dalszego ich wykorzystania do produkcji paliwa alternatywnego. Nie można z zestawienia ww. procesów wywieźć, że miały one charakter wymienny względem siebie z tego względu, że proces R3 nie polega na wykorzystaniu głównie jako paliwa lub innego środka wytwarzania energii. A zatem jeżeli w tym zakresie skarżąca Spółka miała wątpliwości co do zakresu udzielonych zezwoleń, to tym bardziej, z uwagi na wskazany wyżej rygoryzm przepisów ustawy o odpadach, nie mogła z tych zezwoleń samodzielnie wyinterpretować dla siebie stosownych uprawnień. Dlatego dla wyniku przedmiotowej sprawy nie mają znaczenia ewentualne wątpliwości Spółki co do treści udzielonych zezwoleń. Jeżeli skarżąca Spółka takowe posiadała – mogła przed przystąpieniem do działania zwrócić się do właściwego organu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji. Takie uprawnienie przysługuje zawsze podmiotowi, który uzyskał decyzję administracyjną i ma wątpliwości co do jej treści (art. 113 § 2 K.p.a.). A zatem to organy administracyjne posiadają wyłączną kompetencję w tym zakresie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a nie podmiot zajmujący się gospodarką odpadami. Tym samym skarżąca Spółka nie wykazała aby na podstawie decyzji z 2011 r. i 2014 r. była uprawniona do suszenia nadsitowia z odpadów o kodzie 19 12 12. Co prawda, posiadała zezwolenie na wytwarzanie paliwa alternatywnego o kodzie 19 12 10; jednak nie posiadała zezwolenia na proces odzysku odpadów o kodzie 19 12 12 w procesie suszenia (R1). W innym wypadku zezwolenie na produkcję paliwa alternatywnego oznaczałoby, że poza kogokolwiek kontrolą byłaby działalność w zakresie możliwych procesów odzysku odpadów; co jest sytuacją niepożądaną w świetle przepisów ustawy o odpadach. W tym bowiem zakresie przepisy jednoznacznie uzależniają wykonywanie określonej działalności od udzielonego zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach). W tym zaś zakresie skarżąca Spółka nie legitymowała się stosownym zezwoleniem na odzysk odpadów w ramach procesów R1 lub R12. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia załącznika nr 1 do ustawy o odpadach oraz przepisów art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Dlatego też w niniejszej sprawie zasadnie Sąd I instancji ocenił, że skarżąca Spółka dopuściła się naruszeń uzasadniających nałożenie kary pieniężnej.

Odnośnie wskazywanej sprzeczności sentencji zaskarżonej decyzji z jej uzasadnieniem należy wskazać, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wyłącznie wadliwie zrelacjonował ustalenia organu I instancji, który wyraźnie wskazał, że w okresie kontrolowanym, tj. od [...] stycznia do [...] listopada 2014 r., skarżąca Spółka prowadzi działalność w zakresie przetwarzania odpadów – biosuszenia nadsitowej frakcji odpadów o kodzie 19 12 12 z części mechanicznej instalacji MBP bez wymaganego zezwolenia. Taka też ocena wynika z protokołu kontroli. Oznacza to, że błędne wskazane okresu stwierdzonej nieprawidłowości przez organ odwoławczy nie stanowiło istotnej wady, która miałaby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wbrew bowiem stanowisku strony skarżącej Sąd I instancji ocenił, że protokół zawierał wskazanie okresu, w którym doszło ze strony skarżącej Spółki do naruszenia prawa. Kontrolą objęto bowiem okres od początku roku 2014 do momentu zakończenia kontroli, tj. do [...] listopada 2014 r. Organ kontrolował bowiem dokumentację dotyczącą skarżącej Spółki od początku 2014 roku i na tej podstawie doszukał się nieprawidłowości związanej z przetwarzaniem odpadów o kodzie 19 12 12 bez wymaganego zezwolenia. Sąd wskazał na treść protokołu, z którego wynika, że kontrolowany podmiot w dniach od [...] stycznia do [...] listopada 2014 r. prowadził działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów o kodzie 19 12 12 (frakcja nadsitowa po części mechanicznej procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych) w części biologicznej instalacji w procesie biosuszenia. Z protokołu (pkt 1.8) wynika, że odpady są suszone w warunkach tlenowych, z napowietrzaniem w zamkniętym reaktorze, który wyposażony jest w biofiltr, a sam proces trwa od 3 do 4 dni. Z protokołu (pkt 1.7) wynika również, że kotrolującym (za okres styczeń - październik 2014 r.) nie przedstawiono informacji na temat czasu pracy instalacji MBP (dla części mechanicznej i biologicznej). Prowadzony w biostabilizatorze proces suszenia nie jest dokumentowany. Z protokołu Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2014 r. wynika natomiast, że w I półroczu 2014 r. poddano procesowi biologicznego suszenia 214,9 Mg frakcji nadsitowej o kodzie 19 12 12, a z tego procesu uzyskano 150,4 Mg odpadu o kodzie 19 05 03. Tej zaś oceny strona skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie. Nie wykazała bowiem z jakich konkretnie dowodów miałby wynikać inny okres stwierdzonych nieprawidłowości niż przyjęły to organy administracyjne na podstawie wyników przeprowadzonej kontroli, z którego został sporządzony protokół. Bez znaczenia dla ustalenia powyższego okresu nieprawidłowości jest to, że kontrola miała miejsce w dniach od [...] października 2014 r. do [...] listopada 2014 r. Jak już wyżej wskazano, kontrolą objęto działalność skarżącej Spółki od początku 2014 r. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.