Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2184/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1, art. 258 par. 1 i par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Monika Stępkowska-Bigiej po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. D. w przedmiotowej sprawie.

W dniu 22 stycznia 2013 r. skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest osobą schorowaną. Prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, jest właścicielem mieszkania o pow. 41,5 m2. Podał, że posiada zasoby pieniężne "na koszty pogrzebu". Skarżący jak i jego małżonka osiągają stałe dochody z tytułu świadczeń emerytalnych w łącznej wysokości 3.783 zł netto miesięcznie (4.086 zł brutto). Wśród comiesięcznych wydatków koniecznych skarżący wymienił: swoje koszty leczenia (lekarstwa, dentyści, protetyk, okulista) - około 300 zł, koszty leczenia żony (lekarstwa, zastrzyki na kolana, dentyści, protetyk, okulista) – 700 zł, czynsz za lokal mieszkalny w wysokości 925 zł, wydatki na wyżywienie oraz środki czystości- 800 zł, zasiłki dla studiujących wnuków- 400 zł, pozostałe wydatki- 58 zł. Skarżący przedstawił ponadto dokumenty źródłowe potwierdzające jego zły stan zdrowia.

Po wezwaniu skarżącego do uzupełnia wniosku, skarżący w dniu 13 lutego 2013 r. przedłożył m. in. :kserokopie faktur VAT, dokumentujących wydatki związane z eksploatacją mieszkania, tj. opłatę czynszu za lokal mieszkalny przy ul. [...] w W. w miesiącu lutym 2013 r. w wysokości 466,90 zł, opłatę za gaz w wysokości 43,12 zł, opłatę za energię elektryczną w wysokości 127,47, abonament telefoniczny - w wysokości 58,18 zł. Skarżący wymienił dodatkowo opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu w wysokości 701,67 zł, jednak jak sam oświadczył należność ta obecnie nie jest przez niego opłacana, bowiem nie zostało zakończone postępowanie sądowe w przedmiocie zasadności naliczenia opłaty w podwyższonej wysokości.

Skarżący dołączył ponadto kserokopie umów zawartych pomiędzy skarżącym i Noble Bank S.A oraz żoną skarżącego i Noble Bank S.A., potwierdzających założenie przez nich oszczędnościowych lokat terminowych. Z dokumentów tych wynika, iż wnioskodawca oraz jego małżonka posiadają lokaty oszczędnościowe, na których ulokowali środki pieniężne w łącznej wysokości 43.000 zł.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono, co następuje:

Przede wszystkim zaznaczyć należy, że prawo pomocy, zarówno w zakresie całkowitym, jaki i częściowym, jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest bowiem formą dofinansowania strony postępowania z budżetu Państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt I OZ 1099/11).

Ponadto, w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Powinien on zatem przekonać Sąd o konieczności przyznania mu prawa pomocy. Wnioskodawca ubiegający się o przyznanie prawa pomocy musi wykazać, tj. należycie udokumentować swoją sytuację materialną, gdyż to na podstawie przekazanych przez niego informacji Sąd dokonuje merytorycznej oceny wniosku pod kątem wystąpienia przesłanek przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. np. postanowienia NSA z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II GZ 409/10 i z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt IIFZ833/11). Stosownie bowiem do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W rozpatrywanej sprawie, w ocenie referendarza sądowego wnioskodawca nie wykazał, aby w jego sytuacji uzasadnione było przerzucenie ciężaru kosztów postępowania na Państwo.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżący oraz jego żona uzyskują stałe comiesięczne dochody w łącznej wysokości 3.783 zł netto. Skarżący podniósł, że osiągany dochód równa się wydatkom. Oceniając jednak przedstawione przez skarżącego zestawienie wydatków należy podnieść, że dodatek dla studiujących wnuków w łącznej kwocie 400 zł miesięcznie nie może być brany jako wydatek na niezbędne koszty utrzymania skarżącego. Wszystko wskazuje na to, ze jest to opłata dobrowolna, skarżący nie wykazał, aby miał w stosunku do wnuków obowiązek alimentacyjny. Obowiązek taki w stosunku do uczących się dzieci mają rodzice (133 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy - Dz. U. 2012 poz. 788 ze zm.).

W ocenie referendarza sądowego dochody uzyskiwane przez skarżącego i jego żonę pozwalają na takie zaplanowanie budżetu domowego, aby wygospodarować środki na poniesienie związanych ze sprawą kosztów sądowych. Na obecnym etapie są to koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru oraz wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Należy mieć także na uwadze, ze należny w tej sprawie wpis od skargi w wysokości 200 zł skarżący uiścił na wezwanie Sądu. Na poniesienie tych kosztów pozwala zarówno charakter dochodu (stałe, comiesięczne świadczenie z ZUS) jak i jego wysokość. Co prawda, skarżący wskazuje, że świadczenie to w całości przeznacza na podstawowe potrzeby. Jednakże w tym miejscu należy podkreślić, że wprawdzie zakres wydatków wnioskodawcy uzależniony jest od poziomu na jakim prowadzone jest gospodarstwo domowe, jednakże z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji zwolnienia od kosztów sądowych konieczne koszty utrzymania, poza szczególnie uzasadnionymi wypadkami, odnieść należy do minimalnych w skali kraju, a udzielenie prawa pomocy może mieć miejsce jedynie w przypadku osób, których dochody oraz stan majątkowy są niższe od przeciętnych. W ocenie referendarza sądowego dochody skarżącego nie są niskie, biorąc pod uwagę, że najniższe krajowe świadczenie emerytalne kształtuje się na poziomie 728,18 zł brutto (Komunikat Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent – opublikowany w Monitorze Polskim z 2011 r. Nr 15, poz. 162).

Na uwzględnienie wniosku nie pozwala także fakt, ze skarżący wraz z żoną maja zgromadzone środki w łącznej wysokości 43 .000 zł. Biorąc zatem pod uwagę, ze skarżący wraz żoną pobierając dochody z tytułu emerytur w wysokości 3.783 zł netto (łącznie) oraz posiadają środki pieniężne w wysokości 43.000 zł. stwierdzono, że w niniejszej sprawie nie zachodzi wyjątkowy przypadek, uzasadniający przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżący nie wykazał bowiem, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów ustanowienia pełnomocnika z własnych środków.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji postanowienia.