Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 860/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 64 PAR 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 maja 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 706/17 w sprawie ze skargi M. M. H. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 706/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi M. M. H. uchylił postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody M. z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniósł Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a. i art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. i art. 58 § 1 K.p.a. polegające na przyjęciu błędnej oceny, że w sprawie zachodziła przesłanka uchylenia zaskarżonego postanowienia określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. wraz z poprzedzającym je postanowieniem Wojewody Mazowieckiego z zastosowaniem art. 135 P.p.s.a. oraz umorzenia na podstawie art. 145 § 3 P.p.s.a. postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy do czego doszło skutkiem błędnego uznania, że termin określony w art. 64 § 2 K.p.a. jest terminem, do którego nie znajdują zastosowania przepisy o przywróceniu terminu przewidziane w art. 58-59 K.p.a.

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a. i art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. polegające na wadliwym przywołaniu w uzasadnieniu prawnym dla uchylenia obu wydanych przez organy administracji postanowień i umorzenia postępowania administracyjnego nieadekwatnych i nieistniejących jednostek redakcyjnych art. 64 K.p.a. poprzez wyrażenie w konkluzji uzasadnienia orzeczenia poglądów, że:

– konieczne jest dokonanie oceny, czy termin "określony w art. 64 § 1 K.p.a." jest terminem, do którego znajdują zastosowanie przepisy o przywróceniu terminu przewidziane w art. 58-59 K.p.a.,

– termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku "ustalony w art. 64 § 7 K.p.a., należy do tzw. terminów instrukcyjnych,

– nie sposób przyjąć, że termin "określony w art. 64 § 1 K.p.a." jest terminem, do którego znajdują zastosowanie przepisy o przywróceniu terminu przewidziane w art. 58-59 K.p.a.,

podczas gdy art. 64 § 1 K.p.a. w ogóle nie dotyczy wyznaczenia terminu do uzupełnienia braków formalnych podania i w odniesieniu do braku formalnego w postaci niezamieszczenia adresu przewiduje rygor pozostawienia podania bez rozpoznania bez wyznaczenia terminu, a art. 64 K.p.a. nie zawiera w ogóle jednostki redakcyjnej - "§ 7".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające przemawiać za zasadnością podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. M. H. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.)), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Szefa Urzędu do Spraw Uchodźców nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Istota sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy do terminu określonego w art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. , poz. 23 ze zm., dalej jako K.p.a.) mają zastosowanie przepisy o przywróceniu terminu przewidziane w art. 58-59 K.p.a. Nadmienić przy tym należy, że kontrolowane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie organu administracji wydane zostało przed zmianą art. 64 § 2 K.p.a. dokonaną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), która to zmiana weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r.

Przed ww. zmianą art. 64 § 2 K.p.a. brzmiał następująco: "Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania."

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że do ww. terminu nie miała zastosowania instytucja przywrócenia terminu. Przywrócenie terminu dotyczy takich terminów procesowych, których uchybienie powoduje negatywne skutki procesowe dla strony np. uchybienie terminu do wniesienia odwołania powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ odwoławczy. Uchybienie terminowi, o którym mowa w art. 64 § 2 K.p.a., w brzmieniu tego przepisu obowiązującym do dnia 1 czerwca 2017 r., nie powodowało negatywnych skutków procesowych dla strony postępowania. Nieuzupełnienie braków formalnych podania w terminie skutkowało pozostawieniem tego podania bez rozpoznania jednakże nie pozbawiało to strony możliwości wniesienia kolejnego podania. Zasadnie tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że nie było podstaw do merytorycznego rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu i postępowanie takie powinno zostać umorzone.

Przywołanie przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku art. 64 § 7 K.p.a. uznać należy za oczywistą omyłkę pisarską, która nie ma znaczenia dla prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia. Analiza treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozwala stwierdzić, że przedstawiona w nim argumentacja związana jest z art. 64 § 2 K.p.a.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.