Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 662/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 71a ust 9
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) WSA Piotr Głowacki Protokolant: specjalista Bożena Piątek po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 20 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty przez dłużnika zajętej wierzytelności - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 26 listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. S. (nr [...]) określił T. W. – nazywanemu dalej "Skarżącym", wysokość nieprzekazanych organowi egzekucyjnemu kwot z zajęcia wierzytelności w wysokości [...] zł.

Orzeczenie to zostało wydane w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym względem K. W. – nazywanego dalej "Zobowiązanym", prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. H. K. W.. W toku tego postępowania organ egzekucyjny, zawiadomieniem z 9 czerwca 2015 r., zajął wierzytelność pieniężną u Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.P.H.U. T. T. W., na łączną kwotę [...]zł. Zawiadomienie zostało doręczone Skarżącemu 15 czerwca 2015 r. Ponieważ Skarżący nie przekazał w wyznaczonym terminie środków, ani nie złożył oświadczenia, organ, ponagleniem z 28 sierpnia 2017 r., wezwał dłużnika zajętej wierzytelności do bezzwłocznego udzielenia odpowiedzi. Skarżący nie ustosunkował się do ponaglenia.

W związku z powyższym organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 71a § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej jako "u.p.e.a."), 24 października 2018 r. przeprowadził kontrolę prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. W jej wyniku organ ustalił, że 26 kwietnia 2013 r. Skarżący zawarł z Zobowiązanym umowę najmu placu utwardzonego za kwotę [...]zł netto miesięcznie. Natomiast 2 stycznia 2015 r. strony miały podpisać aneks do powyższej umowy, w którym uzgodniły, że kwota czynszu będzie wynosiła [...] zł plus VAT miesięcznie, przy czym czynsz zostanie opłacony w gotówce z góry za okres od 2 stycznia 2015 r. do 30 listopada 2018 r. Na tej podstawie Zobowiązany wystawił 2 stycznia 2015 r. fakturę proforma na kwotę [...]zł. Skarżący przedstawił również dowody wpłaty z 20 stycznia 2015 r. (nr [...]), 20 lutego 2015 r. (nr [...]) i 22 lutego 2015 r. ( nr [...]) na kwotę wskazaną w fakturze proforma. W toku kontroli ustalono również, że w okresie od 2 stycznia 2015 r. do 30 kwietnia 2017 r. Zobowiązany wystawiał Skarżącemu faktury tytułem dzierżawy placu na łączną kwotę [...]zł. W konsekwencji tego organ przyjął, że Skarżący nie wpłacił Zobowiązanemu kwoty [...]zł ([...] – [...] zł). Kwoty tej Skarżący nie przekazał także organowi egzekucyjnemu. W zastrzeżeniach do protokołu z kontroli realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego Skarżący wyjaśnił, że wspomniana kwota nie została przekazana organowi egzekucyjnemu w wyniku pomyłki popełnionej przez jego pracownika. Ponadto Skarżący miał zapłacić Zobowiązanemu gotówką kwotę [...]zł tytułem faktury z 31 stycznia 2017 r. ([...]), [...] zł tytułem faktury z 4 stycznia 2016 r. ([...]) oraz [...] zł tytułem faktury z 13 marca 2017 r. ([...]). Wymienionych kwot Skarżący również nie przekazał organowi egzekucyjnemu. Z ustaleń organu wynikało, że Skarżący nie przekazał łącznie [...] zł.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący podniósł, że dowody wpłaty za fakturę proforma nr [...] na kwotę [...]zł nie dotyczą okresu objętego fakturami nr [...] z 31 stycznia 2015 r., [...] z 8 lutego 2015 r., [...] z 31 marca 2015 r., [...] z 30 kwietnia 2015 r. oraz [...] z 31 maja 2015 r., wystawionymi na łączną kwotę [...]zł. Faktury te zostały opłacone gotówką z góry co potwierdza dokument [...] W pozostałym zakresie Skarżący nie zaskarżył postanowienia organu pierwszej instancji.

Postanowieniem z 20 marca 2019 r. ([...]), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach postanowienia organ zwrócił uwagę, że Skarżący nie podnosił wskazanej w odwołaniu kwestii na wcześniejszych etapach postępowania. Co więcej wskazane w odwołaniu okoliczności i wyjaśnienia pozostają w sprzeczności z treścią złożonych zastrzeżeń do protokołu z kontroli realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Oceniając wiarygodność tych twierdzeń organ wziął również pod uwagę, że Skarżący nie odpowiedział na zawiadomienie o zajęciu wierzytelności pomimo wyraźnego pouczenia, ani na ponowne wezwanie do złożenia wyjaśnień. W konsekwencji, zdaniem organu, dowód wpłaty [...] został wytworzony po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Gdyby ten dokument istniał wcześniej, dłużnik zajętej wierzytelności przedłożyłby go w toku prowadzonej kontroli. Zdaniem organu, nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że Skarżący i Zobowiązany są braćmi.

W skardze na powyższe postanowienie, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:

- zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów poprzez działanie naruszające mir domowy, poczucie bezpieczeństwa, zdrowie psychiczne i fizyczne, zmierzające do dokonania działań egzekucyjnych przed możliwością strony do obrony w sądzie. Działania te doprowadziły w ciągu ostatnich lat mnóstwo firm do upadłości, a rodzin do rozpadu, pomimo późniejszego stwierdzenia braku winy oskarżonych przez fiskusa osób w sądzie. Straty te nie są możliwe do odzyskania nawet w wyniku uzyskania w późniejszym okresie odszkodowania od Skarbu Państwa, który to z pieniędzy podatników pokrywa szkody wyrządzone przez organy egzekucyjne prowadzące w takie sposób czynności;

- prawa poprzez stosowanie przepisów w sposób umożliwiający obejście i naruszenie prawa, a wobec art. 58 k.c. wykonywania bezwzględnie nieważnych czynności prawnych, na których podstawie dokonywano i nadal dokonuje się licznych naruszeń w postaci prowadzonej egzekucji doprowadzając do nieuzasadnionej utraty zdrowia i majątku przez osoby, wobec których toczy się egzekucja;

- prawa Skarżącego do sądu, poprzez zamiar rozpoczęcia egzekucji na podstawie postanowień przed możliwością odwołania się do sądu;

- stosowania wadliwego prawa w celu dokonywania działań egzekucyjnych bez wyroku sądowego na podstawie własnych tytułów wykonawczych, które to działanie jest tożsame z działalnością banków wystawiających Bankowe Tytuły Egzekucyjne i które to działanie zostało uznane za sprzeczne z prawem, zasadami współżycia społecznego oraz Konstytucją RP:

- prawa do skorzystania z instytucji umorzenia i przedawnienia zaległości, poprzez celowe i pozorne działania (nie dające efektów w związku z prowadzoną egzekucją) zmierzające do przerwania biegu terminu przedawnienia pomimo posiadania wiedzy o bezskuteczności swoich działań i sytuacji finansowej K. W. w 2013 r., jak wynika z uzasadnienia wniosku Urzędu Skarbowego w N. S. o ogłoszenie zakazu prowadzenia działalności wobec K. W.. Urząd Skarbowy celowo przez wiele lat nie podejmował działań, jednocześnie naliczając odsetki, generując koszty egzekucyjne oraz przerywając ciągle bieg przedawnienia, działając na szkodę Skarbu Państwa i interesu publicznego, społecznego;

- prawa poprzez bezpodstawną odmowę przyjęcia dowodów za prawdziwe jedynie na podstawie własnych domniemań, który w przypadku braku mocnych znaczących dowodów nie mogą stanowić o orzekaniu na niekorzyść podatnika;

- prawa poprzez stwierdzenie, że Skarżący powinien był żądać wystawienia faktur bez informacji odnośnie ilości, rodzaju towaru i ceny;

- prawa poprzez stwierdzenie organu odwoławczego, że Skarżący powinien dysponować nienależnymi mu środkami, co stanowiło kradzież wobec prawa. Świadczy to o fakcie, że organ podejmuje decyzji stronniczo, na podstawie domniemań, nie dopuszczając dodatkowych twierdzeń i dowodów jedynie w związku z brakiem przedstawienia ich w okresie wcześniejszym. Dodatkowo znaczna część tekstu w dwóch różnych postanowieniach stanowi treść skopiowaną, bezcelową, nie wnoszącą nic do postanowienia, a sugerującą jedynie, że organ może podejmować dowolne decyzji, co daje osobom odwołującym się poczucie braku zaufania do rzetelności wykonywanych przez organ czynności;

- prawa poprzez celowe doprowadzenie do egzekucji z majątku osób, których wina nie została stwierdzona przez sąd oraz prowadzenie tych działań bez dowodów, na podstawie domniemań i przy rażącym łamaniu prawa mówiącego, że w takich przypadkach powinno orzekać się na korzyść podatnika;

- prawa poprzez działania przeczące zasadom logicznego rozumowania, np. wysyłanie ponagleń w okresie, w którym nie stanowią one ponaglenia, a jedynie przypomnienie, będące działaniem pozornym celowym, mającym doprowadzić podatników do popełnienia błędu lub niedopatrzenia, jak również do braku posiadania dowodów ze względu na brak obowiązku ich przechowywania. Działania takie zmierzają także do uniemożliwienia rzetelnego i szybkiego odniesienia się przez podatników do zdarzeń z przeszłości, co w związku z prowadzoną działalnością i ogromem zdarzeń biznesowych i firmowych stanowi ogromne utrudnienie;

- prawa poprzez stosowanie przepisów niejasnych i późniejsze egzekwowanie błędnie zrozumianych przez podatników treści i okoliczności na korzyść fiskusa. Treść wezwania w zawiadomieniu, jak również brak szczegółowej treści upomnienia stanowi przykład;

- prawa przez brak stosowania przepisów z innych źródeł prawa odnośnie stosowania umorzenia postępowania i tytułów egzekucyjnych z urzędu, m.in. brak stosowania artykułów Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego;

- prawa poprzez prowadzenie czynności kontrolnej pod nieobecność Skarżącego, o czym świadczą wezwania do złożenia dokumentów, które kontrolowano pod nieobecność stron;

- prawa poprzez jawne naruszenia zasad równości wobec prawa. Organ odwoławczy dwukrotnie stwierdzał, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy potrzebuje więcej czasu na rozpatrzenie. Około 60 dodatkowych dni. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że podatnik był zobowiązany podejmować działania w okresie 7 i 14 dni pod rygorem stwierdzenia, że braki w tych działaniach nie zostaną uwzględnione. Wynika z tego, że podatnicy są zobowiązani znać wszystkie prawa w stopniu większym niż organ odwoławczy, co jest niedopuszczalnym stwierdzeniem;

- inne prawa wymienione w treści uzasadnienia ze względu na szeroki charakter sprawy oraz bardzo dużą ilość uchybień, czynności bezwzględnie nieważnych wobec prawa czy też łamiących prawo poprzez jego obejście.

Skarżący wniósł między innymi o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego oraz Rzecznika Praw Obywatelskich i Ministra Sprawiedliwości o zajęcie stanowiska wobec wadliwości obecnych przepisów umożliwiających organom egzekucyjnym działanie tożsame z działaniami banków stosujących BTE. Dalej strona wniosła o umorzenie i przedawnienie roszczeń względem jego brata, K. W., jak również umorzenie wydanych względem Skarżącego postanowień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna, dlatego została oddalona.

Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na niejasny i nieuporządkowany sposób, w jaki została sformułowana skarga. Skarżący zawarł w niej dość obszerne i różnorakie pretensje dotyczące sposobu działania organów egzekucyjnych, jak również poprawności kontroli instancyjnej przeprowadzonej przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K., co utrudnia uchwycenie na czym konkretnie miałyby polegać uchybienia organów w toku postępowania. Wielość i nieprecyzyjność podniesionych zarzutów, w ocenie Sądu, jest przejawem przyjętej przez Skarżącego taktyki procesowej, której celem jest stworzenie wrażenia, że w sprawie mogło dojść do licznych uchybień, ale tylko w niewielkim zakresie dotykającej istoty sprawy.

Z uwagi na powyższe w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Skarżący został zawiadomiony pismem z 9 czerwca 2015 r., odebranym przez stronę 15 czerwca 2015 r., o zajęciu wierzytelności K. W. względem Skarżącego na podstawie art. 89 § 1 u.p.e.a. W zawiadomieniu Skarżący został wyraźnie poinstruowany, że kwoty należne K. W. ma obowiązek przekazać organowi egzekucyjnemu. Ponadto organ wskazał, że w przypadku, gdy dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności, wówczas wierzytelność ta może zostać od niego ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej (art. 71b u.p.e.a.). W piśmie tym wskazano również, że zajęcie obejmuje należności Skarżącego względem K. W. do kwoty [...]zł (k. 3 i 5 akt administracyjnych). Powyższe oznacza, że od 15 czerwca 2015 r. obowiązkiem Skarżącego było przekazanie każdej wierzytelności pieniężnej, która wynikała ze stosunku zobowiązaniowego względem K. W., organowi egzekucyjnemu a nie jej wierzycielowi cywilnoprawnemu. Przy czym zawiadomienie dotyczy tych wierzytelności, które były wymagalne przed otrzymaniem zawiadomienia, jak i tych, które miałaby stać się wymagalne w przyszłości, albo w przyszłości dopiero by powstały.

W tym kontekście Spór w sprawie sprowadza się do oceny wiarygodności dokumentu [...] wystawionego przez K. W. 21 stycznia 2015 r., złożonego wraz z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji, na okoliczność opłacenia faktur nr [...] z 31 stycznia 2015 r., [...] z 8 lutego 2015 r., [...] z 31 marca 2015 r., [...] z 30 kwietnia 2015 r. oraz [...] z 31 maja 2015 r. Organ pierwszej instancji przyjął bowiem, że Skarżący opłacił z góry czynsz za plac za okres od 2 stycznia 2015 r. do 30 listopada 2018 r. na podstawie aneksu z 2 stycznia 2015 r. oraz faktury proforma nr [...] z tego samego dnia, wystawioną na kwotę [...]zł. Niemnie jednak zestawiając wpłaty tytułem faktury proforma z łączną kwotą faktury wystawionych przez K. W. za najem placu, organ wyliczył, że Skarżący zapłacił mu dodatkowo kwotę [...]zł. Stwierdził przy tym, że skoro wpłaty miały miejsce 20 stycznia 2015 r., 20 lutego 2015 r. i 22 lutego 2015 r., nie mogły one pokryć należności wskazanych w ostatnich z wystawionych faktur.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, przedstawiona przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. ocena załączonego do odwołania dowodu wpłaty [...] r. pozostaje w zgodzie z art. 191 O.p. Przede wszystkim, jak trafnie zauważył organ drugiej instancji, składając zastrzeżenia do protokołu z kontroli realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego wyjaśnił, że brakującej kwoty nie przekazał w wyniku pomyłki pracownika, który zapłacił ją bezpośrednio Zobowiązanemu. Następnie zaś w odwołaniu podnosi, że kwotę tę zapłacił 21 stycznia 2015 r. Zmiana stanowiska na etapie postępowania odwoławczego, wówczas, gdy Skarżący znał już motywy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, świadczy o dostosowaniu go do potrzeb postępowania. Ponadto, skoro na wcześniejszych etapach postępowania Skarżący okazał organowi dokumenty, które miały świadczyć, że zapłacił Zobowiązanemu kwotę [...]zł. przed 15 czerwca 2015 r. – czyli otrzymaniem zawiadomienia o zajęciu wierzytelności K. W. względem Skarżącego – złożenie nowego dokumentu, który bezpośrednio odpowiada treści zaskarżonego postanowienia przemawia za stwierdzeniem, iż został on wytworzony na potrzeby postępowania. Gdyby zaś istniał on wcześniej, zostałby przedstawiony w toku kontroli realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego. Sąd zgadza się również ze stwierdzeniem organu drugiej instancji, że w tym przypadku bliskie relacje mogły spowodować, iż bracia razem działali w celu doprowadzenia do bezskuteczności egzekucji prowadzonej względem zobowiązanego, w wyniku czego Skarżący przedstawił dokumenty wytworzone na potrzeby postępowania prowadzonego na podstawie art. 71a u.p.e.a.

Okolicznością, która wzmacnia siłę argumentacji organu jest również fakt nieudzielenia odpowiedzi przez Skarżącego na zawiadomienie o zajęciu wierzytelności, jak również zignorowanie ponaglenia do udzielenia wyjaśnień z 28 sierpnia 2017 r. Trudno też zgodzić się ze Skarżącym, że powyższe ponaglenie miało być "działaniem pozornym celowym, mającym doprowadzić podatników do popełnienia błędu lub niedopatrzenia". Tym bardziej chybione jest stwierdzenie, że działania organu zmierzały do "uniemożliwienia rzetelnego i szybkiego odniesienia się przez podatników do zdarzeń z przeszłości, co w związku z prowadzoną działalnością i ogromem zdarzeń biznesowych i firmowych stanowi ogromne utrudnienie". Biorąc pod uwagę, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności dotarło do Skarżącego 15 czerwca 2015 r., a następne pismo dopiero 28 sierpnia 2017 r., miał on wystarczająco dużo czasu, aby ustosunkować się do kwestii istotnych w sprawie. Od przedsiębiorcy można oczekiwać, że kierując się minimalną nawet dbałością o własny interes dostrzeże, iż przekazanie należności pieniężnych Zobowiązanemu wywrze u niego negatywne skutki. Przy czym zastosowanie się do zajęcie nie było by równoznaczne z dowolnym dysponowaniem nie swoimi środkami, ani nie stanowiłoby "kradzieży wobec prawa", jak wywodzi Skarżący. Informacje zawarte w zawiadomieniu były sformułowane w sposób prosty i przejrzysty i nawet jeżeli Skarżący nie korzystał z pomocy profesjonalnego prawnika powinien był zrozumieć ich wagę i znaczenie. Tym bardziej, że jak sam przyznaje w uzasadnieniu skargi, obciążony jest licznymi długami cywilnoprawnymi oraz zajęciami komorniczymi, co w rozpoznawanej sprawie mogło oznaczać, iż suma zobowiązań zostanie powiększona o kwoty przekazane K. W. z pominięciem organu egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu, powyższe wnioski mieszczą się w ramach zasady swobodnej oceny zgromadzonych dowodów, wyrażonej w art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako "k.p.a."), który miał zastosowanie w sprawie w zw. z art. 18 u.p.e.a. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, przy ustalaniu stanu faktycznego organ nie kierował się jedynie domniemaniami, lecz wszechstronną i wyczerpującą oceną zgromadzonych dowodów. W motywach postanowienia organ wymienił dowody, wskazał te którym dał wiarę, a którym wiary odmówił, jak również w przekonywujący i jasny sposób wyjaśnił, dlaczego ocenił je w dany sposób. Ocena ta jest logiczna i zgodna ze zdrowym rozsądkiem, podobnie jak sformułowane na jej podstawie wnioski dotyczące wywiedzionego z dowodów stanu faktycznego sprawy. Stąd też nie ma podstaw, aby przypisać organowi stronniczość, pomijanie dowodów, jak również rozstrzyganie wątpliwości na niekorzyść strony. Zgodnie z art. 81a § 1 k.p.a. rozstrzyganie wątpliwości na korzyść strony powinno mieć bowiem miejsce, wówczas gdy w sprawie powstają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego – te zaś nie wyłoniły się w toku postępowania.

Odnosząc się kwestii naruszenia przez organy zasad współżycia społecznego i dobrych obyczajów, co w konsekwencji doprowadza do upadłości przeróżne podmioty należy stwierdzić, że w tym zakresie argumentacja Skarżącego jest mało konkretna. Na podstawie takich twierdzeń, jak to, że urzędy skarbowe miały doprowadzić do upadłości "mnóstwo firm", bez odniesienia do rozpoznawanej sprawy, trudno wywnioskować, jakie przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji zostały, zdaniem strony, naruszone przez organ. Gdyby bowiem organy miały kierować się jedynie wspomnianymi zasadami, które z uwagi na swoją ogólność i nieostrość znaczeniową mogą wyrażać się różnie w odniesieniu do tego samego zdarzenia, ostatecznie nikt nie mógłby być pewien, jakie zapadnie rozstrzygnięcie w jego sprawie, organy zaś z łatwością popadałyby w dowolność. Stąd też prowadząc postępowanie egzekucyjne organy związane są ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co wynika z art. 7 § 1 tego aktu oraz art. 7 Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie przepisami istotnymi były przede wszystkim art. 89. oraz art. 71a u.p.e.a. Równocześnie oznacza to, że organ nie mógł naruszyć art. 58 k.c., ponieważ przepisu tego nie stosował w sprawie.

Jeżeli zaś chodzi o prowadzenie postępowania egzekucyjnego przed skierowaniem sprawy do sądu należy zauważyć, że przedmiotem postępowanie jest kontrola zgodności z prawem postanowienia, w którym organ stwierdził, że Skarżący, jako dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchylał się od przekazania zajętej wierzytelności – a nie postępowanie egzekucyjne wszczęte w związku z tymże postanowieniem. Ewentualne prowadzenie egzekucji względem Skarżącego jest wtórne względem zaskarżonego postanowienia i nie ma wpływu na jego prawidłowość.

Poza zakresem kognicji Sądu pozostaje również pozostała cześć wywodów skargi, która dotyczy sytuacji materialnej i życiowej zobowiązanego K. W., konieczności umorzenia jego zaległości podatkowych, jak również prawidłowości wystawionych względem niego tytułów egzekucyjnych. W sprawie zainicjowanej przez Skarżącego zakres kontroli sądowej wyznacza bowiem przedmiot zaskarżenia – czyli postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. wydane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. Ponownie należy wyjaśnić, że jego przedmiotem jest wyłącznie stwierdzenie, czy dłużnik zajętej wierzytelności, czyli Skarżący, uchylał się od przekazania jej organowi egzekucyjnemu. Jakkolwiek zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "P.p.s.a.") sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem kontrolowanego aktu administracyjnego, kwestia prawidłowości wystawienia tytułów egzekucyjnych, czy też wydania decyzji podatkowych, których adresatem był K. W., nie leży w gestii Sądu. Sąd nie może bowiem uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Ta zaś nie dotyczy stosunku pomiędzy K. W. a organem.

W związku z powyższym Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.