Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 347/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA - Olga Białek, , , po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 27 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia należności podatkowych wynikających z długu celnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...]r., Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w W. z dnia [...] r. Nr [...] określającą kwoty należności podatkowych wynikających z długu celnego.

W skardze A. S. zgłosił również wniosek o "wstrzymanie wykonania egzekucji w związku z zaskarżonymi decyzjami (art. 61 § 3 p.s.a) do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia organu drugiej instancji". W uzasadnieniu strona podniosła, że wnosi o nakazanie organowi celnemu wstrzymania egzekucji wyliczonego długu celnego i podatkowego wraz z należnymi odsetki na podstawie błędnej oceny faktycznej i prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Mając na względzie przywołane przez stronę skarżącą podstawy prawne oraz treść wniosku Sąd uznał, że należy go kwalifikować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do treści art. 61 § 3 przywołanej ustawy, po przekazaniu skargi przez organ, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktów, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane i powinien kwalifikować się do wykonania. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa zaś na stronie skarżącej.

Sygn. akt III SA/Wr 347/08

Przesłanki uprawniające Sąd do udzielenia stronie ochrony tymczasowej, to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to pojęcia nieostre, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, że przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, powinien natomiast mieć na uwadze interes nie tylko wnioskodawcy, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (zob. orzeczenia NSA w sprawie sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.).

Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę (uszczerbek majątkowy lub niemajątkowy) która nie będzie mogła być wynagrodzona (usunięta) przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20 grudnia 2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego, może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).

W ocenie Sądu, powyższe przesłanki nie zostały w niniejszej sprawie spełnione. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Na poparcie wniosku podniósł jedynie, że egzekucja dotyczy długu celnego i podatkowego wyliczonego na podstawie błędnej oceny faktycznej i prawnej. Przedstawione przez niego okoliczności w ogóle nie odpowiadają zatem przedstawionym wyżej przesłankom uzasadniającym wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący nawet nie podjął próby uprawdopodobnienia, że wykonanie

Sygn. akt III SA/Wr 347/08

zaskarżonej decyzji, mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować nieodwracalne skutki.

Tymczasem konstrukcja art. 61 p.p.s.a. wskazuje, że ciężar wykazania okoliczności, iż takie niebezpieczeństwo istnieje spoczywa na osobie wnioskującej. Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności (zdarzeń) uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się zatem do konkretnych zdarzeń, świadczących o istnieniu poważnych zagrożeń, które uzasadniać mogą udzielenie ochrony tymczasowej (por. B. Dauter w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Zakamycze 2005, s. 168). Argumentacja strony musi być odpowiednia - tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (tak NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06 nie publik). Twierdzenia zawarte we wniosku powinny być zaś poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej strony.

W rozpoznawanej sprawie skarżący w ogóle nie wskazał omawianych zagrożeń. Również na podstawie przedstawionych akt sprawy nie można wywieść, czy wyegzekwowanie opłaty może spowodować po jego stronie taki stan. W efekcie, wobec braku wyczerpującego uzasadnienia wniosku nie była możliwa jego merytoryczna ocena (por też. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r, GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 , nie publik).

Godzi się również zauważyć, że zaskarżona decyzja nakłada na skarżącego obowiązek w postaci świadczenia pieniężnego. Taka decyzja z zasady nie jest więc tego typu rozstrzygnięciem, którego wykonanie mogłoby powodować nieodwracalne skutki dla interesu skarżącego. Z istoty swojej świadczenia pieniężne są z reguły "odwracalne". W przypadku ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego takiego aktu, możliwe jest bowiem domaganie się zwrotu uiszczonego świadczenia.

W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym zakresie nie został uwzględniony. Uzupełniająco dodać należy, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a.,

Sygn. akt III SA/Wr 347/08

niniejsze postanowienie Sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie, w razie zmiany okoliczności.

Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.