Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 281/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par.1 pkt 5 i pkt 7
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski Sędzia WSA Tadeusz Piskozub ( spr. ) Protokolant Katarzyna Niewiadomska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie podatku od towarów i usług po wznowieniu postępowania 1.oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa-Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz doradcy podatkowego A. P. kwotę 309,80 / trzysta dziewięć 80/100 ) zł obejmującą należny podatek od towarów i usług tytułem opłat za wykonane czynności pełnomocnika z urzędu i zwrot wydatków.


UZASADNIENIE

I SA/Ol 281/10

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania M. L., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]", odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w trybie wznowienia postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, ostateczną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]", po wznowieniu postępowania, uchylającą w całości decyzję Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2001 roku i określającą M. L. kwotę zobowiązania podatkowego za lipiec 2001 roku w wysokości 4.980,00 zł.

W wyniku rozpatrzenia skargi na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę, wyrokiem z dnia 24 października 2007 roku, sygn. akt I SA/Ol 250/07.

Podstawą do określenia przez organy podatkowe zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2001r. w wysokości innej niż zadeklarowana przez M. L., prowadzącego działalność pod nazwą Przedsiębiorstwo A. w E, były następujące dowody:

1.stwierdzenie zawyżenia kwoty podatku naliczonego o 5.067 zł, w związku z wykazaniem podatku wynikającego z faktur VAT wystawionych przez podmiot nieuprawniony – Przedsiębiorstwo A - R.T.

- nr "[...]" z dnia 28.06.2001r., wartość netto 25.500,00 zł, podatek VAT wg stawki 22%, w kwocie 5.621,00 zł,

- nr "[...]" z dnia 26.06.2001r., wartość netto:- 2.520,00 zł, podatek VAT wg stawki 22% - 554,40 zł,

2.stwierdzenie zaniżenia podatku należnego o kwotę 8.437 zł, w związku z wystawieniem n/w faktury korygującej z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym:

- nr: "[...]" z dnia 05.07.2001r. wystawionej przez M. L., adresowanej do P.U-H. A., z tytułu udzielonego rabatu, dotyczącej zmniejszenia wartości netto sprzedaży o 38.350 zł i kwoty podatku VAT o 8.437 zł, z tytułu rabatu udzielonego odbiorcy .

Korekta dotyczyła faktury VAT nr "[...]" z dnia 07.03.1999r. na wartość netto 145.634,00 zł, podatek VAT wg stawki 22% 32.039,48 zł, dotyczącej sprzedaży sprzętu elektronicznego i komputerowego.

Z ustaleń dokonanych przez Urząd Skarbowy wynikało, że R. T. w dniu 26.04.2001 roku złożyła zgłoszenie o zaprzestaniu działalności gospodarczej oraz zaprzestania wykonywania czynności opodatkowanych VAT-Z, z dniem 1 maja 2001 roku. Tym samym organ I instancji uznał, że obie faktury VAT zgodnie z brzmieniem §50 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego, jako ze zostały wystawione przez podmiot nieistniejący.

Nadto brak było podstaw do pomniejszenia kwoty podatku należnego wykazanego przez M. L., w związku z wystawioną dla R. T. faktury korygującej sprzedaż, ponieważ na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 8.01.1993 r. o podatku VAT, rabat wynikający z faktury korygującej VAT nr "[...]" z dnia 5.07.2001 roku, nie spełniał warunków określonych w tym przepisie.

Pismem z dnia 12.08.2009r. strona zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych wydaniem decyzji za lata 1998-2001, w zakresie podatku dochodowego i podatku VAT. Jako podstawę wznowienia postępowania Strona powołała przepisy art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 Ordynacji podatkowej, wskazując w pismach procesowych na następujące okoliczności:

- uznanie wyroku Sądy Rejonowego, sygn. akt "[...]", przez Sąd Najwyższy RP za wydany z rażącym naruszeniem prawa (strona wskazała na art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej jako podstawę do wznowienia postępowania),

- fakt nie znania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego, sygn. akt "[...]" i "[...]" oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego o odmowie zwrotu zaliczki na podatek dochodowy za rok 1998 pobranych przez Urząd Skarbowy za pośrednictwem A. oraz zeznań złożonych w postępowaniach podatkowych i karnych,

- fakt złożenie przez R. T. w postępowaniu Sądem Okręgowym , sygn. akt "[...]" odmiennych zeznań od złożonych w sprawie "[...]"

- fakt nie pobrania przez organy podatkowe z akt "[...]" i "[...]’ pisma Banku B., zawierającego bilans wypłat z konta A. dowodzącego, iż z działalności swojej firmy R. T. czerpała pożytki i korzyści wykonując wszelkie uprawnienia właściciela,

-fakt nieznajomości przez Naczelnika Urzędu Skarbowego treści pism z dnia 24.08.2000r. i 10.01.2001r., w których R. T. kwituje odbiór i potwierdza, iż była właścicielem dyskietek i płyt CD.

Dodatkowo w dniu 28.09.2009r. M. L. złożył w siedzibie organu 16 kserokopii dokumentów, uzasadniających jej zdaniem wznowienie postępowania, a mianowicie:

1) kserokopię decyzji Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "[...]" wydanej wobec B. G.

2) kserokopię postanowienia sygn. akt "[...]" Sądu Okręgowego Wydział IX Gospodarczy z dnia 17 września 2004r.,

3) kserokopię postanowienia sygn. akt "[...]" Sądu Rejonowego Wydział V Gospodarczy z dnia 30 października 2003r.

4)kserokopię uzasadnienia wyroku o sygn. "[...]",

5)kserokopie oświadczeń z dnia 21.10.1999r. P. D. i D.K.,

6) kserokopię protokołów przesłuchań świadków i podejrzanego z dnia: 29.01.2001r., 15.02.2001r.,22.03.2001r.,

7) kserokopię apelacji M. L. z dnia 01.10.2003r. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 05.09.2003r. sygn. akt "[...]",

8) kserokopię wyroku sygn. akt "[...]" Sądu Okręgowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17.06.2009r.,

9) kserokopię opinii sądowo lekarskiej do sprawy "[...]" z dnia 19.05.2001r.,

10) kserokopię wyroku zaocznego sygn. akt "[...]" Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny z dnia 09.02.2009r.,

11)zdjęcia samochodów o nr rejestracyjnym "[...]",

12)zestawienie operacji bankowych nr "[...]"

13)kserokopię wyroku sygn. akt "[...]’ Sądu Apelacyjnego I Wydział Cywilny z dnia 21.01.2003r.,

14)kserokopię decyzji Urzędu Miejskiego w E. nr "[...]" z dnia 09.1 0.2002r.,

15)kserokopię wyroku sygn. akt "[...]" Sądu Okręgowego w E. VI Wydział Karny Odwoławczy z dnia 22 marca 2007r.,

16)kserokopie artykułów prasowych.

Postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia "[...]"

Następnie Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia "[...]", uznając, iż przedstawione przez stronę okoliczności i dowody, nie spełniają przesłanek wznowienia postępowania, zawartych w art. 240 § 1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej.

W szczególności organ wskazał, że okoliczność uznania wyroku Sądu Rejonowego w E., sygn.akt "[...]" przez Sąd Najwyższy za wydany z rażącym naruszeniem prawa, nie stanowiła przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej, gdyż wyrok ten, nie stanowił podstawy prawnej do wydania decyzji z dnia "[...]".

Również fakt nie znania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej prawomocnego wyroku SR sygn. akt "[...]" i "[...]" oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego o odmowie zwrotu zaliczki na podatek dochodowy za rok 1998 pobranych przez Urząd Skarbowy za pośrednictwem PUH A. nie mogła stanowić przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Także okoliczność złożenia przez R. T. w postępowaniu "[...]" odmiennych zeznań od złożonych w sprawie "[...]" nie stanowi przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy, gdyż dołączone przez Stronę kserokopie protokołów przesłuchania R. T. nie miały związku ze sprawą podatku V A T za lipiec 2001 r.,

W ocenie organu, fakt nie pobrania przez organy podatkowe z akt "[...]" i "[...]", pisma Banku B. od. E., zawierającego bilans wypłat z konta PUH A. dowodzącego według Strony, iż z działalności swojej firmy R. T. czerpała pożytki i korzyści, wykonując wszelkie uprawnienia właściciela, nie miał związku z zakwestionowaniem przez organy podatkowe rozliczenia podatku wynikającego ze wskazanych faktur VAT, ujętych przez Stronę w ewidencji VAT za lipiec 2001r.

Także okoliczność, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego nie znał treści pism z dnia 24.08.2000r. i 10.01.2001r., w których to R. T. kwituje odbiór i potwierdza, iż była właścicielem dyskietek i płyt CD, nie miała również zdaniem Dyrektora, związku z rozstrzygnięciem kwestii wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2001 r.

Ustosunkowując się z kolei do załączonego protokołu z dnia 28.09.2009r. wraz z materiałami dowodowymi, organ wskazał, iż nie odnoszą się one do nieprawidłowego ujęcia przez Podatnika zakwestionowanych faktur w ewidencji VAT za lipiec 2001r., a tym samym nie dotyczą sprawy określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2001r.

Odnosząc się do wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17.11.2009r. sygn. akt "[...]" dotyczącym uniewinnienia M. L. od zarzutu wyłudzenia kredytu w wysokości 113.850 zł, organ wskazał, iż miał on związek z kwestią nieprawidłowego ujęcia przez Stronę w ewidencji VAT za lipiec 2001r. kwestionowanych faktur.

Natomiast argumentacja Strony zawarta w protokole z dnia 07.01.2010r. dotyczyła faktów znanych już w momencie wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji z dnia "[...]". Fakt wystawienia faktury korygującej z dnia 05.07.2001r. przez czynnego podatnika podatku VAT i istnienia potwierdzenia jej odbioru przez nabywcę, jak i fakt złożenia przez R. T. informacji o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (V A T -Z) były znane Dyrektorowi Izby Skarbowej, w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

W związku z tym, zawarta w w/w protokole z dnia 7.01.2010 r., argumentacja Strony nie stanowiła przesłanki, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Powyższej przesłanki nie stanowiły również artykuły prasowe dotyczące orzecznictwa sądów administracyjnych załączone przez Stronę do akt postępowania w dniu 28.09.2009 roku.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy własną decyzję z dnia "[...]", wskazując, iż podnoszone przez Stronę okoliczności i dowody nie uzasadniały zmiany decyzji ostatecznej z dnia "[...]’ w oparciu o powołane przez Stronę przesłanki z art.240§1 pkt 5 i 7 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, związanych z prowadzeniem przez R. T. działalności gospodarczej i bezzasadnym kwestionowaniem transakcji przeprowadzonych z jej udziałem, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, iż podstawowe znaczenie dla oceny wzajemnych czynności dokonanych przez stronę i R. T. miał fakt wykreślenia jej z rejestru podatników podatku VAT. Organ podkreślił, iż złożyła ona w dniu 26 kwietnia 2001r. zgłoszenie o zaprzestaniu wykonywania czynności opodatkowanych VAT-Z począwszy od dnia 1 maja 2001r. W związku z tym, wszystkie zdarzenia jakie nastąpiły po tym dniu, nie mogły wywołać żadnych skutków podatkowych.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał przy tym, iż status podatnika podatku VAT determinowany jest wykonywaniem czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, natomiast nie wyznacza go fakt ujawnienia, czy też nie, działalności gospodarczej w rejestrach prowadzonych przez Urząd Miejski. Dlatego też, informacje wynikające z decyzji Urzędu Miejskiego o wykreśleniu działalności gospodarczej prowadzonej przez R. T. nie miały żadnego znaczenia w niniejszej sprawie.

Za bezzasadne organ uznał żądanie przesłuchania R. T. na okoliczność związaną z ww. fakturami, jak również odwoływanie się Podatnika do zasady potrącalności podatku od towarów i usług oraz do wyroku Sądu Rejonowego II Wydział Karny z dnia "[...]". sygn. akt "[...]".

Organ odwoławczy wskazał przy tym, iż przedstawiony dokument nie jest wyrokiem, lecz protokołem z rozprawy głównej M. P., przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy II Wydział Karny, w sprawie M. P. oskarżonej z art. 286 § 1 k.k.

Na rozstrzygnięcie sprawy nie wpłynęły również decyzje podatkowe wydane dla R.T. za lata 1998-1999, czy też informacja w zakresie otrzymanych przez nią kwot, w związku z rozliczeniami podatku VAT za lata 1999-2001. Decyzje dotyczyły bowiem innego podmiotu oraz innego okresu rozliczeniowego.

W ocenie organu odwoławczego, również powołane przez stronę orzeczenia: tj. wyrok z dnia 07.07.2004r. sygn. akt I III SA 3454/03 Sądu Administracyjnego w Olsztynie oraz wyrok Sądu Okręgowego z dnia 10.11.2004r. sygn. "[...]", nie wpłynęły na zmianę podjętego rozstrzygnięcia. Dyrektor zaznaczył, iż wyrokiem z dnia 07.07.2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę I. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie o wypłatę nadpłat i zwrotów, natomiast wyrok Sądu Okręgowego dotyczył B. G. w sprawie ubezpieczeń społecznych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez wznowienie postępowania podatkowego II instancji w sprawie podatku VAT za lipiec 2001 r. gdyż decyzja jest sprzeczna z interesem publicznym i prywatnym wnioskodawcy.

Zdaniem Skarżącego, w prowadzonym postępowaniu za miesiąc lipiec 2001 r. organy podatkowe uznały za wadliwe księgowanie transakcji zawartych z R. T. Okoliczności te, oparto o ustalenia zawarte w decyzjach wydanych za lata 1999-2001, negujące istnienie pomiędzy stroną, a R.T. stosunku pracy i przypisujące Stronie działanie w charakterze podatnika w transakcjach sprzedaży dokonanych przez te podmioty gospodarcze. Decyzje te oparto o fałszywe ustalenie, że R. T. nie korzystała ze środków firmy. Skarżący stwierdził, że w toku postępowania karno-skarbowego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w roku 2009 R. T. złożyła zeznania odmienne od poprzednich twierdząc, iż działalność gospodarczą prowadziła na własny rachunek do roku 2003 oraz podała, że była beneficjentem zarówno bieżących dochodów firmy gromadzonych na rachunku bankowym, jak i zwrotów podatku VAT dokonanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego za lata 1998-2001. Natomiast w obrocie prawnym pozostają wyroki sądów karnych stwierdzające w sposób prawomocny, że R. T. jako pracodawca była upoważniona do wystawienia zaświadczeń o zatrudnieniu swojego pracownika M. P. Wyroki te potwierdzają istnienie stosunku pracy i dowodzą, że Skarżący i M. P. wykonywali czynności w imieniu R. T. Okoliczności związane ze sposobem działania i okresem pracy R.T. są więc w ocenie Skarżącego nowymi okolicznościami, jakie nie były znane organom podatkowym w dacie wydania decyzji, a nowe zeznania R. T. dowodzą, iż Jej poprzednie zeznania były fałszywe.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 i zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

Kontrolując zaskarżoną decyzję w tak zakreślonej kognicji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia stanowiących podstawę prawną tej decyzji przepisów prawa, w szczególności zaś art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Wznowieniowe postępowanie administracyjne jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości ostatecznej decyzji wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa.

Postępowanie wznowieniowe jest zatem postępowaniem nadzwyczajnym, które toczy się w zawężonych ramach. Przedmiotem tego postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione wart. 240 § 1 O.p..

W ocenie Sądu, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej odnosząc się do przesłanek wznowienia wskazanych przez Stronę we wniosku z dnia 13.08.2008 r., uzupełnionym w kolejnych pismach, stwierdził brak przesłanek z art.240 § 1 pkt 5 O.p., zaprezentowanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bowiem podniesione przez Stronę okoliczności i przedłożone dowody nie spełniają warunków określonych wart. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania na podstawie tego przepisu może zatem nastąpić, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki, a mianowicie:

a) wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody;

b) są one istotne dla sprawy;

c) nie były znane organowi, który wydał decyzję;

d) istniały w dniu wydania decyzji.

Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne zaś to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, niepubl.).

Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04, opubl. PP 2004, nr 11, poz. 60).

Nie jest nową okolicznością też nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów (por. wyrok NSA z 16 listopada 2001 r., III SA 1770/00, nie publikowany).

Nowe dowody mają cechę istotnych dla sprawy dopiero wówczas, gdy można na ich podstawie stwierdzić, że gdyby były znane organowi orzekającemu, to mogłyby mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Nowe dowody muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne konieczne dla jej rozstrzygnięcia.

Na gruncie tego przepisu spór między stronami dotyczy tego, czy załączone do wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zwrotu stronie skarżącej różnicy podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za miesiąc lipiec 2001 r. dowody stanowią nowe dowody, a nadto czy stanowią one dowody istotne, dla rozstrzygnięcia tej sprawy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd stwierdza, że nie wnoszą one nic nowego do sprawy ponad to, co już zostało ustalone i ocenione w przeprowadzonym postępowaniu.

W ocenie Sądu, podatnik nie przedstawił dowodów ani argumentów uzasadniających uchylenie decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w trybie wznowionego postępowania.

Sąd rozważając kwestię istnienia przesłanek wymienionych wart. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 Ordynacji podatkowej, wziął pod uwagę wszystkie argumenty podatnika podnoszone w postępowaniu odwoławczym, a po analizie całego materiału dowodowego stwierdził, że ww. przesłanki nie zaistniały, o czym prawidłowo orzekł organ w zaskarżonej decyzji.

Wbrew sugestiom podatnika, w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, ani nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i były nieznane organowi, który ją wydał ( art.240§1 pkt5 O.p.), a także, że decyzja z dnia "[...]’ nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji ( art.240 §1 pkt7 O.p.).

Sąd stanął na stanowisku, że zarzuty skargi wskazujące na sprzeczność zaskarżonej decyzji z interesem publicznym i prywatnym skarżącego są nietrafne, gdyż w/w okoliczności nie stanowią przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji ostatecznej w trybie wznowionego postępowania.

Skarżący nietrafnie zarzucił też, iż organ podatkowy w zaskarżonej decyzji bezpodstawnie zakwestionował odliczenie podatku naliczonego z faktur wystawionych przez R. T. dla Skarżącego, a także podniósł, że R. T. zeznała w postępowaniu karno-skarbowym w roku 2009, iż działalność gospodarczą prowadziła na własny rachunek do roku 2003.

Odnosząc się do ww. zarzutów Sąd stwierdził, że protokół z przesłuchania R. T. w ramach ww. postępowania wznowieniowego nie został przez podatnika przedstawiony organowi podatkowemu, stąd organ - Dyrektor Izby Skarbowej nie mógł odnieść się do w/w okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Niemniej jednak Sąd stwierdził, iż zeznania złożone przez R. T. w roku 2009 nie stanowią nowych istotnych w sprawie okoliczności, które uzasadniałyby uchylenie decyzji w trybie wznowionego postępowania, albowiem zeznania te nie mogłyby podważyć faktu złożenia przez R. T. w dniu 26 kwietnia 2001 r. w Urzędzie Skarbowym zgłoszenia o zaprzestaniu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (VAT-Z), w którym wskazano datę zaprzestania wykonywania czynności od dnia 1 maja 2001 r. (k. 66, tom III akt dot. m-ca VII 2001 r.).

Powyższe zgłoszenie stanowiło na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym, podstawę do wykreślenia R.T., jako podatniczki z rejestru podatników podatku od towarów i usług i w konsekwencji dokonania ustaleń zawartych w decyzji z dnia 24.11.2006r., Nr "[...]", skierowanej do M. L.

W ocenie Sądu, zasadnie organ II instancji ustosunkował się do wspomnianych przez skarżącego wyroków w sprawach karnych, podnosząc w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w poprzedzającej ją decyzji z dnia "[...]", że nie mają one związku z rozpatrywaną sprawą o wznowienie postępowania.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono na podstawie art.250 p.p.s.a..