Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1762/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Elżbieta Lenart WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. R., A. R. i E. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących A. R., A. R. i E. R. solidarnie kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [..] lipca 2010 r. nr [..] po rozpatrzeniu wniosku A. R ., E . R. oraz A. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [..] maja 2009 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] W. z dnia [...] stycznia 1990 r. o numerze [..] w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [....] na rzecz M. i B. małżonków W .

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że nieruchomość położona w W. przy ul. [..] , oznaczona hipotecznie nr [...], objęta została działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem 21 listopada 1945 r., tj. z dniem wejścia w życie dekretu, nieruchomości [..] , w tym grunt przedmiotowej nieruchomości, na podstawie art. 1 dekretu przeszły na własność gminy m.st. [...] , a od 1950 r. na własność Skarbu Państwa. Z dniem 27 maja 1990 r. grunt przedmiotowej nieruchomości (wraz z budynkami) stał się własnością Gminy [..], co potwierdził Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...] lipca 1991 r. Obecnie jest on własnością miasta [....] . Opisana nieruchomość obecnie składa się z zabudowanej budynkiem frontowym działki ewidencyjnej nr [..] o powierzchni [..] m2, zabudowanej oficyną działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni [..] m2, oraz stanowiącej podwórko działki ewidencyjnej nr [..] o powierzchni [...] m2. Prezydent [....] W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [..] stycznia 1950 r. po rozpatrzeniu wniosku A. R. odmówił przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [..] położonej przy ul. [...] i jednocześnie stwierdził, że wszystkie budynki znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Gminy [..] W . Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] października 1950 r. W dniu 1 października 1992 r. A. R. złożyła do Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa wniosek o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego z dnia [..] stycznia 1950 r. i utrzymującej go w mocy decyzji Ministra Budownictwa. Wnioskodawczyni zmarła [...] lipca 1999 r. Spadek po niej na podstawie ustawy nabyli: syn A. R., córka E. R. i wnuczka A. R. po [..] części każde z nich (postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [..] września 1999 r., sygn. akt I Ns [..]). Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z dnia [...] lutego 1993 r. (zmienioną za zgodą stron decyzją z dnia [..] września 1999 r.) stwierdził, że orzeczenie Prezydenta [..] W. z dnia [..] stycznia 1950 r. oraz decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] października 1950 r. zostały wydane z naruszeniem prawa w części określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali o numerach: [..] w budynku frontowym i oficynie oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w częściach wspólnych budynków i ich urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, a w pozostałej części stwierdzając nieważność zakwestionowanych decyzji. W wyniku tej decyzji wniosek zgłoszony w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia [...] października 1945 r. przez dawną właścicielkę został ponownie rozpatrzony i decyzją Prezydenta [...] W. z [...] marca 2006 r. ustanowione zostało użytkowanie wieczyste gruntu o powierzchni [..] m2, oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [..] przy ul. [...] na rzecz następców prawnych byłej właścicielki: A. R. w [...], E. R. w [..] i wnuczki A. R. w [..] . Decyzja ta stała się ostateczna.

Decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] W. z dnia [..] stycznia 1990 r. orzeczono o sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [..] położonego w W. przy ul. [...] na rzecz M. i B. małżonków [..]. Wnioskiem z dnia [..] grudnia 2008 r. A. R., E. R. i A. R. wnieśli o stwierdzenie nieważności tej decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] W. Po jego rozpatrzeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [..] maja 2009 r. nr [..] odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami. A. R. , E. R. i A. R. zwrócili się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z dnia [...] maja 2009 r. Jako przyczynę nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami wskazali ocenę prawną skutków wydania decyzji Prezydenta [..] W. z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa na podstawie decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [..] września 1999 r.

Po rozpatrzeniu złożonego wniosku organ nadzoru stanął na stanowisku, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ wyjaśnił, że w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej decyzja jest oceniana według przepisów prawa materialnego oraz stanu faktycznego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Ponadto organ podniósł, że nie kwestionuje uprawnień byłego właściciela nieruchomości do bycia stroną i wszczynania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o sprzedaży lokalu mieszkalnego w sytuacji, gdy decyzja dekretowa została unieważniona w części. Przy czym Kolegium przytoczyło treść art. 156 § 1 kpa zawierającą przesłanki stwierdzenia przez organ administracji publicznej nieważności decyzji i jednocześnie wskazało, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7 tego artykułu, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Biorąc powyższe pod uwagę organ nadzorczy zauważył, że decyzja w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w W. przy ul. [..]j na rzecz M. i B. małż. [..] została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99, ze zm.) oraz przepisy wykonawcze, tj. rozporządzenia z dnia 16 września 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu oddawania w użytkowanie wieczyste gruntów i sprzedaży nieruchomości państwowych, kosztów i rozliczeń z tym związanych oraz zarządzania sprzedanymi nieruchomościami (Dz. U. Nr 47, poz. 239, ze zm.) a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zasad i trybu ustalania opłat z tytułu użytkowania wieczystego, zarządu i użytkowania gruntów (Dz. U. Nr 47, poz. 241, ze zm.). Wobec czego, w ocenie organu nadzoru, nie można decyzji ocenianej w postępowaniu nadzorczym postawić zarzutu wydania bez podstawy prawnej. Ponadto decyzja ta została wydana przez właściwy organ oraz nie doszło do naruszenia zasady res iudicata - gdyż była to pierwsza decyzja w tej sprawie. Dodatkowo decyzja została skierowana do strony postępowania, tj. najemcy lokalu i nie była niewykonalna, jak również nie jest obarczona wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa. Organ nadzoru przytoczył treść art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości obowiązujący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Uznał, że zapadła w sprawie decyzja stwierdzająca w części wydanie decyzji dekretowej z naruszeniem prawa nie usuwa w tej części wadliwego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Wobec powyższego Kolegium wskazało, że nie zostały w tej części zniesione skutki decyzji o odmowie przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [..] położonej przy ul. [...] (tj. lokali o numerach: [...] w budynku frontowym i oficynie, a także gruntu przynależnego do tych lokali). Zatem Skarb Państwa w dacie wydawania kwestionowanej decyzji, tj. decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [..] stycznia 1990 r., miał prawo rozporządzać w tej części sporną nieruchomością. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko, że skutek ex tunc obejmuje jedynie tę część nieruchomości, co do której orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdzenie nieważności decyzji usuwa wadliwą decyzję z obrotu prawnego i przywraca stan poprzedni oraz znosi skutki takiej decyzji. Jednakże, w ocenie organu nadzoru, stwierdzenie w trybie art. 158 § 2 kpa, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa potwierdza, że decyzja, chociaż wadliwa, pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje skutki prawne. Wbrew zatem opinii wnioskodawców rozstrzygnięcie o wydaniu decyzji dekretowej z naruszeniem prawa nie powoduje analogicznie stwierdzenia wydana z naruszeniem prawa decyzji o sprzedaży lokalu. Stan faktyczny i prawny w rozpatrywanej sprawie jednoznacznie wskazuje, że w części obejmującej lokal nr [...] i związany z nim udział w użytkowaniu wieczystym decyzja o odmowie przyznania prawa do gruntu zostały wydane z naruszeniem prawa. W tym zakresie decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym wywołując określone w niej skutki prawne. Jednym ze skutków jest fakt, że Skarb Państwa, będący z mocy prawa na mocy art. 1 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy, właścicielem gruntu, stał się również właścicielem, na podstawie art. 8 dekretu m.in. przedmiotowego lokalu i nie nastąpiło zniesienie tych skutków. Skarb Państwa był właścicielem gruntu i przedmiotowego lokalu w dacie jego sprzedaży. W ocenie Kolegium w sprawie nie można stwierdzić, że decyzja o sprzedaży lokalu rażąco narusza prawo w związku z tym, iż Skarb Państwa wadliwie stał się właścicielem spornego lokalu. Analizując pozostałe przepisy, w oparciu o jakie wydana została kwestionowana decyzja o sprzedaży lokalu mieszkalnego, Kolegium nie stwierdziło by doszło do ich rażącego naruszenia

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [..] lipca 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. R. , E. R. i A . R. . W obszernym uzasadnieniu skarżący podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie przedstawione we wniosku o ponowne jej rozpatrzenie oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy celem ponownego rozpoznania w postępowaniu toczonym w ramach art. 127 § 3 kpa. Względnie na wypadek uznania, że uwzględnienie skargi może polegać na uchyleniu decyzji administracyjnych wydanych przez organy administracji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W szczególności skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [..] stycznia 1990 r. nie jest obarczona wadą prawną mogącą stanowić przesłankę stwierdzenia jej nieważności w sytuacji, gdy doszło do naruszenia art. 24 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U Nr 22, poz. 99, ze zm.) w związku z art. 19 ust. 1 tej ustawy polegające na wyodrębnieniu i sprzedaży przez Skarb Państwa własności lokalu nr [..] z budynku spełniającego przesłanki art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawa (Dz. U Nr 50, poz. 279) wraz z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu w sytuacji, gdy na skutek stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydenta [..] W. z dnia [..] stycznia 1950 r. oraz decyzji Ministra Budownictwa z dnia [...] października 1950 r. ze skutkiem ex tunc dawni właściciele (poprzednicy prawni skarżących) nigdy nie utracili własności części budynku, podczas gdy zgodnie z tymi przepisami organy były uprawnione do wyodrębnienia i sprzedaży lokali wyłącznie w domach mieszkalnych stanowiących wyłączną własność Państwa oraz art. 7 ust. 2 dekretu orzeczenie o ustanowieniu udziału w prawie wieczystego użytkowania nieruchomości odpowiadającego powierzchni wyodrębnionego i zbytego lokalu nr [..] w sytuacji, gdy Skarb Państwa nie mógł ustanawiać prawa użytkowania wieczystego do czasu ponownego rozpoznania wniosku dekretowego, w tym ustanawiać udziału w użytkowaniu wieczystym gruntu odpowiadającego powierzchni własności lokalu wyodrębnionego z budynku stanowiącego odrębny przedmiot własności na podstawie art. 5 powołanego dekretu,

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w sytuacji, gdy zostało stwierdzone, że decyzja o odmowie ustanowienia prawa własności czasowej w odniesieniu do sprzedanych lokali wydana została z naruszeniem prawa, a w pozostałym zakresie stwierdzono jej nieważność, niemożliwe jest stwierdzenie, że decyzja o sprzedaży lokalu została wydana z rażącym naruszeniem prawa, lecz z uwagi na ochronę działających w dobrej wierze nabywców odrębnej własności lokalu wraz z prawem użytkowania wieczystego wywołała nieodwracalne skutki prawne (art. 157 kpa w związku z art. 158 kpa), podczas gdy Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale pięciu sędziów z dnia 9 listopada 1998 r. sygn. akt OPK 4/98 wyraźnie potwierdził taką możliwość,

- art. 6, 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez pominięcie istotnych okoliczności dla oceny legalności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji z dnia [..] stycznia 1990 r., w szczególności zaniechanie gruntownego wyjaśnienia stanu faktycznego odnośnie kwestii odrębnej własności nieruchomości budynkowej w dacie wydania przedmiotowego orzeczenia.

W odpowiedzi na skargę organ nadzoru wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.

Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [..] W. z dnia [...] stycznia 1990 r. wydanej w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [..] położonego w W. przy ul. [...] na rzecz M. i B. małżonków [..] . Podstawę formalnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi zatem art. 156 § 1 pkt 2 kpa, z którego treści wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym wszczynanym na wniosek strony lub z urzędu i służy wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. Organ orzekający nie jest natomiast władny rozstrzygnąć sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać. W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy niebudzące wątpliwości, stwierdzone przez organ nadzoru kwalifikowane naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 1998 r. sygn. akt II SA 1249/97, niepubl.). Podkreślić również należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie może być interpretowane w sposób rozszerzający.

Z akt sprawy wynika, że w niniejszym postępowaniu stan sprawy zdeterminowała wcześniej wydana decyzja Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia [..] lutego 1993 r. (zmieniona za zgodą stron decyzją z dnia [..] września 1999 r.), którą organ ten stwierdził, że orzeczenie dekretowe Prezydenta [...] W. z dnia [...] stycznia 1950 r. oraz decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] października 1950 r. zostały wydane z naruszeniem prawa w części określonej w aktach notarialnych dotyczących sprzedanych lokali o numerach: [...] w budynku frontowym i oficynie oraz udziałów przypadających właścicielom tych lokali w częściach wspólnych budynków i ich urządzeniach służących do wspólnego użytku ogółu mieszkańców, a także gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste nabywcom tych lokali, a w pozostałej części stwierdził nieważność zakwestionowanych decyzji. Główną przyczyną uchylenia przez Sąd obu wydanych w tej sprawie decyzji nadzorczych była okoliczność, że organ nadzoru orzekając merytorycznie założył niejako a priori, iż w sytuacji, gdy w wyżej przywołanej decyzji uznano, że decyzja o odmowie przyznania byłemu właścicielowi przedmiotowej nieruchomości własności czasowej, w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), została - w części dotyczącej poszczególnych lokali - wydana z naruszeniem prawa, to nie jest możliwe ustalenie, że decyzje o sprzedaży tychże lokali dotychczasowym ich najemcom, które poprzedziły zawarcie stosownych umów notarialnych, zostały wydane z naruszeniem prawa. W tego rodzaju wypadku, zdaniem Kolegium, decyzja o odmowie przyznania własności czasowej, w odniesieniu do tych lokali nadal pozostawała w obrocie prawnym i w związku z tym Skarb Państwa - jako właściciel gruntu i posadowionego na nim budynku - mógł w pełni legalnie nim zadysponować. Okoliczność ta - jak zaznaczył organ - powodowała, iż nie można obecnie twierdzić, że decyzja o sprzedaży lokalu rażąco naruszała prawo - w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z takim sposobem rozpoznania sprawy Sąd orzekający nie może się zgodzić. Obowiązkiem organu w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu z dnia [...] stycznia 1990 r. w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [..] było zatem ustalenie zarówno stanu faktycznego, jak i stanu prawnego sprawy z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności - czego organ nie uczynił. Jeśli stwierdzono nieważność decyzji odmawiającej dawnemu właścicielowi przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], w określonej części, a następnie w tej części decyzją Prezydenta [..] W. z dnia [...] marca 2006 r. ustanowiono na rzecz spadkobierców dawnego właściciela użytkowanie wieczyste w odpowiednich udziałach, to organ nadzoru powinien był wziąć pod uwagę, że przedmiotowa nieruchomość budynkowa nie była w całości własnością Skarbu Państwa czy gminy, lecz ze względu na skutek ex tunc na dzień wydania kwestionowanej decyzji w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [...] była już współwłasnością Skarbu Państwa i osób fizycznych, czyli zupełnie inną instytucją prawną, uregulowaną w innych przepisach kodeksu cywilnego niż własność. Organ powinien był również wziąć pod uwagę, że zarówno przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99, ze zm.) oraz przepisy wykonawcze, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu oddawania w użytkowanie wieczyste gruntów i sprzedaży nieruchomości państwowych, kosztów i rozliczeń z tym związanych oraz zarządzania sprzedanymi nieruchomościami (Dz. U. Nr 47, poz. 239, ze zm.) a także rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 września 1985 r. w sprawie zasad i trybu ustalania opłat z tytułu użytkowania wieczystego, zarządu i użytkowania gruntów (Dz. U. Nr 47, poz. 241, ze zm.), na podstawie których została wydana decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami w sprawie sprzedaży lokalu mieszkalnego nr [..] , wyraźnie przewidują możliwość oddawania w użytkowanie wieczyste lub sprzedaży jedynie gruntów państwowych, a zatem nieruchomości w całości stanowiących własność państwową. W tej sytuacji wobec naruszenia art. 5 dekretu warszawskiego, gdy wydana decyzja dotyczyła lokalu w budynku, który w dacie jej wydania był współwłasnością Państwa i poprzedniego właściciela gruntu (jego następców prawnych), organ nadzoru winien był rozważyć z punktu widzenia zgodności z prawem prawidłowość decyzji o sprzedaży przedmiotowego lokalu. Jest to jedna z kluczowych kwestii w rozpatrywanej sprawie. Jak zaś wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia wydanej decyzji kwestia ta w całości umknęła uwadze organu nadzoru, przez co w ogóle nie była przez niego analizowana i oceniania w kontekście możliwości istnienia przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Natomiast w ocenie Sądu wnikliwego zbadania tych okoliczności w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji nie można było pominąć w szczególności, że taki zarzut został podniesiony przez skarżących w trakcie postępowania nadzorczego. Brak takiej analizy oznacza natomiast, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 6, 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Organ nadzoru orzekał bowiem o braku podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji o sprzedaż lokalu bez całościowego ustalenia i rozważenia stanu faktycznego i pranego sprawy, pomijając elementy, które mogą mieć bezpośredni wpływ na sposób jej merytorycznego rozpatrzenia.

Zdaniem Sądu wyjaśnienie podniesionych wątpliwości było elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości wszczęcia i przeprowadzenia kwestionowanego postępowania. Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych wątpliwości, Sąd uznał, że organ nadzoru nie poczynił ustaleń odnośnie występowania pozytywnych przesłanek z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, przez co nie wyjaśnił dokładnie sprawy i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 6, 7 i 77 § 1 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organ nadzoru, biorąc pod uwagę rozważania i ocenę prawną zawarte przez Sąd w niniejszym wyroku, powinien przeanalizować całość dostępnych dokumentów i ewentualnie przeprowadzi inne dowody, które pozwolą na właściwą ocenę zasadności nie tylko wniosku skarżących, lecz pozwolą odpowiedzieć na pytanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą określoną w art. 156 §1 pkt 2 kpa. Następnie w uzasadnieniu wydanego ponownie rozstrzygnięcia organ nadzoru wyjaśni swoje stanowisko zgodnie z art. 107 § 3 kpa stanowiącym, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Ponownie przeprowadzając postępowanie organ prawidłowo ustali również strony postępowania tj. właściciela przedmiotowego lokalu na podstawie dokumentu stwierdzającego własność. Decyzja SKO z dnia [..] maja 2009 r. została bowiem doręczona M. i B. [..] , zaś zaskarżona decyzja została doręczona M. A. i W. A. . Tych ostatnich jako właścicieli przedmiotowego lokalu organ ustalił na podstawie informacji z rejestru gruntów. Innych dokumentów ustalających właściciela lokalu brak. Ta kwestia w ponownym postępowaniu winna być również przez organ uzupełniona.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.