Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2303/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, 77  par. 1 80, 107  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. sprawy ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez powiat prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz Powiatu [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2010 r. odmówił stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Powiat [...] prawa własności przedmiotowej nieruchomości wskazując, że ze względu na brak dokumentów potwierdzających sprawowanie władztwa nad działką do dnia 31 grudnia 1998 r. nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998, Nr 133, poz. 872) – zwanej dalej "ustawą".

Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący.

Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 73 ust. 1 ustawy i ustalił, że z odpisu księgi wieczystej KW [...] wynika, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność L.E. i B.E.. Nieruchomość ta została zajęta pod drogę publiczną, tj. drogę wojewódzką [...], zgodnie z rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach [...] (Dz. U. Nr [...], poz. [...]) - zwanego dalej "rozporządzeniem". Z dniem 1 stycznia 1999 r. droga ta, na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy stała się droga powiatową.

Organ wyjaśnił, że działka nr [...], wydzielona z działki nr [...], w dniu 31 grudnia 1998 r., znajdowała się w granicy pasa drogowego, co znajduje potwierdzenie m.in. na mapie z 1950 r. zaktualizowanej w 1963 r., nr [...], przedstawionej przez Starostwo Powiatowe w S. przy piśmie z dnia 2 sierpnia 2010 r. oraz, ze właściciele działki nr [...] potwierdzają, że działka ta znajdowała się w pasie drogowym (pismo z dnia 1 września 2010 r.).

Organ odwoławczy zaznaczył, że w przypadku rozbieżnych stanowisk stron (jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) nie jest możliwe do przyjęcia rozwiązanie, aby jako dowód na spełnienie przesłanki władztwa publicznoprawnego przyjmować wyłącznie oświadczenie zarządcy drogi bez załączenia do akt jakichkolwiek dowodów potwierdzających treść złożonego oświadczenia, bądź protokołu z przesłuchania właścicieli nieruchomości sąsiednich na temat sprawowanego władztwa na dzień 31 grudnia 1998 r.

Tym samym, zdaniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, na podstawie oświadczenia Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad w G. z dnia 15 września 2009 r. nie można stwierdzić, że spełniona została przesłanka władztwa publicznoprawnego, sprawowanego w dniu 31 grudnia 1998 r. Organ podkreślił, że skarżący poza ww. oświadczeniem nie przedłożył żadnego dowodu potwierdzającego władanie przedmiotową działką w dniu 31 grudnia 1998 r. Strona nie wykazała żadnej aktywności mogącej wspomóc organ w poszukiwaniu dowodów na fakt władania działką przez zarządcę drogi. Stosowne dowody nie zostały przedstawione zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej instancji jak i na etapie postępowania odwoławczego. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, zarzucono jej: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 73 ust. 1 ustawy poprzez przyjęcie, że nie zostało udokumentowane wykonywanie władztwa publicznego na terenie działki nr [...] na dzień 31 grudnia 1998 r., podczas gdy w toku postępowania zebrano dowody potwierdzające to władztwo; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. - art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego i niedokonanie oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, polegające na "pomniejszeniu" wartości dowodowej oświadczenia z dnia 15 września 2009 r. potwierdzającego, że Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w G. do dnia 31 grudnia 1998 r. wykonywała faktyczne władztwo, w szczególności poprzez podejmowanie działań w zakresie prawa publicznego, mających na celu utrzymanie i prawidłową eksploatację działki nr [...], zajętej pod drogę nr [...] i przyjęciu, że dowodem w sprawie nie może być wyłącznie to oświadczenie bez załączenia do akt jakichkolwiek dowodów potwierdzających treść złożonego oświadczenia, podczas gdy oświadczenie to powinno być przez Ministra potraktowane jak każdy inny dowód w sprawie, podlegać rozpatrzeniu i ocenie jako jeden z dowodów materiału dowodowego; - art. 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Skarżący wywodził w skardze, że właściciele nieruchomości nigdy nie kwestionowali zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną i pozostawania nieruchomości we władaniu zarządcy drogi oraz że nie ma żadnych rozbieżnych stanowisk stron postępowania. Skarżący zakwestionował też stanowisko organu, zarzucającego mu brak wykazania aktywności w poszukiwaniu dowodów na fakt władania działką przez zarządcę drogi. Jak wyjaśnił skarżący, przedstawił on te dokumenty, które były możliwe do uzyskania. W jego ocenie, Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej bez żadnej podstawy prawnej "pomniejszył" wartość dowodową oświadczenia z dnia 15 września 2009 r., a z uzasadnienia jego decyzji nie wynika ponadto czy i w jaki sposób ocenione zostały dowody w postaci pisma właścicieli działki nr [...] z dnia 1 września 2010 r. oraz mapy ewidencyjnej sporządzonej i aktualizowanej w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku.

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 810/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Powiatu [...] na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 73 ust. 1 ustawy, nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Sąd zaznaczył, że przesłanki określone w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, a niespełnienie chociażby jednej z nich wyklucza możliwość nabycia przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości, na podstawie tego przepisu.

Jak wskazał Sąd, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że zawarte w art. 73 ust. 1 ustawy, sformułowanie - nieruchomości zajęte pod drogi publiczne - oznacza nieruchomości, na których urządzono drogę, którą następnie zaliczono do odpowiedniej kategorii dróg publicznych, przy czym fakt ten musiał mieć miejsce przed 1 stycznia 1999 r. Władanie nieruchomością oznacza zaś pozostawanie jej w faktycznym władztwie Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2002 r., sygn. akt I SA 1441/00, LEX nr 137831).

Zdaniem Sądu organy orzekające słusznie uznały, że w niniejszej sprawie nie udokumentowano w sposób wystarczający sprawowania władztwa publicznoprawnego nad objętą zaskarżoną decyzją nieruchomością na dzień 31 grudnia 1998 r. Sąd stwierdził, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż skoro Przepisy ustawy nie zawierają normatywnie zdefiniowanego pojęcia "władania nieruchomością", to podstawowe znaczenie w świetle powołanego przepisu ma to, czy działające poprzez swoje jednostki organizacyjne Skarb Państwa lub gmina wykonywały faktyczne czynności w odniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, wykazując przy tym i dokumentując wykonywanie takich prac jak utrzymanie nawierzchni drogi, chodników, drogowych obiektów inżynierskich, urządzeń zabezpieczających ruch i innych urządzeń związanych z drogą, remonty, roboty interwencyjne, roboty zabezpieczające, konserwacyjne, porządkowe i inne zmierzające do zwiększenia bezpieczeństwa i wygody ruchu, jednoznacznie świadczące o władaniu nieruchomością przez uprawniony podmiot.

Sąd wskazał, że jedynym przedstawionym dokumentem świadczącym o wykonywaniu władztwa publicznoprawnego nad działka nr [...], położoną w Gminie B., jest oświadczenie Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 15 września 2009 r. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, że oświadczenie to nie może stanowić jedynego i wystarczającego dowodu potwierdzającego wykonywanie przez podmiot publicznoprawny na dzień 31 grudnia 1998 r. władztwa w stosunku do spornej działki, ponieważ, jakkolwiek w oświadczeniu tym wskazano, że Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych Oddział w G. wykonywała władztwo publiczne nad działką nr [...], położoną w ciągu drogi publicznej, zaliczonej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. do kategorii dróg wojewódzkich, podając jednocześnie na czym polegały, wynikające z instrukcji o drogowej służbie liniowej, wykonywane czynności związane z budową, modernizacją, utrzymaniem i ochroną drogi oraz zajętych pod nią nieruchomości, to jednak z powyższego oświadczenia w żaden sposób nie wynika, iż wskazane w nim czynności istotnie podejmowane były na działce nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. Jak zauważył Sąd, w oświadczeniu tym w sposób ogólny wskazano na fakt zarządzania drogą publiczną, stanowiącą obecnie drogę powiatową nr [...] oraz wymieniono działania, do których statutowo uprawniona była Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w G., wynikające z instrukcji o drogowej służbie liniowej.

Odnosząc się zaś do podnoszonych w skardze zarzutów, Sąd wskazał, że zarówno z powoływanego przez stronę skarżącą pisma właścicieli działki nr [...] z dnia 1 września 2010 r., jak i z mapy ewidencyjnej sporządzonej i aktualizowanej w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku, w żaden sposób nie wynika, iż na działce nr [...] sprawowane było władztwo publicznoprawne, tym bardziej, że okoliczności tej w piśmie z dnia 1 września 2010 r. właściciele działki wyraźnie wręcz zaprzeczają.

Dlatego też Sąd, na podstawie art. 151 w związku art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: "Ppsa" oddalił skargę.

Powiat [...] wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej kosztów postępowania kasacyjnego i kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2742/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że Sąd w wadliwy sposób dokonał analizy istotnego dla sprawy dowodu, którym jest oświadczenie z dnia 15 września 2009 r. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w G.. Zdaniem NSA, dokument ten został oceniony przez Sąd w sposób dość niejasny. Z jednej strony Sąd stwierdził, że jest to dokument świadczący o wykonywaniu władztwa publicznoprawnego nad działką [...], jednocześnie twierdząc, że z tego dokumentu w żaden sposób nie wynika, iż wskazane w nim czynności (świadczące o tymże władztwie) istotnie podejmowane były na działce nr [...], co zresztą jest twierdzeniem nie odpowiadającym treści ww. oświadczenia, złożonego w trybie art. 75 § 2 Kpa, z którego wbrew stanowisku Sądu, wynika że Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w G. jest następcą prawnym, jako zarządca drogi w dniu 31 grudnia 1998 r., wykonywała w rozumieniu art. 73 ust. 1 ustawy, władztwo publiczne nad działką nr [...], położoną w obrębie [...], gm. B., w ciągu drogi publicznej, zaliczonej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. do kategorii dróg wojewódzkich - zgodnie z rozporządzeniem, stanowiącej obecnie drogę powiatową Nr [...], a zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r. Z powyższego oświadczenia wynika ponadto, że DODP w G. była uprawniona statutowo do wykonywania wszelkich działań w zakresie zdefiniowanych w art. 4 pkt. 8-11 pojęć budowy, modernizacji, utrzymania lub ochrony ww. drogi, a także zajętych pod nią nieruchomościami, a wykonywane czynności wynikały z instrukcji o drogowej służbie liniowej i polegały na: 1) zimowym utrzymaniu dróg, 2) bieżącym utrzymaniu dróg, 3) remontach nawierzchni, 4) utrzymaniu poboczy, chodników i odwodnienia, 5) utrzymaniu oznakowania poziomego i pionowego, 6) nadzorze nad robotami obcymi prowadzonymi w pasie drogowym.

W ocenie NSA, nietrafnie uznał Sąd, że powyższe oświadczenie w niewystarczający sposób dokumentuje wykonywanie na spornej nieruchomości władztwa publicznoprawnego, na tej podstawie, że dokument ten stanowi jedyny dowód wykonywania tegoż władztwa. Poza przytoczonym wyżej oświadczeniem, istnieją inne dowody i przesłanki, świadczące o władaniu sporną działką przez podmiot publicznoprawny, jak mapa ewidencyjna (z lat 60-tych XX w.), na której działka obecnie oznaczona, jako [...], jednoznacznie znajduje się w istniejącym wówczas faktycznie pasie drogowym, co potwierdza nie tylko zajęcie gruntu pod drogę publiczną, ale również istnienie drogi publicznej na tejże działce, względem której do wymienionych w ww. oświadczeniu z dnia 15 września 2009 r działań, wynikających z instrukcji o drogowej służbie liniowej, statutowo uprawniona była Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w G., więc w konsekwencji do wykonywania na niej władztwa publicznoprawnego, którego nie kwestionuje pismo współwłaścicieli działki z dnia 1 września 2010 r., skoro wyrażają w nim oni pretensje pod adresem Dyrektorem Oddziału GDDKiA w G. o zaniedbywania wykaszania trawy na poboczu jezdni oraz o zbyt rzadkie odśnieżanie drogi, wskazując tym samym - w sposób pośredni - podmiot, wykonujący władztwo nad sporną nieruchomością.

NSA stwierdził, że taka forma oświadczenia strony, jak oświadczenie złożone przez zarządcę drogi, pod rygorem odpowiedzialności karnej w trybie art. 75 § 2 Kpa, jakkolwiek nie jest szczególnym środkiem dowodowym, to jednak okoliczność faktyczna stwierdzona w takim oświadczeniu może być przedmiotem dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych itd., dopiero wówczas, jeżeli prawdziwość oświadczenia budzi wątpliwości. W ocenie tego Sądu, oświadczenie składane przez stronę w postępowaniu administracyjnym, korzysta z domniemania prawdziwości, jeżeli nie jest oczywiście sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu, co oznacza, że organ może poprzestać na odebraniu od strony oświadczenia, jeżeli to oświadczenie "nie budzi w ocenie organu wątpliwości, co do jego zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy".

Tymczasem Sąd I instancji nie wykazując występowania uzasadnionych wątpliwości, co do zgodności ww. oświadczenia z dnia 15 września 2009 r., z rzeczywistym stanem rzeczy, zakwestionował je jako dowód, w istocie jedynie na tej podstawie, że stanowiło ono jedyny dowód istnienia wskazanych w nim okoliczności. Słusznie więc wnoszący skargę kasacyjną kwestionuje w tych warunkach domaganie się przez Sąd - precyzyjnego wskazania konkretnych czynności i dat ich wykonania w odniesieniu do ww. nieruchomości, popartego stosownymi dokumentami, takimi jak np. umowy zawarte przed dniem 31 grudnia 1998 r., czy też rachunki i faktury za wykonane prace zlecone przez zarządcę drogi - zważywszy na okoliczność, że od dnia 31 grudnia 1998 r., do dnia wydania zaskarżonej decyzji, upłynęło ponad 13 lat, co uniemożliwia w praktyce odtworzenie wskazanych przez Sąd okoliczności, a poza tym okres przechowywania wymienionych przez Sąd dokumentów księgowych wynosi 5 lat, przy czym żaden przepis prawa nie wymaga, aby faktyczne władztwo przejmowanej nieruchomości, w trybie art. art. 73 ust. 1 ustawy, dokumentowane było, jak wskazał to Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, zważył, co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2742/12 uchylił wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 810/12 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem NSA, oświadczenie z dnia 15 września 2009 r. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w G. potwierdza fakt władania w dniu 31 grudnia 1998 r. nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...]. W ocenie NSA, także inne dowody świadczą o władaniu sporną działką przez podmiot publicznoprawny. Są to mapa ewidencyjna (z lat 60-tych XX w.), na której działka obecnie oznaczona, jako [...], jednoznacznie znajduje się w istniejącym wówczas faktycznie pasie drogowym, co potwierdza nie tylko zajęcie gruntu pod drogę publiczną, ale również istnienie drogi publicznej na tejże działce, względem której do wymienionych w ww. oświadczeniu z dnia 15 września 2009 r działań, wynikających z instrukcji o drogowej służbie liniowej, statutowo uprawniona była Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w G., więc w konsekwencji do wykonywania na niej władztwa publicznoprawnego. NSA zauważył, że w piśmie z dnia 1 września 2010 r. L. i B.E. nie kwestionowali faktu władztwa publicznoprawnego na spornej nieruchomości, skoro współwłaściciele gruntu wyrazili w nim pretensje pod adresem Dyrektorem Oddziału GDDKiA w G. o zaniedbywanie wykaszania trawy na poboczu jezdni oraz o zbyt rzadkie odśnieżanie drogi, wskazując tym samym - w sposób pośredni - podmiot, wykonujący władztwo nad sporną nieruchomością.

Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 190 Ppsa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszej sprawie Sąd wyższej instancji dokonał wykładni art. 73 ust. 1 ustawy na tle istniejącego w niniejszej sprawie stanu faktycznego sprawy, uznając, że spełniona została na dzień 1 stycznia 1998 r. przesłanka "zajęcia" nieruchomości pod drogę publiczną – drogę wojewódzką Nr [...], jak i przesłanka "władania" tym gruntem przez podmiot publicznoprawny, tj. ówczesny zarząd drogi Dyrekcję Okręgową Dróg Publicznych w G..

W tej sytuacji WSA w Warszawie uznał, że Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, jak i Wojewoda [...] dokonali błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji wadliwie odmówili stwierdzenia nabycia przez Powiat [...] w trybie art. 73 ustawy nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...], położonej w B.. Wobec tego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] września 2010 r. zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Stanowiska Sądu w niniejszej sprawie nie mogły zmienić obecne twierdzenia L. i B.E. (pismo z dnia 24 września 2014 r.) wskazujące, że to oni, a nie zarząd drogi wykonywali w dniu 31 grudnia 1998 r. czynności związane z normalnym utrzymaniem gruntu oznaczonego jako działka nr [...], znajdującego się w granicach drogi wojewódzkiej. Sąd zwraca uwagę, że "władania" spornym gruntem przez Okręgową Dyrekcję Dróg Publicznych w G. nie mogły wykluczyć podejmowane przez ówczesnych właścicieli gruntu w pewnych okresach czasu zabiegi pielęgnacyjne. Z akt sprawy nie wynika, aby przedmiotowy grunt był dla zarządu drogi fizycznie niedostępny w dacie 31 grudnia 1998 r.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] będzie miał na uwadze, że zgromadzone w sprawie dowody w wystarczający sposób potwierdzają występowanie przesłanek do wydania decyzji stwierdzającej nabycie przez Powiat [...] z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] pod drogę powiatową Nr [...]. Wobec tego organ pierwszej instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 Kpa.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 Ppsa orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 14 ust 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 490).