Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 705/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W.J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] wydane z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Wydziału Urbanistyki i Architektury w przedmiocie odmowy wydania W.J. zaświadczenia.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o następujące ustalenia.

11 kwietnia 2018 r. do Prezydenta Miasta wpłynął wniosek W.J. o wydanie zaświadczenia o zgodności wykonanych prac budowlanych (budowy tarasu) na działce nr ewid. [...] z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej jako k.p.a.) oraz art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. dz. U.z 2017 r. poz. 1332 ze zm. – dalej jako u.p.b.) odmówił wydania żądanego zaświadczenia.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że wnioskowana działka nr ewid. [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Parku Kopernika uchwalonego Uchwałą Nr XXXII/355/2004 Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2004 r., zgodnie z którym wchodzi w teren oznaczony w planie symbolem 1MN3 - teren istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, szeregowej i gospodarczo - garażowej. Szczegółowe ustalenia dla terenu oznaczonego w planie symbolem 1MN3 jednoznacznie wskazują na zakres prac budowlanych jakie dopuszcza się dla istniejących budynków mieszkalnych, w tym wykonywanie remontu i przebudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej; zakres remontu i przebudowy: elewacja zewnętrzna: docieplenie budynku, wykonanie nowych i poszerzenie, a także zamurowanie istniejących otworów okiennych i drzwiowych, dobudowę wiatrołapów oraz wykuszy o pow. do 6,0 m2, zmianę pokrycia dachowego. Ustalenia planu zakazują rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków mieszkalnych. Organ I instancji podkreślił, że pojęcie budowy zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym w art. 3 pkt 6 i stanowi, że przez budowę "należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Nie zawiera on pojęcia przebudowa. Natomiast rozbudowa, to rodzaj budowy, w wyniku której powstaje nowa część istniejącego już obiektu budowlanego. W wyniku przeprowadzenia rozbudowy pewnego obiektu budowlanego, zwiększa się jego powierzchnia zabudowy (i powierzchnia użytkowa). Ustanowienie rozbudowy jako rodzaju budowy dokonane jest w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. W ramach tego pojęcia nie zawiera się również przebudowa obiektu budowlanego. Mając na uwadze powyższe planowana budowla tarasu przed wejściem do budynku stanowić będzie powiększenie zabudowy istniejącego budynku mieszkalnego co stoi w sprzeczności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to zakazują w sposób jednoznaczny rozbudowy istniejącego budynku. Zatem organ nie może wydać zaświadczenia żądanej treści.

Dalej organ I instancji przytoczył i wyjaśnił przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące zaświadczeń. Podkreślił, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, istniejących już faktów lub stanu prawnego. W sytuacji zatem, gdy z danych dostępnych organowi l instancji, pozyskanych w toku postępowania wyjaśniającego, wynika niezgodność z planem zagospodarowania zasadne było wydanie postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia o żądanej treści - do czego organ był zobowiązany. Na tym etapie rola tego organu się kończy. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków "wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu" danych. Zaświadczeniem są natomiast te akty, które potwierdzają istnienie uprawnień i obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym, a także oparte tylko na akcie generalnym, ale wówczas, gdy sytuacja jest jasna i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygania deklaratoryjnym aktem prawnym, aktem woli.

Na postanowienie W.J. wniosła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i wydanie zaświadczenia zgodnie z wnioskiem. Wyjaśniła, że na terenie działki nr [...] został wykonany taras od strony ogrodu przy wyjściu z budynku z lokalu mieszkalnego nr 1 mieszczącego się na parterze. Różnica poziomu pomiędzy wejściem do budynku a terenem wynosi około 50 cm, dlatego też dla wygodnej i bezpiecznej komunikacji mieszkańców tego lokalu został wykonany taras o wymiarach 5,0 x 4,17 m ze schodkami zejściowymi. Taras wykonany został w pierwszej połowie 2004 r. Taras stanowi płyta betonowa na ściankach murowanych zakotwionych w gruncie, wypełnienie pod płytą stanowi grunt, całość wyłożona płytkami ceramicznymi. W miejscu tym było zejście jednakże o mniejszych wymiarach. Strona nie zgodziła się z twierdzeniem organu, że jest to rozbudowa powodująca zwiększenie powierzchni użytkowej budynku oraz, że będzie stanowić powiększenie zabudowy istniejącego budynku mieszkalnego. Wykonany taras od strony ogrodu nie jest częścią kubaturową budynku i nie jest związana z budynkiem mieszkalnym lecz z nieruchomością. Nie można również przyjmować, że wykonany taras stanowi powiększenie istniejącej zabudowy budynku mieszkalnego a tym bardziej, że powoduje zwiększenie powierzchni użytkowej tego budynku. Taras wykorzystywany jest między przede wszystkim do celów rekreacyjnych i wypoczynkowych.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że wskazane w uzasadnieniu faktycznym organu I instancji, powody odmowy wydania zaświadczenia w połączeniu z uzasadnieniem prawnym składają się na zajęte przez organ stanowisko w sprawie i wyjaśniają powody takiego a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Jak wskazał organ I instancji szczegółowe ustalenia dla terenu oznaczonego w planie symbolem 1MN3 jednoznacznie wskazują na zakres prac budowlanych, jakie dopuszcza się dla istniejących budynków mieszkalnych, w tym wykonywanie remontu i przebudowy istniejącej zabudowy mieszkaniowej; zakres remontu i przebudowy: elewacja zewnętrzna: docieplenie budynku, wykonanie nowych i poszerzenie, a także zamurowanie istniejących otworów okiennych i drzwiowych, dobudowę wiatrołapów oraz wykuszy o pow. do 6,0m2, zmianę pokrycia dachowego. Ustalenia planu zakazują rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków mieszkalnych. Organ I instancji prawidłowo również przytoczył przepis prawa materialnego - art. 3 pkt 6 u.p.b., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o budowie - należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Ponadto organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające w niezbędnym zakresie, co potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który zawiera między innymi wypis i wyrys z ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie Parku [...]. Tym samym organ I instancji wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył zarówno przepisów prawa materialnego jak i procedury administracyjnej.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia, że taras nie jest częścią kubaturową budynku i nie jest związany z budynkiem mieszkalnym lecz nieruchomością, Kolegium uznało go za niezasadny. W przedmiotowej sprawie taras stanowi całość funkcjonalno-użytkową z budynkiem mieszkalnym, zapewniając jego obsługę. Jego istnienie rzutuje na podniesienie walorów użytkowych samego budynku, który zyskuje element mogący stanowić miejsce wypoczynku oraz dodatkową możliwość bezpośredniej komunikacji z ogrodem. Powyższe wynika przede wszystkim z przepisu § 3 pkt 24 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015, poz. 1422 ze zm.), zgodnie z którym do kubatury brutto budynku wlicza się kubaturę: przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady.

Ponadto organ odwoławczy wyjaśnił, że według Uniwersalnego słownika języka polskiego pod redakcją prof. Stanisława Dubisza taras to m.in. odkryta, plaska część budynku otoczona balustradą umieszczona na parterze (często połączona schodami z ogrodem), na piętrze lub płaskim dachu. W myśl art. 3 pkt 6 i 7 u.p.b., pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego, natomiast robotami budowlanymi są: budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji to przebudowa (art. 3 pkt 7a). Z rozbudową mamy zatem do czynienia w przypadku zmiany innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchnia zabudowy, jego długość czy szerokość. Rozbudową będzie zatem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o taki stanowiący charakterystyczny parametr budynku element techniczny, który stanowi (zewnętrzną) część obiektu budowlanego. Tak "przebudowa", jak i "rozbudowa" oznaczają też szerszy niż w przypadku remontu lub adaptacji, zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych, ale także na pewnej zmianie granic budowli. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, realizacja przedmiotowego tarasu jako części obiektu budowlanego, stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego. Wykonane roboty doprowadziły bowiem do zwiększenia jego długości oraz powierzchni zabudowy. Zatem budynek został powiększony o taras.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wniosła, W.J.. reprezentowana przez pełnomocnika. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 6, 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonego w zażaleniu postanowienia organu I instancji na podstawie błędnego, nie poprzedzonego dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, ustalenia, że wykonane roboty doprowadziły do zwiększenia długości budynku mieszkalnego oraz powierzchni zabudowy. Organ całkowicie bezpodstawnie przyjął, iż budynek został powiększony o taras;

naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 3 pkt 6 u.p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że realizacja tarasu na działce nr [...] stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego.

Zarzucając powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz.1302, zwanej dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wydanie zaświadczenia o zgodności wykonanych prac budowlanych, polegających na wykonaniu tarasu przed budynkiem mieszkalnym z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu Park [...] uchwalonego uchwałą Nr XXXII/355/2004 Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2004 roku obejmującego swoimi postanowieniami między innymi działkę o nr ewid. [...], stanowiącą jej własność.

W prowadzonym przez organ postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że na obszarze, na którym położona jest nieruchomość, będąca przedmiotem postępowania, obowiązuje ww. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Działka nr ewid. [...] znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 1MN-3 tj. teren istniejącej zabudowy jednorodzinnej, szeregowej i gospodarczo-garażowej. Organ ustalił, że objęte wnioskiem o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, roboty polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego o wykonany taras są niezgodnie z postanowieniami wskazanego planu miejscowego, albowiem narusza to § 3 pkt 1 ppkt 3a planu zakazującego rozbudowy i nadbudowy istniejących budynków mieszkalnych, a nadto prace te nie mieszczą się w zakresie robót budowlanych jakie można wykonać przy istniejących budynkach mieszkalnych, a wymienionych w § 3 pkt 1 ppkt 2 miejscowego planu.

W ocenie Sądu organy poczyniły prawidłowe ustalenia, które Sąd w składzie niniejszym podziela i czyni podstawą dalszych rozważań oraz prawidłowo odmówiły wydania zaświadczenia żądanej treści.

Należy bowiem stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji - dotyczące odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści - zostały wydane w trybie i na zasadach określonych w Dziale VII k.p.a. zatytułowanym "Wydawanie zaświadczeń". Podstawę prawną rozstrzygnięcia organu II instancji stanowiły art. 217 i 219 k.p.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zgodnie natomiast z art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki: pkt 1 - jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub pkt 2 - gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W niniejszej sprawie zachodzi przypadek pierwszy, albowiem organ nadzoru budowlanego, w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego dotyczącego samowoli budowlanej, w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane, zobowiązał skarżącą do przedłożenia stosownego zaświadczenia. Jednocześnie organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów. Postępowanie to ma zatem na celu usunięcie wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 202/17, por. wyroki NSA: z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1778/11, Lex nr 1311429; z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. I OSK 605/12, Lex nr 1369011 oraz z 15 stycznia 2014 r., I OSK 1518/12, Lex nr 1452122 dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sytuacji zatem, gdy z danych dostępnych organowi I i II instancji, pozyskanych w toku postępowania wyjaśniającego, wynikała niezgodność wykonanych robót budowlanych wskazanych przez wnioskodawczynię z planem zagospodarowania przestrzennego, zasadne było wydanie postanowienia odmawiającego wydanie zaświadczenia o żądanej treści - do czego organ był zobowiązany. Na tym etapie rola tego organu się kończy. W konsekwencji nie sposób stwierdzić, aby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, organy obu instancji poczyniły ustalenia na tyle wnikliwie i szczegółowo, że uznać należy, iż zrobiły to w stopniu wystarczającym do odmowy wydania zaświadczenia. W toku postępowania ustalono, że skarżąca wykonała roboty budowalne polegające na wykonaniu tarasu przylegającego do budynku mieszkalnego od strony ogrodu przy wyjściu z budynku z lokalu mieszkalnego nr 1 mieszczącego się na parterze. Taras ma wymiary 5,0 m na 4,17m o wysokości 50 cm. Taras stanowi płytę betonowa o ścianach murowanych, cała powierzchnia tarasu wyłożona jest płytkami ceramicznymi. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w złożonym przez skarżącą zażaleniu na postanowienie organu I instancji oraz skardze. Załączona do akt dokumentacja fotograficzna przedstawiająca wykonany taras, pozwalają jednoznacznie przyjąć, iż jest on związany z budynkiem mieszkalnym. Przylega bezpośrednio do ścian zewnętrznych budynku mieszkalnego. Na taras można wejść bezpośrednio drzwiami prowadzącymi do budynku mieszkalnego od strony ogrodu, a z tarasu wykonanymi schodami do ogrodu. Strona w żaden sposób nie wykazała, aby przedmiotowy taras nie był funkcjonalnie i konstrukcyjnie związany z budynkiem mieszkalnym. Tak wykonane roboty budowlane należy uznać, tak jak zasadnie przyjęły organy administracji publicznej za rozbudowę budynku mieszkalnego w rozumieniu art. 3 pkt 6 u.p.b. Rozbudowa jest bowiem zmianą charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, co wynika a contrario z definicji legalnej "przebudowy", o której mowa w art. 3 pkt 7a u.p.b. Wykonanie tarasu, jak w niniejszej sprawy, spowodowało zmianę charakterystycznego parametru budynku mieszkalnego, jakim jest powierzchnia zabudowy. Efektem budowy (wykonywania, odbudowy, nadbudowy, rozbudowy) jest zawsze powstanie nowej substancji budowlanej - w niniejszej sprawie tarasu.

Tym samym dokonując powyższych ustaleń w zakresie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, opierając się na danych zawartych w posiadanej dokumentacji, zasadnie organy przyjęły, iż wykonane prace przez skarżącą przy budynku mieszkalnym należy zakwalifikować zgodnie z art. 3 pkt 6 u.p.b. jako rozbudowa. Natomiast z postanowień planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu, na którym położona jest działka skarżącej wynika zakaz wykonywania rozbudowy oraz nadbudowy istniejących budynków mieszkalnych (§ 3 pkt 1 ppkt 3a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Wykonanie tarasu nie stanowiło robót budowlanych opisanych w § 3 pkt 1 ppkt 2 obowiązującego planu dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

To z kolei w świetle powyższych rozważań przemawia za legalnością postanowień wydanych przez organy w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. W tym miejscu jeszcze raz należy powtórzyć utrwalony w orzecznictwie pogląd o niedopuszczalności dokonywania, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych, ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie wydaje się bowiem jedynie wtedy, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1148/10, LEX nr 1083548).

Należy podkreślić, że wydawanie zaświadczeń uregulowane zostało w dziale VII k.p.a. w art. 217-220 k.p.a. Postępowanie w sprawach zaświadczeń, nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 k.p.a. Ma ono charakter uproszczony i odformalizowany. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na wniosek osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia (art. 217 § 1 k.p.a.). Postępowanie wyjaśniające o jakim mowa w art. 218 § 2 k.p.a. jak już wskazano spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia. Postępowanie to ogranicza się jedynie do takich czynności , które pozwala na urzędowe rozpoznanie wniosku. W niniejszej sprawie było to ustalenie, czy wykonane roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego o taras, były zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zakres przeprowadzanego przez organy postępowania wyjaśniającego zależał przede wszystkim od żądania podmiotu zainteresowanego wydaniem zaświadczenia. Organy w niniejszej sprawie dokonały analizy, czy wskazana we wniosku rozbudowa budynku mieszkalnego o taras, jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W złożonym wniosku o wydanie zaświadczenia skarżąca jednoznacznie wskazała, że wnosi o wydanie zaświadczenia o zgodności z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonanych robót budowlanych, polegających na rozbudowie budynku mieszkalnego o taras. Strona w sposób jednoznaczny określiła we wniosku o wydanie zaświadczenia przedmiot tego postępowania.

W niniejszym postępowaniu nie podlega ocenie odrębnie toczące się postępowanie legalizacyjne, prowadzone na podstawie art. 48 u.p.b. Jeżeli strona nie zgadza się np. z przedmiotem postępowania legalizacyjnego, określonym przez organ nadzoru budowlanego, w postanowieniu wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 u.p.b., winna podnieść stosowne zarzuty w ramach środków prawnych służących stronie w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego.

Reasumując, zdaniem Sądu organy wyprowadziły ze zgromadzonego materiału prawidłowe wnioski, zaś samo zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające spełniają ustawowe wymagania.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.