Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 579/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 70 ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) Protokolant Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 12 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Go 811/08 w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego w Zielonej Górze na uchwałę Rady Gminy Brzeźnica z dnia 27 maja 2008 r. nr XIV/94/2008 w przedmiocie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Brzeźnica (Dz. Urz. Województwa Lubuskiego nr 68 poz. 114) uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność § 16 ust. 4 oraz § 19 ust. 4 uchwały Rady Gminy Brzeźnica z dnia 27 maja 2008 r. nr XIV/94/2008 w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Brzeźnica.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 lutego 2009r. sygn. akt II SA/Gd 811/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, zwany dalej WSA, oddalił skargę Prokuratora Okręgowego w Zielonej Górze na uchwałę Rady Gminy Brzeźnica z dnia 27 maja 2008r. nr XIV/94/2008 w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Brzeźnica.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 27 maja 2008r. Rada Gminy Brzeźnica, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 13, art. 34 ust. 6, art. 37 ust. 3 i 4, art. 70 ust. 4 i art. 72 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., podjęła uchwałę nr XIV/94/2008 w przedmiocie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Brzeźnica; uchwałę opublikowano w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubuskiego z dnia 27 czerwca 2008r. nr 68, poz. 114.

Skargę na tę uchwałę wniósł Prokurator Okręgowy w Zielonej Górze domagając się stwierdzenia jej nieważności w części dotyczącej § 16 ust. 4 oraz § 19 ust. 4, zarzucając rażące naruszenie prawa - art. 70 ust. 4 u.g.n., polegające na zmianie określonej w art. 70 ust. 3 tej ustawy stopy oprocentowania niespłaconej części rozłożonej na raty ceny nieruchomości i ustalenia w stosunku do wszystkich nabywców gminnych lokali mieszkalnych i użytkowych zbywanych w trybie bezprzetargowym obniżonego, stałego oprocentowania w wysokości odpowiednio 1% i 0,05% w stosunku rocznym, pomimo braku po stronie Rady Gminy kompetencji do uchwalenia w tym zakresie przepisów odnoszących się do wszystkich mieszkańców gminy i w sposób generalny zmieniających wysokość oprocentowania niespłaconej części ceny zakupu nieruchomości. Na uzasadnienie Prokurator podał, że stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" ustawy o samorządzie gminnym do wyłącznej właściwości rady gminy należy między innymi podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy przekraczających zakres zwykłego zarządu dotyczących określania zasad nabycia, zbycia i obciążania nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Rada gminy ma prawo do stanowienia aktów prawa miejscowego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach i zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy, organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie zasad zarządu mieniem gminnym. Stosownie do art. 70 ust. 2 u.g.n. cena nieruchomości sprzedawanej w drodze bezprzetargowej może zostać rozłożona na raty, przy czym zgodnie z ust. 3, rozłożona na raty niespłacona część ceny podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Jednocześnie w myśl ustępu 4, wojewoda w stosunku do nieruchomości stanowiących przedmiot własności Skarbu Państwa a rada lub sejmik w stosunku do nieruchomości stanowiących przedmiot własności gminy, powiatu lub województwa, mogą wyrazić zgodę na zastosowanie innej, niż określona w ust. 3 stopy procentowej. Zastosowane w tym przepisie sformułowanie "za zgodą" oznacza, że dotyczy ona konkretnej sprawy, a więc ma charakter indywidualny. Zgoda rady gminy na zmianę stopy oprocentowania niespłaconej części rozłożonej na raty ceny nieruchomości jest elementem postępowania dotyczącego sprzedaży konkretnych nieruchomości i dlatego zgoda powinna być udzielana przez radę po przedstawieniu przez organ wykonawczy gminy wniosku zawierającego cenę. W przytoczonych przepisach nie ma upoważnienia do wydawania przez Radę aktów o charakterze generalnym podejmowanych a priori, przed wnioskiem i w odniesieniu do wszystkich komunalnych lokali mieszkalnych i użytkowych potencjalnie podlegających sprzedaży w trybie bezprzetargowym. Stanowisko takie wynika z orzecznictwa, a to wyroków WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2008r., sygn. akt III SA/Po 258/08 i WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lipca 2007r. sygn. akt II SA/Go 302/07 oraz NSA z dnia 3 kwietnia 2007r. sygn. akt I OSK 61/07. Wobec tego Rada Gminy dla ustalania stopy procentowej innej, niż redyskonto weksli stosowane w NBP, nie mogła posłużyć się formą aktu generalnego i abstrakcyjnego o charakterze przepisów gminnych.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił i stwierdził, że zakwestionowany przepis § 16 i § 19 ust. 4 uchwały jest przejawem skorzystania przez radę gminy z uprawnienia wynikającego z art. 70 ust. 4 u.g.n. Stosownie do tego przepisu tylko rada jest uprawniona do zaakceptowania innej stawki oprocentowania, niż określona w ustawie w art. 70 ust. 3; są to wyłączne kompetencje organu stanowiącego gminy i nie może o tym w umowie decydować wójt. W wyroku z dnia 19 października 2007r. sygn. akt I OSK 1338/07 NSA wskazał, że zastrzeżenie w ustawie o gospodarce nieruchomościami obowiązku wyrażenia zgody na określone czynności przez radę gminy rodzi skutek w postaci konieczności bezwzględnego dostosowania się do tego wymogu między innymi w zasadach, o których mowa w przepisie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. "a" u.g.n. Innymi słowy, rada gminy nie może w uchwalonych przez siebie zasadach nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości pominąć obowiązku wyrażenia na określoną czynność zgody rady, jeśli zgody takiej wymaga stosowny przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami (podobnie w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2008r. sygn. akt II SA/Wr 139/08). WSA stwierdził, że art. 70 u.g.n. zawiera "techniczne" kwestie związane z zapłatą ceny sprzedaży nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego i w sprawach w nim nieuregulowanych należy sięgać do przepisów kodeksu cywilnego (Komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomości, Gerard Bieniek, Stanisława Kalus, Zenon Marmaj i Eugeniusz Mzyk Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2007r. str. 308). Z art. 359 k.c. wynika, że odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy gdy wynika to z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu. W rozpoznawanej sprawie sporne odsetki są odsetkami ustawowymi określonymi ustawą o gospodarce nieruchomości. Z ustawy wynika nie tylko obowiązek ich naliczania od rozłożonej na raty i niespłaconej części ceny ale także ich wysokość, równa stopie redyskonta weksli stosowanej przez NBP. Odsetki ustawowe są takie same dla wszystkich podmiotów, natomiast wysokość odsetek umownych jest kształtowana wolą stron. Wyjątkiem od ustawowych odsetek jest przewidziana w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit "a" i art. 70 ust. 4 u.g.n. delegacja dla wojewody, rady gminy lub sejmiku do ustalenia w stosunku do nieruchomości będących ich własnością dla określenia innej stopy oprocentowania w drodze uchwały. Organ może w myśl tej delegacji wyrazić zgodę na zastosowanie jedynie innej, niż określona w ust. 3 wysokość odsetek, ale nadal będą to odsetki ustawowe, jednakowe dla wszystkich podmiotów. Stąd też odsetki te mogą być ustalane aktem generalnym. Powierzenie ustalenia wysokości odsetek wójtowi gminy i uzyskanie zgody rady w każdej indywidualnej sprawie przy czynności prawnej byłoby "contra legem".

W skardze kasacyjnej Prokurator Okręgowy w Zielonej Górze zaskarżył powyższy wyrok w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie art. 70 ust. 4 u.g.n., poprzez błędną jego wykładnię polegająca na błędnym przyjęciu, że przepis ten upoważnia radę gminy do generalnej zmiany na terenie gminy, poprzez wydanie aktu prawa miejscowego, wysokości oprocentowania niespłaconej części rozłożonej na raty ceny zakupu nieruchomości, w sytuacji gdy przepis ten upoważnia radę gminy jedynie do wyrażania zgody na zastosowanie innej niż przewidziana w ustawie stopy oprocentowania w konkretnych sprawach. Na tej podstawie sformułował wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy Brzeźnica nr XIV/94/2008r w sprawie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Brzeźnica, w części obejmującej § 16 ust. 4 i § 19 ust. 4.

W motywach skargi kasacyjnej wskazał, że wyrok zapadł z rażącym naruszeniem - poprzez niewłaściwą wykładnię - art. 70 ust. 4 u.g.n. Z przepisu tego wynika, że cena nieruchomości sprzedawanej w warunkach wyznaczonych w art. 70 ust. 2 u.g.n. może zostać rozłożona na raty na okres nie dłuższy niż 10 lat, przy czym strony ustalają to w umowie. Stąd wniosek, że rozłożenie ceny na raty należy do kompetencji organu wykonawczego gminy (art. 70 ust. 2 w zw. z art. 25 ust. 1, 2, 3 i art. 23 ust. 1 pkt 7 u.g.n.). Zgodnie z art. 70 ust. 3 u.g.n. rozłożona na raty niespłacona część ceny podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez NBP. Zastosowanie innego oprocentowania w stosunku do nieruchomości będących własnością gminy może nastąpić po uzyskaniu zgody rady gminy. Zgodnie z art. 11 ust. 2 u.g.n., jeżeli przepisy ustawy wymagają udzielenia zgody przez radę, sejmik lub wojewodę, wyrażenie zgody, z wyjątkiem zgody, o której mowa w art. 46 ust. 4 tej ustawy, następuje odpowiednio w drodze uchwały rady lub sejmiku albo zarządzenia wojewody wydanego w terminie miesiąca od złożenia odpowiedniego wniosku przez starostę. W przepisie tym została określona forma, w jakiej ma być wyrażona zgoda m.in. przez radę w sytuacji gdy przepisy u.g.n. takiej zgody wymagają, jak ma to miejsce w art. 70 ust. 4. W ocenie Prokuratora regulacja ta jest kompletna i oznacza, że zgoda rady na zastosowanie innej, niż określona w art. 70 ust. 3 u.g.n. stopy procentowej jest elementem postępowania dotyczącego sprzedaży konkretnych nieruchomości. Zatem zgoda powinna być udzielana przez radę po przedstawieniu przez organ wykonawczy gminy wniosku zawierającego cenę. Regulacja ta nie upoważnia do wydawania przez radę aktów o charakterze generalnym, podejmowanych a priori, przed wnioskiem i w odniesieniu do wszystkich nieruchomości komunalnych potencjalnie podlegających sprzedaży. Akt zgody zakłada, że inicjatywa w zakresie odstąpienia od ustawowo określonej stopy oprocentowania niespłaconej ceny, jak i proponowanej wysokości oprocentowania, należy do organu wykonawczego gminy. Ustanowienie w formie przepisów gminnych wysokości tego oprocentowania powoduje, że organ wykonawczy gminy zostaje, wbrew postanowieniom ustawy, związany wolą rady gminy na mocy przepisu prawa. W sytuacji zastosowania w miejsce aktu wyrażenia zgody, formy aktu o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, dochodzi do zmiany ustawowo wyznaczonej relacji współdecydowania organu wykonawczego i uchwałodawczego gminy w zakresie sprzedaży nieruchomości na raty, na relację podległości kompetencji prawodawczej i co za tym idzie skutkuje pozbawieniem organu wykonawczego gminy przysługujących mu z mocy ustawy kompetencji. Wadliwa jest wykładnia art. 70 ust. 4 u.g.n., że po wyrażeniu przez radę gminy zgody na zastosowanie innej, niż określona w art. 70 ust. 3 ustawy wysokości odsetek, nadal będą to odsetki ustawowe, globalne, jednakowe dla wszystkich podmiotów. Tymczasem Rada Gminy w zaskarżonej uchwale z dnia 27 maja 2008r. nie wyraziła zgody na zastosowanie innej, niż ustawowa stawka oprocentowania, lecz nakazała organowi wykonawczemu gminy stosowanie zmienionych stawek, a więc wkroczyła w kompetencje tego organu. Wkroczenie przez radę gminy w kompetencje innego organu (organu wykonawczego) stanowi podstawę stwierdzenia nieważności takiej uchwały (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2007r. sygn. akt II OSK 1894/06 Lex nr 340021).

Podobne stanowisko co do niedopuszczalności ustanawiania przez radę gminy przepisów prawa miejscowego w sposób generalny zmieniających wysokość stopy oprocentowania niespłaconej części ceny zbywanych na raty, w trybie bezprzetargowym nieruchomości zostało wyrażone w prawomocnych wyrokach: WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2008r., sygn. akt III SA/Po 258/08, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lipca 2007r. sygn. akt II SA/Go 392/07. Natomiast podobny pogląd, jak w zaskarżonym wyroku, został wyrażony w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 21 maja 2008r. sygn. akt II SA/Wr 139/08.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.

Stosownie do przepisu art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanej w skardze kasacyjnej podstawy.

W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art. 70 ust. 4 u.g.n. Zgodnie z tym przepisem wojewoda w stosunku do nieruchomości stanowiących przedmiot własności Skarbu Państwa, a rada lub sejmik w stosunku do nieruchomości stanowiących odpowiednio przedmiot własności gminy, powiatu lub województwa, mogą wyrazić zgodę na zastosowanie, innej niż określona w ust. 3, stopy procentowej. Przy takiej treści przepisu decydujące znaczenie dla wyniku sprawy ma rozstrzygnięcie zależności pomiędzy art. 70 ust. 3 i art. 70 ust. 4 u.g.n.

Stosownie do art. 70 ust. 3 u.g.n., rozłożona na raty nie spłacona część ceny podlega oprocentowaniu przy zastosowaniu stopy procentowej równej stopie redyskonta weksli stosowanej przez Narodowy Bank Polski. Nie ulega żadnej wątpliwości, że przepis ten ustanawia zasadę, która ma charakter uniwersalny: obejmuje wszystkie podmioty, które nabywają i spłacają ratami cenę nieruchomości nabytej od gminy w trybie bezprzetargowym (art. 70 ust. 2 u.g.n.). Natomiast regulacja zawarta w art. 70 ust. 4 u.g.n. ma charakter wyjątku od zasady wyrażonej w art. 70 ust. 3 u.g.n. Przemawiają za tym, następujące argumenty:

- po pierwsze, wykładnia systemowa wewnętrzna - ustęp 4 zamieszczono jako lex specialis po ustępie 3, dając tym samym pierwszeństwo ustawowemu oprocentowaniu rozłożonej na raty nie spłaconej części ceny;

- po drugie, tryb, jaki został przewidziany dla wyrażania oświadczenia woli gminy na rozłożenie na raty nie spłaconej części ceny nieruchomości, która została zbyła w trybie bezprzetarogowym (art. 70 ust. 4 u.g.n. zawiera sformułowanie "rada może wyrazić zgodę"). Tryb generowania cywilnoprawnego, umownego oświadczenia woli wymaga w tym wypadku współdziałania dwóch organów; wójt (burmistrz, prezydent miasta), jako organ wykonawczy, do którego należy gospodarowanie mieniem komunalnym (art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Dz. U. z 2001 roku, Nr 142 poz.1591 ze zm., zwanej dalej u.s.g.). pragnąc odstąpić na etapie zawierania umowy z konkretnym podmiotem od ustawowej wysokości oprocentowania wynikającej z art. 70 ust. 3 u.g.n., obowiązany jest wystąpić do rady, dla której ustawa o samorządzie gminnym zastrzega do wyłącznej kompetencji podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych przekraczających zakres zwykłego zarządu wymienionych w art. 18 ust. 2 pkt 9 u.s.g. i ubiegać się przed tym organem o zgodę na inną, wyjątkową, indywidualną modyfikację stopy oprocentowania. Podkreślić należy, że art. 70 ust. 4 u.g.n. nie zwiera żadnych kryteriów udzielenia takiej zgody co oznacza, że uchwała rady gminy w tym przedmiocie jest w pełni uznaniowa, a jej treść w znaczącej mierze zależeć będzie od argumentacji zaprezentowanej przez wnioskujący organ wykonawczy. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) projektując w umowie stawkę oprocentowania odmienną od narzuconej przepisem art. 70 ust. 3 u.g.n. obowiązany będzie wykazać radzie szereg indywidualnych względów podmiotowych (warunki osobiste, sytuacja ekonomiczna) nabywcy oraz przedmiotowych (stan, rodzaj zbywanej nieruchomości), tak aby przekonać radę do ukształtowania sytuacji prawnej gminy mniej korzystnie, aniżeli przewiduje to ustawa (art. 70 ust. 3 u.g.n.). Odmowa wyrażenia zgody przez radę oznacza nakaz zastosowania przez wójta stawki oprocentowania określonej w art. 70 ust. 3 u.g.n. Wszystkie te argumenty wskazują, że uchwała w przedmiocie zgody na stawkę oprocentowania od niespłaconej części ceny nieruchomości gminnej zbywanej w trybie bezprzetargowym jest aktem indywidualnym rady, skierowanym do organu wykonawczego gminy. Stanowi element sformalizowanego trybu generowania cywilnoprawnego oświadczenia woli gminy w zakresie postanowień umownych wskazujących wysokość oprocentowania niespłaconej ceny zbywanej przez gminę nieruchomości, którą rozłożono nabywcy na raty. Funkcją tego przepisu jest zapewnienie kontroli nad treścią projektowanych oświadczeń woli gminy, które mogą prowadzić do długofalowego (do 10 lat; zob. art. 70 ust. 2 zd. pierwsze u.g.n.) kształtowania stałych dochodów gminy. Nieskrępowana odmowa wyrażenia zgody wydawana przez radę gminy na podstawie art. 70 ust. 4 u.g.n. wzmacnia funkcję gwarancyjną art. 70 ust. 3 u.g.n., gdyż zapobiega obniżeniu dochodów gminy poniżej granicy wyznaczonej przez ustawodawcę dla stosunków cywilnoprawnych tego rodzaju;

- po trzecie, umowny charakter oprocentowania określonego w przepisie art. 70 ust. 4 u.g.n.; o takim charakterze świadczy poprzednie brzmienie tegoż przepisu. Przed nowelizacją art. 70 ust. 4 u.g.n miał brzmienie: "Wojewoda w stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa, a rada lub sejmik w stosunku do nieruchomości stanowiących odpowiednio własność gminy, powiatu lub województwa, mogą zastosować umowne stawki oprocentowania" (zob. tekst jednolity Dz.U. z 2000 roku, Nr 46, poz. 543). Obecne brzmienie tej normy prawnej nie zmienia umownego charakteru oprocentowania, a jedynie precyzuje sposób jego ustalenia. Jest to nadal oprocentowanie umowne, ustalane w szczególnym trybie, wynika z czynności prawnej (art. 359 § 1 k.c.) z tym tylko, że wieloetapowy proces składnia przez gminę oświadczenia woli w zakresie tego postanowienia umownego został ukształtowany tak, aby na każdym jego etapie, wobec każdego indywidualnie oznaczonego nabywcy nieruchomości, każdy z organów uczestniczących w składaniu oświadczenia woli gminy mógł wywołać powrót do ogólnej zasady gwarantującej gminie odsetki ustawowe w rozumieniu art. 359 § 2 k.c., na minimalnym poziomie ustalonym przez art. 70 ust. 3 u.g.n.

Konkluzja jest więc taka, że Rada Gminy Brzeźnica nie była uprawniona do ustalenia w § 16 ust. 4 i § 19 ust. 4 uchwały z dnia 27 maja 2008 r. generalnej zgody na stosownie przez wójta odmiennych, niż to przewidziała w art. 70 ust. 3 u.g.n. stawek oprocentowania, skutecznych wobec wszystkich potencjalnych nabywców nieruchomości gminnych nabywanych w trybie bezprzetargowym, którym rozłożono spłatę ceny na okres do 10 lat. Oznacza to, że uchwalając zasady gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Brzeźnica, Rada Gminy w tej części przekroczyła normę kompetencyjną zawartą w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a u.s.g. i naruszyła art. 70 ust. 4 u.g.n.

Ponieważ podstawa kasacyjna obejmowała wyłącznie naruszenie prawa materialnego w postaci art. 70 ust. 4 u.g.n. i zarzut ten okazał się usprawiedliwiony, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uprawniony był, z mocy art. 188 P.p.s.a., do rozpoznania skargi.

Rozpoznając skargę Prokuratora Okręgowego w Zielonej Górze, przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej argumentów stwierdzić należy, że zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem art. 18 ust. 2 pkt 9 lit.a u.s.g. oraz art. 70 ust. 4 u.g.n. nie mógł stanowić podstawy do podjęcia przez Radę Gminy uchwały regulującej w sposób generalny wysokość odsetek odmiennie, niż to wynika z treści przepisu art. 70 ust. 3 u.g.n. Ponieważ uchwała Rady Gminy Brzeźnica nr XIV/94/2008 w przedmiocie zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Gminy Brzeźnica jest aktem prawa miejscowego, wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 94 ust. 1 u.s.g., stwierdził nieważność § 16 ust. 4 oraz § 19 ust. 4 uchwały.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.