Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1531/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. A. Cudak, Sędziowie NSA del. Z. Kmieciak (spr.), J. Antosik, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Izby Skarbowej w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości odsetek od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 15.453,80 zł (piętnaście tysięcy czterysta pięćdziesiąt trzy zł osiemdziesiąt gr) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonej kontroli skarbowej, Inspektor Kontroli Skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] nr [...] określił Panu A.G. - właścicielowi Hurtowni A. wysokość odsetek naliczonych od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2000. W uzasadnieniu decyzji zakwestionowano możliwość uznania przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, kwoty podatku VAT od zakupionych towarów przeznaczonych na prezenty dla klientów "sprzedaż premiowa", a także wydatków z tytułu amortyzacji i ubezpieczenia samochodu osobowego marki Jeep Grand Cherokee. Ponadto organ podatkowy nie uwzględnił wykazanych w deklaracjach podatkowych PIT-5 odliczeń podatnika od osiągniętego dochodu z tytułu darowizn ustanowionych na rzecz kościelnych osób prawnych. Podkreślono, iż zawarte umowy darowizny mające na celu wesprzeć kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą, zawarte zostały dla pozoru, w celu obejścia przepisów prawa.

W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik podnosząc zarzut naruszenia art. 26 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) art. 58 kodeksu cywilnego, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i 2 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (tekst jedn. Dz.U. z 1999r., Nr 54, poz. 572 ze zm.) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Wskazał, iż organy podatkowe nie wykazały, że umowy ustanawiające darowizny na rzecz kościelnych osób prawnych zawarte zostały dla pozoru, w celu obejścia przepisów prawa powszechnie obowiązującego i przysporzenia ewentualnych korzyści majątkowych. Ponadto podniósł, iż zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków przeznaczonych na zakup prezentów dla klientów miał na celu reklamę firmy, natomiast przepisy prawa podatkowego nie definiują pojęcia kosztów reprezentacji i reklamy. Dokonując ustaleń faktycznych organ podatkowy nie sprawdził, czy produkty wręczane klientom oznaczone były logo lub innym znakiem identyfikującym firmę. Podstawą zaś odliczenia od kosztów uzyskania przychodów, wydatków związanych z amortyzacją i ubezpieczeniem samochodu marki Jeep Grand Cherokee był dowód rejestracyjny pojazdu, określający nabyty samochód jako "samochód ciężarowy uniwersalny".

Decyzją z dnia [...] nr [...] Izba Skarbowa w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w S. uchyliła decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej ustalenia wysokości odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2000. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż ponowna analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz przeprowadzone przesłuchanie świadka (obdarowanego) wykazały, że podatnik posiadał prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów darowizn w kwotach wynikających z zawartych umów. Ponadto zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym samochodu marki Jeep Grand Cherokee przeprowadzone przez autoryzowaną Stację Kontroli Pojazdów oraz dowód rejestracyjny pojazdu, jednoznacznie określają samochód jako ciężarowy. W związku z powyższym uwzględniono zaliczone przez podatnika do kosztów uzyskania przychodu, wydatki poniesione na amortyzację i ubezpieczenie samochodu. Izba Skarbowa podzieliła natomiast stanowisko organu pierwszej instancji i nie uznała za koszt uzyskania przychodu podatku od towarów i usług należnego od zakupu produktów przeznaczonych na cele reprezentacyjne i reklamowe firmy.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniósł on zarzut naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, mający wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz naruszenie przepisów art. 21 § 3 i § 5 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez zawyżenie przychodów w miesiącach czerwiec, lipiec i sierpień 2000r. Skarżący zaznaczył, że zgodnie z zapisami w księdze handlowej za 2000 r., której organy kontroli skarbowej nie odrzuciły i nie dokonały w niej korekt, wysokość przychodów w miesiącach czerwcu, lipcu i sierpniu jest odpowiednio niższa od kwot wyszczególnionych w zaskarżonej decyzji. Zawyżony przez organ kontroli przychód ma bezpośredni, negatywny wpływ na wysokość odsetek od zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za rok 2000.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa w Ł. Ośrodek Zamiejscowy w S. podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosła o jej oddalenie. Odpowiadając zaś na zarzuty podatnika podniesione w skardze wskazano, iż zarzut dotyczący zawyżenia wysokości przychodu jest nie zasadny, ponieważ organy podatkowe w toku postępowania nie kwestionowały wartości osiągniętego przychodu. Wykazane zaległości powstałe w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych są następstwem nie uznania za koszt uzyskania przychodów, podatku od towarów i usług należnego od wartości towarów zakupionych na cele reprezentacji i reklamy. Ponadto Izba Skarbowa wskazała, że w wyniku uznania prawa podatnika do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów darowizn w kwotach wynikających z przedstawionych umów, wielkość zaliczek skorygowano także o kwoty wykazane przez podatnika w deklaracjach podatkowych PIT-5 złożonych za miesiąc czerwiec, lipiec i sierpień, które nie zostały jednak udokumentowane. Podstawę natomiast ustalenia wysokości podatku (w tym i zaliczki) stanowi dochód po odliczeniu darowizn, których wysokość ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających rzeczywiste ich poniesienie.

Na rozprawie, która odbyła się w dniu 18 listopada 2003r. pełnomocnik strony skarżącej złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych dokumentów (w tym faktury korygującej [...] z [...]) i wniósł o odroczenie rozprawy.

W piśmie procesowym z dnia [...] Izba Skarbowa wyjaśniła, iż przedłożone na rozprawie dokumenty w postaci; wypisu z kont księgi handlowej, "Ewidencji sprzedaży i podatku należnego do sporządzenia deklaracji VAT-7" oraz faktury korygującej VAT z dnia [...] nr [...] - bez załączenia dowodu potwierdzającego jej odbiór przez drugą stronę transakcji, nie uzasadniają twierdzenia strony skarżącej o przyjęciu nieprawidłowej kwoty przychodu osiągniętego w czerwcu 2000r. będącej podstawą do naliczenia wysokości należnych zaliczek na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych i odsetek za zwłokę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadna. Jakkolwiek jest faktem, że w toku postępowania podatkowego nie została podniesiona kwestia nieuwzględnienia faktury korygującej [...] z [...] , to jednak okoliczność ta - jeśli zestawić ją z wyjaśnieniami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę - musiała być przez Sąd wzięta pod uwagę. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby prowadzące postępowanie organy dokonały szczegółowej analizy dochodów za poszczególne miesiące 2000 r., a od tego zależała przecież wysokość zaliczek. Jak przyznała Izba Skarbowa, organy podatkowe w całym postępowaniu nie kwestionowały w ogóle wartości przychodu. Przyjęto wobec tego, że zarzut podatnika dotyczy zawyżenia przychodów za czerwiec, lipiec i sierpień 2000 r. jest niezgodny z prawdą (s. 3 odpowiedzi na skargę). Dowód uzupełniający z dokumentów w postaci faktur: [...] z [...] r. i [...] z [...] , jak też dokumentacji załączonej do pisma pełnomocnika podatnika z dnia [...] (w tym pisemnego potwierdzenia przyjęcia, uznania i zaksięgowania wymienionej wcześniej faktury korygującej przez kontrahenta podatnika, tj. B. S.A. - pismo z [...]), przeczy argumentacji Izby Skarbowej i świadczy o brakach w zakresie postępowania wyjaśniającego w sprawie określenia wysokości odsetek zaległości w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 r. Ocena zaprezentowana w piśmie procesowym Izby Skarbowej z [...] nie stanowi w żadnym wypadku materiału wystarczającego dla podważenia mocy dowodowej przedstawionej sądowi - w trybie art. 106 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) - dokumentacji. Jej weryfikację, wymagającą (zwłaszcza jeśli uwzględnić wyjaśnienie zawarte w piśmie B. S.A. z [...], do której dołączono opisany duplikat faktury [...] ) przeprowadzenia pełnego i wnikliwego badania ksiąg handlowych podatnika oraz innych dokumentów mogących mieć znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, można będzie przeprowadzić dopiero w trakcie ponownego postępowania odwoławczego, przy zachowaniu wszystkich rygorów i zasad obowiązującej procedury. Wskazując na potrzebę rzetelnego wyjaśnienia rysujących się, niemożliwych do usunięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym wątpliwości, Sąd sygnalizuje zarazem fakt uchybienia przez właściwe organy przepisom art. 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej. Błąd, którego się dopuszczono pełnomocnik skarżącego określił mianem "niekonsekwencji", formułując przy tym następujące pytanie: jak dokonując jedynie kontroli prawidłowości prowadzenia ksiąg handlowych za marzec i październik 2000 r. można było ustalić prawidłowość rozliczenia za czerwiec tego roku "skoro decyzja dotyczy odsetek za cały 2000 rok" (s. 2 pisma z [...]).

W tym stanie rzeczy, w związku z naruszeniem przepisów prawa procesowego, o których mowa wyżej, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 tej ustawy.