Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 531/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 727
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 162
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Dnia 2 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Marzenna Kosewska (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi A. s.c. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ... w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia ... Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz art. 162 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dn. 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE nr L 302/1 z dnia 19 października 1992 r., wydanie polskiej wersji językowej - Dz. Urz. UE PL z 2004 r., rozdział 02 t. 4) i art. 796da ust. 3 i 4 oraz art. 796e ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 253 z 11 października 1993 r., ze zm., publikacja w języku polskim Dz. Urz. UE PL z 2004 r., rozdział 02, t. 6, określanego w dalszej części decyzji skrótem RWKC), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 727 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w X. z dnia ..., którą to decyzją organ I instancji unieważnił z dniem 21 maja 2010 r. zgłoszenie celne do procedury wywozu sporządzone w formie elektronicznej i zaewidencjonowane pod pozycją ... z dnia ... roku.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne:

W dniu 21 grudnia 2009 r. w Oddziale Celnym w X. firma S., zgłosiła do procedury wywozu towar w postaci bluzek damskich z tkanin bawełnianych w ilości ... sztuk. Zgłoszenie to zostało zarejestrowane w systemie informatycznym ECS pod numerem ...v i towar zwolniono do procedury wywozu.

W systemie kontroli eksportu ECS urząd celny wyprowadzenia przesłał komunikat o wynikach kontroli do urzędu celnego wywozu. Następnie na podstawie wyników kontroli został wysłany do eksportera komunikat "IE 599", potwierdzający wyprowadzenie towarów poza obszar celny Wspólnoty. Zatem pierwotnie w przedmiotowej sprawie, po otrzymaniu komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia", urząd celny wywozu potwierdził eksporterowi wyprowadzenie towarów w dniu 13 stycznia 2010 r.

Z kolei w dniu 23 września 2014 r. do Urzędu Celnego w X. wpłynęła pisemna informacja z Urzędu Celnego w Y., z której wynikało, iż towar objęty powyższym zgłoszeniem wywozowym nie został jednak przedstawiony w urzędzie wyprowadzenia tj. w Oddziale Celnym Drogowym w W., a operacje tranzytowe i wywozowe zostały zamknięte w sposób niezgodny z prawem.

Wobec anulowania informacji o prawidłowym zamknięciu procedury i braku wystarczającego dowodu, że towar opuścił obszar celny Wspólnoty, postanowieniem nr ... z dnia ... Naczelnik Urzędu Celnego w X. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności zgłoszenia celnego do procedury wywozu sporządzonego w formie elektronicznej i zaewidencjonowanego pod pozycją ... z dnia 21 grudnia 2009 r. Z kolei pismem nr jw. z dnia ..., organ ten wezwał wspólników spółki cywilnej S. do przedstawienia dowodów potwierdzających, że przedmiotowe towary opuściły obszar celny Wspólnoty. W wezwaniu organu I instancji zostały wskazane przykładowe dokumenty, które mogłyby świadczyć o dostarczeniu towaru do odbiorcy, a tym samym o prawidłowym zakończeniu procedury tranzytu. Wezwanie to pozostało bez pisemnej odpowiedzi. Natomiast w dniu 4 listopada 2014 r. w Urzędzie Celnym w X. stawili się Pani A. i Pan I., którzy przedstawili wydruk komputerowy powyższego zgłoszenia celnego zawierający komunikat IE599. Strony oznajmiły ponadto, że jest to jedyny dowód będący w ich posiadaniu potwierdzający wywóz towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem. Ww. wspólnicy poinformowali również, iż podczas realizacji wywozu nastąpił przeładunek towaru zgłoszonego w Urzędzie Celnym w X. na środku transportu nr ... na inny środek transportu przekraczający granicę i nie mają oni kontaktu z odbiorcami towaru z U..

Dyrektor podzielił stanowisko organu I instancji, że zaistniały podstawy do unieważnienia zgłoszenia celnego zaewidencjonowanego w dniu 21 grudnia 2009 r., albowiem pomimo uzyskania w ciągu 150 dni potwierdzenia wywozu i wygenerowania w systemie komunikatu IE599 potwierdzającego wywóz, zamknięcie procedury nastąpiło w sposób niezgodny z prawem, a strona nie przedstawiła żadnych alternatywnych dowodów potwierdzających fakt wyprowadzenia towaru poza obszar celny Unii Europejskiej.

Dyrektor podkreślił, że z informacji uzyskanych od ukraińskiej administracji celnej wynika, że w dniu 19 stycznia 2010 r. wjechał na U. przez przejście drogowe w W. pojazd nr rejestracyjny ..., na którym znajdował się towar w postaci materiałów budowlanych, w związku z tym nie mógł znajdować się towar odprawiony w różnych urzędach celnych, w tym w Urzędzie Celnym w X., określony w zgłoszeniu wywozowym nr .... Oznacza to, że towar objęty tym zgłoszeniem w postaci ... szt. bluzek damskich nie został przedstawiony w urzędzie przeznaczenia, a operacje wywozowe zostały zamknięte w sposób niezgodny z prawem.

Wyjaśnił, że zgodnie z art. 162 Wspólnotowego Kodeksu Celnego zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu. W sytuacji, gdy tak jak w badanym przypadku, towary nie zostaną skutecznie przedstawione w urzędzie celnym wyprowadzenia, wykazanie takiej okoliczności możliwe jest jedynie w sposób alternatywny w stosunku do zwykłego, przewidzianego dla tego typu okoliczności, trybu. Zapis art. 796e ust. 2 RWKC, wskazuje, że jeżeli w ciągu 150 dni od daty zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzymał komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu celnego wyprowadzenia ani dostatecznych dowodów zgodnie z art. 796da ust. 4, urząd celny wywozu może uznać to za informację, że towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty. Tenże przywołany art. 796da ust. 4 zawiera przykładowy katalog dowodów, które może przedłożyć eksporter lub zgłaszający jako potwierdzenie opuszczenia przez towar obszaru celnego Wspólnoty. Są wśród nich m. in.:

– kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Wspólnoty,

– dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Wspólnoty,

– oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Wspólnoty;

– dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Wspólnoty

Wspólnicy spółki cywilnej S., przedstawili tylko i wyłącznie wydruk komputerowy zgłoszenia celnego zawierający komunikat IE599. Strony oznajmiły wprost w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji, iż jest to jedyny dowód będący w ich posiadaniu potwierdzający wywóz towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem, a ponadto nie mają oni kontaktu z odbiorcami towaru z U..

Oznacza to, że eksporter nie przedstawił dowodów, które w sposób alternatywny wykazywałyby zrealizowanie procedury wywozu, co dawało podstawy do uznania, zgodnie z art. 796e ust. 2 RWKC, że towar nie opuścił obszaru celnego Wspólnoty. Konieczne zatem było unieważnienie przedmiotowego zgłoszenia celnego do procedury wywozu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący A., J. i I. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w X. z dnia ... i zarzucili:

1. naruszenie przepisów postępowania art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 poz. 749 ze zm.) a polegające na rozpatrzeniu sprawy w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz pominięcie istotnych okoliczności znanych organowi z urzędu a mających istotny znaczenie dla rozpatrzenia niniejszej sprawy oraz zaniechanie przesłuchania świadków o których istnieniu organ posiadał informację.

2. naruszenie przepisów postępowania art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 poz. 749 ze zm.) a polegające na niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz przerzucenie ciężaru dowodowego na strony postępowania,

3. naruszenie przepisów postępowania art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 749 ze zm.) a polegające na zakończeniu postępowania pomimo, iż wpływ na rozpatrzenie sprawy miało śledztwo prowadzone przez Prokuraturę Apelacyjną w Y. w związku z niedopełnieniem obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy celnych dokonujących m.in. odpraw towarów wskazanych w zgłoszeniu celnym zaewidencjonowanym pod pozycją ... z dnia ....

Zdaniem skarżących organy obu instancji zignorowały w zakresie oceny całokształtu okoliczności niniejszej sprawy fakt, że jednostkach Służby Celnej dochodziło do istotnych uchybień i naruszeń obowiązujących procedur celnych. Skala tych naruszeń była na tyle duża, iż wszczęte zostało postępowanie przygotowawcze w formie śledztwa przez Prokuraturę Apelacyjną w Y.. Skarżący nie mają możliwości uzyskania dokładnych informacji dotyczących tego postępowania, jednak z akt sprawy wynika, iż postępowanie to toczy się w fazie in personam, tj. przeciwko konkretnym funkcjonariuszom Służby Celnej. Można zatem domniemywać, że zebrany przez organy ścigania materiał dowodowy uzasadnia podejrzenie popełnienia przestępstw dotyczących odpraw celnych, w stopniu wysoce prawdopodobnym.

Bowiem to funkcjonariusze Służby Celnej w ramach swoich czynności, w sposób niewłaściwy przeprowadzali procederu tranzytowe i wywozowe, co zdaniem strony ma kluczowe znaczenie dla niniejszej sprawy. Jest bowiem wysoce prawdopodobne, że nieprawidłowości dotyczące zgłoszeń procedury wywozu są konsekwencją naruszeń prawa popełnionych przez funkcjonariuszy Służby Celnej. Prawidłowe ustalenie tej okoliczności miałoby, w ocenie skarżących, zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W skardze podniesiono ,że w aktach sprawy znajdowały się dane osób – odbiorców towaru na terenie U.. Organy Służby Celnej miały więc możność zwrócenia się do podmiotów ukraińskich o potwierdzenie informacji w zakresie odbioru towarów objętych kwestionowanymi zgłoszeniami.

Uzasadniając zaskarżoną decyzje wskazano, że to strona postępowania winna wskazać dokumenty potwierdzające wjazd towarów objętych kwestionowanymi zgłoszeniami na teren U.. Zarzucono ,że organy przerzuciły . "ciężar dowodowy" na strony postępowania jednocześnie obarczając je konsekwencjami braku dostarczenia wskazanych dowodów.

Zdaniem strony skarżącej dokonała procedur celnych w sposób prawidłowy. Zarzuciła, że niemal po 5 latach od zdarzenia została postawiona w sytuacji konieczności dostarczenia dowodów na prawidłowość przeprowadzonej procedury wywozu w sytuacji gdy nie ma obowiązku przechowywania dokumentacji przez tak długi czas.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wraz z pismem procesowym z dnia 29 stycznia 2016 r. strona skarżąca przedłożyła oświadczenia L. z dnia 10 marca 2015 r. i G. z dnia 18 marca 2015 r. Zdaniem strony oświadczenia te wskazują na fakt, że towar dotarł do miejsca przeznaczenia na U..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy tego, czy organy celne w sposób prawidłowy stwierdziły, że pomimo uzyskania w ciągu 150 dni potwierdzenia wywozu i wygenerowania w systemie komunikatu IE599, potwierdzającego wywóz, zamknięcie procedury nastąpiło w sposób niezgodny z prawem.

Organy celne ustaliły, na podstawie dokumentacji uzyskanej od ukraińskiej administracji celnej, że w dniu 14 stycznia 2010 r. na podstawie zgłoszenia celnego złożonego w Oddziale Celnym w X. wjechał na U. pojazd z ładunkiem ... sztuk bloków z betonu komórkowego ... o masie ... kg – nie zaś jak strona skarżąca wykazała w zgłoszeniu celnym zgłoszonym w formie elektronicznej nr ... z dnia ... towar w postaci bluzek damskich bawełnianych w ilości ... sztuk.

Pomimo wezwania przez organ celny strony do przedstawienia dowodów alternatywnych – względem komunikatu IE599, który został jej udzielony wskutek niedopełnienia obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy celnych dokonujących odpraw granicznych towarów eksportowanych na U. – które mogłyby potwierdzić fakt wyprowadzenia towarów poza obszar celny Unii Europejskiej strona nie przedstawiła takich dowodów, stąd organy orzekły o unieważnieniu zgłoszenia celnego.

Strona skarżąca podnosi w skardze, że organy celne w sposób nieuzasadniony przerzuciły na nią ciężar udowodnienia faktu wyprowadzenia towarów poza obszar celny Wspólnoty. Jej zdaniem to funkcjonariusze celni nie dopełnili swoich obowiązków, wskutek czego to organy celne powinny dowieść zaistnienia okoliczności wyprowadzenia towaru poza obszar celny Unii Europejskiej.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia ... stanowią przepisy rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE nr L 302/1 z dnia 19 października 1992 r.) – art. 161 – 162 dotyczące procedury wywozu oraz przepisy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 291392 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.) – art. 788 – 796e, które określają zasady dokumentowania faktycznego wyprowadzenia towaru poza teren Unii.

Stosownie do treści art. 161 ust. 1 WKC procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru wspólnotowego poza obszar celny Unii. Dokonanie wywozu wymaga spełnienia przewidzianych dla niego formalności, z uwzględnieniem środków polityki handlowej oraz, jeżeli znajdują zastosowanie, należności celnych wywozowych. Samo wypełnienie procedur nie jest wystarczające dla zwolnienia towaru do wywozu.

Zgodnie bowiem z art. 162 WKC zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny wspólnotowy w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia wywozu. To właśnie materialne zdarzenie ma zasadnicze znaczenie dla dopełnienia warunków zwolnienia do wywozu. Szczegółowy tryb wymiany informacji pomiędzy organami celnymi w wypadku objęcia towaru procedurą wywozu poza obszar celny Unii regulują przepisy art. 796a – 796e RWKC. Zgodnie z art. 796d ust. 2 RWKC urząd celny wyprowadzenia przesyła "wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" do urzędu celnego wywozu, najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu, w którym towary opuściły obszar celny Unii. W szczególnych przypadkach urząd celny wyprowadzenia może przesłać komunikat w późniejszym terminie.

W rozpatrywanej sprawie zgłoszenie celne zostało dokonane z wykorzystaniem Systemu Kontroli Eksportu (ECS).

System ten jest systemem unijnym, umożliwiającym wymianę zgłoszenia wywozu i wymianę informacji w formie elektronicznej między urzędami celnymi na terenie Unii Europejskiej. Umożliwia m. in. awizowanie wysyłki towarów do urzędu celnego granicznego i zwrotne informowanie urzędu celnego wywozu o wyprowadzeniu towarów z obszaru celnego Unii. W systemie tym dokumentem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium Unii jest komunikat IE-599 podpisany przez system ECS przy użyciu klucza do bezpiecznej transmisji danych. Komunikat IE-599 zawiera dane zgłoszenia z momentu zwolnienia zgłoszenia do procedury wywozu oraz informację o potwierdzeniu wywozu lub zatrzymaniu towaru na granicy. Komunikat IE-599 jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu. W sytuacji braku możliwości udokumentowania faktu wywozu towaru poza obszar celny Unii, dopuszczalne jest przedstawienie dowodów alternatywnych potwierdzających fakt wyprowadzenia danego towaru. Zgodnie z art. 796da ust. 4 RWKC taki dowód może stanowić w szczególności jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich:

a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Unii;

b) dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Unii;

c) oświadczenia podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Unii;

d) dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Unii;

e) prowadzony przez przedsiębiorcę rejestr towarów dostarczanych na platformy wiertnicze i produkcyjne ropy naftowej i gazu oraz turbiny wiatrowe.

Przepisy art. 796a – 796e RKWC określają system wymiany danych wywozowych między organami celnymi z wykorzystaniem technologii informatycznych i sieci komputerowej i mają charakter proceduralny. Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454 (RWKC) to przepisy wykonawcze do Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Należy zatem podzielić stanowisko organów celnych, że zgłoszenie wywozu nawet potwierdzone w formie elektronicznej odpowiedzi elektronicznymi komunikatami wymaganymi w systemie ECS, nie stanowi zwolnienia towaru zgodnie z art. 162 WKC, jeśli nie został spełniony materialnie podstawowy wymóg zwolnienia, czyli wywóz towaru poza teren Unii Europejskiej.

W ocenie Sądu, decydujące znaczenie należy przypisać kwestii materialnego opuszczenia przez towar granicy Unii, zgodnie z art. 162 WKC. Dokumenty formalne określone przepisami RWKC mają zaś służyć odzwierciedleniu rzeczywistych zdarzeń. Za równoznaczny w rozumieniu art. 796e ust. 2 RWKC z otrzymaniem komunikatu "wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" – także komunikatu IE-599, należy uznać sytuację, w której formalny dokument został wygenerowany, jednak nie odzwierciedla on rzeczywistości. A zatem nie ma znaczenia, czy dokument – komunikat IE-599 został udzielony stronie skarżącej w wyniku niedopełnienia obowiązków służbowych przez funkcjonariuszy celnych dokonujących odpraw granicznych – co podnosi w skardze – w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, co prawidłowo ustaliły organy celne, na podstawie dokumentacji przedstawionej przez ukraińską administrację celną, że towar wskazany w zgłoszeniu celnym nie opuścił obszaru celnego Unii.

Strona skarżąca zaś pomimo szczegółowego pouczenia, nie przedstawiła w toku prowadzonego postępowania administracyjnego żadnych dowodów alternatywnych, o których mowa w art. 796da ust. 4 RWKC, że deklarowany do wywozu towar w postaci ... sztuk bluzek bawełnianych został wywieziony na U..

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania wskazanych w skardze, tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Podstawą ustaleń faktycznych organu celnego były dokumenty przekazane przez ukraińską administrację celną oraz związane w wystąpieniem pokontrolnym Wydziału Kontroli Wewnętrznej i Przeciwdziałania Korupcji Izby Celnej w Bielsku Białej, a przekazane przez Urząd Celny w Y..

Prawidłowo organy ustaliły, że komunikat IE-599 wygenerowany w systemie ECS nie odzwierciedla rzeczywistego stanu prawnego i faktycznego. Faktu wywiezienia bluzek damskich nie potwierdziły władze ukraińskie, zaś w wyniku rewizji celnej ustalono, że na pojeździe wskazanym w zgłoszeniu celnym znajdował się inny towar – bloki betonowe.

Błędnie wywodzi strona skarżąca, iż organy celne przerzuciły ciężar udowodnienia okoliczności faktycznych na nią. Zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 796da ust. 4 to eksporter lub zgłaszający mogą przekazać urzędowi celnemu wywozu dowód, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty po uzyskaniu informacji od urzędu celnego wywozu, że urząd celny wyprowadzenia nie potwierdził wyprowadzenia towarów. Na żadnym etapie prowadzonego postępowania celnego strona skarżąca nie przedstawiła dowodów alternatywnych. To na skarżących ciąży obowiązek podjęcia działań w celu udokumentowania rzeczywistego wywozu towaru poza obszar celny Unii. W toku postępowania sądowego wraz pismem procesowym z dnia 29 stycznia 2016 roku pełnomocnik skarżących przedłożył dwa oświadczenia z dnia 10 marca 2015 roku i 18 marca 2015 roku zdaniem strony świadczące o tym , że towar dotarł do miejsca przeznaczenia na terenie U.. W ocenie Sądu przedłożenie tych dokumentów na etapie postępowania sądowego jest spóźnione i nie może wpływać na ocenę legalności zaskarżonej decyzji .Bowiem zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy . Może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów , jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie – art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest zatem rolą Sądu przeprowadzanie postępowania dowodowego z pełnym, zasadniczym zakresie meritum sprawy . Dokumenty przedstawione wraz z pismem procesowym z dnia 29 stycznia 2016 roku mogła przedłożyć w toku postępowania celnego .

Nie zasługuje także na uwzględnienie argument skarżących, by nie mieli obowiązku przechowywania jakiejkolwiek dokumentacji przez okres 5 lat. Z przepisu art. 112 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) wynika, że podatnicy są zobowiązani przechowywać ewidencję prowadzoną dla celów rozliczenia podatku oraz wszystkie dokumenty związane z tym rozliczeniem do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skarżący byli zatem zobowiązani do złożenia deklaracji VAT za okres, w którym dokonali zgłoszenia celnego. Zwolnienia z tego obowiązku nie powoduje zastosowanie w podatku od towarów i usług stawki 0 % (eksport towarów na U.).

Błędnie wywodzi strona skarżąca, że postępowanie celne nie powinno być zakończone do czasu ustalenia odpowiedzialności karnej osób odpowiedzialnych za zaistnienie nieprawidłowości. Postępowanie karne prowadzone przez Prokuraturę Apelacyjnym w Y. dotyczy ustalenia winy funkcjonariuszy celnych w niedopełnieniu obowiązków służbowych, zaś postępowanie celne w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego ma na celu ustalenie, czy towary opisane w zgłoszeniu wywozu faktycznie opuściły obszar celny Wspólnoty, czy też nie. Są to dwa niezależne postępowania wynikające z tego samego stanu faktycznego bez wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).