Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2924/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 11 ust. 2 pkt 1 i 2, par. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 48 poz 390
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju  Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów  Wiejskich na lata 2007-2013

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz A.G. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym w dniu [...] lipca 2010r. A.G. wystąpiła o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2010.

We wniosku zadeklarowała do zalesienia działkę rolną A położoną na działce ewidencyjnej nr 13 (woj. [...], pow. [...], gm. S., obręb J.) o łącznej powierzchni 6,92 ha, w tym powierzchnię zgłoszoną do płatności z tytułu:

a. wsparcia na zalesianie:

- na terenach o korzystnej konfiguracji - drzewa iglaste - 4,08 ha;

- na terenach o korzystnej konfiguracji - drzewa liściaste - 2,84 ha;

b. premii pielęgnacyjnej:

- na terenach o korzystnej konfiguracji - 6,92 ha;

c. premii zalesieniowej:

- rolnik uzyskujący co najmniej 25% dochodu z rolnictwa - 6,92 ha.

Do wniosku strona dołączyła między innymi plan zalesienia gruntów rolnych z [...] lipca 2010r. Zgodnie z tabelą C planu zalesiania wnioskodawca winien dokonać zalesienia:

a. 4,08 ha gruntu gatunkami iglastymi, gdzie zaplanowano:

- obsadę Sosny w wielkości 7400 sztuk na 1 ha - na pow. 3,88 ha,

- obsadę Modrzewia w wielkości 1660 sztuk na 1 ha - na pow. 0,20 ha,

b. 2,84 ha gruntu gatunkami liściastymi, gdzie zaplanowano:

- obsadę Brzozy w wielkości 6060 sztuk na 1 ha - na pow. 2,58 ha,

- obsadę Klonu jawor w wielkości 3030 sztuk na 1 ha - na pow. 0,20 ha,

- obsadę Karagany syberyjskiej w wielkości 8300 sztuk na 1 ha - na pow. 0,06 ha.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. w dniu [...] września 2010r. wydał postanowienie nr [...] o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie pomocy na zalesianie.

W dniu [...] kwietnia 2011 r. beneficjentka złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w K., oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia dołączając jednocześnie zaświadczenie z 20 kwietnia 2010 r. wydane przez Nadleśnictwo K. w G. o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał w dniu [...] maja 2011 r. decyzję nr [...] w sprawie przyznania A.G. pomocy na zalesianie w łącznej wysokości 51377,20 zł, w tym z tytułu:

- wsparcia na zalesienie w wysokości 33731,20 zł, płatne jednorazowo po wykonaniu zalesienia,

- premii pielęgnacyjnej w wysokości 6712,40 zł, płatne corocznie przez okres 5 łat począwszy od dnia wykonania zalesienia,

- premii zalesieniowej w wysokości 10933,60 zł, płatne corocznie przez okres 15 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia.

W dniu 3 sierpnia 2012 r. w gospodarstwie wnioskodawczyni została przeprowadzona kontrola na miejscu, podczas której inspektorzy terenowi nie stwierdzili uchybień, z podjętych czynności kontrolnych sporządzili raport nr [...].

Następnie w dniu 21 stycznia 2014 r. w gospodarstwie A.G. została przeprowadzona kontrola na miejscu, podczas której inspektorzy terenowi potwierdzili deklarowaną powierzchnię zalesienia. Wizytacja oprócz pomiaru powierzchni zalesienia objęła weryfikację posiadania faktur na zakup sadzonek, porównanie ilości sadzonek w terenie do danych z faktur oraz wynikający z nich stosunek sadzonek drzew iglastych do liściastych. Inspektorzy terenowi stwierdzili nieprawidłowość polegającą na zastosowaniu nieprawidłowej ilości sadzonek, co odnotowano kodem ZGR30, a także stwierdzono fakt wykonania zalesienia przy użyciu sadzonek nie występujących w załączniku nr. 1 rozporządzenia zalesieniowego - Karagana syberyjska, co zostało odnotowane kodem ZGR32. Z czynności kontrolnych sporządzony został raport nr [...].

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w P. w dniu [...] maja 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. nr [...] z [...] maja 2011 r. w sprawie przyznania pomocy na zalesianie.

W dniu [...] lipca 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w P. wydał decyzję nr [...] o stwierdzeniu nieważności ww. decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] maja 2011r.

W treści uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, że w załączniku 1 do ww. rozporządzenia zalesieniowego określono zamkniętą listę gatunków drzew i krzewów możliwych do wykorzystania przy zalesieniu i na tej liście nie znajduje się krzew Karagany syberyjskiej przewidziany w Planie zalesiania sporządzonym dla A.G. przez Nadleśnictwo K. Organ wyjaśnił, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] maja 2011r. nr [...] w sprawie przyznania pomocy została wydana w oparciu o plan zalesienia sporządzony niezgodnie z załącznikiem 1 i 2 do ww. rozporządzenia. To zdaniem ARiMR spowodowało, że zaistniała przesłanka zawarta w art. 156 § 1 pkt 2 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż decyzja z [...] maja 2011r. została wydana z naruszeniem prawa.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z [...] września 2014r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i wyjaśnił, że zalesienie działki ewidencyjnej nr 13 zostało wykonane przez A.G. na podstawie planu zalesienia z 7 lipca 2010r. zawierającego dane (wytyczne) niezgodne z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia w zakresie ilości sadzonek oraz gatunków drzew i krzewów możliwych do wykorzystania przy zalesieniu. Na tej też podstawie, co zaznaczył organ odwoławczy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydał w dniu [...] maja 2011 r. decyzję nr [...] o przyznaniu A.G. pomocy na zalesianie w łącznej wysokości 51377,20 zł.

Organ wskazał, że fakt wykonania zalesienia niezgodnie z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia w zakresie ilości sadzonek oraz gatunków drzew i krzewów możliwych do wykorzystania przy zalesieniu, został potwierdzony podczas kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 21 stycznia 2014r. w gospodarstwie strony, podczas której inspektorzy terenowi potwierdzili deklarowaną powierzchnię zalesienia ale stwierdzili, iż rolnik do zalesienia działki rolnej położonej na działce ewidencyjnej nr 13 użył nieprawidłowej ilości sadzonek (niezgodnej z wytycznymi określonymi w załączniku nr 2 rozporządzenia). Ponadto inspektorzy terenowi potwierdzili fakt wykonania zalesienia przy użyciu sadzonek niewystępujących w załączniku nr 1 rozporządzenia zalesieniowego - Karagana syberyjska. Wskazać bowiem należy, że w planie zalesienia określona została ilość sadzonek oraz gatunki drzew i krzewów do zalesienia:

sosna: 7400 sztuk na 1 ha,

modrzew: 1660 sztuk na 1 ha,

brzoza: 6060 sztuk na 1 ha,

klon jawor 3030 sztuk na 1 ha,

karagana syberyjska 8300 sztuk na 1 ha.

Podczas gdy zgodnie z załącznikiem nr 2 rozporządzenia liczba sadzonek drzew na hektar uprawy leśnej powinna kształtować się następująco: sosna 8-10 tysięcy sztuk na 1 ha, modrzew 1,5-2 tysiące sztuk na 1 ha, inne liściaste 4-6 tysięcy sztuk na 1 ha.

Prezes ARiMR podał ponadto, że w załączniku nr 1 do rozporządzenia nie znajduje się krzew Karagany syberyjskiej przewidziany w Planie zalesienia sporządzonym w niniejszej sprawie.

Zdaniem organu odwoławczego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. posiadający informację (w dniu wydania decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie), że Plan zalesienia z dnia 7 lipca 2010 r. zawierał wytyczne niezgodne z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia w zakresie ilości sadzonek oraz gatunków drzew i krzewów możliwych do wykorzystania przy zalesieniu, wydając w dniu [...] maja 2011 r. o przyznaniu A.G. pomocy na zalesianie w łącznej wysokości 51377,20 zł, rażąco naruszył § 11 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Tym samym Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w P. zasadnie stwierdził nieważność ww. decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Organ odwoławczy podkreślił, iż sytuacja, że podczas przeprowadzonej w dniu 3 sierpnia 2012 r. kontroli na miejscu (nr raportu z kontroli [...]) nie zostały stwierdzone żadne uchybienia, nie ma wpływu na fakt, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z [...] maja 2011r. przyznał płatność na zalesienie wykonane niezgodnie z § 11 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia oraz załącznikami nr 1 i 2 do rozporządzenia zalesieniowego. Jednocześnie Prezes ARiMR podał, że podczas ponownych czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 21 stycznia 2014 r. inspektorzy stwierdzili nieprawidłowość polegającą na zastosowaniu nieprawidłowej ilości sadzonek (kod ZGR30), a także stwierdzono fakt wykonania zalesienia przy użyciu sadzonek niewystępujących w załączniku nr 1 rozporządzenia - karagana syberyjska (ZGR32). Powyższe ustalenia zawarte zostały w raporcie z czynności kontrolnych nr [...], który został podpisany przez beneficjentkę.

Wobec powyższego w ocenie Prezesa ARiMR w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia § 11 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia, skutkującego stwierdzeniem przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w P. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z [...] maja 2011 r.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której A.G. wyjaśniła, że zalesienia dokonała zgodnie z planem, który został oceniony pozytywnie, a podczas pierwszej kontroli nie stwierdzono żadnych uchybień. Autorka skargi wskazała również, że gdyby kontrola wykazała nieprawidłowości to zlikwidowałaby całą plantację nasadzeń by skorzystać z dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa uzasadniającym jej uchylenie.

Zaskarżona decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to samodzielne postępowanie administracyjne, którego celem jest ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz.267, dalej: k.p.a.). Celem tego postępowania nie jest rozpoznanie sprawy ponownie, co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1941/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa zobligowany jest nie tylko do ustalenia, czy w sprawie doszło do naruszenia prawa, ale również do zbadania czy z materiału dowodowego wynika, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa i na czym to rażące naruszenie prawa polegało.

Należy przypomnieć, że kodeks postępowania administracyjnego stanowi oddzielnie o "naruszeniu prawa" i oddzielnie o "rażącym naruszeniu prawa".

Do stwierdzenia nieważności decyzji nie jest wystarczające stwierdzenie nawet oczywistego naruszenie przepisu, bowiem w myśl art.156§1 pkt 2 k.p.a. aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że doszło do rażącego naruszenia prawa.

W orzecznictwie i doktrynie ukształtował się pogląd, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ma miejsce, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszelkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość tego naruszenia i jego wpływ na sposób załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Przy rażącym naruszeniu prawa chodzi niewątpliwie o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Wady te powstają w wyniku naruszenia prawa w toku czynności zmierzających do wydania decyzji lub w wyniku załatwienia sprawy wydaniem decyzji. (v: wyrok NSA z 11 października 2013 r. sygn.akt II GSK 949/12, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy wskazać również na wyrok NSA z dnia 4 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 789/13 (i przywołane w nim wyroki NSA, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa.

Podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego był wielokrotnie wyrażany pogląd, że rażące naruszenie prawa to nie tylko naruszenie oczywiste, ale równocześnie takie, które powoduje, że wydana decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organy państwowe w praworządnym państwie. (por. Wyrok NSA z 19 maja 1989r., IV SA 90/89, lex 10067).

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę poglądy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyżej przywołanych wyrokach w pełni podziela.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] maja 2011 r. w sprawie przyznania skarżącej pomocy na zalesianie było rażące naruszenie przez organ orzekający §11 ust.2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. (Dz.U. Nr 48, poz.390, ze zm., dalej: rozporządzenie w sprawie pomocy na zalesianie).

Przepis ten stanowi, że "2. Rolnik wykonuje zalesienie:

1) przy użyciu sadzonek drzew i krzewów gatunków rodzimych, które są określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia;

2) zgodnie z liczbą sadzonek na hektar i formą zmieszania określonymi w załączniku nr 2 do rozporządzenia."

Treść zacytowanego przepisu nakładającego obowiązki na rolnika, wskazuje, że to rolnik może dopuścić się naruszenia tego przepisu, a nie organ wydający decyzję o przyznaniu płatności, co jednak nie było zasadniczą przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że wskazane przez Prezesa Agencji naruszenie prawa polegało na tym, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. posiadający informację (w dniu wydania decyzji w sprawie przyznania pomocy na zalesianie), że Plan zalesienia z dnia 7 lipca 2010 r. zawierał wytyczne niezgodne z załącznikiem nr 1 i 2 do rozporządzenia w zakresie ilości sadzonek oraz gatunków drzew i krzewów możliwych do wykorzystania przy zalesieniu finansowanym z programu Zalesianie gruntów rolnych objętego PROW na lata 2007-2013, wydał w dniu [...] maja 2011 r. decyzję o przyznaniu A.G. pomocy na zalesianie we wnioskowanej wysokości 51377,20 zł.

Prawidłowe jest ustalenie organów orzekających, iż decyzja o przyznaniu skarżącej pomocy na zalesianie została wydana w oparciu o plan zalesienia sporządzony częściowo niezgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia w sprawie pomocy na zalesianie, określającym gatunki drzew i krzewów wykorzystywanych do zalesiania. W załączniku tym nie wymieniono krzewu karagany syberyjskiej przewidzianego w planie zalesienia sporządzonym dla skarżącej. Również ilość sadzonek na hektar nie w całości odpowiada wymaganiom określonym w załączniku nr 2.

Z decyzji o przyznaniu pomocy, wobec odstąpienia od jej uzasadnienia na podstawie art.107 § 4 k.p.a., nie wynika jednak czy wydając decyzję Kierownik Biura ARiMR posiadał wiedzę, że Plan zalesienia jest niezgodny z załącznikami nr 1 i 2 do ww. rozporządzenia i pomimo tej wiedzy wydał decyzję przyznającą płatność czy też na skutek niedokładnej oceny Planu zalesienia wiedzy o jego niezgodności z załącznikami nie posiadał.

Niewątpliwie decyzja przyznająca pomoc, w części jest niezgodna z przepisami rozporządzenia w sprawie pomocy na zalesianie, a to z załącznikiem nr 1, który nie przewiduje pomocy na zalesianie z tytułu posadzenia karagany syberyjskiej i z załącznikiem nr 2 w punkcie 7 określającym, że dla innych drzew liściastych ilość sadzonek na 1 ha ma wynosić 4-6 tys., w planie przewidziano 3,03 tys.

Jednak, co zostało wyżej wyjaśnione, nawet oczywiste naruszenie prawa nie zawsze może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa, a tylko takie może być podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art.156 §1 pkt 2 k.p.a.

Dlatego należało dokonać oceny czy stwierdzone naruszenie prawa może być uznane za rażące.

Dokonując oceny decyzji o przyznaniu płatności pod kątem wydania jej z rażącym naruszeniem prawa Sąd stwierdził, że decyzja ta została wydana przez organ do tego uprawniony, na podstawie prawidłowo przywołanego przepisu art. 20 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64,poz. 427 ze zm., dalej ustawa o wspieraniu) i §13 ust.2 rozporządzenia w sprawie zalesiania. Wątpliwości może budzić przywołanie w podstawie prawnej §19 ust.1 rozporządzenia w sprawie zalesiania, mówiącego o przyznaniu płatności w pomniejszonej wysokości, co jednak w rozpoznanej sprawie nie może mieć wpływu na możliwość stwierdzenia nieważności decyzji.

Decyzja została wydana w trybie przewidzianym rozporządzeniem w sprawie zalesiania, po uprzednim wydaniu przez Kierownika Biura ARiMR postanowienia o spełnieniu warunków do przyznania pomocy na zalesianie. Organ wydający decyzję o przyznaniu skarżącej płatności na zalesianie był w posiadaniu planu zalesienia sporządzonego przez nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Skarżącą złożyła oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia.

Rozważając wagę naruszenia prawa przez organ w rozpoznanej sprawie, należy wskazać, że rolnik dokonuje zalesienia na podstawie planu zalesienia sporządzonego przez nadleśniczego. Zgodnie z §12 ust.2 rozporządzenia rolnik składa kierownikowi biura powiatowego Agencji, do którego został złożony wniosek o pomoc, oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym ten fakt, a nie oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z przepisami rozporządzenia. Rozporządzenie nie wymaga od rolnika oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z przepisami załączników do rozporządzenia.

To organ orzekający ma obowiązek sprawdzić przed przyznaniem płatności, czy zachodzą warunki do jej przyznania, dokonując w ramach prowadzonego postępowania oceny planu na zalesienie pod kątem jego zgodności z przepisami. Niedokonanie tego sprawdzenia lub sprawdzenie niedokładne niewątpliwie stanowi oczywiste naruszenie przepisów zobowiązujących organ do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Takim oczywistym naruszeniem prawa byłoby również przyznanie płatności, przy posiadaniu przez organ orzekający wiedzy, że plan zalesienia jest niezgodny z rozporządzeniem. W sprawie nie ustalono jednak, z którym z powyższych naruszeń prawa mamy do czynienia.

Zauważyć również należy, że Agencja dostrzegła fakt wydania decyzji z naruszeniem prawa dopiero po dwukrotnym przeprowadzeniu kontroli na miejscu wykonania zalesienia.

Nie można również pominąć skutków ekonomicznych stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu pomocy na zalesianie. Strona dokonując zalesienia, w usprawiedliwionym przekonaniu, że działa zgodnie z prawem, poniosła określone nakłady na realizację tego przedsięwzięcia. Po stwierdzeniu nieważności decyzji nie otrzyma pomocy na zalesianie ( lub otrzyma ją w znacznie pomniejszonej wysokości) i zmuszona będzie do zwrotu kwot otrzymanych na podstawie tej decyzji.

W stanie faktycznym i prawnym rozpoznanej sprawy WSA nie znalazł podstaw do uznania, że decyzja o przyznaniu skarżącej płatności na zalesianie jest obarczona tego rodzaju wadą, która uzasadniałaby twierdzenie, iż decyzja ta nie może się ostać w porządku prawnym jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. W związku z tym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.156§1 pkt 2 k.p.a.

Sąd wskazuje również, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji w powodu rażącego naruszenia prawa nie jest instytucją służącą naprawianiu przez organy ARiMR wszelkich błędów popełnionych przez Agencję w związku z przyznawaniem pomocy finansowej rolnikom.

Na marginesie sprawy Sąd zauważa, że jako podstawa prawna wydania decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. wskazany został przepis art.156§1 pkt 3 k.p.a., co jednak należy potraktować jako oczywistą omyłkę pisarską.

W związku z powyższym, ze względu na fakt, iż w sprawie brak było podstaw do zastosowania art.156§1 pkt 2 k.p.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.a p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.