Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 656/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Dnia 21 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Ireneusz Fornalik WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi R S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2010 oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta [...] ustalił w stosunku do R. S. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za [...] rok w kwocie [...] zł.

W odwołaniu od decyzji strona wniosła o uchylenie decyzji i ustalenie właściwego rozmiaru podatku z uwzględnieniem okoliczności, że [...] m 2 gruntu nie jest związane z działalnością gospodarczą. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości. W uzasadnieniu odwołania podatnik stwierdził także, że tylko część gruntu jest związana z działalnością gospodarczą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zastosował prawidłowo podwyższone stawki podatkowe związane z prowadzeniem przez podatnika działalności gospodarczej. Przedmiotowa nieruchomość jest bowiem w posiadaniu podatnika będącego przedsiębiorcą. Nie ma znaczenia, czy dany fragment nieruchomości jest aktualnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, decyduje fakt jej posiadania przez podmiot będący przedsiębiorcą.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] podatnik wniósł o jej uchylenie.

Zdaniem skarżącego niezasadnie zastosowano wyższe stawki podatkowe dla wszystkich gruntów, albowiem ich część nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. – Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ). Skarżący podniósł, że całość gruntu nie jest związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto, skarżący wskazał, że organy administracji publicznej nie ustosunkowały się w decyzjach do zagadnień wskazywanych w toku postępowania administracyjnego. Decyzja, zdaniem skarżącego, powinna zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do tego, czy nieruchomość strony skarżącej może być uznana w całości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, co uzasadniałoby zastosowanie podwyższonych stawek podatkowych w podatku od nieruchomości.

Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych sprawy uznał, że ustalenia organów w tym zakresie były prawidłowe i dokonane zostały po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania dowodowego.

Wskazać należy na wstępie, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. – Dz. U. z 2014 r., poz. 849) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane:

1) grunty;

2) budynki lub ich części;

3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl art. 1 a ust. 1 tej ustawy użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

2) budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem;

3) grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

W komentarzu do przedmiotowej ustawy i w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że "sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę...skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Między innymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r. (sygn. akt I SA/Gd 481/05, LEX nr 512163), stwierdził, że tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, iż nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. ( ... ) O tym, czy podmiot jest przedsiębiorcą, czy też nie, przesądza wpis do rejestru przedsiębiorców" (L. Etel – komentarz do art. 1 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Wyd. Lex 2015 ).

W doktrynie wskazuje się ponadto, że "prawodawca nie zdefiniował w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych pojęcia "względów technicznych". W celu ustalenia zakresu tego terminu nie odesłał również do innego aktu prawnego. ( ... ) wykładnia językowa, ani wykładnia systemowa nie przynoszą oczekiwanego rezultatu, należy zatem odnieść się do reguł wykładni celowościowej" ( L. Etel – komentarz do art. 1 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Wyd. Lex 2015 ). Z tego względu "wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze" ( L. Etel – komentarz do art. 1 a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Wyd. Lex 2015 ).

W niniejszej sprawie podatnik został wezwany przez organ I instancji pismem z dnia [...] r. do złożenia informacji o nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] wraz z kserokopią aktu notarialnego potwierdzającego tytuł prawny do tej nieruchomości. Podatnik wniósł w dniu [...] r. informację z której wynika, że przedmiotem opodatkowania są m. in. grunty o powierzchni [...] m2 związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W odwołaniu od decyzji skarżący podniósł, że powierzchnia [...] m 2 nie jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący nie podał jednak żadnych bardziej szczegółowych danych w tym zakresie.

Zasadnie wobec tego organ II instancji stwierdził, że skarżący jest przedsiębiorcą (jest to okoliczność bezsporna) i przedmiotowa nieruchomość jest w jego posiadaniu jako przedsiębiorcy. Wobec powyższego grunt w całości podlega opodatkowaniu wyższą stawką podatkową jako grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność czy cały grunt jest aktualnie wykorzystywany do prowadzenia tej działalności, gdyż decyduje sam fakt posiadania gruntu przez podmiot będący przedsiębiorcą.

Organ zasadnie stwierdził, że nie należało prowadzić postępowania dowodowego w tym zakresie m.in. w postaci oględzin i badać, jaka część gruntu jest wykorzystywana faktycznie do prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego. W aspekcie tego zarzutu należy przytoczyć pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 30 lipca 2014 r. (sygn. akt I SA/Go 376/14, publik. W LEX nr 1518388). W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że " z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. jasno i wyraźnie wynika, że już sam fakt posiadania gruntów, budynków czy budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest podstawowym i wystarczającym warunkiem prawnym do zaliczenia tych nieruchomości w poczet kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dla przyjęcia powyższego nieistotna jest okoliczność faktycznego wykorzystywania, sposób czy intensywność tego wykorzystywania, a nawet rodzaj tytułu prawnego przysługującego przedsiębiorcy. Nie jest też ważne czy przedmiot opodatkowania przynosi jakiekolwiek dochody."

Podkreślenia wymaga fakt, że zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i na etapie postępowania sądowego skarżący podał, że w [...] r. na nieruchomości był posadowiony budynek (który został rozebrany), a w konsekwencji część gruntów nie mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych – w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. Informację tę skarżący podał już wcześniej tj. w powyżej opisanej informacji z dnia [...], wskazującej, że budynek o pow. [...] m 2 jest przeznaczony do rozbiórki. Wskazać należy, że budynek ten - o pow. [...] m 2 - nie był, jak wynika z treści decyzji z dnia [...] r., przedmiotem opodatkowania w [...] r.

Zaznaczyć należy, że Sąd dokonuje oceny legalności decyzji i bierze pod uwagę okoliczności faktyczne sprawy znane organowi w dniu jej wydawania. Z tego względu należało uznać, że organ II instancji w dacie wydawania decyzji nie miał żadnych podstaw do uznania, że jakakolwiek część przedmiotowej nieruchomości nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Z tego względu skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm. ).