Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1717/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 252, art. 257, art. 260, art. 16 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosków MP o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi MP na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. postanawia: pozostawić wnioski o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.


UZASADNIENIE

Skarżący MP, reprezentowany przez brata RP, pismem z dnia [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę MP na w.w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Skarżący MP, reprezentowany przez RP, wniósł o przyznanie prawa pomocy.

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...], pismem z dnia [...] wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie oświadczenia na urzędowym formularzu "PPF", w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 w zw. z art. 257 P.p.s.a.).

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] [por. potwierdzenie odbioru – karta nr [...] akt sądowych], a co za tym idzie, że termin do wykonania tego wezwania upłynął z dniem [...].

Następnie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...], pismem z dnia [...] wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie oświadczenia na urzędowym formularzu "PPF", w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 w zw. z art. 257 P.p.s.a.).

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] [por. potwierdzenie odbioru – karta nr [...] akt sądowych], a co za tym idzie, że termin do wykonania tego wezwania upłynął z dniem [...].

Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia [...], pismem z dnia [...] wezwano pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie oświadczenia na urzędowym formularzu "PPF", w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 252 w zw. z art. 257 P.p.s.a.).

Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] [por. potwierdzenie odbioru – karta nr [...] akt sądowych], a co za tym idzie, że termin do wykonania tego wezwania upłynął z dniem [...].

Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, do chwili obecnej skarżący MP nie uzupełnił wniosków o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie wniosków na urzędowych formularzach "PPF". W aktach sprawy znajdują się natomiast złożone na urzędowych formularzach wnioski o przyznanie prawa pomocy z dnia [...] i z dnia [...], które jako strona skarżąca złożył RP, który jest pełnomocnikiem w przedmiotowej sprawie.

W związku z powyższym starszy referendarz sądowy WSA zarządzeniem z dnia [...] pozostawił bez rozpoznania wnioski skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącego złożył sprzeciw od powyższego zarządzenia podnosząc, że jest ono niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 - w skrócie: "P.p.s.a."), w brzmieniu mającym zastosowanie do postępowań sądowych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Z powołanego przepisu wynika, że zaskarżenie zarządzenia referendarza sądowego w sprawie prawa pomocy skutkuje tym, że Sąd rozpoznaje ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W myśl art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Z kolei zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, mocą zarządzeń Przewodniczącego Wydziału I z dnia [...], [...], [...] został wezwany do uzupełnienia wniosków o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie wypełnionych wniosków na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwania zostały skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] [...], [...] (druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. [...]), a zatem siedmiodniowy termin do wykonania nałożonego na skarżącego obowiązku procesowego upływał odpowiednio z dniem [...], [...], [...]. Skarżący, w zakreślonym przez Sąd terminie, nie uzupełnił złożonych wniosków o przyznanie prawa pomocy, albowiem nie nadesłał wypełnionych na urzędowym formularzu wniosków o przyznanie prawa pomocy. Tym samym ziściła się przesłanka do pozostawienia bez rozpoznania wniosków skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 257 w zw. z art. 252 i art. 260 oraz w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.