Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 554/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 61, 61a par. 1, 63 par. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. art. 12-18, 57 ust. 4
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2020 r. sprawy ze skargi J. F. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej: Prezes UODO, organ) postanowieniem z [...] stycznia 2020 r., nr [...] działając na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej Kpa.) w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1781; dalej uodo.) oraz art. 57 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1, ze zm.; dalej RODO), odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie skargi J.F. dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez T. U. i R. W. S.A. z siedzibą w W., K. S.A. z siedzibą we W., Kancelarię Prawną R. K. S. k. z siedzibą we W. oraz przez Kancelarię Prawną H. & W. S. k. z siedzibą w S.

Do wydania ww. postanowienia doszło w następującym stanie sprawy.

Do Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej UODO) wpłynął w dniu [...] sierpnia 2019 r. wniosek J. F.(zwanego dalej skarżącym) o przeprowadzenie kontroli przetwarzania danych osobowych przez T. U. i R.W. S.A. z siedzibą w W. (dalej W. S.A.), K. S.A. z siedzibą we W., Kancelarię Prawną R.K. S. k. z siedzibą we W. oraz przez Kancelarię Prawną H. G. & W. S.k. z siedzibą w S. (dalej spółki).

Skarżący wskazał, że nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych przez spółki mogły polegać na:

- niedopełnieniu obowiązku informacyjnego z art. 14 ust 3 lit. a) RODO,

- naruszeniu art. 5 RODO,

- przetwarzaniu danych osobowych bez wymaganej zgody oraz bez podstawy prawnej, zawartej w art. 6 lub art. 9 RODO,

- przekazaniu danych osobowych skarżącego bez jego wiedzy i zgody, a także niedopełnieniu obowiązków wynikających z prawa dostępu, sprostowania, usunięcia i ograniczenia przetwarzania jego danych osobowych.

Ponadto skarżący zarzucił spółce W. S.A. naruszenie art. 17 ust. 1 RODO poprzez przekroczenie terminu obsługi wniosku telefonicznego, cyt. "Typ wniosku - Usunięcie, Id wniosku - [...], Nr wniosku – [...], Id sprawy – [...], Termin - 2019-04-[...], Zadania - zadanie id [...] oraz podniósł kwestę zbyt długiego okresu przechowywania danych osobowych.

Skarżący zażądał wszczęcia postępowania kontrolnego wobec przetwarzania danych osobowych klientów ww. spółki, w stosunku do których został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym z powodu braku podjęcia w terminie korespondencji sądowej.

Prezes UODO pismem z [...] października 2019 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku, między innymi poprzez wskazanie jakiego rodzaju działań w przedmiotowej sprawie oczekuje od organu w ramach przysługujących kompetencji w odniesieniu do każdego ze skarżonych podmiotów. Ponadto poinformował skarżącego o zakresie uprawnień Prezesa UODO oraz wskazał, że kwestia kontroli przetwarzania danych osobowych klientów W. S.A. może być wyłącznie przedmiotem postępowania wszczętego z urzędu.

W piśmie z [...] października 2019 r. skarżący, ustosunkowując się do wezwania do uzupełnienia braków, wniósł o uznanie, że podmioty wymienione we wniosku z [...] sierpnia 2019 r. dopuściły się nieprawidłowości w nim opisanych, w tym "przetwarzały dane osobowe bez wiedzy skarżącego, nie dopełniły obowiązków wynikających z prawa dostępu, sprostowania, usunięcia i ograniczenia przetwarzania" danych osobowych. Skarżący wskazał ponadto, iż W. S.A. naruszyła swoim postępowaniem przepisy ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

W uzasadnieniu wskazanego na wstępie postanowienia Prezes UODO przywołał przepisy regulujące zasady przysługujących mu kompetencji jako organu nadzoru właściwego w sprawie ochrony danych osobowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyjaśnił, że katalog uprawnień naprawczych organu nadzorczego został ściśle określony w art. 58 ust. 2 RODO i jest on dla organu wiążący w zakresie prowadzonego przez niego postępowania dotyczącego określonego naruszenia ochrony danych osobowych.

Zdaniem Prezesa UODO wskazywane przez skarżącego żądania sprostowania, usunięcia i ograniczenia tej samej kategorii danych osobowych są ze sobą sprzeczne i wykluczają się wzajemnie. Leżące po stronie organu uprawnienia w zakresie realizacji    tych żądań wymienione są w trzech odrębnych przepisach RODO, w związku z czym    żądanie przez skarżącego zrealizowania jednego z nich wyklucza możliwość ubiegania się przez skarżącego o skorzystanie z dwóch pozostałych. Jednocześnie Prezes UODO zauważył, że uprawnienie do określenia żądania doń kierowanego, czy też do doprecyzowania tego żądania, posiada tylko strona. Organ nie może wyręczyć strony i zdecydować za nią w jakiej sprawie toczyć się będzie postępowanie zainicjowane jej wnioskiem.

Prezes UODO podkreślił, że skarżący pomimo wezwania, nie wskazał jasno i precyzyjnie podjęcia jakich działań oczekuje od organu w zakresie przysługujących mu kompetencji w odniesieniu do jego sprawy indywidualnej. Skarżący w kierowanej do UODO korespondencji nie dokonał również jednoznacznego sprecyzowania zakresu i przedmiotu naruszenia jego prawa do ochrony danych osobowych w odniesieniu do przepisów RODO.

Jak podał Prezes UODO, skarżący wskazał ponadto na szereg, w jego ocenie, niezgodnych z prawem praktyk spółek, których dotyczy skarga, odnośnie do przetwarzania danych klientów. Wobec tego organ podkreślił, że czynności w sprawie ogólnych praktyk stosowanych przez administratorów danych nie są podejmowane na wniosek osoby zainteresowanej. Kwestia ta może być przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ właściwy do spraw ochrony danych osobowych z urzędu.

Zdaniem Prezesa UODO, wobec tak sformułowanego wniosku skarżącego oraz faktu, że nie może być on stroną postępowania dotyczącego ogólnych praktyk w procesie przetwarzania danych przez administratora, w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki      stanowiące inną uzasadnioną przyczynę w rozumieniu art. 61a § 1 Kpa., uniemożliwiającą wszczęcie postępowania w sprawie indywidualnej.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

na ww. postanowienie Prezesa UODO z [...] stycznia 2020 r. skarżący zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego polegającego na niepełnej ocenie pojęcia interesu społecznego na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy oraz naruszenie art. 7 Kpa. w zw. z art. 8 Kpa. i wydania decyzji administracyjnej sprzecznej z interesem społecznymi słusznym interesem strony;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 12 § 1, art. 35 §1, art. 50 § 1 i art. 75 Kpa. w zakresie dotyczącym gromadzenia materiału dowodowego oraz przekroczenia ustawowego terminu rozpoznania sprawy;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie dowodów w sprawach o sygn. akt. VI C 754/19, sygn. akt XXVII CZ 1754/19 oraz niezebranie w sposób wyczerpujący pozostałego materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte postanowienie;

4. naruszenie art. 10 § 1 Kpa. poprzez niezapewnienie czynnego udziału w każdym studium postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, jeżeli takie dowody zostały zebrane;

5. naruszenie art. 35 § 2 Kpa. poprzez odmowę wszczęcia postępowania;

6. naruszenie art. 57 pkt 1 lit. f) RODO poprzez nieprzeprowadzenie postępowania

w sprawie;

7. naruszenie artykułu 83 pkt 1 RODO poprzez niezastosowanie wytycznych Grupy Roboczej ds. Ochrony Danych art. 29 w sprawie stosowania i ustalania administracyjnych kar pieniężnych do celów RODO i niezastosowanie skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej kary pieniężnej.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o:

1. stwierdzenie przewlekłości postępowania;

2. uchylenie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego dotyczącego przetwarzania danych osobowych przez W. S.A. oraz spółki i wszczęcie postępowania z urzędu;

3. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych;

4. stwierdzenie naruszenia przez W. S.A. oraz spółki przepisów art. 14 ust. 1-3 RODO polegające na niepodaniu informacji zawartych w art. 14 ust. 1 i 2 RODO wszystkim osobom fizycznym określonym w art. 31 pkt 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, wobec których ww. podmioty nie dopełniły ciążącego na nich obowiązku określonego w art. 14 ust. 1 i 2 RODO;

5. nakazanie W. S.A. oraz spółkom dopełnienie obowiązku podania informacji określonych w art. 14 ust. 1 i 2 RODO wszystkim osobom fizycznym określonym w art. 31 pkt 1 ww. ustawy, wobec których ww. podmioty nie dopełniły ciążącego na

nich obowiązku określonego w art. 14 ust. 1 i 2 RODO;

6. zgodnie z art. 83 pkt 2 RODO i wytycznymi Grupy Roboczej ds. Ochrony Danych art. 29 RODO w sprawie stosowania i ustalania administracyjnych kar pieniężnych do celów RODO wymierzenia skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej kary pieniężnej W. S.A. oraz współdziałającym z nią spółkom.

W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację na rzecz sformułowanych w niej zarzutów. Dodał, że organ powinien z urzędu zbadać, czy ww. naruszenia nie wystąpiły w stosunku do innych osób fizycznych. Uznał, że posiada interes prawny we wszczęciu postępowania na mocy art. 97 uodo. a odmowa jego wszczęcia bez oceny dowodów narusza art. 90 tej ustawy.

Zdaniem skarżącego, nawet jeśli organ uzna, że z wnioskiem o wszczęcie postępowania wystąpił podmiot nielegitymujący się przymiotem strony, a nadto postępowanie to może zostać wszczęte tylko z urzędu, to brak jest przeszkód do jego wszczęcia. Stwierdził, że w uzasadnieniu postanowienia organ nie wskazał istotnych przyczyn odmowy wszczęcia postępowania. W opinii skarżącego, prawo materialne nakłada obowiązek wydania decyzji z urzędu, bez oczekiwania na wniosek stron, bowiem wszelka zwłoka byłaby szkodliwa dla interesu publicznego. W interesie społecznym oraz słusznym interesie skarżącego jest ponadto wyjaśnienie czy W.S.A. i pozostałe podmioty nie dopuściły i nie dopuszczają się obchodzenia prawa.

Jak wskazał skarżący, w jego przypadku W. S.A. wykorzystała dane pochodzące z 2007 roku do skierowania sprawy w Elektronicznym Postępowaniu Upominawczym (dalej EPU) do sądu a następnie do zajęcia konta przez komornika. Bez spełnienia obowiązku informacyjnego przekazywała ponadto nieaktualne dane (które powinny być dużo wcześniej usunięte i były bezprawnie przetwarzane) do kolejnych podmiotów. Kolejne podmioty również nie spełniły obowiązku informacyjnego. Po podjęciu obrony pełnomocnik Warty wycofał pozew z sądu ze zrzeczeniem się roszczenia. W ocenie skarżącego, pomimo że wycofany pozew nie powoduje skutków prawnych, zajęcie konta spowodowało kilkukrotne zmniejszenie zdolności kredytowej oraz naruszone zostały dobra osobiste skarżącego poprzez niezgodne z prawem przetwarzanie danych osobowych.

W konsekwencji oczekuje potwierdzenia tego faktu przez organ, aby mógł domagać się zadośćuczynienia przed sądem powszechnym w oparciu o art. 82 ust. 1 RODO.

W związku z powyższym skarżący stwierdził, że należy wyjaśnić, czy nieaktualne dane są przetwarzane i wykorzystywane w sposób celowy do kierowania spraw do sądu w ramach EPU i czy celowo wywoływany jest wzrost popytu na usługi ubezpieczeniowe. Osoby fizyczne mogą być nakłaniane do wykupienia dodatkowego ubezpieczenia pod groźbą ograniczenia wysokości przyznanego kredytu lub wypowiedzenia umowy kredytowej. Stąd konieczne jest, jak uznał skarżący, wszczęcie postępowania z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Prezes UODO wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wskazuje art. 51 ust. 1 RODO, każde państwo członkowskie zapewnia, by

za monitorowanie stosowania RODO odpowiadał co najmniej jeden niezależny organ publiczny w celu ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych w związku

z przetwarzaniem oraz ułatwiania swobodnego przepływu danych osobowych w Unii.

W związku z powyższym - na podstawie art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 2018 r.

o ochronie danych osobowych (uodo.) - organem właściwym w sprawie ochrony danych osobowych jest w Polsce obecnie Prezes UODO.

Zgodnie z art. 7 ust 1 uodo 2018 w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowań administracyjnych przed Prezesem UODO stosuje się ustawę z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa.).

Zgodnie zaś z art. 57 ust. 4 zdanie pierwsze RODO, jeżeli żądanie jest w sposób oczywisty nieuzasadnione lub nadmierne, w szczególności ze względu na swą powtarzalność, organ nadzorczy może pobrać opłatę w rozsądnej wysokości wynikającej z kosztów administracyjnych lub może odmówić podjęcia żądanych działań. Stosownie natomiast do treści art. 61a § 1 Kpa., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 Kpa., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Katalog uprawnień naprawczych organu nadzorczego został ściśle określony w art. 58 ust. 2 RODO i jest on dla organu wiążący w zakresie prowadzonego przez

niego postępowania dotyczącego określonego naruszenia ochrony danych osobowych.

Warto zwrócić uwagę, iż "Środki przysługujące organowi w ramach uprawnień naprawczych określonych w art. 58 ust. 2 są zróżnicowanie w zależności od tego, czy mamy do czynienia z przetwarzaniem danych przez administratora lub podmiot przetwarzający, czy też jest ono dopiero na etapie planowanych operacji przetwarzania.

W tym (...) przypadku organ nadzorczy może wydać ostrzeżenie dotyczące możliwości naruszenia przepisów rozporządzenia. W sytuacji kiedy mamy do czynienia z operacjami przetwarzania danych organowi przysługuje szereg środków naprawczych, w tym udzielenie upomnienia, wydawanie nakazów, wprowadzenie ograniczenia albo zakazu przetwarzania". [Góral U., Makowski P., Komentarz do art. 58 RODO [w:] Bielak-Jomaa Edyta (red.), Lubasz Dominik (red.), RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz].

Natomiast, prawa osoby, której dane dotyczą zostały określone przede wszystkim w Rozdziale III RODO. Wśród nich są m.in. prawo do przejrzystej komunikacji z administratorem danych (art. 12), prawo do informacji o których mowa w art. 13 i 14 RODO, prawo dostępu do danych (art. 15), do ich sprostowania (art. 16), usunięcia (w tym "prawo do bycia zapominanym) (art. 17), do ograniczenia ich przetwarzania (art. 18), do wniesienia sprzeciwu wobec ich przetwarzania (art. 21), prawo przeniesienia danych (art. 20).

W niniejszej sprawie skarżący w swojej skardze dotyczącej przetwarzania jego danych osobowych przez W. S.A. oraz spółki (wniosku o przeprowadzenie kontroli w zakresie przetwarzania przez nie tych danych), podniósł zarzut niezgodnych z prawem praktyk spółek w ww. zakresie, a samej spółce W. S.A. zarzucił naruszenie art. 17 ust. 1 RODO. Następnie odnosząc się do wezwania organu o doprecyzowanie wspomnianego wniosku, skarżący wskazał, że podmioty w nim określone przetwarzały dane osobowe bez jego wiedzy, nie dopełniły obowiązków wynikających z prawa dostępu, sprostowania, usunięcia i ograniczenia przetwarzania danych osobowych.

Wskazywane przez skarżącego żądania sprostowania, usunięcia i ograniczenia tej samej kategorii danych osobowych, są ze sobą sprzeczne i wykluczają się wzajemnie. Uprawnienia Prezesa UODO zostały uregulowane w trzech odrębnych artykułach, a mianowicie w art. 16 RODO - prawo do sprostowania

danych, art. 17 RODO - prawo do usunięcia danych osobowych oraz w art. 18 RODO - prawo do ograniczenia przetwarzania danych osobowych. Żądanie przez skarżącego zrealizowania jednego z wyżej wymienionych uprawnień wyklucza możliwość ubiegania się przez o skorzystanie z dwóch pozostałych. Trzeba zauważyć, że w przypadku żądania usunięcia danych osobowych, nie będzie można ich następnie sprostować ani ograniczyć ich przetwarzania. Podkreślić również należy, że możliwość skorzystania z ograniczenia przetwarzania danych osobowych na podstawie art. 18 RODO przysługuje osobie, której dane dotyczą w jednym z czterech wymienionych przypadków wymienionych w ww. przepisie, tj. osoba, której dane dotyczą, kwestionuje prawidłowość danych osobowych - na okres pozwalający administratorowi sprawdzić prawidłowość tych danych; (pkt a) przetwarzanie jest niezgodne z prawem, a osoba, której dane dotyczą, sprzeciwia się usunięciu danych osobowych, żądając w zamian ograniczenia ich wykorzystywania; (pkt b) administrator nie potrzebuje już danych osobowych do celów przetwarzania, ale są one potrzebne osobie, której dane dotyczą, do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń; (pkt c) osoba, której dane dotyczą, wniosła sprzeciw na mocy art. 21 ust. 1 wobec przetwarzania - do czasu stwierdzenia, czy prawnie uzasadnione podstawy po stronie administratora są nadrzędne wobec podstaw sprzeciwu osoby, której dane dotyczą (pkt d).

Należy zwrócić uwagę, że uprawnienie do określenia żądania kierowanego do Prezesa UODO, czy też do doprecyzowania tego żądania, posiada tylko strona. Organ nie może wyręczyć strony i zdecydować za nią w jakiej sprawie toczyć się będzie postępowanie zainicjowane jej wnioskiem. Znajduje to potwierdzenie w obowiązującym orzecznictwie, jak bowiem orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 16 listopada 2017 r. (sygn. II SA/Sz 1090/17) "(...) stosownie do art. 63 § 2 k.p.a. podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adresi żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Określenie żądania jest więc wymaganym i istotnym elementem podania, wyznacza ono bowiem zakres sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że określenie żądania jest obowiązkiem strony, która zwraca się do organu o podjęcie działania. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uprawnienie do określenia żądania, czy też jego doprecyzowania posiada tylko strona. Organ nie może wyręczyć strony i zdecydować za nią w jakiej sprawie toczyć się będzie postępowanie zainicjowane jej wnioskiem (...)".

W nawiązaniu do powyższego podkreślić należy, że skarżący pomimo wezwania organu, zawartemu w piśmie z [...] października 2019 r., nie wskazał jasno i precyzyjnie podjęcia jakich działań oczekuje od Prezesa UODO w zakresie przysługujących mu kompetencji w odniesieniu do indywidualnej sprawy skarżącego. Skarżący w kierowanej do UODO korespondencji nie dokonał również jednoznacznego sprecyzowania zakresu i przedmiotu naruszenia jego prawa do ochrony danych osobowych w odniesieniu do przepisów RODO.

Skarżący wskazał ponadto na szereg, w jego ocenie, niezgodnych z prawem praktyk spółek, odnośnie do przetwarzania danych klientów. Podkreślić należy jednak, że czynności w sprawie ogólnych praktyk stosowanych przez administratorów danych nie są podejmowane na wniosek osoby zainteresowanej. Powyższa kwestia może być przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ właściwy do spraw ochrony danych osobowych z urzędu. Podjęte przez organ do spraw ochrony danych osobowych postępowanie z urzędu toczy się wówczas pomiędzy administratorem danych, a Prezesem UODO. Kwestie ogólnych praktyk dotyczących przetwarzania danych osobowych dotyczą bowiem danych osobowych nie tylko skarżącego, ale także innych osób, których dane są przetwarzane. Tym samym nie może on być wówczas informowany o podejmowanych czynnościach, nie przysługuje mu bowiem status strony postępowania. Kontrola stosowanych przez administratorów danych ogólnych praktyk, której przeprowadzenia domaga się skarżący, należy do autonomicznych kompetencji Prezesa Urzędu. Do kompetencji tych należy także nakładanie administracyjnych kar pieniężnych na zasadach określonych w art. 83 RODO.

Zgodnie z treścią art. 61a § 1 Kpa., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W niniejszej sprawie skarżący, pomimo wezwań od organu, nie wskazał jednoznacznie jakich działań oczekuje od Prezesa UODO w zakresie przysługujących mu kompetencji, zaś wskazane przez skarżącego żądania nie mogły być zrealizowane, jak zasadnie zauważył organ, wobec tego samego administratora danych osobowych z uwagi na wykluczający się charakter praw wynikających z RODO. Ponadto skarżący nie może być stroną postępowania dotyczącego ogólnych praktyk w procesie przetwarzania danych przez administratora. Wystąpienie obu tych przesłanek stanowi o innej

uzasadnionej przyczynie w rozumieniu art. 61a § 1 Kpa., uniemożliwiającej wszczęcie postępowania w sprawie indywidualnej. Przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania nie zostały skonkretyzowane w Kodeksie postępowania administracyjnego, dlatego należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w danej sprawie, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już toczy się, albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie, lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w wyroku z dnia 3 października 2019 roku, sygn. akt II SA/Po 273/19).

Wobec postawionych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego stwierdzić należy, że nie mają one z punktu widzenia podejmowanych przez organ ustaleń, uzasadnionych podstaw i odczytywać je należy wyłącznie jako polemikę z podjętym przez organ, negatywnym dla skarżącego, rozstrzygnięciem zawartym w objętym skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.