Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 237/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-05-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie adwokata
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2,  art. 239 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku celowego p o s t a n a w i a I. przyznać J. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, o wyznaczenie którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku

o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła wypełniony i podpisany urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Na wstępie ze względu na to, że na dzień rozpoznawania wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy tj. 11 maja 2011 r. w aktach sądowy brak jest potwierdzenia odbioru przez stronę skarżącą wezwania do wypełnienia druku PPF wyjaśnienia wymaga kwestia zachowania przez stronę skarżącą terminu do nadesłania wypełnionego druku PPF. Z akt sądowych wynika, że wezwanie do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wysłano do strony skarżącej w dniu 29 kwietnia 2011 r. (k. 55). Natomiast wypełniony druk PPF strona skarżąca nadała w urzędzie pocztowym w dniu 9 maja 2011 r. (data stempla pocztowego). Nawet gdyby przyjąć, że strona skarżąca wezwanie do wypełnienia druku PPF otrzymała w dniu 2 maja 2011 r. a więc na trzeci dzień po wysłaniu go z Sądu, gdy miesiąc kwiecień ma 30 dni a dzień 30 kwietnia przypadał w sobotę zaś 1 maja w niedzielę, to nadanie przez stronę wypełnionego formularza PPF w dniu 9 maja 2011 r. miałoby miejsce z zachowaniem terminu do wniesienia wypełnionego druku PPF.

Z tego powodu, mimo braku w aktach sądowych dowodu doręczenia stronie skarżącej wezwania do wypełnienia druku PPF, referendarz sadowy przyjął, że wypełniony druk PPF wniesiony został z zachowaniem ustawowego terminu do jego złożenia.

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Dokonując ustalenia wysokości dochodów strony skarżącej referendarz sądowy kierował się materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego. Jest to konsekwencją tego, że choć strona skarżąca na druku PPF oraz obok niego na dołączonych kartach złożyła obszerne wyjaśnienia to nie zawierały one żadnych informacji o wysokości dochodów strony skarżącej. Ustalenia dotyczące sytuacji majątkowej i rodzinnej strony skarżącej referendarz sądowy poczynił zaś częściowo w oparciu o informacje zawarte na druku PPF częściowy zaś w oparciu o dowody zgromadzone w toku postępowania administracyjnego. Z poczynionych w oparciu o powyższy materiał dowodowy ustaleń wynika, że strona skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w [...] części domu o powierzchni [...] m2 i jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha fizycznych – [...] ha przeliczeniowych oraz udziału w działce siedliskowej. Na dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej składa się renta inwalidzka w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto, zasiłek pielęgnacyjny w kwocie [...] złotych oraz dochód uzyskiwany z gospodarstwa rolnego w kwocie [...] złotych rocznie – [...] złotych miesięcznie (1/12 dochodu rocznego obliczonego na podstawie obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 22 września 2010 r. w sprawie wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 1 ha przeliczeniowego w 2009 r. – M.P. z 2010 r. Nr 68, poz. 858). Z dochodu zajęciu przez komornika podlega kwota 268,39 złotych. Tym samym z łącznego miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego strony skarżącej pozostaje jej kwota [...] złotych netto. Na koszty utrzymania koniecznego strony skarżącej składają się wydatki na zakup leków, przy czym strona podkreśliła, że niejednokrotnie nie stać jej na wykupienie wszystkich leków, choć wykupuje tańsze zamienniki leków przypisanych receptą oraz wydatki stałe za energię elektryczną, wodę, gaz, telefon i raty kredytu. Referendarz sądowy nie wziął jednak pod uwagę wysokości tych wydatków wynikającej z materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego i tym samym nie uwzględnił ich przy ocenie zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wydatki te kształtowane są bowiem w oparciu o wielkość bieżącego zużycia energii elektrycznej, wody, gazu czy ilości odbytych rozmów telefonicznych i dlatego ich obecna wysokość może znacznie odbiegać od ich wysokości ustalonej w postępowania administracyjnym. Biorąc zaś pod uwagę przy ocenie zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy wysokość renty strony skarżącej i wysokość otrzymywanego przez nią zasiłku pielęgnacyjnego referendarz sądowy kierował się tym, że wysokość tych świadczeń nie ulega tak dużym wahaniom jak wysokość wydatków związanych z zużyciem energii elektrycznej, wody czy gazu.

W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść minimalnych kosztów ustanowienia adwokata. Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego dla reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu wynosi 240 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 295,20 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Tak więc po poniesieniu przez stronę skarżącą minimalnego koszty ustanowienia adwokata na poczet jej niezbędnych kosztów utrzymania koniecznego pozostałaby kwota [...] złotych. W ocenie referendarza sądowego kwota ta nie jest w stanie pokryć wszystkich miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego strony skarżącej. Ocena ta znajduje uzasadnienie w oświadczeniu strony skarżącej, że niejednokrotnie nie stać jej na zakup wszystkich leków. Odnośnie zaś żądania zwolnienia od kosztów sądowych należy zauważyć, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca jest w niniejszej sprawie zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych a tym samym obowiązek ich ponoszenia nie obciąża ją w związku z niniejszym postępowaniem. Z tego powodu żądania zwolnienia od kosztów sądowych jako bezzasadne nie podlega uwzględnieniu.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.