Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1017/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w części
w pozostałym zakresie skarge oddalono
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 107 par. 1, art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1, art. 151 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 9 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części obejmującej załącznik nr 1; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego A. B. kwotę 300 zł ( słownie: trzysta złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z 9 maja 2014 r., znak: [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję nr [...] Starosty [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r., znak [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi "P" Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w R..

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

I. Decyzją nr [...] z dnia 29 kwietnia 2010r. znak [...], Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako P.b.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia "P" Spółce z o.o. z siedzibą w W. na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w miejscowości R. gm. [...] obejmującej: wolnostojącą wieżę stalową o wysokości trzonu 54,0 m, 6 anten sektorowych o maksymalnej mocy EIRP 1959,12 [W] każda i azymutach 20°, 140°, 270°, 3 szt. anten radioliniowych, urządzenia sterujące posadowione wewnątrz wieży u jej podstawy, zasilanie energetyczne kablem ziemnym, przebiegającym przez dz. nr [...], ustalając obszar oddziaływania obiektu, na nieruchomości stanowiące działki nr [...], [...], [...] w m. R., gm. [...].

Odwołania od powyższej decyzji złożyli A. B., W. P. i R. B..

II. Wojewoda [...] decyzją z dnia 7 lipca 2010 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego: art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 P.b. oraz art. 7, 77, 10 § 1 i 107 § 3 k.p.a.

Wojewoda [...] stwierdził, że organ l instancji wskazał jedynie, iż obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomości w granicach działek nr [...], [...], [...] w R.. Nie wiadomo na jakiej podstawie Starosta [...] uznał, że obszar oddziaływania obiektu zamyka się wyłącznie w obrębie terenu wskazanych działek. Domniemywał przy tym, że osoby uczestniczące w niniejszym postępowaniu na prawach strony organ wskazał, opierając się na rysunku "Projekt zagospodarowania terenu" w skali 1:1000, autorstwa mgr inż. arch. A. B., który dołączono do "Projektu Budowlanego Stacji Bazowej [B/A] TAR 2027 B" z datą 10 listopada 2009 r. Treść mapy nie zawiera obszaru zasięgu występujących pól elektromagnetycznych, z podaniem informacji w oparciu o jakie dane obszar taki mógł być naniesiony. Na kopii mapy przedstawiono w technice nietrwałej jedynie osie główne wiązek promieniowania anten w płaszczyźnie poziomej, które nie są wystarczające dla dokonania właściwej oceny dowodów w sprawie. Zmiany i dopisywania dokonywane w projekcie budowlanym w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę powinny być wprowadzone w sposób trwały i czytelny z podaną datą wprowadzenia zmiany i z autoryzacją projektanta.

Ponadto wytknięto organowi I instancji, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji powinien być określony z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności oraz z uwzględnieniem miejsc, które mogą być zabudowane. Jednak zakres emisji pól elektromagnetycznych nie jest jedyną przesłanką ustalania obszaru oddziaływania obiektu, a co za tym idzie kręgu stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Organ obowiązany był ustalić, czy i w jaki sposób sporna inwestycja będzie w przyszłości oddziaływała na zagospodarowanie działek znajdujących się w jej sąsiedztwie i czy oddziaływanie to może naruszać warunki zagwarantowane właścicielom nieruchomości w przepisach, o których mowa w art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. d) i pkt 9 P.b.

Organ odwoławczy wskazał również, że organ l instancji zobligowany był do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeśli była ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Wojewoda zaznaczył także, że inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę nie dołączył analiz dotyczących oddziaływania na środowisko planowanej stacji, oświadczając we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, iż planowana instalacja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymagającego lub mogącego wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Oświadczenie takie, wtrącone w treść wniosku o pozwolenie na budowę, nie ma umocowania w obowiązujących przepisach prawa.

Dalej w uzasadnieniu wskazano, że organ l instancji powinien dogłębnie przeprowadzić analizę całości dowodów zgromadzonych w sprawie, a w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości, w drodze postanowienia, na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., zobowiązany jest do nałożenia na inwestora obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, przy spełnieniu wymogów prawa procesowego. Zgodnie z art. 124 k.p.a. postanowienie winno zawierać m. in. rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, natomiast zgodnie z art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia naruszeń organ winien wskazać w sposób usystematyzowany i logiczny wszystkie nieprawidłowości.

Organ odwoławczy stwierdził także, że organ l instancji powinien żądać podania konkretnej wielkości zakresu częstotliwości, emitowanego przez planowaną Stację Bazową Telefonii Komórkowej "P", pola elektromagnetycznego wraz z wielkością równoważnej mocy promieniowania, izotopowe wyznaczonej dla pojedynczej anteny, tak by zdołał właściwie i samodzielnie dokonać jednoznacznej kwalifikacji przedsięwzięcia na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. nr 257, poz. 2573 ze zm.).

III. W wyniku skargi "P" Spółki z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1043/10 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia 7 lipca 2010 r.

Sąd w uzasadnieniu zawarł wytyczne, które organ winien zastosować przy ponownym rozpoznaniu sprawy, dotyczące m. in. znajdującego się w aktach sprawy opracowania pn." Wyniki weryfikacji dla anten wg. zmiany z dnia 21 sierpnia 2007 r. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.".

Zdaniem Sądu, dokument ten był dowodem i podlegał ocenie przez orzekający organ, który miał prawo odmówić jego wiarygodności, ale musiał to uzasadnić. Organ odwoławczy nie może uchylić się od jego oceny i ocenę tę przekazać organowi l instancji. Tak może stać się tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie sprawy (w tym dokonanie oceny) będzie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Następnie Sąd wskazał, że jeśli organ odwoławczy podjął wątpliwości co do miejsc dostępnych dla ludności oraz uwzględnienia miejsc, które mogą być zabudowane - nie ma przeszkód, aby sam w tym zakresie poczynił ustalenia przede wszystkim w oparciu o zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, który na tym terenie obowiązuje. Podobnie, jeżeli organ uznał, że w sprawie brak analiz dotyczących oddziaływania na środowisko planowanej stacji, w pierwszym rzędzie winien odnieść się do wyników przedłożonej przez inwestora - wyżej wspomnianej weryfikacji - z której wynika, że przedmiotowa stacja nie zalicza się do przedsięwzięć dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

W odniesieniu do ustalenia kręgu stron w postępowaniu, Sąd zauważył, że jeżeli organ uzna, iż obszar oddziaływania jest szerszy niż przyjęty przez organ l instancji, to po pierwsze musi uzasadnić - dlaczego uznaje, że obszar powinien być szerszy i po drugie, czy w związku z tym, w sprawie winny brać udział inne jeszcze podmioty niż biorące do tej pory udział w postępowaniu.

IV. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Wojewoda wydał w dniu 30 marca 2011 r. decyzję znak [...], którą utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r. znak [...].

W uzasadnieniu organ II wskazał, że organ I instancji określił precyzyjnie w decyzji obszar oddziaływania obiektu, który obejmował nieruchomości w granicach działek nr ew. [...], [...], [...] w. R., ustalając tym samym krąg stron w postępowaniu, na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami postępowania są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Dodano, że poszerzanie tego obszaru, a tym samym konieczność powiadamiania o toczącym się postępowaniu także innych podmiotów, nie jest uprawnione w sytuacji, gdy nie ma podstaw do uznania, iż dojdzie do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych, dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pola elektromagnetycznego.

Dalej organ odwoławczy przywołał znajdujące się w aktach sprawy opracowanie pn. "Wyniki weryfikacji dla anten wg zmiany z dnia 21 sierpnia 2007 r. do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.", zawierające "wnioski i zalecenia", wg którego rozpatrywana stacja nie zalicza się do przedsięwzięć, dla których jest wymagane lub może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Następnie Wojewoda stwierdził, że organ I instancji wyczerpująco potwierdził, iż kwestionowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], uchwalonym uchwałą Nr XXVI/15 8/05 Rady Gminy w Rzepienniku Strzyżewskim z dnia 15 lipca 2005 r., dopuszczającym na terenach oznaczonych symbolem B.6R2 m. in. budowę urządzeń infrastruktury technicznej. Organ dodał także, iż zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska inwestycja nie należy do mających wpływ na środowisko, dlatego jej lokalizacja w Obszarze Chronionego Krajobrazu Pogórza Ciężkowickiego nie jest zabroniona.

Ponadto w konkluzji organ odwoławczy wskazał, że wbrew temu jak sam orzekł w uchylonej przez Sąd decyzji z dnia 7 lipca 2010 r., planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jego realizację, ponieważ nie zostało wymienione w wydanych przepisach wykonawczych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W opinii organu przedsięwzięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania, zgodnie z podanymi wartościami technicznymi, co do równoważnej mocy promieniowania izotopowo wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 przytoczonego rozporządzenia.

V. W wyniku skarg A. B. i R. B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 879/11 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia 30 marca 2011 r. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji naruszył w szczególności art. 153 P.p.s.a. poprzez niepodjęcie jakichkolwiek kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności odnośnie do ustalenia kręgu stron w postępowaniu oraz prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Brak w tej mierze przekonujących argumentów oraz należytego uzasadnienia, które ograniczyło się do stwierdzenia, że organ I instancji określił powyższe "precyzyjnie", tym bardziej, że organ odwoławczy w uchylonej decyzji z dnia 7 lipca 2010 r. stwierdził coś zupełnie przeciwnego. Tymczasem, w obszarze oddziaływania znajdują się inwestycje, na które planowana inwestycja będzie oddziaływała i to także wtedy, gdy oddziaływanie to będzie mieściło się w dopuszczalnych normach. To natomiast nie zostało przez organ w ogóle przeanalizowane. Organ odwoławczy winien w sposób dokładny i niebudzący wątpliwości zbadać tę kwestię.

Sąd ponownie wskazał, że w sytuacji, gdy organ odwoławczy dojdzie do wniosku, że obszar oddziaływania jest szerszy aniżeli przyjęty przez organ I instancji, to w pierwszej kolejności będzie zobowiązany uzasadnić – z jakich przyczyn obszar powinien być szerszy, w drugiej natomiast – czy wobec tego w sprawie winny brać udział jeszcze inne podmioty niż te, które brały udział do tej pory, zgodnie zresztą z art. 28 ust. 2 P.b.

W odniesieniu do podniesionego w jednej ze skarg zarzutu adnotacji sporządzonych ołówkiem na jednej z map sytuacyjno-wysokościowych w skali 1:1000, stanowiącej projekt zagospodarowania terenu, a znajdującej się w "Projekcie Budowlanym", Sąd uznał, że organ odwoławczy w żaden sposób nie ustosunkował się do w/w zapisków, nie ustalił kto ich dokonał, a także nie wyjaśnił, czy miały one jakikolwiek wpływ na wynik postępowania.

Końcowo Sąd zauważył, że organ odwoławczy nie zastosował się do uwag zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. II SA/Kr 1043/10, nie dokonując oceny dowodów zgromadzonych w sprawie i nie uzasadniając w sposób należyty swojego stanowiska, potraktował kwestie wytknięte przez Sąd w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r. lakonicznie i ogólnikowo.

VI. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku, wniesiona przez "P" Spółkę z o.o., została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia

10 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1112/12.

VII. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, Wojewoda wydał w dniu 9 maja 2014 r. zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję znak [...], którą utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 29 kwietnia 2010 r. znak [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że ustalono, iż adnotacje widniejące na projekcie budowlanym naniesione ołówkiem zostały dokonane przez inspektora Starostwa Powiatowego w [...] prowadzącego postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tej inwestycji w czasie pomiędzy złożeniem przez pełnomocnika inwestora wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego a datą jego wydania przez Starostę [...], tj. w dniach 24.03.2014 r. - 29.03.2014 r., celem ułatwienia weryfikacji uzupełnień, wprowadzonych w projekcie, które przez przeoczenie nie zostały usunięte. Powyższe wynika z wyjaśnień M. K. Dyrektora Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Starostwa Powiatowego w T., zawartych w piśmie z dnia 12 lutego 2014 r. znak: [...]. Adnotacje te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Dalej organ II instancji wyjaśnił, że dla ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji objętej wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, decydujące znaczenie ma rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), które reguluje standardy jakości środowiska w zakresie pól elektromagnetycznych (w skrócie "pem") ustalone w porozumieniu z właściwym Ministrem Zdrowia. W rozporządzeniu tym określono dopuszczalne gęstości mocy promieniowania dla miejsc dostępnych dla ludności. Ustalając zgodność z tym przepisem, obowiązkiem organu jest zbadanie (oszacowanie), czy rozkład gęstości mocy pola w przestrzeni większy lub równy wartości 0,1 W/m2 (wyznaczony dla zakresu częstotliwości pem od 300 MHz do 300 GHz - tab. nr 2 w załączniku nr 1 rozporządzenia), pokrywa się z miejscami dostępnymi dla ludności.

W rozdziale 6 projektu zagospodarowania terenu dla omawianej inwestycji uwzględniono wpływ inwestycji na środowisko stwierdzając m.in., że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od granicznych nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludzi, przywołując ww. rozporządzenie.

Lokalizacja przestrzenna zasięgów pem emitowanych za pośrednictwem anten sektorowych, w poziomach oddziaływań wyższych od dopuszczalnych, (tj. dla gęstości mocy pola > 0,1 W/m2), została przedstawiona na rysunkach dwóch opracowań wykonanych w grudniu 2009 r. przez inwestora, pn.: "Wyniki weryfikacji dla anten wg zmiany z dnia 21.08.2007 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573)". Obliczony przez inwestora zasięg występowania pem o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny wynosi odpowiednio dla ww. zakresów częstotliwości i modeli anten sektorowych: 39,49 m oraz 39,04 m we wszystkich azymutach. Obszary występowania ww. pól są zlokalizowane w przestrzeni ponad kilkoma sąsiednimi działkami wzdłuż osi głównej wiązki - przy czym nie są one zlokalizowane w miejscach, które mogą być uznane jako dostępne dla ludności. Zgodnie z definicją art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska: "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego". Obszary te nie zostały przedstawione na mapie do celów projektowych w skali 1:500, która jest załączona do projektu budowlanego. Obszary te zostały natomiast przedstawione na zał. nr 1 (wyrys z planu 1:2000) i nr 2 (mapa sytuacyjno-wysokościowa 1:1000) oraz na rysunkach stanowiących przekroje pionowe w azymutach (osiach głównych wiązek pem). W oparciu o przedłożone opracowania kwalifikacyjne organ odwoławczy stwierdził, że pem o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny wystąpią na wysokościach od 37,0 m do ok. 50 m powyżej poziomu terenu uwzględniając maksymalne projektowanie pochylenie wiązek, tj. 18°. Zatem, wg opracowań kwalifikacyjnych, nie są one zlokalizowane w miejscach, które mogą być uznane jako dostępne dla ludności, ani też w miejscach, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości.

Organ II instancji podniósł dodatkowo, że niezależnie od przytoczonej powyżej analizy, inwestor niepoprawnie wyznaczył zasięgi występowania pem o poziomach wyższych od dopuszczalnych, gdyż nie uwzględnił zjawiska superpozycji - sumowania pól elektromagnetycznych. Dokumentacja sprawy nie zawierała obliczeń i zobrazowania zasięgów obszarów średniej gęstości mocy pem o wartościach wyższych od dopuszczalnych, dla anten parabolicznych. Brakowało w niej także podstawowych parametrów technicznych anten radioliniowych (m.in. pasma pracy, mocy nadajnika, zysku energetycznego anteny, EIRP anteny, zasięgu występowania obszaru pem o wartości powyżej 0,1 W/m2), jak również informacji od inwestora, czy w pobliżu projektowanej stacji bazowej nie ma innych stacji bazowych oraz linii wysokiego napięcia, celem wykluczenia (lub uwzględnienia) kumulacji oddziaływania pem pochodzących z innych źródeł.

Ze względu na te braki, inwestor przy piśmie z dnia 11 marca 2014 r. przekazał dokument, pn.: "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "P", który stanowi załącznik nr 1 do niniejszej decyzji Wojewody. Załącznik ten zawiera wszystkie niezbędne informacje do ustalenia obszaru oddziaływania tej inwestycji.

W powyższym dokumencie, poprawnie wyznaczono i zobrazowano obszary występowania pem o poziomach wyższych od dopuszczalnych, emitowanych za pośrednictwem anten sektorowych i radioliniowych w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z 30.10.2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, póz. 1883) na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu oraz na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, a także w przekrojach pionowych usytuowanych w azymutach 20°, 140 , 270°. Wyznaczony zasięg ww. obszarów uwzględnia zjawisko superpozycji - sumowania pól elektromagnetycznych. W ocenie Wojewody, w konkluzji opracowania słusznie stwierdzono, że dla projektowanej konfiguracji anten pem o wartościach wyższych od dopuszczalnych, tj, większych od wartości 0,1 W/m2 nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi. W ww. opracowaniu potwierdzono, że w otoczeniu przedmiotowej stacji nie występują instalacje radiokomunikacyjne i radionawigacyjne ani inne instalacje emitujące pem o zbliżonym zakresie częstotliwości, których oddziaływanie należałoby uwzględnić, a także odniesiono się do innych źródeł pem zlokalizowanych w sąsiedztwie inwestycji, tj. napowietrznych linii elektroenergetycznych niskiego oraz średniego napięcia.

Organ odwoławczy wskazał, że po przeanalizowaniu projektu budowlanego sporządzonego dla tej inwestycji, opracowania pn.: "Wyniki weryfikacji dla anten wg zmiany z dnia 21.08.2007 r. (...)", dokumentu pn.: "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "P" ustalił, że obszar oddziaływania tej inwestycji obejmuje działki nr ew. [...], [...], [...] położone w R.. Obszar ten ustalono z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności, z uwzględnieniem miejsc, które mogą być zabudowane w przyszłości, a nie tylko tych już zabudowanych, z uwzględnieniem jak sporna inwestycja będzie w przyszłości oddziaływała na zagospodarowanie działek znajdujących się w jej sąsiedztwie. Ustalono, że oddziaływanie nie narusza warunków zagwarantowanych właścicielom nieruchomości w przepisach, o których mowa w art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 1d i pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Zatem, organ I instancji zapewnił prawidłowo udział w tym postępowaniu właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Zdaniem organu II instancji, poszerzanie tego obszaru, a tym samym konieczność powiadamiania o toczącym się postępowaniu także innych podmiotów, nie jest uprawnione w sytuacji, gdy nie ma podstaw do uznania, że dojdzie do przekroczenia dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych, dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pola elektromagnetycznego.

Organ podniósł, że omawiana inwestycja zgodna jest z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], uchwalonego przez Radę Gminy Rzepiennik Uchwałą Nr XXVI/158/05 z dnia 15 lipca 2005 r. ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 17 października 2005 r. Nr 561, poz. 3978.

Dla terenów R2, na których planowane jest to zamierzenie, przeznaczeniem uzupełniającym są m.in. urządzenia infrastruktury technicznej, a zgodnie z zasadami zagospodarowania terenu dopuszcza się budowę urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu, dotyczącymi parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy - maksymalny dopuszczalny pionowy wymiar budynków wynosi 9 m.

Anteny sektorowe projektowanej stacji zostaną umieszczone na wysokości 49,7 m nad poziomem terenu, a z przedłożonego rysunku widoku osi głównych wiązek promieniowania tych anten w płaszczyźnie pionowej, przy najbardziej niekorzystnym pochyleniu wiązki 18° wynika, że w odległości 70 m od środka elektrycznego poziom wiązki, będzie się lokalizować na wysokości 29 m nad poziomem terenu. Wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania w odległości do 70 m od środka elektrycznego nie ma zabudowy, natomiast obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego gminy dla terenów oznaczonych symbolami B.6R2 i B.9R2 dopuszcza budowę budynków mieszkalnych wyłącznie na gruncie budowlanym w obrębie istniejących siedlisk zabudowy zagrodowej o wysokości maksymalnej 9 m.

Przedsięwzięcie, będące przedmiotem niniejszego postępowania, zgodnie z podanymi wartościami technicznymi, co do równoważnej mocy promieniowania izotopowe wyznaczonej dla pojedynczej anteny, nie kwalifikuje się do przedsięwzięć, o których mowa w § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 z dnia 12 listopada 2010 r., poz. 1397).

Omawiany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, poprzez między innymi zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

VIII. Skargę na powyższą decyzję wniósł do WSA w Krakowie A. B., żądając jej uchylenia w całości.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia norm postępowania, odstępując od ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego w sprawie przez przyjęcie bezkrytycznie za własne ustaleń wynikających z dokumentu prywatnego w zakresie analizy rozkładu pól elektromagnetycznych.

Ponadto skarżący wskazał, że nie miał zapewnionego udziału w postępowaniu administracyjnym, polegającego na możliwości zadania pytania autorowi ww. analizy, żądania wyjaśnień czy wniesienia zastrzeżeń.

W dalszym ciągu także, zdaniem skarżącego, organ nie wyjaśnił w sposób prawidłowy kręgu stron postępowania.

IX. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, że w wyniku uzyskania wzmiankowanej analizy uznał, iż posiada materiał dowodowy pozwalający na wydanie decyzji bez konieczności występowania o dodatkowe opinie, w tym – wskazywaną przez skarżącego – opinię biegłego.

Ponadto organ podniósł, że wbrew twierdzeniu skarżącego umożliwił wszystkim stronom postępowania zapoznanie się z dodatkowym materiałem dowodowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, większość zarzutów skargi okazała się bezpodstawna, niemniej jednak w stosunku do części stanowiącej załącznik nr 1 zaskarżonej decyzji należało stwierdzić jej nieważność ze względu na kwalifikowaną wadę prawną.

Na uznanie zasłużył zarzut skarżącego podnoszący, że "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "P" opracowana przez mgr inż. R. K. i sprawdzona przez mgr inż. K. B. posiada co do genezy i charakteru atrybuty dokumentu prywatnego, a Sąd zarazem stwierdził, że nadanie mu waloru załącznika do decyzji administracyjnej typu pozwolenie na budowę nie znajduje oparcia w powszechnie obowiązującym prawie, w tym Budowlanym.

Sama ponoszona w skardze okoliczność nie zarządzenia w sprawie opinii biegłego przez organ II instancji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż obowiązujące prawo nie przewiduje w kontrolowanej sprawie takiego obowiązku, a jak wynika z treści kontrolowanej decyzji, organ II instancji dokonał samodzielnej oceny zawartości tego dokumentu i następnie podzielił stanowisko zawarte w tym dokumencie. Jak wynika z akt sprawy, skarżący miał zapewniony czynnny udział w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ II instancji i jego prawa w tym zakresie nie zostały naruszone.

Zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie jest prawidłowość materialna i procesowa rozstrzygnięcia organów administracji, które zatwierdziły projekt budowlany i udzieliły pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w R., składającej się m.in. z wolnostojącej wieży stalowej o wysokości 54 m, 3 szt. anten radioliniowych i urządzeń sterujących wewnątrz wieży, a w konsekwencji zasadność zastosowania przez Wojewodę [...] przepisu art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Organ II instancji orzekał w tej sprawie trzykrotnie: decyzją z dnia 7 lipca

2010 r., uchyloną wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1043/10, następnie decyzją z dnia 30 marca 2011 r., uchyloną wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 879/11 i końcowo decyzją z dnia 9 maja 2014 r. znak [...], zaskarżoną w niniejszym postępowaniu sądowym.

Wojewoda [...] zobowiązany był na zasadzie art. 153 P.p.s.a. zastosować się do wytycznych zawartych w uzasadnieniach wzmiankowanych wyżej wyroków Sądu w tej sprawie, poprzez dokonanie samodzielnej oceny prawnej decyzji I instancji i merytoryczne rozpoznanie sprawy w szczególności w zakresie ustalenia kręgu stron w postępowaniu oraz wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu. Jak bowiem zauważył Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 879/11, "(...) pozostaje niewyjaśniona kwestia oddziaływania pola magnetycznego nieprzekraczającego w/w wartości granicznych, która przecież będzie oddziaływało w przyszłości w miejscach gdzie będą przebywali i zamieszkiwali ludzie".

W związku z powyższym należy stwierdzić, że analiza zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wykazała, iż postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazywanym w poprzednich wyrokach Sądu w tej sprawie zostało przeprowadzone w sposób odpowiednio wyczerpujący, a rozstrzygnięciu – w zakresie, w jakim ostało się po stwierdzeniu nieważności załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji – nie można przypisać naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik sprawy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ administracji dokonuje oceny wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia w granicach określonych przepisami prawa. Zasada ta została sformułowana w art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stosownie do którego organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeśli zostały spełnione następujące wymagania:

- projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,;

- projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

- projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienie, pozwolenia i sprawdzenia itp.;

- dokonano sprawdzenia projektu w przypadku istnienia takiego obowiązku;

- wniosek w sprawie złożono w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

- inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W toku postępowania organ administracji winien także czuwać nad zagwarantowaniem udziału w nim wszystkim stronom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie (art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane).

Z analizy akt zgromadzonych w toku postępowania wynika, że organy administracji zasadnie ustaliły, iż powyższe wymogi co do wniosku "P’ Sp. z o.o. o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w R. zostały spełnione. Inwestor, stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożył także, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, do wniosku o pozwolenie na budowę, cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Przedmiotowy projekt budowlany spełniał wymagania art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto, organ zasadnie przyjął, iż omawiana inwestycja zgodna jest z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], uchwalonego przez Radę Gminy Rzepiennik uchwałą Nr XXVI/158/05 z dnia 15 lipca 2005 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia

17 października 2005 r. Nr 561, poz. 3978). Dla terenów R2, na których planowane jest to zamierzenie, przeznaczeniem uzupełniającym są m.in. urządzenia infrastruktury technicznej, a zgodnie z zasadami zagospodarowania terenu dopuszcza się budowę urządzeń infrastruktury technicznej.

Lokalizacja inwestycji objętej pozwoleniem na budowę nie będzie stwarzać zagrożenia dla zdrowia mieszkańców, bowiem z rysunku widoku osi głównych wiązek promieniowania anten radioliniowych umieszczonych na wieży stalowej wynika, że w odległości 70 m od środka elektrycznego poziom emitowanej wiązki będzie się lokalizować na wysokości 29 m nad poziomem terenu. Wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania w odległości do 70 m od środka elektrycznego nie ma zabudowy, zaś obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego gminy dopuszcza dla terenów oznaczonych symbolami B.6R2 i B.9R2 budowę budynków mieszkalnych o wysokości maksymalnej 9 m wyłącznie na gruncie budowlanym w obrębie istniejących siedlisk zabudowy zagrodowej.

Przechodząc do zagadnienia określenia przez organy administracji w niniejszej sprawie poziomu oddziaływania pól elektromagnetycznych (pem) emitowanych przez urządzenia objęte pozwoleniem na budowę oraz powiązanej z nim kwestii ustalenia prawidłowego kręgu uczestników postępowania, Sąd stwierdza, że Wojewoda [...] zrealizował wytyczne zawarte w poprzednich wyrokach Sądu w tej sprawie i przeprowadził postępowanie wyjaśniające, którego ustalenia są niewątpliwe.

Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), stronami w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego jest nie tylko inwestor i właściciel nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana, ale także właściciele innych nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania zaś to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane).

Zgodnie z załącznikiem nr 1 tabelą 2 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883), dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w środowisku dla miejsc dostępnych dla ludności wynosi – przy zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego wynoszącej od 300 MHz do 300 GHz – 0,1 W/m2 gęstości mocy. Wyznaczony wskaźnik gęstości mocy pola elektromagnetycznego ma takie znaczenie, że jego przekroczenie może skutkować negatywnym oddziaływaniem na organizmy żywe.

Z kolei w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

Ze względu na potrzebę uzupełnienia materiału dowodowego, którego trzon w tym zakresie stanowił dokument pt. "Wyniki weryfikacji dla anten wg zmiany z dnia 21.08.2007 (Dz. U. z 2007 r. Nr 158, poz. 1105) do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573), organ II instancji pozyskał od inwestora dokument prywatny pt. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "P". Przekazana bowiem przez Starostę [...] dokumentacja zawierała braki w zakresie obliczeń i zobrazowania zasięgów obszarów średniej gęstości mocy pem o wartościach wyższych niż dopuszczalne, nieuwzględnienia zjawiska superpozycji (sumowania pem) oraz potencjalnej kumulacji pól elektromagnetycznych pochodzących z innych źródeł.

W myśl art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

Opierając się zatem na wynikającej z wyżej powołanego przepisu zasadzie, organ II instancji przeprowadził dowód z dokumentu prywatnego pt. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "P" i zasadnie stwierdził, że w sprawie poprawnie wyznaczono i zobrazowano obszary występowania pem o poziomach wyższych od dopuszczalnych, emitowanych za pośrednictwem anten sektorowych i radioliniowych na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu oraz na kopii mapy ewidencyjnej w skali 1:2000, a także w przekrojach pionowych usytuowanych w azymutach 20°, 140°, 270°. Wyznaczony zasięg ww. obszarów uwzględnia zjawisko superpozycji -sumowania pól elektromagnetycznych. W ww. opracowaniu potwierdzono, że w otoczeniu przedmiotowej stacji nie występują instalacje radiokomunikacyjne i radionawigacyjne ani inne instalacje emitujące pem o zbliżonym zakresie częstotliwości, których oddziaływanie należałoby uwzględnić, a także odniesiono się do innych źródeł pem zlokalizowanych w sąsiedztwie inwestycji, tj. napowietrznych linii elektroenergetycznych niskiego oraz średniego napięcia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda szeroko i prawidłowo objaśnił, że w wyniku oceny powyższego dowodu należało dość do konkluzji, iż dla projektowanej konfiguracji anten pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych, tj, większych od wartości 0,1 W/m2 nie wystąpią w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi.

Biorąc pod uwagę ustalenia faktyczne oraz treść art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, Sąd uznał, że prawidłowe jest stanowisko Wojewody, zgodnie z którym, w sytuacji, gdy pola elektromagnetyczne o poziomie oddziaływania wyższym niż dopuszczalny wystąpią na wysokościach od 37 m do ok. 50 m powyżej poziomu terenu – i to uwzględniając maksymalne projektowanie pochylenie wiązek, tj. 18° - nieuprawniony jest pogląd, że będą one zlokalizowane w miejscach dostępnych dla ludności lub że będą powodować ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości.

Powyższe ustalenia doprowadziły organ odwoławczy w konsekwencji do wniosku, że obszar oddziaływania inwestycji, będącej przedmiotem postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...] położone w R., te tylko działki bowiem obejmuje sumaryczny obszar pola elektromagnetycznego, emitowanego przez projektowane w inwestycji urządzenia telekomunikacyjne. Trafnie – w ocenie Sądu – wskazał organ, że obszar ten ustalono z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności, z uwzględnieniem miejsc, które mogą być zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zabudowane w przyszłości oraz z uwzględnieniem, jak sporna inwestycja będzie w przyszłości oddziaływała na zagospodarowanie działek znajdujących się w jej sąsiedztwie. Tym samym, Wojewoda przesądził, że krąg stron postępowania, ustalony przez organ I instancji, był prawidłowy. Ustalenia te, poczynione w oparciu o podlegający ocenie materiał dowodowy w postaci "Analizy rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "P", należy uznać za uzasadnione i wyczerpujące.

Niezależnie jednak od powyższych wywodów, w kontrolowanej sprawie zachodziła konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w części obejmującej załącznik nr 1 pt. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "P".

Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Natomiast w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podstawą stwierdzenia nieważności jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Decyzja o pozwoleniu na budowę, tak jak każda decyzja administracyjna, podlega rygorom określonym w art. 107 § 1 k.p.a. Przepis ten wymienia elementy decyzji administracyjnej, do których należy m.in.: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, bezpieczny podpis elektroniczny weryfikowany za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu.

Z kolei, zgodnie z art. 107 § 2 k.p.a., przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja. Takim przepisem szczególnym na gruncie postępowania w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest art. 36 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby:

1) określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych;

2) określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych;

3) określa terminy rozbiórki:

a) istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania,

b) tymczasowych obiektów budowlanych;

4) określa szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie;

5) zamieszcza informację o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55.

Analiza powyższych przepisów wskazuje, że nie dopuszczają one możliwości zawarcia w decyzji załącznika, który ma charakter przyjętego przez organ do swobodnej oceny dowodu w sprawie. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "P" stanowiła bowiem pierwotnie dokument prywatny, którym Wojewoda posłużył się w postępowaniu wyjaśniającym na etapie odwoławczym do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu, nie można go też uznać za czynnik składowy, czy też uzupełnienie zatwierdzanej przez pozwolenie na budowę dokumentacji projektowo-budowlanej (art. 34 w zw. z art. 35 Prawa budowlanego), gdyż nie spełnia jej przesłanek. Wnioski i informacje, płynące z "Analizy" były przedmiotem samodzielnej analizy organu II instancji i odpowiednio, jako zaaprobowane uzupełnienie stanu faktycznego, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji włączanie tego dokumentu in extenso w treść decyzji było nie tylko zbędne, ale i bezpodstawne. Dopuszczalność zawarcia w decyzji treści innych, niż określone w art. 107 § 1 k.p.a. ograniczona jest – jak tego chce przepis art. 107 § 2 k.p.a. – przepisami szczególnymi na zasadzie wyjątku, która nie może być wykładana rozszerzająco. Skoro zaś żaden przepis prawa nie dopuszcza umieszczenia w treści decyzji tego rodzaju załącznika, jakim jest "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej "P" uznać należało, że w tym zakresie zaskarżona decyzja wydana została bez podstawy prawnej, co w konsekwencji nakazywało Sądowi stwierdzić jej nieważność w części obejmującej załącznik nr 1, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Sąd zarazem podkreśla, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części obejmującej załącznik nr 1 nie ma znaczenia dla bytu Analizy jako dokumentu prywatnego, stanowiącego nadal prawidłowy, pełnowartościowy materiał dowodowy, na którym - w ramach samodzielnej oceny i wnioskowania - uzasadnienie zaskarżonej decyzji opiera m.in. organ II instancji, czyli Wojewoda [...]. Analiza ta nadal znajduje się w aktach sprawy i stanowi materiał dowodowy, do którego odsyła treść kontrolowanej decyzji. Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części obejmującej załącznik nr 1 nie eliminuje z obrotu prawnego kontrolowanej "zasadniczej" decyzji w pozostałym zakresie, gdyż zdaniem Sądu jest zgodna z prawem.

W pozostałym zakresie, jak w pkt II sentencji, z przyczyn wskazanych powyżej, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalił.

O kosztach postępowania, jak w pkt III sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią w/w art. 206 w razie częściowego uwzględnienia skargi, sąd może w uzasadnionych przypadkach zasądzić na rzecz skarżącego od organu tylko część kosztów, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.