Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 427/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 37 § 1 i art. 46 § 3, art. 220 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Po 98/17 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Relacjonując przebieg sprawy Sąd I instancji podał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału III WSA w Poznaniu strona, reprezentowana przez pełnomocnika – adwokata, została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed WSA lub sądami administracyjnymi – w oryginale lub jego uwierzytelniony odpis oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 400,00 zł – w terminie siedmiu dni od doręczenia odpisów zarządzeń, pod rygorem odrzucenia skargi.

Odpisy powyższych zarządzeń doręczono osobie uprawnionej do odbioru przesyłki w dniu 14 lutego 2017 roku (k. 24 akt sądowych).

Strona nie usunęła w terminie wskazanego braku formalnego skargi. Ponadto nie uiściła w terminie wymaganego wpisu sądowego.

Wobec powyższego skarga podlegała odrzuceniu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 45 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi bez bezpośredniego wezwania strony do jej uzupełnienia – w sytuacji gdy pełnomocnik nie przedłożył, pomimo wezwania WSA stosowanego umocowania.

Argumentacje na poparcie powyższych zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga była obarczona brakiem formalnym, bowiem pełnomocnik nie złożył opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed WSA. W przypadku złożenia pisma do sądu administracyjnego przez pełnomocnika, ma on bowiem obowiązek dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo, stosownie do art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a.

Prawidłowo zatem Przewodniczący Wydziału III WSA w Poznaniu wezwał stronę do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie opłaconego pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed WSA lub sądami administracyjnymi – w oryginale lub jego uwierzytelniony odpis. Nie ulega również wątpliwości, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braku formalnego.

Zgodnie zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie przyjął, że skarżący nie uiścił wpisu w terminie, o którym mowa w art. 220 § 1 p.p.s.a. Termin do uiszczenia wpisu upłynął bowiem w dniu 21 lutego 2017 r.

Prawidłowo zatem Sąd I instancji odrzucił skargę, której braki formalne oraz braki fiskalne nie zostały uzupełnione w terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.

Należy również zwrócić uwagę, że skierowanie bezpośrednio do skarżącego wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi z pominięciem pełnomocnika, tak jak chciałby autor zażalenia, prowadziłoby do uprzywilejowania stron korzystających z usług profesjonalnych pełnomocników względem stron, które z takiej możliwości nie korzystają (por. postanowienie NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GZ 367/17). Nie ulega natomiast wątpliwości, że w przypadku stron, które występują przed sądem administracyjnym bez pełnomocnika profesjonalnego, skarga, której brak formalny nie zostanie uzupełniony w wyznaczonym terminie, zostanie odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. bez ponownego wezwania. Zdaniem Naczelnego sądu Administracyjnego, posiadanie profesjonalnego pełnomocnika ma być dla strony korzyścią ze względu na posiadaną przez tego pełnomocnika wiedzę i doświadczenie zawodowe, a nie dlatego, że stwarza dla sądu dodatkowe obowiązki względem obowiązków wobec stron, które takiego pełnomocnika nie mają (por. postanowienia NSA: z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 1157/16; z dnia 24 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2110/16 oraz z dnia 21 sierpnia 2015 r., II OSK 1971/15).

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.