Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2784/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6462 Wzory użytkowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 25 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 2 i 3, art. 89 ust. 1, art. 94 ust. 1 i 2, art. 97 ust. 1, art. 100
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. W., J. W., A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 2679/14 w sprawie ze skargi A. W., J. W., A. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia

2015 r. o sygn. akt VI SA/Wa 2679/14 oddalił skargę A. W., A. W., J. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na wzór użytkowy.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Decyzją z dnia 7 października 2009 r. Urząd Patentowy udzielił A. W., J. W., A. W. prawa ochronnego na wzór użytkowy pt. "Antena telewizyjno-radiowa", zgłoszony w dniu 19 lipca 2006 r., nr Ru-64856.

Pismem z dnia 7 stycznia 2013 r. (data wpływu) M. R. zwrócił się do Urzędu Patentowego z wnioskiem o unieważnienie powyższego prawa ochronnego, w podstawie żądania wskazując art. 89 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1, art. 94 ust. 1 w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 94 ust. 2 oraz art. 255 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej: p.w.p.). Wnioskodawca podał, że jest konkurentem uprawnionych, ponieważ produkuje anteny telewizyjne i radiowe. Został przez uprawnionych wezwany do zaniechania naruszeń przysługującego im prawa ochronnego, zaś następnie uprawnieni skierowali przeciwko niemu pozew o zaniechanie naruszeń przedmiotowego prawa i nieuczciwej konkurencji. Zdaniem wnioskodawcy wzór użytkowy pt. "Antenta telewizyjno-radiowa" nie był nowy w dacie zgłoszenia do ochrony, co potwierdza m.in. publikacja WO 86/03624 zgłoszenia międzynarodowego nr PCT/GB85/00579 wynalazku pt. "Dookólny układ antenowy" opublikowanego w dniu 19 czerwca 1986 r., czyli ponad 20 lat przed datą zgłoszenia wzoru przez uprawnionych.

W odpowiedzi na wniosek uprawnieni wyjaśnili, że wcześniejsze publikacje, przedstawione przez wnioskodawcę, nie dotyczą rozwiązań niweczących nowość ich wzoru użytkowego.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Urząd Patentowy, działając na podstawie art. 89 ust. 1, art. 25 w zw. z art. 100 ust. 1 oraz art. 94 ust. 1 p.w.p., a także art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. unieważnił prawo ochronne na wzór użytkowy pt. "Antena telewizyjno-radiowa" nr Ru-64856 i przyznał wnioskodawcy koszty postępowania.

Urząd Patentowy uznał, że przy ogólnikowym sformułowaniu cech technicznych anteny, determinujących zakres przedmiotowy prawa ochronnego według spornego wzoru użytkowego Ru-64856, nie wyróżniają one tej konkretnej anteny ze stanu techniki objętego dokumentem przeciwstawnym nr WO 86/03624. W ocenie organu, wszystkie cechy techniczne objęte zakresem ochrony, określonym zastrzeżeniem ochronnym spornego wzoru mieszczą się w stanie techniki wg WO 86/03624, co świadczy o braku nowości spornego wzoru. W tej sytuacji inne dokumenty, powoływane w postępowaniu na okoliczność braku nowości, takie jak: EP 0204804, US 4785303 oraz brytyjski wzór przemysłowy GB 1023933 dotyczące analogicznej anteny (analogi) jak wg zgłoszenia międzynarodowego WO 86/03624, nie wymagały zatem, zdaniem organu, oddzielnego omówienia. Uznając zasadność wniosku o unieważnienie spornego prawa w całości, Urząd stwierdził, że nie analizował zarzutu braku użyteczności spornego rozwiązania, bowiem uznanie braku nowości pozwoliło unieważnić prawo ochronne.

Oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem, stwierdzając, że Urząd Patentowy w wyniku przeprowadzonego postępowania prawidłowo wykazał brak nowości spornego wzoru użytkowego.

Sąd wskazał, że podstawowym warunkiem unieważnienia spornego wzoru było wykazanie, iż konstrukcja anteny telewizyjno-radiowej była znana przed datą wg której oznacza się pierwszeństwo. W niniejszej sprawie była to data zgłoszenia tego wzoru (20 lipca 2006 r.) Jako dowód braku nowości spornego wzoru organ wskazał publikację – WO 86/03624 zgłoszenia międzynarodowego nr PCT/GB85/00579 wynalazku pt. "Dookólny układ antenowy" opublikowanego 19.06.1986 r., więc przed datą zgłoszenia spornego wzoru. Sąd podzielił ocenę UP, że w tej sprawie przeciwstawiono konkretne rozwiązanie dotyczące konstrukcji anteny radiowo-telewizyjnej, tożsamej z anteną objętą ochroną. Dodatkowo Sąd zauważył, że na okoliczność braku nowości spornego wzoru użytkowego wskazano także inne dokumenty patentowe (EP 0204804, US 4785303, brytyjski wzór przemysłowy GB 1023933), dotyczące analogicznej anteny, niezbadane przez Urząd Patentowy, z uwagi na uznanie za wystarczające w zakresie stwierdzenia braku nowości stanu techniki objętego przeciwstawionym zgłoszeniem międzynarodowym WO 86/03624.

Sąd stwierdził, że istotę przeciwstawionego rozwiązania stanowi "Dookólny układ antenowy", ujawniający antenę telewizyjną, składającą się z czterech dipoli ukształtowanych pionowo w formę czworoboku o dwóch jednakowych bokach i dwóch różnych bokach połączonych jednym końcem do górnej płytki, a drugim końcem do dolnej płytki, przy czym wymienione płytki służą do elektrycznego połączenia ze wzmacniaczem antenowym, a dipole oddzielone są od siebie dwustronnymi uchwytami o jednakowym wymiarze na całym obwodzie. Ponadto antena telewizyjna według przeciwstawionego dokumentu WO 86/03624, posiada beczkowatego kształtu obudowę, która utrzymuje dipole pod kątem prostym do siebie, przy czym dolna pokrywa obudowy ma tuleję, stanowiącą element dystansowy osadzony w podstawce anteny.

Sąd zaznaczył, że uprawnieni kwestionowali w zarzutach skargi w szczególności wyposażenie przeciwstawionego w publikacji WO 86/03624 rozwiązania we wzmacniacz oraz wskazywali na występujące różnice w zakresie kształtu obudowy i stojaka/podstawy porównywanych anten, mające wpływ na ich użyteczność. Sąd zwrócił uwagę, że zagadnienia te były przedmiotem analizy Urzędu Patentowego, który w zakresie występujących różnic kształtu obudowy i stojaka/podstawy porównywanych anten uznał, iż nie mają one istotnego znaczenia dla stwierdzenia braku nowości spornego wzoru użytkowego, zaś w przypadku wzmacniacza doszedł do wniosku, na podstawie opisu zawartego w dokumencie WO 86/03624, iż stanowi on niezbędny element funkcjonalny przeciwstawionego urządzenia, bez którego (wzmacniacza odbieranego sygnału) nie mogłoby ono pełnić funkcji anteny telewizyjnej.

Sąd podzielił w tym zakresie pogląd organu, mający oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz analizie opisu spornego wzoru, w tym cech technicznych charakteryzujących antenę telewizyjno-radiową, wskazanych bezpośrednio w części znamiennej zastrzeżenia ochronnego. Zdaniem Sądu cechy te, szczególnie wyróżniające przedmiotowy wzór użytkowy spośród innych tego typu rozwiązań i tym samym determinujące zakres przedmiotowy prawa ochronnego według spornego wzoru Ru-64856, przy ich ogólnikowym sformułowaniu, nie wyróżniają tej konkretnej anteny ze stanu techniki opisanego w przeciwstawionej publikacji – WO 86/03624, co świadczy wprost o braku nowości tego wzoru. Sąd ocenił jako właściwe stanowisko organu, który nie analizował kwestii braku użyteczności spornego rozwiązania, bowiem uznanie braku nowości pozwoliło na rozstrzygnięcie sprawy bez konieczności ustalania, czy w tej sprawie występują także inne podstawy do unieważnienia prawa wyłącznego, nawet gdyby takie podstawy istniały. Biorąc powyższe pod rozwagę, WSA doszedł do wniosku, że dowody przedłożone w sprawie wykazały brak nowości przedmiotowego wzoru użytkowego, z uwagi na jego ujawnienie przed datą dokonania zgłoszenia.

Skargą kasacyjną A. W., A. W., J. W. domagali się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenia decyzji Urzędu Patentowego RP, a ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Skarżący kasacyjnie zrzekli się rozprawy i zarzucili naruszenie:

1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i zaakceptowanie nietrafnych ustaleń UP RP polegających na przyjęciu, że wzór użytkowy pt. "Antena telewizyjno-radiowa" nr 64856 nie spełniał przesłanki nowości w dacie jego zgłoszenia, niewyjaśnienie szczegółowych motywów oddalenia skargi i nieodniesienie się do konkretnych argumentów skargi;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie pomimo istnienia ku temu podstaw, w związku z podnoszonym w skardze, a mającym istotny wpływ na wynik sprawy, naruszeniem art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. także w związku art. 89 ust. 1 p.w.p. w związku z art. 100 ust. 1 p.w.p. poprzez nietrafne przyjęcie, że w przypadku wzoru użytkowego nie zostały spełnione ustawowe warunki do uzyskania tego prawa;

w konsekwencji zaakceptowano błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę wydanej przez UP RP decyzji;

d) odzwierciedleniem ww. zarzutów jest równocześnie naruszenie art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w całości, mimo że zasługiwała ona na uwzględnienie;

2. prawa materialnego i niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. pomimo istnienia ku temu podstaw. Zarzut ten skarżący kasacyjnie skonkretyzowali następująco:

a) zaakceptowanie błędnej wykładni art. 94 ust. 1 i 2 p.w.p. skutkujące wadliwością procesu kontroli stosowania ww. przepisów prawa materialnego przez UP RP poprzez niewłaściwe zdefiniowanie przesłanek ochronnych praw jakie stanowią wzory użytkowe. Ten zarzut dotyczy m.in. sformułowania implicite w decyzji i wyroku dodatkowej przesłanki poziomu wynalazczego wzorów użytkowych, mimo że przepisy takiego wymogu nie formułują. Uwidacznia się to m.in. w nietrafnej metodologii oceny zdolności ochronnej spornego wzoru użytkowego, polegające na analizowaniu "istoty" rozwiązania czy odwoływania się do funkcji analizy anteny i zasad jej działania;

b) analogicznie jak w pkt 2a powyżej sformułowany zarzut, w odniesieniu do art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p. uzasadniony przez zbyt rygorystyczne zdefiniowanie wymogu nowości wzorów użytkowych. W konsekwencji zaliczenie do stanu techniki także tych rozwiązań, które nie ujawniają wszystkich cech istotnych spornego wzoru użytkowego, jak również uznanie za ujawnione (w ramach stanu techniki) cech domniemanych i wywiedzionych w drodze dedukcji;

c) w konsekwencji ww. uchybień – błąd subsumcji polegający na przyjęciu (zaakceptowaniu decyzji), że rozwiązanie objęte międzynarodowym zgłoszeniem patentowym "Dookólny układ antenowy" [zgłoszenie PCT/BG85/00597, publikacja międzynarodowa WO 86/03624] niweczą nowość wzoru użytkowego.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie przyznali, że co prawda uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest dość wnikliwe, jednak w kwestiach kluczowych dla sprawy przyjmuje zasadność ustaleń Urzędu Patentowego bez bliższego wyjaśnienia dlaczego tak się stało. Sąd uczynił to niejako automatycznie (str. 13 in fine i dalej), ograniczając się do oceny zaprezentowanej na str. 15 in medio o "ogólnikowym sformułowaniu" cech wyróżniających sporny wzór użytkowy. Skarżący nie zgodzili się z taką oceną, bo konstrukcja anteny wg spornego wzoru, w powiązaniu z rysunkami stanowiącymi element opisu wzoru – jest wystarczająco jasna. Ich zdaniem przymiotnik "ogólnikowy" bardziej pasuje do opisu rozwiązania przeciwstawionego, w szczególności odnośnie do wzmacniacza, o którym jest poczyniona bardzo ogólna i nieprecyzyjna wzmianka. Ponadto skarżący kasacyjnie szczegółowo argumentowali, że rozwiązanie przeciwstawione wzorowi spornemu, nie ujawnia wszystkich zastrzeżonych cech przedmiotu ochrony wzoru spornego, zatem utrzymana w mocy przez Sąd decyzja organu jest wadliwa.

Uczestnik postępowania, M. R., wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i przeprowadzenie rozprawy.

Urząd Patentowy nie udzielił odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., a postawione w ich ramach zarzuty zmierzają do podważenia prawidłowości oceny Sądu I instancji, że sporny wzór użytkowy nie spełniał wymaganej art. 94 ust. 1 p.w.p. przesłanki nowości, co uzasadniało unieważnienie udzielonego dla tego wzoru prawa ochronnego.

Odnosząc się do podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego, stwierdzić należy, że najdalej idącym zarzutem jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa wymogi konstrukcyjne prawidłowo sporządzonego uzasadnienia wyroku, którego celem jest umożliwienie zarówno stronom postępowania sądowego jak też sądowi kasacyjnemu, w razie wniesienia skargi kasacyjnej, zapoznanie się ze stanem faktycznym sprawy na tle określonego stanu prawnego i prześledzenie toku rozumowania sądu, które doprowadziło do rozstrzygnięcia określonej treści (por. wyroki NSA z dnia: 24 lutego 2016 r. o sygn. akt II GSK 1349/14, 10 lipca 2014 r. o sygn. akt I GSK 191/13, 13 stycznia 2012 r. o sygn. akt I FSK 1696/11; dostępne w CBOSA). Zarzut naruszenia tego przepisu może uzasadniać uwzględnienie skargi kasacyjnej wówczas, gdy uzasadnienie nie pozwala ustalić przesłanek, którymi kierował się sąd wydając określonej treści orzeczenie, co uniemożliwia kontrolę kasacyjną. Zasadny będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jeśli sąd oprze swoje rozważania na innym, niż wynikający z akt sprawy, stanie faktycznym.

Kontrolowany wyrok nie jest obarczony żadną z wad mogących uzasadniać zarzut postawiony w pkt 1 lit. a) skargi kasacyjnej; przedstawiony stan faktyczny odpowiada wynikającemu z akt sądowoadministracyjnych i administracyjnych sprawy, zaś rozważania i wnioski przedstawione w uzasadnieniu jasno pokazują przesłanki orzeczenia. Dodać ponadto należy, że w żadnym razie nie można sądowi administracyjnemu czynić zarzutu błędnych ustaleń faktycznych, bo takich sąd nie dokonuje ani w oparciu o art. 141 § 4 p.p.s.a., ani w oparciu o żaden innym przepis cyt. ustawy.

Pozostałe zarzuty naruszenia prawa procesowego skorelowane są z zarzutami naruszenia prawa materialnego i uzasadniają łączną ich ocenę. Zdaniem autora skargi kasacyjnej nie zachodziła podstawa do unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór użytkowy, na zasadzie określonej w art. 89 ust. 1 p.w.p., a wniosek o niespełnieniu przez wzór przesłanki nowości był błędny i oparty na wadliwej wykładni art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p. przez nazbyt rygorystyczne i nieodpowiadające tej normie zdefiniowanie wymogu nowości.

Powyższe zarzuty nie są zasadne.

Jak stanowi art. 89 ust. 1 p.w.p. w związku z art. 100 tej ustawy, prawo ochronne do wzoru użytkowego może zostać unieważnione w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa. Aby wzór użytkowy mógł być chroniony prawem ochronnym, wzór ten musi spełniać określone art. 94 ust. 1 p.w.p. przesłanki; wzorem jest nowe i użyteczne rozwiązanie o charakterze technicznym dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci. Warunek, którego niespełnienie przez sporny wzór "Antena telewizyjno-radiowa" stwierdził organ, co zaakceptował Sąd I instancji, dotyczył wyłącznie nowości rozwiązania zgłoszonego do ochrony 20 lipca 2006 r.; przeciwstawiono mu wynalazek według zgłoszenia międzynarodowego WO 86/03624 "Dookólny układ antenowy". Należy w pełni podzielić ocenę WSA, że Urząd Patentowy prawidłowo wykazał brak nowości atakowanego wzoru ze względu na wzór przeciwstawiony, bowiem zastrzegane opisem cechy wykazał wzór chroniony prawem międzynarodowym.

Nowość rozwiązania ocenia się na dzień zgłoszenia do Urzędu Patentowego i ustala się w oparciu o stan techniki w skali światowej istniejący na ten dzień. Rzecz jasna, ażeby dokonać takiej oceny należy najpierw zidentyfikować sam wzór jako rozwiązanie techniczne dotyczące określonego przedmiotu – albo jego budowy, kształtu lub zestawienia, stanowiące o użyteczności. Dla tego celu trzeba sięgnąć do opisu wzoru, a szczególnie jego zastrzeżeń (art. 31 ust. 2 i 3 w związku z art. 97 ust. 1 p.w.p.). Kierując się powyższym, Sąd prawidłowo zaakceptował działanie organu, który wskazując na przeciwstawiony w sprzeciwie wzór wcześniejszy, uznał, że wzór ten zawiera wszystkie zastrzegane cechy wzoru spornego i z tego powodu nie spełnia przesłanki ochronnej. Nie mają racji skarżący kasacyjnie, którzy kwestionują to stanowisko, przyznając, że "rozwiązanie przeciwstawione jest rozwiązaniem pokrewnym, bardzo podobnym do analizowanego prawa", jednakże cechą odróżniającą sporny wzór jest wyposażenie anteny we wzmacniacz, czego brak w rozwiązaniu według wzoru chronionego prawem międzynarodowym, przy czym zwracają uwagę na wykreowanie przez organ nowej przesłanki ochronnej prawa do wzoru użytkowego polegającej na analizowaniu jego istoty i funkcjonalności.

Jak już wyżej wspomniano, rozpatrując przymiot nowości wzoru użytkowego należy mieć na uwadze, że stanowi on zawsze konkretne rozwiązanie techniczne, które mimo że dotyczy kształtu, budowy lub zestawienia konkretnie zidentyfikowanego przedmiotu o trwalej postaci, nakierowane jest na jego użyteczność. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela oceny, że odniesienie się przy badaniu przesłanki nowości do istoty rozwiązania z wzoru użytkowego, przenosi ciężar oceny na nieznaną przesłankę funkcjonalności i tym samym dezawuuje całe badanie. Mimo, iż normatywna definicja wzoru użytkowego nie obejmuje cechy użyteczności, istota rozwiązania dotycząca określonego przedmiotu według wzoru użytkowego wyraża się wszak użytecznością i stanowi, poprzez określony element tego rozwiązania, rozwiązanie kwestii technicznej. Przeciwne rozumowanie stoi w sprzeczności z treścią art. 94 ust. 2 p.w.p. i przyjętą tym przepisem ideą wzoru użytkowego jako rozwiązania użytecznego, pozwalającego uzyskać określone cele praktyczne i z tego powodu nazywanego niekiedy w uproszczeniu "małym wynalazkiem". W tym miejscu można stwierdzić, że Sąd I instancji trafnie przywołał zawarty w wyroku z dnia 29 lutego 2008 r. pogląd Sądu Apelacyjnego w Poznaniu (sygn. akt I ACa 120/08; LEX nr 466436), zgodnie z którym na wzór użytkowy nie należy patrzeć jako na gotowy wyrób, lecz na techniczne rozwiązanie dotyczące kształtu, budowy lub zestawienia przedmiotu o trwałej postaci, które przy wytwarzaniu lub produkcji według tego wzoru pozwala na zastosowanie nowego, użytecznego rozwiązania, determinowanego zakresem ochrony określonym w zastrzeżeniach ochronnych.

Sporny wzór użytkowy nie mógł być uznany za nowy w dacie zgłoszenia, bowiem biorąc pod uwagę stan techniki, cechy rozwiązania objętego wzorem były znane i zostały wykorzystane we wzorze przeciwstawionym. Dotyczy to tak akcentowanej cechy jaką jest, zdaniem skarżących kasacyjnie, wzmacniacz. Sąd I instancji nie popełnił błędu zgadzając się z organem, że cecha ta ujęta została w opisie wzoru z rejestracji międzynarodowej. Niewątpliwie, jak to podaje Urząd Patentowy, na stronie 4 w wierszu 7 opisu wzoru przeciwstawionego wskazano na dowolny wzmacniacz odbieranego sygnału ("any associated aerial amplifier"), co przy uwzględnieniu zapisu o połączeniu płytek ze wzmacniaczem antenowym i zaznaczeniu, że musi być on usytuowany w pobliżu płytek, musiało wykluczać nowość rozwiązania według spornego wzoru. Nie ma zatem racji autor skargi kasacyjnej, twierdząc, że w opisie przeciwstawionego wzoru nie występuje wzmacniacz (amplifier), lecz izolujący element dystansowy i nie przekonują zawarte na stronie 7/10 i 8/10 skargi kasacyjnej argumenty mające uzasadniać błędne rozumowanie Sądu.

Nie stanowi ani naruszenia art. 25 ust. 1 i 2 p.w.p., ani art. 94 ust. 1 i 2 tej ustawy zaakceptowanie poszukiwania przez organ specyfiki przyjętego we wzorze odmiennego, niż przeciwstawione rozwiązania ze względu na cechę, na którą wskazywali uprawnieni z wzoru (skarżący i skarżący kasacyjnie). Przecież nie można wykluczyć, że powielający znane już cechy wzór użytkowy będzie dzięki cesze dodatkowej, nieznanej spełniał przesłankę nowości całego rozwiązania. Sporny wzór takiej specyficznej cechy nie wykazywał jeśli, jak to wynikało z opisu przeciwstawionego wzoru międzynarodowego, wzmacniacz był przewidziany w tym wzorze, a jego umiejscowienie nakazywało bliskość płytek, do których połączone są pionowo ukształtowane dipola. Nie stanowi o specyfice rozwiązania umieszczenie elementu dystansowego w tulei (9 i 10 zastrzeżenia) – w odróżnieniu od "nogi" trwale połączonej z korpusem anteny we wzorze angielskim – ze względu na, jak wskazują skarżący kasacyjnie, możliwość przytwierdzenia anteny do pojazdu w inny sposób, niż za pomocą przyssawki. Wzór użytkowy jako rozwiązanie użyteczne, o którym już była wyżej mowa, ocenia się wedle złożonego opisu i zastrzeżeń ochronnych co oznacza, że jego użyteczny charakter musi zostać w opisie lub zastrzeżeniach ujawniony, tymczasem słuszna jest ocena Sądu jak też organu, iż przy tak ogólnym sformułowaniu cechy technicznej związanej ze wzmacniaczem, jak to ma miejsce w opisie wzoru spornego, jego cechy nie odróżniają go od wzoru wcześniej zastrzeżonego, na którym oparto sprzeciw. Stąd ostateczna ocena Sądu I instancji nie dopatrująca się w działaniu Urzędu Patentowego wadliwości, o których traktuje skarga kasacyjna, jest prawidłowa.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.