Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 965/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2014r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 10 marca 2014r. T. M. nadała w Urzędzie Pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lutego 2014r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezesa ARiMR z [...] grudnia 2013r. nr [...] o odmowie umorzenia należności w łącznej wysokości 225,54 zł. ustalonych na mocy decyzji z [...] października 2010r. nr [...].

Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 25 marca 2014r., skarga złożona przez T. M. została wpisana pod numer Dziennika Korespondencji Ogólnej V KO/Wa 19/14 i przesłana pismem z 31 marca 2014r. wraz kopertą, w której została nadesłana do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, ze zm.) – dalej p.p.s.a. – sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Taki tryb wnoszenia skargi powoduje, iż za skuteczne można uznać jedynie wniesienie skargi pod adresem organu i to przed upływem 30 dniowego terminu. Inaczej mówiąc złożenie skargi bezpośrednio w Sądzie nie wywołuje skutku jaki ustawa łączy z wniesieniem skargi, nie powoduje zatem zachowania ww. terminu.

Skarżąca, wbrew pouczeniu przesłała skargę bezpośrednio do Sądu zamiast, jak nakazują ww. przepisy, pod adresem organu, który postanowienie wydał. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jako niewłaściwy do przyjęcia skargi, przesłał skargę do organu, celem zajęcia stanowiska i nadesłania akt.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że ww. postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 11 lutego 2014r. Zatem ostatni dzień terminu na złożenie skargi upłynął w dniu 13 marca 2014r. Jednakże błąd skarżącej we wniesieniu skargi bezpośrednio do Sądu, zamiast do organu, spowodował, iż skargę została wysłana z Sądu do organu w dniu 31 marca 2014r.

Wskazać należy, iż w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, termin do wniesienia skargi zachowany jest jedynie wtedy, gdy Sąd, do którego wniesiono omyłkowo skargę, zdoła ją nadać na adres organu przed upływem wspomnianego trzydziestodniowego terminu. Ewentualne ryzyko przekroczenia w/w procesowego terminu oraz skutki z tym związane (odrzucenie skargi) obciążają stronę postępowania.

Skarga wniesiona zatem została z uchybieniem terminu.

Niejako na marginesie Sąd zauważa, że skarżąca T. M. ma możliwość wystąpienia z ponownym wnioskiem do organu o umorzenie należności w wysokości 225,54 zł. ustalonych decyzją z [...] października 2010r., nawet w sytuacji, gdy pierwotnie wydana w tym przedmiocie decyzja, była decyzją negatywną dla strony. Rozstrzygnięciom tym nie towarzyszy bowiem walor powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), co oznacza możliwość wielokrotnego występowania z wnioskiem i skutkuje obowiązkiem jego rozpatrzenia przez organ administracji z uwzględnieniem aktualnej sytuacji zobowiązanej (materialnej, zdrowotnej, rodzinnej).

W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.