Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2709/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 89
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.), Sędzia NSA Gabriela Jyż, Sędzia WSA (del.) Stefan Kowalczyk, Protokolant Anna Fyda-Kawula, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G M od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wr 1255/16 w sprawie ze skargi G M na decyzję Dyrektora Izby Celnej we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2016 r., nr [..] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G M na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W 2.700 (słownie: dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA w Wrocławiu lub Sąd I instancji) oddalił skargę G M (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W (dalej: Dyrektor) z dnia [..] lipca 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniu 8 maja 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu, którego dysponentem był skarżący, w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej jako: u.g.h.).

W trakcie kontroli funkcjonariusze ujawnili urządzenie do gier o nazwie CSANI MONEY TRANSFER, które zostało tam umieszczone na podstawie umowy dzierżawy powierzchni użytkowej z dnia 14 lipca 2012 r., zawartej przez skarżącego z innym podmiotem gospodarczym. Lokal nie stanowił kasyna gry w rozumieniu art. 4 pkt 1 lit. a) u.g.h. Funkcjonariusze przeprowadzili eksperyment procesowy i ustalili, że na skontrolowanym urządzeniu można prowadzić gry na automacie, o których stanowi art. 2 ust. 3 u.g.h. W toku postępowania organ pierwszej instancji włączył do akt opinię biegłego sądowego w zakresu informatyki przy Sądzie Okręgowym w Częstochowie z dnia 18 kwietnia 2015 r., uzyskaną w prowadzonym równolegle dochodzeniu w sprawie o przestępstwo skarbowe.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w L nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 90 ust. 1 i 2 u.g.h.

Dyrektor po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podając w uzasadnieniu, że z uwagi na jednoznaczność i bezsprzeczność materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, brak było podstaw by rozważać możliwość zastosowania w sprawie art. 7a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1988 ze zm.) – wyłączającego stosowanie ustawy o grach hazardowych w stosunku do terminowych operacji finansowych. Poza tym nie było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii jednostki badającej upoważnionej przez Ministra Finansów.

WSA we Wrocławiu oddalił skargę na powyższą decyzję. W ocenie Sądu przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, że kontrolowane urządzenie umożliwiało prowadzenie gier losowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. W kompetencjach organów rozstrzygających niniejszą sprawę leżało poczynienie własnych ustaleń dotyczących charakteru automatów do urządzania gier, jak i gier na nich urządzanych. Istotne w sprawie fakty i okoliczności ustalono na podstawie dowodu z eksperymentu oraz opinii biegłego. W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego słusznie uznały organy celne, że skontrolowany automat był urządzeniem wyczerpującym definicję gier na automatach w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych. Z akt sprawy wynika, że żadna z przedłożonych opinii nie odnosiła się do skontrolowanego w niniejszej sprawie urządzenia. Przywołane przez skarżącego kserokopie dokumentów dotyczące innych urządzeń o nazwie Csani lub identycznej z nazwą spornego urządzenia nie mogły obalić ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie.

W rozpatrywanym przypadku automat poddany kontroli, umożliwiał przeprowadzenie gier hazardowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Nadanie urządzeniu określonej nazwy, sugerującej inne przeznaczenie urządzenia, nie zmienia jego charakteru. Także fakt, że urządzenie ma, czy może mieć połączenie z Internetem, umożliwiające uruchamianie przeglądarek internetowych oraz może pełnić dodatkowo inne funkcje nie ma znaczenia w sprawie, skoro umożliwia ono jednocześnie przeprowadzanie gier losowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i gry te są rzeczywiście na nim przeprowadzane.

W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Skarżący był w posiadaniu kontrolowanego lokalu, w którym na podstawie umowy dzierżawy części powierzchni umieszczono automat. Przy tym z treści umowy wynika, że czynsz dzierżawy został ustalony jako 40% od wartości zrealizowanych przekazów pieniężnych (jako procent od różnicy od wpłat i wypłat do systemu CSANI Money Transfers). Uzyskiwał on zatem wprost korzyść z toczącego się procederu, co wskazuje, że brał on czynny udział w jego organizowaniu.

WSA we Wrocławiu powołał się na uchwałę NSA z 16 maja 2016 r., II GPS 1/16. Zgodnie z powyższą uchwałą: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.Urz. UE L z 1998.204.37 ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.)".

Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały jakiekolwiek podstawy do odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W M zaskarżył wyrok w całości domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania a także zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:

I. Przepisów prawa procesowego które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 89 ust 1 pkt 1 i 2 u.g.h., polegające na wadliwej ocenie stanu faktycznego i przedwczesnym zakwalifikowaniem skarżącego jako "urządzającego gry" na podstawie oddania lokalu (jego części) do władania innemu podmiotowi dla eksploatacji urządzeń za ustalony czynsz podczas gdy z treści umowy najmu wynika, że skarżący nie czerpał zysku z urządzanych na spornym automacie gier, a jego obowiązki, w związku z zawartą umową, ograniczały się jedynie do udostępnienia części lokalu, w której umieszczono automat, co istotnie wpływa na kwalifikację skarżącego jako urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h. Ponadto naruszenie ww. przepisów przez wadliwe ustalenie, iż w istocie celem skarżącej było nie tylko wynajęcie lokalu, ale także prowadzenie wspólnego przedsięwzięcia z [...], a także błędne ustalenie iż zapisy dotyczące identyfikacji klienta itp. odnoszą się do urządzeń hazardowych, podczas, gdy wprost zapisy te odnoszą się do ustawy o przeciwdziałaniu praniu brudnych pieniędzy i mają zastosowanie w przypadku, gdyby kioski tak jak podnosi strona realizowały transakcje finansowe. Jeśli natomiast nie dochodziło do zawierania transakcji finansowych na zasadzie art. 7a Prawa bankowego, to obowiązki zapisane w umowie w ogóle nie powstają, gdyż nie dotyczą takiej usługi jak urządzanie gier na automatach, co wynika z istoty działania urządzeń takich jak automaty do gier.

2. art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez uznanie w rozstrzygnięciu Sądu, że materiał dowodowy, w oparciu o który organ ustalił stan faktyczny sprawy, został zebrany w sposób prawidłowy i wystarczający dla prawidłowej oceny legalności decyzji, w sytuacji w jakiej materiał dowodowy nie był zupełny, co stanowiło samoistną przesłankę do uchylenia przez Sąd decyzji organu, a co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w obrocie prawnym wadliwej decyzji organu, co w szczególności należy odnieść do charakteru zatrzymanych urządzeń, a także ustalenia rzekomych powiązań biznesowych skarżącej z podmiotem faktycznie wykorzystującym zatrzymane urządzenia do prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji błędnym uznaniem skarżącej za podmiot urządzający gry hazardowe podczas, gdy skarżąca wynajmowała powierzchnię, a zapisy umowy w zakresie identyfikacji klienta co wynika wprost z treści umowy odnoszą się tylko do takiej sytuacji, w której były świadczone usługi finansowe, natomiast sąd dokonał wybiórczej oceny zapisów umowy;

3. art. 121 § 1 o.p. przez rozstrzygnięcie materialno-prawnych wątpliwości w zakresie możliwości nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2) u.g.h. na niekorzyść podatnika, mimo że nie można czynić podatnikom zarzutu naruszenia przepisów, jeżeli przepisy te są niejednoznaczne, a podatnik wybrał jedno z możliwych stanowisk. Zasada ta niesie w sobie nie tylko treści normatywne, lecz także daleko wykracza poza ramy prawne. Chodzi bowiem o ochronę takich wartości, jak sprawiedliwość, równość podmiotów oraz poszanowanie reguł kultury . administrowania czy też poszanowania reguł zachowań międzyludzkich, co skutkowało błędnym uznaniem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu;

4. art. 122, art. 180 i art. 187 o.p. w zw. z art. 8 u.g.h. oraz art. 129 i art. 23b ust. 1 u.g.h. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi pomimo zaniechania przez organ obu instancji podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, w szczególności nie przeprowadzenia dowodu mogącego świadczyć o prawidłowym funkcjonowaniu automatów oraz nie dokonaniu koniecznych badań sprawdzających, tj. niedopuszczenie niezbędnego dowodu z badania przeprowadzonego przez upoważnioną przez Ministra Finansów jednostkę badającą. Ponadto naruszenie ww. przepisów poprzez zaniechanie podjęcia czynności mających na celu ustalenie czy w istocie celem skarżącej było jedynie wynajęcie lokalu czy też prowadzenie wspólnego przedsięwzięcia z najemcą. Z akt sprawy nie wynika, że skarżąca rzeczywiście wykonywała czynności (nie zabezpieczono ani jednego egzemplarza dokumentu wskazującego na identyfikowanie klientów), o których mowa na stronie 16 uzasadnienia wyroku, w szczególności, iż łączne przeczytanie zapisów umowy wskazuje, że te czynności mogłyby mieć miejsce, ale tylko w przypadku, gdy platforma CSANI realizowałaby usługi finansowe, bo tylko można mówić o identyfikacji klienta;

5. art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego, polegającym na błędnym przyjęciu, że kluczowym dla oceny czy mamy do czynienia z urządzaniem gier hazardowych jest ustalenie charakteru samego urządzenia nie zaś platformy csani. Prowadzi to do wniosku, iż sąd nie zauważa, iż samo urządzenie jest jedynie środkiem do użycia programu. Same urządzenia są bowiem tylko jednym ze sposób korzystania z systemu. Służyć temu może bowiem także zwykły laptop. Przy czym każdorazowo konieczne jest podłączenie urządzenia w zasadzie dowolnego typu do Internetu.

6. art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez uznanie w rozstrzygnięciu Sądu, że materiał dowodowy, w oparciu, o który organ ustalił stan faktyczny sprawy, został zebrany w sposób prawidłowy i wystarczający dla prawidłowej oceny legalności decyzji, w sytuacji w jakiej materiał dowodowy nie był zupełny, co stanowiło samoistną przesłankę do uchylenia przez Sąd decyzji organu, a co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w obrocie prawnym wadliwej decyzji organu, co w szczególności należy odnieść do charakteru zatrzymanych urządzeń,

II. Przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że samo dzierżawienie/wynajmowanie lokalu podmiotom, o których mowa w art. 6 ust. 4 tej ustawy stanowi czynność "urządzania gier", a co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w obrocie prawnym wadliwej decyzji organu;

7. rażące naruszenie przepisu art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji i oddaleniu skargi, pomimo braku decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych rozstrzygającej, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w art. 2 ust. 1–-5 zainstalowane w przedmiotowym urządzeniu są grą losową, zakładem wzajemnym albo grami na automacie w rozumieniu ustawy, co skutkowało uznaniem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu;

8. art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1 u.g.h. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, podczas gdy z uwagi na brak notyfikacji przepisów art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. przepisy te są bezwzględnie bezskuteczne w konsekwencji czego urządzanie i prowadzenie gier na automatach poza kasynami gry i bez zezwolenia jest prawnie dozwolone, co skutkowało uznaniem, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu;

9. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 2 ust. 3 i 5, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11, art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3, i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi, mimo że przepisy ustawy o grach hazardowych, w szczególności art. 14 ust. 1 u.g.h., którego naruszenie sankcjonuje art. 89 ust. 1 u.g.h., jako nienotyfikowane przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE nie mogą być stosowane przez organy krajowe, w tym przez polskie organy podatkowe, co skutkowało oddaleniem skargi i utrzymaniem w obrocie prawnym decyzji organu wydanej na podstawie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 11 u.g.h., w sytuacji w jakiej przepisy te nie mogą mieć zastosowania wobec niezachowania procedury notyfikacyjnej;

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna G M oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej zarzuty wskazujące na naruszenie prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana tylko wtedy, gdy zostanie ustalone, że stan faktyczny sprawy jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.

Skarga kasacyjna G Mnie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia skarżonego wyroku.

W ocenie Sądu II instancji nietrafne są podniesione w tej skardze zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., a więc sporządzenie uzasadnienia skarżonego wyroku z naruszeniem dyspozycji tego przepisu. Artykuł 141 § 4 określa elementy konieczne do poprawnie zbudowanego uzasadnienia, przy czym odnosi się do nich z formalnego punktu widzenia. Zatem dotyczy kwestii procesowej, a przy tym podstawowej dla oceny kontrolowanego wyroku. Z tego też powodu NSA musi do tego zarzutu odnieść się w pierwszej kolejności, bo ewentualne wady uzasadnienia wyroku musiałyby prowadzić do jego uchylenia bez możliwości oceny innych zarzutów kasacyjnych.

Zdaniem NSA uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd II instancji podkreśla, że naruszenie tego przepisu ustawy mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdy Sąd I instancji w uzasadnieniu pominąłby jeden z elementów wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli te składniki uzasadnienie posiada, to tym samym spełnia wymogi ustawy. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. nie jest przepisem, na podstawie którego można kwestionować ocenę stanu faktycznego lub prawnego dokonywaną przez Sąd I instancji. Na tej podstawie można zakwestionować formalną poprawność uzasadnienia wyroku, faktyczną zaś czy prawną jego trafność należy podważać przez stawianie zarzutów naruszenia prawa procesowego lub materialnego, ale wtedy jest to odniesienie do treści art. 145 lub 151 p.p.s.a. a nie art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu II instancji nietrafne są również zarzuty procesowe kwestionujące ustalenia i ocenę stanu faktycznego sprawy. Poza tym te zarzuty są formalnie wadliwe, co już samo przez się ogranicza zakres kontroli kasacyjnej. NSA zauważa i podkreśla, że skarga kasacyjna wyznacza granice i kierunki weryfikacji skarżonego wyroku, a to znaczy, że Sąd II instancji nie może samodzielnie wyznaczać parametrów weryfikacji wyroku. Skoro taki jest stan prawa, to strona występująca ze skargą kasacyjną ma wskazać jakie przepisy i w jaki sposób naruszył Sąd I instancji. Rzeczą oczywistą jest, że Sąd I instancji może naruszać przepisy, które musi stosować, a to oznacza, że może naruszyć właściwe przepisy p.p.s.a., a tylko pośrednio przepisy administracyjne stosowane przez organy. Przecież Sąd I instancji nie stosuje przepisów o.p. lub u.g.h. tylko kontroluje sposób ich stosowania przez organy. Toteż skarga kasacyjna jeżeli twierdzi, że Sąd I instancji naruszył przepisy prawa, to powinna wskazać te przepisy i wyjaśnić na czym polegało ich naruszenie oraz jaki jest związek tych naruszeń z rozstrzygnięciem. Przecież skarga kasacyjna to formalny środek prawny i z tego powodu została ukształtowana jako środek profesjonalny.

Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej ze względu na treść uchwały NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1 pozwala NSA przyjąć, że w zakresie ustaleń faktycznych strona skarżąca kasacyjnie kwestionuje, że organy nie wykazały, że urządzała gry na automatach mające charakter losowy. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji poprawnie przyjął, że wskazane okoliczności, od których zależy kara orzekana na podstawie art. 89 ust. 1 i ust. 2 u.g.h., zostały ustalone zgodnie z prawem. Strona nie przedstawiła żadnego argumentu na rzecz tego, że urządzenie nie spełniało warunków właściwych dla automatu w rozumieniu u.g.h., bo dowodem takim nie mogły być opinie dotyczące platformy CSANI, skoro postępowanie odnosiło się do urządzeń CSANI MONEY TRANSFER. Podobnie należy odnieść się do zakresu aktywności skarżącego kasacyjnie, która polegała na aktywnym uczestniczeniu w działaniach związanych z funkcjonowaniem urządzeń choćby uzależnianiu wysokości czynszu od wskazań ustalonych na podstawie operacji dokonywanych w tych urządzeniach. Z tych powodów Sąd II instancji aprobuje stanowisko Sądu I instancji co do oceny ustaleń faktycznych sprawy i ich oceny, przyjmując, że w tym zakresie nie doszło do naruszenia prawa, a to musiało prowadzić do przyjęcia niezasadności zarzutów podnoszących naruszenia prawa procesowego.

Jako niezasadne należy także uznać zarzuty materialne. W tym zakresie Sąd I instancji odwołuje się do uchwały NSA z dnia 16 maja 2016 r., II GPS 1/16, CBOSA. Sąd orzekający w sprawie jest związany treścią tej uchwały, a niezależnie od formalnego związania w pełni podziela argumentację przedstawioną w jej uzasadnieniu na temat notyfikacji przepisów u.g.h., podkreślając, że ustalony jest pogląd, co do samoistnego charakteru ustaleń organów celnych w zakresie przeznaczenia automatów i że w tym zakresie na użytek postępowania o nałożenie kary zbędna jest decyzja ministra do spraw finansów rozstrzygająca o charakterze urządzeń.

Mając na uwadze powyższe i treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a.