Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 661/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 50,51 66
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 138
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2016 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego T. W. kwotę 500,00 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 7 kwietnia 2016 r., nr [....] , znak: [....] , wydaną na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i w zw. 83 ust 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. z 2016r., poz. 23), po rozpoznaniu odwołania B.S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu N. z dnia 16 czerwca 2015r. znak: [....] , uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzją tą organ pierwszej instancji nakazał współwłaścicielom lokalu B.S. i J.P. przywrócenie ściany oddzielenia pożarowego budynku przy ul. [....] w K. (od strony budynku nr [....] przy ul. [....] ) do stanu zgodnego z przepisami poprzez zdemontowanie w istniejącym otworze stolarki okiennej, zamontowanie wypełnienia materiałem przepuszczającym światło przepuszczające (luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie), przy czym klasa odporności ogniowej wypełnienia nie powinna być niższa niż "E 60".

Orzekając w powyższy sposób organ odwoławczy wskazał, że dniu 8 lipca 2013 r. do PINB wpłynęło pismo Z.P. i Z.W. o interwencję dotyczącą nielegalnego, samowolnego usunięcia luksferów z okna w ścianie budynku położonego przy ul. [....] w K. PINB przeprowadził kontrolę przedmiotowej ściany od strony nieruchomości nr [....] oraz lokalu nr [....] w budynku nr [....] . W wyniku kontroli stwierdził, iż w ścianie budynku, w lokalu będącym własnością B.S. wykonano roboty budowlane, polegające na demontażu tzw. luksferów i zamontowaniu nowego okna plastikowego. Roboty te zostały zrealizowane w ścianie zlokalizowanej w granicy z nieruchomością nr [....] , będąca jednocześnie ścianą oddzielenia pożarowego, w lokalu nr [....] prowadzone są roboty remontowe. Do akt włączono kserokopie akt postępowania znak: [....] , [....] , [....] , przekazanych przez Starostwo Powiatowe w N. , dotyczących nakazu zamurowania okna w ścianie szczytowej. Urząd Miasta i Gminy w K. decyzją z dnia 9 sierpnia 1978 r., znak: [....] , utrzymaną w mocy decyzją Urzędu Wojewódzkiego w N. z dnia 23 października 1979 r., znak: [....] , nakazał J.P. zamurowanie okna w ścianie szczytowej budynku przy ul. [....] w K. Decyzja ta podlegała egzekucji administracyjnej. Pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykonanych robót budowlanych w ścianie oddzielenia pożarowego budynku przy ul. [....] w K. , polegających na wstawieniu w istniejącym otworze z luksfer, bez zmiany jego wymiarów, stolarki okiennej oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W dniu 6 września 2013 r. PINB wydał decyzję nakazującą przywrócenie ściany oddzielenia pożarowego do stanu zgodnego z przepisami. Po rozpatrzeniu odwołania B.S. WINB decyzją z dnia 23 maja 2014r., uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku postępowania odwoławczego materiał dowodowy został uzupełniony w trybie art. 136 k.p.a. m.in. o protokół z oględzin z dnia 31 stycznia 2014 r. W ich toku ustalono, że w ścianie od strony nieruchomości [....] - działka nr [....] (strona południowa) istnieje otwór w którym zostało zamontowane okno z PCV o szer. 150 cm i wys. 160 cm. Stan tynku na zewnątrz okna w jego bezpośrednim sąsiedztwie świadczy, że wymiary otworu nie zostały zmienione (stary tynk). Uczestniczący w oględzinach P.S. oświadczył, iż prace w lokalu wykonywane są od 2007 r., natomiast istniejąca stolarka okienna została wymieniona na okno z PCV w listopadzie 2011 r. Wyjaśnił, że otwór w ścianie południowej został wykonany ok. 1970 r., a także że część działki zlokalizowana wzdłuż ściany budynku [....] , o szerokości 3 m stanowi dojazd do nieruchomości [....] oraz służebność przejazdu na rzecz działki nr [....] , zatem od 1992 r. nie jest działką budowlaną. Nadto w dniu 7 marca 2014 r. w siedzibie organu pierwszej instancji przeprowadzono rozprawę administracyjną z udziałem Z.W. oraz P.S. Z.W. oświadczył, iż około 2 lata temu P.S. wykonał roboty budowlane polegające na zdemontowaniu istniejących luksfer i zamontowaniu nowego okna plastikowego w miejscu istniejącego wcześniej za Iuksferami okna drewnianego. Ponadto nakaz wynikający z decyzji z dnia 23 października 1979r., znak: [....] , w przedmiocie zamurowania okna - nie został wykonany całkowicie. Pozostał lufcik, który jest widoczny na zdjęciach załączonych do protokołu z rozprawy. Ten lufcik wraz z Iuksferami był do czasu wykonywania robót budowlanych przez P.S. około 2 lat temu. Z.W. żądał przywrócenia wykonanych robót do stanu zgodnego z przepisami. P.S. wyjaśnił z kolei, iż ok. 40 lat temu wykonano okno w ścianie budynku Nr [....] , w mieszkaniu nr [....] , będącego ówczesną własnością Urzędu Miasta w K. Po wykonaniu okna teść J.P. po jakichś czterech latach otrzymał nakaz założenia luksferów. Luksfery nie zostały zamontowane w całości, pozostawiono otwór o wym. ok. 50 x 70 cm. Po interwencjach Urzędu Gminy K. uzupełniono ten lufcik. Po paru latach powstał z powrotem lufcik.

W ponownym przeprowadzeniu postępowania, po zawiadomieniu o nim zweryfikowanego kręgu stron postępowania, którym zapewniono możliwości zapoznania się z aktami sprawy PINB wydał zaskarżoną decyzję, , od której odwołanie złożyła B.S.

Po przedstawieniu w powyższy sposób dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że organ pierwszej instancji nadal nie uczynił zadość przepisom prawa budowlanego i postępowania administracyjnego.

Przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie PINB uczynił przywrócenie do stanu zgodnego z prawem ściany oddzielenia pożarowego budynku przy ul. [....] w K. (od strony budynku nr [....] przy ul. [....] ), a zatem legalność robót wykonanych w lokalu nr [....] , polegających na wykonaniu okna w ścianie szczytowej (granicznej), będącej ścianą oddzielenia pożarowego. Jak wynika z akt postępowania i treści odwołania okno to wykonano z pomieszczenia kuchni, po zamurowaniu w latach 70-tych XX w. okna od strony zachodniej, wychodzącego na wąski "szacht" pomiędzy budynkami, naprzeciw ściany przeciwległego budynku.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymuje swoje stanowisko, zgodnie z którym zrealizowane roboty budowlane, niezależnie od stanu osiągniętego w wyniku egzekucji decyzji z dnia 9 sierpnia 1978 r., znak: [....] , należy zakwalifikować jako przebudowę budynku. Zastosowanie winien znaleźć tryb postępowania i przepisy prawa materialnego zawarte w art. 51 P.b. w związku z wystąpieniem przesłanki z art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz 50 ust. 1 pkt 2. Wykonano bowiem przebudowę budynku w myśl art. 3 pkt 7a P.b. z naruszeniem art. 28 P.b.

Przepisy art. 50-51 P.b. regulują tryb i zasady tzw. postępowania naprawczego, efektem którego winien być stan zgodności obiektu z prawem. Zasadniczym celem tego postępowania jest zbadanie przez organ nadzoru budowlanego, czy roboty budowlane prowadzone lub już wykonane w warunkach określonych w art. 50 ust. 1 spełniają wymogi sformułowane w przepisach prawa oraz czy są zgodne z zasadami wiedzy technicznej, a w sytuacji stwierdzenia uchybień w tym zakresie zobligowanie inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego do doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem. Celem postępowania prowadzonego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, po uprzednim wyjaśnieniu legalności (zgodności z przepisami) i jakości wykonywanych robót, w szczególności w kontekście zgodności z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunkami technicznymi czy też polskimi normami. Skoro postępowanie w trybie określonym w art. 50 i 51 P.b. wszczynane jest w sytuacji stwierdzenia przez organ stanu sprzecznego z przepisami prawa, to obowiązkiem organu jest wskazanie konkretnej normy prawnej będącej przepisem prawa, której naruszenie tworzy stan sprzeczności z prawem, przy czym chodzi o wykazanie wszelkich odstępstw od warunków określonych w obowiązujących przepisach prawa. Ideą postępowania naprawczego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Celem nakazanych czynności jest zagwarantowanie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom danego obiektu oraz ochrona osób trzecich.

Materiał dowodowy i zakres przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie daje podstaw do uznania, iż nakaz określony w zaskarżonej decyzji doprowadzi przedmiotowy budynek (a szczególności lokal nr [....] ) do stanu zgodnego z prawem. Po pierwsze wykonane roboty, po stwierdzeniu przez właściwy organ pismem z dnia 22 sierpnia 1979r. oraz z dnia 21 maja 1992r., iż decyzja z dnia 9 sierpnia 1978 r. znak: [....] została wykonana, stanowią zupełnie nowy stan faktyczny, który należy rozpatrywać w odniesieniu do obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skutki wyegzekwowanej decyzji administracyjnej, wydanej w innym stanie prawnym, zostały bowiem zniweczone poprzez kolejną samowolną przebudowę.

Samowolne roboty budowlane wykonane przez współwłaściciela lokalu nr 1 muszą spełniać nie tylko wymogi określone w § 232 ust. 6 rozporządzenia, zgodnie z którym w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego dopuszcza się wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, jeżeli powierzchnia wypełnionych otworów nie przekracza 10% powierzchni ściany, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnień nie powinna być niższa niż "E 60" dla wymaganej klasy odporności ogniowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego REI 120, ale przede wszystkim wymogi §12 rozporządzenia, dotyczące odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną.

Definicja działki budowlanej znajduje się w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym i dotyczy działki jako całości, a nie jej określonej, nie wydzielonej formalnie części. Przez działkę budowlana należy zatem rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Wymagania określone powołanym przepisie, przy ocenie stanu zgodności z prawem wykonanych robót, muszą być spełnione, bowiem działka nr 768 spełnia te kryteria. Niewątpliwie przepis § 232 ust. 6 rozporządzenia uściśla i zwiększa możliwości wykonania w ścianach oddzielenia przeciwpożarowego otworów zajmujących nie więcej niż 10% ich powierzchni, wypełnionych materiałami przepuszczającymi światło. Zastosowanie tego przepisu stwarza szersze możliwości elastycznego projektowania układów funkcjonalnych pomieszczeń ograniczonych w całości lub części takimi przegrodami. Jednakże takich otworów nie wolno wykonywać w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego zbudowanej bezpośrednio przy granicy (lub w osi granicy) z działką sąsiednią, chyba, że w tej sprawie została uprzednio zawarta odpowiednią umową notarialną miedzy właścicielami obydwu nieruchomości godzących się na ograniczenie warunków użytkowania nieruchomości spowodowane takim sposobem wykonania ściany na granicy działek. Materiał dowodowy niniejszej sprawy wskazuje, że brak jest umowy notarialnej pomiędzy właścicielami sąsiadujących nieruchomości, ograniczającej uprawnienia wynikające z obowiązujących przepisów.

Z opisanych zatem wyżej powodów oraz z ogólnej zasady, wyrażonej w art. 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którą zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych można uzyskać jedynie przed rozpoczęciem robót, § 2 pkt 2 rozporządzenia wskazany w odwołaniu skarżącej nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Ponadto powołana w odwołaniu zasada praworządności i równości obywateli wobec prawa ma taki skutek, że ochronie prawnej podlegają uprawnienia stron legalnie nabyte, a nie osiągnięte w wyniku naruszenia przepisów prawa.

Abstrahując jednak od wskazanych wyżej przepisów i stanu uznanego przez PINB za poprzedni stan "legalny", tj. otworu w ścianie granicznej wypełnionego tzw. luksferami, wskazać należy, że obowiązujące przepisy techniczno-budowlane , zgodnie z § 2 rozporządzenia, stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2, oraz przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków. Przepisy rozporządzenia nie stanowią samoistnej podstawy do przebudowy budynków powstałych przed ich wejściem w życie, celem dostosowania użytkowanych obiektów do obecnie obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych, natomiast obowiązują odpowiednio do zakresu wykonanej przebudowy. Zatem ocena dopuszczalności otworu okiennego w ścianie granicznej budynku względem działki sąsiedniej nie może ograniczać się wyłącznie do kwestii zachowania wymogów ściany oddzielenia pożarowego, lecz powinna obejmować cały wachlarz zagadnień związanych z oddziaływaniem obiektu na otoczenie. Tych zagadnień nie można pominąć podczas wykładni przepisów rozporządzenia, w szczególności tych, które na zasadzie wyjątku dopuszczają odstępstwo od innych określonych w nim warunków techniczno-budowlanych, co oznacza potrzebę rozważenia interesu zainteresowanych stron, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane i z uwzględnieniem regulacji art. 144 k.c., mogących usprawiedliwiać takie nadzwyczajne rozwiązanie. Stosownie do art. 144 k.c. właściciel gruntu powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Jeżeli przyczyną tych zakłóceń miałaby być naruszenie zasad określonych w § 12, ochrona właściciela nieruchomości sąsiedniej, polegająca na umożliwieniu mu prawidłowego zabudowania jego działki lub innego jej zagospodarowania, powinna być zapewniona głównie podczas rozstrzygania o pozwoleniu na budowę, a z pewnością przy badaniu możliwości legalizacji samowolnie wykonanych robót. Obligatoryjne jest uwzględnienie interesów właściciela sąsiedniej nieruchomości w kontekście dotychczasowego sposobu, w jaki korzysta on ze swojej nieruchomości oraz ewentualnych zamiarów, jakie żywi w tej materii, szczególnie w sytuacji, gdy działka nie jest zabudowana.

W ustawie Prawo budowlane brak jest definicji pojęcia "otwór okienny". Biorąc jednak pod uwagę postęp technologiczny we współczesnym budownictwie, za otwór okienny należy uważać otwór w ścianie wypełniony przegrodą przepuszczającą światło zarówno otwieraną, jak i nieotwieralną (np. przeszklenia w budynkach wysokich). Okno otwierane służy bowiem doświetleniu pomieszczeń światłem dziennym i przewietrzaniu, natomiast przy zastosowaniu alternatywnych rozwiązań wentylacyjnych budynku, okna lub wypełnienia otworów okiennych mogą być nieotwieralne (pustaki szklane, okna o podwyższonej odporności ogniowej). Zatem w przypadku rozważania możliwości wypełnień otworów w ścianie granicznej (która jest szczególnym przypadkiem ściany oddzielenia pożarowego) pustakami szklanymi, oprócz spełnienia wymagań w zakresie odporności pożarowej uwzględnić należy również wymogi wynikające z innych przepisów, chroniących prawa osób trzecich. Przepis art. 7 k.p.a., wymaga badania każdej sprawy administracyjnej w aspekcie zachowania słusznego interesu obywateli, przez co należy rozumieć w szczególności, iż obywatele muszą być wobec prawa traktowani na zasadzie równości. Istotne znaczenie ma ta zasada przy ocenianiu prawnie chronionych interesów właścicieli sąsiadujących ze sobą nieruchomości. Jeśli zatem interes prawny właściciela sąsiedniej nieruchomości wymaga, aby zachowana została zasada możliwości zabudowy na jego działce zgodnie z § 12 ust.2 i ust.3 pkt 2, to doświetlenie pomieszczeń poprzez otwór w ścianie z wypełnieniem z pustaków szklanych nie jest dopuszczalne.

Nakaz przywrócenia stanu poprzedniego, rozumianego jako zamurowanie istniejącego od ok. 1979r. otworu materiałem przepuszczającym światło, bez zbadania zgodności z przepisami przebudowanego pomieszczenia kuchni w lokalu mieszkalnym nr [....] , wydany został z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. PINB odniósł się bowiem tylko do jednego przepisu rozporządzenia, pomijając inne przepisy, w tym wymogi dotyczące pomieszczeń pobytu ludzi lub pomieszczeń kuchni i pomieszczeń, w których znajdują się urządzenia gazowe. Nie wyjaśnił od kiedy i w jakim zakresie przebudowane pomieszczenie kuchni winno spełniać wymogi przewidziane dla takich pomieszczeń. Zagadnienia te należy powiązać z wykonaniem w budynku instalacji gazowej lub wtórnym podziałem budynku na lokale mieszkalne (który pochodzi prawdopodobnie z pocz. XX w.). Zatem koniecznym było zbadanie, czy przedmiotowa kuchnia przed zamurowaniem poprzedniego okna była wyposażona w instalację gazową i urządzenia gazowe, a jeśli tak, to czy posiada sprawny system wentylacji grawitacyjnej. Po wyjaśnieniu tych okoliczności należałoby uwzględnić konieczność odtworzenia istniejącego wcześniej okna od strony zachodniej, bowiem kwestie wymaganego, minimalnego okresu nasłonecznienia nie dotyczą pomieszczeń kuchni.

W świetle powyższych wywodów zarzuty odwołania należy uznać za nieuzasadnione. Natomiast inne uchybienia w ustalaniu stanu faktycznego mają istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, zatem zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

T.W. nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem, wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący zarzucał:

- naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy P.b. poprzez jego niewłaściwą wykładnię, skutkującą przyjęciem przez organ drugiej instancji stanowiska, że organ pierwszej instancji nie ustalił w sposób właściwy podstawy faktycznej i prawnej nakazu przywrócenia stanu zgodnego z przepisami prawa w niniejszej sprawie;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie przez organ drugiej instancji, że zachodzą w przedmiotowej sprawie podstawy do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji.

Powyższe zarzuty T.W. rozwijał w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a.

Zaskarżona decyzja ma charakter kasacyjny. Organ odwoławczy nie rozstrzygał w niej sprawy co do istoty, lecz stwierdzając, że orzeczenie organu pierwszej instancji jest wadliwe uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w N. dla Powiatu [....].

Zasady orzekania organu odwoławczego w procedurze administracyjnej zostały uregulowane w art. 138 § 1 i § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 - 3 k.p.a. organ drugiej instancji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, bądź uchyla ją w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy względnie umarza postępowania pierwszej instancji, ewentualnie zaś - umarza postępowanie odwoławcze. Natomiast w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Kodeks wyodrębnia zatem dwie przesłanki wydania przez organ odwoławczy decyzji, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, które muszą wystąpić łącznie. Pierwsza z nich to stwierdzenie, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, czyli przepisów kodeksu oraz (lub) przepisów o postępowaniu zawartych w ustawach szczególnych. Drugą z przesłanek stanowi uznanie (a zatem również wykazanie) przez organ odwoławczy, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Również w orzecznictwie zwraca się konsekwentnie uwagę, że użycie w art. 138 § 2 k.p.a. spójnika "a" oznacza, iż samo stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania, chociaż jest konieczną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji, nie jest przesłanką wystarczającą, niezbędne jest bowiem dodatkowo wykazanie, że "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1631/12, Lex Omega nr 1305675 oraz z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1124/15, Lex Omega nr 1939240).

Należy też zwrócić uwagę na to, że chociaż organ odwoławczy ustala stan faktyczny w oparciu o materiał zgromadzony przez organ pierwszej instancji, jednak nie jest pozbawiony możliwości uzupełnienia tego materiału, co powinien czynić. Stosownie bowiem do art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że redakcja obu części art. 138 k.p.a. nie jest przypadkowa. Z kolejności, w jakiej wymieniono rodzaje rozstrzygnięć organu odwoławczego, a także z odmiennego uregulowania § 1, w którym użyto formy "wydaje" i § 2, gdzie ustawodawca posłużył się formą "może uchylić", wynika iż zasadą jest rozstrzyganie sprawy przez organ drugiej instancji co do jej istoty, a zatem utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji albo też jej uchylenie, połączenie z merytorycznym załatwieniem sprawy. Rozstrzygnięcie kasatoryjne, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a., należy postrzegać jako wyjątek od powyższej zasady, możliwy do zastosowania wyłącznie przy zaistnieniu ustawowych przesłanek (zob. powołane wyżej wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1631/12 oraz II SA/Kr 1124/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Łd 862/12, Lex Omega nr 1298741). W przypadku, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją w drugiej instancji niedopuszczalne jest podejmowanie decyzji kasacyjnej, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Op 134/14, Lex Omega nr 1474142).

W niniejszej sprawie sądowa kontrola zaskarżonej decyzji sprowadza się zatem przede wszystkim do ustalenia, czy w realiach przedmiotowej sprawy organ odwoławczy był uprawniony do uchylenia się od obowiązku wydania decyzji merytorycznej.

Wydając zaskarżoną decyzję kasacyjną Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził bezzasadność zarzutów odwołania, ale pomimo to zaskarżoną decyzję uchylił i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uznał bowiem, że materiał dowodowy i przeprowadzone w pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające nie stwarzajją dostatecznych podstaw do rozstrzygnięcia o sposobie doprowadzenia spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Stwierdził, że samowolnie wykonane roboty muszą spełnić nie tylko wymogi co do oddzielenia przeciwpożarowego, ale także przepisy dotyczące odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną. Organ odwoławczy bardzo obszernie odniósł się do kwestii zabezpieczenia interesów właścicieli sąsiadujących nieruchomości, m.in. dostrzegając brak umowy notarialnej, która ograniczałaby ich uprawnienia w zakresie ochrony przed powstaniem otworów okiennych w pobliżu granicy ich działek. Wyraził pogląd, że jeśli interes prawny właściciela sąsiedniej nieruchomości wymaga, aby zachowana została zasada możliwości zabudowy na jego działce zgodnie z § 12 ust.2 i ust.3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednol. Dz. U. z 2015r., poz. 1422), to doświetlenie pomieszczeń poprzez otwór w ścianie z wypełnieniem z pustaków szklanych nie jest dopuszczalne. Organ odwoławczy dopatrzył się dalej naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., co jego zdaniem polegało na wydaniu nakazu przywrócenia stanu poprzedniego (zamurowania otworu materiałem przepuszczających światło) bez zbadania zgodności z przepisami przebudowanego pomieszczenia kuchni, w szerszym nawet aspekcie bo dotyczącym wydzielania lokali w budynku oraz istnienia w nim instalacji gazowej. Jego zdaniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął m. in. przepisy dotyczące pomieszczeń, w których znajdują się urządzenia gazowe. Podał, że nie wyjaśniono od kiedy i w jakim zakresie przebudowane pomieszczenie kuchni winno spełniać wymogi przewidziane dla takich pomieszczeń, co należy zdaniem organu odwoławczego powiązać z wykonaniem w budynku instalacji gazowej lub wtórnym podziałem budynku na lokale mieszkalne. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za konieczne zbadanie, czy kuchnia przed zamurowaniem poprzedniego okna była wyposażona w instalację gazową i urządzenia gazowe, a jeśli tak, to czy posiada sprawny system wentylacji grawitacyjnej.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy w sposób nieuprawniony uznał za zasadne wydanie orzeczenia o charakterze kasacyjnym albowiem wszelkie okoliczności, które budzą jego wątpliwości mógł wyjaśnić ze własnym zakresie bez naruszenia zasadny dwuinstancyjności postepowania administracyjnego .

Zastrzeżenia budzi, że organ odwoławczy nie poddał ocenie materiału dowodowego, który został zgromadzony w aktach sprawy w toku trwającego ponad dwa lata postępowania administracyjnego. Nie zweryfikował i nie wyjaśnił, czy pozwala on na poczynienie ustaleń co do daty powstania i stanu technicznego pomieszczenia kuchennego mimo iż funkcjonowało ono bez zastrzeżeń organów nadzoru budowlanego już po wydaniu w latach poprzednich nakazu zamurowania otworu okiennego luksferami. Ponadto, jeżeli organ odwoławczy uznał te kwestie za niewyjaśnione i jednocześnie stwierdziłby, że materiał dowodowy dotychczas zebrany nie pozwala ich ustalić, to miał do dyspozycji art. 136 k.p.a., pozwalający przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe. Z treści zaskarżonej decyzji nie wynika, z jakich przyczyn organ odwoławczy uznał uzupełnienie materiału dowodowego w tym trybie za niemożliwe zwłaszcza, że postępowanie od momentu jego wszczęcia toczy się w innym przedmiocie, niż tan na który naprowadzają lakoniczne wskazania organu odwoławczego. Postępowanie wszczęto bowiem po przeprowadzeniu kontroli wobec innych, niż remont lokalu robót, tj. wyłącznie w sprawie robót budowlanych wykonanych w ścianie oddzielenia pożarowego budynku przy ul. [....] w K. , polegających na wstawieniu w istniejącym otworze wypełnionym luksferami, bez zmiany jego wymiarów, stolarki okiennej , co zakwalifikowano jako przebudowę ściany budynku. Stan taki wskazuje, że ta część budynku spełnia wymogi techniczno-budowlane w pozostałym zakresie, co jednakże organ odwoławczy może dodatkowo skontrolować, o ile po rzeczowej analizie zgromadzonego materiału uzna to za uzasadnione.

Jak słusznie zaznaczono w skardze, organ odwoławczy już raz orzekał w sprawie i wówczas również wydał decyzję kasacyjną, a mimo to brak w niej było podobnych jak obecnie zaleceń. Decyzją nr [....] , znak [....] , wydaną dnia 23 maja 2014r. organ odwoławczy uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiat N. nr [....] z dnia 6 września 2013r., znak [....] , nakazującą B.S. przywrócenie ściany oddzielenia pożarowego budynku przy ul. [....] w K. (od strony budynku nr [....] przy ul. [....] ) do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie określonych robót: zdemontowania w istniejącym otworze stolarki okiennej oraz zamontowania wypełnienia materiałem przepuszczającym światło, przy czym klasa odporności ogniowej wypełnienia nie powinna być niższa niż E60. Przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uznał za uzasadnione nałożenie obowiązku doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem przez zlikwidowanie stolarki okiennej i wypełnienie powstałych otworów materiałem przepuszczającym światło w celu przywrócenia stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej budynków. Jako przyczyny uchylenia orzeczenia pierwszej instancji wskazał wówczas wątpliwości co do określenia osoby zobowiązanej do wykonania robót oraz konieczność wyznaczenia przedstawiciela osoby nieobecnej dla jednej ze stron postępowania. Nie wytykał zatem kwestii, które powołane zostały w uzasadnieniu decyzji z dnia 7 kwietnia 2016 r. Nr [....] , znak: [....] . Słusznie zatem podnosi skarżący, że jeżeli organ drugiej instancji widział takie braki poprzednio, to powinien już wówczas zwrócić uwagę na ich występowanie organowi pierwszej instancji. Skoro tego nie uczynił, to tym bardziej w sytuacji rozpatrywania drugiego już odwołania winien był przede wszystkim rozważyć uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a. , a tego nie uczynił.

Postępowanie organów nadzoru budowlanego prowadzone było w trybie art. 50 i nast. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.).

Stosownie do art. 50 ust. 1 P.b. w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach.

Zgodnie zaś z art. 51 ust. 1 P.b. przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:

1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo

2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo

3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

W kontekście art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 P.b. należy zwrócić podzielić prezentowany w orzecznictwie pogląd, stosownie do którego funkcją postępowania naprawczego prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego nie jest sprawowanie ochrony właściciela lub współwłaściciela obiektu budowlanego przed wkraczaniem w jego sferę praw cywilnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2894/12, Lex Omega nr 1575612). Ratio legis art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. polega na doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, ale w aspekcie przepisów prawa administracyjnego, a nie cywilnego. W przypadku naruszenia prawa własności w wyniku wykonywanych samowolnie robót budowlanych pokrzywdzony może dochodzić swoich praw wyłącznie przed sądem powszechnym (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2140/10, Lex Omega nr 1138086 oraz z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1815/09, Lex Omega nr 746813, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Op 181/14, Lex Omega nr 1474147 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 542/13, Lex Omega nr 1504791). Kwestie z zakresu prawa własności związane z jego naruszeniem, czy też brakiem porozumienia współwłaścicieli odnośnie do przedmiotu ich wspólnej własności są natomiast – jak słusznie podnosi skarżący - poza zakresem tych przepisów, a także ich braku zgody na legalizacje nie mają znaczenia. Tym bardziej zatem przepisy art. 50 i art. 51 P.b. nie mają na celu ochrony własności sąsiednich działek budowlanych. Wytknięcie przez organ odwoławczy, że w aktach sprawy brak jest notarialnej zgody właścicieli nieruchomości sąsiedniej na zapełnienie otworu okiennego materiałem przepuszczającym światło nie ma przesądzającego znaczenia. Organ odwoławczy nie dostrzega także, że funkcja okien jest nie tylko oświetlenie pomiesczeń, ale również częstokroć możliwość zapewnienia widoku.

Nadto trzeba wskazać, że obowiązki wynikające z decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. mogą dotyczyć tylko i wyłącznie czynności faktycznych, konkretnych robót budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy żądania dostarczenia ekspertyz i innych dokumentów. Nie można też w tym trybie nakładać obowiązków związanych z przeprowadzeniem czynności badawczych, które mają doprowadzić do ustalenia prawidłowości wykonanych robót. Jest to bowiem zakres postępowania dowodowego, które winno zakończyć się wyjaśnieniem, czy i jakie działania należy podjąć aby doprowadzić do zgodności z prawem. Doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem powinno więc nastąpić w drodze nałożenia obowiązku "wykonania określonych czynności lub robót budowlanych" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 388/15, Lex Omega nr 1930226). Sama decyzja, nakazująca doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem nie może zatem nakładać obowiązku zbadania innych kwestii dotyczących stanu kuchni, w której znajduje się sporny otwór okienny. Tego rodzaju zagadnienia mogą być wyjaśniane w toku postępowania administracyjnego, niemniej jednak istotnym jest, aby organ nadzoru budowlanego przestrzegał trybu, w którym prowadzi sprawę.

Zauważyć należy, że art. 50 i nast. P.b. znajdują zastosowanie do robót budowlanych, prowadzonych bez pozwolenia, zgłoszenia, w sposób mogący spowodować zagrożenie, prowadzonych na podstawie nieprawidłowego zgłoszenia bądź w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. W każdym z tych przypadków chodzi o roboty budowlane, prowadzone w sposób niezgodny z prawem.

Zupełnie innym trybem postępowania jest tryb, uregulowany w art. 66 P.b. W myśl art. 66 ust. 1 P.b. w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany:

1) może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo

2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku, albo

3) jest w nieodpowiednim stanie technicznym, albo

4) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia

- właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Mimo pozornego podobieństwa, tryby uregulowane w art. 50 ust. 1 i nast. P.b. oraz w art. 66 ust. 1 P.b. są odrębne, służą innym celom i nie można ich ze sobą mieszać. Artykuł 66 ust. 1 pkt 1 P.b. dotyczy takich stanów faktycznych, kiedy to obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do takiego stanu, iż znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości. W przepisie tym zatem chodzi o skutki wynikające z użytkowania obiektu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 427/08, Lex Omega nr 555778). Nie można na podstawie art. 66 P.b. nakazywać wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, gdyż taka sytuacja odpowiada regulacji zawartej w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 P.b. Tryb określony w przepisach art. 50 i 51 ustawy odwołuje się bowiem bezpośrednio do procesu budowlanego, natomiast tryb przewidziany w art. 66 ust. 1 ustawy jedynie do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Ol 76/14, Lex Omega nr 1513612; podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 481/15, Lex Omega nr 1940843). Postępowanie w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego budynku mieszkalnego w trybie art. 66 p.b. ma na celu tylko i wyłącznie doprowadzenie obiektu do przywrócenia mu odpowiedniego stanu technicznego poprzez wykonanie nakazanego w decyzji obowiązku w zakreślonym terminie. Organ nie ustala, kto zawinił zaistniałemu nieprawidłowemu stanowi technicznemu obiektu. Niedopuszczalne w świetle art. 62 k.p.a. jest połączenie do jednego postępowania administracyjnego różnych spraw o odmiennych trybach postępowania, prowadzonych na podstawie rożnych podstaw prawnych. W szczególności postępowania naprawczego, prowadzonego na podstawie art. 50-51 P.b., mającego na celu doprowadzenie do zgodności z prawem samowolnie wykonanych robót budowlanych, z postępowaniem z art. 66 P.b. dotyczącym utrzymania obiektów w należytym stanie technicznym i estetycznym (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1219/10, Lex Omega nr 1096902).

Organ odwoławczy uznał za potrzebne przeanalizowanie stanu technicznego całego pomieszczenia kuchennego w związku z urządzeniami gazowymi oraz wentylacją grawitacyjną. Nie wykazał przy tym podstaw do uznania, że ten stan wymagał ingerencji organów nadzoru budowlanego, a nadto – jeżeli nawet stan techniczny byłby nieodpowiedni, to z dotychczas zebranego materiału dowodowego nie wynika, kiedy i czy w ogóle w tym pomieszczeniu prowadzono jakieś roboty budowlane, remonty czy przebudowy, które mogły doprowadzić do pogorszenia stanu technicznego, czy też takie, ewentualne pogorszenie jest wynikiem wyłącznie niewłaściwej eksploatacji. W zależności od zaistnienia nieprawidłowości oraz jej przyczyn, organy nadzoru budowlanego mogłyby podjąć działania bądź w ramach niniejszego postępowania, a zatem w trybie art. 50 ust. 1 i nast. P.b., o ile stan pomieszczenia byłby niewłaściwy wskutek robót budowlanych, przeprowadzonych niezgodnie z prawem, bądź też w trybie art. 66 ust. 1 P.b., o ile zły stan techniczny stanowiłby skutek niewłaściwej eksploatacji, braku konserwacji itd. Ta druga możliwość wymagałaby jednak wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. sformułował ogólnikowe zalecenia w tej materii, nie wyjaśniając konkretnie jakie warunki i przepisy mianoby w sprawie uwzględnić.

Rozpatrując sprawę ponownie organ odwoławczy zastosuje się do powyższych wskazań i zaprezentowanej wykładni przepisów. Przeanalizuje materiał dowodowy, zgromadzony w aktach sprawy i oceni, czy nie jest on wystarczający do wydania rozstrzygnięcia co do istoty, zaś w wypadku konieczności jego uzupełnienia – skorzysta z uprawnień, jakie daje art. 136 k.p.a. Weźmie też pod uwagę, że tryb wynikający z art. 50 ust. 1 i nast. P.b. ma za zadanie doprowadzić do zgodności obiektu budowlanego przede wszystkim z przepisami prawa administracyjnego. Zbada także, czy w tym trybie istnieją podstawy do podejmowania czynności odnośnie całego pomieszczenia spornej kuchni.

Mając powyższe na uwadze, uznając że skarga zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku i uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II. sentancji wyroku, za podstawę przyjmując art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.