Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 821/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X. Sp. z o.o. w X. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] września 2013 r. X. Sp. z o.o. w X. wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w P. o przedłużenie zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] na okres kolejnych 6 lat.

Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], umorzył postępowanie wszczęte w/w wnioskiem Spółki z dnia [...] września 2013 r.

W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w obrocie prawnym istnieje ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...], odmawiająca Spółce przedłużenia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...], na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] na okres kolejnych 6 lat. Jako podstawę prawną odmowy przedłużenia zezwolenia w decyzji z dnia [...] wskazano przepis art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm. - dalej w skrócie: "u.g.h."), który zakazuje przedłużania zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach. Wobec powyższego, organ celny uznał, że rozpoznanie wniosku Spółki z dnia [...] września 2013 r. jest niemożliwe, albowiem w przypadku wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, jednocześnie zaistniałaby przesłanka do stwierdzenia nieważności takiej decyzji, zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p.").

W wyniku rozpoznania odwołania Spółki, Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...].

W skardze z dnia [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu X. Sp. z o.o. wniosła o uchylenie powyższej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P., zarzucając jej m.in. naruszenie art. 122 i art. 124 O.p. poprzez błędne (a w każdym razie przedwczesne) stwierdzenie przez organ, iż "nie zmienił się stan prawny" w sprawie w zakresie art. 138 ust. 1 u.g.h., pomimo, że organ nie poczynił ustaleń stanowiących warunek wstępny możliwości oceny skuteczności lub bezskuteczności art. 138 ust. 1 u.g.h., zgodnie z powołanym przez Spółkę jednolitym orzecznictwem NSA i wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, a także naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122 i art. 124 O.p. w związku z zastosowaniem art. 138 ust. 1 u.g.h.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w P. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Postępowanie sądowoadministracyjne należy zawiesić.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Powołany przepis określa przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, uwzględniając względy celowościowe. Przesłanką zawieszenia postępowania, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jest prejudycjalny charakter innego toczącego się postępowania w stosunku do postępowania mającego ulec zawieszeniu.

W judykaturze ugruntował się pogląd, w świetle którego pojęcie "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", należy rozumieć szeroko, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania, np. w przypadku podjęcia stosowanej uchwały przez NSA lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08, publ.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 P.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze, 2006).

Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r., o sygn. akt II GSK 686/13, na podstawie art. 193 Konstytucji RP, przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu następujące pytanie prawne: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". Sprawa ta została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 4/14.

Zdaniem Sądu, wyjaśnienie przez Trybunał Konstytucyjny powyższej wątpliwości ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, pomimo że podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji nie były wprost przepisy u.g.h. wymienione w pytaniu prawnym, lecz art. 138 ust. 1 u.g.h.

O znaczeniu odpowiedzi na pytanie prawne w sprawie o sygn. akt P 4/14 i w rezultacie o prejudycjalności w szerokim rozumieniu rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny dla niniejszej sprawy, decydują wzorce kontroli zgodności przepisów ustawy z Konstytucją, jakie zaproponował Naczelny Sąd Administracyjny, przedstawiając pytanie prawne. W ocenie Sądu przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny pogląd, co do znaczenia braku notyfikacji przepisów technicznych ze względu na treść art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, a także zaproponowane wzorce kontroli zgodności z Konstytucją RP nienotyfikowanych przepisów technicznych, sprawiają, że pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego ma o wiele szersze znaczenie, niż tylko ograniczone do zgodności z Konstytucją RP przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W istocie bowiem jest to pytanie o zgodność z art. 2 i z art. 7 Konstytucji RP każdego z nienotyfikowanych przepisów u.g.h., który zostanie zakwalifikowany jako przepis techniczny w rozumieniu Dyrektywy 98/34/WE.

W związku z powyższym Sąd uznał, że odpowiedź Trybunału Konstytucyjnego na pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowane w postanowieniu z dnia 15 stycznia 2014 r., o sygn. akt II GSK 686/13, ma w analizowanej sprawie znaczenie prejudycjalne w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Stanowisko to jest zbieżne z aktualną linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaprezentowaną w postanowieniach o zawieszeniu postępowań (np. z dnia 27 sierpnia 2014 r., o sygn. akt II GSK 1429/13; z dnia 28 maja 2014 r., o sygn. akt II GSK 473/13).

Dodatkowo Sąd wziął pod uwagę także fakt, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych ujawniła się istotna rozbieżność, co do oceny konsekwencji prawnych braku notyfikacji niektórych przepisów u.g.h. Rozbieżność ta prowadzi z kolei do wydawania różnych orzeczeń w identycznych stanach faktycznych.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.