Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 396/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 71 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
article: par. 2 ust. 1 pkt 7,  par. 3 ust. 1 pkt 8, par. 3 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 71
law: Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i lit. c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 1.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska Protokolant St. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]r. nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. B.A.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] nr [...], znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 dalej w skrócie "k.p.a."),

1. umorzył postępowanie w części wszczętej odwołaniami: A J., S.J., P.K., T.K., S.G., P.C., A.Ł., A.N., N.B., B.G., J.G., J. Z. , W. Z. , J. Z., W.Z., M.S., W.G., D.G., D. S., K. S., A. W., A. A., M.J., P. B., E.B., A.K., J.K., J. P., A.L., J.L., W.Ś., D. S. , A.S., M. S., M.P., J. S., M.S., Ł.S., D.B.,A.,B., E. J.,A.J., M.J., T.S. , M. G., C.J., T.J., J.Ł., H. K., S. K., W. K., W. K., M. K., K. K., M. M. D., K. R., W. B., A. B., G. B., S. S., A. S., A. K., P. K., Z. G., J.K., A. K., K. K., T.K., R. S., A. S., M.T., A. N., B. N., M. N., D. B., P. B., A. N., A. A., J. A., G. A., T. A., L. A., A. D., K. D., E. W., A. P., E.P., A.i B., M. T., S. T., A. B., M. B., M. W., I. P., E. J., B. Ś., J.i O., A. F.–H., M.K., A. G., M. G., M. B., A. S. od decyzji Starosty [...] z [...]., nr [...];

2. po rozpatrzeniu odwołań M. S. (reprezentowanego przez D. S. , adwokata J.C. oraz Z.G. ), W. Z., H. S., R.S., I.K., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...].

Jak wynika z akt sprawy 29 sierpnia 2019 r. firma A. działając przez pełnomocnika – J.S., wystąpił o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci firmy A nr [...] wraz z instalacją elektroenergetyczną, na działce nr ew. 28/2 w N., przy ul. A nr 2, obręb: [...] W., gm. K..

Starosta [...] pismem z 12 września 2019 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie wpłynęły liczne sprzeciwy stron.

Pismem z 3 października 2019 r. organ zwrócił się do pełnomocnika inwestora z prośbą o zapoznanie się z ich treścią oraz ewentualne ustosunkowanie się do nich, co inwestor uczynił pismem z 16 października 2019 r. (wpływ: 24 października 2019 r.).

Postanowieniem z [...]. organ pierwszej instancji analizując zebrany materiał dowodowy, na podstawie art. 35 ust. 3 Pr. bud. wezwał inwestora do uzupełnienia następujących nieprawidłowości: - brak postanowienia właściwego organu, stwierdzającego potrzebę (lub jej brak) przeprowadzenia (na podstawie załączonej "Kwalifikacji przedsięwzięcia" wykonanej w sierpniu 2019 r. przez mgr inż. Leopolda Wróbla) oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; brak uzasadnienia techniczno-ekonomicznego lokalizacji projektowanej stacji bazowej, z uwzględnieniem uwarunkowań wynikających z ochrony krajobrazu, ewentualnych zagrożeń dla środowiska, zgodnie z § 217 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ksawerów, uchwalonego uchwałą nr XXXVI/296/05 Rady Gminy Ksawerów z dnia 20 października 2005 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Łódzkiego z 2005 r., nr 378, poz. 3952); z uwagi na 200-metrową odległość od środka elektrycznego wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten, w kwalifikacji przedsięwzięcia brak poprawnie określonych miejsc dostępnych dla ludności (w tej odległości), uwzględniając zapis art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, a także z uwzględnieniem zapisów w powołanym wyżej planie miejscowym obowiązującym na terenie gminy K. jak i zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gminy Rzgów, uchwalonego przez Radę Gminy Rzgów uchwałą Nr Xl/95/2003 z dnia 22 lipca 2003 r.; - brak poprawnie określonego obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji; - brak części opisowej do projektu zagospodarowania terenu, zgodnej z wytycznymi § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; -na części graficznej do projektu zagospodarowania terenu brak: potwierdzenia za zgodność kopii pieczątek oraz podpisu uprawnionego geodety; - brak kompletnych (tj. drugiej strony) uprawnień Pana M. J. - brak ujednoliconych czterech egzemplarzy projektu budowlanego; - brak potwierdzenia za zgodność z oryginałem dołączonych do projektu kopii dokumentów.

W dniu 24 października 2019 r. do organu I instancji wpłynęło pismo pełnomocnika inwestora odnoszące się do powyższego postanowienia.

Starosta [...] decyzją z [...], nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Od powyższej decyzji, w ustawowo przewidzianym terminie, odwołały się wskazane na wstępie podmioty wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odwołujący podnieśli zarzuty dotyczące nieprawidłowego procedowania, brak przeprowadzenia wyczerpującego i wyjaśniającego wszystkie okoliczności sprawy postępowania dowodowego, a w konsekwencji wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o twierdzenia inwestora oraz pominięcie szeregu istotnych dla sprawy okoliczności dotyczących bezpieczeństwa obiektu, jego wpływu na otoczenie, sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także negatywnego wpływu na interesy osób trzecich.

W dniu 9 grudnia 2019 r., do Wojewody [...] wpłynęły pisma adw. J.C. oraz Z.G. uzupełniające odwołanie M. S. i wnoszące o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W dniu 16 grudnia 2019 r., do Wojewody [...], wpłynęło pismo z Urzędu Gminy K. podpisane przez Wójta A. T., w którym poinformował on, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami uchwały nr XXXVI/296/05 Rady Gminy K. z dnia 20 października 2005 r. oraz, że pominięcie prawnego wykluczenia lokalizacji masztów telefonii komórkowej jest istotnym naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.

Decyzją z [...]. Wojewoda [...] orzekł jak wspomniano na wstępie.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył regulacje art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 138 § 2 k.p.a., a następnie stwierdził, że przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej sieci firma A. wraz z instalacją elektroenergetyczną, zlokalizowanej w miejscowości N., gm. K. na działce nr ew. 28/2 obr. [...] W.. Anteny stacji bazowej będą znajdować się na projektowanej wieży kratowej typu CP.40-U, natomiast urządzenia nadawczo odbiorcze będą zlokalizowane obok wieży na ramie czteropolowej. Konstrukcja pod rozdzielnicę techniczną TGSM mocowana będzie do ramy wsporczej przy urządzeniach sterujących. W skład wyposażenia stacji wchodzą: wieża typu CP.40-U o łącznej wysokości H= 42,50 m n.p.t., rama czteropolowa z pomostem pod urządzenia Outdoor, konstrukcja pod rozdzielnicę technologiczną TGSM, pozioma droga kablowa BAKS na gruncie szer. 40 cm między ramą, a wieżą, ogrodzenie terenu stacji (h=218 cm) wykonane z siatki z furtką. Na wieży zainstalowane zostaną m.in.: anteny sektorowe - 6 szt. i antena radioliniowa - 1 szt.

Na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę Starosta [...] ustalił krąg stron postępowania. Część odwołujących brała udział na prawach strony w postępowaniu organu administracji architektoniczno-budowlanej, a część nie i w związku z tym nie otrzymali zaskarżonej decyzji. Termin na wniesienie odwołania, określony w art. 129 § 2 k.p.a., dotyczy tylko osób, którym decyzja została doręczona. Natomiast termin ten nie dotyczy strony, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji i której decyzja wydana w tym postępowaniu nie została doręczona. W takim przypadku powszechnie przyjmuje się, że osoba, której nie doręczono decyzji może wnieść odwołanie dopóki nie upłynął termin do jego wniesienia dla ostatniej z osób, którym organ doręczył decyzję. Z akt sprawy wynika, że odwołania zostały wniesione z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu. Mając na uwadze brak uznania części skarżących za stronę postępowania przez organ I instancji, Wojewoda [...], działając na podstawie art. 50 § 1 Kpa, pismem z 13 grudnia 2019 r. wezwał odwołujących (wyszczególnionych w rozdzielniku do wezwania) do uzupełnienia odwołania, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, poprzez wykazanie indywidualnego interesu prawnego: wskazanie danych ewidencyjnych działki (numer działki, obrębu, gmina, powiat), przedłożenia, dokumentu potwierdzającego posiadanie tytułu prawnego do wskazanej nieruchomości oraz wskazanie ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości wynikających z planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Skarżący zostali poinformowani, że w przypadku nieuzupełnienia w terminie wskazanym w wezwaniu sprawa zostanie rozpatrzona w oparciu o posiadany materiał. Wojewoda [...], pismami z 13 grudnia 2019 r., wezwał również do uzupełnienia odwołania, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, o wykazanie indywidualnego interesu prawnego odwołujących - zdaniem Wojewody [...] błędnie - uznanych przez organ I instancji za strony postępowania.

Na powyższe wezwania wpłynęły liczne odpowiedzi, w tym pismo J. Z. z 22 grudnia 2019 r., w którym w imieniu całej rodziny poinformowała, że działka nr 28/3 w N. przy ul. A nr 2, obręb [...] W., gm. K. od 9 sierpnia 2019 r. stanowi własność jej najstarszego syna W.Z.. W znajdującym się w aktach sprawy wypisie z ewidencji gruntów z 17 września 2019 r. jako właściciel działki widnieje J.Z. . Mając na względzie wyjaśnienia poczynione w w/w piśmie, które znajdują odzwierciedlenie w księdze wieczystej W.Z. nabył status strony postępowania. J.Z. nie będąc już właścicielem działki nr 28/3 nie posiada indywidualnego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, dlatego utraciła status strony niniejszego postępowania.

Wojewoda [...] przywołując w następnej kolejności brzmienie art. 28 k.p.a., art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm. - dalej w skrócie "Pr. bud."), stwierdził, że w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji znajdują się nieruchomości o nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], działając na podstawie § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, jak i obowiązującego aktualnie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz z uwagi na brzmienie § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] uznani za strony przez organ I instancji oraz odwołujący się niebędący stroną w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu nie są stronami niniejszego postępowania. Wskazane działki znajdują się poza strefą obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a więc inwestycja w żaden sposób nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości. Inne niż wymienione wyżej działki również nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji i w związku z tym nie spowoduje to ograniczeń w zabudowaniu tych nieruchomości. Wobec powyższego, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie bezsprzeczne jest, że osoby wymienione w części pierwszej sentencji nie są stronami postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud., co wypełnia przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego wskazaną w art. 105 § 1 k.p.a. i uzasadnia na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umorzenie postępowania odwoławczego w stosunku do wymienionych podmiotów.

Organ odwoławczy nadmienił także, że odwołanie wniesione w terminie przez S. J., pomimo wezwania z 12 grudnia 2019 r., nie zostało uzupełnione o własnoręczny podpis, w związku z czym pozostawiono je bez rozpatrzenia, mimo to S. J. jest stroną niniejszego postępowania.

W stosunku do odwołań pochodzących od stron postępowania, Wojewoda [...] mając na uwadze przedmiot inwestycji przytoczył art. 35 ust. 1, 3 i 4 Pr. bud, a następnie stwierdził, że teren, na którym ma zostać zlokalizowana przedmiotowa inwestycja objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. Ksawerów, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVI/296/05 Rady Gminy K. z dnia 20 października 2005 r. (dalej w skrócie "m.p.z.p."). Zgodnie z treścią m.p.z.p., działka na której projektowana jest przedmiotowa inwestycja położona jest na terenie oznaczonym symbolem [...]. Według planu tereny oznaczone symbolem RU to tereny obsługi produkcji rolno-ogrodniczych. Zgodnie z treścią § 155 m.p.z.p., dla terenów oznaczonych symbolem [...] ustalono podstawowe przeznaczenie związane z obsługą produkcji w gospodarstwach rolnych i ogrodniczych, z utrzymaniem istniejącego zagospodarowania terenu, z prawem do przebudowy, rozbudowy i nadbudowy oraz dopuszczenie, jako uzupełniającego przeznaczenia terenu, funkcji mieszkaniowej w ramach powierzchni zabudowy podstawowej. W rozdziale 6 planu miejscowego określono warunki dotyczące zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. W myśl § 217 ust. 2 zezwala się na lokalizację urządzeń jak centrale, szafy dostępowe, czy maszty telefonii komórkowej,

po uzasadnieniu techniczno-ekonomicznym, a dla masztów z uwzględnieniem również uwarunkowań wynikających z ochrony krajobrazu, ewentualnych zagrożeń dla środowiska, z obowiązkiem przedstawienia przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko na podstawie przepisów szczególnych. Jednocześnie jak stanowi § 217 ust. 2 lit. a plan miejscowy zakazuje lokalizacji masztów telefonii komórkowej na terenach zabudowy mieszkaniowej, do których zgodnie z § 155 m.p.z.p. przedmiotowy teren nie należy.

Wobec powyższych uregulowań m.p.z.p. organ drugiej instancji stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor przedstawił uzasadnienie techniczno-ekonomiczne, z którego wynika, że wybór lokalizacji planowanej inwestycji podyktowany jest planami i potrzebami operatora sieci telefonii komórkowej firmy A. Operator ma bowiem obowiązek zapewnić dostępność usług dla określonej ilości mieszkańców i pokrycie zasięgiem swojej sieci określonej przez Urząd Komunikacji Elektronicznej powierzchni kraju. Dla przykładu, przy ostatnim przydziale częstotliwości LTE 800MHz i LTE 2600MHz każdy z operatorów ma obowiązek zbudowania sieci szybkiego Internetu na obszarach tzw. białych plam - gmin, w których obecny zasięg sieci komórkowych i transmisji danych obejmuje poniżej 80% ich powierzchni. Niniejszy projekt, jak wyjaśnił inwestor, obejmuje nieruchomość będącą własnością osób trzecich, ponieważ operator podpisuje wieloletnie umowy najmu/dzierżawy na nieruchomości, którymi jest zainteresowany, po wyrażeniu zgody przez właściciela tej nieruchomości. Wskazując na art. 50 ust. 1 i art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, planowana stacja bazowa ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do usług mobilnej publicznej sieci telefonicznej, więc służy zaspakajaniu potrzeby powszechnej łączności publicznej, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Planowany do budowy obiekt, jak i zasięg jego oddziaływania, nie leżą bezpośrednio na obszarze Natura 2000. Najbliższymi terenami objętymi programem Natura 2000 są: G.(PLH[...])w odległości około 15,6 km od lokalizacji projektowanej stacji bazowej. Planowa budowa na etapie realizacji i eksploatacji nie będzie oddziaływać na obszary chronione Natura 2000 i na obiekty ochrony, dla których zostały one utworzone. Wariant polegający na budowie stacji bazowej z zapewnieniem najkorzystniejszych warunków dla środowiska został przyjęty do realizacji przez inwestora. Budowa i uruchomienie stacji bazowej działającej w trzech pasmach częstotliwości pozwoli zmniejszyć natężenie pola elektromagnetycznego dla konkretnej częstotliwości. Telefony użytkowników będą komunikować się ze stacją w różnych pasmach ustawianych automatycznie i optymalnie dla danych warunków. Możliwość obsłużenia większej liczby użytkowników wyeliminuje sytuacje "przepełnienia" tej stacji bazowej, a co za tym idzie, ogranicza możliwość zwiększenia mocy promieniowania nadajnika telefonu komórkowego szukającego możliwości zestawienia połączenia. Moc ta jest uzależniona od odległości od stacji bazowej. Im bliżej do stacji bazowej, tym moc promieniowania przez telefon może być mniejsza. Przepełnienie jednej stacji bazowej wiąże się także ze zwiększonym obciążeniem i pracą (mocą) sąsiedniej stacji, która będzie starała się przejąć nadmiar użytkowników.

Według Wojewody [...] zgodność z m.p.z.p. potwierdza również art. 46 w związku z art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2410). Dopuszczenie lokalizacji zabudowy mieszkaniowej, w tym przypadku dodatkowo bez wskazania, że chodzi o zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, nie stanowi o ograniczeniu możliwości lokalizacji jedynie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, o której mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 cyt. ustawy. Występowanie na danym terenie zabudowy jednorodzinnej nie kłóci się w świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych z możliwością umieszczania na nim infrastruktury telekomunikacyjnej. Pogląd przeciwny byłby trafny, o ile prawodawca lokalny postanowiłby, że na analizowanym terenie nie jest dopuszczalna inna zabudowa aniżeli mieszkaniowa jednorodzinna. Prawidłowa wykładnia powyższego przepisu nie pozwala na uznanie, że w sytuacji gdy dany teren, oprócz możliwej zabudowy jednorodzinnej, dopuszcza również inną zabudowę to dopuszczenie zabudowy jednorodzinnej determinuje limitująco rodzaj infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być na tym terenie realizowana. O ile bowiem tereny zabudowy jednorodzinnej, co do zasady, wprowadzają większe ograniczenia dla lokalizacji inwestycji niezwiązanej bezpośrednio z taką zabudową, o tyle przeznaczenie terenu na inne cele, takich szczególnych ograniczeń w świetle art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych nie może wprowadzać.

Organ odwoławczy przechodząc następnie do kwestii ewentualnego zakwalifikowania planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1839) stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się kwalifikacja przedsięwzięcia dla planowanej stacji bazowej. Według autora w/w opracowania, opiniowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Autor kwalifikacji stwierdził, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w odległości do 200 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Do kwalifikacji przedsięwzięcia zostało załączone postanowienie Wójta Gminy K., w którym organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Z uwagi na wejście w życie od dnia 01.01.2020 r. przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r., poz. 2448) Wojewoda [...] wezwał inwestora o złożenie wyjaśnień w zakresie: - uzupełnienia projektu poprzez przedłożenie dokumentów potwierdzających spełnienie norm określonych w w/w rozporządzeniu przedstawiających obliczenia oraz rozkład poziomów pól elektromagnetycznych (rzut poziomy i przekrój obrazujący granice występowania maksymalnego dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności); -uzupełnienia projektu o część branżową w specjalności telekomunikacyjnej sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia w specjalności telekomunikacyjnej, obejmujące określenie obszaru oddziaływania (kwalifikacja środowiskowa) uwzględniające obecnie obowiązujące przepisy prawa wraz z kopią uprawnień osoby sporządzającej, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby inżynierów budownictwa oraz oświadczeniem o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; - uzupełnienia projektu o oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej lub instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń telekomunikacyjnych, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (art. 33 ust. 2 pkt 9 Pr. bud.).

Akta zostały uzupełnione (wpływ: 27 lutego 2020 r.). Pismem z 2 marca 2020 r. organ zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego oraz możliwości składania wniosków i zastrzeżeń, w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie wpłynęły pisma stron.

Jak wyjaśnił Wojewoda w sporządzonej zgodnie z nowymi przepisami kwalifikacji przedsięwzięcia autor opracowania podzielił ten sam pogląd jak w poprzednim opracowaniu, tj. że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a więc nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko oraz, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych w odległości do 200 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Stosownie do art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71 ze zm. – dalej w skrócie "rozporządzenie RM z 2010 r."), w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 – dalej w skrócie "rozporządzenie RM z 2019 r.").

W ocenie Wojewody w rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie w analizowanej sprawie w przypadku anten sektorowych mają § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM z 2010 r. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polega na budowie wieży stalowej o łącznej wysokości wynoszącej 42,50 m n.p.t., na której zostanie zamontowanych sześć anten sektorowych tworzących trzy sektory skierowane na azymuty: 105°, 245° oraz 350° oraz jedna antena radioliniowa. Wysokość zawieszenia środka anten wynosi 39 m n.p.t. W przypadku omawianej stacji bazowej, jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska jest emisja pola elektromagnetycznego. Jak wskazano w przywołanym wyżej rozporządzeniu anteny radiolinii zostały wyłączone z katalogu inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że znaczenie przy kwalifikowaniu instalacji radiokomunikacyjnej, z wyłączeniem radiolinii, ma częstotliwość, równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) wyznaczona dla pojedynczej anteny, wysokość zawieszenia anten oraz ich pochylenie (tilt) i wynikająca z tych parametrów odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Przywołując następnie art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1396 ze zm. – dalej w skrócie "p.o.ś.") organ odwoławczy stwierdził, że miejsca, do których dotarcie przez człowieka wymaga użycia jakiegokolwiek sprzętu technicznego, nie mogą być traktowane jako miejsca dostępne dla ludności oraz, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 124 ust. 2 p.o.ś. ocenie podlega jedynie istniejący stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Wojewoda nadmienił, że z przedstawionego rysunku nr 2 załączonego do kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż dla powyższej odległości (200 m) główne wiązki promieniowania przechodzić będą nad powierzchnią ziemi na minimalnych wysokościach: 14,2 m (EIRP 7308 W oraz 9987 W, odległość 200 m, tilt 7°, Az. 105°); 15,0 m (EIRP 7308 W oraz 9987 W, odległość 200 m, tilt 7°, Az. 245°); 15,5 m (EIRP 7308 W oraz 9987 W, odległość 200 m, tilt 7°, Az. 350°). Zgodnie z tym co wskazał autor w kwalifikacji przedsięwzięcia na azymucie 105° i 350° pod osiami głównymi wiązek promieniowania anten ASI nie znajdują się jakiekolwiek zabudowania, natomiast na azymucie 245° pod osiami głównymi wiązek promieniowania anten ASI znajdują się budynki przemysłowe o wysokości do 6m nad poziomem terenu. Zapis ten potwierdza część graficzna, tj. rys. 1, zaś z rys. 2, z których wynika że przebieg końcowych części tych wiązek waha się od 14,20 m do 39,90 m nad poziomem terenu. Zatem zarzuty skarżących w zakresie występowania miejsc dostępnych dla ludności w przebiegu osi głównych wiązek promienia anten nie mają poparcia w dokumentacji projektowej. Brak występowania miejsc dostępnych dla ludności potwierdza również załączona do dokumentacji mapa w skali 1:1500, zgodnie z którą w przebiegu głównych wiązek promieniowania występuje tylko w/w wymieniona zabudowa przemysłowa, o określonej przez autora dokumentacji wysokości 6 m. Powyższe potwierdzają również zdjęcia lotnicze -ortofotomapa dostępna na stronie https://www.google.pl/maps.

Wysokość zawieszenia anten wynosi 39 m n.p.t. Projektowane pochylenie elektryczne anten mieści się w przedziale 0°-7°. Przy rozpatrywanej odległości, zgodnej z § 3 ust. 1 lit. f rozporządzenia z 2010 r. i w żadnym projektowanym pochyleniu anten, osie głównych wiązek promieniowania anten nie przebiegają przez miejsca dostępne dla ludności, co potwierdza porównanie rysunku nr 1 i 2 znajdujących się w kwalifikacji przedsięwzięcia, z czego rysunek nr 1 obrazuje rzut poziomy osi głównych wiązek promieniowania, natomiast rysunek nr 2 rzut pionowy. Wojewoda zaznaczył także, że udzielone pozwolenie na budowę dotyczy elektrycznego pochylenia anten w przedziale 0°-7°, pomimo że z karty katalogowej anteny [...] załączonej do projektu branży telekomunikacyjnej można odczytać, że elektryczny zakres tiltu mieści się w przedziale 0°-10°, natomiast mechaniczny 0°-12°. Podniósł także, że każde, inne niż elektryczne pochylenie anten w przedziale 0°-7° będzie sprzeczne z udzielonym pozwoleniem na budowę. W takim stanie rzeczy, zaprojektowane anteny sektorowe zostały wyłączone z katalogu inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Stanowisko Wojewody [...] jest zgodne z oceną dokonaną przez właściwy organ środowiskowy, Wójta Gminy K., zawartą w postanowieniu z [...] odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej stacji bazowej sieci firma A. Porównanie parametrów instalacji, o której mowa w postanowieniu z parametrami inwestycji objętej projektem budowlanym wskazuje na spełnienie w/w warunku. Postanowienie zostało wydane dla tiltów 0°-7° i 0°-8°, natomiast planowana inwestycja będzie mieściła się tylko przedziale tiltów 0°-7°, a więc jest ona zgodna z w/w postanowieniem.

Organ odwoławczy analizując zgodność planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska zwrócił również uwagę na § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1065) i wyjaśnił, że na podstawie załączonego do projektu budowlanego zagospodarowania terenu oraz graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych ustalono, iż w zakresie oddziaływania inwestycji nie występują obiekty budowlane z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi.

Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że parametry i zasięg pól elektromagnetycznych przedstawionych w projekcie są zgodne zarówno z obowiązującym do 31 grudnia 2019 r. rozporządzeniem Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów z dnia 30 października 2003 r. (Dz. U. nr 192, poz. 1883) jak i obowiązującym aktualnie rozporządzeniem z dnia 17 grudnia 2019 r. Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). W myśl w/w rozporządzenia Ministra Środowiska i załączonej tabeli 2) do tego aktu prawnego, dla zakresu częstotliwości źródeł pól elektromagnetycznych od 300 MHz do 300 GHz określono dopuszczalną gęstość mocy dla miejsc dostępnych dla ludności wynoszącą 0,1 W/m2. Projektowane anteny pracować będą na częstotliwościach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz oraz 2600 MHz. Zgodnie z tabelą 2) załączoną do rozporządzenia Ministra Zdrowia powyższa inwestycja wpisuje się w wiersz 10 i 11 tabeli 2). Zgodnie z tym, jak przyjął autor analizy środowiskowej opracowanej na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia, o którą w trakcie postępowania odwoławczego wezwał Wojewoda [...], należy wziąć pod uwagę zakres określony dla częstotliwości wyższych tj. od 2 GHz do 300 GHz, dla których dopuszczalna gęstość mocy wynosi 10 W/m2. Oczywistym jest, iż gęstość mocy pól elektromagnetycznych zmniejsza się wraz oddaleniem od źródła tj. anteny (im dalej od wieży, tym gęstość pola mniejsza). Z uwagi na powyższe wskazany na rysunku na stronie 62 projektu budowlanego przewidywany obszar pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych (opracowany na podstawie w/w rozporządzenia Ministra Środowiska) aktualnie będzie mniejszy, ponieważ w rozporządzeniu Ministra Zdrowia gęstość pola została określona jako 10 W/m2 dla danej częstotliwości i dlatego pole elektromagnetyczne o tej gęstości mocy znajduje się bliżej anten, niż pole o gęstości 0,1 W/m2, które wystąpi dalej od anteny i jest przedstawione w projekcie na stronie 62.

Oddziaływanie planowanej inwestycji zgodnie z rysunkami załączonymi do analizy środowiskowej, sporządzonej na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia, skończy się w promieniu 18,4 m od środka elektrycznego anten oraz na minimalnym poziomie 36,6 m n.p.t. W obszarze oddziaływania znajduje się budynek w budowie zlokalizowany na działce nr ew. 28/3. Jak wynika z postanowień m.p.z.p., maksymalna wysokość budynku w budowie to 10 m. Powyższe oznacza, iż projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami o warunkach technicznych.

Zdaniem Wojewody podnoszone w odwołaniach zarzuty dotyczące sposobu obliczania i określenia zasięgu pola elektromagnetycznego nie mogą być uwzględnione, bowiem z przedstawionych przez inwestora obliczeń i rysunków wynika, iż obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż dopuszczalne będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, a przedsięwzięcie będzie spełniać wymagania określone przepisami. Dodatkowo w projekcie budowlanym do obliczeń przyjęto deklarowane przez operatora parametry pracy anten stacji bazowej, w tym maksymalne pochylenie dla każdej anteny oraz maksymalne moce wyjściowe na sektor deklarowane przez inwestora. Po uruchomieniu stacji bazowej inwestor ma obowiązek przeprowadzenia pomiarów elektromagnetycznych w celu weryfikacji obliczeń. Jednocześnie właściciele sąsiednich nieruchomości zgodnie z obowiązującym prawem mają prawo każdorazowo, w przypadku zmiany istniejącego zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, żądać przeprowadzenia pomiarów pól elektromagnetycznych i w konsekwencji egzekwować dostosowanie mocy pól elektromagnetycznych do obowiązujących standardów, co chroni interesy mieszkańców. Powyższe potwierdza treść art. 122a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 p.o.ś.

W dalszej kolejności organ odwoławczy nadmienił, że w toku postępowania odwoławczego wezwał do uzupełnienia projektu o oświadczenie projektanta, posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej lub instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń telekomunikacyjnych, że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Akta sprawy zostały uzupełnione.

Kończąc rozważania Wojewoda [...] stwierdził, że przedstawiony projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Wodnej z 27 kwietnia 2012 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z wymogami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W związku z powyższym za wszystkie rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym odpowiada jego autor. W celu potwierdzenia ich prawidłowości projektant, a także sprawdzający dołącza w myśl art. 20 ust. 4 w/w ustawy oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzekł w pkt 2 decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia:

1. art. 6 ust. 2 p.o.ś. w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia RM z 2010 r. poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten;

2. art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez dokonywanie analizy 6 pojedynczych elementów jednego przedsięwzięcia w sytuacji, w której EIRP anten w każdym sektorze stanowi ich sumę. Ponadto organ zakwestionował swój własny pogląd podzielony w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi II SA/Łd 1117/18 z dnia 19.03.2019 r., że jeżeli przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje więcej niż jedną antenę, to w takiej sytuacji zachodzi konieczność zsumowania parametrów charakteryzujących dane przedsięwzięcie;

3. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów odwołania pomimo ciążącego na organie obowiązku.

Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.

Pismem z 13 czerwca 2021 r., które wpłynęło do Sądu 16 czerwca 2021 r., Stowarzyszenie A z siedzibą w R., na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a., wniosło o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika.

Postanowieniem z 22 czerwca 2021 r. Sąd dopuścił Stowarzyszenie A z siedzibą w R. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Zdaniem Stowarzyszenia organy nie dokonały analizy przedsięwzięcia, lecz jego pojedynczych elementów i to bez uwzględnienia maksymalnych tiltów anten.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż w związku z zarządzeniem nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2020 r., w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem miasta Ł. i niektórych powiatów województwa [...] obszarem czerwonym, w oparciu o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 z późn.zm.), dodany ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw z zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875 ze zm.), sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Wskazać następnie trzeba, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2325 z późn.zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci firmy A nr [...] wraz z instalacją elektromagnetyczną, na działce nr ew. 28/2 w N., przy ul. A nr 2, obręb: [...] W., gm. K. doszedł do przekonania, że zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa, co uzasadniało ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 z późn.zm). Stosownie do treści art. 35 ust. 1 Pr. bud. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr. bud.). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Pr. bud.).

Z przywołanego wyżej unormowania wynika, że w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę podstawowym obowiązkiem organu administracji architektoniczno-budowlanej jest zweryfikowanie projektu budowlanego z punktu widzenia jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z wymaganiami ochrony środowiska. Rolą organu jest więc przede wszystkim ocena, czy inwestor ma w rozumieniu przepisów wspomnianej wyżej ustawy z 2008 r. obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla projektowanego przedsięwzięcia. W tym jednak celu organ powinien uprzednio ocenić projektowaną inwestycję z punktu widzenia przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i zweryfikować jej parametry przedstawione przez inwestora w załączonej do projektu dokumentacji.

Lektura akt sprawy, w tym treści zarzutów skargi dowodzi, że tego właśnie problemu dotyczy istota rozpatrywanej sprawy.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestor planuje budowę wieży stalowej o łącznej wysokości 42,5 m.n.p.t., na której zostanie zamontowanych 6 anten sektorowych tworzących trzy sektory skierowane na azymuty: 105o, 245o oraz 350o oraz jedna antena radioliniowa. Do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył postanowienie Wójta Gminy K. z [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji wspomnianego wyżej przedsięwzięcia oraz Kwalifikację przedsięwzięcia opracowaną w styczniu 2019 r., której autor ocenił projektowaną inwestycję w świetle przepisów obowiązującego wówczas rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 71). W toku postępowania odwoławczego do akt sprawy inwestor przedłożył również Kwalifikację przedsięwzięcia opracowaną w lutym 2020 r., której autor ocenił projektowaną inwestycję z punktu widzenia jej zgodności z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1939). Zgodnie z § 4 wspomnianego wyżej rozporządzenia RM z 2019 r. do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że autor obu wspomnianych wyżej opracowań doszedł do wniosku, iż inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego nie jest wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko i przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Pogląd o braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia podzielił w całości organ odwoławczy, dając temu wyraz z motywach zaskarżonej decyzji. Według Wojewody wysokość zawieszenia anten wynosi 39 m n.p.t., a projektowane pochylenie elektryczne anten mieści się w przedziale 0°-7°. Przy rozpatrywanej odległości, zgodnej z § 3 ust. 1 lit. f rozporządzenia RM z 2010 r. i w żadnym projektowanym pochyleniu anten, osie głównych wiązek promieniowania anten nie przebiegają przez miejsca dostępne dla ludności, co potwierdza porównanie rysunku nr 1 i 2 znajdujących się w kwalifikacji przedsięwzięcia, z czego rysunek nr 1 obrazuje rzut poziomy osi głównych wiązek promieniowania, natomiast rysunek nr 2 rzut pionowy. Wojewoda zaznaczył także, że udzielone pozwolenie na budowę dotyczy elektrycznego pochylenia anten w przedziale 0°-7°, pomimo że z karty katalogowej anteny [...]załączonej do projektu branży telekomunikacyjnej można odczytać, że elektryczny zakres tiltu mieści się w przedziale 0°-10°, natomiast mechaniczny 0°-12°. Zdaniem organu odwoławczego każde, inne niż elektryczne pochylenie anten w przedziale 0°-7° będzie sprzeczne z udzielonym pozwoleniem na budowę.

Stanowisko organu o braku potrzeby przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa nie zasługuje na aprobatę. Z całą zaś pewnością należy uznać je za przedwczesne.

Stosownie bowiem do treści art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z 2008 r. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: pkt 1 - przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; pkt 2 - przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Zgodnie z § 2 ust 1 pkt 7 rozporządzenia RM z 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia RM z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana.

Według § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM z 2010 r. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy.

Z przywołanych wyżej unormowań § 2 i § 3 rozporządzenia RM z 2010 r. wynika, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej rzutujących na jej oddziaływanie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny (instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne); 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru.

Projektowana inwestycja ma obejmować budowę wieży stalowej o łącznej wysokości wynoszącej 42,50 m n.p.t., na której zostanie zamontowanych sześć anten sektorowych tworzących trzy sektory skierowane na azymuty: 105°, 245° oraz 350°, o różnych mocach promieniowania oraz jedna antena radioliniowa. Wysokość zawieszenia środka anten wynosi 39 m n.p.t. Wobec tego dla dokonania oceny, do jakiej grupy przedsięwzięć zalicza się sporny obiekt, nie można było poprzestać, jak uczyniły to organy orzekające w sprawie, wyłącznie na uwzględnieniu równoważnej mocy promieniowania dla każdej anteny z osobna. Z przedłożonej wraz z projektem budowlanym Kwalifikacji przedsięwzięcia dokonanej w świetle przepisów rozporządzenia RM z 2010 r. (a następnie rozporządzenia RM z 2019 r.) wynika, że ocenę oddziaływania w zakresie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo wyznaczono dla pojedynczych anten, pomijając zupełnie możliwość kumulacji oddziaływań czy sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia, a więc nie uwzględniając treści normatywnej § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM z 2010 r. Na ten aspekt sprawy wymagający dogłębnej analizy ze strony organów orzekających w sprawie, zupełnie zresztą pominięty w toku postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji zwracał uwagę skarżący oraz jego pełnomocnicy w toku postępowania odwoławczego od decyzji organu pierwszej instancji, a następnie w skardze do tutejszego Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoich wyrokach wielokrotnie podkreślał, że w przypadku przedsięwzięć obejmujących, więcej niż jedną antenę, zachodzi konieczność rozważenia możliwości kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Systemowa wykładnia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM 2010 r. prowadzi bowiem do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które mogą zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości graniczne, uzasadniające przyjęcie poszczególnych wskazywanych w rozporządzeniu odległości od miejsc dostępnych dla ludności. Przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, których każda posiadać będzie moc promieniowania pozwalającą na kwalifikowanie jej jako nieodziaływującą nawet potencjalnie znacząco na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się stworzy moc znacznie przekraczającą wartości graniczne (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 708/15, 16 czerwca 2015 r. sygn. akt II OSK 2706/13; 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14; 1 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 801/14; 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 708/15, 22 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1494/15; 10 maja 2018 r. sygn. akt II OSK 2877/17; 3 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1570/18, 20 czerwca 2018 r. sygn. akt II OSK 1809/16, 1 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 907/18, 20 lutego 2019 r. sygn. akt II OSK 262/19; 16 stycznia 2020 r. sygn. II OSK 4609/18, 23 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 559/18, 27 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 2336/20 - dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodzić się bowiem trzeba z Naczelnym Sądem Administracyjnym, że brzmienie § 2 ust. 2 i § 3 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia RM z 2010 r. potwierdza zasadność wniosku o konieczności sumowania parametrów danego przedsięwzięcia, w tym także mocy poszczególnych anten stanowiących elementy instalacji radiokomunikacyjnej. Skoro prawodawca nałożył obowiązek określenia kwalifikacji danego przedsięwzięcia po jego rozbudowie, bądź przebudowie, jako przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, to nie można racjonalnie przyjąć, że w przypadku budowy nowego przedsięwzięcia równoważna moc promieniowania izotropowo dla pojedynczych anten nie podlega sumowaniu. Należy przy tym wyjaśnić, że pomiędzy powołanymi wyżej § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie zachodzi kolizja uzasadniająca zastosowanie reguły lex specialis derogat legi generali. Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 ma bowiem charakter normy ogólnej, określającej sposób wyznaczania równoważnej mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny. Przepis § 3 ust. 2 pkt 3 ma natomiast charakter normy uzupełniającej, pozwalającej na rozstrzygnięcie, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jako całość. Żeby można było zsumować parametry charakteryzujące realizowane przedsięwzięcie (stację bazową telefonii komórkowej, na której zostanie zainstalowanych więcej anten), niezbędne jest najpierw ustalenie mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 28 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 243/18, 22 listopada 2018 r. sygn. akt II OSK 2902/16 i z 3 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 1570/18).

W kontrolowanej sprawie organ dokonał kwalifikacji projektowanej inwestycji biorąc pod uwagę parametry pojedynczej anteny i deklarowane przez inwestora elektryczne pochylenie anten w przedziale 0o-7o, pomimo tego, że z karty katalogowej anteny [...] załączonej do projektu branży telekomunikacyjnej wynika, że elektryczny zakres tiltu mieści się w przedziale 0o-10o, natomiast mechaniczny w przedziale 0o-12o. Organ odwoławczy w ślad za organem pierwszej instancji nie dostrzegł tym samym, że skoro stacja jest bezobsługowa, to istnieje przecież możliwość automatycznego sterowania nią przez człowieka czy też nie można wykluczyć zmiany pochylenia anten na skutek np. awarii bądź innych nieprzewidzianych okoliczności, w rezultacie czego może dojść do przecinania się wiązek promieniowania anten i kumulatywnego ich oddziaływania. Dlatego też stanowisko organu jakoby pozwolenie na budowę zostało wydane wyłącznie dla pochylenia anten w przedziale 0o-70 nie wytrzymuje krytyki. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej od deklarowanej przez inwestora, organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten oraz w jakiej płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.

W konsekwencji, dla oceny oddziaływania inwestycji na środowisko istotne znaczenie mogło mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie na poszczególnych azymutach. Ochrona przed ponadnormatywnym polem elektromagnetycznym zakłada konieczność przeanalizowania, czy ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek może spowodować, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Takiej analizy w rozpatrywanej sprawie nie przeprowadzono, co poddaje w wątpliwość prawidłowość dokonanej przez organy obu instancji kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia oraz ustaleń organu w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 Pr. bud., na podstawie którego organ ustalił katalog stron niniejszego postępowania zgodnie z art. 28 ust. 2 Pr. bud. Braki w tym zakresie świadczą o naruszeniu przepisów § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM z 2010 r., art. 3 pkt 20 Pr. bud. w zw. z. art. 28 ust. 2 Pr. bud oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, a w rezultacie wadliwym bo przedwczesnym przyjęciu, że w kontrolowanej sprawie zachodzi zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Dlatego też dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływań na środowisko, niezbędne jest w ponownie prowadzonym postępowaniu dokładne określenie parametrów poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia oraz obszaru jej oddziaływania na inne nieruchomości.

Zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska nie jest jednak jedyną przesłanką wymagającą dogłębnego rozważania i analizy na etapie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. obowiązkiem organu jest także sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z ustaleń Wojewody [...] wynika, że teren, na którym ma zostać lokalizowana przedmiotowa inwestycja objęty jest regulacjami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. Ksawerów, zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVI/296/05 Rady Gminy Ksawerów z dnia 20 października 2005 r. Działka nr ew. 28/2, na której projektowana jest sporna inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...], czyli na terenach obsługi produkcji rolno-ogrodniczych. Zgodnie z § 155 m.p.z.p. dla terenów oznaczonych symbolem [...] ustalono podstawowe przeznaczenie związane z obsługą produkcji w gospodarstwach rolnych i ogrodniczych, z utrzymaniem istniejącego zagospodarowania terenu, z prawem do przebudowy, rozbudowy i nadbudowy oraz dopuszczenie, jako uzupełniającego przeznaczenia terenu, funkcji mieszkaniowej w ramach powierzchni zabudowy podstawowej. W rozdziale 6 zatytułowanym "Ustalenia dotyczące zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej" zamieszczony został § 217, który w ust. 2 zezwala się na lokalizację urządzeń jak centrale, szafy dostępowe, czy maszty telefonii komórkowej, po uzasadnieniu techniczno-ekonomicznym, a dla masztów z uwzględnieniem również uwarunkowań wynikających z ochrony krajobrazu, ewentualnych zagrożeń dla środowiska, z obowiązkiem przedstawienia przez inwestora raportu oddziaływania na środowisko na podstawie przepisów szczególnych. Jednocześnie jak stanowi § 217 ust. 2 lit. a plan miejscowy zakazuje lokalizacji masztów telefonii komórkowej na terenach zabudowy mieszkaniowej, do których zgodnie z § 155 m.p.z.p. przedmiotowy teren nie należy. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor przedstawił bowiem uzasadnienie techniczno-ekonomiczne, z którego wynika, że wybór lokalizacji planowanej inwestycji podyktowany jest planami i potrzebami operatora sieci telefonii komórkowej firma A.

Pogląd organu odwoławczego o zgodności lokalizacji inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjęty w ślad za organem pierwszej instancji, co do zasady trafny, wymaga jednak ponownej dogłębnej analizy i oceny w świetle § 7 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p., który określa tereny przeznaczone pod realizację celów publicznych, nie wymieniając jednak terenu [...], na którym ma zostać zlokalizowana sporna inwestycja, stanowiąca realizację inwestycji celu publicznego.

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z [...][...]., o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania należnych skarżącemu od organu orzeczono w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zasądzona kwota 500 zł odpowiada równowartości uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Kontynuując postępowanie organ powinien uwzględnić ocenę prawną i wskazania wynikające z niniejszego wyroku, tak aby w rezultacie wydać rozstrzygnięcie odpowiadające przepisom obowiązującego prawa.

IB