Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2014/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Jerzy Solarski NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skarg A.P., B.F. i A.F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -postanawia- umorzyć postępowanie sądowe


UZASADNIENIE

SA/Rz 2014/01

U z a s a d n i e n i e

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] r. [...]wydanym w wyniku rozpatrzenia zażaleń W.E., J. i K.O., A.P. i B.F. oraz A.F. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. /[...] / w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej PTK C. na istniejącej wieży widokowej budynku Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K., na działce nr 2442, dla Polskiej Telefonii Komórkowej "C." Sp. z o.o. w W., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia w szczególności podano, że planowana inwestycja jako "mogąca pogorszyć" stan środowiska w rozumieniu § 2 pkt 8 lit. k rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. Nr 93, poz. 589/ podlega, zgodnie z art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ uzgodnieniu ze starostą i powiatowym inspektorem sanitarnym, a które następuje na podstawie oceny oddziaływania na środowisko /art. 40 ust. 4a powyższej ustawy/. Kwestionowane przez żalących się postanowienie zostało podjęte na podstawie oceny oddziaływania na środowisko, sporządzonej przez osobę uprawnioną i spełnia ona także wymogi § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. cyt. wyżej. We wnioskach tej oceny stwierdzono, że jedynym czynnikiem stanowiącym uciążliwość z punktu widzenia ochrony środowiska jest pole elektromagnetyczne. Wystąpi ono jednak w miejscach niedostępnych dla ludzi. Stacja bazowa nie będzie wywierała negatywnego wpływu na zdrowie ludzi, nie będzie również oddziaływać w sposób niekorzystny na świat zwierzęcy i roślinny, powietrze i powierzchnię ziemi, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, złoża kopalin, klimat, krajobraz, dobra materialne i dziedzictwo kultury. Dla istniejącego stanu zabudowy i zagospodarowania otoczenia nie ma potrzeby ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania.

Uzgodnienie planowanej inwestycji nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania miasta K., zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...]r. /Dz.Urz. Woj. K. Nr 24/ - działka, na której ma powstać inwestycja znajduje się w terenie oznaczonym symbolem B59AU o ustaleniach: "Teren usług administracji o znaczeniu wojewódzkim, budownictwa mieszkaniowego wysokiej intensywności i budownictwa jednorodzinnego. Obowiązują działania inwestycyjne zgodne z funkcją terenu, adaptacja użytkowania terenu istniejących inwestycji związanych z funkcją przeznaczenia terenu, modernizacja urządzeń infrastruktury technicznej oraz podnoszenie standardu wyposażenia komunalnego. Dopuszcza się: zmianę sposobu użytkowania obiektów i terenu pod rygorem wprowadzenia inwestycji nieszkodliwych dla otoczenia spełniających wymogi ekologiczne". Spełniony więc został warunek z art. 7 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. z 1994 r. Nr 49, poz. 196 ze zm./, iż rozstrzygnięcia organów administracji rządowej i samorządowej nie mogą naruszać wymagań ochrony środowiska, a w szczególności ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dotyczących ochrony środowiska.

Skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli A.F. oraz B.F. i A.P. A.F. domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i wywodził, że planowana inwestycja – w bezpośrednim sąsiedztwie jego nieruchomości – narusza jego prawo własności, godzi w jego interesy majątkowe i będzie mieć trudny do jednoznacznego określenia na poziomie dzisiejszej wiedzy negatywny wpływ na stan zdrowotności ludzi i środowiska. Szkodliwe promieniowanie wprowadzone do przestrzeni nad jego nieruchomością zdyskwalifikuje ją pod względem "atrakcyjności lokalizacyjnej i obniży poważnie jej wartość materialną". Kwestionując ocenę oddziaływania na środowisko, przyjętą przez organy orzekające w sprawie, zwrócił uwagę na brak powołania się w niej na Polskie Normy i zarzucił nieuwzględnienie jego wniosku o przedstawienie takiej oceny, ale opracowanej przez kompetentną instytucję oraz określenia z nazwy i numeru norm środowiskowych, na których oparł swoje uzasadnienie biegły wykonujący zlecenie finansowane przez inwestora. Nadto podawanie w postanowieniach fałszywych informacji odnośnie zasięgu pola elektromagnetycznego, bezkrytyczne przyjęcie jedynej oceny oddziaływania na środowisko opracowanej na potrzeby inwestora, trzykrotne wznawianie postępowania z powodu przyjęcia nieprawdziwego usytuowania wieży na budynku Straży Pożarnej i wynikający stąd nieodpowiedni rozkład pól elektromagnetycznych powodują poważne wątpliwości odnośnie rzetelności opracowania całego projektu i przyszłych konsekwencji mogących wyniknąć z jego realizacji.

Według twierdzeń zawartych w skardze B.F.. i A.P. wybudowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej z uwagi na zmianę środowiska, poważnie obniży atrakcyjność i wartość ich nieruchomości, w konsekwencji uderzy w ich interesy majątkowe. Tego rodzaju szkodliwa działalność naruszy ich prawo własności oraz prawo do ochrony zdrowia zagwarantowane Konstytucją RP. Podobnie, jak skarżący A.F., kwestionują ocenę oddziaływania na środowisko przyjętą za podstawę wydanych postanowień. Uważają, że mija się z prawdą zawarty w niej wniosek, iż pole elektromagnetyczne wytworzone przez systemy antenowe o wartościach wyższych niż wartość graniczna określona w rozporządzeniu (...) wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludzi. Nadto stwierdzają, że żaden z biegłych nie oglądał wieży widokowej /opinia została wydana "zza biurka"/ i nie uwzględnili w związku z tym, że na tej wieży znajduje się maszt antenowy "wybudowany na dziko", emitujący szkodliwe promieniowanie. Ich zdaniem biegli w swoim opracowaniu powinni rozpatrywać i uwzględnić moc oraz zasięg promieniowania łącznie. Lokalizacja przedmiotowej inwestycji, wysoce szkodliwej, jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem dopuszcza on jedynie zmianę sposobu użytkowania obiektów i terenu "pod rygorem wprowadzenia inwestycji nieszkodliwych dla otoczenia spełniających wymogi ekologiczne". Inwestycja nie jest niezbędna, gdyż zasięg telefonii komórkowej PTK C.w K. jest bardzo dobry.

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie przed dniem 1 stycznia 2004 r. i dlatego stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./, wobec niezakończenia postępowania przed tą datą, sprawa podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej /§ 1/, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną /art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/; z przewidzianej tym przepisem możliwości normatywnej Sąd skorzystał przy rozpoznawaniu sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej PTK "C.", na istniejącej wieży widokowej budynku Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K. na działce nr 2442, położonej w K. przy ul. N., dla Polskiej Telefonii Komórkowej "C." Spółka z o.o. w W.

Obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska /a taką właśnie jest przedmiotowa inwestycja/, w zakresie ochrony środowiska, statuował art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 89, poz. 415 ze zm./. Ustawa ta nie zawierała odrębnych przepisów dotyczących trybu tegoż uzgodnienia, ani też wyłączeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co w rezultacie oznacza, że przepisy te znajdowały zastosowanie. Dotyczy to w szczególności art. 106 k.p.a., który reguluje zasady współdziałania organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej i powołanego w podstawie prawnej postanowienia z dnia [...]r. organu I instancji.

Według § 1 tegoż artykułu, jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ /wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie/ decyzję wydaje się po zasięgnięciu stanowiska przez ten organ. Następuje to, zgodnie z zapisem § 5, w drodze postanowienia wydawanego w samodzielnym postępowaniu prowadzonym przez ten organ, na które stronie przysługuje zażalenie. Takie zatem postanowienie uzgadniające, wydawane w samodzielnym postępowaniu podległym regułom k.p.a., służy jednakże ze swej istoty rozstrzygnięciu sprawy indywidualnej w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cyt. wyżej, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Użyte w tym przepisie określenie "stało się" oznacza bez wątpienia ujawnienie przyczyny nieistniejącej w chwili wniesienia skargi, a która wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. Przy tym też zauważa J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" Wyd. Prawnicze W-wa 2004 r. str. 235, iż istotne jest, że przyczyną umorzenia postępowania sądowo-administracyjnego może być jedynie zdarzenie zaszłe w toku postępowania, tzn. takie, które nie istniało przed jego wszczęciem, a wystąpiło dopiero w toku rozpoznawania skargi.

Taki stan rzeczy występuje w niniejszej sprawie. Otóż skarżąca B.F. w dniu [...]r. nadesłała do akt sądowych niniejszej sprawy m.in. kserokopię decyzji z dnia [...]r. /[...] / mocą której Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. – w wyniku rozpatrzenia odwołania A.F. oraz B.F. i A.P. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. /[...]. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji – uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W motywach decyzji ostatecznej stwierdzono, że postępowanie w przedmiotowej sprawie, wymagające wniosku strony, prowadzone było przez organ pierwszej instancji bez takiego wniosku /wniosek o wydanie decyzji nie został złożony przez osobę uprawnioną /upoważnioną do jego złożenia/; decyzja ta nie została w sposób prawem przewidziany wzruszona. Nadmienić też wypada, że według informacji zawartej w piśmie Urzędu Miasta K. z dnia [...]r. [...] inwestor w dniu 28 marca 2002 r. wystąpił z kolejnym wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej samej inwestycji, po czym zrezygnował z inwestycji /nie składając formalnego wniosku o umorzenie postępowania/.

Skoro więc po wszczęciu postępowania sądowo-administracyjnego, w toku rozpoznawania skargi na postanowienie uzgadniające w zakresie ochrony środowiska projekt decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji, tj. z dnia [...]r. /[....] okazało się, że zapadła decyzja rozstrzygająca ostatecznie sprawę warunków zabudowy i zagospodarowania terenu tej inwestycji, tj. z dnia [....]r. /[....] - w ten sposób, że została uchylona decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu /na podstawie m.in. uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska/ i umorzono postępowanie pierwszej instancji – to w ocenie Sądu, postępowanie mające za przedmiot kontrolę wymienionego wyżej postanowienia z dnia 16 sierpnia 2001 r., stało się bezprzedmiotowe.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji w myśl art. 161 § 1 pkt cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.