Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1094/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1, art. 145 par 1 pkt 1 lit. b, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Danuta Kania, Andrzej Kołodziej (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie mianowania na stanowisko służbowe – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2011 r. orzekającej o uchyleniu rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. w części terminu mianowania D. K. na stanowisko służbowe i określenia, że nastąpi ono od [...] września 2011 r. oraz utrzymującej ten rozkaz personalny w mocy w pozostałej części dotyczącej mianowania wymienionej na stanowisko eksperta Sekcji [...] w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej wynoszącej 1523,29 zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3120 zł oraz dodatkiem służbowym w kwocie 718,90 zł miesięcznie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. mianował D.K. z dniem [...] lipca 2011 r. na stanowisko eksperta Sekcji [...] Policji Komendy Głównej Policji, w 9 grupie zaszeregowania z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej wynoszącej 1523,29 zł, z uposażaniem zasadniczym w wysokości 3120 zł oraz dodatkiem służbowym w kwocie 718, 90 zł miesięcznie. Decyzję strona otrzymała w dniu [...] lipca 2011 r., natomiast w dniu [...] lipca 2011 r. złożyła odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Organ odwoławczy decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r. uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu mianowania na stanowisko służbowe, orzekł, że mianowanie na stanowisko służbowe nastąpi od dnia [...] września 2011 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W dniu 27 lutego 2012 r. (data stempla pocztowego) D.K. - reprezentowana przez pełnomocnika, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), wystąpiła do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem dotyczącym: "(...) wznowienia postępowania zakończonego rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 roku w zakresie określenia wysokości dodatku służbowego (...)". Do wniosku dołączono kserokopię odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 952/11 uchylającego rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego.

Pismem [...] z dnia [...] marca 2012 r. przedmiotowy wniosek został na podstawie art. 65 § 1 Kpa przekazany Ministrowi Spraw Wewnętrznych, który stwierdził, iż nie nadzoruje Komendanta Głównego Policji w zakresie spraw dotyczących uposażenia funkcjonariuszy, a tym samym nie jest właściwy do rozstrzygania w przedmiotowej sprawie. Organ przekazał wniosek Komendantowi Głównemu Policji według właściwości (pismo nr [...]z dnia [...] kwietnia 2012 r.).

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. wznowił postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania D. K. na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymanego w mocy decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r., dodatku służbowego na stanowisku eksperta Sekcji [...] Policji Komendy Głównej Policji. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 15 maja 2012 r.

Następnie Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. odmówił uchylenia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymanego w mocy decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. w zakresie przyznania D. K. dodatku służbowego na stanowisku eksperta Sekcji [...] Policji Komendy Głównej Policji. Decyzję doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 13 czerwca 2012 r.

Powyższa decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., doręczoną pełnomocnikowi strony w dniu 8 sierpnia 2012 r.

Na powyższą decyzję złożono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1829/12 uchylił obie decyzje oraz postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie organem właściwym jest Minister Spraw Wewnętrznych.

Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych wznowił na wniosek pełnomocnika D. K. postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. w przedmiocie mianowania ww. na stanowisko eksperta Sekcji [...] Policji Komendy Głównej Policji oraz określenia wysokości poszczególnych składników uposażenia, w tym wysokości dodatku służbowego. Powyższe postanowienie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 22 października 2013 r.

Następnie pismem z dnia 29 października 2013 r. organ skierował do pełnomocnika strony pismo zawierające w szczególności informację o prawach strony określonych w art. 10 i art. 81 Kpa. Przedmiotowe pismo doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 4 listopada 2013 r.

W odpowiedzi strona - w piśmie z dnia 5 listopada 2013 r. - podtrzymała wszystkie swoje dotychczasowe żądania dotyczące podwyższenia dodatku służbowego do kwoty 910 zł zgodnie z wyrokami sądów administracyjnych: "- WSA sygn. II SA/Wa 1829/12 - WSA sygn. II SA/Wa 1486/10 - NSA sygn. I OSK 1845/10". Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych orzekł o zawieszeniu postępowania wszczętego postanowieniem nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] października 2013 r. - do czasu otrzymania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącego rozpatrzenia skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2627/11, oddalającego skargę na decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. Przedmiotowe rozstrzygnięcie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 14 stycznia 2014 r.

W ustawowym terminie pełnomocnik strony wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając w szczególności naruszenie art. 124 § 2 Kpa poprzez zaniechanie faktycznego uzasadnienia na czym polega: "wstępność" zagadnienia będącego przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie sygn. akt I OSK 1635/12 w stosunku do przedmiotu niniejszego postępowania, a także na czym polega: "istotne znaczenie" przyszłego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] podjął z urzędu postępowanie administracyjne zawieszone postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], uzasadniając to rozstrzygnięcie faktem, iż w dniu 20 stycznia 2014 r. do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wpłynął wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1635/12 oddalający skargę kasacyjną D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2627/11 w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. nr [...]. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 17 lutego 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych umorzył postępowanie zażaleniowe w całości jako bezprzedmiotowe. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 28 lutego 2014 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] Minister Spraw Wewnętrznych orzekł o odmowie uchylenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2011 r. orzekającej o uchyleniu rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. w części terminu mianowania D.K. na stanowisko służbowe i określeniu, że nastąpi ono od dnia [...] września 2011 r. oraz utrzymującej ten rozkaz personalny w mocy w pozostałej części dotyczącej mianowania ww. na stanowisko eksperta Sekcji [...] Policji Komendy Głównej Policji - w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej wynoszącej 1523,29 zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3120 zł oraz dodatkiem służbowym w kwocie 718,90 zł miesięcznie. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 17 marca 2014 r.

W ustawowym terminie pełnomocnik strony złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych wniosek o ponowne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę stwierdzenia, iż nie zachodzi przesłanka uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. wymieniona w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. W uzasadnieniu wniosku podkreślono w szczególności, iż przy wydaniu rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. oraz decyzji organu II instancji utrzymującej go, nie uwzględniono wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 952/11, co miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, że postępowanie o wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte wadą procesową wymienioną w art. 145 Kpa.

Katalog podstaw wznowienia postępowania ustanowiony w art. 145 § 1 Kpa ma charakter zamknięty i obejmuje kwalifikowane wady postępowania. Zgodnie z przepisem art. 151 § 1 Kpa, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145 b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Organ podniósł, iż strona żądając wznowienia postepowania wskazała na przepis art. 145 1 pkt 8 kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Natomiast okolicznością, na którą się powołuje w kontekście ww. przesłanki stanowi wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 9 listopada 2011 r. wyroku sygn. akt II SA/Wa 952/11, orzekającego o uchyleniu rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2010 r. Uchylone przez Sąd rozstrzygnięcia dotyczyły obniżenia D.K. dodatku służbowego należnego na zajmowanym przez nią wówczas stanowisku eksperta Zespołu [...] Komendy Rejonowej Policji [...] o 30% otrzymywanej stawki - z kwoty 637 zł do kwoty 445,90 zł. W ocenie strony, powołane rozkazy personalne skutkowały zaniżeniem kwoty dodatku służbowego przyznanego D. K. rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r., co uzasadnia wznowienie postępowania: "celem ustalenia prawidłowej wysokości dodatku służbowego".

W ocenie organu, aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, należy wykazać, że są one od siebie zależne, a więc jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego (por. wyrok NSA z 22 marca 2013 r., II OSK 2236/11, Lex nr 1299452).

Zdaniem organu, dla przedmiotowej sprawy istotne znaczenie ma w pierwszej kolejności fakt, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...], została zweryfikowana przez sądy administracyjne - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt. II SA/Wa 2627/11, oddalającym skargę strony na powyższą decyzję oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 1635/12, oddalającym skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA. Powyższy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego został wydany już po wznowieniu postępowania w przedmiotowej sprawie dokonanego przez Ministra Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...].

Organ podkreślił, iż sądy administracyjne nie stwierdziły jakiejkolwiek wadliwości ww. decyzji i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r., w tym również w części określenia wysokości dodatku służbowego. Przy czym kwestię zaniżenia wysokości dodatku służbowego strona podnosiła w skardze na ww. decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2011 r., stwierdzając, iż: "(...) skarżącej został przyznany dodatek służbowy w niższej wysokości, niż otrzymywany przed przeniesieniem jej do pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...]. Mimo stwierdzenia nieważności przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji dotyczącej obniżenia dodatku służbowego (wyrok z dnia 14 kwietnia 2011 roku - sygn. akt I OSK 1845/10) skarżącej został przyznany dodatek służbowy niższy, niż ten który otrzymywała przed jego obniżeniem - otrzymywała 910 złotych, a obecnie otrzymuje 718,90 złotych".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu powyższej skargi strony, w uzasadnieniu wyroku wyraźnie wskazał: "Odnosząc się do kwestii przyznanego skarżącej dodatku służbowego w wysokości 718, 90 zł miesięcznie, w czym upatruje nie tylko "nierównorzędności starego i nowego stanowiska służbowego", ale i przejaw dyskryminacji, Sąd uznał, że organ także i w tym przypadku nie przekroczył granic swobody uznania administracyjnego. Przyznając dodatek w wymienionej wysokości organ szczegółowo wyjaśnił i uzasadnił wysokość tego dodatku, zwracając uwagę na nowy zakres zadań, odpowiedzialności i specyfikę służby w (...) KGP".

Organ zaznaczył przy tym, iż wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalający skargę kasacyjną od ww. wyroku I instancji został wydany w czasie, kiedy w obrocie prawnym funkcjonował już powoływany przez pełnomocnika strony w rozpatrywanym wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 952/11. Ponadto, strona, konstruując skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2627/11 była już zapoznana z wyrokiem z dnia 9 listopada 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 952/11. Tak więc Naczelny Sąd Administracyjny weryfikując wyrok sądu I instancji oraz pośrednio decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...], miał świadomość co do istnienia wszystkich wyroków zapadłych w sprawach dotyczących obniżenia D. K. wysokości dodatku służbowego i posiadając taką wiedzę, nie stwierdził żadnych błędów w postępowaniu administracyjnym dotyczącym mianowania D. K. od dnia [...] września 2011 r. na stanowisko służbowe eksperta Sekcji [...] Policji Komendy Głównej Policji - w 9 grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 2,05 kwoty bazowej wynoszącej 1523,29 zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3120 zł oraz dodatkiem służbowym w kwocie 718, 90 zł miesięcznie. Bezspornym jest, iż ocena przedstawiona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie o sygn. akt I OSK 1635/12 dokonująca weryfikacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 2627/11 oddalającego skargę na decyzję nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. wydanej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w trybie zwykłym ma bezpośrednie przełożenie na rozstrzygnięcie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wzruszenia tożsamej decyzji w trybie nadzwyczajnym - wznowienia postępowania administracyjnego.

Minister Spraw Wewnętrznych zwrócił w związku z tym uwagę na przepisy art. 134 § i 143 § 1 ustawy z dni 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), w świetle których sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Wskazał też, że dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko. Charakter dodatku sprawia, że policjant nie może skutecznie kwestionować jego wysokości, o ile jest ona zgodna z obowiązującymi przepisami Przyznany D. K. rozkazem personalnym nr [...] z [...] czerwca 2011 r. dodatek służbowy został ustalony w oparciu o ocenę wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjantkę kwalifikacji zawodowych. Nie był zaś on związany z rozstrzygnięciem o obniżeniu D. K. dodatku służbowego, zawartym w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2010 r., utrzymanym w mocy rozkazem personalnym nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r.

Organ podniósł ponadto, że D. K. została z dniem [...] marca 2012 r. zwolniona ze służby w Policji na podstawie art. 41 § 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.) co powoduje iż nie byłoby obecnie możliwe ocenianie jej sytuacji jako czynnego funkcjonariusza.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. K. zarzuciła jej błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jej podstawę poprzez ustalenie, iż nie zachodzi wymieniona w art. 145 § 1 pkt 8 kpa przesłanką uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 (utrzymanego w mocy decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] września 2011 r.) w sytuacji, gdy wydanie wspomnianego rozkazu personalnego, wynikało ze stanu faktycznego i prawnego ukształtowanego:

- wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia

2011 roku wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1486/10, uchylającym decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] lipca 2010 roku oraz uchylającym poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji [...] z dnia [...] maja 2010 roku o przeniesieniu z Komendy Głównej Policji do Komendy Rejonowej Policji [...]

- wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2011 roku wydanym w sprawie o sygnaturze I OSK 1845/10, orzekającym o nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] lutego 2010 roku oraz o uchylającym poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] grudnia 2009 roku w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego z kwoty 910 złotych na kwotę 637 złotych;

Nie uwzględniało zaś późniejszego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2011 roku wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Wa 952/11 uchylającego rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] lutego 2011 roku oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2010 roku o numerze [...], w przedmiocie obniżenia D. K. dodatku służbowego o 30 % do kwoty 445,90 złotych, co miało znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, albowiem wspomniane wyżej orzeczenia sądowo-administracyjne stanowiły o uchyleniu konsekwencji stanu po wydaniu rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] grudnia 2009 roku i kolejnych decyzji/rozkazów, bez uchylenia których nie był możliwy powrót do sytuacji sprzed pierwszej, uchylonej decyzji.

Powołując się na powyższy zarzut wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2014 r.

W uzasadnieniu podała, że wysokość dodatku służbowego w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w kwocie 718,90 zł, została ustalona w oparciu o kwotę obniżenia wynikającą z rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.

Rozstrzygnięcie to nie uwzględniało jednak powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 952/11, uchylającego rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z [...] lutego 2011 r. oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z [...] października 2010 r. Wyrok ten wyeliminował z obrotu prawnego ostatnie z rozstrzygnięć podjętych pomiędzy [...] grudnia 2009 r. a [...] czerwca 2011 r.

Skoro zatem uchylone ww. wyrokiem rozkazy personalne stanowiły oparcie (kwotowe) dla późniejszego rozkazu personalnego nr [...] z [...] czerwca 2011 r., utrzymującego decyzję nr [...] z [...] września 2011 r., to zaistniała przesłanka do jej uchylenia w postępowaniu wznowieniowym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę poprzez kontrolę administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., utrzymująca w mocy poprzedzającą decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., orzekającą o odmowie uchylenia decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2011, uchylającej rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. w części dotyczącej terminu mianowania D. K. na stanowisko służbowe, określającej nowy termin mianowania oraz utrzymującej powyższy rozkaz personalny w pozostałym zakresie, tj. uposażenia, grupy zaszeregowania i dodatku służbowego, wydana po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego.

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa", w przepisie art. 16 § 1 ustanawia zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z jego treścią, decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych.

Instytucja wznowienia postępowania stanowi nadzwyczajny tryb weryfikacji ostatecznych decyzji administracyjnych dotkniętych wadami kwalifikowanymi wymienionymi enumeratywnie w przepisie art. 145 § 1 Kpa oraz w art. 145 a lub 145 b Kpa.

Stosownie do treści art. 145 § 1 Kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 Kpa), a postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Zarówno w judykaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch faz. W pierwszej z nich organ właściwy do rozpoznania wniosku określony w art.. 150 Kpa bada jedynie kwestie formalne, a w szczególności legitymację osoby składającej wniosek, czy dotyczy on decyzji ostatecznej, czy zawiera wskazanie kodeksowej przesłanki wznowienia oraz czy został złożony w terminie wskazanym w art. 148 § 1 Kpa.

Natomiast druga faza postępowania wznowieniowego obejmuje rozstrzygnięcie sprawy o wznowienie co do jej istoty (art. 151 § 1 pkt 1 i pkt 2 Kpa). Jej otwarcie zapoczątkowuje wydanie postanowienia o wznowienie postępowania i dopiero wtedy możliwe jest postępowanie wyjaśniająco – rozpoznawcze.

Przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponownie rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją wydaną w postępowaniu zwykłym. W wyniku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania odmawia uchylenia decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 Kpa), albo uchyla decyzję dotychczasową gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 Kpa) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1854/12, Lex nr 1291360). Natomiast granice postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza zakres rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 1992 r., sygn. akt SA/Wr 534/92, ONSA 1993, nr 4, poz. 92)

W niniejszej sprawie żądanie wznowienia postępowania zostało oparte o przepis art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, zaś okolicznością, na którą powołała się skarżąca, jest wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 952/11 orzekającego o uchyleniu rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2010 r. Wskazać należy, że uchylone rozstrzygnięcia dotyczyły obniżenia D. K. dodatku służbowego należnego na zajmowanym przez nią wówczas stanowisku eksperta Zespołu [...] Komendy Rejonowej Policji [...] o 30% otrzymywanej stawki, tj. z kwoty 637 zł do kwoty 445,90 zł. Zdaniem skarżącej powołane rozkazy personalne skutkowały zaniżeniem kwoty dodatku służbowego przyznanego jej rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r., co uzasadnia wznowienie postępowania i ustalenie prawidłowej jego wysokości.

W świetle orzecznictwa, aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, należy wykazać, że są one od siebie zależne, a więc jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2236/11, Lex nr 1299452). Inaczej rzecz ujmując związek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa, można zobrazować jako pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracyjnego, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). Podkreślić przy tym trzeba, iż wydanie drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Językowy sens pojęcia "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem "na podstawie", co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz/stan (tu decyzja), znajduje uzasadnienie, czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy/stanie (również decyzji). Przy czym powyższy związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu administracyjnego musi mieć charakter związku koniecznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06, Lex nr 276701).

Taki związek konieczny pomiędzy uchylonymi rozkazami personalnymi nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] października 2010 r. oraz nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2011 r., a rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r., nie zachodzi. Podnieść bowiem trzeba, że podstawą przyznania skarżącej dodatku służbowego na stanowisku eksperta Sekcji [...] KGP w kwocie 718,90 zł miesięcznie były wyłącznie przesłanki określone w § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.) tj. ocena wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjantkę kwalifikacji. Wspomniany przepis nie uzależnia wysokości przedmiotowego dodatku służbowego na nowym stanowisku służbowym od wysokości takiego dodatku na poprzednio zajmowanym stanowisku. Potwierdza to orzecznictwo, zgodnie z którym dodatki do uposażenia przysługują policjantowi za faktyczne wykonywanie obowiązków lub pełnienie służby na stanowisku, z którym dodatek ten jest związany, nie zaś z tytułu mianowania na określone stanowisko (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 684/10, Lex nr 667358).

W tym miejscu należy podzielić pogląd organu, że wprawdzie w uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] z [...] czerwca 2011 r. Komendant Główny Policji podał, iż na ostatnio zajmowanym stanowisku eksperta w Komendzie Rejonowej [...], skarżąca była uprawniona do dodatku służbowego w kwocie 445,90 zł miesięcznie, która wynikała z rozkazu personalnego nr [...] Komendanta [...] Policji z [...] lutego 2011 r. oraz rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z [...] października 2010 r., jednakże nie oznacza to, iż powyższe rozkazy stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie. Oznacza natomiast jedynie to, że okoliczność ta była brana pod uwagę przy uznaniowym ustalaniu kwoty dodatku służbowego.

Nie bez znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji pozostaje okoliczność, iż decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. w zakresie m.in. wysokości dodatku służbowego przyznanego skarżącej, zostało zweryfikowana przez sądy administracyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2627/11, oddalił skargę na decyzję nr [...], stwierdzając w uzasadnieniu: "Odnosząc się do kwestii przyznanego skarżącej dodatku służbowego w wysokości 718,90 zł miesięcznie, w czym upatruje nie tylko nierównorzędności starego i nowego stanowiska służbowego, ale i przejaw dyskryminacji, Sąd uznał, że organ także i w tym przypadku nie przekroczył granic swobody uznania administracyjnego. Przyznając dodatek w wymienionej wysokości organ szczegółowo wyjaśnił i uzasadnił wysokość tego dodatku, zwracając uwagę na nowy zakres zadań, odpowiedzialność i specyfikę służby w (...) KGP".

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1635/12, oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Trzeba podkreślić, że w czasie orzekania przez sądy administracyjne w sprawie weryfikacji ostatecznej decyzji nr [...], w obrocie prawnym funkcjonował w szczególności wspomniany już wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 952/11

Należy więc zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż ocena przedstawiona przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 grudnia 2013 r. ma bezpośrednie przełożenie na rozstrzygnięcie postępowania administracyjnego w sprawie wzruszenia tożsamej decyzji w trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego.

Wynika to w szczególności z postanowień art. 134 § 1 i 145 § 1pkt 1 lit b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa".

W tym stanie rzeczy chybiony jest zarzut skargi błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.