Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 73/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 2 pkt 9
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 18 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 roku sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 73/08

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 101 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Komendant Miejski Policji w Ł. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego l.dz. [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji sierż. szt. R. S.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że wnioskiem z dnia 18 października 2007 roku pełnomocnik strony wskazując jako podstawę działania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego l.dz. [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji sierż. szt. R. S. do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko oskarżonemu sierż. szt. R. S. o czyn z art. 228 § 3 kk. W uzasadnieniu wniosku podniósł, że z uwagi na fakt zmiany składu orzekającego sprawa karna nie została zakończona wyrokiem i w świetle prawa sierż. szt. R. S. w chwili obecnej jest niewinny zarzucanego mu przestępstwa, a decyzja dotycząca dalszego zatrudnienia sierż. szt. R. S. powinna opierać się na wyniku procesu karnego.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jednakże art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie uzależnia możliwości rozwiązania stosunku służbowego w tym trybie od wcześniejszego wyniku postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych. Ponadto omawiany przepis prawa zezwala przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych na rozważenie zasadności rozwiązania stosunku służbowego przed zakończeniem prowadzonego przeciwko policjantowi postępowania karnego.

Komendant Miejski Policji w Ł. stwierdził, że mając powyższe na względzie oraz konieczność zapewnienia prawidłowego wykonywania zadań w Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Ł. należało orzec jak na wstępie.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył pełnomocnik R. S. W uzasadnieniu podał, że Prokuratura Okręgowa w Ł. Wydział V Śledczy prowadziła pod sygn. akt [...] śledztwo przeciwko m.in. R. S.. 30 października 2006 r. został skierowany do Sądu Rejonowego w Ł. dla Ł. W. III Wydział Karny akt oskarżenia, w którym postawiono mu zarzut popełnienia czynu określonego w art. 228 § 3 k.k. Obecnie toczy się postępowanie przed Sądem w przedmiotowej sprawie (sygn. akt [...]). Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, stanowi podstawę do zawieszenia postępowania. Za takim rozwiązaniem optują przesłanki natury celowościowej i ekonomiki postępowania. Konieczność dokonania ustaleń faktycznych w sprawie karnej powinna być łączona z zagadnieniem wstępnym w postępowaniu administracyjnym. Z orzeczeniem Sądu karnego wiążą się określone skutki procesowe, co rodzi po stronie organu administracji obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego. Dalsze bowiem prowadzenie tegoż postępowania mogłoby przesądzać o winie R. S., a toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Ł. dla Ł. W. III Wydział Karny zmierza do oczyszczenia z zarzutów oskarżonego i uniewinnienia go. Świadkowie bowiem kategorycznie zaprzeczyli zasadności oskarżenia R. S. i w swoich zeznaniach dobitnie zanegowali jego sprawstwo i winę. Tym samym dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego stanowiłoby naruszenie zasady domniemania niewinności. Ponadto podniósł, że dalsze pozostawanie R. S. bez pracy pociąga za sobą bardzo dotkliwe skutki dla niego i jego najbliższej rodziny. R. S. nie dokonywał żadnych czynności, które zmierzałyby do przewlekłości postępowania. Cieszy się on bardzo dobrą opinią, co potwierdza m.in. złożona do akt sprawy opinia o służbie wydana przez Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Ł., nigdy nie toczyło się przeciwko niemu żadne postępowanie dyscyplinarne, a co więcej był wielokrotnie nagradzany. Podał, że norma przepisu art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i została pozostawiona tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględnić zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.). Postępowanie karne uzyskuje szczególne znaczenie prawne, jeżeli jest zakończone prawomocnym wyrokiem skazującym. Nie należy tej intencji ustawodawcy, zawartej w art. 41 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, pomijać przy interpretacji przesłanki fakultatywnego przypadku zwolnienia ze służby. Działanie takie bowiem byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą domniemania niewinności.

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], wydanym na podstawie art. 144 oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Komendant Wojewódzki Policji w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że artykuł 97 § 1 k.p.a. wyznacza podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania to: śmierć strony, śmierć przedstawiciela ustawowego strony, utrata przez stronę lub przez jej przedstawiciela ustawowego zdolności do czynności prawnych, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Zagadnienie wstępne to takie zagadnienie prawne, które powstało w toku postępowania, do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, bowiem rozstrzygniecie tego zagadnienia należy do właściwości sądu powszechnego lub innego organu administracji. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech przesłanek: a) postępowanie administracyjne jest w toku; b) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd; c) zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.

Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji pełnomocnika strony w zakresie obligatoryjności zawieszenia przedmiotowego postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego. W rozpatrywanej sprawie pozostaje poza wszelką wątpliwością, iż sierż. R. S. od dnia 10 lutego 2006 roku pozostaje zawieszony w czynnościach służbowych i tym samym nie może wykonywać obowiązków funkcjonariusza Policji określonych przepisami prawa. Zastosowanie ma więc w przedmiotowej sprawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Nie ulega również wątpliwości, iż sierż. R. S., jako podejrzany w sprawie karnej, mógł w każdym czasie zgodnie z art. 254 k.p.k. złożyć wniosek do Prokuratury o zmianę środka zapobiegawczego, ale z prawa tego nie skorzystał.

Zdaniem organu II instancji rozstrzygnięcie Sądu powszechnego stanowiłoby zagadnie wstępne określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyby przedmiotowe postępowanie dotyczyło podstawy zwolnienia określonej w art. 41 ust. 1 pkt 4 lub art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, iż organ I instancji wszczynając i prowadząc przedmiotowe postępowanie administracyjne nie rozstrzyga o winie strony w postępowaniu karnym. Postępowania te, tj. administracyjne i karne pozostają bowiem od siebie niezależne. Nie dopatrzył się więc przesłanek obligatoryjnego zawieszenia postępowania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie: norm prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie odwoławczym tj. pominięcie nakazu wypływającego z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. statuującego obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd i prowadzenie postępowania administracyjnego względem skarżącego, pomimo iż toczy się przeciwko niemu postępowanie karne, którego wynik ma zasadniczy wpływ na przedmiot postępowania administracyjnego oraz naruszenie w związku z powyższym zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 5 § 1 k.p.k. ; naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące w konsekwencji do ustaleń nie znajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie, w tym poprzez: zaniechanie uwzględnienia pozytywnych opinii z przebiegu służby, pominięcie okoliczności ustalonych w toczącym się postępowaniu przed Sądem Rejonowym dla Ł. W. III Wydział Karnym. Pełnomocnik skarżącego wniósł o 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Ł. oraz na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko R. S., 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podał, że w danej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, gdy obok postępowania karnego toczy się postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia ze służby w Policji, w związku właśnie z prowadzeniem przeciwko stronie postępowania karnego. Stąd też nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej ma wynik toczącego się procesu karnego. Tym samym sam fakt pozostawania przez stronę pod prokuratorskim zarzutem popełnienia czynu zabronionego nie może być jedyną podstawą do wydania decyzji o zaskarżonej treści, bowiem nie dość, że narusza to fundamentalną zasadę domniemania niewinności wyrażoną w art. 5 § 1 k.p.k. i stanowi swoistego rodzaju przedsąd, to również powoduje nieuzasadnioną represję i jest sprzeczne z dyrektywą racjonalnego ustawodawcy. Dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego mogłoby przesądzać o winie R. S., a toczące się postępowanie przed Sądem Rejonowym w Ł. dla Ł. W. III Wydział Karny zmierza do oczyszczenia z zarzutów oskarżonego i uniewinnienia go. Art. 41 ust 2 pkt 9 ustawy o Policji stanowi fakultatywną przesłankę zwolnienia ze służby policjanta ze względu na upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Możliwość stosowania tej podstawy zwolnienia jest uzależniona od udowodnienia przez organ prowadzący postępowanie, na czym w konkretnym przypadku polega niemożliwość pozostania w służbie konkretnego policjanta. W postępowaniu tym organ musi wskazać istnienie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy zachowaniem policjanta oraz skutkami tegoż zachowania, a niemożliwością pozostawienia go w służbie. O ile oczywistość popełnienia przestępstwa, wobec osoby skarżącego i zebranego w sprawie materiału dowodowego w omawianym przypadku już na tym etapie postępowania sprawia trudności, to jednocześnie wszelkie ustalenia w tym zakresie będące przedmiotem postępowania administracyjnego mogą być w opozycji do toczącego się postępowania karnego. Tym samym w danym stanie faktycznym obowiązkiem zarówno organu I instancji, jak i organu odwoławczego było zawieszenie toczącego się postępowania administracyjnego. Podał, że organ prowadzący postępowanie wbrew nakazom wypływającym z art. 77 i 80 k.p.a. nie wziął pod rozwagę całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie wyciągnął z niego należytych konsekwencji. Doszło do zaniechania uwzględnienia pozytywnych opinii z przebiegu służby skarżącego, pomimo iż okoliczność ta ma zasadniczy wpływ na ocenę sytuacji R. S., jako że wskazuje wątpliwość co do podstaw i sensu prowadzonego postępowania na zasadzie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Zarówno organ I instancji, jak i odwoławczy w swoich ustaleniach pominęli okoliczności ustalone w toczącym się postępowaniu przed Sądem Rejonowym dla Ł. W. III Wydział Karny, które to postępowanie z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością może zakończyć się wydaniem wyroku uniewinniającego wobec skarżącego, a prawdopodobne zakończenie procesu karnego również przeczy zasadności prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wnosił o jej oddalenie. Powtórzyło argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto wskazał, że pomiędzy rozpatrzeniem sprawy administracyjnej (w tym wypadku zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9), a treścią rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu karnym nie istnieje bezpośredni związek przyczynowy, a tylko ten warunkuje zawieszenie postępowania karnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a.

Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że Sąd Rejonowy dla Ł. – W. w Ł. postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008 r., po ponownym rozpoznaniu wniosku o uchylenie środka zapobiegawczego polegającego na zawieszeniu skarżącego w wykonywaniu czynności służbowych, odmówił uchylenia tego środka. Pełnomocnik złożył do akt sprawy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Ł. z dnia [...] r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 31 maja 2008 r. i oświadczył, że ten nie jest ostateczny, ponieważ zostało wniesione od niego odwołanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W niniejszej sprawie, co należy wyraźnie podkreślić, przedmiotem postępowania sądowego była kwestia odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, dotyczącego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.

Skarżący, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej k.p.a., uzasadniał swoje żądanie zawieszenia postępowania administracyjnego okolicznością toczącego się postępowania karnego w sprawie sygn. akt [...], dotyczącej popełnienia czynu określonego w art. 228 § 3 k.k. i brakiem jego zakończenia prawomocnym wyrokiem sądu.

Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Musi więc istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym, przy czym związek taki powinien być bezpośredni. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne (patrz B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 434 - 440).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie przedmiot sprawy karnej, na którą powołuje się skarżący nie może być traktowany jako zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., brak jest bowiem bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) a wynikiem sprawy karnej dotyczącej popełnienia czynu określonego w art. 228 § 3 k.k.

Zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2005 r., sygn. akt II GSK 27/05, Lex nr 180423).

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł. – Ś. IV Wydział Karny z dnia 10 lutego 2006 r. został zastosowany wobec R. S. środek zapobiegawczy polegający na zawieszeniu w czynnościach służbowych. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z oświadczenia pełnomocnika skarżącego złożonego na rozprawie w dniu 18 czerwca 2008 r., pomimo kolejnego wniosku strony o uchylenie powyższego środka zapobiegawczego, postanowieniem z dnia 9 czerwca 2008 r. Sąd odmówił jego uchylenia. Według art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Przepis ten nie uzależnia postępowania administracyjnego o zwolnienie policjanta ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, lecz od okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego. Tak więc rozpoznanie sprawy o zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest możliwe bez konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia prowadzonej przeciwko niemu sprawy karnej, dotyczącej popełnienia czynu określonego w art. 228 § 3 k.k. A więc brak jest związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. Zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest zatem dopuszczalne.

Słusznie zatem organy obu instancji uznały, że nie zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania administracyjnego, gdyż wynik powyższego postępowania karnego nie będzie miał wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej.

Ustalenie, czy upłynął dwunastomiesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych spowodowany prowadzeniem postępowania karnego, leży w kompetencjach i procesowych możliwościach organu, który dysponuje do tego celu wszelkimi środkami dowodowymi. Kwestia ta jest elementem ustalenia stanu faktycznego, jego dokładnego wyjaśnienia, tak jak w każdym postępowaniu administracyjnym prowadzącym do merytorycznego rozpoznania sprawy. Organ administracji może więc dokonać własnej oceny i nie musi wstrzymywać biegu postępowania.

Podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego jest nieusprawiedliwiony. W postępowaniu o zawieszenie postępowania kwestią do rozstrzygnięcia dla organów administracji pozostawało wystąpienie przesłanki prejudycjalnej do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia policjanta ze służby. Organy uznały, że postępowanie winno być prowadzone bez potrzeby zawieszenia tego postępowania i uzasadniły swoje stanowisko. W ocenie Sądu, odmienne stanowisko skarżącego w tej kwestii nie stanowi podstawy do uznania zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zauważyć należy, że art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji dodany został do ustawy przez art. 1 pkt 18 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. (Dz. U. 158, poz. 1122) zmieniający tę ustawę z dniem 20 września 2006 r. Przy czym został on wprowadzony niezależnie od obligatoryjnej podstawy zwolnienia policjanta ze służby określonej w art. 41 ust. 1 pkt 4, na którą powołuje się skarżący w skardze.

Odnosząc się do argumentów skarżącego podniesionych w skardze, dotyczących braku popełnienia zarzucanego mu czynu, przekonania o zakończeniu postępowania karnego wyrokiem uniewinniającym, pozytywnej opinii z przebiegu jego służby, zasadności prowadzenia postępowania administracyjnego, naruszenia zasady domniemania niewinności wyrażonej w art. 5 § 1 k.p.k., stwierdzić należy, że argumenty te nie uzasadniają wniosku o zawieszenie postępowania, co najwyżej mogą być one podnoszone w postępowaniu administracyjnym o zwolnienie skarżącego ze służby.

W efekcie należy podzielić stanowisko organów przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, że brak było podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny sądu, tak jak zostało to wskazane na wstępnie, była wyłącznie kwestia odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, dotyczącego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organami administracji i wydawanych w nim aktów. Granice bowiem tej sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której mowa w art. 1 wskazanej ustawy. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjnoprawnego, który jest objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. J.P. Tarno, Postępowanie przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2004, s. 197).

Na marginesie tej sprawy zwrócić należy uwagę, że przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się postępowanie (sygn. akt K 1/08) z wniosku Zarządu Głównego Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów, dotyczące zgodności art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala dwunastomiesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego lub skarbowego z art. 2 i 42 ust. 3 Konstytucji RP.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.

e.o.