Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1179/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Paulina Paczkowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi E. R. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej postanawia: przyznać E. R. prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego.


UZASADNIENIE

E. R. złożyła skargę na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W dniu 5 stycznia 2018 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego.

Z uwagi na fakt, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony na nieaktualnym formularzu, w wykonaniu zarządzenia z dnia 19 stycznia 2018 r. przesłano skarżącej prawidłowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF celem jego wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Skarżąca nadesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym wskazała, że wnosi o ustanowienie radcy prawnego z urzędu.

W uzasadnieniu wniosku podała, że jest w skrajnej nędzy kaleką, prawie nie widzi, prawie nie chodzi ani nie siedzi. Skarżąca podała, że renta specjalna jest jedyną realną szansą na rentę w Polsce, bo chociaż teoretycznie skarżąca ma prawo do 3 rent, to błędy logiczne polskiego prawa i czynności urzędników powodują, że skarżąca nie ma szans ich dostać.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazała, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Posiada mieszkanie o powierzchni 74 m2 lub 77 m2. Innego majątku nie posiada, w tym oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Skarżąca podała, że jej dochód stanowi zasiłek w wysokości 1063 zł. Jako zobowiązania i stałe wydatki skarżąca podała czynsz – 784 zł.

Do wniosku skarżąca załączyła kserokopię pisma ZUS o waloryzacji renty, z którego wynika, że skarżącej od 1 marca 2017 r. przysługuje świadczenie w wysokości 1063,59 zł. Skarżąca załączyła ponadto pismo spółdzielni mieszkaniowej potwierdzające wysokość opłat na kwotę 784,04 zł.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie skarżąca, stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. "e" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Natomiast zgodnie z art. 262 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego, mają odpowiednie zastosowanie do stron, korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Stosownie zaś do art. 245 § 1 i 3 tej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie w zakresie częściowym i obejmować tylko ustanowienie radcy prawnego. Przyznanie tego prawa osobie fizycznej następuje na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy wtedy, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Jak wynika ze złożonego wniosku oraz załączonych dokumentów, sytuacja finansowa i zdrowotna skarżącej jest trudna. Skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, jest osobą schorowaną i utrzymuje się jedynie z renty w wysokości 1063,59 zł. Na stałe koszty utrzymania składają się opłaty za mieszkanie w wysokości 784,04 zł. Powyższe oznacza, że skarżącej na pozostałe wydatki pozostaje jedynie kwota 279,55 zł miesięcznie.

W konsekwencji uznać należy, że strona wykazała, iż nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku w swoim utrzymaniu koniecznym.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.