Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2327/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.3 pkt.5, art.4 ust.1, art.6 ust.2
journal: Dz.U. 2005 nr 187 poz 1577
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jednolity
article: art.46 ust.1
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity
article: art.49 § 1, art.176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Anna Wojtowicz - Hess po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Spółka jawna w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 455/11 w sprawie ze skargi F. Spółka jawna w M. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzenia produktu do obrotu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. Spółka jawna w M. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 30 czerwca 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 455/11) oddalił skargę Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo Usługowego "F." B. i M. K. Sp. j. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w W. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu artykułu spożywczego.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W dniach [...], [...], [...] i [...] lipca 2010 r. z ramienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. przeprowadzona została kontrola jakości handlowej przetworów owocowych i warzywnych w Przedsiębiorstwie Produkcyjno-Handlowo-Usługowym "F." B. i M. K. sp. j. z siedzibą w M. W toku kontroli inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. sprawdzili m.in. prawidłowość znakowania produktu o nazwie "Sałatka [...]" a’ 680 g, oznaczenie partii: "Najlepiej spożyć przed: data i nr partii podana na wieczku 13.10.2011.A" w ilości 652,8 kg, tj. 960 szt. słoików a’680 g (na stanie magazynowym znajdowało się 432,48 kg tj. 636 szt. słoików a’680 g). Inspektorzy pobrali próbki tego artykułu, które następnie zostały przekazane do Laboratorium Specjalistycznego Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. celem przeprowadzenia badań laboratoryjnych. Wskazane laboratorium przeprowadziło metodą określoną w Polskiej Normie PN-90/A-750052/2 badanie szczelności opakowań (słoików z nakrętką wieczkiem Twist-Off), które wykazało, że na trzy opakowania dwa były nieszczelne. Ponadto kontrolujący zakwestionowali oznakowanie produktu informacją o treści: "System zarządzania bezpieczeństwem żywności HACCP", w efekcie czego producent niezwłocznie usunął ją z opakowań.

Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 z późn. zm., dalej: ustawa o jakości handlowej), wszczął postępowanie administracyjne. W ocenie organu, przeprowadzone badania oraz stwierdzone wady w oznakowaniu produktu wykazały, że nie spełnia on wymagań jakości handlowej, o której mowa w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wprowadzone do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać te wymagania, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów i jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. Również przepisy wspólnotowe tj. rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. (Dz. Urz. WEL 31 z 1 lutego 2002 r. z późn.) zm. wprowadza obowiązek podmiotów działających na rynku spożywczym i pasz do działań zgodnych z prawem żywnościowym mającym na celu zapobieganie oszukańczym praktykom, fałszowaniu żywności i wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzać konsumenta w błąd.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. zakazał wprowadzania do obrotu przedmiotowego artykułu rolno-spożywczego, jako niespełniającego wymagań jakości handlowej. Decyzja została objęta rygorem natychmiastowej wykonalności.

Organ wyjaśnił, że w trakcie przeprowadzonej kontroli, zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, pobrano z przetworów owocowych i warzywnych próbki do badań laboratoryjnych. W związku z treścią art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej pobrane próbki zostały przekazane do badań w Laboratorium Specjalistycznym Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. Wyniki badań wykazały nieszczelność dwóch na trzy opakowania. Ponadto w trakcie kontroli prawidłowości oznakowania przedmiotowej partii wyrobu stwierdzono niezgodność w postaci określenia: "System Zarządzania Bezpieczeństwem Żywności HACCP", co w ocenie organu I instancji może wprowadzać konsumenta w błąd sugerując, że inne przedsiębiorstwa nie posiadają wdrożonych procedur opartych na zasadach systemu HACCP. Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE Nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30 kwietnia 2004 r. str. 1 Dz. Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne, rozdz. 13, t. 34 str 319) każdy przedsiębiorca sektora spożywczego z wyłączeniem produkcji podstawowej i działań z nią powiązanych jest zobowiązany do wdrożenia procedur opartych na zasadach systemu HACCP. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. powyższa okoliczność stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przywołującego art. 46 ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. Nr 171, poz. 1225 z późn. zm.) poprzez oznakowanie środka spożywczego wprowadzające konsumenta w błąd przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, w sytuacji gdy wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości. Przedsiębiorca po stwierdzeniu przez kontrolujących powyższej nieprawidłowości w oznakowaniu usunął ją poprzez odcięcie dolnej części etykiety wraz z określeniem: "System Zarządzania Bezpieczeństwem Żywności HACCP".

Od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. B. i M. K. wnieśli odwołanie do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu odwołania podkreślili, że nie zgadzają się z zastosowaną dla kontrolowanych wyrobów metodą badawczą. Wskazali, że jak wynika z ich wieloletniego doświadczenia, a także z opinii producenta wieczek zasadniczą siłą utrzymującą wieczko słoika w prawidłowej pozycji jest próżnia wytwarzana w jego wnętrzu w trakcie procesu termicznego. W związku z tym wizualnym wskaźnikiem prawidłowego zamknięcia słoika jest wieczko, przyjmujące w prawidłowo zamkniętym słoju pozycję wklęsłą i to powinno stanowić przedmiot oceny organu kontrolującego. Skarżący wskazali jednak, że jeśli do badań szczelności użyje się wysokiego podciśnienia to w sytuacji, gdy jest ono wyższe od tego, które znajduje się w słoiku, spowodowane zostanie rozszczelnienie słoika. Zdaniem skarżących, w niniejszej sprawie nie stwierdzono jakichkolwiek uchybień w jakości samego produktu w związku z czym zakaz wprowadzenia do obrotu nie znajduje uzasadnienia. Skarżący wskazali ponadto, że produkty zostały przebadane przez Zakład Higieny Weterynaryjnej w K. w kierunku mikrobiologicznym oraz na zawartość chlorku sodu oraz trwałość konserw metodą próby termostatowej i badanie to (którego wyniki skarżący otrzymali po wydaniu decyzji) dało wynik ujemny. Zakaz wprowadzenia produktu do obrotu oraz nieodniesienie się do wskazanych wyników badań oraz do wyjaśnień właścicieli było w ocenie strony konsekwencją zbyt daleko idącą i krzywdzącą. Odnośnie oznakowania produktu poprzez użycie określenia "System zarządzania bezpieczeństwem żywności HACCP", strona wskazała, że w tym względzie również stanowisko organu kontrolującego jest zbyt rygorystyczne, gdyż z informacji, jakie uzyskała w Ministerstwie Rolnictwa decyzja odnośnie umieszczania tej informacji na etykietach, uzależniona jest od decyzji producenta.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną wydanej decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 29 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, art. 3 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 21 ww. ustawy, art. 8 ust. 1, art. 16, art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. WEL 31 z dnia 1 lutego 2002 r., str. 1 z późn. zm., Dz. Urz. Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 6 str. 463 z późn. zm.). Organ II instancji wskazał, że z uregulowania zawartego w art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wynika, że jakością handlową są m.in. wymagania wynikające ze sposobu opakowania artykułu rolno-spożywczego. Prawidłowość zamknięcia opakowań może mieć wpływ na zachowanie parametrów jakościowych w zakresie cech organoleptycznych, fizykochemicznych i mikrobiologicznych produktu. Organ nie zgodził się z twierdzeniem strony, że do badań zastosowana została nieprawidłowa metoda. Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w R. przeprowadziło badanie szczelności opakowań metodą określoną w Polskiej Normie PN-90/A 75052/2 – "Przetwory owocowe, warzywne i warzywno-mięsne. Metody badań mikrobiologicznych. Badanie szczelności opakowań hermetycznie zamkniętych". Wykorzystana metoda jest, jak wskazał organ odwoławczy, uznanym powszechnie i miarodajnym sposobem oceny szczelności opakowań szklanych. W ocenie organu tezy o wadliwości sposobu badań szczelności słoików nie może uzasadniać oświadczenie producenta wieczek o wysokiej jakości opakowań, które jego zdaniem zapewniają szczelność i wysokie bezpieczeństwo produktu, ani też argument strony, że jedynym właściwym sposobem oceny szczelności jest kontrola wizualna wklęśnięcia wieczka. Ponadto organ zaznaczył, że przedstawione przez stronę wyniki badań z Zakładu Higieny Weterynaryjnej w K. nie oznaczają wcale, że artykuł rolno-spożywczy nie ulegnie zmianom podczas dalszego przechowywania i dystrybucji. Biorąc zatem pod uwagę, że organy urzędowej kontroli żywności mają za zadanie eliminację z rynku potencjalnych zagrożeń dla ekonomicznych interesów konsumenta, organ odwoławczy uznał decyzję organu I instancji za odpowiadającą obowiązującemu prawu.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. M. K. W imieniu spółki PPHU "F." Sp. j. zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, powołując się na argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 30 czerwca 2011 r. oddalił skargę. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 2010 r. nie naruszały prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji nie podzielił podnoszonego w skardze zarzutu naruszenia przez organ przepisów art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd wskazał, że przeprowadzony przez organ dowód z opinii Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. wykazał nieszczelność słoików artykułu rolno-spożywczego o nazwie "Sałatka [...]". Powyższa jednostka przeprowadziła badanie szczelności opakowań (słoików z nakrętką wieczkiem Twist-Off) metodą określoną w Polskiej Normie PN-90/A-75052/2, które wykazało, że na trzy opakowania dwa były nieszczelne. W zaistniałym stanie faktycznym Skarżący podważali wydaną opinię nie podając jednak, jak wskazał Sąd I instancji, merytorycznych argumentów, które wykazałyby jej nieprawidłowość. Sąd zaznaczył, że stosowanie polskich norm jest w obecnym stanie prawnym dobrowolne, co nie przekreśla ich przydatności w wydawaniu różnego rodzaju opinii oraz zwrócił uwagę na fakt, że przedmiotowe laboratorium posiada certyfikat Akredytacji Laboratorium Badawczego Nr [...], zgodnie z którym spełnia wymogi normy PN – EN ISO/IEC 17025:2005. Ponadto Sąd wskazał, że pobieranie próbek do badania odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami, zaś wykorzystana przez laboratorium metoda jest uznanym powszechnie miarodajnym sposobem oceny szczelności opakowań szklanych, a metoda stosowana i szczegółowo opisana przez skarżących, a także opinia producenta wieczek jej nie podważają. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skarżący mogliby skutecznie zakwestionować zastosowaną przez laboratorium metodę poprzez zgłoszenie dowodu z opinii innego specjalistycznego laboratorium, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Ponadto organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji zwracał się do skarżących o podanie merytorycznych uwag co do przeprowadzonego dowodu oraz z pytaniem czy strona wnosi o przeprowadzenie powtórnych badań szczelności produktów i jaką metodę badań uznają za właściwą. W odpowiedzi na powyższe wezwanie organu skarżący nie zgłosili wniosku odnośnie przeprowadzenia badań przez inną specjalistyczną jednostkę, wyjaśniając jedynie, że właściwą metodą badań jest metoda wizualna tj. wklęśnięte powierzchnie wieczek, które świadczą o panującym podciśnieniu w słoiku, które następnie sprawdza się przy użyciu wakuometru.

W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo oparł się na wynikach badań Laboratorium Specjalistycznego Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w R. Ustalony przez organ stan faktyczny w sprawie dawał również, zdaniem Sądu, podstawę do wydania zakazu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, bowiem zakwestionowane artykuły w świetle art. 3 pkt 5 ww. ustawy z uwagi na nieszczelność opakowań nie spełniały wymagań jakości handlowej.

Sąd podzielił stanowisko organu, że przedstawiony przez stronę dowód w postaci wyników badań Laboratorium Zakładu Higieny Weterynaryjnej w K. nie ma decydującego znaczenia w sprawie, albowiem istotna jest stwierdzona nieszczelność opakowań, która powoduje, że produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej. Zgodził się także ze stanowiskiem, że poprzez nieszczelność słoików może dojść w przyszłości do zepsucia się produktu, co w konsekwencji podważy deklarowaną przez przedsiębiorcę trwałość artykułu. W związku z powyższym, Sąd wskazał, że działanie organu było zgodne z obowiązującym w Polsce porządkiem prawnym, a także z prawem wspólnotowym wynikającym z przepisów rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r.

Sąd nie znalazł również podstaw do zakwestionowania stanowiska organu odnośnie nieprawidłowości oznakowania przedmiotowej partii wyrobu poprzez użycie na etykiecie określenia: "System Zarządzania Bezpieczeństwem Żywności HACCP". Wskazał, że w związku z tym, że zamieszczenie ww. informacji na produkcie było niezgodne z art. 6 ust. 2 ustawy o jakości handlowej, nawiązującym do art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE Nr 852/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych, zasadnym było usunięcie informacji z etykiety produktu, co strona w trakcie postępowania dobrowolnie uczyniła. Ponadto Sąd wskazał, że nieprawidłowe oznakowanie produktu jest także niespełnieniem wymogów jakości handlowej w świetle art. 3 pkt 5 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, co uprawnia organ do stosowania sankcji z art. 29 ww. ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik spółki P.P.H.U. "F." B. i M. K. Sp. j. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 3 pkt 5 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej poprzez uznanie, że zastosowana przez skarżącego metoda badania szczelności opakowań szklanych produktu o nazwie "Sałatka [...] a'680 g" jest niewłaściwa i nie zapewnia zachowania jakości produktu, co skutkowało utrzymaniem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, która opierała się na badaniu wg. Polskiej normy PN-90A-75052/02, która nie jest metodą obowiązującą. Ponadto Sądowi I instancji zarzucono nieprawidłowe przyjęcie, że produkt skarżącego może nie spełniać norm przydatności do spożycia, a także naruszenie art. 6 ust. 2 w/w ustawy w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez uznanie, że zamieszczenie na etykiecie produktu informacji o stosowaniu systemu HACCP wprowadza konsumentów w błąd.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w W. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270, dalej p.p.s.a.) oraz o zasądzenie na rzecz organów kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt.1 p.p.s.a.

W ramach tej podstawy kasacyjnej strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art.3 pkt.5 oraz art.4 ust.1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz.U. 187/2005, poz.1577 ze zmianami) polegającą na uznaniu, że zastosowana przez skarżącego metoda badania szczelności opakowań szklanych produktu o nazwie "Sałatka [...] a’680g" jest niewłaściwa i nie zapewnia zachowania jakości produktu oraz poprzez przyjęcie, że produkt może nie spełniać norm przydatności do spożycia, a także w ramach tej podstawy kasacyjnej strona skarżąca zgłosiła zarzut naruszenia art.6 ust.2 w/w ustawy w związku z art.46 ust.1 ustawy z 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia poprzez uznanie, że zamieszczenie na etykiecie produktu informacji o stosowaniu systemu HACCP wprowadza konsumentów w błąd.

W związku z powyższym należy podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wiąże się z koniecznością prawidłowego ich sformułowania w samej skardze kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla pisma strony w postępowaniu sądowym (art.49 § 1 p.p.s.a.), jak również winna spełniać wymogi materialne przewidziane dla tego pisma w art.176 p.p.s.a. Niewątpliwie wśród najważniejszych wymogów materialnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej wymienić należy przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji i czynią skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny.

Powyższe oznacza, że NSA jest związany zawartymi w skardze kasacyjnej podstawami i wnioskami. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu I instancji, której strona nie zaskarżyła. Natomiast związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że NSA jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną i które zostały naruszone w sposób określony w art.174 p.p.s.a. Tak więc nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia, ani konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej (vide wyrok NSA z 3.04.2012 r II OSK 133/12 niepublikowany).

W związku z powyższym należy stwierdzić, że przedstawiona wyżej konstrukcja skargi kasacyjnej wskazuje, iż kasator nie zgłasza zarzutów opartych na podstawie kasacyjnej określonej w art.174 pkt. 2 p.p.s.a., a tym samym oznacza to, że nie kwestionuje ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia.

Jednocześnie podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, iż podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego kasator winien wykazać, iż sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej obowiązany jest wykazać, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy. Wskazać także należy, że w każdym przypadku ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego stanu faktycznego w sprawie, a nie na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (vide wyrok NSA z 27.06.2012 r I FSK 1326/11, wyrok NSA z 22.10.2004 r FSK 192/04 niepublikowane).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, szczegółowo wskazanych w petitum skargi kasacyjnej, w sposób opisany w treści art.174 pkt 1 p.p.s.a. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika na czym polegała błędna wykładnia art.3 pkt 5 oraz art.4 ust.1 ustawy z 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych, jak również strona skarżąca nie wskazuje jaka powinna być prawidłowa wykładnia tych przepisów prawa. Ponadto strona wnosząca skargę kasacyjną nie wykazała na czym polegał błąd subsumcji w zakresie odnoszącym się do zastosowania przepisu art.6 ust.2 ustawy z 21 grudnia 2000 roku o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych w związku z art.46 ust.1 ustawy z 25 sierpnia 2006 roku o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W tym miejscu podkreślić należy, że zarzuty strony wnoszącej skargę kasacyjną sprowadzają się do kwestionowania zasadności zaakceptowania przez Sąd I instancji przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, prowadzącego do dokonania ustaleń faktycznych stwierdzających nieszczelność opakowań hermetycznie zamkniętych zawierających produkt o nazwie "Sałatka [...]". W istocie więc strona wnosząca skargę kasacyjną kwestionuje prawidłowość dokonania ustaleń faktycznych skutkujących zastosowaniem zakazu wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jednoznacznie stwierdza się, że nie zasadnym było dokonanie wskazanych ustaleń w oparciu o wyniki badań przeprowadzonych w laboratorium Specjalistycznym GIJHARS w R. Jednocześnie strona skarżąca kwestionuje sposób przeprowadzenia badań i wskazuje, że stosowana przez nią metoda zamykania słoików jest prawidłowa i nie powoduje ich nieszczelności.

W związku z powyższym podkreślić należy, że w orzecznictwie NSA dominuje stanowisko wskazujące na to, że ustalenia faktyczne sprawy nie mogą być zwalczane zarzutem naruszenia prawa materialnego i dotyczy to zarówno błędnej wykładni jak niewłaściwego zastosowania przepisów materialno- prawnych (vide wyrok NSA z 29.11.2011 r. I OSK 2068/10, wyrok NSA z 17.11.2011 r II GSK 1169/10 niepublikowane).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.