Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 804/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 54 § 2, art. 55 § 1, art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SO/Ke 13/14 o wymierzeniu Świętokrzyskiemu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Kielcach grzywny za nieprzekazanie w terminie skargi, odpowiedzi na skargę i akt oraz o zwrocie kosztów w sprawie ze skargi M.M. na decyzję Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek M.M. o wymierzenie grzywny Świętokrzyskiemu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Kielcach za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z odpowiedzią oraz akt sprawy.

Oddalając wniosek skarżącego Sąd podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek do wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. Uz 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a." bowiem organ – wbrew twierdzeniom strony – nie unikał przekazania całości akt, a także podjął działania na rzecz wyjaśnienia ewentualnych braków w przesłanych dokumentach. W odpowiedzi na wniosek Komendant wskazał, iż skarżący miał na myśli postanowienie tego organu z dnia 12 listopada 2013 r., nr 1/13, w którym wyraził on opinię o bezprzedmiotowości skargi na decyzję z dnia 22 kwietnia 2007 r. Sąd podkreślił, iż skarga strony, wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, przekazana została w ustawowym terminie, a Sąd nie wzywał organu do uzupełnienia akt w jakimkolwiek zakresie. Podkreślono też, że na etapie wniosku o wymierzenie grzywny nie istnieje możliwość dokonania merytorycznej oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów. Tym samym brak było podstaw do uznania wniosku strony za usprawiedliwiony.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M.M., domagając się zmiany zaskarżonego orzeczenia i wymierzenia organowi grzywny, ewentualnie przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sądowi zarzucono niewłaściwą wykładnię i zastosowanie art. 54 i 55 P.p.s.a. i uznanie, że w sprawie organ przekazał całość akt sprawy, podczas gdy w istocie przekazano jedynie wybrane dokumenty, wyłączone z akt sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o jakich mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy, tj. przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia, sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy.

Podkreślenia wymaga, że grzywna, o jakiej mowa w powyższym przepisie ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco – restrykcyjny. Na przyjęcie bowiem wyłącznie dyscyplinującego charakteru grzywny wskazanej w art. 55 § 1 P.p.s.a. nie pozwala dyspozycja tego przepisu w zestawieniu z art. 54 § 2 tej ustawy. Art. 55 § 1 P.p.s.a. zawiera stwierdzenie, iż w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Oznacza to, że wyłączną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a., do których należy przekazanie przez organ skargi, akt sprawy, odpowiedzi na skargę, przy czym wszystkie te dokumenty winny być przedstawione sądowi w terminie 30 dni.

W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę w dniu 16 kwietnia 2014 r. za pośrednictwem Świętokrzyskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach, zatem, stosownie do art. w art. 54 § 2 P.p.s.a., organ ten miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy w ciągu trzydziestu dni. W ustawowym terminie przekazana została skarga wraz z odpowiedzią oraz akta administracyjne. Nawet gdyby przyjąć, iż przekazane akta były niekompletne, to podkreślenia wymaga, że w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny Komendant oświadczył, iż nie przesłał Sądowi jedynie swojego postanowienia z dnia 12 listopada 2013 r., nr 1/13, w którym wyraził on opinię o bezprzedmiotowości skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Starachowicach z dnia 22 kwietnia 2007 r. Postanowienie to miało jednak tylko charakter informacyjny i stanowiło wyrażenie stanowiska organu i w żaden sposób nie wpływało ani na przesłanie skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego z dnia z dnia 31 marca 2014 r., ani na ocenę wypełnienia przez ten organ obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 P.p.s.a. Zgodzić się trzeba przy tym ze stanowiskiem Sądu I instancji, iż niedopuszczalną jest ocena mocy dowodowej przedłożonych dokumentów na etapie badania kompletności przesłanych akt. Taka czynność wkraczałaby bowiem w meritum sprawy, a to możliwe jest dopiero przy rozpoznawaniu wniesionej skargi. Przyjąć zatem trzeba, iż w organ w istocie wykonał ciążący na nim obowiązek, mimo iż pierwotnie nie nadesłał powołanego wyżej postanowienia. Brak ten jednak nie uniemożliwiał nadania sprawie biegu, szczególnie iż skarga M.M. została rozpoznana wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Ke 403/14.

Należy stwierdzić, iż wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 ustawy P.p.s.a. nie jest obligatoryjne. Użycie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, iż Sąd winien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także ewentualne rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi. W przedmiotowej sprawie zwłoki takiej w nie było. Nie można więc przyjąć, aby zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa, a tylko stwierdzenie takiego uchybienia mogłoby spowodować jego uchylenie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.