Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 226/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie sądowe w sprawie.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B.utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] października 2014r. nr [...] wymierzającą karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzana gry

na automacie poza kasynem gry.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. do sądu administracyjnego złożyła H. Spółka z o.o. w W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Koniecznym warunkiem zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego

na wskazanej podstawie jest sytuacja, gdy w postępowaniu wyłoniło się zagadnienie prawne (prejudykat) pozostające w związku przyczynowym z wynikiem rozpoznawanej sprawy i mające wpływ na jego treść, którego sąd nie jest w stanie rozstrzygnąć we własnym zakresie, jako że rozstrzyga o nim inny organ lub sąd.

Taka sytuacja ma miejsce w sprawie niniejszej. Podstawą prawną zaskarżonych decyzji są przepisy art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540), dalej u.g.h.

Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym jest,

że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 15 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13 wystąpił, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym następującej treści: "czy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia

19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.)

są zgodne: a) z art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) z art. 20 i 22

w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej?". W uzasadnieniu pytania prawnego wskazano, że:

- obowiązek notyfikacji Komisji Europejskiej projektu regulacji prawnych zawierających przepisy techniczne stanowi element konstytucyjnego trybu ustawodawczego, a jego naruszenie może być kwestionowane jako naruszenie zasady rzetelnej legislacji. Jedynym organem, który ma kompetencję, aby o takim naruszeniu orzec jest Trybunał Konstytucyjny. Zdaniem NSA, skoro zakaz wynikający z przepisów art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. (prowadzenia gier

na automatach poza kasynem gry, sankcjonowany karą pieniężną) stanowi normę techniczną (co potwierdził Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawie C-65/05),

to nienotyfikowanie tych przepisów świadczy o niezgodności ich wprowadzenia

do obrotu prawnego z normami konstytucyjnymi tj. art. 2 i 7 Konstytucji RP;

- przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. w sposób nieproporcjonalny

i niespełniający wymagania niezbędności ingerują w wolność działalności gospodarczej, co stanowi o naruszeniu przez nie art. 20 i 22 (zasady wolności działalności gospodarczej) oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (klauzuli proporcjonalności ograniczeń konstytucyjnych wolności i praw).

Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, treść pytania prawnego,

a w szczególności jego uzasadnienie wskazują, że udzielenie przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi będzie miało wpływ na wynik rozpoznania sprawy

ze skargi skarżącej Spółki na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na konkretnym automacie poza kasynem gry. Wskazać trzeba także, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ujawniła się rozbieżność co do oceny konsekwencji prawnych braku notyfikacji niektórych przepisów ustawy hazardowej. Problem ten wskazał Trybunał Konstytucyjny

w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie P 4/11 (OTK-A 2013, nr 6, poz. 82). Zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej dążenie do pewności

i stabilności orzecznictwa sądów administracyjnych może stanowić dodatkowe wzmocnienie argumentacji przemawiającej za zawieszeniem postępowania

w rozpoznawanym przypadku (vide postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 13 marca 2014 r., II SA/Ol 1007/13, od którego to orzeczenia NSA postanowieniem z dnia

22 maja 2014 r. w sprawie II GZ 212/14 oddalił zażalenie - obydwa dostępne

w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.