Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 63/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 113
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku z dnia [...] r. o sprostowanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę I. zobowiązuje Prezydenta Miasta do rozpatrzenia wniosku E. K. z dnia [...] r. o sprostowanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...]; II. zasądza od Prezydenta Miasta na rzecz E. K. kwotę 100 /sto/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

E. K. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta, zarzucając, że organ ten nie rozpoznał jej wniosku z dnia 21 czerwca 2010r. o "uzupełnienie i sprostowanie w trybie art. 111 kpa i art. 113 kpa decyzji tegoż organu z dnia ... 2010r. i o rozpatrzenie wniosku M. S. o zawieszenie postępowania."

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że decyzja z dnia ... 2010r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca M. M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego /gabinety stomatologiczne/ na działce nr ... przy ul. N. w B. - na skutek odwołania M. S. - była przedmiotem rozpoznania przez Wojewodę ., który decyzją z dnia ... 2010r. utrzymał ją w mocy, a zatem wnioski skarżącej zawarte w piśmie z dnia 21 czerwca 2010r. stały się bezprzedmiotowe, co zostało skarżącej – jak organ podkreślił - wyjaśnione w piśmie z dnia 6 lipca 2010r.

Organ wskazał, że wnioski z dnia 21 czerwca 2010r. zostały przekazane organowi odwoławczemu, który następnie w dniach 21 i 22 października 2010r. wydał dwa postanowienia – o odmowie uzupełnienia decyzji własnej z dnia 2 lipca 2010r. – "na podstawie art. 111 kpa i na podstawie art. 113 kpa".

Organ podniósł również, że co do kwestionowanej decyzji z dnia .... 2010r. toczyło się postępowanie o stwierdzenie jej nieważności: w dniu ... 2011r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia jej nieważności, a następnie – na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie – decyzją z dnia .... 2011r. utrzymał decyzję własną w mocy; obecnie toczy się również postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w sprawie II SA/Lu 29/11 ze skargi E. K. na decyzję Wojewody .z dnia ... 2010r. utrzymującą w mocy przedmiotową decyzję Prezydenta Miasta z dnia ... 2010r.

W konsekwencji, zdaniem organu I instancji, nie można mu zarzucić bezczynności, dlatego skarga powinna zostać oddalona.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga w zakresie dotyczącym wniosku o sprostowanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia ... 2010r. zasługuje na uwzględnienie, natomiast skarga w zakresie wniosku o uzupełnienie została odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 26 stycznia 2012r.

W pierwszej kolejności należy bowiem wyjaśnić, że skarga na bezczynność organu w zakresie wniosku o sprostowanie była dopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej ppsa. Przepis ten stanowi bowiem, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów dotyczy wyłącznie sytuacji określonych w art. 1 - 4a, tj. gdy organ miał obowiązek wydania 1) decyzji administracyjnej 2) postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty 3) postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie 4) innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 5) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie indywidualnej.

Postanowienie, którego wydania na podstawie art. 113 kpa domaga się skarżąca w niniejszej sprawie podlega zaskarżeniu w trybie zażalenia, a zatem należy ono do kategorii aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 2 ppsa, a w konsekwencji – zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa - przysługuje w tym przedmiocie skarga na bezczynność.

Należy jednocześnie stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Prezydenta Miasta została poprzedzona zażaleniem do organu wyższego stopnia (zażalenie z dnia 5 stycznia 2011r., k.11 akt admin.), a zatem skarżąca zachowała warunki formalne takiej skargi.

Analizując akta sprawy stwierdzić należy, że Prezydent Miasta - wbrew swojemu stanowisku wyrażonemu w odpowiedzi na skargę – nie rozpoznał wniosku skarżącej o sprostowanie decyzji z dnia ... 2010r. Okoliczność, iż decyzja ta była przedmiotem kontroli w zwykłym trybie, a także w postępowaniu o stwierdzenie jej nieważności, nie zwalniała organu z obowiązku załatwienia w sposób formalny tego wniosku w trybie art. 113 kpa. Przepis ten, jak wyżej wskazano, stanowi, że sprostowanie bądź odmowa sprostowania decyzji następuje w formie postanowienia – obowiązkiem organu było zatem wydanie postanowienia odpowiedniej treści. Należy jednocześnie podkreślić, że wniosek o sprostowanie orzeczenia strona może składać w każdym czasie – nie jest on ograniczony żadnym terminem, a sprostowanie może nastąpić również po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego na wymagającą sprostowania decyzję (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 1993r., I SA 1429/92). Prawo prostowania decyzji ma zasadniczo ten organ, który wydał daną decyzję, jednak w orzecznictwie przyjęto, że również organ odwoławczy może naprawić wady i błędy postępowania i decyzji organu I instancji (por. wyrok NSA z dnia 8 października 1992r., II SA 1115/92)

W niniejszej sprawie nie wydano jednak postanowienia w przedmiocie wniosku skarżącej o sprostowanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia ..2010r. – wniosek został wprawdzie przekazany organowi odwoławczemu na jego żądanie, ale organ ten wydał w dniu 21 października 2010r. postanowienie "na podstawie art. 113 kpa o uzupełnieniu" – które ze względu na powołaną podstawę prawną było w istocie postanowieniem o sprostowaniu - decyzji własnej z dnia ... 2010r., a nie decyzji organu I instancji z dnia .... 2010r.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej o nierozpoznaniu przez organ "jej i M. S. wniosku o zawieszenie postępowania", na który wskazuje skarżąca w piśmie z dnia 21 czerwca 2010r., należy wyjaśnić, że zarzut ten ma charakter procesowy i związany jest ściśle z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę tj. decyzji z dnia ... 2010r., dlatego mógł być podnoszony przez stronę w postępowaniach mających na celu wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego, a więc zarówno w postępowaniu odwoławczym, które toczyło się na skutek odwołania M. S., jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia ... 2010r., a obecnie również w postępowaniu sądowym ze skargi E. K. o wyeliminowanie z obrotu prawnego tej decyzji – zarzut nierozpoznania tego wniosku nie może więc stanowić przedmiotu samodzielnej skargi na bezczynność organu.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organ I instancji pozostawał w bezczynności wyłącznie w zakresie wniosku o sprostowanie decyzji z dnia ... 2010r., dlatego należało na podstawie art. 149 ustawy z dnia 31 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zobowiązać go do wydania postanowienia w przedmiocie tego wniosku.

Z powyższych względów, Sąd orzekł, jak w sentencji, przy czym orzeczenie o kosztach wydał na podstawie art. 200 ppsa.