Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 403/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 3a
journal: Dz.U. 1998 nr 137 poz 887
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
article: par. 3 ust. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 141 poz 1365
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA GOSPODARKI, PRACY I POLITYKI SPOŁECZNEJ z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędziowie Stanisław Gronowski (spr.) NSA Tadeusz Cysek Protokolant Marta Podoba po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt III SA/Gl 557/11 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 21 października 2011 r., sygn. akt III SA/GL 557/11, oddalił skargę A. S. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.

Sąd pierwszej instancji ustalił następujący stan sprawy:

Decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku A. S. (dalej: "skarżącej") z dnia [...] lipca 2010 r. o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. (dalej "ZUS") na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm., dalej: "u.s.u.s."), odmówił umarzenia należności z tytułu składek w łącznej kwocie 3.053,83 zł w tym: na ubezpieczenie społeczne - za okres 06/2003, 12/2003 w łącznej kwocie 1.074,13 zł; na ubezpieczenie zdrowotne - za okres 06/2003 - 12/2003, 09/2008 w łącznej kwocie 587,71 zł; na Fundusz Pracy - za okres 06/2003, 12/2003 w łącznej kwocie 53,00 zł, oraz koszty upomnień w wysokości 44,00 zł i odsetki za zwłokę naliczone na dzień 22 lipca 2010 r. w kwocie 1.295,00 zł.

Jak wskazał organ w uzasadnieniu decyzji, skarżąca w 2005 r. zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą pod nazwą F. W. T. A. S., jednakże z dokumentacji rozliczeniowej wynika, iż skarżąca składa deklaracje rozliczeniowe ZUS i odprowadza miesięczne składki na ubezpieczenia społeczne, co dowodzi, iż nadal prowadzi działalność i uzyskuje dochody. Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu w spółce T. s.c., która została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej z dniem 24 listopada 2009 r. i z tego tytułu osiągała dochód w wysokości 500 zł brutto. Jak wynika z oświadczenia skarżącej prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe z mężem, który osiąga wynagrodzenie w wysokości 2. 784,67 zł brutto, na utrzymaniu ma jedno dziecko. Miesięczne koszty utrzymania rodziny wskazane i udokumentowane przez skarżącą kształtują się na poziomie 1.350 zł. Jej stan zdrowia uległ pogorszeniu i w związku z tym będzie musiała ponosić dodatkowe wydatki na leczenie, jednak nie określiła ich wysokości. Posiada także wraz z mężem zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów w M. w łącznej kwocie 16.292,27 CHF (wg kursu złotego NBP z 29 września 2010 r. 49.093,50 zł) rata miesięczna 103,82 CHF w przeliczeniu na złotówki 312,84 zł, w E. w łącznej kwocie 6.757,84 zł rata miesięczna 486,15 zł (zobowiązania te są realizowane na bieżąco), a także zobowiązania wobec Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. w wysokości 11.298,00 zł, oraz wierzytelność od spółki z o.o. T. – P. w wysokości ponad 600 tys. zł, potwierdzoną nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym. Jak zaznaczył organ, skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości ale jest współwłaścicielem samochodu osobowego marki Rover o wartości rynkowej ok. 11.000 zł. Wobec powyższego organ odwoławczy nie stwierdził zaistnienia w stosunku do skarżącej przesłanek całkowitej nieściągalności zadłużenia przewidzianej w art. 28 ust. 3 powołanej ustawy, jak również przesłanek sformułowanych w art. 28 ust. 3a tej ustawy.

Po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] ZUS utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2010 r. Jak podkreślił organ odwoławczy w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wskazanych w art. 28 ust. 3 powołanej ustawy oraz zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, dalej: "rozporządzenie"). W ocenie organu, przy uwzględnieniu wysokości zobowiązania istnieje możliwość wygospodarowania w budżecie domowym kwot pozwalających na spłatę zadłużenia w formie układu ratalnego. Ponadto, jak podniósł organ, skarżąca nie podnosiła, że nie reguluje terminowo swoich zobowiązań, a jej wiarygodność kredytowa została oceniona przez instytucje kredytowe za wystarczającą. Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem organu, strona ma możliwość pozyskania środków na spłacenie należności.

W następstwie skargi skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., o czym była mowa na wstępie, skargę tę oddalił. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, podzielając w całości stanowisko organu odwoławczego, wobec skarżącej nie zaistniał żaden z przypadków stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności składek. Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji nie wystąpiły z oczywistych przyczyn przesłanki wymienione w art. 28 ust. 3 pkt 1, 2, 4 i 4a. Także nie wystąpiły przesłanki wymienione w pkt 3, 5, ponieważ pomimo, iż działalność gospodarcza została zawieszona przez skarżącą, to jednak nie stwierdzono braku majątku, z którego może być prowadzone postępowanie egzekucyjne (skarżąca jest współwłaścicielem samochodu osobowego marki Rover rok produkcji 2000), a naczelnik urzędu skarbowego, ani komornik sądowy nie stwierdzili braku majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Nie wystąpiła także przesłanka wymieniona w pkt 6, ponieważ na obecnym etapie sprawy zaistniała sytuacja nie pozwala na stwierdzenie braku możliwości uzyskania w postępowaniu egzekucyjnym kwot przekraczających wydatki egzekucyjne.

Jak podkreślił Sąd pierwszej instancji, w sprawie nie wystąpiła również żadna z przesłanek określonych w § 3 ust. 1 rozporządzenia z 31 lipca 2003 r., którą na zasadzie wyjątku, może organ zastosować mimo braku przesłanki ustawowej, tj. przesłanki całkowitej nieściągalności.

W ocenie Sądu pierwszej instancji przepisy art. 28 w tym ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń, jak też § 3 powołanego rozporządzenia, regulując kwestie umorzenia należności z tytułu składek, oparte są na uznaniu administracyjnym, co oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Jednak wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy przed podjęciem decyzji przeprowadziły postępowanie wyjaśniające z udziałem strony na okoliczność ustalenia jej aktualnej sytuacji materialno-finansowej w aspekcie konieczności rozważenia w niej zaistnienia przesłanek zarówno z art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, jak przepisów § 3 rozporządzenia z 31 lipca 2003 r. Podjęta ocena istnienia przesłanek w kontrolowanej sprawie została dokonana po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do sytuacji materialno-finansowej w jakiej się wnioskodawczyni znajduje, a zatem na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zebranego w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W ocenie Sądu pierwszej instancji ZUS, dokonując koniecznych ustaleń w niniejszej sprawie za pomocą postępowania dowodowego, nie dopuścił się naruszenia prawa procesowego i ustalenia te są wystarczające do merytorycznego załatwienia wniosku w sprawie umorzenia należności z tytułu składek. Rozważono także wszystkie podnoszone argumenty strony dotyczące jej trudnej sytuacji zdrowotnej, skutkujące końcowo zabiegiem operacyjnym i wiążącymi się z tym wydatkami. W tym aspekcie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w postępowaniu o umorzenie zaległości z tytułu składek należnych wobec ZUS, to na stronie ciąży obowiązek wykazania poprzez stosowną argumentację, w tym i zawierającą chociażby w przybliżeniu wysokość wydatków związanych z leczeniem, okoliczności uzasadniających przyznanie jej tej formy pomocy. Dopiero po spełnieniu tego warunku organ dokonuje oceny, czy zaistniała sytuacji w sprawie uzasadnia przychylenie się do wniosku. Temu zaś obowiązkowi, jak wskazał Sąd pierwszej instancji, strona nie zadośćuczyniła.

Nawiązując do argumentacji pełnomocnika, iż ZUS rozstrzygając sporną sprawę w ramach uznania administracyjnego nie rozważył przed jej ostatecznym załatwieniem czy słuszny interes strony nie przemawia za tym, by pomimo interesu publicznego przychylić się do wniosku skarżącej, zdaniem Sądu pierwszej instancji, wprawdzie ZUS nie wyraził się w sposób jednoznaczny w tym zakresie, nie mniej jednak w opisie stanu faktycznego wskazał wprost na fakt spłaty przez stronę zobowiązań cywilnoprawnych w postaci spłat rat kredytów bankowych. Organowi znany był fakt, iż jednym z powodów trudnej sytuacji materialno-finansowej utrudniających spłatę zobowiązań wobec ZUS są istniejące zobowiązania kredytowe. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, spowodowało to przekreślenie możliwość uznania, że w kontrolowanej sprawie interes obywatela jest słuszny. W istocie rzeczy bowiem w takich realiach sprawy przychylenie się do wniosku prowadziłoby do uprzywilejowania zobowiązań strony cywilnoprawnych kosztem zobowiązań publicznoprawnych.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach zaskarżenia wskazanych w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej "p.p.s.a." ).

Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego, tj: art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 rozporządzenia poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca ma realne możliwości uzyskania dochodów pozwalających na spłatę powstałego zadłużenia z tytułu należnych składek na ubezpieczenie społeczne pomimo, że skarżąca nie pracuje w związku z chorobą nowotworową – oponiakiem okolicy czołowej prawej i tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku wadliwie ocenił słuszny interes obywatela, i nie zajął się interesem publicznym.

Skarga kasacyjna zarzuca naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez ustalenie przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości ustaleń przez organ, w sytuacji gdy ustalenia te są niepełne i fałszywe. Wojewódzki Sąd Administracyjny przeoczył naruszenie wyżej wskazanych przepisów postępowania przez ZUS w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) dotyczy naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji prawidłowości ustaleń przez organ, w sytuacji gdy ustalenia te są niepełne i fałszywe. Zdaniem skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny przeoczył naruszenie wyżej wskazanych przepisów postępowania przez ZUS w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi.

W art. 141 § 4 p.p.s.a. ustawodawca określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może zaś stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli uzasadnienie sądu administracyjnego pierwszej instancji nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. W tego rodzaju przypadku bowiem, wadliwość uzasadnienia wyroku może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd pierwszej instancji, w przedstawionych okolicznościach stanu faktycznego, wyjaśnił podstawy prawne wydanego w sprawie orzeczenia. Świadczy o tym, przejrzysta i jasna oraz rozbudowana w warstwie argumentacyjnej analiza prawna mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Z kompletnego, odnośnie jego elementów konstrukcyjnych, uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika również, że podnoszone w skardze zarzuty były przedmiotem refleksji i oceny Sądu. Świadczy to o prawidłowej realizacji przez Sąd pierwszej instancji podstawowych funkcji uzasadnienia wyroku, a mianowicie funkcji perswazyjnej oraz funkcji kontroli trafności podejmowanego rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów skargi kasacyjnej jakoby Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął stan faktyczny ustalony z naruszeniem przez ZUS art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Przechodząc do tak postawionych zarzutów w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że w myśl przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny, jako związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a,), nie ma kompetencji dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065, a także J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 2, 382). Stanowi to bowiem powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Powyższy mankament skargi kasacyjnej odnosi się do ogólnie wskazanego w petitum skargi kasacyjnej i jej uzasadnieniu przepisu art. 77 k.p.a., który składa się z czterech jednostek redakcyjnych (paragrafów). I tak, skarga kasacyjna nie precyzuje, który z paragrafów powołanego wyżej artykułu został naruszony i że miało to istotny wpływ na wynik sprawy, co jest mankamentem skargi kasacyjnej, nie pozwalającym na jej rozpatrzenie w tym zakresie.

W myśl art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Z użytego przez ustawodawcę sformułowania "może" wynika, że decyzja wydana w oparciu o powyższe uregulowania prawne daje podstawy zakładowi ubezpieczeń społecznych do orzekania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Oznacza to, że przepis ten pozostawia do uznania organu istnienie lub nieistnienie w konkretnej sprawie szczególnych okoliczności, uzasadniających umorzenie zaległości lub odsetek, jak też zakres ewentualnego umorzenia. Nie może to jednak oznaczać dowolności rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji musi być bowiem poprzedzone wyjaśnieniem okoliczności sprawy w zakresie przesłanek umorzenia i ich analizą, z zachowaniem wymogów proceduralnych.

Ustanowiona w art. 7 k.p.a. i doprecyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej nakłada na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. W tym celu obliguje organy do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego pod kątem okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, wynikających z norm prawa materialnego. Przyjąć jednak należy, wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, że w postępowaniu toczącym się wskutek wniosku o umorzenie należności z tytułu składek to przede wszystkim na stronie zgłaszającej powyższy wniosek spoczywa obowiązek współdziałania z organem na okoliczność wykazania, czy zachodzą przesłanki uzasadniające zgłoszone żądanie na podstawie art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s. oraz art. 28 ust. 3a w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 powołanego rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Wynika to przede wszystkim z faktu, że umarzanie należności z tytułu składek jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich opłacania. Ponadto to stronie znane są okoliczności, które uniemożliwiają jej uregulowanie zaległości składkowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne pod kątem przestrzegania powołanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i słusznie przyjął, że organ administracyjny w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i na podstawie analizy tego materiału dokonał wszechstronnej oceny ustalonych okoliczności, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnił w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie - jak wynika to z akt administracyjnych - ZUS dopuścił wszystkie dowody przedłożone przez skarżącą na okoliczność jej sytuacji finansowej i zdrowotnej. Przeprowadził również szczegółowe postępowanie wyjaśniające dotyczące ww. okoliczności, m.in. wzywając skarżącą do wykazania swojego stanu majątkowego i sytuacji rodzinnej. Dowody te stanowiły podstawę poczynionych w sprawie niewadliwych ustaleń faktycznych. Innymi słowy, Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że organy administracyjne przed wydaniem decyzji zgromadziły i rozpatrzyły materiał dowodowy dotyczący wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, w tym w szczególności okoliczności dotyczących sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i majątkowej. Z uzasadnienia tej decyzji wynika bowiem, że ZUS poddał analizie, z jednej strony dochody uzyskiwane przez skarżącą i jej męża, z drugiej zaś ponoszone wydatki (które wskazywała sam skarżąca). Natomiast okoliczność, że strona nie godzi się z wnioskami prawidłowo wyciągniętymi z oceny dowodów zebranych w sprawie nie znaczy, iż dowody te nie zostały wyczerpująco rozpatrzone.

Skarżąca miała także w toku postępowania administracyjnego możliwość wglądu do akt sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tego prawa pełnomocnik skarżącej skorzystał zapoznając się w dniu 21 grudnia 2010 r. z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Jednocześnie nie wnosząc żadnych zastrzeżeń oraz nowych żądań. Brak jest zatem uzasadnienia dla zarzutu naruszenia art. 7, art. 80 k.p.a.

W skardze kasacyjnej skarżąca wskazuje wprawdzie, że nie ma realnych możliwości uzyskania dochodu pozwalającego na spłatę zadłużenia z tytułu należności wobec ZUS, bowiem nie pracuje w związku z chorobą nowotworową, jednakże skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów na etapie postępowania administracyjnego pozwalających na przyjęcie, iż jest ona trwale niezdolna do pracy, czy też pobiera z tego tytułu świadczenia rentowe.

Natomiast okoliczności podniesione przez skarżącą w skardze, tzn. decyzja przyznająca skarżącej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego z dnia 28 lutego 2011 r. a także zaświadczenie lekarskie z dnia 28 lutego 2011 r. odnośnie planowanego zabiegu – stanowiły nowe okoliczności zaistniałe po [...] lutym 2011 r., czyli po dacie wydania zaskarżonej decyzji. Organ wydając decyzję uwzględnia sytuację majątkową wnioskodawcy na dzień jej wydania, tj. na dzień [...] lutego 2011 r., zaś wszystkie okoliczności, które zaistniały po tej dacie nie mogły mieć wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji. Mogą one natomiast wywrzeć oczekiwany przez skarżącą efekt w kolejnym postępowaniu, które może skarżąca w każdej chwili zainicjować złożeniem nowego wniosku.

Reasumując, należy jeszcze raz podkreślić, że umorzenie należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne ma charakter wyjątkowy i zarezerwowane jest dla sytuacji nadzwyczajnych, które jednak w niniejszej sprawie nie zachodzą. Ponadto, co wymaga podkreślenia, umorzone składki w istocie pokrywają inni ubezpieczeni. Toteż, dbając o stan finansów funduszów emerytalno - rentowych ZUS musi każdorazowo ważyć zasadność wniosku o umorzenie należności składkowych.

W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw (art. 184 p.p.s.a.).