Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 162/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Asesor WSA Danuta Oleś,, Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 14b § 5 pkt 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu zażalenia "A" S.A. w G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 sierpnia 2005 r. Nr [...] dotyczące udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, uznając, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Podstawą powyższego rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Pismem z dnia 14 czerwca 2005 r. spółka zwróciła się z wnioskiem do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w sprawie opodatkowania odsetek od kredytu kupieckiego w świetle polsko-chińskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z przedstawionego stanu faktycznego wynikało, że spółka zamierza zawrzeć umowę z chińskim producentem odzieży, przedmiotem której będzie szycie projektowanych przez spółkę ubrań. Zapłata za zakupiony towar nastąpić ma w terminie 90 dni, licząc od daty dokonania jego sprzedaży, jednak w przypadku odroczonej na 90 dni płatności cena za zakupiony towar zostanie powiększona o określoną kwotę, obliczoną jako umówiony procent od wartości zakupionych towarów i liczby dni obliczonej od dnia dostarczenia towarów do Polski do uzgodnionego terminu płatności. Jednocześnie strony umówiły się, że wartość tzw. odsetek od kredytu kupieckiego zostanie uwzględniona na fakturze zakupu w oddzielnej pozycji. Zdaniem spółki kwota należna sprzedawcy stanowiąca tzw. odsetki od kredytu kupieckiego nie będzie opodatkowana zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób prawnych, gdyż stanowić będzie zysk z przedsiębiorstwa zagranicznego kontrahenta.

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2005 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i wydanie przez Izbę Skarbową pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania przepisów prawa podatkowego zgodnie z wnioskiem z dnia 14 czerwca 2005 r. Zdaniem spółki postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego wydane zostało z naruszeniem przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, niezgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym we wniosku oraz zawiera wewnętrznie sprzeczne postanowienia, a ponadto pominięto w nim stanowisko doktryny i judykatury prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zarzutów zażalenia uznał je za niezasadne. Przywołując art. 3 ust. 2 z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) w myśl którego podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium RP siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium RP, art. 21 ust. 1 pkt 1 wym. ustawy, zgodnie z którym podatek dochodowy z tytułu osiąganych przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 ustawy, na terytorium RP odsetek ustala się w wysokości 20% przychodów, art. 21 ust. 2 ustawy stanowiący, że zastosowanie podatku dochodowego w wysokości 20% przychodów następuje po uwzględnieniu postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczypospolita Polska, analizując art. 11 ust. 1 ust. 2 i ust. 4 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu podpisanej w Pekinie w dniu 7 czerwca 1988 r., organ odwoławczy wywiódł, iż opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych podlegają odsetki wynikające z wszelkiego rodzaju roszczeń dłużnych, z wyjątkiem odsetek karnych za opóźnione płatności.

Mając na względnie przedstawiony we wniosku stan faktyczny, organ odwoławczy podkreślił, że istotą kredytu kupieckiego jest ustalone w umowie sprzedaży odroczenie płatności za towar lub usługę. Nabywca, nie płacąc za towar w momencie dokonania zakupu, automatycznie korzysta ze środków pieniężnych w postaci otrzymanego towaru udostępnionego przez sprzedawcę za określoną w umowie kwotę, która stanowi odsetki od kredytu kupieckiego. Tak więc zawarcie umowy sprzedaży z wykorzystaniem kredytu kupieckiego rodzi po stronie sprzedającego roszczenie o zapłatę za towar wraz z określoną w umowie kwotą – stanowiącą odsetki za odroczenie terminu płatności. Tym samym uzgodnione przez sprzedającego i kupującego odsetki – będące zapłatą za możliwość dokonania zapłaty za towar w innym, określonym terminie nie mają charakteru karnych odsetek za nieterminową płatność, ponieważ zarówno wysokość odsetek, jak i odroczony termin zapłaty, zostały w umowie sprzedaży ustalone i zaakceptowane przez obie strony. Dodatkowa opłata wyszczególniona na fakturze sprzedaży stanowiąca odsetki od kredytu kupieckiego nie stanowi odsetek karnych, gdyż te nalicza się dopiero po upływie wydłużonego w umowie terminu zapłaty. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż zgodnie z definicją słownikową "dług" to "obowiązek dłużnika do spełnienia oznaczonego świadczenia; zobowiązanie do określonych świadczeń pieniężnych lub w naturze (Słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2002). Z literalnego zaś brzmienia art. 11 ust. 4 umowy z dnia 7 czerwca 1988 r. wynika, że za odsetki uważa się "dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń wynikających z długów" z wyjątkiem kar za opóźnione płatności. Odsetki z tytułu kredytu kupieckiego nie stanowią więc kary za opóźnione płatności, ale są opłatą za odroczenie terminu płatności. Tak więc dodatkowa opłata stanowiąca odsetki od kredytu kupieckiego posiada charakter pieniężnego zobowiązania dłużnego, gdyż po stronie sprzedawcy powstaje roszczenie pieniężne względem nabywcy. Bezzasadne są zatem, zdaniem organu odwoławczego, zarzuty podniesione przez spółkę w zażaleniu, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał nieprawidłowej wykładni art. 359 § 1, art. 482 § 1 oraz art. 536 § 1 Kodeksu cywilnego. Bezspornym jest bowiem, że wysokość odsetek od tzw. kredytu kupieckiego zależy od ceny za udostępnienie kapitału pieniężnego występującego na rynku kapitałów pieniężnych. Odsetki te mają więc charakter zobowiązaniowy, podobnie jak odsetki od kredytów pieniężnych.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził tym samym, że uzgodnione przez strony w umowie sprzedaży odsetki z tytułu odroczenia terminu płatności będą odsetkami w rozumieniu art. 11 ust. 4 umowy z dnia 7 czerwca 1988 r. i w związku z tym będą podlegać opodatkowaniu zgodnie z art. 11 ust. 1 i 2 tej umowy.

Tym samym spółka, która wypłaca zagranicznemu kontrahentowi należności z tytułu odsetek od kredytu kupieckiego ma obowiązek pobrania zryczałtowanego podatku dochodowego od tych wypłat w dniu ich dokonania.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że zastosowanie stawki podatku wynikającej z art. 11 ust. 2 umowy z dnia 7 czerwca 1988 r. w wysokości 10% przychodu uwarunkowane jest uzyskaniem od zagranicznego kontrahenta – odbiorcy odsetek – certyfikatu rezydencji podatkowej, zgodnie z art. 26 ust. 1 ww. ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. W przypadku braku certyfikatu rezydencji podatkowej kontrahenta spółka ma obowiązek w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. pobrania zryczałtowanego podatku w wysokości 20% przychodu z wypłaconych kontrahentowi odsetek.

Za bezzasadne Dyrektor Izby Skarbowej uznał zarzuty spółki dotyczące wadliwego ustalenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego stanu faktycznego oraz naruszenia art.art. 121, 122 i 124 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.

Organ odwoławczy, przywołując art. 14a § 1, § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej stwierdził, że naczelnik urzędu skarbowego dokonuje interpretacji przepisów prawa w indywidualnej sprawie, w odniesieniu do przedstawionego przez podatnika, płatnika lub inkasenta stanu faktycznego. Tym samym naczelnik urzędu skarbowego dokonuje oceny prawnej takiego stanu faktycznego, jaki został zaprezentowany przez podatnika, płatnika lub inkasenta we wniosku o udzielenie interpretacji.

Niesłuszne jest również, zdaniem organu odwoławczego, twierdzenie spółki, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał błędnej oceny stanu faktycznego, czego potwierdzeniem miałoby być zdanie: "Roszczenie producenta chińskiego (zagranicznego wierzyciela) o te dodatkowe opłaty wystąpi tylko wtedy, gdy należności za zakupiony towar spółka nie ureguluje w terminie ich płatności". Oczywistym jest bowiem, że zakup z wykorzystaniem opcji kredytu kupieckiego "automatycznie" odracza termin płatności za zakupiony towar, zaś roszczenie wierzyciela o przedmiotową opłatę (odsetki) następuje z mocy zawartej umowy sprzedaży i wymagalne jest wraz z całą kwotą stanowiącą cenę sprzedaży w terminie płatności. Jednocześnie organ podkreślił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego, a tym samym kwalifikacji odsetek od kredytu kupieckiego jako odsetek w rozumieniu art. 11 ust. 4 umowy z dnia 7 czerwca 1988 r.

W skardze na powyższą decyzję spółka wniosła o jej uchylenie w całości, zarzucając: nieprawidłową wykładnię instytucji umowy sprzedaży towarów z wykorzystaniem opcji kredytu kupieckiego; nieprawidłową wykładnię treści art. 3 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych; nieprawidłową wykładnię treści art. 359 § 1 w związku z art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, art. 536 § 1 oraz art. 482 § 1 Kodeksu cywilnego oraz nieprawidłową wykładnię art. 11 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, sporządzonej w Pekinie dnia 7 czerwca 1988 r. Powtarzając zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, skarżąca spółka podniosła, iż błędne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że odsetki od kredytu kupieckiego stanowią "należność uboczną od należności głównej w postaci obowiązku zapłaty ceny". Zdaniem spółki wyodrębniona na fakturze kwota pieniężna zapłacona razem z należnością główną stanowi cenę zakupu towarów i nie może być traktowana jako odsetki w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 11 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. W ocenie skarżącej błędna jest również dokonana przez organ odwoławczy wykładania art. 3 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dochody osiągane przez podmiot chiński nie powinny być opodatkowane w Polsce, gdyż fakt dokonywania przez spółkę zapłaty ceny za towary zakupione na podstawie umowy sprzedaży z wykorzystaniem opcji kredytu kupieckiego nie może oznaczać, że chiński podmiot uzyskuje dochody na terenie Polski. W powyższej sytuacji nie występuje jakakolwiek aktywność podmiotu chińskiego, dająca się zakwalifikować jako źródło przychodów osiąganych na terytorium Polski. Spółka ponowiła również zarzut nieprawidłowej wykładni treści art. 359 § 1, art. 481 § 1 oraz art. 536 § 1 Kodeksu cywilnego, wskazując, że odsetki należą się tylko wtedy, gdy wynika to z czynności prawnej lub ustawy oraz w przypadku, gdy dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, natomiast w tym przypadku ma miejsce jedynie odroczona płatność za towar. Końcowo spółka zarzuciła, iż w wydanej decyzji przyjęto, że odsetki od kredytu kupieckiego stanowią odsetki za zwłokę w zapłacie długu, a nie faktor stanowiący podstawę do ustalenia ceny sprzedaży, co jest naruszeniem art. 482 § 1 Kodeksu cywilnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Podniesione przez stronę skarżącą w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej zarzuty można sprowadzić do twierdzenia, że po pierwsze wyodrębniona na fakturze kwota pieniężna, stanowiąca uzgodnioną przez strony w umowie sprzedaży należność za przesunięcie terminu płatności za towary, nie stanowi odsetek od udzielonego skarżącej przez kontrahenta kredytu kupieckiego lecz jest integralnym składnikiem ceny zakupu tych towarów, oraz po drugie że dochody uzyskiwane przez chińskiego kontrahenta skarżącej z tytułu zwartej z nią umowy sprzedaży towarów z opcją kredytu kupieckiego nie są opodatkowane w Polsce, gdyż nie są osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się kolejno do przywołanych zarzutów skargi wskazać należy w pierwszej kolejności, iż niniejsza sprawa dotyczy udzielenia przez organy podatkowe pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, a zatem kontroli sądu w zakresie zgodności działań administracji publicznej z obowiązującym prawem (stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) podlega dokonana przez te organy wykładnia na podstawie konkretnego przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. Wskazać również należy, iż osoba ubiegająca się o wydanie takiej interpretacji (podatnik, płatnik lub inkasent) ma obowiązek we wspomnianym wniosku nie tylko wyczerpująco przedstawić stan faktyczny, ale również własne stanowisko w sprawie, którego oceny prawnej z przytoczeniem odpowiednich przepisów dokonuje organ podatkowy w udzielonej interpretacji (zgodnie z przepisami art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Z tych względów Sąd pominął w rozważaniach przedstawioną dopiero na rozprawie argumentację strony skarżącej (w piśmie z dnia 6 czerwca 2007 r. stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy), którą próbuje ona dowieść, iż należność za przesunięcie terminu płatności stanowiła w istocie premię sprzedawcy, uznając ją za próbę zmiany stanu faktycznego i stanowiska w sprawie przedstawionych przez skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji, stanowiącym dla organów podatkowych podstawę dla wydania zaskarżonych orzeczeń (postanowienia organu pierwszej instancji oraz decyzji organu odwoławczego).

Rozpoznając zarzut błędnego rozumienia przez organy podatkowe instytucji umowy sprzedaży z wykorzystaniem opcji kredytu kupieckiego, a tym samym naruszenia przywołanych w skardze przepisów Kodeksu cywilnego, Sąd stwierdza, iż jest on bezzasadny. Dla prawidłowego określenia istoty płaconych przez skarżącą spornych należności (wyodrębnionych jako osobna pozycja na fakturach za towar) wystarczy odpowiedzieć na pytanie, czy gdyby skarżąca spółka nie skorzystała z zaoferowanej jej przez kontrahenta możliwości kredytu kupieckiego – zapłacenia za zamówione towary w określonym przez strony terminie następującym po dniu ich dostarczenia (do 90 dni od daty dostarczenia towarów do Polski) – to również zapłaciłaby swojemu chińskiemu kontrahentowi cenę powiększoną o należność za odroczenie terminu płatności. Zgodnie z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym takie świadczenie chińskiemu kontrahentowi skarżącej z pewnością by nie przysługiwało, a zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż sporna należność jest integralnym składnikiem ceny, jaką winna zapłacić skarżąca za zamówione towary. W konsekwencji stwierdzić należy, iż sporne świadczenia są w istocie umownymi (a więc wynikającymi z czynności prawnej) świadczeniami pieniężnymi za korzystanie z cudzego kapitału, o czym dobitnie świadczy sposób ustalania ich wysokości, obliczanej jako określony przez strony procent od wartości zakupionych towarów i liczby dni – liczonych od dnia dostarczenia towarów do Polski do dnia uzgodnionego przez strony jako dzień płatności. Tym samym rzeczywisty charakter spornych świadczeń należy, tak jak to prawidłowo zrobiły organy podatkowe, określić jako odsetki od kredytu kupieckiego udzielonego skarżącej przez jej chińskiego kontrahenta. Słusznie bowiem organy podatkowe wywiodły, że istotą kredytu kupieckiego jest ustalone w umowie sprzedaży odroczenie terminu płatności za towar lub usługę, kiedy to nabywca, nie płacąc za towar w momencie zakupu, automatycznie korzysta ze środków pieniężnych udostępnionych mu przez sprzedawcę, ale za określoną w umowie kwotę, która stanowi odsetki od udzielonego kredytu w wysokości ceny należnej za dostarczone towary. Prawidłowo także organy podatkowe uznały, iż powyższe odsetki nie mają charakteru karnych, te bowiem naliczane są dopiero po upłynięciu terminu płatności (który w przypadku kredytu kupieckiego został przecież odroczony).

Po rozstrzygnięciu kwestii natury spornych świadczeń i zakwalifikowaniu ich do odsetek z tytułu kredytu kupieckiego (odroczenia terminu płatności za zakupione towary) należy rozważyć, czy zgodnie z obowiązującym prawem podlegają one opodatkowaniu.

Zgodnie z brzmieniem art. 3 ust. 2 z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W treści art. 21 cyt. ustawy wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacanych przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których podmiot zagraniczny staje się w Polsce podatnikiem podatku dochodowego, zaś podmiot polski jest płatnikiem obowiązanym do potrącenia i odprowadzenia tego podatku do urzędu skarbowego. I tak stosownie do treści ust. 1 pkt 1 tego artykułu, z tytułu osiąganych przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2 tej ustawy, na terytorium RP odsetek ustala się podatek w wysokości 20% przychodów. Zastosowanie podatku dochodowego w wysokości 20% przychodów następuje przy uwzględnieniu postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczypospolita Polska – co wynika z treści ust. 2 art. 21 ww. ustawy.

Jak wynika z art. 11 ust. 1 umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Chińskiej Republiki Ludowej w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu podpisanej w Pekinie w dniu 7 czerwca 1988 r. (Dz. U. z 1989 r. Nr 13, poz. 65) odsetki, które powstają w Umawiającym się Państwie i wypłacane są osobie mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, mogą podlegać opodatkowaniu w tym drugim Umawiającym się Państwie. Jednakże, zgodnie z treścią ust. 2 tego artykułu odsetki takie mogą być także opodatkowane w tym Umawiającym się Państwie, w którym powstają i zgodnie z prawem tego Umawiającego się Państwa, ale jeżeli odbiorca odsetek jest ich właścicielem, podatek w ten sposób ustalony nie może przekroczyć dziesięciu procent kwoty brutto tych odsetek. Jednocześnie stosownie do treści art. 11 ust. 4 umowy z dnia 7 czerwca 1988r. użyte w tym artykule określenie "odsetki" oznacza dochody z wszelkiego rodzaju roszczeń wynikających z długów, zarówno zabezpieczonych, jak i nie zabezpieczonych prawem zastawu hipotecznego lub prawem uczestniczenia lub nieuczestniczenia w zyskach dłużnika, a w szczególności dochody z pożyczek rządowych oraz dochody z obligacji lub skryptów dłużnych, włącznie z premiami i nagrodami mającymi związek z takimi pożyczkami, obligacjami lub skryptami dłużnymi. Kary za opóźnione płatności nie będą uważane za odsetki w rozumieniu tego artykułu.

W świetle przywołanych uregulowań prawnych słusznie wywiódł organ odwoławczy, że jeżeli spółka zawarła z zagranicznym (chińskim) kontrahentem umowę sprzedaży towarów z wykorzystaniem opcji kredytu kupieckiego, w której przewidziano zapłatę za towar w terminie 90 dni od dokonania tejże sprzedaży – to odsetki za odroczenie płatności za towar będą stanowiły dla podmiotu zagranicznego przychód z tytułu odsetek, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., osiągnięty na terytorium Polski.

Tym samym obalony został również drugi zarzut strony skarżącej podniesiony w skardze, w myśl którego dochody uzyskiwane przez jej chińskiego kontrahenta z tytułu zwartej z nią umowy sprzedaży towarów z opcją kredytu kupieckiego nie są opodatkowane w Polsce, gdyż nie są osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z wymienionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.