Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 128/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na czynność Prezydenta [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę bez rozpoznania postanawia: 1. odrzucić skargę M. S. 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu M. S. kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2011 r. (data wpływu do organu) inwestor – M. S. oraz J. S. – zwrócił się do Prezydenta [...] o wydanie pozwolenia na przebudowę domu jednorodzinnego w zabudowie szeregowej zlokalizowanego w W. przy ul. J. [...].

Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r., znak: [...] organ poinformował inwestora o pozostawieniu bez rozpoznania w/w wniosku, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., z powodu nieusunięcia w terminie określonym w wezwaniu z dnia 20 kwietnia 2011 r. braków formalno-prawnych wniosku.

Pismem z dnia 27 listopada 2011 r. M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w czynność organu polegającą na pozostawieniu wniosku o pozwoleniu na budowę bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a) określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.).

W świetle tych przepisów uznać należy, iż skarga M. S. podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa, której dotyczy nie mieści się we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w w/w art. 3 ustawy.

Zgodnie z poglądem doktryny pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., nie przybiera prawnej formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia, a jest jedynie czynnością materialno-techniczną, która wywołuje skutek w postaci bezskuteczności podania w zakresie, w jakim podanie strony zdolne jest wywołać określony skutek prawny. Pozostawienie sprawy bez rozpoznania ma charakter czynności materialno-technicznej, o której podjęciu organ zawiadamia stronę w formie pisma informacyjnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2008, sygn. akt II OSK 1268/07, LEX nr 503717). Podkreślić jednakże należy, iż czynność ta nie mieści się w formule aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Mimo, że niektóre czynności materialno-techniczne objęte są, po wyczerpaniu drogi z art. 52 § 3 p.p.s.a., kontrolą sądów administracyjnych, to zważyć należy, iż są to czynności, które nie mając charakteru decyzji lub postanowienia, podejmowane są w sprawach indywidualnych i dotyczą wprost, nie pośrednio, uprawnień lub obowiązków przewidzianych w przepisach prawa publicznego np. obliczenie opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (vide: postanowienie NSA z dnia 06.03.2008r., II GSK 404/07, LEX nr 472369).

Pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie podlega kwestionowaniu przez osobę zainteresowaną w drodze odwołania lub zażalenia, czy też wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Konsekwencją braku możliwości podważenia na drodze kontroli instancyjnej czynności pozostawienia podania bez rozpoznania jest niedopuszczalność zaskarżenia takiej czynności do sądu administracyjnego.

Powyższe nie oznacza jednakże, iż strona zostaje pozbawiona swoich praw do obrony. W razie bowiem pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania, stronie która kwestionuje działania organu i domaga się wydania przez organ określonego orzeczenia (np. wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę) bądź dokonania innej czynności przysługuje prawo podjęcia obrony przed bezczynnością, składając w pierwszej kolejności w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie do organu wyższego stopnia, a następnie w razie nieuwzględnienia zażalenia skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2000 r., sygn. akt III ZP 11/00, OSNIAPiUS 2000, nr 19, poz. 702).

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.