Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1636/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-01-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. J. i I. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 października 2016 r., skarżący wnieśli skargę na wymienioną w rubrum niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia 29 czerwca 2016 r., nr [...] określającą skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., na kwotę [...]zł. W skardze wniesiono o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego orzeczenia WSA.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że w skardze wniesiono o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, gdy tymczasem przedmiot skargi stanowi wskazana w rubrum niniejszego orzeczenia decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy wskazaną powyżej decyzję organu I instancji określającą skarżącym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W postępowaniu wywołanym skargą na decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego nie jest możliwe zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Administracyjne postępowanie egzekucyjne, którego celem jest przymusowe wykonanie obowiązku wynikającego z rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest bowiem postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Wychodząc jednak z założenia, że każde z żądań procesowych strony postępowania sądowoadministracyjnego winno zostać rozpoznane zgodnie z rzeczywistą intencją, zawarty w skardze wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego potraktowano jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wydanie bowiem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania objętej skargą decyzji byłoby w skutkach równoważne z zawieszeniem postępowania egzekucyjnego z uwagi na czasowe pozbawienie zaskarżonej decyzji przymiotu wykonalności.

Przechodząc do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że w myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od powyższej zasady stanowi regulacja zawarta w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez stronę skarżącą wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków [por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W celu uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy zatem przedstawić dokumenty, które uprawdopodobnią opisywaną sytuację, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne, np. postanowienie NSA z dnia 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13, w którym sąd wyraźnie wskazał, że "wniosek (o wstrzymanie wykonania decyzji) poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przy czym sąd administracyjny w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje – jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy – możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego". Co więcej w orzecznictwie wskazuje się również, że ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu [tak: postanowienie NSA z dnia 12 września 2014 r., I FZ 332/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl].

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy zauważyć, że w uzasadnieniu skargi w żaden sposób nie uzasadniono zawartego w niej wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Zgodnie z poglądami orzecznictwa brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę [tak: postanowienie NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., II OZ 1403/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że to na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., ciąży obowiązek wykazania, że przyszła sytuacja będąca następstwem wykonania aktu uzasadnia wstrzymanie jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno przy tym odnosić się do konkretnych okoliczności [tak: postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1383/14, dostępne pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl]. W uzasadnieniu skargi nie wskazano żadnych argumentów w świetle których można by przyjąć, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji po stronie skarżących dojdzie do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy również zauważyć, że w aktach sądowych brak jest dokumentów takich chociażby jak wniosek o przyznanie prawa pomocy, które umożliwiałyby sądowi dokonanie samodzielnej oceny tego czy w sprawie w istocie zmaterializowały się przesłanki warunkujące udzielenie skarżącym ochrony tymczasowej.

Mając zatem na względzie, że skarżący nie wykazali okoliczności uzasadniających ich żądania jak też fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z ich oczekiwaniami.

W tym stanie rzeczy, sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.