Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1321/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 276, art. 281, art. 176, art. 184, art. 182 par.1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Jerzy Rypina, , , po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. B. i K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Gd 1241/10 w sprawie ze skargi D. B. i K. B. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 263/10 w sprawie ze skargi D. B. i K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

II FSK 1321/11

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 1241/10, odrzucił skargę D. B. i K. B.(skarżący, podatnicy) o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 czerwca 2010 roku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 263/10 ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 grudnia 2009 roku w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok. Wyrokiem tym oddalono skargę podatników na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 grudnia 2009 r. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 16 lipca 2010 r.

Pismem z dnia 25 listopada 2010 r. skarżący wniesli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym powyżej wyrokiem z dnia 15 czerwca 2010 r. Jako ustawową podstawę wznowienia wskazała art. 270, art. 271 § 1 w zw. z art. 18 § 1 oraz art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w sprawie I SA/Gd 263/10 orzekali sędziowie, którzy brali również udział w rozpoznaniu innych skarg skarżącej lub skarżącego. Zdaniem skarżącej w sprawie pojawiły się również okoliczności faktyczne i środki dowodowe mogące mieć wpływ na wynik sprawy, z których skarżący nie mogli skorzystać we wcześniejszym postępowaniu, albowiem Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. oraz Dyrektor Izby Skarbowej w G. zaniechali przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków na okoliczność przeznaczenia środków ze sprzedaży oraz charakteru uzyskanego przez skarżącą wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uzasadniając postanowienie o odrzuceniu skargi podniósł, że podniesione przez skarżących okoliczności nie wskazywały zaistnienie okoliczności o których mowa w art. 18 § 1 p.p.s.a. Przytoczone przez skarżącą sprawy, ze względu na swój przedmiot, stanowiły odrębne sprawy sądowoadministracyjne, dotyczyły innych zobowiązań podatkowych. W ocenie Sądu nie było podstaw, aby sędziowie orzekający w którejkolwiek z wymienionych spraw toczących się z udziałem skarżącej lub jej małżonka podlegali wyłączeniu ze wskazanego przez skarżącą powodu w kolejnych sprawach z jej skarg. Wyłączenie sędziów musiałoby nastąpić, gdyby wydali w tej sprawie wcześniej wyrok, uchylony następnie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wówczas ponownie rozpoznawać musiałby sprawę inny skład sędziowski. Decydujące znaczenie ma w tym zakresie niewystępująca w sprawach tożsamość przedmiotowa i podmiotowa sprawy. Natomiast w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a zatem nie można było jak wskazał Sąd mówić o jakiejkolwiek nieprawidłowości w składzie sądu, który wydał rozstrzygnięcie z dnia 15 czerwca 2010 r.

Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwało też twierdzenie późniejszego wykrycia przez skarżącą takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Jak argumentował Sąd, skarżący ograniczyli się wyłącznie do przytoczenia tej podstawy oraz wskazania dowodu, z którego, jak twierdzą, wcześniej nie mogli skorzystać. Zdaniem Sądu pomimo spoczywającego na nich ciężaru dowodu nie wyjaśniłają przyczyn, dla których wcześniejsze złożenie wniosku dowodowego nie było możliwe. Sąd dodał, że ze sformułowania użytego w art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że "wykrycie" odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nieujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronom. Tymczasem strona znała zarówno dane osób, z którymi zawierała przywołane przez nią umowy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec ustalenia, że nie zachodzą ustawowe podstawy wznowienia, Sąd działając na podstawie art. 281 zd. 1 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania odrzucił. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zaskarżyli wskazane powyżej postanowienie zarzucając mu niewyjaśnienie okoliczności mających znaczenie dla sprawy przez naruszenie art. 276 p.p.s.a. w związku z art. 281 p.p.s.a. Do naruszenia tego dojść miało w wyniku niepołączenia badania dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Wskazując na te zarzuty wniesiono o uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Przedstawiono też wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało ją oddalić.

Rozpoznając skargę kasacyjną stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., w granicach jej podstaw, wskazanych zarzutów, ich uzasadnienia oraz wniosków, należy podkreślić, że wskazane przez autora skargi kasacyjnej zarzuty są oczywiście bezzasadne. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia przez Sąd art. 276 p.p.s.a. Przepis ten zawiera normę stosownie do której, do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej. Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175. Z kolei w myśl drugiego ze wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów, obejmującego art. 281 p.p.s.a., na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo terminu do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd ten może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Autor skargi kasacyjnej wskazując na powyższe zarzuty nie sprecyzował w jaki sposób Sąd miał w objętym skargą kasacyjną postanowieniu naruszyć normy w tych przepisach wyrażone. Obowiązek autora skargi kasacyjnej w tym zakresie wynikał z art. 176 p.p.s.a. Wskazanie, w ramach uzasadnienia tych zarzutów, że Sąd administracyjny pierwszej instancji nie połączył badania dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy, w świetle norm zawartych w tych przepisach, nie mogło stanowić o zasadności tych zarzutów. Dodać należy, że analiza akt rozpoznawanej sprawy, jak również zaskarżonego postanowienia oraz jego uzasadnienia wskazuje, że Sąd zbadał dopuszczalność skargi o wznowienie postępowania i zastosował przepisy właściwe dla postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji.

Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 182 § 1 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.