Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 910/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: Art. 3, art. 7, art. 39, art. 41
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Sygn. akt III SA/Kr 910/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2013r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski, Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.), SO (del.) Janusz Bociąga, , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013r. przy uczestnictwie Prokuratora Prokuratury Rejonowej sprawy ze skarg K. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 kwietnia 2012r. nr [...] z dnia 23 kwietnia 2012r. nr [...] z dnia 18 maja 2012r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego specjalnego I. skargi oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata P. K. - Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 720 zł (słownie: siedemset dwadzieścia złotych), podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...], oraz decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta przyznał K. K. :

1. zasiłek celowy specjalny w kwocie 200 zł na czynsz;

2. zasiłek celowy specjalny w kwocie 150 zł na czynsz;;

Natomiast decyzją z dnia [...] 2012 Nr [...] Prezydent Miasta:

3. odmówił K. K. przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięć organ I instancji wskazał art. 104, art. 107 i art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 3 ust. 3 i 4, art. 4, art. 8, art. 14, art. 17 ust. 2 pkt 1, art. 41 pkt 1, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze. zm.) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń z pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055).

Uzasadniając decyzje przyznające skarżącemu zasiłki specjalne na czynsz w kwotach odpowiednio po 150 i 200 zł, organ I instancji podał, że na podstawie wywiadu środowiskowego i zebranej dokumentacji dotyczącej sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego stwierdzono, że prowadzi on jednoosobowe gospodarstwo domowe. Dochód uzyskiwany przez skarżącego przekracza ustawowe kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej tj. 477,00 zł. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy wskazuje, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji bytowej i nie jest w stanie samodzielnie zaspokoić niezbędnych potrzeb życiowych. Z tych powodów, pomimo osiągania przez skarżącego dochodu przekraczającego kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, uznano, jego sytuację, za szczególnie uzasadniającą przyznanie pomocy. Organ podkreślił również, że wysokość świadczenia została ustalona w oparciu o przedstawione przez skarżącego potrzeby, jednak przy uwzględnieniu ograniczonych środków finansowych będących w dyspozycji Ośrodka. Nadto pomoc została ograniczona z uwagi na brak partycypowania w opłatach za czynsz nawet w minimalnych kwotach.

W uzasadnieniu decyzji odmawiającej skarżącemu przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności organ podkreślił, że skarżący utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 444 zł oraz alimentów w kwocie 316,60 zł, co daje łączy dochód w kwocie 760,60 zł. Oznacza to, że skarżący przekroczył kryterium dochodowe, obliczone na podstawie art. 8 ustawy o pomocy społecznej o 283,60 zł, w związku z powyższym skarżący nie kwalifikuje się do otrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Dodatkowo organ zauważył, że w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku skarżący nie poniósł żadnych opłat mieszkaniowych, a także wydatków związanych z zakupem leków i dlatego ma możliwości wykorzystania własnych środków finansowych na zakup żywności w celu przygotowania śniadania i kolacji, gdyż skarżący jest aktualnie objęty pomocą w formie posiłków z baru. Nadto skarżący otrzymał w lutym dofinansowanie do opłat za czynsz w wysokości 200 zł, do opłat za gaz w wysokości 30 zł i dopłat za energię elektryczną w wysokości 80 zł, jak również dofinansowanie na zakup środków czystości w wysokości 40 zł, co znacznie przyczyniło się do obniżenia kosztów utrzymania skarżącego.

W odwołaniach K. K. podniósł, że Urząd opiera się o ustawę z 12 marca 2004r., która jest obecnie zdezaktualizowana i nie odzwierciedla wydatków na utrzymanie, jak i obecnych cen detalicznych na rynku żywnościowym w K. Organ nie uwzględnił, że zmniejszono mu zasiłek stały z kwoty 444 do kwoty 180,41 zł oraz podwyższono opłatę za "zupę z wkładką" o 1,03 zł za każdy dzień. Nadto nie pobiera z Urzędu Miasta żadnych dodatków mieszkaniowych do czynszu i w związku z tym całość opłaty za czynsz do Spółdzielni spada na jego barki. A w związku niedostatecznym dofinansowaniem rośnie zadłużenie jego mieszkania i Spółdzielnia wystąpiła do Sadu o eksmisję, do czego w dużym stopniu przyczynił się MOPS.

Decyzjami z dnia 23 kwietnia 2012 r. Nr [...], Nr [...], oraz decyzją z dnia 18 maja 2012 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, 3 i 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 14, art. 31i art. 41, ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej Kpa), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wszystkie decyzje organu I instancji.

W uzasadnieniach decyzji Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż K. K. w styczniu pobierał zasiłek stały w wysokości 444 zł, przyznany mu decyzją z dnia [...] 2011 r. oraz alimenty w kwocie 316,60 zł. Zatem łączny dochód skarżącego wyniósł 760.60 zł i znacznie przekroczył dochód określony ustawą dla osoby samotnie gospodarującej tj. 477,00 zł. Mając na uwadze trudną sytuację strony oraz treść art. 41 ustawy o pomocy społecznej organ przyznał skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 200 zł na czynsz. Nie była to jedyna pomoc uzyskana przez skarżącego w tym miesiącu, ponieważ w lutym skarżący otrzymał także zasiłek celowy specjalny w wysokości 40 zł na zakup środków czystości oraz zasiłek celowy specjalny w wysokości 30 zł na uregulowanie opłat.

W miesiącu lutym zasiłek stały został skarżącemu obniżony do kwoty 180,41 zł. Oprócz tego do jego stałych dochodów należały alimenty w kwocie 329,99 zł, co łącznie stanowiło 510, 40 zł. Pomimo zatem obniżenia zasiłku stałego, dochody skarżącego również w lutym przekroczyły kwotę kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że skarżący zajmuje 3-pokojowe mieszkanie o pow. 57,5 m2. Koszty utrzymania mieszkania miesięcznie wynoszą ok 429,35 zł, zaś zadłużenie wobec Spółdzielni Mieszkaniowej wynosi 3.291,64 zł (na dzień 15 grudnia 2011 r.). Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji wielokrotnie zwracał się do skarżącego o podjęcie działań zmierzających do rozwiązania problemu rosnącego zadłużenia mieszkania, poprzez na przykład zamianę mieszkania na mniejsze, celem odpowiedniego zmniejszenia kosztów utrzymania mieszkania, jednak skarżący na zamianę nie wyraża zgody. Kolegium podzieliło w pełni stanowisko organu I instancji, że organ nie jest w stanie zaspokoić w pełni potrzeb skarżącego i że pomocy przyznawanej przez ośrodki pomocy społecznej nie można traktować jako stałe źródło dochodu lub inną formę utrzymania, gdyż zgodnie z treścią art. 3 ust 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny, ma im umożliwić przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, jednak nie jest zobligowana do zaspokojenia wszystkich potrzeb osób zwracających się o pomoc.

Nadto Kolegium podkreśliło, że pomimo zrozumienia dla trudnej sytuacji finansowej skarżącego, bezspornym jest, że w pierwszej kolejności osobami uprawnionymi do otrzymania tej formy pomocy, jaką jest zasiłek celowy, są osoby czy rodziny, które nie przekraczają kwoty kryterium dochodowego, gdyż osoby te nie dysponują żadnymi środkami finansowymi. Nie może również dochodzić do takie sytuacji, gdy osoby, które spełniają kryterium z ustawy o pomocy społecznej spotkają się z odmową przyznania świadczenia z uwagi na rozdysponowanie środków finansowych na rzecz osób przekraczających kryterium.

W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiająca przyznania skarżącemu zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności Kolegium podkreśliło, że w styczniu 2012 r. dochód skarżącego wyniósł 760,60 zł. Oprócz tego skarżący był objęty stałą pomocą uzyskiwaną z MOPS, gdyż w lutym skarżącemu przyznano: zasiłek celowy specjalny w kwocie 30 zł na uregulowanie opłat, zasiłek celowy specjalny w kwocie 40 zł na zakup środków czystości, zasiłek celowy specjalny w kwocie 80 zł na uregulowanie opłat oraz zasiłek celowy specjalny w kwocie 200 zł na czynsz. Dodatkowo skarżący był objęty pomocą w formie żywności w ramach programu PEAD, a decyzja z dnia 2 stycznia przyznano skarżącemu świadczenie w postaci gorącego posiłku w okresie od dnia 2 stycznia 2012 r do dnia 30 czerwca 2012 r.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. K. powtórzył zarzuty uprzednio podnoszone w odwołaniach. W szczególności podniósł, że ustawa o pomocy społecznej jest nieżyciowa, gdyż nie jest dostosowana do istniejących cen. Zdaniem skarżącego Miejski Ośrodek Pomocy jest powołany do pomocy osobom niepełnosprawnym i powinien im "zapewnić godne życie". Wydając decyzję częściowego pokrycia czynszu za dany miesiąc MOPS " doprowadza mieszkanie do wysokiego stanu, a tym samym może pozbawić człowieka mieszkania i może stać się osobą bezdomną".

W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło i jej oddalenie.

Postanowieniem na rozprawie w dniu 20 lutego 2013 r., Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt III SA/Kr 910/12, III SA/Kr 911/12 i III SA/Kr 1041/12 postanowił prowadzić je dalej pod sygn. akt III SA/Kr 910/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które miały bądź mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też stanowią podstawę wznowienia postępowania. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270). Jednocześnie zgodnie z art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta o odmowie przyznania skarżącemu zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności oraz dwie decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymały w mocy decyzje Prezydenta Miasta przyznające skarżącemu zasiłki celowe specjalne w kwocie po 150 zł i 200 zł na czynsz.

Materialnoprawną podstawą wydanej w sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Dla oceny prawidłowości podjętych przez organy rozstrzygnięć niezbędne jest w pierwszej kolejności odwołanie się do zasad ogólnych zawartych we wskazanej na wstępie ustawie o pomocy społecznej.

Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby, możliwości. Pomoc ta ma na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji osób o nie się ubiegających, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Pomoc społeczna spełnia jedynie subsydiarną funkcję wymagając współdziałania adresata i beneficjenta pomocy. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być jednak odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy należy uwzględnić w przypadku, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 ustawy).

Ponadto wskazać należy, że w myśl art. 7 omawianej ustawy, pomocy udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu ubóstwa, sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych, braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej.

Pomoc ta może przybrać postać świadczenia pieniężnego i niepieniężnego (art. 36 ustawy o pomocy społecznej), a jednym z nich jest określony w art. 39 ustawy zasiłek celowy.

W kontrolowanych postępowaniach skarżący ubiegał się o przyznanie zasiłków specjalnych. Odnośnie tego świadczenia ogólna zasada została zawarta w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jednym z podstawowych warunków przyznania zasiłku celowego o którym mowa w art. 39 ustawy o pomocy społecznej, jest spełnienie kryterium dochodowego. Organy pomocy społecznej prawidłowo ustaliły, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje sam. W miesiącu styczniu 2012 r. źródłem dochodu skarżącego był zasiłek stały w kwocie 444,00 zł oraz alimenty w wysokości 316,60 zł, a zatem łączny dochód skarżącego wyniósł 760,60 zł, Natomiast w lutym 2012 r. dochód skarżącego stanowił zasiłek stały w kwocie 180,41 zł oraz alimenty od córki w kwocie 329,99 zł, co łącznie stanowiło 510,40 zł. Zatem zarówno w styczniu jak i w lutym skarżący przekroczył kwotę kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej określonej w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (477 zł).

Organy pomocy społecznej rozważyły możliwość przyznania skarżącemu zasiłków celowych specjalnych na podstawie art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Przyznanie tego rodzaju zasiłku wymaga zbadania, czy zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", a więc rozstrzygnięcie zawiera w sobie element uznania administracyjnego. Jednak nie zmienia to faktu, że warunkiem prawidłowości takiej decyzji jest właściwe i dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności z zachowaniem przepisów regulujących postępowanie administracyjne, a następnie przedstawienie motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu.

W ocenie Sądu przy wydawaniu zaskarżonych decyzji organy pomocy społecznej nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Jak wskazano wyżej, sytuacja materialna skarżącego została ustalona prawidłowo. Trafnie również organy pomocy społecznej wskazały, że skarżący jest objęty stałą pomocą uzyskiwaną z MOPS. W miesiącu lutym skarżący otrzymał zasiłek specjalny w kwocie 80 zł na opłaty, zasiłek specjalny w kwocie 40 zł na środki czystości, zasiłek specjalny w kwocie 30 zł na uregulowanie opłat oraz zasiłek specjalny w kwocie 200 zł na czynsz. Natomiast w miesiącu marcu skarżący otrzymał z MOPS-u zasiłek specjalny na opłaty w kwocie 20 zł na opłaty, zasiłek specjalny w kwocie 40 zł na żywność oraz zasiłek specjalny w kwocie 150 zł na czynsz. Dodatkowo zarówno w miesiącu styczniu, jaki i w miesiącu lutym skarżący objęty był pomocą w formie żywności w ramach programu PEAD, a decyzją z dnia 2 stycznia 2012 r. skarżącemu przyznano świadczenie w postaci gorącego posiłku w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2012 r.

Nie można zatem zarzucić organom pomocy społecznej braku zainteresowania trudną sytuacją życiową skarżącego. Należy wskazać, na co słusznie zwracały uwagę organy, że skarżący nie wywiązuje się z nałożonych na niego obowiązków takich jak regularne opłacanie czynszu za mieszkanie choćby w części. Organy opieki społecznej wielokrotnie zwracały się do skarżącego o przeanalizowanie swojej sytuacji finansowej i podjęcia działań zmierzających do rozwiązania problemu rosnącego zadłużenia mieszkania, poprzez np. zamianę mieszkania skarżącego liczącego 57 m2 na mniejsze, na co jednak skarżący nie wyraża zgody. Nadto pomimo pomocy ze strony organów pomocy społecznej i przyznawania skarżącemu co miesiąc zasiłku celowego specjalnego na czynsz, skarżący ze swoich środków w żaden sposób nie partycypuje w opłatach za czynsz, co skutkuje zwiększaniem zadłużenia mieszkania z tytułu zaległych opłat za czynsz. Twierdzenia skarżącego, że "wydając decyzję o częściowym pokryciu czynszu za dany miesiąc MOPS doprowadza zadłużenie mieszkania do wysokiego stanu, tym samym może pozbawić człowieka mieszkania i powodować że skarżący stanie się osoba bezdomną" są wyrazem roszczeniowej postawy skarżącego. Podkreślić bowiem należy, że to skarżący mieszka w 57-metrowym mieszkaniu i to na nim, a nie na organach pomocy społecznej spoczywa obowiązek uiszczania czynszu za mieszkanie. Organy pomocy społecznej mogą skarżącego w tym obowiązku wspierać, ale nie mają obowiązku regulowania w całości jego zobowiązań. Taka postawa skarżącego uzasadnia przekonanie, że oczekuje on zaspokojenia wszystkich swoich potrzeb ze środków pomocy społecznej, a ze swojej strony nie podejmuje działań zmierzających do poprawy swojej sytuacji bytowej.

Sąd podziela również w całości stanowisko organów w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności w miesiącu marcu. Skarżący w tym okresie objęty był pomocą w formie żywności w ramach programu PEAD, a także decyzją z dnia 2 stycznia 2012 r. przyznano mu świadczenie w postaci gorącego posiłku w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca 2012 r. Oprócz tego i w lutym i w marcu korzystał z licznych zasiłków celowych specjalnych, które powyżej zostały szczegółowo opisane.

Zdaniem Sądu postępowanie dowodowe w przedmiotowych sprawach zostało przeprowadzone przez organy zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Organy dokonały prawidłowej oceny uznając, iż odmowa przyznania wnioskowanego zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności za miesiąc styczeń, w sytuacji, gdy skarżący ma zapewnione gorące posiłki oraz otrzymuje inne zasiłki celowe specjalne (w wysokości przekraczającej 350 zł w lutym) - nie narusza obowiązujących przepisów i mieści się w ramach tzw. " uznania administracyjnego". Podobnie Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa przez organy, które przyznały skarżącemu zasiłki celowe specjalne w kwocie 200 i 150 zł w miesiącu styczniu i lutym 2012 r. W tym zakresie Sąd w całości podzielił stanowisko organów zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć.

W ocenie Sądu postępowanie organów jest prawidłowe, bowiem dysponując środkami publicznymi są obowiązane do prowadzenia postępowania zgodnego z zasadami określonymi w przepisach proceduralnych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego i w ustawie o pomocy społecznej, jak i wydawania rozstrzygnięć zgodnych z treścią prawa materialnego zawartego w ustawie o pomocy społecznej. Nadto, pomoc społeczna, co już wielokrotnie podkreślano, ma stanowić jedynie wsparcie w wyjściu z trudnej sytuacji życiowej, nie może natomiast stanowić głównego źródła dochodu, czy też formy utrzymania.

Organy zgodnie z obowiązującymi przepisami, wszechstronnie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały prawidłowej oceny tego materiału. Wydane w tych sprawach decyzje w sposób szczegółowy przedstawiły ustalenia stanu faktycznego, wskazały przepisy, które miały zastosowanie w sprawach, prawidłowo interpretując ich treść.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i oddalił skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie II sentencji wskazać trzeba, że stosownie do art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2009r. Nr 146, poz. 1188 ze zm.), koszty nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata z urzędu, ponosi Skarb Państwa. W niniejszej sprawie koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części, a pełnomocnik złożył stosowny wniosek. Udzielona pomoc prawna polegała na występowaniu przed sądem pierwszej instancji, za co przysługują koszty w wysokości 240 zł za każdą sprawę - stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Ponadto przyznane koszty adwokackie należało na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia powiększyć o kwotę podatku od towarów i usług.

Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.