Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1894/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 77, art. 75, art. 78
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2003 nr 270 poz 1 art. 143 b
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w  ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr  1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr  2358/71 i (WE) nr 2529/2001

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego tejże Agencji w B. z [...]r. nr [...] odmawiającą W. L. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 i nakładającą sankcję potrącaną z płatności w okresie kolejnych trzech lat kalendarzowych. Decyzję wydano na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. nr 6, poz. 40 ze zm.)

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ w pierwszej kolejności odwołał się do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniósł, że wnioskodawczyni ubiegając się o płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2006 zadeklarowała działki ewidencyjne nr: [...],[...],[...] (województwo [...], powiat b., gmina S., obręb D.) oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...](województwo [...] powiat b., gmina S., obręb S.) i położone na nich działki rolne oznaczone odpowiednio symbolami A, B, C, D, E, F, G. W ramach powyższego wniosku powierzchnia 60,47 ha zadeklarowana została do Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO), natomiast do Uzupełniającej Płatności Obszarowej (UPO) powierzchnia 60,32 ha.

Rozstrzygnięciem procesu obsługi wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 w sprawie W. L. była decyzja z [...] r. nr [...] o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.

Organ odwoławczy dodał w tym miejscu, że 10 września 2004 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w gospodarstwie D. L., która obejmowała między innymi działki ewidencyjne zadeklarowane przez W. L. we wniosku złożonym w roku 2006. Wyniki kontroli tego gospodarstwa odwzorowane zostały w protokole z czynności kontrolnych nr [...]. Ustalenia raportu wykazywały, że:

- na działce rolnej H (działki ewidencyjne [...], [...], [...], [...]) - zadeklarowano 29,72 ha trawa na gruntach ornych - stwierdzono odłóg, a tym samym 0,00 ha powierzchni użytkowanej rolniczo, co sklasyfikowano kodem błędu DR10,

- na działce rolnej X (działka ewidencyjna [...]) - zadeklarowano 23,91 ha trawa na gruntach ornych - stwierdzono trawę na gruntach ornych na powierzchni 1,98 ha odłóg na pozostałej części działki - 21,93 ha, co sklasyfikowano kodem błędu DR10 (kod DR10 - stwierdza brak rolniczego użytkowania działki na dzień 30 czerwca 2003r.) Oznacza to, że powierzchnia działki obarczona błędem DR10 winna być wykluczona z prawa płatności, zarówno w roku bieżącym, jak również w latach następnych, niezależnie od tego kto deklaruje taką działkę do płatności.

Powołując się na art. 143b Rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003 z 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/2003, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 oraz (WE) nr 2529/2001 (Dz. U. L 270 z 21 października 2003r.), organ podniósł, że przedmiotem jednolitej płatności do gruntów rolnych mogą być tylko użytki rolne utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003r., tymczasem, w oparciu o wyniki przeprowadzonej kontroli na miejscu dla powierzchni działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], zadeklarowanych we wniosku o płatności bezpośrednie na rok 2006 przez W. L. stwierdzono brak utrzymania gruntu w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.

Mając powyższe na względzie Kierownik Biura Powiatowego w B. postanowieniem z [...]r. nr [...]wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone decyzją z [...]r. w trybie art. 145 § 1 pkt. 5 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazując na nowe okoliczności w sprawie.

Uwzględniając dane zawarte w raporcie z czynności kontrolnych wykluczono powierzchnie zadeklarowane przez wnioskodawczynię w 2006 r. na działkach ewidencyjnych, co do których stwierdzono nieprawidłowość oznaczoną kodem DR10. Z procesu naliczania płatności została wykluczona działka rolna F o powierzchni 25,39 ha położona na działkach ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...], a także powierzchnia zadeklarowana na działce ewidencyjnej [...] wynosząca 24,02 ha, wchodząca w skład działki rolnej E (20,02 ha) oraz G (4,00 ha).W związku z powyższym powierzchnia działek rolnych kwalifikująca się od objęcia uległa zmniejszeniu o 49,41 ha odnośnie zarówno jednolitej jak i uzupełniającej płatności obszarowej.

Decyzją organu I instancji z [...]r. nr [...] uchylono w całości decyzję dotychczasową oraz odmówiono przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych

W dniu 29 lipca 2008 r. strona wniosła do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. odwołanie od ww. decyzji z [...] r. W piśmie odwoławczym strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując jednocześnie na ich podstawy.

Organ odwoławczy dokonując analizy przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji w oparciu o zebrany materiał dowodowy 2 października 2008 r. wydał decyzję nr [...] o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

W dniu 5 listopada 2008 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję organu odwoławczego. Wyrokiem z 4 czerwca 2009 r. (sygn. akt III SA/GI 1480/08) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wskazując na naruszenie przepisu 145 §1 pkt 5 Kpa. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że organ pierwszej instancji na dzień wydania decyzji o przyznaniu płatności bezpośrednich znał okoliczność, że działki rolne zawarte we wniosku o przyznanie płatności przez stronę skarżącą objęte określonymi działkami ewidencyjnymi nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 roku. Wiedza ta wynikała z protokołu kontroli terenowej tych działek przeprowadzona jeszcze w 2004 r. bo dnia 10 września 2004".

Po przekazaniu sprawy organowi odwoławczemu, organ ten decyzją z [...] r. nr [...]stwierdził nieważność decyzji z [...]r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rzecz skarżącej, a strona złożyła do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie odwołanie od tej decyzji. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z [...]r. nr [...]utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Pismem z 15 stycznia 2010 r. W. L. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z [...]r. Wyrokiem z 8 września 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 403/10) Sąd ten oddalił skargę W uzasadnieniu stwierdził, iż zasadnie organy orzekające w sprawie uznały, iż decyzja o przyznaniu skarżącej płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2006 r. wydana została z naruszeniem prawa i to takim, które ma charakter rażący. Powołał się na zapisy art. 143b Rozporządzenia Rady (WE) 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. oraz art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i wskazał, że jednym z podstawowych warunków przyznawania pomocy finansowej jest utrzymanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. W tym stanie rzeczy rażące naruszenie prawa przy przyznaniu płatności ma miejsce wtedy, gdy płatności przyznano mimo niewątpliwego wykazania, iż w dacie 30 czerwca 2003 r. grunty zgłoszone do płatności nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej.

W konsekwencji powyższego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. rozstrzygnął postępowanie w sprawie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 wydając [...]r. decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych (z sankcjami w okresie trzech lat kalendarzowych) przy zastosowaniu przepisów prawa unijnego tj.:

- art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z 29 października 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz. WE Nr L 345 z 20.11.2004 r., str. 1 ze zm.),

- art. 51 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli przewidzianych schematów w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004r. ze zm.) Decyzją tą organ odmówił przyznania jednolitej i uzupełniającej płatności bezpośredniej oraz nałożył sankcje w wysokości:

- 13650,99 zł (dla jednolitej płatności bezpośredniej) ,

- 15487,56 zł (dla uzupełniającej płatności bezpośredniej.

W dniu 2 sierpnia 2011 r. strona wniosła do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. za pośrednictwem Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. odwołanie od decyzji z [...]r. W piśmie odwoławczym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła że zostały naruszone przepisy postępowania, które to naruszenia miały wpływ na jej treść, tj.:

- art. 78 § 1 Kpa poprzez pozostawienie bez wymaganego prawem postanowienia w przedmiocie wniosku dowodowego pełnomocnika wnioskodawczyni z 16 czerwca 2011 r.,

- art. 7 Kpa, art. 77 Kpa oraz art. 78 Kpa poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z pisemnej opinii biegłego sądowego i zeznań świadka J. S. na okoliczności podane we wniosku dowodowym z 16 czerwca 2011 r.,

- art. 75 Kpa poprzez dopuszczenie w charakterze dowodu protokołu i dokumentacji fotograficznej wykonanych w kontroli terenowej przeprowadzonej w dniach od 8 do 10 września 2004 r. w sprawie wniosku D. L. jako sporządzonych sprzecznie z przepisami prawa.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami odwołania i wydał opisaną na wstępie decyzję z 7 września 2011 r. W uzasadnieniu powołał się na art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004r. Nr 6, poz.40 ze zm.) i wyjaśnił, że zaskarżona decyzja uwzględniała cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Wskazał, że działki zgłoszone do płatności w ramach wniosku [...] w większości stanowiły grunt orny. Na działkach deklarowano trawy na gruntach ornych, natomiast w dniu kontroli stwierdzono teren porośnięty roślinnością samoistną trawiastą oraz chwastami wieloletnimi, co potwierdzają sporządzone w dniu kontroli liczne fotografie. Zdaniem organu analiza fotografii potwierdziła, że deklarowany grunt orny został wyłączony z płodozmianu kilka lat temu, porasta go roślinność samoistna, wizualnie brak śladów orki oraz siewu gatunków traw i ewentualnego nawożenia. Okrywa roślinna jest przesuszona, zbita w kępy, poprzerastana odrostami wskutek corocznej wegetacji, także chwastami wieloletnimi. Na działkach w dniu kontroli stwierdzono, że w roku ubiegłym działki nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej. Ponieważ stwierdzone nieprawidłowości odnoszą się do deklarowanych traw na gruntach ornych a nie ugoru, na działce powinny być widoczne ślady prowadzenia działalności rolniczej, tymczasem wygląd okrywy roślinnej świadczy o tym, że działki pozostają poza produkcją, więc sprawdzeniu podlega wykonanie co najmniej zabiegów koszenia.

Organ odwoławczy podniósł w dalszej części, że działki H i X położone na działkach ewidencyjnych (nr [...]; [...]; [...]; [...]; [...]), które zostały zadeklarowane przez W. L. w roku 2006 również zostały objęte kontrolą. Działka rolna H deklarowana była jako trawy na gruntach ornych, zastana w dniu kontroli sytuacja terenowa udokumentowana została fotografią. Okrywa roślinna widoczna na zdjęciu to roślinność samoistna trawiasta, na działce brak widocznych śladów pokosu, okrywa jest sucha, poprzerastana suchymi chwastami wieloletnimi i odrostami, co świadczy o niewykonaniu zabiegu koszenia w roku kontroli oraz w latach ubiegłych. Działka rolna X położona była w kompleksie kilku działek rolnych. Widoczna na zdjęciu okrywa roślinna stanowi roślinność samoistną trawiastą. Na gruncie nie widać śladów wykonywania zabiegów uprawowych, skąpa, sucha roślinność świadczy o niewykonywaniu podsiewów ani nawożenia, okrywa roślin jest pozbijana w kępy i poprzerastana chwastami wieloletnimi, świadczy to o niewykonywaniu zabiegów koszenia od co najmniej roku.

W dalszej części uzasadnienia – odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów Kpa poprzez niedopuszczenie dowodu ze sporządzonej już opinii biegłego - zwrócono uwagę, że to organ ma możliwość powołania biegłego w toku postępowania, a nie korzystanie z opinii biegłych powołanych w innych postępowaniach. Mając to na uwadze, podkreślono że opinia biegłego sądowego J. S. dotyczy postępowania karnego przeciwko D. L. prowadzonemu przez Sąd Rejonowy w M., Wydział II Karny, sygn. akt [...], zatem w świetle powyższego oparcie ustaleń na takiej opinii stanowi uchybienie procesowe.

Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów skarżącej w kwestii naruszenia art. 75 § 1 Kpa poprzez dopuszczenie w charakterze dowodu protokołu z kontroli terenowej przeprowadzonej w dniach 8-10 września 2004 r. oraz sporządzonej na tę okoliczność dokumentacji fotograficznej podkreślił, że w sprawie prowadzonej na wniosek W. L. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 włączony do sprawy został dowód w postaci raportu z kontroli z 10 września 2004 r. nr [...]wraz ze sporządzoną na tę okoliczność dokumentacją fotograficzną oraz szkicami polowymi.

Powołując się na wyroki sądów administracyjnych organ zwrócił uwagę, że nie jest wykluczone wykorzystanie w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego zebranego w innym postępowaniu - pod warunkiem, że strona będzie mogła wypowiedzieć się na temat tych dowodów. W przedmiotowym postępowaniu warunek ten został, w ocenie organu odwoławczego, zachowany, albowiem pełnomocnik skarżącej 20 czerwca 2008 r. zapoznał się z zebranym materiałem dowodowym i miał możliwość wypowiedzenia się co do niego, co potwierdza sporządzony na tę okoliczność protokół.

Organ odwoławczy podkreślił, że dokonując analizy przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącej o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2006 nr [...] nie dopatrzył się naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie stanu faktycznego sprawy, jej rozpatrzenie i wydanie rozstrzygnięcia.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o dopuszczenie dowodu z wyroku Sądu Rejonowego w M. z [...]r. sygn. akt [...]oraz opinii biegłego J. S., sporządzonej na użytek tego postępowania karnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zatem Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej powoływane jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli zachodzą przyczyny stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu, to sąd winien orzec o jego nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ odwoławczy przy rozstrzyganiu sprawy nie naruszył obowiązujących przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 143b ust. 4 zd. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) NR 1782/2003 z 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz. U. UE. L. z 2003 r. Nr 270. 1) w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. obszar użytków rolnych nowego Państwa Członkowskiego objęty systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja czy też nie, oraz, jeśli jest to właściwe, jest dostosowany zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez to nowe Państwo Członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Wykorzystywane użytki rolne oznaczają całkowity obszar obejmujący grunty orne, trwałe użytki zielone, trwałe plantacje, ogródki przydomowe tak jak zostały ustalone przez Komisję (EUROSTAT) dla jej celów statystycznych. Stosownie do ust. 5 do celów przyznania płatności w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej, wszystkie działki rolne odpowiadające kryteriom określonym w ust. 4 kwalifikują się do tych płatności (...).

Z powyższych przepisów wynika, że aby dana działka rolna znalazła się w zasobie gruntów, do których mogą być przyznawane wskazane płatności, winna ona "stanowić część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r."

Ta właśnie okoliczność, tj. ocena, czy zgłoszone do dopłat przez skarżącą działki rolne były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r., a zatem czy stanowią grunty, do których mogą być przyznane dopłaty, czy też nie miały takiego charakteru, a zatem objęte są kodem DR 10, który wyklucza oznaczoną nim działkę z zasobu gruntów, do których mogą być przyznane dopłaty zarówno w roku, w którym złożono wniosek jak i w przyszłości stanowi oś sporu w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu orzekającego, ocena organu, który stwierdził, że większość wnioskowanych do dopłat działek (49,41 ha spośród 60,47 ha deklarowanych do dopłat JPO i spośród 60,32 deklarowanych do UPO) stanowi odłóg nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów i została dokonana w oparciu o kompletny i prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, 10 września 2004 r. została przeprowadzona kontrola na miejscu w stosunku do działek rolnych, zgłoszonych do dopłat wówczas przez brata skarżącej, D. L., a w roku 2006 r. przez skarżącą. Została ona przeprowadzona przez pracowników A, którzy mieli prawo do przeprowadzania kontroli na zlecenie ARiMR na podstawie wydanego upoważnienia. O zamiarze przeprowadzenia kontroli producent rolny był informowany dwukrotnie (str. 2. protokołu kontroli, rubryka "Uwagi"). Z kontroli tej sporządzono protokół zawierający oprócz części opisowej również dokumentację fotograficzną i szkice polowe. Z tego obszernego materiału wynika, że większość działek, na których zadeklarowano uprawę traw na gruntach ornych w istocie stanowiła odłóg. Teren porośnięty był roślinnością samoistną trawiastą oraz chwastami wieloletnimi. Deklarowany grunt został wyłączony z płodozmianu kilka lat przed wykonaniem fotografii, porasta go roślinność samoistna, nie są widoczne ślady orki, siewu gatunków traw, ewentualnego nawożenia. Okrywa roślinna jest wysuszona, zbita w kępy, poprzerastana odrostami wskutek corocznej wegetacji, także chwastami wieloletnimi, co świadczy o niewykonywaniu zabiegów koszenia w roku kontroli oraz w latach ubiegłych. Na tej podstawie organ II instancji stwierdził, iż kontrolowane działki nie były w roku 2003 r. utrzymane w dobrej kulturze rolnej, a wygląd okrywy roślinnej świadczy o tym, że działki pozostają poza produkcją rolną. Ponieważ wnioskodawca nie był obecny podczas kontroli przeprowadzonej 10 września 2004 r. przez inspektorów terenowych kontroli na miejscu, protokół ten został 14 września 2004 r. przesłany producentowi, który nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń ani uwag. Dane z protokołu z kontroli zostały następnie zweryfikowane przez pracowników Biura Kontroli na Miejscu, którzy potwierdzili prawidłowość oceny stanu stwierdzonego na działkach przez kontrolujących.

Te okoliczności i zgromadzony materiał dowodowy wskazują, iż w sprawie niniejszej organy trafnie uznały, że wykazano w sposób niebudzący wątpliwości, iż zakwestionowane działki gruntu 30 czerwca 2003 r. nie spełniały wymogu, o którym mowa w treści art. 2 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru. Takie ustalenie organu znajduje potwierdzenie w dokumentacji fotograficznej, dołączonej do akt administracyjnych, zatem Sąd orzekający ocenę tę uznał za prawidłową i ją w całości podzielił.

Zatem jeśli organ pierwszoinstancyjny na podstawie zebranych dowodów uznał, że wnioskowane przez skarżącą działki nie stanowiły w roku 2003 części wykorzystywanych użytków rolnych, utrzymywanych w należytej kulturze rolnej, zobligowany był do wydania decyzji o odmowie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, a organ odwoławczy – w sytuacji braku uchybień procesowych - do utrzymania tego rozstrzygnięcia w mocy.

Na marginesie należy wspomnieć, że podobnej oceny co do braku rolniczego wykorzystania działek wnioskowanych przez skarżącą 30 czerwca 2003 r. dokonał WSA w Warszawie w wyroku z 8 września 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 403/10, oddalającym skargę W. L. na decyzję Prezesa ARiMR utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z [...]r. nr [...], w której stwierdził on nieważność decyzji Kierownika Biura powiatowego ARiMR w B. z [...]r. o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w pomniejszonej wysokości. W uzasadnieniu powołanego orzeczenia Sąd stwierdził, iż "zasadnie organy orzekające w sprawie uznały, iż decyzja o przyznaniu skarżącej płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2006 r. wydana została z naruszeniem prawa i to takim, które ma charakter rażący. (...) Jednym z podstawowych warunków przyznania pomocy finansowej jest utrzymywanie gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. W tym stanie rzeczy rażące naruszenie prawa przy przyznawaniu płatności ma miejsce wtedy, gdy płatność przyznano mimo niewątpliwego wykazania, iż w dacie 30 czerwca 2003 r. grunty zgłoszone do płatności nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej."

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, iż uznaje je za niezasadne.

Co do zarzutu naruszenia art. 78 § 1 Kpa poprzez pozostawienie wniosku dowodowego pełnomocnika strony z 16 czerwca 2011 r. bez wymaganego prawem postanowienia Sąd stwierdza, że ów wniosek dowodowy (akta administracyjne - teczka oznaczona jako Załącznik 1, a w niej załącznik nr 44) dotyczy sprawy o wskazanym w nim numerze, obejmującej kwestię płatności obszarowych za rok 2005, a nie sprawy odnoszącej się do roku 2006, która stanowi przedmiot niniejszego postępowania. Zatem wydawanie postanowienia w sprawie dot. roku 2006 co do wniosku dowodowego złożonego w postępowaniu, którego przedmiotem jest wniosek o przyznanie płatności w roku 2005 nie byłoby zasadne. Co prawda organ pismem z 15 lipca 2011 r. (akta administracyjne – zał. nr 47) odniósł się do wniosku zawartego we wskazanym piśmie pełnomocnika tak, jakby dotyczył on przedmiotowego postępowania, co wskazuje, iż potraktował go jako złożony także w tym postępowaniu. Fakt, iż odmówił przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego J. S. z uwagi na ocenę, że dowód w sprawie karnej D. L. nie może "stanowić podstawy do prawnych rozstrzygnięć" w sprawie W. L. bez zachowania formy postanowienia, rzeczywiście stanowi naruszenie przepisów postępowania, które jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, a tylko taki stan stanowiłby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Faktem jest, że stosownie do art. 77 § 2 Kpa rozstrzygnięcia organu w przedmiocie dowodów zapadają w formie postanowienia. Jednak stosownie do art. 141 § 1 Kpa w zw. z art. 142 Kpa, na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Przepisy Kpa dot. dowodów nie wskazują, że na postanowienie w przedmiocie dowodu służy stronie zażalenie, a zatem uznać należy, że stosownie do powołanych przepisów stronie środek prawny w postaci zażalenia nie służy. Tak więc nawet w sytuacji, gdyby odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego J. S. przybrała formę postanowienia, to sytuacja procesowa strony – wobec jego niezaskarżalności - nie uległaby zmianie.

W kwestii domniemanego naruszenia art. 7, 8, 77 i 78 Kpa, co miało nastąpić przez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z pisemnej opinii biegłego sądowego J. S. i jego zeznań jako świadka na okoliczności wskazane we wniosku dowodowym z 16 czerwca 2011 r. , a w szczególności na okoliczność bezprawnego zakwalifikowania wnioskowanych do dopłat gruntów jako odłogów i ich kwalifikacji jako właściwych dla symbolu DR 10,Sąd stwierdził, że naruszenie to nie nastąpiło.

Stosownie do wskazanych przepisów:

- art. 7 Kpa - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

- art. 8 Kpa - organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

- art. 77 § 1 Kpa - organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

§ 2. Organ może w każdym stadium postępowania zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu.

§ 3. Organ przeprowadzający postępowanie na wezwanie organu właściwego do załatwienia sprawy (art. 52) może z urzędu lub na wniosek strony przesłuchać również nowych świadków i biegłych na okoliczności będące przedmiotem tego postępowania.

§ 4. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie.

- art. 78 § 1 Kpa - żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

§ 2. Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy.

Ponieważ zarzuty wyrażone w tym punkcie skargi zmierzają do zakwestionowania poprawności postępowania dowodowego i prawidłowości ustalenia w jego wyniku stanu faktycznego sprawy, zatem w celu wyjaśnienia, czy organ nie dopuścił się naruszenia powołanych przepisów poprzez fakt, że nie dopuścił dowodu wnioskowanego przez stronę w innym, analogicznym postępowaniu, niemniej o identycznym stanie faktycznym, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego S. i wyroku Sądu Rejonowego w M. sygn. akt [...]. Stosownie bowiem do art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wykładni tego przepisu dokonał NSA w wyroku z 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006, nr 2, poz.45, gdzie stwierdził, iż przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu będzie dopuszczalne w sytuacji, gdy dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem tego postępowania nie jest bowiem ustalenie stanu faktycznego, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń.

W ocenie Sądu orzekającego przesłanki zastosowania powołanego przepisu zostały w sprawie spełnione, albowiem wątpliwość, czy organ prawidłowo zgromadził materiał dowodowy nie dopuszczając dowodu z opinii biegłego jest istotna, a przeprowadzenie tego dowodu przez Sąd orzekający nie spowoduje przedłużenia postępowania.

W kwestii dopuszczalności przeprowadzenia dowodu z dokumentu zawierającego opinię biegłego należy zauważyć, że w myśl art. 106 § 5 p.p.s.a. do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy Kpc. Kodeks ten nie zawiera definicji legalnej pojęcia "dokument". T. Demendecki w komentarzu do Kpc sformułował ogólną tezę, iż w nauce i praktyce przyjmuje się, że w rozumieniu art. 244 i nast. Kpc jest nim utrwalone, wyłącznie w formie pisemnej (niezależnie od materiału, na którym zostało sporządzone), uzewnętrznienie wszelkiego rodzaju spostrzeżeń, myśli, oświadczeń ludzkich, nadające się do wielokrotnego wykorzystania (dokument sensu stricto) (A. Jakubecki, J. Bodio, T. Demendecki, O. Marcewicz, P. Telenga, M.P. Wójcik, Komentarz aktualizowany do art. 244 Kodeksu postępowania cywilnego, LEX/el. 2011).

Przyjęty w Kpc podział dokumentów na urzędowe (art. 244) i prywatne (art. 245) opiera się na kryterium jego wystawcy i przypisanej im mocy dowodowej.

Stosownie do art. 244, dokumenty urzędowe to dokumenty sporządzone w odpowiedniej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej w zakresie ich działania lub przez organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne w zakresie powierzonych im przez przepisy ustawy spraw z dziedziny administracji publicznej, w tym także wyroki sądów. A contrario należy zatem przyjąć, że uzewnętrznienie spostrzeżeń, oświadczeń etc. dokonane w formie pisemnej, które nie zostało sporządzone przez któryś z organów wskazanych w art. 244 kpc w zakresie jego działania jest dokumentem prywatnym w rozumieniu Kpc, a zatem dowód z niego może być co do zasady przeprowadzony przez sąd administracyjny. Podobny pogląd wypowiedział A. Skoczylas w glosie do wyroku NSA z 25 września 2000 r., sygn. akt FSA 1/00, gdzie stwierdził, iż dowód z dokumentu zawierającego tzw. prywatną opinię biegłego może być dopuszczony przez sąd administracyjny dla oceny, czy organy administracyjne ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z regułami procedury administracyjnej. Ze stanowiskiem tym zgodził się także B. Dauter w tezie 14. komentarza do art. 106 p.p.s.a. (Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 3. wydanie, Lex, Warszawa 2009), a sąd orzekający stanowisko to w pełni podziela. W sytuacji bowiem, gdy skarżący zarzuca wadliwość przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego polegającą na przeprowadzeniu niepełnego postępowania dowodowego i zgłasza wniosek dowodowy na jego potwierdzenie, przy rozpoznaniu tego zarzutu może pojawić się konieczność przeprowadzenia wskazanego przez stronę dowodu w celu rozstrzygnięcia wątpliwości co do prawidłowości działań organu, a tym samym zasadności zarzutu strony.

Zdaniem Sądu orzekającego, ratio legis przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., zawężającego katalog środków dowodowych do dowodu z dokumentu wynika z konieczności realizacji wyrażonego w art. 7 p.p.s.a. nakazu podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i dążenia do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Dopuszczenie przez ustawę innych środków dowodowych takich jak opinie biegłych sporządzonych na użytek postępowania sądowo – administracyjnego spowodowałoby zapewne zwłokę w rozstrzygnięciu sprawy związaną z koniecznością przesłania akt biegłemu, sporządzenia opinii, zapoznania z nią stron, etc. Zastrzeżenia te odpadają w przypadku dowodu z dokumentu zawierającego treść już sporządzonej opinii. Na tej podstawie Sąd orzekający uznał, iż zakazem wynikającym a contrario z art. 106 § 3 p.p.s.a. objęta jest sytuacja, gdyby to sąd administracyjny powołał biegłego celem wydania przez niego opinii na użytek rozpoznawanej sprawy. Natomiast dopuszczalna w świetle cytowanego przepisu jest sytuacja, gdy sąd administracyjny korzysta z dowodu w postaci dokumentu prywatnego, tj. utrwalonych w formie pisemnej spostrzeżeń i ocen osoby fizycznej występującej jako biegły w innym postępowaniu. Fakt, że został on przez autora określony jako opinia nie pozbawia go wszak waloru dokumentu. Wobec powyższego, zarówno dowód z wyroku Sądu Rejonowego w M., sygn. akt [....], jak i opinii biegłego J. S. sporządzonej na użytek tego postępowania mógł być przeprowadzony przez sąd administracyjny.

Odnosząc się do dopuszczonych dowodów Sąd zauważa, że z treści wskazanego przez pełnomocnika wyroku wynika, że D. L. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu, polegającego na tym, że w celu uzyskania dofinansowania z tytułu płatności bezpośrednich przedłożył wniosek o jego przyznanie, zawierający nieprawdziwe informacje dot. wielkości działek oraz rodzaju zagospodarowania, a tym samym usiłował wyłudzić kwotę w wysokości [....] zł. Uwzględniając okoliczność, że wyrok ten dotyczył zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 297 § 1 kk i art.13§ 1 kk w zw. z art. 286 § 1 kk przy zast. art. 11 § 2 kk (a nie oceny rolniczego wykorzystania działek wskazanych we wniosku skarżącej) i to przez inną osobę niż strona postępowania, zasadność zaniechania przeprowadzenia przez organ dowodu z tego wyroku nie budzi wątpliwości Sądu.

Natomiast w kwestii opinii biegłego J. S., która została sporządzona m.in. na okoliczność, czy grunty rolne wskazane przez D. L. we wniosku z 30 czerwca 2004 r. o przyznanie płatności bezpośrednich utrzymane były w dobrej kulturze rolnej i jaka była powierzchnia tych działek, Sąd stwierdził, że odmowa przeprowadzenia dowodu z tej opinii w sprawie płatności obszarowych, prowadzonej z wniosku W. L. była zasadna, zatem fakt niedopuszczenia dowodu z niej przez organ nie stanowi zarzucanego przez stronę naruszenia przepisów Kpa. Zauważyć bowiem należy, że na wstępie (str.11 opinii) biegły założył, że skoro rok 2004 był pierwszym rokiem funkcjonowania dopłat dla rolników, to inspektorzy terenowi przeprowadzający kontrole w terenie nie posiadali jeszcze doświadczenia i wiedzy merytorycznej warunkujących poprawne i nie budzące wątpliwości przeprowadzanie kontroli terenowych, od wyniku których zależały dopłaty dla rolników. Po dokonaniu tego założenia wstępnego w punkcie 7.2.8 (str. 44 opinii) biegły (odnosząc się prawdopodobnie do wykonanych przez kontrolujących zdjęć) stwierdził, iż "z dużej odległości i nie da się na ich podstawie określić rodzaju uprawy i jej oceny agrotechnicznej, a w żadnym wypadku nie można na ich podstawie ustalić, czy sfotografowane rośliny na w/w działkach stanowią odłóg, czy też znajdują się w dobrej kulturze rolnej." Na tej podstawie w punkcie 7.2.10 stwierdził zaś, iż "pomimo, że (...) brak jest zdjęć szczegółowych ze zbliżeniem uprawy w celu ewentualnego ustalenia składu botanicznego roślin, na podstawie dokonanego oglądu wykonanych zdjęć (...) stwierdzam, że zarówno widoczna na tych działkach szata roślinna, jak i inne składniki nie dają podstaw, by uznać, że którakolwiek z tych działek znajdowała się w złej kulturze rolnej, niezgodnej z ochroną środowiska na dzień 30 czerwca 2003 r." Fakt, że wykonane zdjęcia były przez biegłego uznane za niepozwalające na określenie rodzaju uprawy i jej oceny agrotechnicznej był jednocześnie wystarczający do uznania ich za podstawowy dowód potwierdzający fakt, że zgłoszone przez D. L. grunty znajdowały się w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. (odpowiednio pkt 7.2.8. i 7.2.6, str. 44 opinii). Na stronie 45. opinii biegły stwierdził ponadto, że w celu dogłębnego poznania zagadnień związanych z kontrolą gospodarstw rolnych składających wnioski o dopłaty do ARiMR był zmuszony do przeprowadzenie trzech szczegółowych konsultacji w jednostkach "odpowiedzialnych za prawidłowe sterowanie w/w dopłat.(...) Zdobyta w tym czasie wiedza w tym zakresie wyeliminowała we mnie poczucie wątpliwości czy niepewności, co miało miejsce zarówno przy złożonej opinii pisemnej, jak i zeznania złożonego na rozprawie sądowej 21 stycznia 2010 r.", podczas gdy teza, na jaką opinia miała być sporządzona odnosi się do okoliczności faktycznych – czy grunty wskazane do dopłat znajdowały się w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., a nie prawnych – zasad funkcjonowania dopłat dla rolników w Polsce. Podobnie w pkt 7.3.1. (str. 52 opinii) biegły stwierdził, iż w odniesieniu do opinii ustnej, wydanej na rozprawie 21 stycznia 2010 r. brakowało mu wiedzy jaką posiada obecnie (tj. w dacie sporządzenia opinii – 17 stycznia 2011 r.) w zakresie obowiązujących przepisów i zasad przyznawania dopłat rolniczych.

Sąd orzekający – nie dokonując ocen co do poprawności czy wiarygodności opinii biegłego, które mogłyby służyć merytorycznemu załatwieniu sprawy i należą do organu - a jedynie odnosząc stwierdzenia biegłego zawarte w jego opinii do uregulowań Kpa wskazujących czego winny one dotyczyć w przypadku takiego środka dowodowego, jakim jest dowód z dokumentu zawierającego opinię biegłego - zauważa, że stosownie do art. 84 § 1 Kpa organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne (podkr. Sądu). W ocenie Sądu w takim samym przypadku organ może dopuścić dowód z opinii biegłego sporządzonej na użytek innego postępowania. Skoro biegły swą opinię sformułował na podstawie wiedzy o "zasadach przyznawania dopłat rolniczych", które organowi są znane z urzędu, to nie było podstaw do dopuszczania dowodu z tej opinii. Ponadto stosownie do art. 7 w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (a nie prawnego – przyp. Sądu) oraz do załatwienia sprawy. Podobnie zgodnie z art. 78 § 1 Kpa żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Skoro biegły formułuje opinię nie na podstawie faktów w oparciu o swą wiedzę specjalistyczną, lecz w oparciu o wynikające z przepisów prawa zasady przyznawania dopłat dla rolników i niczym nie poparte, ogólne stwierdzenia o braku wiedzy kontrolerów co do zasad prowadzenia kontroli w pierwszym roku funkcjonowania dopłat dla rolników (str. 11 opinii), to nie jest to okoliczność mająca znaczenie dla konkretnej, rozpoznawanej sprawy, zatem nieprzeprowadzenie takiego dowodu nie stanowi naruszenia żadnego z przepisów prawa przypisywanego organowi w punkcie 2. zarzutów skargi.

Ustosunkowując się wreszcie do zarzutu naruszenia art. 75 § 1 Kpa poprzez dopuszczenie w charakterze dowodu protokołu z kontroli terenowej oraz dokumentacji fotograficznej jako sporządzonych w sposób sprzeczny z przepisami prawa, Sąd stwierdza, że również go nie podziela. Po pierwsze zauważyć należy, że pełnomocnik nie formułuje zarzutów w stosunku do protokołu wskazując jakich konkretnych wskazanych nieprawidłowości mieli się dopuścić kontrolerzy przy jego sporządzaniu i wykonaniu zdjęć. Podnosi jedynie, że strona ani on jako jej pełnomocnik nie otrzymał postanowienia o ich włączeniu do materiału dowodowego. W tym miejscu Sąd odwoła się do ocen dokonanych w związku z omówieniem pierwszego z zarzutów skargi. Faktem jest, że stosownie do art. 77 § 2 Kpa rozstrzygnięcia organu w przedmiocie dowodów zapadają w formie postanowienia, które w niniejszej sprawie nie zostało wydane. Z drugiej zaś strony niewydanie postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodów stanowi naruszenie przepisów postępowania, które jednak pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, o ile strona została przez organ zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a materiały stanowiące dowody znajdowały się w aktach. W niniejszej sprawie strona miała zagwarantowaną możliwość zapoznania się z całą dokumentacją sprawy, w tym zgromadzonymi dowodami i z możliwości tej skorzystała. Zatem nawet w sytuacji, gdyby organ wydał stosowne postanowienie w przedmiocie dopuszczenia dowodu z raportu z kontroli przeprowadzonej 10 września 2004 r. i wykonanej wówczas dokumentacji fotograficznej, to sytuacja procesowa strony – wobec niezaskarżalności takiego rozstrzygnięcia - nie uległaby zmianie, podobnie jak wiedza o materiale, na podstawie którego organ czynił ustalenia faktyczne, a którą strona posiadła w wyniku zapoznania się z aktami sprawy. Na znajomość zakresu środków dowodowych, na których organ oparł swe ustalenia wskazują również pisma procesowe strony, albowiem formułuje ona co do nich zarzuty zarówno w odwołaniu (akta administracyjne – zał. nr 53), jak i w skardze.

Biorąc pod uwagę, że Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżone orzeczenie naruszało prawo materialne albo przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.