Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 66/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.2 ust.1, art. 2 ust.1 pkt 11, art.91, art.89
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.
article: art.122, art.187 § 1, art.191, art. 68 § 1 i 2, art.21 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.145 § 1 pkt 1 lit. c, art.200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - st. ref. Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej) z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie loterii audiotekstowej bez zezwolenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 3768 zł (słownie: trzy tysiące siedemset sześćdziesiąt osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "K." sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Strona", "Spółka" lub "Skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (dalej "Dyrektor Izby", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (dalej "Naczelnik Urzędu" lub "organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...], wymierzającą Spółce karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania loterii audioteksowej bez zezwolenia.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniach od [...] marca 2012 r. do [...] kwietnia 2012 r. i w dniu [...] kwietnia 2012 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego [...] w W. przeprowadzili w siedzibie Spółki kontrolę, której przedmiotem było sprawdzenie dokumentów oraz urządzeń związanych z warunkami urządzania i zasadami prowadzenia przedsięwzięcia o nazwie "[...]". Kontrolą objęto okres od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] marca 2012 r. i zakończono ją protokołem kontroli sporządzonym w dniu [...] kwietnia 2012 r.

Mając na uwadze ustalenia kontroli postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Naczelnik Urzędu wszczął z urzędu postępowanie w sprawie urządzania gry losowej - loterii audioteksowej o nazwie "[...]", bez wymaganego zezwolenia.

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Naczelnik Urzędu decyzją, nr [...], z dnia [...] kwietnia 2015 r. wymierzył Spółce karę pieniężną z tytułu urządzania loterii audioteksowej bez zezwolenia w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przedsięwzięcie o nazwie "[...]", zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., dalej "u.g.h.") jest grą losową - loterią audioteksową, w rozumieniu tej ustawy. Zdaniem Naczelnika Urzędu przedsięwzięcie to zawierało elementy niezbędne do uznania go za loterię audioteksową, w której uczestniczy się poprzez wysyłanie krótkich wiadomości tekstowych (SMS) przy użyciu publicznej sieci telekomunikacyjnej, a podmiot urządzający loterię oferuje wygrane pieniężne lub rzeczowe.

Organ I instancji wyjaśnił, że w trakcie kontroli ustalono, że Spółka naruszyła art. 3, art. 7 ust. 2, art. 13, art. 68 w związku z art. 69 ust. 1 pkt 5 u.g.h., zgodnie z którym loterie audioteksowe mogą być urządzane na podstawie udzielonego zezwolenia, wyłącznie przez spółki akcyjne lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z tego wynika, że Strona urządzała grę losową o nazwie "[...]" bez wymaganego zezwolenia Dyrektora Izby Celnej w Warszawie.

W ocenie Naczelnika Urzędu przedmiotowe przedsięwzięcie zawierało 3 elementy niezbędne do uznania tego przedsięwzięcia za grę losową, bowiem zostały spełnione łącznie trzy przesłanki:

1. organizator oferował nagrody rzeczowe lub pieniężne;

2. wynik w szczególności zależał od przypadku;

3. warunki gry określał regulamin.

Naczelnik Urzędu wskazał, że zgodnie z treścią punktu 3.6 regulaminu "Każdy Uczestnik, reprezentowany poprzez numer telefonu komórkowego, z którego dokonał Zgłoszenia, może wysłać w ramach konkursu dowolną ilość zgłoszeń (...)". W ocenie organu I instancji należało uznać, że rozstrzygnięcie przedsięwzięcia "Kosmiczna promocja" zależy w szczególności od przypadku. Aktywność uczestnika polegała wyłącznie na podejmowaniu prób wysyłania wiadomości SMS tak, aby została ona zarejestrowana jak najbliżej godziny pomiędzy 00:00:00 rano a 23:59:59. Organ I instancji nie podzielił stanowiska przedstawionego przez Spółkę, zgodnie z którym o uzyskaniu prawa do wygranej decyduje sprawność uczestnika. Podkreślił, że możliwość wysłania SMS-a tak, aby zarejestrowanie go w systemie organizatora nastąpiło w jak najkrótszym czasie przed pełną godziną lub po pełnej godzinie jest zależne od przypadku. Uczestnicy nie mogą wiedzieć czyja wiadomość SMS, spośród wielu innych, zostanie zarejestrowana w systemie jako szybsza - bliżej pełnej godziny, zgodnie z punktem 3.6 regulaminu przedsięwzięcia "[...]". Znając czas, tj. datę, godzinę i minutę, kiedy należy przesłać zgłoszenie, wszyscy uczestnicy będą starali się zrobić to skutecznie. Uczestnicy nie mogą wiedzieć, które połączenia, spośród wielu wysłanych jednocześnie, zostaną zarejestrowane jako pierwsze po upływie wskazanego czasu.

W ocenie Naczelnika Urzędu uczestnik przedsięwzięcia "[...]" nie ma żadnej możliwości wpływu na czas, w jakim odpowiedź dotrze do organizatora i nie zmieni tego mechanizm rejestracji zgłoszeń.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Naczelnika Urzędu Skarżąca wniosła odwołanie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, względnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym.

W ocenie Dyrektora Izby formuła każdego z etapów przedsięwzięcia, tj. przesyłanie wiadomości zawierającej w treści unikalny kod alfanumeryczny, który znajdował się na zawleczce puszek napojów B., bądź pod korkiem butelek napojów marki B. za pośrednictwem SMS, najbliżej po dowolnej pełnej godzinie w ciągu doby nie spełnia wymagań konkursu o wiarygodnym przebiegu.

Mając na względzie podane ustalenia faktyczne i prawne, w ocenie Dyrektora Izby, o przyznaniu nagród nie decydowała sprawność uczestnika gry lecz inne czynniki, jak choćby sprawność urządzeń rejestrujących organizatora przedsięwzięcia, czy też wydolność techniczna sieci operatora, za pomocą którego uczestnik przedsięwzięcia wysłał SMS-a. Wyłonienie nagradzanych uczestników gry pozostawało więc poza jakąkolwiek wolą wysyłających SMS-y, a ich zręczność nie miała wpływu na zajęcie premiowanych miejsc.

Zdaniem organu odwoławczego, z materiałów dowodowych zgromadzonych w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż warunki przedsięwzięcia określał regulamin. Organizator przedsięwzięcia uczestnikom "[...]" oferował nagrody rzeczowe, tym samym zostały spełnione wszystkie trzy przesłanki decydujące o tym, iż dane przedsięwzięcie jest grą losową zgodnie z art. 2 ust. 1 u.g.h. Spółka zobowiązana była zatem do uzyskania zezwolenia, o którym mowa w art. 7 ust. 2 u.g.h.

W dalszej części uzasadnienia Dyrektor Izby, odpowiadając na zarzut dotyczący błędnego ustalenia przez organ I instancji, że Spółka "K." była urządzającą grę hazardową wskazał, że to z regulaminu przeprowadzonego przedsięwzięcia wynika, że za organizatora należy uznać podmiot wskazany w regulaminie, z którym zapoznany zostaje każdy uczestnik gry i z którego wynikają prawa i obowiązki stron umowy. Regulamin ocenianego przedsięwzięcia należy zaliczyć do wzorców umów niekwalifikowanych (nienazwanych), wydawanych przez przedsiębiorców. Mając na uwadze regulamin przedsięwzięcia "[...]" Dyrektor Izby stwierdził, że organizatorem przedsięwzięcia jest Spółka "K.". Przystąpienie do przedsięwzięcia jest równoznaczne z akceptacją przez uczestnika regulaminu w całości. Według organu odwoławczego nie ma znaczenia fakt, że koncepcja "konkursu" była autorstwa "F." sp. z o.o. oraz, że właścicielem nagród, praw autorskich do domeny internetowej związanej z "[...]", praw autorskich do regulaminu była Spółka "F.", a podmiotem świadczącym usługi telekomunikacyjne była Spółka "D.". Istotne jest to, że uczestnik przystępował do gry przez przyjęcie warunków regulaminu. Przy wykładni regulaminu nie jest istotne jakie podmiot uzyskuje korzyści, jaki przepływy finansowe miały miejsce. Podstawowe znaczenie mają postanowienia regulaminu. Osoby które przystąpiły do "konkursu" zawarły umowę z "K."sp. z o.o.

Dyrektor Izby uznał również za bezzasadny zarzut przedawnienia prawa do wydania przez Naczelnika Urzędu decyzji ustalającej karę pieniężną. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Natomiast zgodnie z art. 68 § 1 cyt. ustawy zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Biorąc to pod uwagę Dyrektor Izby wskazał, że decyzja Naczelnika Urzędu, nr [...], z dnia [...] kwietnia 2015 r. dotyczy wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania loterii audioteksowej bez zezwolenia w okresie od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] marca 2012 r. W ocenie organu odwoławczego czas urządzania loterii audioteksowej "[...]" należy traktować jako całość, bowiem w okresie od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] marca 2012 r. uczestnicy mogli brać udział w tej loterii. Zatem dzień [...] marca 2012 r. kończący czas trwania przedsięwzięcia należy uznać za datę rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia, który upływa w dniu [...] grudnia 2015 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie:

a) art. 68 § 1, art. 120, art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 145 § 2, art.180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 200 § 1, art. 210 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 8 u.g.h.,

b) art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 2 ust. 1 pkt 11 u.g.h.

W motywach skargi Skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty. Podniosła, iż zgodnie z art. 89 u.g.h. karze podlega urządzający grę hazardową. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. bezkrytycznie uznał, iż urządzającym grę hazardową była Strona. Z uzasadnienia decyzji w żaden sposób nie wynika, dlaczego za urządzającego grę hazardową została uznana Spółka. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zlecenia zawartego z "F." sp. z o.o., wynika, iż Strona była odpowiedzialna jedynie za techniczną stroną konkursu. Natomiast koncepcja konkursu była autorstwa "F." sp. z o.o. To ta spółka chcąc wypromować swój produkt na rynku, wpadła na pomysł konkursu, aby w ten sposób m.in. zachęcić klientów do nabywania określonego produktu i w efekcie zwiększyć swoje przychody. "K." sp. z o.o. jako podmiot specjalizujący się w marketingu i reklamie, nie miał woli organizowania konkursu. Spółka jedynie na zlecenie świadczyła usługi związane z organizowanym konkursem. Zwrócić należy uwagę, iż właścicielem nagród, praw autorskich do domeny internetowej związanej z "[...]", praw autorskich do regulaminu - była właśnie "F." sp. z o.o., to na produktach "F." sp. z o.o. znajdowały się informacje o konkursie "[...]". Kierując się logiką organu należałoby również uznać podmiot świadczący usługi telekomunikacyjne za współorganizatora konkursu, bowiem też świadczył część usług związanych z urządzeniem konkursu. Z pewnością więc nie można uznać, aby urządzającym grę hazardową była Strona.

Zdaniem Strony organ błędnie również ustalił wysokość kary. Zgodnie z art. 89 ust. 2 pkt 1 ustawy o grach losowych kara stanowi 100% przychodu uzyskanego z urządzonej gry. Z uzasadnienia decyzji wynika, że za przychód z urządzanej gry organ przyjął przychód z tytułu wysłanych przez uczestników wiadomości SMS. Nie wdając się w polemikę, czy jest to zasadne czy też nie, należy uznać, iż wysokość tego przychodu nie może być przypisana Stronie. Z uzasadnienia wynika, iż przychód w wysokości [...] zł uzyskała spółka "D."S.A., a nie Strona. Organ bez podstawy faktycznej i prawnej przyjął, że przychód "D."S.A. jest również przychodem Strony. Jest to ewidentne naruszenie normy art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

Skarżąca podniosła również, iż zostało naruszone jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu. W szczególności przed wydaniem decyzji Strona powinna zostać powiadomiona o prawie do wypowiedzenia się z zebranym materiałem dowodowym, a tego organ nie uczynił.

Skarżąca podniosła ponadto zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej karę pieniężną za okres od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] grudnia 2011 r. Wskazała, iż decyzja wymierzająca karę jest decyzją konstytutywną. W związku z tym, iż do kar pieniężnych stosuje się, zgodnie z art. 91 u.g.h., przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, to również zastosowanie ma art. 21 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa odnoszący się do decyzji konstytutywnych. Skoro tak, to zgodnie z art. 68 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa prawo do wydania decyzji konstytutywnej ustalającej wysokość kary za okres do dnia [...] grudnia 2011 r. uległo przedawnieniu z dniem [...] grudnia 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej przedstawione zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest decyzja wymierzająca Skarżącej karę pieniężną za urządzanie gry losowej bez wymaganego zezwolenia. Organy obu instancji, opierając się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych zasadnie - zdaniem Sądu, który podziela ich argumentację - uznały że przedsięwzięcie o nazwie "[...]", zgodnie z art. 2 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 612 ze zm., dalej "u.g.h.") jest grą losową - loterią audioteksową, w rozumieniu tej ustawy.

Zasadnie także organ nie uznał zgłaszanego przez Skarżącą zarzutu przedawnienia.

Obie Strony jednakże zarzut przedawnienia rozważały na gruncie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Według Sądu natomiast rozważania te winny dotyczyć art. 68 § 2 O.p.

Ordynacja podatkowa, której odpowiednie stosownie do kar pieniężnych z art. 89 u.g.h. nakazuje art. 91 u.g.h., przewiduje w art. 21 dwie możliwości powstania zobowiązania podatkowego. Może to nastąpić bądź na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tego zobowiązania, bądź też z mocy prawa, tj. z momentem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Odnosząc się więc do charakteru decyzji o wymierzeniu kary za urządzenie gry losowej wskazać należy, iż decyzja ta kształtując dopiero stosunek administracyjnoprawny ma bez wątpienia charakter konstytutywny (ustalający). W przeciwieństwie bowiem do decyzji deklaratoryjnych - wyłącznie potwierdzających stan, który powstał już z mocy prawa - przewidziany decyzją właściwego naczelnika urzędu celnego obowiązek uiszczenia omawianej kary jest nierozerwalnie związany z koniecznością uprzedniego poczynienia przez organ celny własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek do wymierzenia kary, z nieodzownością wydania decyzji w przedmiocie jej wymierzenia. Ponieważ kara pieniężna nie jest zobowiązaniem publicznoprawnym wynikającym z przepisów prawa nie można rozważać stosowania do niej zasad przedawnienia zobowiązania podatkowego z art. 70 § 1 O.p., gdyż w tym przepisie mowa jest o przedawnieniu zobowiązania istniejącego, czyli powstającego z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), bądź też już ustalonych zobowiązań powstałych poprzez wydanie decyzji je ustalającej (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Tym samym do decyzji nakładających karę pieniężną niewątpliwie znajdzie zastosowanie art. 68 O.p.

Natomiast "odpowiednie" stosowanie Ordynacji podatkowej, o jakim mowa w art. 91 u.g.h., może polegać na jego zastosowaniu wprost, albo z pewnymi modyfikacjami - usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciąganego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczalności jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może przy tym wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawnych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu (uchwała Sądu Najwyższego z 6 grudnia 2000 r., sygn. akt III CZP 41/00; LEX nr 44281).

Zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Natomiast w myśl § 2 tego przepisu jeżeli podatnik:

1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego,

2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,

zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Zdaniem Sądu § 1 art. 68 O.p. dotyczy sytuacji w której podatnik złożył wszystkie wymagane prawem dokumenty (deklaracje) pozwalające na ustalenie zobowiązania podatkowego lub w innej formie dostarcza danych niezbędnych do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe, a organ podatkowy, mimo tego nie wydał w sprawie decyzji przez wyżej określony 3-letni termin (np. ustalenie zobowiązania podatkowego w podatku od spadku i darowizn).

Odmienna natomiast sytuacja występuje w sprawie, w której to strona nie przedstawia wszystkich wymaganych dokumentów i informacji i organ, po wszczęciu postępowania jest w ten sposób zmuszony do ich poszukiwania i dokonywania własnych ustaleń. W takim wypadku zastosowanie znajduje art. 68 § 2 O.p. wskazujący na niemożliwość wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w wypadku gdy decyzja taka została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy oraz mając na uwadze odpowiedzenie stosowanie w tym zakresie przepisów Ordynacji podatkowej (art. 91 u.g.h.) Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zastosowanie znajdzie art. 68 § 2 O.p.

W ocenie Sądu z samej istoty kar za urządzanie gier losowych wynika, że podmiot urządzający grę nie dostarcza organowi określonych dokumentów i informacji. Organ zmuszony był prowadzić w tym zakresie postępowanie, które dopiero dało podstawy do nałożenia kary.

Zasadne natomiast w ocenie Sądu są zarzuty skargi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Wbrew wymogom z art. 120, 122 i 187 Ordynacji podatkowej organy obu instancji nie podjęły wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie rozpatrzyły go w całości i w sposób wyczerpujący.

W konsekwencji Sąd stwierdza, iż stan faktyczny sprawy nie został ustalony prawidłowo.

Organ nie przeprowadził właściwie analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zwłaszcza znajdujących się w aktach administracyjnych umów i regulaminów, pod kątem ustalenia podmiotu czy też podmiotów rzeczywiście urządzającego lub urządzających grę losową – loterię audiotekstową o nazwie "[...]".

Zdaniem Sądu, przeprowadzona w sprawie ocena zebranych dowodów nie pozwala obecnie na definitywne ustalenie, że Skarżąca jest "urządzającym gry losowe" w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

Rzeczywistą rolę Skarżącej przy urządzaniu gry losowej ustalić będzie można dopiero po analizie treści wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy a przede wszystkim:

- Umowy Zlecenia zawartej w dniu [...] października 2011 r. pomiędzy F. sp. z o.o. i Skarżącą, z której § 1 wprost wynika, iż F. sp. z o.o. zleciła Skarżącej przeprowadzenie konkursu konsumenckiego pod nazwą "[...]";

- Porozumienia Wykonawczego z dnia [...] stycznia 2012 r., które w § 1 stanowi, iż konkurs przeprowadzany jest na zlecenie firmy F. sp. z o.o;

- Regulaminu Konkursu "[...]", z którego wynika, iż konkurs przeprowadzany jest na zlecenie firmy F. sp. z o.o;

- Regulaminu Serwisu – Konkurs [...] dla K. Sp. z o.o. stanowiącego, iż organizatorem konkursu jest F. sp. z o.o. a w imieniu i na rzecz organizatora czynności związane z obsługą konkursu wykonuje koordynator – K. Sp. z o.o.

Takiej analizy organ nie przeprowadził przyjmując, iż nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie fakt, że koncepcja "konkursu" była autorstwa "F." sp. z o.o., że właścicielem nagród i praw autorskich do domeny internetowej związanej z "[...]" oraz praw autorskich do regulaminu była Spółka "F.", a nadto podmiotem świadczącym usługi telekomunikacyjne była Spółka "D.".

Sąd zwraca uwagę, że pojęcia takie jak "urządzanie gier" czy "urządzający gry", które występują w ustawie o grach hazardowych nie mają definicji ustawowej, co oznacza konieczność dokonania ich wykładni z uwzględnieniem językowego rozumienia oraz z uwzględnieniem konkretnego stanu faktycznego. Do zrealizowania zamierzenia – działalności w zakresie gier losowych – dojść może w wyniku zaangażowania i współdziałania więcej niż jednego podmiotu. Nie może to jednak oznaczać automatyzmu skutkującego uznaniem, że podmioty które w tym w jakimś zakresie uczestniczą, objęte są automatycznie dyspozycją art. 89 ust. 1 u.g.h. jako "urządzający gry". Do organu należy zatem jednoznaczne wskazanie jakie czynności Strony, na gruncie zgromadzonej dokumentacji, mieszczącą się w pojęciu urządzania gier, o jakim mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h.

W kontrolowanej sprawie okoliczności takich organy nie wykazały.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ winien – uwzględniając przedstawione wyżej uwagi – przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, w ramach którego dokona pełnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych ustali, czy Skarżąca nie tylko potencjalnie mogła być "urządzającym gry", lecz czy rzeczywiście grę losową takie urządzała.

Bez wnikliwej i wszechstronnej oceny wyników postępowania dowodowego, za przedwczesne uznać należy przypisanie Stronie przez organy orzekające w sprawie przymiotu "urządzającego loterię losową", jako podmiotu podlegającego karze pieniężnej w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h.

Naruszenie przez organy obu instancji przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania (art. 122, art. 187 § 1, art. 191 O.p.) miało, w ocenie Sądu, istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uchybienia te bezpośrednio zdeterminowały treść decyzji organów obydwu instancji.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję, o kosztach orzekając na podstawie art. 200 p.p.s.a.