Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1602/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66 ust. 1 pkt 5,6,15 art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 15,136,138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Warszawa, 17 lutego 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) po rozpoznaniu 17 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz W. L. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1602/21

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z [...] sierpnia 2021 r. po rozpoznaniu odwołania W. L. utrzymało w mocy decyzję administracyjną Wójta Gminy G. z [...] grudnia 2020 r., znak [...], którą ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na "Budowie zakładu przetwarzania i odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie dz. nr ew. [...] obręb [...] gm. [...]"

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej.

Wnioskiem z 26 listopada 2018 r. J. W. zwrócił się do Wójta Gminy G. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwarzania i odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie dz. nr ew. [...] obręb [...] gm. G.. W treści wniosku wskazał, iż planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w treści § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - instalacje związane z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów. Do wniosku dołączono kartę informacyjną przedsięwzięcia.

W dniu 28 listopada 2018 r. do akt sprawy wpłynęło pismo mieszkańców sołectw R. i M., w treści którego wyrażono sprzeciw wobec planowanej inwestycji.

Pismem z dnia 30 listopada 2018 r. organ I instancji zawiadomił o wyznaczeniu terminu spotkania z inwestorem.

Pismami z dnia 11 grudnia 2018 r. organ I instancji wystąpił do Starosty G., PPIS w G., PGW WP w W., RDOŚ w W. o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu.

Odrębnym pismem z dnia 11 grudnia 2018 r. organ I instancji poinformował również o wszczęciu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie.

W dniu 13 grudnia 2018 r. do akt sprawy wpłynęło pismo mieszkańców gminy G., stanowiące protest społeczny wobec realizacji inwestycji objętej wnioskiem.

W dniu 21 grudnia 2018 r. do akt sprawy wpłynęła Opinia Sanitarna PPIS w G. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...], którą ww. organ stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu.

W dniu 27 grudnia 2018 r. do akt sprawy wpłynęła decyzja Starosty Powiatu G. z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...], którą umorzył postępowanie w sprawie wydania opinii.

W dniu 2 stycznia 2019 r. do akt sprawy wpłynęła Opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] grudnia 2018 r., znak [...], którą wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu.

W dniu 2 stycznia 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo RDOŚ z dnia 21 grudnia 2018r., przy którym przekazał protest mieszkańców G. z dnia [...] grudnia 2018 r.

Odrębnym pismem z dnia 11 lutego 2019 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia karty informacyjnej zgodnie z wezwaniem PGW WP. Wyjaśnień inwestor udzielił w piśmie z dnia 19 lutego 2019 r.

W dniu 26 lutego 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo mieszkańców wsi G..

W dniu 5 kwietnia 2019 r. do akt sprawy wpłynęła opinia PGW WP Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak [...], którą nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i wskazał na konieczność określenia w decyzji warunków dla realizacji inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak [...], Wójt Gminy G. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu.

W dniu [...] maja 2019 r. inwestor przedłożył do akt sprawy raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Przy pismach z dnia 27 maja 2019 r. organ I instancji przekazał ww. raport PGW WP, PPIS w G., RDOŚ w W. z wnioskiem o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem.

Obwieszczeniem z dnia [...] maja 2019 r. organ I instancji zawiadomił społeczeństwo o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

W dniu 11 czerwca 2019 r. do akt sprawy wpłynęła Opinia Sanitarna Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., którą PPIS w G. pozytywnie zaopiniował planowane przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji.

W dniach od 12 do 14 czerwca 2019 r. do akt sprawy wpłynęły pisma mieszkańców, w treści których zgłosili uwagi do toczącego się postępowania.

Do akt sprawy dołączono protokół z zebrania wiejskiego z dnia [...] czerwca 2019 r., w trakcie którego podjęto uchwałę o zgłoszeniu uwag do raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Załącznik do uchwały stanowią wnioski do raportu. W dniu 14 czerwca 2019 r. do akt sprawy wpłynął protokół z zebrania wiejskiego sołectwa M., w trakcie którego podjęto uchwałę o zgłoszeniu uwag do raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

O powyższym organ I instancji pismem z dnia 25 czerwca 2019 r. zawiadomił inwestora. W dniu 28 czerwca 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo inwestora, w którym złożył wyjaśnienie co do treści przedłożonych do akt sprawy skarg społeczeństwa.

W dniach 6 i 7 sierpnia 2019 r. do akt sprawy wpłynęły pisma sołectw G., R. oraz M., stanowiące odpowiedź na pismo inwestora, w którym udzielił odpowiedzi na skargi mieszkańców.

W dniu 22 listopada 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo PGW WP z dnia 19 listopada 2019 r., w treści którego ww. organ poinformował, iż w sprawie wydał opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W dniu 20 stycznia 2020 r. do akt sprawy wpłynęło wezwanie RDOŚ w W. do uzupełnienia raportu.

Pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. organ I instancji wezwał inwestora do uzupełnienia raportu zgodnie z treścią pisma RDOŚ. Uzupełnienie raportu wpłynęło do akt sprawy w dniu 29 stycznia 2020 r.

Przy pismach z dnia 31 stycznia 2020 r. organ I instancji przekazał uzupełnienie raportu PPIS oraz RDOŚ i PGW WP.

W dniu 11 lutego 2020 r. do akt sprawy wpłynęło pismo PPIS w G. z dnia 10 lutego 2020 r., w treści którego podtrzymał stanowisko wyrażone w sprawie.

W dniu 18 marca 2020 r. do akt sprawy wpłynęło pismo PGW WP z dnia 12 marca 2020 r., w treści którego ww. organ poinformował, iż w sprawie wydał opinię o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

W dniu 13 sierpnia 2020 r. do akt sprawy wpłynęło postanowienie RDOŚ w W. z dnia 13 sierpnia 2020 r., znak ., którym uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji.

Pismem z dnia 8 września 2020 r. organ I instancji zawiadomił o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, o czym również zawiadomił społeczeństwo w drodze obwieszczenia z dnia [...] września 2020 r.

Decyzją administracyjną z dnia [...] grudnia 2020 r., znak [...], Wójt Gminy G. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na "Budowie zakładu przetwarzania i odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie dz. nr ew. [...] obręb [...] gm. G.".

O powyższym Wójt Gminy G. zawiadomił w drodze obwieszczenia.

Odwołanie od ww. decyzji złożył W. L..

Pismem z dnia 4 lutego 2021 r. Kolegium zwróciło się do organu I instancji o wykazanie przedsięwzięć, z oddziaływaniem których może kumulować się inwestycja objęta wnioskiem; wskazanie, jakiego rodzaju przedsięwzięcie zostało zlokalizowane na działce nr [...]; nadesłanie listy stron zawiadamianych w drodze obwieszczenia.

Odpowiedzi na ww. pismo organ I instancji udzielił w piśmie z dnia 23 lutego 2021 r. (data wpływu - 1 marca 2021 r.).

Pismem z dnia 15 kwietnia 2021 r. Kolegium wezwało inwestora do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Uzupełnienie raportu wpłynęło do akt sprawy w dniu 2 czerwca 2021 r.

Pismami z dnia 22 czerwca 2021 r. Kolegium wystąpiło do PPIS w G., RDOŚ w [...] oraz PGW WP w [...] o wypowiedzenie się, czy wobec treści uzupełnienia raportu konieczne jest ponowne określenia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia.

W dniu 12 lipca 2021 r. do akt sprawy wpłynęło pismo PPIS w G. z dnia 5 lipca 2021 r., znak [...], w treści którego ww. organ poinformował, iż podtrzymuje uprzednio zajęte stanowisko w sprawie w wydanej opinii sanitarnej.

W dniu 20 lipca 2020 r. do akt sprawy wpłynęło postanowienie [...] Dyrektora Ochrony Środowiska w W. z dnia [...] lipca 2021 r., znak [...], którym uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji.

W dniu 22 lipca 2021 r. do akt sprawy wpłynęło pismo PGW WP z dnia 15 lipca 2021 r., w treści którego wskazano, iż przedstawione dokumenty nie wymagają zmiany stanowiska wyrażonego w opinii znak: [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r.

Pismem z dnia 27 lipca 2021 r. Kolegium zawiadomiło o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji w szczególności wskazał, że rozpoznając sprawę w przedmiotowym zakresie nie można zatem zapomnieć, iż decyzja środowiskowa ma charakter związany, a więc organ właściwy do jej wydania nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty, co nie może uchodzić uwadze organów administracji publicznej.

Planowane przedsięwzięcie położone jest na terenie objętym obowiązującym miejscowym planem zagospodarowanie przestrzennego - uchwała Rady Gminy G. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. ogłoszona w Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Działka o nr ew. [...] położona jest na terenach - od strony drogi przeznaczonych na poszerzenie drogi powiatowej, następnie ok. 90m w głąb nieruchomości tereny oznaczone na rysunku symbolem MNU - tereny zabudowy jednorodzinnej i usługowej oraz dalej to tereny zabudowy produkcyjnej, usług uciążliwych, składania i magazynowania, oznaczone na rysunku planu symbolem PU. Z charakterystyki przedsięwzięcia, przedstawionej przez inwestora wynika, że planowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane na terenie oznaczonym w planie symbolem PU, zatem jest ono zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Podstawowym elementem każdego postępowania środowiskowego jest raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Taki też dokument do akt sprawy inwestor przedłożył, następnie zaś - w toku postępowania - w wyniku wezwań organu I instancji oraz organów uzgadniających i opiniujących, jak również wezwań organu odwoławczego - inwestor przedkładał do akt sprawy uzupełnienia raportu.

Dokonując analizy raportu przedłożonego do akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, iż planowane przez inwestora przedsięwzięcie ma polegać na budowie zakładu przetwarzania i odzysku odpadów innych niż niebezpieczne na terenie dz. nr ew. [...] obręb [...] gm. G..

Aktualnie teren objęty inwestycją stanowi nieużytek, nie znajdują się na nim żadne zabudowania, jak również nie występują drzewa ani krzewy. Z informacji przedstawionych przez wnioskodawcę wynika, iż nieruchomość była użytkowana rolniczo do 2017 roku, występują na niej grunty od RIVb, przez RV, do klasy RVI.

Inwestor wskazał, iż w ramach planowanego przedsięwzięcia przewiduje montaż i uruchomienie dwóch linii do przetwarzania (odzysku) odpadów innych niż niebezpieczne z tworzyw sztucznych. Podstawowymi surowcami w zakresie prowadzonego odzysku będą: PP (Polipropylen), PE (Polietylen), LDPE (Polietylen małej gęstości), HDPE (Polietylen dużej gęstości). Uruchomienie linii produkcyjnych będzie prowadzone etapowo. Zabudowę działki o nr ew. [...] o łącznej powierzchni 1,2273 ha stanowić będzie:

- hala produkcyjno-magazynowo-socjalna o powierzchni zabudowy 2400 m2,

- powierzchnia utwardzona (parking dla samochodów osobowych i ciężarowych, plac manewrowy, droga wewnętrzna i p.poż.) o łącznej powierzchni ok. 4500,0 m2,

- zbiornik ppoż. (w przypadku konieczności jego wykonania), - zbiornik chłonny na wody opadowe, - transformator.

Przedmiotowa inwestycja obejmie również budowę oczyszczalni ścieków przemysłowych pracującej w obiegu zamkniętym, montaż dwóch linii do recyklingu odpadów z tworzyw sztucznych, budowę przyłącza elektrycznego, budowę przyłącza wodociągowego, budowę kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem szczelnym oraz budowę kanalizacji deszczowej i urządzeń z nią związanych.

W ramach prowadzonej działalności, do zakładu mają trafiać tworzywa przesortowane gatunkowo i pozbawione zanieczyszczeń, odpady będą sprasowane w kostki - tworzywami podlegającymi odzyskowi będą polipropylen oraz polietylen. Pierwszy etap recyklingu ma polegać na rozdrobnieniu przekazanego tworzywa na rozdrabniaczu, zmielony odpad ma trafiać do zasobnika stanowiącego bufor przed dalszym procesem technologicznym. Drugim etapem jest mycie w wannie, skąd tworzywo będzie trafiało do wirówki, następnie do kolejnej wanny i dalej znów do wirówki (proces suszenia) i wyciskarki, gdzie będzie następowało ostateczne usunięcie wody. Mycie prowadzone będzie z użyciem zamkniętego obiegu wody, zaś brudna woda oczyszczana będzie w oczyszczalni przemysłowej. Trzecim etapem procesu technologicznego będzie granulacja rozdrobnionego tworzywa. Produkt z zasobnika z podajnikiem kierowany będzie do wytłaczarki głównej, skąd skierowany będzie do wytłaczarki wtórnej. W tym procesie do tworzywa dodawane będą plastyfikatory. Tworzywo wychodzące z wytłaczarki wtórnej przechodziło będzie przez matrycę tnącą i wpadało do wanny z wodą w celu jego wychłodzenia. Z wanny trafiało będzie do suszarki odśrodkowej, następnie do przesiewacza wibracyjnego, mającego na celu rozdzielenie sklejonych granulek. Zgranulowany surowiec, po przejściu przez zbiornik buforowy, będzie trafiał do zbiorników magazynowych (silosów). Tak przygotowany granulat może być pakowany w worki i sprzedawany jako pełnowartościowe tworzywo. Czwartym etapem produkcji będzie produkcja rękawa foliowego na ekstruderach (rozdmuchywarkach- wytłaczarkach). Z rękawa foliowego na zgrzewarkach mogą być produkowane worki foliowe, do sprzedaży może być przeznaczony również rękaw foliowy. Prognozowana wydajność zakładu wyniesie - 8.760 Mg/rok ilości przetwarzanego polipropylenu oraz 8.760 Mg/rok przetwarzanego polietylenu.

Na terenie zakładu będzie prowadzone również oczyszczanie ścieków przemysłowych, powstających w wyniku mycia odpadów z tworzyw sztucznych. Proces mycia prowadzony będzie w obiegu zamkniętym. Przewidywana wydajność oczyszczalni wynosiła będzie ok. 10 m3/h.

Z przedłożonego do akt materiału dowodowego wynika, iż w trakcie realizacji planowanego przedsięwzięcia wystąpi emisja substancji do powietrza oraz hałasu, spowodowana eksploatacją sprzętu budowlanego i środków transportu. Etap realizacji będzie się wiązał także z powstawaniem ścieków i odpadów. Uciążliwości związane z realizacją inwestycji będą okresowe i ustąpią po zakończeniu prac budowlanych. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją, planowane prace ziemne wykonywane będą do głębokości ok. 1,5 m p.p.t., w związku z powyższym może wystąpić sytuacja napływu wód gruntowych do wykopu. W celu minimalizacji negatywnego wpływu na wody gruntowe RDOŚ w W. w sentencji postanowienia wydanego w niniejszej sprawie wprowadził warunek wskazujący sposób wykonania ww. prac ziemnych, ponadto zagadnienie to było również przedmiotem ustaleń przed PGW WP, który to organ wskazał na warunki mające zostać wprowadzone do decyzji środowiskowej, służące ochronie środowiska wodnego, które to warunki w sentencji decyzji zawarł Wójt Gminy G.. Zgodnie z przedłożoną dokumentacją na terenie zakładu działała będzie oczyszczalnia ścieków przemysłowych, pracująca w obiegu zamkniętym. W wyniku jej działalności nie będą powstawały ścieki przemysłowe, a jedynie odpad w postaci osadów. Przeprowadzona w raporcie ooś analiza oddziaływania w zakresie gospodarki wodno-ściekowej i ochrony wód wykazała, że przy zachowaniu warunków określonych przez organy uzgadniające i opiniujące w sprawie, eksploatacja przedmiotowej inwestycji nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko gruntowo-wodne oraz na wody powierzchniowe i podziemne, jak również na realizację celów określonych w ustawie Prawo wodne.

Planowana instalacja będzie emitowała do środowiska różnego rodzaju substancje. Źródłami emisji substancji do powietrza na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia będzie głównie: system wentylacji planowanej hali produkcyjnej, praca urządzeń umożliwiających funkcjonowanie instalacji do przetwarzania odpadów, a także ruch pojazdów mechanicznych po terenie inwestycyjnym. Przeprowadzona w raporcie ooś analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu wykazała, że dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu zostaną dotrzymane. W wyniku ruchu samochodów osobowych i ciężarowych do środowiska emitowane będą: tlenki azotu, tlenek węgla, węglowodory, PM-10, P-2,5, zaś w tracie produkcji procesu produkcji następowała będzie emisja tlenków azotu, tlenku węgla, mieszaniny węglowodorów, pyłu PM-10, pyłu PM-2,5 oraz ozonu. Z dokonanych w raporcie wyliczeń wynika, iż w zakresie emisji ww. substancji do środowiska nie będzie dochodziło do przekroczeń dopuszczalnych, normatywnych stężeń tychże substancji.

W zakresie oddziaływania na klimat akustyczny organ zauważył, iż w otoczeniu planowanego zakładu od strony północnej znajduje się droga powiatowa, najbliższa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna zlokalizowana jest za drogą w odległości ok. 30 m od granicy działki objętej wnioskiem. Od strony wschodniej znajduje się teren niezabudowany, o przeznaczeniu w planie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi, o symbolu MNU, najbliższa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami oddalona jest od granicy działki o ok. 80 m. W kierunku południowym znajduje się teren niezabudowany. Od strony zachodniej znajduje się teren zakwalifikowany pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi (MNU), najbliższa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z usługami oddalona jest od granicy działki inwestycyjnej o 52 m. Dopuszczalny poziom hałasu został ustalony dla obszaru mieszkaniowo-usługowego MNU. W czasie eksploatacji przedmiotowego zakładu głównymi źródłami emisji hałasu będą instalacje i urządzenia zlokalizowane wewnątrz hali produkcyjnej oraz środki transportu poruszające się po terenie inwestycji. Przeprowadzona w raporcie ooś analiza oddziaływania w zakresie emisji hałasu wykazała, że przy zachowaniu warunków określonych w treści decyzji, eksploatacja przedmiotowego zakładu nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie. Obliczeń emisji hałasu dokonano na wysokości 4,0 m na granicy działki inwestora oraz przy budynkach mieszkalnych. Z treści raportu (str. 66 i dalej) wynika, iż obliczeń emisji hałasu dokonano bez uwzględnienia oraz z uwzględnieniem tła akustycznego dla wartości 38 dB. Przeprowadzona analiza wykazała, iż zakład nie będzie powodował przekroczenia wartości dopuszczalnych norm hałasu w porze dnia i w nocy (zarówno przy zastosowaniu tła akustycznego, jak i bez tła) na granicy działki inwestycyjnej.

Z treści raportu przedłożonego do akt sprawy wynika również, że inwestor zamierza podjąć szereg działań organizacyjnych zmierzających do minimalizacji ilości powstających odpadów oraz do izolowania odpadów od środowiska. Wytwarzanie odpadów na etapie eksploatacji inwestycji będzie wiązało się z technologią produkcji oraz z pobytem pracowników na terenie zakładu. Powstające odpady zostały zakwalifikowane do następujących grup i podgrup - grupa 15 - kod 15 02 sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania i ubrania ochronne, kod 15 02 02* - sorbenty, materiały filtracyjne (w tym filtry olejowe nieujęte w innych grupach), tkaniny do wycierania (np. szmaty, ścierki) i ubrania ochronne zanieczyszczone substancjami niebezpiecznymi; grupa 19 - kod 19 08 odpady z oczyszczalni ścieków nieujęte w innych grupach, kod 19 08 02 - zawartości piaskowników, kod 19 08 14 - szlamy z innego niż biologiczne oczyszczania ścieków przemysłowych inne niż wymienione w 19 08 13; grupa 20 - kod 20 03 inne odpady komunalne, kod 20 03 01 - niesegregowane (zmieszane) odpady komunalne. Wszystkie odpady zostaną przekazane do dalszego zagospodarowania podmiotom posiadającym aktualne zezwolenia w zakresie zbierania i przetwarzania odpadów. Zakład będzie prowadził bieżący monitoring nad segregacją odpadów, zapobiegający przepełnieniu kontenerów i pojemników. Z uwagi na użytkowanie separatorów związków ropopochodnych, na etapie eksploatacji przedsięwzięcia przeglądy separatora substancji ropopochodnych będą prowadzone przez wyspecjalizowaną, uprawnioną firmę, z którą inwestor podpisze umowę serwisowa. Wszelkie odpady powstające w wyniku eksploatacji separatora będą własnością firmy serwisującej, która będzie odpowiedzialna za ich zagospodarowanie zgodnie z przepisami prawa.

W zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko inwestor podał, iż w związku z planowaną inwestycją nie zachodzi konieczność wycinki drzew i krzewów. Ze względu na wielkość terenu inwestycji istnieją warunki do wykonania nasadzeń drzewostanu. Teren inwestycji sąsiaduje z gruntami rolnymi i zabudową zagrodową. Przedsięwzięcie realizowane będzie obszarami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1098). Najbliżej położone obszary Natura 2000: obszar specjalnej ochrony ptaków [...] w odległości ok. 17,7 km na południe; specjalny obszar ochrony siedlisk [...] w odległości ok. 15,3 km na północ od planowanej inwestycji. Z raportu ooś wynika, iż planowana inwestycja nie spowoduje zniszczenia chronionych siedlisk przyrodniczych.

W treści odwołania wskazano, iż na terenie inwestycji stwierdzono występowanie gatunku objętego ochroną częściową, to jest kreta europejskiego, ponadto inwestycja ma być realizowana w sąsiedztwie występowania bobrów. Powyższe zagadnienie było przedmiotem uzupełnienia raportu przez inwestora. Organ odwoławczy podkreślił, iż przeprowadzenie postępowania w zakresie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia w żaden sposób nie zastępuje procedury administracyjnej wynikającej z art. 56 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r., poz. 55 ze zm.). Zatem, w sytuacji gdy w wyniku realizacji przedsięwzięcia, może nastąpić naruszenie obowiązujących zakazów w stosunku do gatunków objętych ochroną, inwestor zobowiązany będzie do uzyskania stosownych zezwoleń w przypadkach opisanych ww. ustawie.

Ponadto organ i instancji, stosując się do wskazań Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W., wyrażonego w postanowieniu uzgadniającym warunki realizacji przedsięwzięcia, wprowadził szereg warunków w zakresie ochrony przyrody i krajobrazu. Inwestor obowiązany będzie do wprowadzenia 2-metrowego pasa zieleni izolacyjnej (2 rzędy sadzone "na przemian" będą stanowić pas wysokiej zieleni izolacyjnej) wzdłuż wyznaczonych linii oddziaływania. Do nasadzeń pasowych proponuje się wykorzystać gatunki: buk zwyczajny, topola berlińska, grab zwyczajny, klon (zwyczajny lub srebrzysty), jesion wyniosły, wiąz (polny lub szypułkowy), lipa drobnolistna, dąb (szypułkowy, bezszypułkowy), sosna czarna, modrzew europejski, klon jesionolistny, olsza czarna, grab zwyczajny, wierzba iwa, jarząb pospolity, głóg, śnieguliczka biała, z dużym udziałem krzewów m. in. ligustr pospolity, suchodrzew tatarski, dereń biały, bez czarny lub lilak. Pas zieleni izolacyjnej wokół zakładu przetwarzania odpadów wpłynie na zmniejszenie niekorzystnych zmian w krajobrazie rolniczym. Prawidłowo zagospodarowana strefa ochronna będzie również najlepszym sposobem izolacji. Zastosowanie ażurowego ogrodzenia terenu inwestycji wraz z wykonaniem nasadzeń drzew i krzewów wokół terenu inwestycji w przyszłości zniweluje istnienie dominanty w krajobrazie, jaką będzie zakład przetwarzania odpadów na powierzchni objętej inwestycją.

Z uwagi na rodzaj inwestycji, a także jej lokalizację w centralnej części Polski, nie stwierdzono możliwości wystąpienia transgranicznego oddziaływania. Na terenie przedsięwzięcia i w jego otoczeniu nie występują zabytki chronione na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Organ I instancji, w treści zaskarżonej decyzji wskazał również, iż nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia. Posiadane na etapie wydawania decyzji dane na temat przedsięwzięcia i elementy przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pozwalały bowiem wystarczająco ocenić jego oddziaływanie na środowisko i ustalić warunki jego realizacji.

Organ odwoławczy podkreślił, że rozpoznając sprawę w całości, miał na uwadze, iż kluczowym elementem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Celem raportu jest identyfikacja potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją inwestycji. Stąd też Kolegium, mając na uwadze tak treść raportu przedłożonego do akt sprawy, jak i zarzuty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zleciło inwestorowi przedłożenie do akt sprawy uzupełnienia raportu, które to uzupełnienie następnie Kolegium przedłożyło organom uzgadniającym.

Odnosząc się do zarzutów stawianych w treści odwołania organ zauważył, iż jednym z podstawowych zadań związanych z prowadzeniem postępowania administracyjnego, w ramach którego dokonywana jest ocena oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko jest właśnie zidentyfikowanie tego rodzaju zagrożeń i wdrożenie mechanizmów, w wyniku których zostaną one zminimalizowane. Nie można argumentować w ten sposób, jak czyni to odwołujący, iż skoro istnieją pewne zagrożenia i nie można ich dokładnie ocenić, to automatycznie należy odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji. Tego rodzaju rozumowanie jest błędnym zdekodowaniem zasady przezorności. Wystąpienie wątpliwości co do skutków realizacji planowanego przedsięwzięcia powinno być traktowane jako argument przemawiający za przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie zasada przezorności została zrealizowania właśnie poprzez przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Inwestor przedłożył do akt sprawy raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, z którego wynika, że ewentualna uciążliwość projektowanego przedsięwzięcia, normowana przepisami prawa, ograniczy się do granic terenu przeznaczonego pod inwestycję. Substancje oraz np. hałas emitowany poza granice zakładu, nie będą przekraczały normatywnych wartości. Nie zostaną zatem naruszone standardy jakości środowiska. Organ odwoławczy podkreślił, iż zasady przezorności i zapobiegania nie mogą być podstawą decyzji negatywnej tylko z tego powodu, że organ nie może wykluczyć potencjalnego negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Tego typu interpretacja godzi w konstytucyjną zasadę proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 1 ustawy zasadniczej.

Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika wprost, iż organ dokonał analizy raportu i wskazał, z jakich powodów uznał, iż inwestycja jest zgodna z przepisami prawa i może być dla niej wydana decyzja określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji.

Nie jest również prawdą, iż organy administracji publicznej pominęły ustalenia dotyczące ewentualnego oddziaływania skumulowanego. Z treści dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, iż na działce nr [...], położonej w R., nie jest prowadzona działalność produkcyjna. Znajdują się tam budynki magazynowe, towarzyszące działalności gospodarczej prowadzonej na terenie miasta G.. Wójt Gminy G. podał, iż dla działalności prowadzonej na ww. nieruchomości nie było prowadzone postępowanie w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań, stąd też w świetle brzmienia art. 66 ust. 1 pkt 3b brak było konieczności dokonywania oceny ewentualnego oddziaływania skumulowanego. Wójt Gminy G. w piśmie z dnia 23 lutego 2021 r. podał, iż w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia brak jest zrealizowanych lub planowanych przedsięwzięć oddziałujących na środowisko, co do których mogłoby dochodzić do oddziaływania skumulowanego. Co zaś się tyczy drogi powiatowej, sąsiadującej bezpośrednio z terenem inwestycji, z przedłożonego do akt sprawy raportu wynika, iż inwestor uwzględnił jej oddziaływanie - np. przy określaniu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny (obliczeń dokonano przy uwzględnieniu istniejącego tła akustycznego na poziomie 38 dB).

Gdyby przyjąć sposób rozumowania odwołującego, iż ewentualne zagrożenia dla środowiska z tytułu realizacji danego zamierzenia inwestycyjnego automatycznie dyskwalifikują to przedsięwzięcie oraz fakt, iż członkowie lokalnej społeczności są z niego niezadowoleni, wówczas procedura zmierzająca do wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach byłaby zupełnie zbędna, bowiem każda z inwestycji wymienionych w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, 71) niesie ze sobą pewne potencjalne oddziaływanie na środowisko. Dlatego też Kolegium, dążąc do ustalenia wszystkich okoliczności niezbędnych do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego, wskazało na konieczność uzupełnienia raportu, następnie zaś złożone do akt sprawy uzupełnienie raportu przedłożyło organom uzgadniającym w celu uzyskania odpowiedzi, czy koniecznym jest zajęcia przez nie nowego stanowiska w sprawie. Co prawda Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., po otrzymaniu uzupełnionego materiału dowodowego, wydał nowe postanowienie w sprawie z dnia [...] lipca 2021 r., znak [...], jednakże w jego treści zamieścił te same warunki realizacji inwestycji, co w uprzednio wydanym postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2020 r., znak [...], stąd też nie było konieczności wprowadzania zmian w treści decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] grudnia 2020 r.

Przedłożony do akt sprawy raport należało uznać za kompletny, wiarygodny i spójny. Jego autor prześledził i przeanalizował wszystkie wymogi stawiane przepisami prawa, jak też dowiódł, iż przedsięwzięcie, w realizowanym wariancie, nie będzie stanowiło źródła ponadnormatywnych emisji do środowiska substancji, hałasu, czy też nie będzie stanowiło zagrożenia dla wszystkich komponentów szeroko rozumianego środowiska.

W toku postępowania administracyjnego organy administracji publicznej nie mogą samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej.

Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest więc sprawdzenie raportu pod względem spełnienia wymogów formalnych oraz materialnych. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji, gdy raport jest rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości. Raport może być kwestionowany przez strony, jak i również przez przedstawicieli społeczeństwa (por. wyrok NSA z 2.10.2008 r" II OSK 1113/07, wyrok NSA z 23.02.2007 r" II OSK 363/06).

W uzupełnieniu raportu przedłożonym do akt sprawy w dniu [...] czerwca 2021 r. inwestor uzupełnił braki raportu co do opisu wariantowania planowanego przedsięwzięcia. Jako racjonalny wariant inwestycji przyjęto inny wariant organizacyjny pracy zakładu, związany ze sposobem magazynowania odpadów sztucznych przeznaczonych do odzysku. Inwestor przeanalizował możliwość magazynowania odpadów tworzyw sztucznych na powierzchniach uszczelnionych zlokalizowanych przy hali produkcyjnej. W ramach wariantu alternatywnego dokonał oceny w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, emisji do powietrza, emisji hałasu oraz gospodarki odpadami. Tego samego rodzaju charakterystyki dokonał w zakresie wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, w którym uwzględnił możliwość zastosowania paneli fotowoltaicznych w celu minimalizacji zużycia energii elektrycznej z sieci. Następnie inwestor dokonał porównania wszystkich analizowanych wariantów w zakresie przewidzianym przez przepisy ustawy. Warianty przedstawione przez inwestora nie mogły różnić się w znaczącym stopniu od przedsięwzięcia w wersji określonej jako wariant inwestorski, bowiem wariantowanie nie może dotyczyć innego przedsięwzięcia niż to, które jest objęte wnioskiem. Z przedstawionej przez inwestora charakterystyki wynika, iż proponowany do realizacji wariant nie będzie powodował ponadnormatywnych skutków i nie będzie w sposób negatywny oddziaływał na środowisko.

Inwestor uzupełnił również raport o zagadnienia dotyczące występowania kreta europejskiego oraz lokalnego korytarza ekologicznego, na który planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływało (brak wycinki drzew, krzewów, brak stanowisk lęgowych). Nadto inwestor scharakteryzował zapisy raportu w zakresie opisu geomorfologii, ukształtowania terenu i budowy geologicznej, jak również dokonał prawidłowej charakterystyki klimatu, odnoszącej się do gminy G..

Inwestor podał również, iż na działce nr [...] (co do której odwołujący domagał się dokonania oceny oddziaływania skumulowanego) miały znajdować się obiekty magazynowe, które zgodnie z jego wiedzą nie są wykorzystywane. Inwestor uzupełnił również raport co do oceny konfliktu społecznego.

Organ odwoławczy wskazał, że podważanie treści raportu nie może opierać się na przypuszczeniach społeczeństwa, czy odwołującego się - nieopartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych - lub hipotetycznym wystąpieniu ewentualnych przyszłych zagrożeń (uciążliwości) dla środowiska, które założyli w przedmiotowej sprawie. W trakcie niniejszego postępowania nie wywołano tego rodzaju kontrdowodu - w postaci np. kontrraportu - który wykazałby, iż przedłożony przez inwestora materiał dowodowy jest niewiarygodny. Nie przedłożył go również odwołujący, ograniczając się do wskazania braków raportu, które to braki zostały uzupełnione w postępowaniu przed organem odwoławczym i tak uzupełniony materiał dowodowy został następnie przedłożony organom uzgadniającym oraz opiniodawczym, które to organy wyraziły pozytywne stanowisko wobec realizowanej inwestycji. Co zaś się tyczy występowania na terenie inwestycji gatunku objętego częściową ochroną, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przedstawiło ww. informację RDOŚ w W., który w ramach swoich kompetencji wypowiada się co do ochrony wszystkich komponentów środowiska, w tym co do zwierząt. RDOŚ w W. nie wskazał, iż planowana inwestycja nie jest możliwa do realizacji. Tego rodzaju postanowienia RDOŚ wydaje w sytuacji, gdy faktycznie planowana inwestycja stanowi realne zagrożenie dla elementów przyrody ożywionej i nieożywionej. W realiach przedmiotowej sprawy takiego stanowiska nie zajął. Przeprowadzenie postępowania w zakresie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia w żaden sposób nie zastępuje procedury administracyjnej wynikającej z art. 56 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2020 r., poz. 55 ze zm.). Zatem, w sytuacji gdy w wyniku realizacji przedsięwzięcia, może nastąpić naruszenie obowiązujących zakazów w stosunku do gatunków objętych ochroną, inwestor zobowiązany będzie do uzyskania stosownych zezwoleń w przypadkach opisanych ww. ustawie.

Co zaś się tyczy zarzutów dotyczących emisji odorów przez projektowane przedsięwzięcie, poruszanych w sprzeciwie społeczeństwa, organ wskazał, iż faktem jest, że w polskim porządku prawnym brak jest norm prawnych, które regulowałyby zagadnienia dotyczące emisji odorów. W sprawie wykazano, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie przekraczało emisji związków złowonnych, które będą powstawały w wyniku eksploatacji instalacji objętej wnioskiem. Ponadto w skarżonej decyzji, w wyniku treści opinii sanitarnej PPIS w G., jak i postanowienia uzgadniającego RDOŚ w W., nałożono na inwestora szereg wymogów, które mają zapobiec emisji odorów - m.in. w zakresie magazynowania i gospodarki odpadami, wykonania pasa ochronnego zieleni, gospodarki ściekami. W wyniku realizacji inwestycji nie będzie dochodziło do emisji związków złowonnych typu amoniak, siarkowodór, a wartości emitowanych substancji do środowiska nie przekroczą wartości normatywnych.

Co do zasady nie ma żadnych inwestycji, które wobec środowiska pozostawałyby obojętne. Każde z przedsięwzięć wymienionych w treści rozporządzenia z samej swojej istoty generuje oddziaływanie na środowisko. W toku postępowania zmierzającego do określenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia organy administracji publicznej podejmują tego rodzaju działania, które zmierzają do zidentyfikowania potencjalnych zagrożeń oraz zaprojektowania tego rodzaju działań, które będą zmierzały do minimalizacji skutków tychże oddziaływań. Tego rodzaju czynności w rozpoznawanej sprawie przeprowadził Wójt Gminy G., bowiem wielokrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia treści raportu, zarówno działając z urzędu, jak i na wniosek organów opiniodawczych i uzgadniających. Po zgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego te wysoce wyspecjalizowane organy, zajmujące się szeroko rozumianą ochroną środowiska, pozytywnie uzgodniły i zaopiniowały planowane przedsięwzięcie, uznając raport za wystarczający do oceny oddziaływania na środowisko i wskazując konkretne warunki realizacji inwestycji, które organ I instancji przeniósł do sentencji zaskarżonej decyzji.

W wykonaniu dyrektywy wynikającej z art. 79 ust. 1 w związku z art. 33 ustawy społeczeństwu został zapewniony udział w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Obwieszczeniami z dnia [...] maja 2019 r. oraz [...] września 2020 r. Wójt Gminy G. zawiadomił o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji oraz o możliwości składania uwag i wniosków w zakreślonym terminie

Ponadto inwestorowi nie można zarzucić braku współdziałania w toczącym się postępowaniu, bowiem przedkładał żądane wyjaśnienia co do stanu faktycznego sprawy, jak i projektowanej inwestycji, nadto - odpowiadając na postulaty społeczeństwa - dążył do udzielenia różnego rodzaju informacji co do planowanego przedsięwzięcia.

Ustosunkowując się do uwag społeczeństwa organ odwoławczy wyjaśnił, że nie mogą one stanowić podstawy do wydania decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji. W polskim systemie prawnym nie istnieją normy prawne, które odnosiłyby się do zapachów. Rodzaje substancji wprowadzanych do powietrza i ich dopuszczalne poziomy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031). W oparciu o wyżej wymienione regulacje prawne w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dokonano stosownych obliczeń, z których wynika, że ustawowe wartości nie będą przekroczone. Uwzględniając uwagi społeczeństwa inwestor w treści raportu zaproponował tego rodzaju rozwiązania, przy zastosowaniu których zostaną zachowane standardy oddziaływania inwestycji na środowisko, zaś ewentualne niekorzystne oddziaływanie będzie minimalizowane. Powyższe wynika niezbicie również z uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który w uzasadnieniu przedłożonego do akt sprawy uzgodnienia wyjaśnił, iż przy zastosowaniu warunków realizacji określonych w uzgodnieniu (które to warunki Wójt Gminy G. przeniósł do sentencji zaskarżonej decyzji) nie dojdzie do niekorzystnego oddziaływania na środowisko. Ponadto uwagi społeczeństwa dotyczyły zlokalizowania planowanej inwestycji na terenie objętym wnioskiem, w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej. Z powyższego tytułu nie sposób czynić zarzutów inwestorowi, gdyż planuje on zlokalizować inwestycję na terenie przeznaczonym pod działalność przemysłową i usługową w obowiązującym na terenie gminy G. miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem rozpoznania w przedmiotowej sprawie nie mogą być również zarzuty dotyczące ewentualnego spadku atrakcyjności nieruchomości, czy też wartości poszczególnych działek, gdyż jest to zdarzenie przyszłe i niepewne, niepodlegające ocenie na gruncie postępowania w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko.

Wydając przedmiotową decyzję środowiskową, poprzedzoną przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, organ I instancji kierował się kryteriami określonymi w art. 80 ust. 1 ustawy. Organ wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jak również uwagi zgłaszane przez społeczeństwo. W sentencji zaskarżonej decyzji ujęto wszystkie uwarunkowania wskazane przez organy uzgadniające oraz wynikające z opracowanego raportu, uwzględniające również uwagi społeczeństwa.

Stanowisko lokalnej społeczności zostało zatem w niniejszej sprawie uwzględnione poprzez zaplanowanie takiego rodzaju rozwiązań technologicznych, które zminimalizują oddziaływanie inwestycji na środowisko.

W treści decyzji organ I instancji uwzględnił szereg okoliczności sygnalizowanych przez społeczeństwo oraz odwołującego, określając wymagania dla inwestora, wynikające ze stanowiska prezentowanego przez społeczeństwo oraz uzgodnień i opinii. W raporcie wskazana jest przyczyna możliwych konfliktów społecznych, tj. między innymi emisja substancji do środowiska, jak i emisja hałasu. Inwestor został zobowiązany do zastosowania szeregu działań mających na celu minimalizację negatywnych oddziaływań. Wprowadzając powyższe wymogi, organ I instancji dążył do tego, aby planowane zamierzenie inwestycyjne w jak najmniejszym stopniu oddziaływało na środowisko.

Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy stwierdził, że jest on wystarczający do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych ma charakter związany, a więc organ właściwy do wydania decyzji nie ma swobody działania, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty. Z przepisów ustawy wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 1 zd. 1 ustawy), w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, w sytuacji zaistnienia sprzeczności z innymi przepisami prawa, gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego znaczącego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 ustawy) bądź w przypadku odmowy inwestora zgody na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie, niż to określono we wniosku (art. 81 ust. 1 ustawy).

W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała żadna przesłanka uniemożliwiająca wydanie pozytywnej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla inwestora.

W sprawie nie zaszła też konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy, w szczególności z uwagi na posiadanie na obecnym etapie wydawania decyzji danych na temat planowanego przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, które pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływanie na środowisko i ustalić warunki jego realizacji. W toku postępowania nie stwierdzono również powiązań z innymi przedsięwzięciami oraz kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia. Nie stwierdzono możliwości ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji poza terenem należącym do inwestora. Nie stwierdzono również możliwości negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowania gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk, lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody.

W. L. wniósł skargę na decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając ją w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo tego, że w przedmiotowej sprawie - z uwagi na fakt wydania przez organ i instancji decyzji z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów prawa - zachodziła konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] grudnia 2020 r;

2) naruszenie art. 136 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie uzupełnienia raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, który to raport nie spełniał wymogów określonych w art. 66 ust. 1 pkt 5 lit a i lit b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247, z póżn. zm.) zwanej dalej "ooś", i którego wadliwość nie mogła zostać konwalidowana przez organ II instancji z zastosowaniem ww. przepisu;

3) naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez przeprowadzenie uzupełniającego postępowania, którego zakres wykraczał poza normę art. 136 k.p.a.;

4) naruszenie art. 79 w zw. z art. 39ooś, poprzez błędne przyjęcie, że uzupełniony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie wymaga ponownego poddania procedurze jego oceny z udziałem społeczeństwa;

5) naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5 i 6 ooś poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co przyczyniło się do bezpodstawnego uznania, że przedstawiony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko spełnia wymogi w zakresie konieczności wskazania racjonalnego wariantu alternatywnego;

6) naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 15 ooś poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co przyczyniło się do bezpodstawnego uznania, że przedstawiony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zawiera adekwatną do sytuacji analizę możliwych konfliktów społecznych;

7) naruszenia art. 79 w zw. z art. 33 i art. 80 ooś, poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja została wydana z uwzględnieniem wyników postępowania z udziałem społeczeństwa;

8) naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a ooś poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja zawiera informację o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa.

Skarżący wniósł o uchylenie skarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko był niekompletny i nie dawał podstaw do rzetelnej oceny wpływu inwestycji na środowisko przez to, że nie spełniał wszystkich wymagań określonych w art. 66 ust. 1 ooś, a organ I instancji nie poddał go wnikliwej analizie przez co zaniechał jakichkolwiek działań związanych z wyjaśnieniem braków raportu (wzywając inwestora do jego uzupełnienia w zasadzie powtórzył spostrzeżenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska). Przedstawiony przez inwestora raport nie spełniał wymogów określonych w art. 66 ust. 1 pkt 2 lit. a i 66 ust. 1 pkt 3a ooś (w części dotyczącej fauny i flory pominięto fakt, że na terenie na którym na być realizowana inwestycja występuje kret europejski, objęty częściową ochroną, a w bezpośredni sąsiedztwie terenu inwestycyjnego swoje siedliska mają bobry zwyczajne, również pozostające pod ochroną; w raporcie zupełnie pominięta jest kwestia bezpośredniego usytuowania planowanego przedsięwzięcia w sąsiedztwie lokalnego korytarza ekologicznego; opis geomofologii, ukształtowania terenu oraz geologii raportu oddziaływania na środowisko zawierał jedynie ogólną charakterystykę ziem powiatu [...], brak było przedstawienia chociażby cech gleb gminy G., nie mówiąc o terenach na których zlokalizowane ma być wnioskowane przedsięwzięcie; punkt raportu dotyczący klimatu, stanowi opis klimatu Gminy G., natomiast planowane przedsięwzięcie ma być realizowane w Gminie G. i nie mogło być tu mowy o "oczywistej pomyłce pisarskiej", pominięto kwestie wystąpienia ewentualnego skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia).

Przedłożony przez inwestora raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie spełniał również określonych w art. 66 ust. 1 pkt 5, 6 ooś warunków odnośnie wariantowania przedsięwzięcia.

Aby wariant przedsięwzięcia mógł zostać uznany za alternatywny musi posiadać cechy wyraźnie odróżniające go od wariantu zaproponowanego przez inwestora. Tymczasem zaproponowane przez inwestora warianty są do siebie zbliżone (wręcz tożsame) pod względem skali oraz zaproponowanej technologii, jak również usytuowania, tak iż proponowany wariant alternatywny ma charakter całkowicie pozorny.

Również w zakresie skutków dla środowiska przedstawione warianty zasadzie są takie same - różnią się jedynie wpływem na powierzchnię ziemi i krajobraz i różnica ta, jak określili autorzy analizy jedynie w "w niewielkim stopniu wpłynie na obniżenie walorów krajobrazowych".

Przedstawiony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zawierał także adekwatnej do sytuacji analizy możliwych konfliktów społecznych (i analiz tej nie zawiera po uzupełnieniu na wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego). Tymczasem w sprawie, od samego jej początku (o czym doskonale zdawał sobie sprawę inwestor przystępując do sporządzania raportu) występuje ostre i negatywne nastawienie okolicznych mieszkańców do planowanej na ich terenie inwestycji, przejawiający się w składaniu uwag w trakcie toczącego się postępowania. Raport nie zawiera odniesienia do możliwych konfliktów społecznych wynikłych na tle planowanej inwestycji, nie określa również ewentualnych sposobów ich rozwiązania. Inwestor w sposób pobieżny i ogólnikowy przedstawił analizę możliwych konfliktów społecznych, bagatelizując ich wystąpienie w sprawie, co nie spełnia wymogu art. 66 ust. 1 pkt 15 ooś.

Biorąc pod uwagę wagę i zakres uchybień raportu o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności brak prawidłowo opracowanych wariantów realizacji danego przedsięwzięcia organ II instancji nie był uprawniony do tego, by przy zastosowaniu art. 136 k.p.a. konwalidować wadliwości raportu.

Prowadząc tak szerokie postępowanie uzupełniające Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło określoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania.

W świetle przepisów ustawy ooś przedłożenie uzupełnienia do raportu skutkuje koniecznością przeprowadzenia ponownej procedury z udziałem społeczeństwa i organów opiniujących i uzgadniających. O ile Samorządowe Kolegium Odwoławcze zachowało wymagania odnośnie konieczności uzyskania stosownych opinii i uzgodnień to nie spełniło ich w kontekście obowiązku zapewnienia udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu.

Zaskarżona decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów przepisów, bowiem zawiera ona jedynie informację o przeprowadzonych w sprawie konsultacjach z udziałem społeczeństwa i charakterze zgłoszonych uwag do raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, lecz brak jest jakiegokolwiek odniesienia się organu do zgłoszonych uwag - brak wyjaśnienia, które z wniosków zostały przez niego wzięte pod uwagę i uwzględnione przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, a które zostały odrzucone i dlaczego, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się w wydanej przez siebie decyzji do podnoszonych w tym zakresie zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargi należało uwzględnić. Decyzja Samorządu Kolegium Odwoławczego w S. z [...] sierpnia 2021 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz z naruszeniem art. 66 ust. 1 pkt 5 i art. 79 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247), zwanej dalej ustawą.

Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego co do tego, że organ ten nie miał obowiązku zastosowania art. 79 ust. 1 ustawy. Stosownie do treści tego przepisu 1. przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ odwoławczy twierdzi, że organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej jest organ I instancji, który zrealizował ten obowiązek. Zapomina jednak, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) organ odwoławczy ma obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, a zatem jest organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej. Z art. 85 ust. 3 ustawy, który organ odwoławczy zastosował także wynika, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko podaje do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniami i opiniami organów, o których mowa w art. 77 ust. 1.

Nie może być zatem wątpliwości, że organ odwoławczy jest organem, który prowadzi ocenę oddziaływania na środowisko i właściwym do wydania decyzji środowiskowej, a tym samym miał obowiązek w prowadzonym postępowaniu zapewnić udział społeczeństwa. Tak więc rację ma skarżący twierdząc, że organ powinien udostępnić społeczeństwu uzupełniony przez inwestora raport i zapewnić możliwość zajęcia stanowiska.

W prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca organ do dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Wyrazem tej zasady są wynikające z treści art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. obowiązki nałożone na organ, a zatem zgromadzenie wyczerpującego materiału dowodowego i jego obiektywna, wszechstronna ocena, obejmująca rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a następnie rzetelne uzasadnienie m.in. dokonanej oceny dowodów i stanowiska organu.

W ocenie sądu organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę na skutek wniesionego odwołania naruszył powyższe zasady, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy nie dokonał rzetelnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, którego kluczowym elementem jest opracowany na zlecenie inwestora raport oddziaływania na środowisko.

Organ odwoławczy uznał, że wszystkie okoliczności niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy zostały w postępowaniu odwoławczym wyjaśnione, ponieważ dostrzegając braki raportu wezwał inwestora do jego uzupełnienia, a inwestor przedstawił uzupełnienie raportu. Organ ocenił, że sporządzony dla potrzeb oceny środowiskowej raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko odpowiada wymaganiom określonym w przepisach ustawy, a więc jest kompletny, rzetelny i może stanowić podstawę oceny o braku znaczących negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia na środowisko.

Sąd tej oceny nie podziela.

Postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko służy znalezieniu równowagi pomiędzy planowaną działalnością, a bezpieczeństwem środowiska. Przedstawienie rzetelnych informacji o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia służy oczywiście bezpieczeństwu środowiska, ale też wnioskodawcy, ponieważ ustalenie rzeczywistego oddziaływania na tym etapie tj. planowania dopiero przedsięwzięcia pozwala na określenie wymogów, które pozwolą wykluczyć lub ograniczyć negatywne oddziaływanie do poziomu akceptowalnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 247) zwanej dalej ustawą lub ustawą u.o.u.i.ś.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc pozytywna decyzja wskazująca, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie może być realizowane na warunkach w niej określonych musi spełniać wymogi określone w art. 80 ust. 1 ustawy u.o.u.i.ś.

Stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Według wymagań określonych przez ustawodawcę organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek wziąć pod uwagę m.in. ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Organ wydający decyzję środowiskową opiera więc swoje ustalenia i oceny w zakresie wyznaczonym w art. 62 ust. 1 ustawy właśnie na treści raportu. Raport jest najważniejszym dowodem w sprawie i jego racjonalność, logiczność, obiektywizm przedstawionej przez inwestora argumentacji powinien być poddany wnikliwej analizie organu wydającego decyzję, w szczególności pod kątem zawartości wyszczególnionej w art. 66 ustawy. Raport powinien uwzględniać wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Raport powinien być wszechstronnie przeanalizowany przez organ decyzyjny, a pojawienie się wątpliwości co do jego kompletności czy rzetelności ocen w nim przedstawionych zobowiązuje organ prowadzący postępowanie w pierwszej kolejności do uzupełnienia materiału dowodowego w celu rozważenia wszelkich niejasności w stanie faktycznym sprawy.

W ocenie sądu przedstawiony przez wnioskodawcę raport wraz z dokonanymi uzupełnieniami nie spełnia obowiązkowych wymogów określonych w art. 66 ustawy, w związku z czym nie jest dokumentem wiarygodnym i mogącym stanowić podstawę oceny o zakresie i przewidywanych skutkach korzystania ze środowiska w wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma niewątpliwie charakteru uznaniowego. Sąd nie podziela jednak stanowiska, że odmowa uwzględnienia wniosku może nastąpić tylko w przypadkach wynikających z art. 80 ust. 2 i art. 81 ustawy. W ocenie sądu określone wprost w ustawie podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej (art. 80 ust. 2, art. 81 ustawy) nie mają charakteru wyczerpującego, a dotyczą przypadków, gdy decyzja negatywna wydawana jest mimo tego, że nie ma wątpliwości co do kompletności raportu oddziaływania na środowisko. W przypadku więc, gdy ustalenia raportu są niekompletne i nie pozwalają wyjaśnić charakteru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, zachodzi zdaniem sądu samoistna przesłanka do odmowy wydania pozytywnej decyzji środowiskowej, jeżeli wnioskodawca nie uzupełni raportu na wezwanie organu.

W przedmiotowej sprawie choć wnioskodawca uzupełnił raport na wezwanie organu odwoławczego, to i tak merytoryczna zawartość przedstawionych w raporcie informacji nie była wystarczająca do wydania pozytywnej decyzji, ponieważ raport nie przedstawia tak naprawdę różnych wariantów realizacji przedsięwzięcia.

Nie było więc możliwe oparcie oceny oddziaływania na środowisko na przedstawionym raporcie, skoro został opracowany niezgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy.

Organ prowadzący postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, musi dysponować możliwością oceny, który z wariantów realizacji przedsięwzięcia jest zasadny do realizacji z punktu widzenia oddziaływania na środowisko.

W uzupełnieniu raportu opracowanym na wezwanie organu odwoławczego wnioskodawca przedstawił do oceny oddziaływania na środowisko trzy warianty realizacji przedsięwzięcia, tj. wariant proponowany, wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska. Jednak w ocenie sądu w rzeczywistości nie można uznać, że wnioskodawca przedstawił i szczegółowo opisał racjonalny wariant alternatywny, a także wariant najkorzystniejszy dla środowiska.

Treść art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy niewątpliwe zakłada co do zasady konieczność przedstawienia, jak też uzasadnienia wyboru i określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko dla trzech wariantów tj. wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, a także racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska.

Ustawodawca zakłada zatem wynikającą z istnienia potencjalnej możliwości przedstawienia różnych wariantów planowanej inwestycji, konieczność ich analizy przez inwestora i przedstawienia w taki sposób, by organ wydający środowisko dysponował materiałem do dokonania własnej analizy, który z tych wariantów jest możliwy do realizacji z punktu widzenia oddziaływań dla środowiska i występujących zagrożeń.

Inwestor ma obowiązek opisać różne warianty inwestycyjne, obiektywnie możliwe do realizacji i co istotne zróżnicowane pod względem oddziaływania na środowisko. Aby organ dokonujący analizy przedstawionych propozycji mógł rozważać różny ich wpływ na środowisko i podjąć decyzję co do dopuszczalności realizacji któregoś z wariantów, te różnice muszą być zauważalne i realne dla planowanego funkcjonowania przedsięwzięcia.

W odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia nie zachodzą żadne szczególne uwarunkowania, które ze względów obiektywnych powodowałyby brak możliwości przedstawienia co najmniej trzech zróżnicowanych wariantów realizacji przedsięwzięcia.

Zdaniem sądu przedstawiony i opisany pod względem oddziaływania na środowisko jako racjonalny alternatywny wariant realizacji przedsięwzięcia takim wariantem nie jest.

Racjonalność wariantu oznacza, że nie ma on charakteru abstrakcyjnego, czysto teoretycznego, a jego realizacja jest możliwa zarówno pod względem technicznym, jak też faktycznym. Ma być realnym wariantem realizacji inwestycji, który mógłby zostać wybrany przez organ zamiast wariantu zaproponowanego przez inwestora. Z kolei alternatywność oznacza, że wariant ten musi się różnić od wariantu proponowanego przez inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko. Alternatywność wymaga, co do zasady, zaproponowania wariantu różnego pod względem kryteriów przestrzennych (jak np. lokalizacja, skala i rozmiar inwestycji) lub technologicznych (jak np. rodzaj użytych materiałów, moc i produktywność zainstalowanych urządzeń).

Z całą pewnością wskazany przez wnioskodawcę wariant jako racjonalny alternatywny może być zrealizowany. Organ odwoławczy nie zauważył jednak, że nie posiada cech, które stanowiłyby o jego rzeczywistej, a nie tylko pozornej alternatywności.

Przedstawione przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego uzupełnienie raportu w swojej strukturze, choć powierzchownie, odnosi się do zagadnień wymienionych w art. 66 ustawy. Przy czym należy zauważyć, że realizacja wynikającego z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy wymogu nie polega na wskazaniu jakichkolwiek trzech wariantów, a więc różnych sposobów realizacji planowanego przedsięwzięcia, ale wykazaniu ich różnic w sposobie oddziaływania na środowisko.

Przedstawiony przez wnioskodawcę racjonalny wariant alternatywny jak wskazano w uzupełnieniu do raportu różni się od wariantu zaproponowanego przez inwestora tylko zmienionym miejscem magazynowania odpadów tworzyw sztucznych przeznaczonych do odzysku, które mają być dostarczane do instalacji oraz powierzchnią przeznaczoną pod magazynowanie odpadów. Wnioskodawca opisując oddziaływanie tego wariantu na środowisko nie wykazał żadnych różnic w zakresie emisji substancji szkodliwych, hałasu, wpływu na życie i zdrowie ludzi, faunę i florę, klimat, wody powierzchniowe i podziemne, gospodarki powstałymi odpadami, gospodarki wodno-ściekowej. Przyznał, że zaproponowana alternatywa realizacji przedsięwzięcia będzie wiązała się tak naprawdę ze zmianą organizacji pracy tj. powiększy się powierzchnia magazynowania odpadów przeznaczonych do odzysku i tym samym zwiększy się elastyczność produkcji. To nie są zmiany, które w jakikolwiek sposób wiążą się z oddziaływaniem na środowisko. W związku ze zmianą miejsca magazynowania odpadów nie zmienia się powierzchnia utwardzona na działce, wnioskodawca nie planuje zmniejszenia liczby samochodów dowożących odpady, które są źródłem emisji substancji szkodliwych do powietrza. Z tej perspektywy przedstawiony wariant alternatywny może być uznany wyłącznie za niewielką modyfikację propozycji wariantu inwestorskiego. Wnioskodawca zamierzający prowadzić materiałowy recykling tworzyw sztucznych nie wziął pod uwagę ani żadnych zmian technologicznych w projektowanej hali, ani zmian w zakresie skali planowanego przedsięwzięcia.

Przedstawiony przez inwestora wariant najkorzystniejszy dla środowiska, również nie może być za taki uznany. Różnica pomiędzy tym wariantem, a wariantem inwestorskim polega na zastosowaniu paneli fotowoltaicznych w celu zminimalizowania zużycia energii elektrycznej z sieci przez planowane przedsięwzięcie. Wytworzenie przez panele fotowoltaiczne energii na poziomie 18 MWh/rok zmniejszy zużycie węgla do wytworzenia tej ilości energii o ok 7,92 Mg/rok, co przyczyni się do minimalizacji oddziaływania pośredniego planowanego przedsięwzięcia na klimat. Wystąpienie tej różnicy w oddziaływaniu na środowisko, bez odniesienia jej do zakresu i sposobu oddziaływania na środowisko rzeczywistego racjonalnego wariantu alternatywnego, nie pozwala na ocenę czy wariant z zastosowanymi panelami fotowoltaicznymi dla takiej jak przedstawiono skali przedsięwzięcia i zaproponowanych rozwiązań technicznych mógłby zostać uznany za wariant najkorzystniejszy.

Braki raportu w powyższym zakresie, niedostrzeżone przez organ odwoławczy powodują, że stan faktyczny nie został ustalony w sposób niebudzący wątpliwości i przedwczesna jest ocena o możliwości wydania decyzji o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia w zaproponowanym przez inwestora wariancie.

Z powyższych względów należało uznać, że przedstawiony przez inwestora raport oddziaływania na środowisko wymagał nie tyle uzupełnienia do czego wzywał wnioskodawcę organ odwoławczy, co opracowania na nowo. Uzupełnienie przez wnioskodawcę opisu trzeciego wariantu i określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów nie mogło wobec pozorności wariantu alternatywnego przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W tej sytuacji powierzchowność przedstawionej przez autora raportu argumentacji, nieuwzględnienie w niej informacji zawartych w stanowisku z [...].06.2019 r. dotyczącym emisji niezorganizowanej w związku z przetwórstwem tworzyw (przedstawionej z błędami w zakresie wskaźników) nie miała również znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Należy uznać, że organ odwoławczy wydając decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W odróżnieniu od organu I instancji organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do prezentowanego przez społeczeństwo stanowiska dotyczącego planowanej inwestycji.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni powyższą ocenę prawą i wezwie wnioskodawcę do przedstawienia raportu oddziaływania na środowisko spełniającego wymogi określone w art. 66 ustawy, zawierającego opis wymaganych wariantów i rzetelną, wyczerpującą argumentację dotyczącą ich oddziaływania na środowisko, w tym zdrowie ludzi.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zarówno zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.