Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 669/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 i 4, art. 3 pkt 6, 7a, 8
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G. O. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi GO jest decyzja [.] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [.] z dnia [.] marca 2016 r. nr [.] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego, którą wydano w następujących okolicznościach;

Na skutek interwencji JM i AM pracownicy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w [.] w dniu [.] października 2015 r. przeprowadzili czynności kontrole na działkach ewid. nr 1476 i nr 1475/2 w [.], po czym z urzędu wszczęto postępowanie w sprawie oceny legalności wzniesienia na nich budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Decyzją z dnia [.] listopada 2015 r. nr [.], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] nakazał GO rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o wym. 6,10 m x 11,78 m wybudowanego na działkach nr 1476 i 1475/2 w [.] bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W podstawie prawnej organ powołał art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. u. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) zwana dalej w skrócie "P.b.".

Organ I instancji ustalił, że inwestor – GO zgłosił Staroście Powiatu [.] w dniu 1 września 2015 r. zamiar remontu budynku na ww. działce. Zakres rzeczywiście wykonanych robót był jednak szerszy od objętych zgłoszeniem. Ze starego budynku pozostały tylko fundamenty i podpiwniczenie. Wykonano nową podwalinę betonową stanowiącą fundament nowo wybudowanego budynku o drewnianej szkieletowej konstrukcji o wym. 6,10 m x 11,75 m. Wysokość kondygnacji parteru wynosi 2,92 m, a poddasza do kalenicy głównej dachu 3,71 m. Rzędna spodu kalenicy głównej dachu po stronie zachodniej wynosi +7,03 m. W ścianie wschodniej w poziomie stropu wypuszczono wspornikowe belki drewniane konstrukcji balkonu. Konstrukcję szkieletową obito od zewnątrz płytami OSB. W ścianie północnej znajdują się dwa otwory okienne, we wschodniej jeden otwór. W poziomie poddasza w ścianie wschodniej wykonano jeden otwór drzwiowy, w ścianie zachodniej dwa otwory okienne i w północnej części dachu również otwór okienny. W poziomie parteru wykonano podcień wejścia głównego. Okap wysunięty jest na odległość ok. 40 cm w stosunku do lica ściany. Odległość ściany północnej od grodzenia z działką nr 475/2 i 1475/1 wynosi od 3,1 m do 3,2 m. Odległość ściany południowej od ściany północnej budynku na działce nr 1477 i 1478 wynosi od 6,3 do 7,1 m, zaś od ściany zachodniej do krawędzi i od osi drogi powiatowej - działki nr 146/2 wynosi od 4,35 do 6,85 m.

W ocenie organu I instancji zakres wykonanych robót świadczy o tym, że inwestor wykonał nowy obiekt budowlany w miejsce rozebranego. Dokonał tego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie był to remont zadeklarowany w zgłoszeniu, a obszar oddziaływania budynku, ze względu na podane wyżej odległości, wykraczał poza granice działek, na których jest posadowiony. Nie mógł zatem skorzystać z trybu zgłoszenia budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego nie było możliwe, ponieważ zrealizowany budynek narusza postanowienia obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, jak też narusza przepisy techniczno-budowlane w sposób uniemożliwiający doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Nie zachowano bowiem wymaganych odległości od granicy działek i budynków na sąsiednich nieruchomościach oraz od drogi publicznej.

W odwołaniu GO zarzucił pominięcie przez organ nadzoru budowlanego dokonane zgłoszenie remontu budynku mieszkalnego, w wyniku którego nie doszło do naruszenia wymiarów obiektu. Nie dokonał całkowitej rozbiórki budynku i jego budowy od początku, lecz roboty realizował etapowo. Tym samym niedopuszczalne było stosowanie procedury określonej w art. 48 Prawa budowlanego, skoro zgłoszenie zostało przyjęte przez Starostę i roboty wykonano zgodnie z jego treścią.

Opisaną na wstępie decyzją [.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) zwana dalej w skrócie "k.p.a.", utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając stanowisko i ustalenia organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w celu weryfikacji zarzutów odwołania i ustaleń organu I instancji uzupełniono materiał dowodowy przeprowadzając rozprawę połączoną z oględzinami budynku Potwierdziły one, że wykonane roboty budowlane nie stanowiły remontu i wykraczały poza zakres dokonanego zgłoszenia. Inwestor w całości rozebrał stary budynek i wzniósł nowy. Dopuścił się zatem samowoli budowlanej, ponieważ nie ubiegał się i nie uzyskał pozwolenia na budowę. Z uwagi na to, że wykonane roboty naruszają przepisy techniczno-budowlane oraz ustawy o drogach publicznych – w zakresie odległości, nie było możliwe przeprowadzenie procedury legalizacyjnej.

W skardze GO zarzucił błędne ustalenie przez organy stanu faktycznego w zakresie zakresu wykonanych robót budowlanych, także w kontekście dokonanego zgłoszenia, czym naruszono art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 17 § 3 k.p.a. Sprawa została rozstrzygnięta z naruszeniem zasady zaufania do organów władzy publicznej, ponieważ nałożono na skarżącego obowiązek rozbiórki budynku wyremontowanego zgodnie z dokonanym zgłoszeniem realizowanym etapowo, czym naruszono także - poprzez ich zastosowanie, przepisy art. 3 pkt 6 i art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., podczas gdy zastosowany winien być art. 3 pkt 8 P.b., a całe postępowanie powinno być umorzone. Skarżący nie dokonał bowiem odbudowy budynku, lecz przeprowadził tylko etapowo remont w sposób zgłoszony Staroście, który organ ten przyjął bez sprzeciwu. Remontując budynek nie wyszedł poza dotychczasowe granice fundamentów, a nie zgromadzono dotychczas dowodów, które świadczyłyby o tym, że budynek w całości rozebrano i następnie go odbudowano. Nie ustalono m.in. stanu budynku sprzed remontu oraz sposobu jego przeprowadzenia. Skarżący domaga się uchylenia wydanych w sprawie decyzji oraz orzeczenie o kosztach postępowania.

W odpowiedzi na skargę WINB w [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2016 r. poz. 1066). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) zwana dalej w skrócie "p.p.s.a.", z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie legalności w zakresie wyznaczonym przez wyżej przywołane przepisy Sąd doszedł do przekonania, że skarga okazała się niezasadna.

Stan faktyczny ustalony prawidłowo w postępowaniu administracyjnym Sąd poczytuje za własne ustalenia mogące stanowić podstawę wyrokowania.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że GO w dniu [.] września 2015 r. dokonał zgłoszenia o przystąpieniu do remontu budynku mieszkalnego w miejscowości J. na działkach nr 1476 i nr 1475/2 stanowiących własność GO. Termin rozpoczęcia robót zaplanowano na 1 października 2015 r. W opisie robót budowlanych do wykonania wskazano: wymianę elementów konstrukcyjnych oraz pokrycia dachu bez zmiany parametrów technicznych dachu; remont ścian zewnętrznych prowadzony etapami; wymianę posadzek; remont ścian wewnętrznych, działowych - wykończenie płytami karton-gips; wymiana stolarki okiennej i drzwiowej z drewnianej na stolarkę pcv o takich samych wymiarach.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., zgodnie z którym właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust 2, w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę, albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest wyjaśnienie pojęcia "remontu" na tle obowiązujących przepisów Prawa budowlanego. Definicja remontu zawarta jest w art. 3 pkt 8 P.b., przez który należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.

Z przepisu tego wynika, że po zrealizowaniu zgłoszonego remontu nie może powstać obiekt budowlany o innych parametrach technicznych niż obiekt pierwotny. Nie stanowi również remontu sytuacja, gdy roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym. Naprawa lub wymiana wszystkich lub prawie wszystkich elementów budynku, w praktyce oznaczająca jego rozbiórkę w znacznej części lub w całości i ponowne wzniesienie obiektu przy zastosowaniu nowych i innych wyrobów budowlanych, niż użyto w stanie pierwotnym, nie może być rozumiana jako remont. Nie jest też remontem w rozumieniu art. 3 pkt 8 P.b., gdy inwestor bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia rozbiera po kolei poszczególne ściany budynku, stawiając w ich miejsce nowe i traktując to jako odtworzenie pierwotnego stanu; takie działania inwestora mieszczą się w definicjach budowy (art. 3 pkt 6 P.b.) lub przebudowy (art. 3 pkt. 7a P.b.).

Na podstawie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organy przyjęły, że skarżący wybudował nowy budynek mieszkalny jednorodzinny o wymiarach zewnętrznych 6,10 x 11,78 m i rzędnej spodu kalenicy głównej dachu +7,03 m. Roboty budowlane polegające na remoncie istniejącego budynku zostały szczegółowo przedstawione w zgłoszeniu. Zatem nie było podstaw po stronie organu architektoniczno-budowlanego do zgłoszenia sprzeciwu, skoro przedstawiony zakres robót przedmiotowo był zgodny z ustawową definicją remontu. Inną kwestią jest zaś rzeczywisty zakres wykonanych robót.

Organ pierwszej instancji ustalił, że wykonany przez skarżącego budynek mieszkalny jednorodzinny w dacie jego realizacji wymagał uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż wykonane roboty budowlane nie były remontem budynku zgłoszonego do remontu. Budynek zgłoszony do remontu pokazuje zdjęcie dołączone do pisma JM (karta akt adm. nr 4 oraz zdjęcie w aktach organu II instancji).

[.] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [.] w dniu 1 marca 2016 r. przeprowadził rozprawę na działkach nr 1476 i 1475/2 w [.], która potwierdziła ustalenia organu I instancji i zasadność wydanego nakazu rozbiórki obiektu. W protokole znajduje się zapis zeznań świadka KM, który stwierdził, że elementy budynku, które miały pozostać, nie nadawały się do użytku, gdyż były spróchniałe. Był naocznym świadkiem tego, że ten rzekomy remont nie dał się wykonać tak jak był zaplanowany. W protokole szczegółowy opis budynku istniejącego przed remontem podał świadek MM, który jest zbieżny z ww. dokumentacją fotograficzną. Z wyjaśnień świadka wynika, że: "po ściągnięciu dachu i rozebraniu boiska i po ściągnięciu szalunku - obicia z desek bali i po zbici tynku okazało się, że wszystko jest zarobaczałe, zaciosy przegnite, wszystko się rozłaziło. Chcieliśmy zachować chociaż część, ale ze względu na bezpieczeństwo musieliśmy zrezygnować z tych ścian z bali. Okazało się, że fundament 30 cm nie jest w poziomie i musieliśmy podmurować go do poziomu. Stad zrobiliśmy opaskę żelbetową zbrojoną (....) i zaczęliśmy odnawiać w takich wymiarach jak było wcześniej. (...). Gdybyśmy przewidzieli, że budynek będzie całkowicie do rozbiórki postaralibyśmy się o pozwolenie".

Organ odwoławczy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przyjął, że wykonane przez inwestora roboty budowlane nie stanowiły remontu, gdyż wykraczały poza zakres dokonanego zgłoszenia. Inwestor dokonał rozbiórki całego wcześniej istniejącego budynku i wykonał nowe elementy konstrukcyjne budynku, ściany (obecnie konstrukcja szkieletowa) i konstrukcje dachu łącznie z przykryciem. Wykonane roboty budowlane należy rozumieć jako budowę, tak też zostały one zakwalifikowane przez organ pierwszej instancji.

Sąd nie podziela natomiast stanowiska organu odwoławczego w zakresie kwalifikacji wykonanych robót budowlanych, że inwestor wykonał odbudowę. Inwestor nie wykonał odbudowy wcześniej istniejącego w tym miejscu budynku, co wynika z materiału fotograficznego znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy. Odbudowa obiektu budowlanego lub jego części zakłada, że odbudowany obiekt posiada takie same parametry, jakie obiekt posiadał w stanie pierwotnym. Zrealizowany przez inwestora obiekt nie posiada takich samych parametrów jak obiekt rozebrany. Przyjęcie odmiennej kwalifikacji niż uczynił to organ odwoławczy dla wykonanego obiektu budowlanego nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ odbudowa mieści się w pojęciu budowy i we wszystkich tych przypadkach inwestor musi dysponować pozwoleniem na budowę. Brak wpływu na wynik sprawy oznacza też, że nie uległaby zmianie podstawa prawna zaskarżonej decyzji, to jest art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b. wobec braku pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 28 ust. 1 P.b.

W ocenie Sądu, w prawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych sprawy organ odwoławczy nie miał podstaw do zakwalifikowania przeprowadzonych przez skarżącego robót budowlanych jako remontu. Za brakiem zasadności stanowiska skarżącego kwalifikującego wykonane roboty budowlane jako remont, jak trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, przemawia zarówno rozbiórka budynku jak i wybudowanie w jego miejsce obiektu o odmiennych parametrach. Niewątpliwie fakt dokonania rozbiórki budynku wyklucza przyjęcie, że budynek istnieje, a tym samym, że mógł być poddany remontowi. Tak więc istnienie budynku jest elementem koniecznym remontu. Nie chodzi tu przy tym o istnienie budynku w ujęciu historycznym, a więc, że budynek istniał przez określony czas i był użytkowany, tylko o istnienie budynku w momencie wykonywania robót budowlanych; remontować można coś, co fizycznie istnieje.

Przeprowadzenie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów budynku, takich jak powierzchnia zabudowy czy kubatura budynku, nie stanowi odtworzenia stanu pierwotnegoczyli remontu. Z istoty odtworzenia stanu pierwotnego budynku wynika, że przywrócenie tego stanu nie może zmierzać do zmiany charakteru i rozmiaru obiektu remontowanego. W orzecznictwie przyjmuje się, że "odtworzenie stanu pierwotnego" nie może być utożsamiane z powstaniem nowego budynku lub jego części o innych parametrach niż obiekt pierwotny (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 708/10, dostępny w lex nr 994112). Poglądu tego nie zmienia również fakt, że pozostały częściowo fundamenty, gdyż z materiału dowodowego wynika, że stare fundamenty zostały otoczone wokół "opaską" nowych fundamentów, gdyż wiązało się to z możliwością wykonania bezpiecznej konstrukcji dla budowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i z tego względu stały się częścią nowego obiektu budowlanego.

Organy prawidłowo też przyjęły, że w przypadku wzniesionego obiektu budowlanego brak jest możliwości jego legalizacji. Zrealizowany obiekt budowlany narusza przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), a w szczególności § 12, § 13, § 60 i 271-273. Naruszenie przepisów dotyczy też ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.).

Działki nr 1476 i 1475/2 posiadają łącznie szerokość 9,5 m. Budynek wybudowany na tych działkach znajduje się w odległości od 3,10 m do 3,20 m od ogrodzenia dzielącego działki nr 1476 i 1475/1, usytuowanego w pobliżu granicy dzielącej te działki oraz znajduje się w odległości ok. 50-60 cm od granicy oddzielającej te działki od działki nr 1475/2 i 1477. Przepis § 12 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia stanowi, że odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem. odległość okapu południowej połaci dachu kontrolowanego budynku od granicy oddzielającej działki nr 1477 i 1475 wynosi ok 10 - 20 cm. Lokalizacja budynku narusza zatem warunki określone w § 12 ust. 3 pkt 1 oraz ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Naruszony został też art. 43 ust. 1 (tabela, pkt 3, lit. b) ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi powiatowej w terenie zabudowanym powinna wynosić 8 m. Budynek wzniesiony przez inwestora znajduje się w odległości 4, 35 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej - działka nr 1146/2.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się też do uregulowań wynikających z planu zagospodarowania przestrzennego nr 10 dla miejscowości J. uchwalonego uchwałą nr [.] Rady Miejskiej w [.] z dnia [.] marca 2005 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowy Województwa [.] Nr [.], poz. [.] z dnia [.] kwietnia 2005 r. zmienioną uchwałą nr [.] Rady Gminy [.] z dnia [.] stycznia 2011 r., która określa, że działki ewidencyjne nr 1476, 1475/2, 1477 oraz 1475/1 oznaczone są w planie symbolem "U/MN"- tereny zabudowy usługowej i mieszkaniowej. Organy przyjęły, że plan nie wyłącza powstawanie nowej zabudowy, odbudowy, przebudowy i Sąd taką interpretację uważa za prawidłową, ale przy spełnieniu warunków wynikających z aktualnie obowiązujących przepisów.

Kluczową przesłanką dla rozpoznawanej sprawy i orzeczenia nakazu rozbiórki jest naruszenie przez inwestora przepisów techniczno-budowlanych oraz wymagań ustawy o drogach publicznych wyżej opisanych w stopniu uniemożliwiającym doprowadzenie wznoszonego przez skarżącego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Uzyskanie zgody na odstępstwo od warunków technicznych, wydanej przez właściwego ministra, następuje wyłącznie w procesie uzyskania pozwolenia na budowę. Takiej zgody nie można uzyskać na etapie legalizacji obiektu budowlanego. Z wymienionych przyczyn ograny zasadnie orzekły nakaz rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b.

Akta administracyjne sprawy dowodzą, że postępowanie administracyjne było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego i z poszanowaniem tych zasad, co stanowi realizację gwarancji procesowych skarżącego w postępowaniu przed organami administracji publicznej w wymiarze formalnym jak i w wymiarze materialnym.

Z faktu niezgłoszenia przez organ architektoniczno - budowlany sprzeciwu, czyli przyjęcia domniemania zgodności treści zgłoszenia z przepisami prawa nie powoduje konwalidacji wykonania robót budowlanych, w wyniku których powstał inny obiekt budowlany, a przepisy prawa dla jego realizacji nakładają na inwestora obowiązek dysponowania pozwoleniem na budowę. Podjęte w rzeczywistości przez inwestora roboty budowlane nie były remontem budynku, który został rozebrany. Z tego też względu fakt zgłoszenia robót budowlanych nie podważa w żadnym stopniu ustalonego stanu faktycznego sprawy przez organy orzekające, który doprowadził do wydania decyzji o nakazie rozbiórki budynku prawidłowo opisanego w sentencji zaskarżonej decyzji. Prawidłowo został też wskazany adresat nakazu rozbiórki.

W świetle powyższe za błędny należy uznać zarzut skargi, że organy nie wykazały, że "prace" (termin użyty przez pełnomocnika) wykraczały poza zakres dokonanego zgłoszenia. Powyższe ustalenia wynikają z zeznań świadków zawartych w protokołach z rozpraw administracyjnych, a także dokumentacji fotograficznej zgromadzonej przez organ pierwszej i drugiej instancji. Wymienione dowody potwierdzają też rozebrania remontowanego budynku. Z tego względu organy nie naruszyły art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie tak decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji odpowiadają standardom wyznaczonym przez art. 107 § 3 k.p.a., a w szczególności należy podkreślić, że zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne wraz z przytoczeniem przepisów, jak i argumentów, które miały istotny wpływ na ustalony stan faktyczny. Uzasadnienie jest spójne, logiczne, odnoszące się do zgromadzonego materiału dowodowego i wyjaśnienie dla zastosowanych przepisów prawnych i podjętego rozstrzygnięcia na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., co jest realizacją zasady wynikającej z art. 8 k.p.a., która nie została w tym postępowaniu naruszona.

Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., gdyż realizowany przez skarżącego zakres robót budowlanych wymagał pozwolenia na budowę, a takim nie dysponował skarżący. Przepis art. 48 ust. 1 P.b. ma zastosowanie do obiektów budowlanych zrealizowanych jak i będących w trakcie budowy.

Bez wpływu na wynik sprawy jest powoływanie się w skardze na wykonywanie przez skarżącego robót budowlanych etapowo, co ma w jego ocenie potwierdzać wykonanie remontu zgodnie ze zgłoszeniem. Wykonywanie robót budowlanych etapowo jest to okoliczność faktyczna, która występuje zarówno przy realizacji obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę jak i remontu na podstawie zgłoszenia, dlatego też i w tym przypadku zarzut nie mógł wywołać skutku oczekiwanego przez skarżącego poprzez uwzględnienie skargi.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.