Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 55/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-07-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 40 ust. 12
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Prezydent Miasta, wymierzył M.B., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma A. karę pieniężną w kwocie [...] zł za zajęcie pod reklamę pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] (działka nr [...] z obr. [...]) w [...] w dniach [...] z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy drogi.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że kontrola ww. pasa drogowego przeprowadzona w dniu [...] wykazała fakt funkcjonowania reklamy o powierzchni [...] z przekroczeniem terminu obowiązywania zezwolenia

(tj. do [...]. Kolejne kontrole tego terenu, przeprowadzone w [...] potwierdziły fakt dalszego funkcjonowania ww. reklamy.

Z uwagi na powyższe organ I instancji pismem z dnia [...],

znak: [...] zawiadomił M.B. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] w [...] pod reklamę z przekroczeniem terminu określonego w zezwoleniu zarządcy drogi oraz o terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin ww. pasa drogowego - [...].

W dniu [...] M.B. wystąpiła o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego al. [...] w [...] pod reklamę o powierzchni 2,16m2 w terminie [...].

W końcowej części decyzji organ I instancji, powołując się na § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały Nr XXVIII/567/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 8 listopada 2004 r. w sprawie ustalenia stawek opłat za zajęcie pasa drogowego (Dz. Urz. Woj. Zach., z 2004 r. Nr 85, poz. 1592 ze zm.) przedstawił w formie tabelarycznej sposób wyliczenia kary za zajęcie pasa drogowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji M.B. podała, że w złożonym przez nią wniosku z dnia [...] nastąpiła oczywista omyłka pisarska. Wnioskowany przez nią okres zajęcia pasa drogowego zamiast [...], winien obejmować okres [...]. Błąd ten został zauważony przez skarżącą w dniu [...], o czym bezzwłocznie poinformowała organ I instancji. Jednocześnie podniosła, że nie miała zamiaru zajmować pasa drogowego nie posiadając stosownego zezwolenia.

Podniosła też, że Prezydent Miasta nie wskazał daty, kiedy miała mieć miejsce rzekoma kontrola pasa drogowego al. [...] w [...], która wykazała fakt funkcjonowania reklamy z przekroczeniem terminu obowiązywania zezwolenia. Kontrole miały miejsce w dniach [...] oraz

[...]. Oznacza to, że w tych konkretnych datach występowało zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Niezrozumiałym jest natomiast, na jakiej podstawie organ przyjął że zajęcie to również miało miejsce od dnia [...]. Skarżąca stanowczo zaprzecza, że taka sytuacja miała miejsce. Z uwagi na powyższe brak jest podstaw do nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia za okres [...]

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) oraz art. 40 ust. 1 i 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał,

iż materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią przepisy art. 40 ust. 1 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 40 ust. 1 powołanej ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi wymaga zezwolenia zarządcy drogi w drodze decyzji administracyjnej. Natomiast w myśl art. 40 ust. 12 za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi (pkt 1) lub z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 2), bądź o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 3) zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4 - 6. Przesłankami wymierzenia kary administracyjnej na tej podstawie są zatem:

- zajęcie pasa drogowego,

- brak zezwolenia właściwego zarządcy drogi na takie zajęcie lub zajęcie pasa niezgodnie z tym zezwoleniem.

Wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za bezprawne zajęcie pasa drogowego powinno być poprzedzone ustaleniami dokonanymi w zakresie powyższych przesłanek, ale również w zakresie podmiotu, zajmującego pas drogowy, czasookresu oraz powierzchni zajęcia pasa drogowego. Kara pieniężna wymierzana jest określonemu podmiotowi za zajęcie pasa drogowego przez obiekty budowlane niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego jako iloczyn liczby metrów kwadratowych, powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego, liczby dni zajmowanego pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (art. 40 ust. 6 ustawy). Wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego ustala w drodze uchwały organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, dla dróg, których zarządcą jest ta jednostka samorządu terytorialnego (art. 40 ust. 8 ustawy).

W myśl art. 4 pkt 1 powołanej ustawy, pod pojęciem pasa drogowego należy rozumieć wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są lokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem , zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów

i zakazów.

Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta jest skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 15 stycznia 2007 r., sygn. akt P 19/06). Okoliczności faktyczne, które mają uzasadniać wymierzenie stosownej kary administracyjnej, ustalone muszą zostać w toku postępowania administracyjnego w sposób nie budzący wątpliwości.

W ocenie Kolegium, Prezydent Miasta uczynił zadość ww. wymogom. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem w sposób niebudzący wątpliwości, iż reklama rzeczywiście znajdowała się w pasie drogowym drogi powiatowej al. [...] w [...] (działka nr [...] z obr. [...]). Twierdzenie organu I instancji, co do lokalizacji reklamy na ww. terenie w terminie [...] znajduje swoje oparcie w zawartych w aktach sprawy protokołach kontroli pasa drogowego przeprowadzonych w dniach [...], jak również w wydrukach zdjęć wykonanych w dacie kontroli i oględzin.

Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami odwołania, że brak jest dowodów na potwierdzenie zajęcia pasa drogowego w okresie [...] bowiem, w tych dniach organ nie przeprowadził kontroli. W dokumentacji tworzącej akta sprawy znajduje się protokół kontroli pasa drogowego drogi powiatowej al. [...] w [...]przeprowadzonej w dniu [...]. Na ocenę znaczenia danego dowodu z perspektywy sformułowania podstawy faktycznej decyzji wpływa wiele różnorodnych czynników, nie tylko ze sfery prawa, lecz i logiki, czy psychologii. Wewnętrzne przekonanie, wiedza i doświadczenie życiowe organu wpływa na to, czy określony środek dowodowy, ze względu na indywidualne cechy i towarzyszące mu obiektywne okoliczności, zasługuje na to, by uznać go za wiarygodny. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że przyjęcie interpretacji skarżącej byłoby równoznaczne z zaakceptowaniem sytuacji, w której skarżąca pomiędzy wykonywanymi przez organ kontrolami dokonuje usunięcia reklamy, aby zamieścić ją ponownie w dniach dokonywanej inspekcji. Przyjęcie przez organ administracji powyższych wyjaśnień strony byłoby wobec tego nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasady swobodnej oceny dowodów, odwołującej się do zasad racjonalności.

Odnośnie zaś twierdzenia odwołującej, iż "nie miała zamiaru zajmować pasa drogowego nie posiadając stosownego zezwolenia", Kolegium wskazuje, że zgodnie

z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi; z przekroczeniem w zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi; o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi, skutkuje wymierzeniem przez zarządcę drogi kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości 10-krotności opłaty za zajęcie pasa ustalonej zgodnie z art. 40 ust. 4-6 ustawy o drogach publicznych. Zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi, obliguje organ do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, kary pieniężnej nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. Organ nie może badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu, czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. Decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego, stanowi wykonanie bezwzględnej dyspozycji wskazanej w ustawie.

Dlatego też należało uznać, iż decyzja Prezydenta Miasta jest zgodna z prawem.

Powyższą decyzję ostateczną M.B., reprezentowana przez adw. P.K., zaskarżyła skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej:

- naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 40 ust. 1 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że nośnik reklamowy skarżącej – M.B. w pasie drogowym drogi powiatowej Al. [...], na nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr geodezyjny [...], obręb [...] w [...]zajmował ww. pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi w dniach [...].

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 7, 8 i 11 K.p.a. poprzez przyjęcie, że stan faktyczny niniejszej sprawy został należycie wyjaśniony, zaś materiał dowodowy jest pełny i wyczerpujący, a ponadto poprzez przyjęcie, że organ wydający decyzję nie naruszył, nie przekroczył granic uznaniowości decyzji administracyjnej.

Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o:

1. uchylenie decyzji w całości,

2. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji,

3. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powtórzył wyżej przytoczone argumenty

i twierdzenia zawarte w odwołaniu, wskazując, iż skarżąca składając w dniu [...], wniosek o zajęcie pasa drogowego Al. [...] pod reklamę wpisała błędny okres zajęcia pasa drogowego, tj. [...], zamiast [...]. W złożonym przez nią wniosku nastąpiła oczywista omyłka pisarska, o której bez zbędnej zwłoki, tj. w dniu [...] poinformowała organ I instancji pisemnym sprostowaniem błędu. Dalej skarżąca wskazuje, że oczywista omyłka pisarska to omyłka widoczna, niezamierzona niedokładność, błąd pisarski lub inna podobna usterka w tekście. Oczywista omyłka pisarska polega w szczególności na niezamierzonym przekręceniu, opuszczeniu wyrazu, błędzie logicznym, pisarskim lub mającym postać innej niedokładności przypadkowej. Oczywista omyłka pisarska powinna być możliwa do poprawienia bez odwoływania się do innych dokumentów. W zakresie tego pojęcia mieszczą się zatem tylko takiego rodzaju niedokładności, które widoczne są dla każdego, bez przeprowadzania jakiejkolwiek dodatkowej dogłębnej analizy. Oczywista omyłka pisarska jest wynikiem przeoczenia lub innej wady procesu myślowo redakcyjnego. M.B. nie miała zamiaru zajmować pasa drogowego nie posiadając stosownego zezwolenia.

Ponadto skarżący podnosi, iż Prezydent Miasta nie wskazał daty, kiedy miała mieć miejsce rzekoma kontrola pasa drogowego Al. [...] w [...], która wykazała fakt funkcjonowania reklamy o powierzchni 2,16 m2 z przekroczeniem terminu obowiązywania zezwolenia. Kolejne kontrole miały miejsce w dniach: [...]. Skarżąca nie zaprzecza, że w tych dniach miało miejsce zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Znajduje to również odzwierciedlenie w aktach sprawy tj. w protokołach kontroli pasa drogowego przeprowadzonych ww. dniach jak również w wydrukach zdjęć wykonanych w dacie kontroli i oględzin. W przedmiotowej sprawie brak jest natomiast dowodów na potwierdzenie zajęcia pasa drogowego w okresie od dnia [...], bowiem w tych dniach organ nie przeprowadził wizji lokalnej. Trudno zgodzić się z uzasadnieniem SKO, zawartym w decyzji z dnia [...] które wskazuje, że pomimo braku kontroli w ww. dniach również doszło do zajęcia pasa drogowego bez stosownego zezwolenia. Zgodnie z Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lipca 2014 r., III SA/Wr 303/14 ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest faktyczne zajęcie pasa drogowego.

W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wymierzenia sankcji administracyjnej uregulowanej w art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy, ponieważ skarżąca

w okresie [...] zajmowała pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi. Nie ma natomiast dowodów, że M.B. zajmowała bez zezwolenia zarządcy drogi pas drogowy Al. [...] również w okresie [...]. Organ administracyjny braku dowodu nie może zastępować logika czy psychologią. W przedmiotowej sprawie nie wystarcza bowiem opieranie się tylko na wewnętrznym przekonaniu, wiedzy i doświadczeniu życiowym. Słusznie SK, w swoim uzasadnieniu decyzji z dnia [...], wyraził pogląd, że istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara jest skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Okoliczności faktyczne, które mają uzasadniać wymierzenie stosownej kary administracyjnej, ustalone muszą zostać w toku postępowania administracyjnego w sposób nie budzący wątpliwości.

Na potwierdzenie swych wywodów autor skargi powołuje się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując m.in., iż w wyroku NSA z 27 listopada 2013 r.,

II GSK 1060/12, wyraźnie zaakcentowano, że w toku postępowania to organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z 25 marca 2014 r.,

w sprawie o sygn. akt: II SA/Bk 1015/13 wskazał, iż nieustalenie przez organy

w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów

o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 2 października 2013r., o sygn. akt:

II SA/Łd 631/13., zasada przekonywania sprowadza się do wyjaśnienia osobie,

że adresowana do niej decyzja wynika z racjonalnych przesłanek i jest oparta

o przepisy obowiązującego prawa, to znaczy, że w istniejącym stanie prawnym

i faktycznym wydanie innej decyzji było niemożliwe. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu osobie zasadności podjętego rozstrzygnięcia.

W wyroku WSA w Gdańsku, z dnia z dnia 29 maja 2013 r., o sygn. akt: III SA/Gd 791/12 wskazano, że decyzje uznaniowe powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości,

że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały wszechstronnie rozważone

i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, iż organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych. Uzasadnienie realizować winno wyrażoną w art. 11 K.p.a. zasadę przekonywania.

Zawarta w art. 8 K.p.a. zasada zaufania obywateli do organów państwa określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzeni postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 grudnia 1984r., III SA 720/84, (ONSA 1984, nr 2, poz. 117), podkreśla, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśniania okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględniania w decyzji zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Uzasadnienie nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego w dniach [...] nie sprostuje postawionemu przez organ administracji publicznej obowiązkowi płynącemu z zasady przekonywania i należytego wyjaśniania podstaw faktycznych. Poczucie "równości wobec prawa" w przedmiotowej sprawie zostało zachwiane.

Dlatego – zdaniem strony skarżącej - brak odwołania się do jakiegokolwiek dowodu, że w dniach [...], doszło do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia nie może być uznane za rzetelne jej rozstrzygnięcie.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi, powodujące eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany z zarzutami i wnioskami skargi.

Sądowa kontrola dokonana w niniejszej sprawie według ww. kryteriów dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Sąd podziela zawarty w skardze wywód odnoszący się do pojęcia oczywistej omyłki pisarskiej. Wynika z niego, iż omyłka pisarska jest oczywista, gdy żadna ze stron nie może mieć wątpliwości co do jej zaistnienia, i wynika to z innych niebudzących wątpliwości okoliczności. Rzecz jednak w tym, iż zawartego w skardze wywodu, dotyczącego oczywistej omyłki pisarskiej, absolutnie nie można odnieść do okoliczności niniejszej sprawy.

Ponadto zauważyć należy, iż nie można powoływać się na omyłkę pisarską we wniosku strony do organu, wszczynającym określone postępowanie, którego treścią organ jest związany. Organ nie ma bowiem żadnych przesłanek, by domyślać się, że np. wskazana we wniosku data i termin zajęcia pasa drogowego podane zostały omyłkowo. Na taką omyłkę strona może powoływać się przed wydaniem decyzji określającej jej prawa i obowiązki. Po wydaniu decyzji jej zmiana może być dokonana tylko w trybie wskazanym w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Dane wskazane przez skarżącą we wniosku zostały ujęte w wydanej przez organ I instancji decyzji nr [...] określającej termin zajęcia przedmiotowego pasa drogowego [...]. Decyzja ta jest ostateczna i określa prawa i obowiązki strony, ustanawiając określony stan prawny.

Zatem powoływanie się przez stronę skarżącą na "oczywistą omyłkę pisarską" we wniosku o zajęcie pasa drogowego, uznać należy za całkowicie chybione.

Nie można także zgodzić się z twierdzeniami skargi, że w niniejszej sprawie brak jest dowodów na potwierdzenie zajęcia pasa drogowego w okresie [...] bowiem, w tych dniach organ nie przeprowadził kontroli.

W aktach sprawy znajduje się protokół kontroli pasa drogowego drogi powiatowej

Al. [...] w [...], przeprowadzonej w dniu [...]. Podkreślić należy, że na ocenę materiału dowodowego wpływa wiele różnorodnych czynników, nie tylko ze sfery prawa, lecz i logiki, a także wiedzy i doświadczenia życiowego. Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy, że przyjęcie przez organ administracji przedstawionych w odwołaniu i w skardze wyjaśnień strony skarżącej byłoby nie do zaakceptowania z punktu widzenia zasady swobodnej oceny dowodów, odwołującej się do zasad racjonalności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 803/10).

Należy też zwrócić uwagę, iż zawarte w skardze twierdzenia są wewnętrznie sprzeczne. Z jednej bowiem strony stwierdza się, że skarżąca nie kwestionuje, iż miało miejsce zajęcie przez nią pasa drogowego w dniach, w których przeprowadzono kontrolę pasa drogowego, udokumentowaną protokołami, tj. [...], z drugiej strony - stwierdza się, iż organ bezpodstawnie przyjął, iż takie zajęcie miało miejsce w dniach [...] mimo, iż dzień [...] jest udokumentowany protokołem.

Z powyższych względów - w ocenie Sądu należy odrzucić zawartą w skardze argumentację, iż skoro w dniach [...] nie przeprowadzono kontroli i nie sporządzono stosownego protokołu, to organ nie mógł ustalić i przyjąć, iż w tych dniach skarżąca nie zajmowała pasa drogowego przez zamieszczenie w nim swojej reklamy, podczas gdy kontrole w dniach następnych tj.

[...] potwierdziły jej istnienie i zajmowanie pasa drogowego.

Zgodnie z art. 77 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany

w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Rozpatrzenie polega na ocenie zebranego materiału i wyciągnięcie na jego podstawie stosownych wniosków, wynikających z zasad logiki i doświadczenia życiowego.

Wyciągnięty przez organy obu instancji wniosek, iż skoro zajęcie pasa drogowego po upływie okresu zezwolenia miało miejsce w dniu [...], to miało ono też miejsce w dniach [...] jest z tymi zasadami zgodny. Skarżąca może oczywiście wykazywać, że było inaczej, lecz w takim przypadku to ona powinna wskazać dowody na okoliczność, że na te 2 dni reklamy zdjęła (co z kolei wskazywałoby, że wiedziała, iż wiszą one poza okresem zawartym

w decyzji zezwalającej, wobec czego nieprawdziwe byłyby twierdzenia o omyłce pisarskiej).

Przepisy ustawy o drogach publicznych nie dają organowi orzekającemu możliwości odstąpienia od wymierzenia kary oraz nie zezwalają na wymierzenie kary na zasadzie uznania administracyjnego. Zasady ustalenia kary są sztywne, niezależne od winy sprawcy naruszenia czy innych niż wymienione w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych okoliczności.

Przewidziana w ww. regulacji decyzja w przedmiocie kary pieniężnej jest zatem decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się przesłanki braku zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to jakie przyczyny ów fakt spowodowały. Całkowicie chybione są zatem przytoczone w skardze orzeczenia sądów administracyjnych. Nie odnoszą się one bowiem do okoliczności niniejszej sprawy.

Reasumując, należy w pełni zgodzić się z wyrażonym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, iż w sytuacji gdy w okresie objętym decyzją sankcyjną organu I instancji strona posiadała umieszczoną w pasie drogowym tablicę reklamową, wypełniona została dyspozycja przepisu art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych.

Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że podnoszone w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż dokonana przez organy obu instancji ocena materiału dowodowego, na podstawie którego ustalono zajmowanie przez skarżącą pasa drogowego bez zezwolenia w dniach [...] za które wymierzono przedmiotową karę pieniężną, jest prawidłowe i nie narusza wskazanych w skardze przepisów art. 40 ust. 1 i ust. 12 ustawy o drogach publicznych.

Skarga okazała się zatem nieuzasadniona, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.