Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1215/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak (spr.) Sędzia NSA Jerzy Stankowski Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygn. akt IV SA/Po [...]

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B. P. (zwanej dalej: odwołująca) oraz K. S. (zwanego dalej: skarżący) utrzymało w mocy decyzję Wójta G. K. B. z dnia 22 marca 2016 r. nr [...]

Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia 12 czerwca 2015 r. nr [...] Wójt G. K. B. określił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej K. B. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 23,1 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 200 m n.p.t. wraz ze stacją transformatorową i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia na działkach o nr geodezyjnych: [...] - obręb A., [...] - obręb [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], 112, [...], 138, [...], [...], [...] - obręb B..

Wnioskiem z dnia 18 listopada 2015 r. F. o. z siedzibą w W. (inwestor) wystąpiła do organu I instancji o zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12 czerwca 2015 r. w zakresie zmian dotyczących wysokości wieży, średnicy rotora, wielkości powierzchni trwale zajętej przez inwestycję, możliwości pozostawienia stałych placów montażowych oraz ustalenia przebiegu wewnętrznych tras kablowych. Do wniosku załączono kartę informacyjną przedsięwzięcia, mapę ewidencyjną (kopię analogową mapy ewidencyjnej do celów projektowych, wydruk z mapy numerycznej, mapę numeryczną w formie elektronicznej), wypisy z rejestru gruntów, lokalizację siłowni wiatrowych z obszarem oddziaływania - obliczenie oraz mapa, wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Decyzją z dnia 22 marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 155, art. 107 § 2 k.p.a. w zw. z art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 82, art.84, art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (u.i.o.ś.), a także na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Rozporządzenie) organ I instancji orzekł o zmianie decyzji własnej z dnia 12 czerwca 2015 r. dotyczącej realizacji przedsięwzięcia po korektach określonego jako: "budowa farmy wiatrowej K. B. o łącznej maksymalnej mocy przyłączeniowej 21 MW, składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 193 m n.p.t. i siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia na działkach o nr geodezyjnych: [...] - obręb A., [...] - obręb [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] - obręb B." w zakresie: działu l pkt. 1: "Rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia" ("Planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie farmy wiatrowej wraz z niezbędną infrastrukturą o łącznej, maksymalnej mocy przyłączeniowej do 21 MW składającej się z siedmiu siłowni wiatrowych o maksymalnej mocy 3 MW każdy i maksymalnej całkowitej wysokości każdego wiatraka do 193 m n.p.t. (wysokość wieży wiatraka od 115 m n.p.t. do 137 m n.p.t. i średnica rotora do 123 m, maksymalna moc akustyczna każdej z turbin 104,5 dB) zlokalizowanych w obrębach geodezyjnych A., [...], B. w gminie K. B. na działkach geodezyjnych, jak w poniższych tabelach. Projektowana inwestycja trwale zajmie teren o powierzchni około do 4.500 m˛ dla jednej turbiny, co stanowić będzie powierzchnię naziemną części fundamentów a ponadto powierzchnie, którą zajmą stale drogi serwisowe od drogi publicznej do poszczególnych wiatraków oraz stały plac montażowy o powierzchni do 2.500 m. Na czas budowy wykonane zostaną obiekty tymczasowe place manewrowo - montażowe i drogi dojazdowe dla sprzętu ciężkiego z dróg publicznych do poszczególnych wiatraków. Droga oraz place manewrowe będą wykonane jako gruntowe, a tylko w przypadku złych warunków gruntowych zostaną utwardzone żwirem, tłuczniem lub w ostateczności płytami betonowymi. Po zakończeniu budowy obiekty tymczasowe zostaną rozebrane, żwir, tłuczeń lub płyty zostaną usunięte, a grunt przywrócony do stanu poprzedniego (grunt rolny). Pozostały obszar działek, na których zostanie przeprowadzona inwestycja nie zmieni swojego przeznaczenia, poza terenem trwale zajętym przez elementy inwestycji. Od każdego wiatraka do miejsca przyłączenia wykonane zostaną doziemne linie średniego napięcia oraz linie światłowodowe, zlokalizowane na działkach wyszczególnionych poniższej tabeli"), pkt. 2: "Warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich" )" ("1. Eksploatację przedsięwzięcia prowadzić z użyciem maksymalnie 7 turbin wiatrowych o łącznej mocy do 21 MW, wysokości wieży elektrowni od 115 m n.p.t. do 137 m n.p.t., średnicy wirnika do 123 m i maksymalnym poziomie mocy akustycznej każdej z turbin nieprzekraczającym 104,5 dB";"); pkt. 3 "Wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18" ("1. Parametry konstrukcyjne poszczególnych elektrowni przyjąć na poziomie 7 siłowni wiatrowych o maksymalnej mocy 3 MW każdy, łączna maksymalna moc przyłączeniowa 21 MW, całkowita wysokość każdego wiatraka do 193 m n.p.t., wysokość wieży od 115 m n.p.t. do 137 m n.p.t., średnica wirnika do 123 m, maksymalny poziom mocy akustycznej każdej z turbin nieprzekraczający 104,5 dB"). Pozostała treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12 czerwca 2015 r. nie podlegała zmianie. Organ I instancji wskazał, że charakterystyka planowanego przedsięwzięcia stanowi załącznik nr [...] do decyzji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że przedsięwzięcie w zmienionym zakresie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w J., [...], S., N., B. i A., gm. K. B. zatwierdzonego przez Radę G. K. B., uchwała nr [...] z dnia 17 lutego 2014 r. Organ I instancji wskazał, w oparciu o wypis i wyrys, iż nieruchomości oznaczone są jako: EF — tereny lokalizacji elektrowni fotowoltaicznych, 2EW — tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych, 2 KDW — tereny dróg wewnętrznych oraz IR — tereny rolnicze. Dalej organ wywiódł, że przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) Rozporządzenia jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może zostać stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. W konsekwencji dla wnioskowanego przedsięwzięcia zachodzi obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w toku prowadzonego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 i ust. 3 u.i.o.ś. Organ I instancji wyjaśnił, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. (dalej jako "PPIS") opinią sanitarną z dnia 9 grudnia 2015 r. stwierdził potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wykonania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po uzupełnieniu karty informacyjnej przedsięwzięcia przez inwestora, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. (dalej jako "RDOŚ") opinią z dnia 22 stycznia 2016 r. stwierdził, iż dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Organ I instancji wskazał, że z treści uzupełnienia karty przedsięwzięcia wynika jednoznacznie, że inwestor nie planuje zmian w zakresie lokalizacji poszczególnych turbin. Podobnie zakres wnioskowanych zmian nie spowoduje zmiany maksymalnej mocy przyłączeniowej wszystkich elektrowni, tj. 21 MW, jednostkowej mocy turbiny — 3MW oraz maksymalnego poziomu mocy akustycznej każdej z turbin — 104,5 dB. Inwestor przedłożył także zaktualizowaną analizę akustyczną uwzględniającą wpływ planowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny i wynika z niej, że zakres planowanych zmian nie wpłynie na odległość planowanego przedsięwzięcia względem najbliżej położonych terenów podlegających ochronie akustycznej i nie będzie powodowała przekroczenia normatywnych dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ wskazał także, że analiza wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 12 czerwca 2015 r. Pozostałe zaś warunki zawarte w ww. decyzji nie ulegną zmianie.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: skarżący oraz B. P..

Decyzją z dnia 20 czerwca 2016 r. nr [...] SKO w K. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji pokrywa się z treścią wniosku inwestora z dnia 18 listopada 2015 r. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Przedsięwzięcie w zmienionym zakresie jest zgodne z ustaleniami właściwego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Dlatego w ocenie organu odwoławczego prawidłowo, na podstawie art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., planowane przedsięwzięcie zakwalifikowane zostało jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jako materialnoprawną podstawę wydanej decyzji organ powołał art. 71, art. 64 ust. 1 i art. 63 ust. 1 i 2 u.i.o.ś.

W ocenie Kolegium organ I instancji po wpłynięciu wniosku o zmianę ostatecznej decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r. prawidłowo zwrócił się, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.i.o.ś. do RDOŚ w P., jak i PPIS w K. o wydanie opinii w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Następnie zaś, zgodnie z art. 63 ust. 2 u.i.o.ś. postanowieniem z dnia 9 lutego 2016 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przed zmianą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie organu odwoławczego, decyzja dnia 22 marca 2016 r. odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że zwiększenie średnicy rotora wymuszone jest postępem technologicznym w produkcji siłowni wiatrowych. Ponadto pojawiło się szereg nowych i bardziej zaawansowanych technologicznie maszyn mających jednak większą średnicę rotora. W celu odzyskania możliwości doboru nowoczesnej siłowni wiatrowej dla tego typu projektu nieodzowna jest zmiana średnicy wirnika, na odpowiadającą średnicą stosowanych w turbinach wchodzących właśnie do produkcji. W takim przypadku można się spodziewać, że projekt w momencie uzyskania prawomocnego pozwolenia na budowę będzie miał najnowocześniejsze i najbardziej korzystne dla środowiska rozwiązania techniczne. Parametrem wymagającym zmiany jest również określona na 137 m n.p.t. w wydanej decyzji wysokość wieży. Optymalnym rozwiązaniem jest ustanowienie przedziału wysokości wież możliwych do zastosowania dla tego typu projektu. Wnioskowany zakres zmiany obejmuje wieże o wysokości od 115 m n.p.t. do wysokości 137 m n.p.t. Możliwość zastosowania niższej wysokości wieży pozwala na obniżenie wysokości całkowitej konstrukcji elektrowni. Zmniejszeniu ulega przez to oddziaływanie inwestycji na krajobraz, ograniczeniu ulega zasięg efektu migotania cienia, nawet przy zastosowaniu większej średnicy wirnika. Rozwiązanie takie pozwoli też, w ocenie organu odwoławczego, na uwzględnienie stanowiska mieszkańców okolicznych miejscowości postulujących o zmniejszenie wysokości całkowitej elektrowni wiatrowych mających powstać w ich sąsiedztwie. Dalej organ odwoławczy wskazał, że zmiana modelu siłowni wiatrowej powoduje konieczność zapewnienia możliwości utworzenia stałego placu montażowego na cały czas eksploatacji przedsięwzięcia. Plac jest niezbędny w trakcie poważnych napraw turbiny wiążących się z zastosowaniem ciężkiego sprzętu budowlanego. Stały plac serwisowy skróci czas robót remontowych w terenie. Dlatego też inwestor wnioskował o zmianę postanowienia decyzji środowiskowej i umożliwienie utrzymania stałych placów montażowych o powierzchni do 2.500 m. Projektowana inwestycja trwale zajmie zatem teren o powierzchni do 4.500 m dla jednej turbiny, co stanowić będzie powierzchnię naziemną części fundamentów oraz powierzchnie, którą zajmą stałe drogi serwisowe od drogi publicznej do poszczególnych wiatraków oraz stały plac montażowy o powierzchni do 2.500 m˛. Organ odwoławczy wskazał również, że z treści uzupełnienia karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że inwestor nie planuje zmian w zakresie lokalizacji poszczególnych turbin. Ponadto, z treści przedłożonej dokumentacji wynika, w ocenie organu odwoławczego, że zakres wnioskowanych zmian nie spowoduje zmiany maksymalnej mocy przyłączeniowej elektrowni, tj. 21 MW jednostkowej mocy turbiny - 3MW oraz maksymalnego poziomu mocy akustycznej - 104,5 dB.

Organ odwoławczy podkreślił, że pozostałe warunki zawarte w przedmiotowej decyzji pozostaną bez zmian, zaś lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia planowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie innych, planowanych siłowni farm wiatrowych. W kwestii oddziaływania akustycznego inwestycji organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na planowane zmiany inwestor przedstawił zaktualizowaną analizę akustyczną uwzględniającą wpływ planowanego przedsięwzięcia na klimat akustyczny, która wykazała, że zakres planowanych zmian nie wpłynie na odległość planowanego przedsięwzięcia względem najbliżej położonych terenów podlegających ochronie akustycznej. Nie będzie również miało miejsca przekroczenie normatywnych dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku zarówno w porze dnia, jak i w porze nocy. W ocenie organu odwoławczego, zmiana wysokości siłowni wiatrowych we wnioskowanym zakresie nie wpłynie na pogorszenie prognozowanego klimatu akustycznego. Organ odwoławczy zgodził się z RDOŚ w P., iż mając na względzie lokalizację przedsięwzięcia poza obszarami chronionymi i ważnymi dla ptaków oraz stosunkowo niewielki zakres zmiany planowanego przedsięwzięcia w stosunku do pierwotnie zakładanego, nie przewiduje się znaczącego negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze, w tym w szczególności gatunków chronionych, rzadkich lub ginących oraz ich siedlisk. Zdaniem organu odwoławczego realizacja przedsięwzięcia nie wpłynie także na obszary chronione, a w szczególności na siedliska przyrodnicze, gatunki roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, dla których ochrony zostały wyznaczone obszary Natura 2000, ani pogorszenia integralności obszaru Natura 2000 lub powiązania z innymi obszarami.

Odnosząc się do zarzutów odwoławczych, organ odwoławczy podniósł, że większość z nich została oceniona w decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r. Organ podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił prawomocnym wyrokiem (sygn. akt IV SA/Po 1020/15) skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 08 października 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję środowiskową organu I instancji.

Skargę na powyższą decyzję złożył do Sądu K. S. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 71 ust 1 w zw. a art. 3 ust 1 pkt 13 u.i.o.ś. w tym zakresie, w jakim ustawa ta transponuje przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady [...] z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko oraz dyrektywy Rady [...] z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, poprzez bezprawny podział przedmiotowego przedsięwzięcia na części i wydanie decyzji na część/etap przedsięwzięcia, które nie może w żaden sposób funkcjonować bez stacji transformatorowej GPZ. Zarzucono też naruszenie art. 72 ust 5 u.i.o.ś. w tym zakresie, w jakim ustawa ta transponuje przepisy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady [...] z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko oraz dyrektywy Rady [...] z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, poprzez bezprawne dopuszczenie do sytuacji, że na przedmiotowe przedsięwzięcie będą musiały być wydane co najmniej dwie decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach. Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj,: art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie decyzji, nieomówienie przyczyn, znajdujących oparcie w obecnym stanie wiedzy specjalistycznej, dla których organ II instancji uznał obawy odwołujących się o nadmiernym wpływie przedsięwzięcia na środowisko naturalne za nieuzasadnione; art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą i stronniczą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przejawiającą się m. in. przez bezkrytyczne i niekiedy dosłowne przytaczanie argumentacji inwestora oraz nieumotywowane żadną ekspertyzą przyjęcie, że zmiana przedsięwzięcia nie wpłynie na zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne, co doprowadziło do nieprawidłowej konkluzji, że nie zaistniała potrzeba sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. IV SA/Po 711/16 oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1051/17 uchylił wskazany wyżej wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Sąd kasacyjny wskazał, że decyzja kontrolowana w postępowaniu zakończonym zaskarżonym wyrokiem została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania. Zmiana decyzji dotyczyła decyzji organu I instancji z dnia 12 czerwca 2015 r. utrzymanej następnie w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2015 r. Wydana w zwyczajnym postępowaniu administracyjnym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2015 r. była przedmiotem skargi skarżącego. Skarga ta została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt IV SA/Po 1020/15. W tej sprawie sędzią sprawozdawcą był sędzia WSA T. G., który orzekał również w sprawie zakończonej wyrokiem z 19 stycznia 2017 r. o sygn. IV SA/Po 711/16, który to wyrok był przedmiotem rozpatrywanej skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że w sprawie zachodziła nieważność postępowania, która powodowała konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, niezależnie od zarzutów podnoszonych w skardze kasacyjnej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 226/18, oddalił skargę.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że w pełni podziela wykładnię i oceny prawne wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 711/16.

Sąd I instancji w pełni podzielił argumentację, że skoro wnioskowana przez inwestora zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dotyczyć miała jedynie zmiany w zakresie zmian dotyczących wysokości wieży, średnicy rotora, wielkości powierzchni trwale zajętej przez inwestycję, możliwości pozostawienia stałych placów montażowych oraz ustalenia przebiegu wewnętrznych tras kablowych, które wynikają z konieczności zastosowania nowszych, doskonalszych technologii oraz zastosowania dokładniejszej i bardziej precyzyjnej mapy numerycznej, to zbędnym było ponowne przeprowadzanie oceny inwestycji na środowisko. Poza wskazanymi powyżej zmianami, wszelkie pozostałe warunki określone w pierwotnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pozostały bowiem bez zmian.

W ocenie Sądu I instancji słusznie przyjęto, że charakter zmian planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie na wielkości wartości emisji substancji i energii do środowiska, a także nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu. Wydanie decyzji z dnia 22 marca 2016 r. poprzedzone zostało przeprowadzeniem oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, a wniosek inwestora o zmianę decyzji dotyczył jedynie wymienionych powyżej paramentów inwestycji. Skoro więc inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia dla inwestycji o większych rozmiarach (wysokość wieży) i mniej zaawansowanych technologicznie rozwiązań, a uzyskanie tej decyzji poprzedzone zostało oceną oddziaływania na środowisko, to w pełni uzasadnione jest stanowisko, iż taka ocena zbędna była do zmiany decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, który zaskarżył wyrok w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 09 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2244/18 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że strona skarżąca kasacyjnie trafnie podniosła, że decyzja z dnia 20 czerwca 2016 r. utrzymująca w mocy wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 u.i.o.ś. decyzję z dnia 22 marca 2016 r. o zmianie decyzji z dnia 8 października 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej (złożonej z 7 elektrowni wiatrowych) dokonała zmiany określenia miejsca realizacji (lokalizacji) przedsięwzięcia przez rozszerzenie wielkości powierzchni trwale zajętej przez projektowane elementy przedsięwzięcia z 2000 m kw. do 4500 m kw. dla jednej turbiny wiatrowej. Z treści decyzji zmieniającej (zob. s. 4 decyzji z dnia 22 marca 2016 r.) wynika, że w granicach rozszerzonego obszaru (4500 m kw. dla każdej z 7 elektrowni) będą znajdowały się powierzchnie naziemne fundamentów elektrowni, powierzchnie zajęte przez stałe drogi serwisowe od drogi publicznej do każdej elektrowni oraz stałe place montażowe o powierzchni do 2500 m˛. (dla każdej elektrowni). W decyzji z dnia 22 marca 2016 r. przewidziano ponadto, że na czas budowy wykonane zostaną obiekty tymczasowe – place manewrowo-montażowe i drogi dojazdowe dla sprzętu ciężkiego dojeżdżjącego z dróg publicznych do poszczególnych elektrowni wiatrowych. Z treści decyzji wynika również, że po zakończeniu budowy obiekty tymczasowe zostaną rozebrane, a grunt o przeznaczeniu rolnym zostanie przywrócony do stanu poprzedniego. Organ zmieniający ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia zastrzegł ponadto, że pozostały obszar inwestycyjny ("pozostały obszar działek") nie zmieni przeznaczenia, "poza terenem trwale zajętym przez elementy inwestycji".

W ocenie NSA należy przyjąć, że decyzja zmieniająca ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 8 października 2015 r. dokonała zmiany lokalizacji przedsięwzięcia w postaci budowy zespołu siedmiu elektrowni wiatrowych przez rozszerzenie terenu trwale lub tymczasowo zajętego przez zasadnicze elementy tego przedsięwzięcia (części naziemne elektrowni, stałe drogi serwisowe, stałe place montażowe oraz tymczasowe place manewrowo-montażowe). Prawdą jest oczywiście, że powyższa zmiana lokalizacji przedsięwzięcia odbywa się w granicach obszaru inwestycji (1.921 ha) oraz obszaru oddziaływania (163 ha), jednak kryterium lokalizacji przedsięwzięcia ma węższy charakter niż obszar inwestycyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że nie zawsze całość szeroko rozumianego obszaru inwestycji pokrywa się z obszarem (terenem) przedsięwzięcia. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 13) u.i.o.ś. przedsięwzięciem oddziałującym na środowisko są tylko takie zamierzenia budowlane lub inne ingerencje w środowisko, które polegają na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. W konsekwencji wynikający z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. warunek wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w postaci zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (obowiązującego dla tego obszaru) musi zostać co do zasady odniesiony do całego zmienionego (rozszerzonego) obszaru przedsięwzięcia, nawet jeśli mieści się on w pierwotnym obszarze planowanej inwestycji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że ponowna ocena realizacji warunku z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. jest konieczna w postępowaniu w sprawie zmiany ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 u.i.o.ś., jeśli w następstwie uwzględniania wniosku o zmianę tego rodzaju decyzji ma dojść do rozszerzenia obszaru przedsięwzięcia względem obszaru uprzednio zatwierdzonego ostateczną decyzją. W tym przypadku dochodzi bowiem do zmiany (rozszerzenia) lokalizacji przedsięwzięcia. Konieczna jest zatem ocena zgodności z przepisami planu miejscowego lokalizacji tej części obszaru przedsięwzięcia, która wykracza poza pierwotny obszar zatwierdzony w ostatecznej decyzji podlegającej zmianie. Ograniczenia co do zakresu oceny lokalizacji rozszerzonego obszarowo przedsięwzięcia w związku z wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 u.i.o.ś. decyzją o zmianie decyzji ostatecznej o środowiskowych uwarunkowaniach mogą natomiast wynikać z prawomocności zmienionej decyzji, będącej konsekwencją prawomocności wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzję. W takim wypadku przedmiotem ponownej oceny spełnienia warunku zgodności z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. może stać się jedynie obszar stanowiący rozszerzenie pierwotnej lokalizacji.

Zdaniem NSA w przedmiotowej sprawie organy orzekające nie dokonały ustaleń faktycznych w zakresie powiązania rozszerzonego obszaru przedsięwzięcia z terenami oznaczonymi w planie miejscowym odpowiednimi symbolami przeznaczenia planistycznego w celu stwierdzenia zgodności albo niezgodności rozszerzonej lokalizacji przedsięwzięcia z przepisami tego planu. Z treści kontrolowanych decyzji zmieniających ostateczną decyzję wynika jedynie, że działki, na których będzie realizowane planowane przedsięwzięcie, znajdują się na terenach oznaczonych w planie symbolami 2 EW (tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych), EF (tereny lokalizacji elektrowni fotowoltaicznych), 2KDW (tereny dróg wewnętrznych) oraz 1R (tereny rolnicze). Organy orzekające w sprawie zmiany ostatecznej decyzji nie dokonały zatem koniecznych ustaleń w zakresie powiązania rozszerzonego obszaru przedsięwzięcia z powyższymi jednostkami planistycznymi, jak również zaniechały przeprowadzenia oceny zgodności lokalizacji tak rozszerzonego przedsięwzięcia z przepisami planu miejscowego. Nie mogą być natomiast uznane za wystarczające stwierdzenia, że przedsięwzięcie "w zmienionym zakresie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" (s. 24 decyzji z dnia 20 czerwca 2016 r. oraz s. 7-8 decyzji z dnia 22 marca 2016 r.). Powyższe uchybienie nie zostało dostrzeżone przez Sąd pierwszej instancji, który w tym zakresie uchylił się od dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji. Powyższa wada dyskwalifikuje jako przedwczesny końcowy wniosek Sądu a quo, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który uzasadniałby jej wzruszenie.

Sąd drugiej instancji zauważył, że zarówno organy jak i Sąd pominęły, że precyzyjne ustalenie lokalizacji obszaru przedsięwzięcia w zakresie rozszerzającym jego granice jest niezbędne ze względu na treść § 17 miejscowego planu przyjętego uchwałą nr [...] Rady G. K. B. z dnia 17 lutego 2014 r. Powyższy przepis planistyczny określa podstawowe lub także uzupełniające przeznaczenia terenów objętych jednostkami planistycznymi 2EW, EF, 2KDW i 1R. Przeznaczenia te wyznaczają maksymalne granice lokalizowania określonych elementów planowanego przedsięwzięcia. Lokalizacja zasadniczych (np. turbin wiatrowych) lub pomocniczych (np. dróg serwisowych, placów montażowych) elementów przedsięwzięcia nie może bowiem prowadzić do faktycznej zmiany przeznaczenia planistycznego terenu tak w zakresie funkcji podstawowej, jak i uzupełniającej. Lokalizacja w ramach funkcji uzupełniającej przeznaczenia terenu musi pozostawać ponadto w ścisłym związku z funkcją podstawową.

Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd Wojewódzki w pierwszej kolejności zażąda uzupełnienia dokumentacji oraz złożenia przez skarżony organ odwoławczy oraz inwestora odpowiednich pisemnych stanowisk co do lokalizacji rozszerzonego obszaru przedsięwzięcia (odpowiednich działek ewidencyjnych) w ramach terenów planistycznych oznaczonych symbolami 2EW, EF, 2KDW i 1R oraz – ewentualnie – także co do zachowania szczegółowych wymogów lokalizacyjnych dla terenów EF i 1R. Dopiero w dalszej kolejności, gdy zostanie stwierdzona niemożność oceny legalności decyzji zmieniającej w świetle art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 155 k.p.a. i w zw. z art. 87 u.i.o.ś., w zakresie wyżej wskazanym, na podstawie przedstawionych materiałów oraz stanowisk, Sąd pierwszej instancji będzie uprawniony do zlecenia dokonania szczegółowych ustaleń w ponownym postępowaniu prowadzonym przez kontrolowane organy.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 grudnia 2018 r. wezwano organ jak i Inwestora do uzupełnienia dokumentacji oraz złożenia pisemnego stanowiska, co do lokalizacji rozszerzonego obszaru przedsięwzięcia (odpowiednich działek ewidencyjnych) w ramach terenów planistycznych oznaczonych symbolami 2EW, EF, 2KDW i 1R oraz – ewentualnie – także co do zachowania szczegółowych wymogów lokalizacyjnych dla terenów EF i 1R.

W dniu 10 stycznia 2019 r. Farma W. K. B. przedłożyła stanowisko Spółki, przedstawiające przeznaczenie poszczególnych części działek ewidencyjnych, stanowiących miejsce realizacji Przedsięwzięcia (w tym w jego rozszerzonym obszarze), w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w [...], [...], [...], N., B. i A. gm, K. B., przyjętego uchwałą Nr [...] Rady G. K. B. z dnia 17 lutego 2014 r. wraz z załącznikami graficznymi, ilustrującymi położenie części naziemnych poszczególnych elektrowni wiatrowych, stałych dróg serwisowych, stałych placów montażowych oraz tymczasowych placów manewrowo-montażowych w ramach terenów planistycznych oznaczonych symbolami 2EW, EF, 2KDW i IR (k. 397- 417 akt sądowych).

Identyczne stanowisko zajął organ I instancji (pismo z dnia 11.01.2019 r.), który szczegółowo przedstawił analizę zgodności realizacji przedsięwzięcia w zakresie powiązania rozszerzonego obszaru przedsięwzięcia z jednostkami planistycznymi i dołączył szczegółowy wykaz tabelaryczny przedstawiający rodzaj infrastruktury, numery ewidencyjne działek, obręb oraz symbol planistyczny w MPZP- planowane przeznaczenie terenu (k. 432-509 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188, z późn. zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 – dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Należy również wskazać, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organami administracji publicznej.

Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 967/12).

Przedmiotem ponownej kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 czerwca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta G. K. B. z dnia 22 marca 2016 r. Wskazaną powyżej decyzją z dnia 22 marca 2016 r. organ I instancji zmienił decyzję własną w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Decyzja z dnia 20 czerwca 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia 22 marca 2016 r. o zmianie decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej (złożonej z 7 elektrowni wiatrowych) dokonała zmiany określenia miejsca realizacji (lokalizacji) przedsięwzięcia przez rozszerzenie wielkości powierzchni trwale zajętej przez projektowane elementy przedsięwzięcia z 2000 m˛ do 4500 m˛ dla jednej turbiny wiatrowej. Z treści decyzji zmieniającej wynika, że w granicach rozszerzonego obszaru (4500 m˛ dla każdej z 7 elektrowni) będą znajdowały się powierzchnie naziemne fundamentów elektrowni, powierzchnie zajęte przez stałe drogi serwisowe od drogi publicznej do każdej elektrowni oraz stałe place montażowe o powierzchni do 2500 m˛ (dla każdej elektrowni). W decyzji z dnia 22 marca 2016 r. przewidziano ponadto, że na czas budowy wykonane zostaną obiekty tymczasowe – place manewrowo-montażowe i drogi dojazdowe dla sprzętu ciężkiego dojeżdżjącego z dróg publicznych do poszczególnych elektrowni wiatrowych. Z treści decyzji wynika również, że po zakończeniu budowy obiekty tymczasowe zostaną rozebrane, a grunt o przeznaczeniu rolnym zostanie przywrócony do stanu poprzedniego. Organ zmieniający ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia zastrzegł ponadto, że pozostały obszar inwestycyjny ("pozostały obszar działek") nie zmieni przeznaczenia, "poza terenem trwale zajętym przez elementy inwestycji".

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd przyjęty przez NSA w wyroku sygn. akt II OSK 2244/18 , że decyzja zmieniająca ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dokonała zmiany lokalizacji przedsięwzięcia w postaci budowy zespołu siedmiu elektrowni wiatrowych przez rozszerzenie terenu trwale lub tymczasowo zajętego przez zasadnicze elementy tego przedsięwzięcia (części naziemne elektrowni, stałe drogi serwisowe, stałe place montażowe oraz tymczasowe place manewrowo-montażowe). Powyższa zmiana lokalizacji przedsięwzięcia odbywa się co prawda w granicach obszaru inwestycji (1.921 ha) oraz obszaru oddziaływania (163 ha), jednak kryterium lokalizacji przedsięwzięcia ma węższy charakter niż obszar inwestycyjny.

Stosownie do treści art. 80 ust 2 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

Natomiast po myśli art. 87 u.i.o.ś. przepisy niniejszego działu oraz działu VI stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepis art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem, że zgodę wyraża wyłącznie strona, która złożyła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, lub podmiot, na którego została przeniesiona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zgodnie z art. 3 pkt 13 u.i.o.ś. przedsięwzięciem oddziałującym na środowisko są tylko takie zamierzenia budowlane lub inne ingerencje w środowisko, które polegają na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu. W konsekwencji wynikający z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. warunek musi zostać co do zasady odniesiony do całego zmienionego (rozszerzonego) obszaru przedsięwzięcia, nawet jeśli mieści się on w pierwotnym obszarze planowanej inwestycji.

Konieczna jest zatem ocena zgodności z przepisami planu miejscowego lokalizacji tej części obszaru przedsięwzięcia, która wykracza poza pierwotny obszar zatwierdzony w ostatecznej decyzji podlegającej zmianie. Ograniczenia co do zakresu oceny lokalizacji rozszerzonego obszarowo przedsięwzięcia w związku z wydaną na podstawie art. 155 k.p.a. w zw. z art. 87 u.i.o.ś. decyzją o zmianie decyzji ostatecznej o środowiskowych uwarunkowaniach mogą natomiast wynikać z prawomocności zmienionej decyzji, będącej konsekwencją prawomocności wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tę decyzję. W takim wypadku przedmiotem ponownej oceny spełnienia warunku zgodności z art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. może stać się jedynie obszar stanowiący rozszerzenie pierwotnej lokalizacji.

W ocenie Sądu decyzja z 22 marca 2016 r. zmieniająca decyzję z 12.06.2015 r. jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w [...], [...], [...], N., B. i A. gm, K. B. przyjętego uchwałą nr [...] Rady G. K. B. z dnia 17 lutego 2014 r. (dalej jako "MPZP"). W szczególności rozszerzony zakres przedsięwzięcia jest zgodny z zapisami § 17 MPZP.

Powyższe potwierdza też dokumentacja przedłożona przez organy i Inwestora, przedstawiająca przeznaczenie poszczególnych części działek ewidencyjnych, stanowiących miejsce realizacji Przedsięwzięcia (w tym w jego rozszerzonym obszarze), w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wraz z załącznikami graficznymi, ilustrującymi położenie części naziemnych poszczególnych elektrowni wiatrowych, stałych dróg serwisowych, stałych placów montażowych oraz tymczasowych placów manewrowo-montażowych w ramach terenów planistycznych oznaczonych symbolami 2EW, EF, 2KDW i IR.

W zakresie dotyczącym "części naziemnych elektrowni" decyzja zmieniająca decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach obejmowała zmianę Przedsięwzięcia w zakresie wysokości wieży wiatraka (tj. obniżenie wysokości ze 137 m npt. do wysokości od 115 do 137 m npt.) oraz zmianę średnicy rotora ze 112 m do 123 m (tj. zmianę polegającą na wydłużeniu o 5,5 m śmigieł elektrowni wiatrowej). Zmiana decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie obejmowała jakiejkolwiek zmiany lokalizacji turbin wiatrowych, natomiast zmiana średnicy rotora skutkowała zmianą obszaru znajdującego się w zasięgu łopat wirnika. W konsekwencji w decyzji zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano numery działek ewidencyjnych, objętych zasięgiem wydłużonych o 5,5 m śmigieł elektrowni wiatrowych.

Jak wynika z § 13 ust. 5 MPZP: "Elektrownie wiatrowe należy lokalizować w taki sposób, aby zasięg łopat elektrowni w rzucie poziomym nie wychodził poza wyznaczony obszar maksymalnego zasięgu łopat elektrowni wiatrowej"'. Maksymalne zasięgi łopat elektrowni wiatrowych w liniach rozgraniczających tereny EF, 1PU, 2UP, IR, 1KDW, 1KD(Z), ZL - zostały wyznaczone w załączniku graficznym do planu miejscowego (por. § 13 ust. 5 MPZP).

Jak wynika z załącznika graficznego do planu miejscowego oraz przedstawionego przez Spółkę zestawienia części poszczególnych działek ewidencyjnych objętych zasięgiem łopat wirnika w przypadku każdej turbiny wraz ze wskazaniem przeznaczenia części tych działek ewidencyjnych w MPZP - zasięg łopat każdej z elektrowni wiatrowych z uwzględnieniem wydłużenia śmigieł o 5,5 m nadal mieści się w wyznaczonym w liniach rozgraniczających tereny EF, 1PU, 2UP, IR, 1KDW, 1KD(Z), ZL obszarze maksymalnego zasięgu łopat elektrowni wiatrowych (tj. nie będzie mieć miejsca praca łopat elektrowni wiatrowych poza dedykowanymi dla tego celu obszarami planistycznymi). Zatem zmiana Przedsięwzięcia, polegająca na możliwym wydłużeniu o 5,5 m śmigieł elektrowni wiatrowej tj. zmiana w zakresie "części naziemnych elektrowni"- jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niektóre działki oznaczone w planie jako IR i EF, znajdują się jednocześnie w obszarze maksymalnego zasięgu pracy łopat elektrowni wiatrowych wyznaczonym w planie miejscowym. Powyższe jest zgodne § 13 ust. 5 MPZP i zarazem nie narusza § 17 MPZP w zakresie przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami planistycznymi EF i IR, zarówno w zakresie przeznaczenia podstawowego, jak i uzupełniającego terenów EF i IR.

Odnośnie stałych dróg serwisowych wskazać należy, że wszystkie lokalizowane będą na terenach oznaczonych w MPZP jako [...]

Zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 7 lit. a planu miejscowego tereny oznaczone na rysunku planu symbolem 2KDW stanowią drogi wewnętrzne, tj. podstawowym przeznaczeniem terenu oznaczonego symbolem 2KDW są drogi wewnętrzne stanowiące uzupełnienie układu komunikacyjnego, obsługujące w zakresie komunikacji tereny oznaczone w planie symbolem EW.

Natomiast zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 7 lit. e MPZP, jako uzupełniające przeznaczenie terenu dopuszcza się zieleń izolacyjną, elementy infrastruktury technicznej związane z funkcjonowaniem drogi, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej pod warunkiem uzgodnienia z zarządcą drogi, a także obiekty małej architektury.

W przypadku stałych placów montażowych, jak również tymczasowych placów manewrowo-montażowych wskazać należy, że wszystkie przewidziane w decyzji zmieniającej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zlokalizowane będą w jednostkach planistycznych 2EW.

Zgodnie z § 17 ust, 2 MPZP dla terenów oznaczonych na rysunku planu miejscowego symbolem 2EW jako podstawowe przeznaczenie terenu wskazano "tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych. Jako uzupełniające przeznaczenie terenu dopuszczono natomiast elementy infrastruktury technicznej, dojścia i dojazdy oraz place serwisowe i montażowe do obsługi obiektów znajdujących się na terenie 2EW.

Zatem przeznaczenie terenów oznaczonych w planie symbolem 2EW pozwala na lokalizację na tych terenach takich elementów Przedsięwzięcia jak: części naziemne elektrowni wiatrowych (ich fundamenty, wieże itp,), place montażowe (stałe i tymczasowe), czy drogi dojazdowe.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż decyzja z 22 marca 2016 r. o zmianie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia jest zgodna z art. 80 ust 2 u.i.o.ś., a więc rozszerzenie pierwotnej lokalizacji przedsięwzięcia jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wszystkie elementy Przedsięwzięcia, składające się na rozszerzenie pierwotnego obszaru lokalizacji Przedsięwzięcia tj. części naziemne elektrowni, stałe drogi serwisowe, stałe place montażowe oraz tymczasowe place manewrowo-montażowe zostały zlokalizowane zgodnie z planem miejscowym na terenach objętych jednostkami planistycznymi 2EW i 2KDW i nie znajdują się poza dedykowanymi dla nich obszarami planistycznymi, a w szczególności nie znajdują się w jednostkach planistycznych EF i IR. Lokalizacja zasadniczych elementów Przedsięwzięcia (turbin wiatrowych, w tym określenie zasięgu łopat wirnika), jak i elementów pomocniczych (placów montażowych, dróg dojazdowych) jest również w pełni zgodna zarówno z podstawowym, jak i uzupełniającym przeznaczeniem terenów, objętych jednostkami planistycznymi 2EW i [...]

Zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 71 ust 1 w zw. a art. 3 ust 1 pkt 13 ustawy środowiskowej oraz naruszenia art. 72 ust 5 u.i.o.ś. nie mogą być analizowane w niniejszym postępowaniu, bowiem jego przedmiotem jest zmiana decyzji środowiskowej, nie jej wydanie. Zarzuty powyższe w istocie skierowane są przeciwko pierwotnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która została już poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (wyrok z dnia IV SA/Po 1020/15), który oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 października 2015 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia utrzymującą w mocy decyzję Wójta z dnia 12 czerwca 2015 roku.

Sąd nie uznał, również zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby organy administracji dopuściły się uchybień w tym zakresie. Nie są zasadne zarzuty strony skarżącej w zakresie naruszenia przepisów postępowania dotyczących uzasadnienia decyzji, zgromadzenia materiału dowodowego i jego oceny.

W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.