Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1140/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 272 par. 3, 282 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska(sprawozdawca) Protokolant: specjalista Paulina Wódka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi L. Z. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1112/16 odrzucającym skargę L. Z. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 568/11 w sprawie ze skargi L. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 7 lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2009 r. I. wznawia postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1112/16; II. uchyla postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1112/16 odrzucające skargę; III. wznawia postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 568/11; IV. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 568/11; V. uchyla decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 7 lutego 2011 r., nr [...]; VI. zasądza na rzecz L. Z. od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. kwotę 1.321,00 zł (słownie: jeden tysiąc trzysta dwadzieścia jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

1.1. Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2011r., o sygn. I SA/Wr 568/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę L. Z. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 7 lutego 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc wrzesień 2009 r.

1.2. Z kolei postanowieniem z dnia 29 grudnia 2016r., o sygn. 1112/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił złożoną przez Skarżącego skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego powyższym, prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 568/11.

1.3. Pismem z dnia 14 listopada 2017r. Skarżący wystąpił z wnioskiem o rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 282 § 1 w zw. z art. 280 § 1 i § 2 oraz art. 281 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa) oraz w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 16 października 2017r., I FPS 1/7. W uzasadnieniu wniosku odwołano się do treści ww. uchwały wskazując, że podstawą wznowienia postepowania, o której mowa w art. 272 § 3 ppsa może być orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania. Skarżący zauważył, że w sprawie została odrzucona skarga oparta na podstawie art. 272 § 3 ppsa. W świetle powyższej uchwały odrzucenie jej w oparciu o art. 280 § 1 ppsa nie było uzasadnione, gdyż wbrew stanowisku Sądu zawartym w postanowieniu o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania skarga ta została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W świetle art. 280 § 2 ppsa wskazana uchwała NSA co najmniej uprawdopodabnia dopuszczalność wznowienia. Odniesiono się do postanowienia SN z dnia 14 stycznia 1999r., II UKN 417/98, w którym uznano, że odrzucenie skargi o wznowienie postępowania w trybie art. 410 § 1 i art. 411 kpc może nastąpić tylko wtedy, gdy skarga nie opera się na ustawowej przesłance wznowienia, nie zaś gdy podstawa ta nie jest merytorycznie uzasadniona. Wskazano, że na obecnym etapie sprawa nie była rozpatrywana merytorycznie, a uchwała NSA wskazana na wstępie w zaistniałym stanie faktycznym co najmniej uprawdopodabnia dopuszczalność wznowienia. Ponadto orzeczenie w przedmiocie odrzucenia skargi nie jest rozstrzygnięciem wydanym na skutek skargi o wznowienie co do meritum sprawy (zasadności wznowienia i jego skutków). Dlatego nie dotyczy go zakaz wyrażony w art. 285 ppsa.

1.4. W piśmie procesowym z dnia 16 stycznia 2018r. doprecyzowano, że wniosek dotyczy skargi o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem WSA we Wrocławiu o sygn. 1112/16. Podstawą prawną wznowienia jest art. 285 § 2 w zw. z art. 272 § 3, art. 280 § 1 i § 2 oraz art. 281 ppsa. Powtórzono argumenty zawarte we wniosku. Uzupełniono je ponadto o inne argumenty przemawiąjące za przyjęciem prawa jednostki do wznowienia postępowania sądowego ze względu na sprzeczność prawomocnego wyroku z prawem Unii Europejskiej. Mowa o : zapewnieniu skutecznego środka prawnego realizacji praw jednostki do podjęcia przez organy państwowe wszelkich możliwych działań mających na celu wyeliminowanie rozstrzygnięć niezgodnych z prawem unijnym; możliwości odpowiedniego wykorzystania procedury istniejącej w prawie krajowym (wznowienia postępowania sądowego ze względu na późniejszy wyrok TK), a wykazującej zbieżność z celami, charakterem oraz skutkami orzeczeń wydawanych w trybie prejudycjalnym; gwarancji równego traktowania jednostek, niezależnie od tego, czy w ich sprawie wystąpiono z pytaniem prejudycjalnym czy też nie; zapewnieniu możliwości wzruszania prawomocnych wyroków sądów administracyjnych w celu realizacji zasady skuteczności orzeczeń TSUE; stosowaniu jednolitego środka procesowego umożliwiającego realizację praw wywodzonych z prawa unijnego niezależnie od tego czy chodzi o sprawy, do których zastosowanie ma O.p. czy też k.p.a.; uzależnieniu możliwości wzruszenia rozstrzygnięcia niezgodnego z prawem UE od wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym; zminimalizowaniu ryzyka odpowiedzialności odszkodowawczej. Odwołano się do uchwał NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09 i z dnia 28 czerwca 2010r., II GPS 1/10 oraz do wyroku TK z dnia 27 października 2004r., SK 1/04 i wyroków TSUE.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

2.1. Skarga o wznowienie jest zasadna.

2.2. W pierwszej kolejności Sąd musiał rozważyć zasadność skargi Skarżącego z dnia 14 listopada 2017r. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem WSA we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2016r., I SA/Wr 1112/16, odrzucającym skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 568/11.

Skarżący jako podstawę wznowienia wskazuje art. 272 § 3 ppsa, którego interpretację łączy z uchwałą NSA z dnia 16 października 2017r., I FPS 1/17, zgodnie z którą podstawą wznowienia postępowania, o której mowa w art. 272 § 3 ppsa może być orzeczenie TSUE, wydane w trybie pytania prejudycjalnego, nawet jeżeli to orzeczenie nie zostało doręczone stronie wnoszącej skargę o wznowienie postępowania. Takim zaś orzeczeniem w sprawie był wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016r., A spółka jawna, C-418/14, EU:C:2016:400.

2.3. Stosownie do treści art. 279 ppsa skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy (art. 281 ppsa).

2.4. Warto jest wskazać, że z uzasadnienia prawomocnego postanowienia WSA we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2016r., I SA/Wr 1112/16 wynika, że orzeczenie TSUE wydane w trybie pytania prejudycjalnego spełnia wymóg rozstrzygnięcia o jakim mowa w art. 272 § 3 ppsa, co było powszechnie aprobowane w orzecznictwie sądowym. Nie oznaczało to jednak, że mogło one stanowić generalną podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego we wszystkim sprawach, do których mogłoby to orzeczenie znaleźć zastosowanie. Uznano bowiem, że takiemu założeniu sprzeciwiała się regulacja art. 272 § 3 ppsa zdanie drugie, z której wynikało wyłączne uprawnienie adresata rozstrzygnięcia organu międzynarodowego do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania, skoro "termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego". Przyjęto zatem, że osoba, która nie była stroną postępowania zakończonego rozstrzygnięciem organu międzynarodowego, nie była uprawniona do złożenia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 3 ppsa. Podkreślono też, że zaprezentowany w przedmiotowym postanowieniu pogląd był powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym, gdzie zwracano uwagę, że w ramach przesłanki z art. 272 § 3 ppsa chodzi o takie rozstrzygnięcie organu międzynarodowego, którego adresatem jest strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania. Odwołano się do postanowienia NSA z dnia: 15.01.2013 r., I FSK 1473/12; 11.07.2013 r., II GSK 486/13 i 11.06.2013 r., II GSK 927/13, w których uznano, że zawarte w treści art. 272 § 3 zdanie drugie sformułowanie, "Przepis § 2 stosuje się odpowiednio" nie uprawnia do stosowania wykładni rozszerzającej tego przepisu i przyjęcia, że z uwagi na powszechną moc obowiązującą orzeczeń organu międzynarodowego, jakim jest TSUE, adresowaną do nieoznaczonego kręgu osób, każda z nich może być podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 272 § 3 ppsa. Powyższa argumentacja legła u podstaw rozstrzygnięcia odrzucającego skargę, albowiem WSA we Wrocławiu uznał, że skoro stronami powoływanego przez Skarżącego (jako podstawa wznowienia) wyroku TSUE zapadłego w sprawie C-418/14 byli - A spółka jawna oraz Dyrektor Izby Celnej we W. to Skarżący jako podmiot nie biorący udział w postępowaniu przed TSUE nie jest uprawniony do wystąpienia z żądaniem wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 272 § 3 ppsa w powołaniu na wyrok TSUE w sprawie C-418/14. Powyższa okoliczność, przy uwzględnieniu wcześniej przedstawionej argumentacji prawnej, skłoniła Sąd do uznania, że złożona w sprawie skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 280 § 1 ppsa.

2.5. Powyższy pogląd został zanegowany dopiero w uchwale z dnia 16 października 2017r., I FPS 1/17. O przyjęciu prawa jednostki do wznowienia postępowania sądowego ze względu na sprzeczność prawomocnego wyroku z prawem UE, niezależnie od tego, czy wyrok taki został stronie doręczony przemówiły – zdaniem NSA w ww. uchwale – takie argumenty jak:

- zapewnienie skutecznego środka prawnego realizacji praw jednostki do podjęcia przez organy państwowe wszelkich możliwych działań mających na celu wyeliminowanie rozstrzygnięć niezgodnych z prawem unijnym,

- możliwość odpowiedniego wykorzystania procedury istniejącej w prawie krajowym (wznowienia postępowania sądowego ze względu na późniejszy wyrok TK), a wykazującej zbieżność z celami, charakterem oraz skutkami orzeczeń wydawanych w trybie prejudycjalnym,

- gwarancja równego traktowania jednostek, niezależnie od tego, czy w ich sprawie wystąpiono z pytaniem prejudycjalnym czy też nie,

- zapewnienie możliwości wzruszania prawomocnych wyroków sądów administracyjnych w celu realizacji zasady skuteczności orzeczeń TS,

- stosowanie jednolitego środka procesowego umożliwiającego realizację praw wywodzonych z prawa unijnego niezależnie od tego czy chodzi o sprawy, do których zastosowanie ma O.p. czy też k.p.a.,

- uzależnienie możliwości wzruszenia rozstrzygnięcia niezgodnego z prawem UE od wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym,

- zminimalizowanie ryzyka odpowiedzialności odszkodowawczej państwa za rozstrzygnięcia niezgodne z prawem UE.

2.6. Uwzględniając powyższe należy też przypomnieć, że z utrwalonego orzecznictwa wynika, że prawo uzyskania zwrotu podatków pobranych w państwie członkowskim z naruszeniem przepisów prawa Unii jest konsekwencją i dopełnieniem praw przyznanych podmiotom prawa przez przepisy prawa Unii zakazujące takich podatków, zgodnie z interpretacją Trybunału. Państwa członkowskie mają więc, co do zasady, obowiązek zwrócić podatki pobrane z naruszeniem prawa Unii (wyroki: Littlewoods Retail i in., C 591/10, EU:C:2012:478, pkt 24; Irimie, C 565/11, EU:C:2013:250, pkt 20; Nicula, C 331/13, EU:C:2014:2285, pkt 27). W braku uregulowań unijnych w dziedzinie zwrotu nienależnie pobranych podatków krajowych, zadaniem każdego z państw członkowskich zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej jest wyznaczenie właściwych sądów i określenie zasad postępowania w sprawach skarg mających na celu zapewnienie ochrony praw, które podatnicy wywodzą z prawa Unii (zob. podobnie wyroki: Rewe-Zentralfinanz i Rewe-Zentral, 33/76, EU:C:1976:188, pkt 5; Aprile, C 228/96, EU:C:1998:544, pkt 18; a także Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation, C 362/12, EU:C:2013:834, pkt 31). Zasady postępowania w sprawach mających na celu zapewnienie ochrony wynikających z prawa Unii uprawnień podatników nie mogą jednak być mniej korzystne niż w przypadku podobnych postępowań o charakterze wewnętrznym (zasada równoważności) i nie mogą być ukształtowane w sposób powodujący w praktyce, że korzystanie z uprawnień przyznanych przez porządek prawny Unii stanie się niemożliwe lub nadmiernie utrudnione (zasada skuteczności) (zob. podobnie w szczególności wyroki: Rewe-Zentralfinanz i Rewe-Zentral, 33/76, EU:C:1976:188, pkt 5; Transportes Urbanos y Servicios Generales, C 118/08, EU:C:2010:39, pkt 31, oraz Test Claimants in the Franked Investment Income Group Litigation, C 362/12, EU:C:2013:834, pkt 32).

2.7. Należy tym samym uznać, że w przypadku Skarżącego doszło do błędnej praktyki sądowej uniemożliwiającej skuteczne wniesienie skargi na wznowienie postępowania po wyroku TSUE – polegającej na błędnej wykładni art. 272 § 3 ppsa. Takie działanie było sprzeczne z zasadą skuteczności prawa UE i nie zapewniało efektywnej ochrony sądowej uprawnieniu jednostki, wynikającemu z prawa Unii. Zatem w tych szczególnych okolicznościach należało uwzględnić skargę Skarżącego.

2.8. Nie może powyższemu stać na przeszkodzie przepis art. 285 ppsa. Powołany przepis wskazuje, że niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania (§ 1). Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skarga o wznowienie postępowania została oparta na podstawie wznowienia określonej w art. 272 § 1 i 3 (§ 3). Regulacja ta, zdaniem Sadu, nie znajduje w niniejszym przypadku zastosowania przede wszystkim dlatego, że ograniczenie możliwości ponownego wznowienia postępowania może odnosić się wyłącznie do orzeczeń merytorycznych. Ograniczenie powyższe nie dotyczy natomiast przypadków, w których pomimo wniesienia skargi o wznowienie postępowania, w istocie do wznowienia nie doszło, skarga o wznowienie postępowania została bowiem odrzucona z przyczyn formalnych, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie (por. T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2016, wyd. VI, LEX-el.). Po drugie zaś dlatego, ze właśnie podstawą odrzucenia była błędna interpretacja podstawy wznowienia wymieniona w treści art. 272 § 3 ppsa (tej, która daje możliwość ponownego wznowienia postępowania), a to spowodowało, że sąd w istocie uniemożliwił wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.

Sąd zauważa, że Skarżący od przedmiotowego postanowienia nie złożył skargi kasacyjnej, jednakże powyższy fakt nie może mieć decydującego znaczenia w okolicznościach tej konkretnej sprawy. Zwłaszcza, gdy inne sprawy tego samego podatnika zostały odrzucone przez NSA w oparciu o tę samą argumentację.

Należy założyć, że przedsiębiorca nie działa nieracjonalnie. Skoro na moment potencjalnego składania skargi kasacyjnej Skarżący niewątpliwie mógł pozostać w przekonaniu o bezzasadności skargi kasacyjnej wobec funkcjonującego powszechnego poglądu sądów co do braku spełnienia podstawy z art. 272 § 3 ppsa (vide ww. pogląd), to nie można z faktu braku możliwości skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej wywodzić negatywnych skutków dla Skarżącego. Tym bardziej, że gdyby sprawa była na poziomie NSA, to skarga taka została uwzględniona. W takiej sytuacji sąd nie może zastosować mechanizmu obronnego w postaci ucieczki w formalizm lecz powinien przenalizować całość okoliczności zaistniałych w sprawie aby zapewnić stronie efektywną ochronę sądową, jak też naprawić nadszarpnięty (swym poprzednim stanowiskiem) wizerunek sądu.

Obowiązujące polskie zasady proceduralne obejmują możliwość, z zachowaniem pewnych warunków, dokonania przez sąd krajowy zmiany orzeczenia posiadającego moc rzeczy osądzonej w celu doprowadzenia do sytuacji zgodnej z prawem krajowym, możliwość ta zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności powinna zostać wykorzystana w pierwszej kolejności, jeśli warunki te zostały spełnione, w celu doprowadzenia do sytuacji będącej przedmiotem postępowania głównego do stanu zgodnego z prawem Unii (zob. wyroki TSUE z dnia: 10 lipca 2014 r., Impresa Pizzarotti, C-213/13, EU:C:2014:2067, pkt 62; 6 października 2015 r., Dragoș Constantin Târșia, C-69/14, pkt 30).

2.9. Zważywszy na fakt, że to sam Sąd przyczynił się do pozbawienia drogi sądowej, pomimo wniesienia przez Skarżącego skargi wniesionej w terminie i w oparciu o prawidłową podstawę prawną, kolejną skargę Skarżącego złożoną w terminie miesięcznym od uchwały nadającej skuteczność podstawie z art. 272 § 3 ppsa należy uznać za wniesioną w terminie i istocie odnoszącą się do tej pierwszej skargi. Takie szczególne traktowanie wynika (jak to zostało już powiedziane) nie tylko z konieczności zapewnienia efektywnej ochrony sądowej lecz również z budowania zaufania do sądu zapewniającego stronie prawo do rzetelnego procesu.

2.10. W drugiej kolejności należy zauważyć, że pierwotna skarga Skarżącego została złożona w terminie i została oparta na przesłance wynikającej z treści art. 272 § 3 ppsa, jaką jest wyrok TSUE z dnia 2 czerwca 2016r., A spółka jawna, C-418/14, EU:C:2016:400.

Tym samym należy stwierdzić dopuszczalność wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 272 § 3 ppsa. W konsekwencji, wznowiono postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Wr 1112/16 oraz uchylono postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 29 grudnia 2016r., I SA/Wr 1112/16 a także wznowiono postępowanie sądowoadministracyjne zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 568/11 oraz uchylono wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 czerwca 2011r., I SA/Wr 568/11 w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2009r. i uchylono decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 7 lutego 2011r. nr [...], a to na podstawie art. 282 § 2 ppsa.

2.11. W sprawie niniejszej oznacza to, że organ podatkowy, ponownie rozpoznając sprawę, zobowiązany jest do uwzględnienia ww. wyroku TSUE, zgodnie z którym dyrektywę Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej, zmienioną dyrektywą Rady 2004/75/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r., oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że: nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na podstawie których sprzedawcy paliw są zobowiązani do złożenia w wyznaczonym terminie miesięcznego zestawienia oświadczeń nabywców, według których nabywane wyroby są przeznaczone do celów opałowych, oraz sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na mocy których w braku złożenia takiego zestawienia w wyznaczonym terminie, do sprzedanego paliwa stosowana jest stawka podatku akcyzowego przewidziana dla paliw silnikowych, podczas gdy zostało stwierdzone, że przeznaczenie tego produktu do celów opałowych nie budzi wątpliwości.

2.12. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa w zw. z art. 276 ppsa. Na kwotę kosztów składają się następujące elementy składowe. Koszty postępowania wymiarowego: kwota wpisu sądowego - 107 zł, kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł, kwota kosztów pełnomocnika (doradcy podatkowego) – 600 zł, ustalona na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011r., Nr 31, poz. 153); koszty postępowania wznowieniowego – kwota wpisu sądowego – 100 zł, kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa – 17 zł, kwota kosztów pełnomocnika (radcy prawnego) – 480 zł ustalona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 poz. 1804).