Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 100/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. B. na uchwałę Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 31 marca 2006 r. nr XLII/319/06 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Niniejsza skarga J. B. dotyczy Uchwały Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 31 marca 2006 r. nr XLII/319/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sokółki w granicach administracyjnych i części obszaru Gminy Sokółki. Jest to już kolejna sprawa dotycząca tejże uchwały, gdyż wcześniejsze dotyczące bezczynności ww. organu w sprawach związanych z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania miasta Sokółka zostały już przez tutejszy sąd administracyjny prawomocnie rozstrzygnięte (vide: II SAB/Bk 4/08, II SAB/Bk 5/08).

Pismem z dnia 29 października 2007 r. J. B. wezwał Radę Miejską w Sokółce do usunięcia naruszenia prawa, w którym to piśmie zawarł też inne wnioski. W wezwaniu głównym – punkt I pisma – skarżący wezwał Radę na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym do usunięcia naruszenia prawa poprzez unieważnienie lub uchylenie w całości uchwały z 31.III.2006r. Jednocześnie w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku, skarżący wystąpił z wezwaniem zastępczym – punkt II pisma – wzywając Gminę Sokółka do "poprawienia planu zagospodarowania przestrzennego i naniesienia linii rozgraniczających zabudowę na działce nr a od ulicy S. zgodnie z obowiązującymi przepisami (4 m odstępu) i treścią mapy zasadniczej, której fałszerstwo sprostował Starosta Sokolski". Nadto o dokonanie scalenia i podziału działek o nr [...] na podstawie art. 22 ustawy planistycznej.

Rozbudowując w uzasadnieniu wniosku argumentację w powyższym zakresie, skarżący wniósł o uwzględnienie jego wezwania i usunięcia naruszenia prawa oraz bezczynności.

Uchwałą z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Rada Miejska w Sokółce odmówiła uwzględnienia wezwania J. B. z dnia 29 października 2007 r. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego przez uchwałę Rady dotyczącą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sokółka w granicach administracyjnych i części obszaru Gminy Sokółka. Jednocześnie ustosunkowując się do wezwania skarżącego o przystąpienie przez Radę do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sokółka i naniesienia linii rozgraniczających zabudowę na działce nr a od ulicy S., stwierdzono iż Rada nie widzi konieczności wszczynania długotrwałego i kosztownego postępowania o zmianę planu dla jednostkowego przypadku. Końcowo podkreślono, iż w sytuacji kompleksowych prac nad zmianą planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sokółka, zostaną poczynione w planie zapisy odnośnie ulicy S. w oparciu o aktualną mapę zasadniczą.

Na powyższą uchwałę J. B. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Niniejszą skargą złożoną w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. skarżący zarzucił ww. uchwale Rady Miejskiej w Sokółce z dnia 31 marca 2006 r. nr XLII/319/05:

- nieważność z racji dopuszczenia się przestępstwa polegającego na sporządzeniu planu przestrzennego w oparciu o fałszywą mapę zasadniczą i to w okresie, gdy korzystanie z niej było wstrzymane i odbywało się na ryzyko korzystającego

- pozbawienie go możności obrony swoich praw przez niedopuszczenie do rozpatrzenia jego wniosków i uwag do projektu planu. J. B. wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości lub jej unieważnienie, zwolnienie od kosztów sądowych powyżej kwoty 30 zł oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że w dacie podejmowania uchwały mapa zasadnicza nie była zgodna ze stanem faktycznym i prawnym, co było wiadomym Burmistrzowi Sokółki z urzędu. W czasie uchwalania planu miejscowego była prowadzona modernizacja operatu ewidencji gruntów i w tym czasie nie można było wydawać wyrysów i wypisów z operatu. Rada Miejska świadoma tego faktu świadomie sfałszowała mapę, poprzez zatajenie faktu znajdowania się na terenie nieistniejących ulic i budynków, których podział jest niemożliwy. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie zasad i procedury uchwalania planu miejscowego, bez jakiegokolwiek uzasadnienia.

W odpowiedzi na skargę, Rada Miejska w Sokółce wniosła o jej nieuwzględnienie. Organ podał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, uchwalony przez Radę Miejską w Sokółce w dniu 31 marca 2006 r. został sporządzony zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Plan został sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej udostępnionej przez Starostwo Powiatowe w Sokółce. Organ podkreślił, iż żaden urbanista ani projektant nie ma prawa wprowadzać jakichkolwiek zmian na mapie zasadniczej, którą otrzymał od Starosty. Stąd, jeżeli mapa zasadnicza, na której opracowano plan zawiera błędy lub niezgodności ze stanem faktycznym istniejącym w terenie, to niezgodności powinien usunąć Starosta prowadzący zasób geodezyjny, na wniosek zainteresowanych właścicieli nieruchomości lub z urzędu. Zarzut sfałszowania mapy zasadniczej organ uznał za niezasadny. Ponadto organ nie stwierdził zaistnienia przesłanek z art. 28 ust. 1 ww. ustawy, powodujących nieważność uchwały planistycznej.

W piśmie z dnia 14 sierpnia 2008 r. skarżący sprecyzował skargę podnosząc, że zachodzi przesłanka nieważności postępowania, albowiem wskutek nieskompletowanła akt administracyjnych i sądowych strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Brakuje dokumentów obrazujących proces podejmowania skarżonej uchwały, uchwały odmawiającej uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i uchwały udzielającej odpowiedzi na skargę, a nawet samej skarżonej uchwały. Uniemożliwia to stronie ustalenie czy uchwalanie planu przestrzennego odbyło się zgodnie z prawem.

Ponadto skarżący podniósł zarzut naruszenia powagi rzeczy osądzonej w postaci orzeczenia z dnia 03.06.2008r. w sprawie II SAB/Bk 4/08 tutejszego sądu administracyjnego. W dalszej części pisma skarżący podniósł, że jest w posiadaniu pisma radcy prawnej Urzędu Miejskiego w Sokółce z którego treści jednoznacznie wynika, że treść orzeczenia jakie ma w tej sprawie zapaść jest organowi znana co najmniej od dnia 30.06.2008r.

Następnym pismem z dnia 25 listopada 2008 r. skarżący sprecyzował swoje zarzuty i żądania podnosząc w pierwszej kolejności zarzut "naruszenia powagi rzeczy osądzonej przez przyszłe orzeczenie". Strona wywiodła, że sprawa o sygn. II SAB/Bk 4/08 dotyczyła tych samych stosunków prawnych i zagadnień co obecna, zatem jako prawomocnie przesądzona naruszy zasadę res iudicatae. Zdaniem skarżącego jedyną zgodną z prawem możliwością jest wystąpienie do Naczelnego Sądu Administracyjnego o podjęcie w trybie art. 15 §1 pkt 3 p.p.s.a. uchwały zawierającej rozstrzygnięcie zagadnień prawnych, które uniemożliwiają podjęcie ważnego orzeczenia w przedmiotowej sprawie.

Po drugie J. B. postawił zarzut pozbawienia możności obrony swoich praw, poprzez rozpatrzenie w pierwszej kolejności "najmniej idących" skarg na bezczynność, a na samym końcu pozostawienie skargi na uchwałę o planie przestrzennym. Uwzględnienie skargi na plan miejscowy czyniłoby – zdaniem skarżącego - bezprzedmiotowymi skargi na bezczynność. Natomiast wcześniejsze rozpatrzenie "najmniej idących" skarg na bezczynność skutkuje stanem powagi rzeczy osądzonej, co uniemożliwia w sytuacji odrzucenia tych skarg, skuteczną obronę swych praw na obszarze większym, zakreślonym skargą na ww. plan miejscowy.

Pozbawienia możności obrony swych praw skarżący upatruje również w tym, że przed publicznym rozpoznaniem sprawy i ogłoszeniem orzeczenia końcowego WSA w Białymstoku ujawnił treść projektowanych orzeczeń tzn., że skarżący

przegra prawomocnie tę sprawę. Wynikać to miało z wcześniej rozpoznawanych spraw, gdzie skarżący wywnioskował, że sąd administracyjny ma już zaplanowaną treść orzeczenia w niniejszej sprawie.

Skarżący nie ma też nadal możności obrony swych praw, albowiem w aktach brak protokołów sesji, na której podjęto skarżoną uchwałę, projektu tej uchwały oraz protokołu z wyłożenia do wglądu publicznego planu zagospodarowania przestrzennego - co uniemożliwia kontrolę prawidłowości przestrzegania prawa podczas podejmowania uchwały i przestrzegania trybu uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego.

Po trzecie pismo zawiera zarzut nieważności uchwały w przedmiocie ww. planu miejscowego, poprzez pozbawienie stron możności obrony swoich praw przez Burmistrza Sokółki oraz poprzez naruszenie kolejności czynności planistycznych. Pozbawienie obrony swoich praw skarżący upatruje w sytuacji w jakiej znalazł się po [...] w okresie, w którym prowadzono proces planistyczny w szczególności wyłożony był do publicznego wglądu projekt zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Sokółki oraz projekt planu. Burmistrz zataił przed sądem karnym, że w okresie pobytu skarżącego na [...] toczyło się postępowanie planistyczne dotyczące interesów i praw skarżącego. Ponadto po zwolnieniu z [...] odmówiono mu wglądu do projektu zmiany studium powołując się na upływ czasu, a zgłoszonych uwag nie uwzględniono, mimo terminowego ich zgłoszenia.

Naruszenia kolejności czynności planistycznych organ dokonał w ten sposób, że najpierw wyłożono projekt planu, później projekt zmiany studium. Po uchwaleniu zmiany studium projektu planu już nie wykładano, co pozbawiło zainteresowanych prawa kwestionowania zgodności projektu planu z nowym studium. Tymczasem najpierw należało przeprowadzić procedurę uchwalenia zmiany studium, a dopiero później procedurę przyjęcia planu.

W końcowej części pisma skarżący podniósł ponadto naruszenie zasad sporządzania planu przez brak naniesienia w planie linii rozgraniczających tereny o różnych zasadach zagospodarowania, co w szczególności dotyczyło działek należących do J. B. Powyższe narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. skarżący podsumowując zarzuty podniósł dodatkowo zarzut niezgodności § 42 pkt 4 i 2 zaskarżonej uchwały z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Naruszenie jego interesu prawnego skarżący wywodzi z ingerencji organu w jego prawo własności poszczególnych działek objętych nieprawidłowo sporządzonym planem miejscowym. Zdaniem skarżącego fakt naruszenia procedury planistycznej poprzez to, że został on pozbawiony możliwości składania uwag i wniosków do projektu planu czyni samoistną i wystarczająco ważną przesłankę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały planistycznej, dlatego też nie będzie składał nowych zarzutów merytorycznych poza tymi, które zgłosił w skardze i piśmie procesowym z dnia 25.11.2008r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Skarżony plan został uchwalony w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późń. zm.), która to ustawa z dniem 11 lipca 2003 r. zastąpiła ustawę z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z póżń. zm.). Nowa ustawa planistyczna nie przewiduje możliwości skarżenia do sądu administracyjnego czynności organu planistycznego z etapów poprzedzających uchwalenie planu. Jedynie kończąca proces planistyczny uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego wnoszonej na podstawie art. 101 ustawy

o samorządzie gminnym z 8 marca 1990 r. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami k.p.a., w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone.

W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej Skarżący J. B. wykazał swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż zamieszkuje w Sokółce, kwestionuje brak w planie linii rozgraniczających zabudowę własnej działki nr a od ulicy S., a także brak określenia obszaru wymagającego scaleń i podziału co do innych działek będących jego własnością, a znajdujących się w obszarze objętym ustaleniami planu.

Stwierdzenie naruszenia interesu lub uprawnienia strony zaskarżoną uchwałą otworzyło Sądowi drogę do poddania uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ocenie. Przedmiotem oceny Sądu administracyjnego jest nie tylko treść planu zagospodarowania przestrzennego oraz załączników do uchwały, lecz także procedura sporządzenia i uchwalenia planu. Stosownie do art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w przypadku naruszenia zasad sporządzenia planu, bądź istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, bądź naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Tryb procedury uchwalenia planu odnosi się do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie wniosków i uwag) i pośrednio do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań

w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania planu wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. I tak pod pojęciem trybu procedury planistycznej będzie się mieściło formalne stwierdzenie zgodności rozwiązań planu ze studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, poprzedzające uchwalenie planu, natomiast w pojęciu zasad - merytoryczna, tj. rzeczywista zgodność treści planu z treścią studium.

Przystępując do oceny prawidłowości procedury planistycznej zmierzającej do uchwalenia skarżonego planu, podkreślić należy, wbrew zarzutowi Skarżącego, że Sąd dysponował całością dokumentacji planistycznej, dostarczonej przez Radę Miejską w Sokółce na żądanie Sądu. Nadto, uchwalony plan był przedmiotem kontroli Wojewody P. w ramach sprawowanego nadzoru, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku w trzech, zakończonych dotychczas, sprawach toczących się ze skarg innych podmiotów (sygn. akt II SA/Bk 581/06; II SA/Bk 41/08; II SA/Bk 42/08). Ponieważ sprawy sądowe nie zakończyły się oddaleniem skarg, przeto w sprawie niniejszej procedura planistyczna ponownie podlega ocenie składu orzekającego zwłaszcza, że zarzuty skargi dotyczą głównie uchybień tej procedury, które - zdaniem Skarżącego – powinny skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały Rady Miejskiej Sokółka z dnia 31.03.2006r. dotyczącej planu miejscowego.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że nie są one zasadne z następujących przyczyn:

- Wymóg sporządzenia projektu planu miejscowego na aktualnej kopii mapy zasadniczej wynika z § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. (Dz. U. nr 164 poz. 1r 164 poz. ądzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. ii ch 587), wydanego z delegacji ustawowej art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zwanej dalej: ustawą).

Jak słusznie zauważa Rada Miejska Sokółki, skarżony plan został sporządzony na aktualnej mapie zasadniczej udostępnionej przez Starostwo Powiatowe w Sokółce z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Prawdą jest, że w trakcie opracowywania planu, w Starostwie powiatowym Sokółka toczyło się postępowanie dotyczące modernizacji ewidencji budynków i lokali oraz mapy numerycznej, lecz stało się ono aktem obowiązującym dopiero z dniem 10.01.2007r. (informacja Starostwa k – 67 akt sądowych). Tymczasem plan miejscowy został uchwalony dnia 31 marca 2006r. i opierał się na mapie w tym dniu obowiązującej. Żaden przepis ustawowy nie nakłada na organ samorządowy obowiązku wstrzymania prac planistycznych tylko dlatego, że w Starostwie toczy się długotrwałe (ponad półtora roku) postępowanie modernizacyjne. Jeśli mapa zasadnicza, na której opracowano plan, zawiera niezgodności ze stanem faktycznym istniejącym w terenie, to organem właściwym do usunięcia tych niezgodności jest Starosta, a nie organ planistyczny. Skarżący skorzystał zresztą z korekty nowego operatu właśnie w postępowaniu modernizacyjnym toczącym się przed Starostą.

Stad też zarzut Skarżącego, iż plan został sporządzony na "sfałszowanej" mapie, jest chybiony. Nadto, Sąd zauważa, że gdyby nawet okazało się, że mapa była nieaktualna (co w tej sprawie nie miało miejsca), to również nie istniałaby podstawa do stwierdzenia nieważności uchwały w świetle art. 28 ust 1 ustawy, gdyż takie uchybienie nie stanowi istotnego naruszenia trybu sporządzenia planu, o jakim stanowi art. 17 ustawy (takie stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 9.02.2007r. w sprawie o sygn. II OSK 1481/06 (Lex nr 337469), którego tezę popiera skład orzekający w sprawie niniejszej).

Rada Miejska Sokółki nie wykluczyła, że w przypadku podjęcia w przyszłości uchwały o zmianie planu zagospodarowania przestrzennego, będzie uwzględniona zmodernizowana przez Starostwo mapa i naniesione linie rozgraniczające zabudowę na działce nr a od ulicy S. (o co zabiega Skarżący).

W tym miejscu należy ustosunkować się do zarzutu Skarżącego z pisma z dnia 25.11.2008r. ("naruszenie powagi rzeczy osądzonej przez przyszłe orzeczenie"). Otóż Skarżący wszczął postępowanie na bezczynność Burmistrza Sokółki (w przedmiocie zmiany planu miejscowego), które zakończyły się prawomocnie odrzuceniem tych skarg w sprawach o sygn. II SAB/Bk 4/08, II SAB/Bk 5/08 (odpowiednio II OSK 1303/08, II OSK 1451/08), albowiem Sąd uznał, iż żaden przepis prawa nie daje właścicielowi gruntów (objętego planem) legitymacji do żądania od Rady Gminy podjęcia uchwały o zmianie planu przestrzennego.

Wspomniane sprawy na bezczynność, w żaden sposób nie stanowią powagi rzeczy osądzonej wobec sprawy niniejszej. Dotyczyły bowiem, innego przedmiotu – braku bezczynności, nie zaś rozpatrzenia nieważności uchwały planistycznej. Kolejność rozpoznawania przez Sąd spraw o sygn. II SAB/Bk 4/08 i II SAB/Bk 5/08 w uzależnieniu od niniejszej sprawy tj. II SA/Bk 100/08 – nie miało prawnego znaczenia.

- Zarzutu "naruszenia zasad sporządzenia planu" z pisma Skarżącego z dnia 25.11.2008r. (k. 80) nie sposób uznać za trafny. Zarzut ten łączy się ściśle z zarzutem sporządzenia planu na nieaktualnej mapie (stanowisko w tym przedmiocie Sąd zajął powyżej). Skoro nie istnieje podstawa do stwierdzenia nieważności, gdyż plan uchwalono w oparciu o aktualną mapę zasadniczą, to brak na niej naniesienia linii rozgraniczających zabudowę na działce nr a od ul. S., może być uwzględniony dopiero przy postępowaniu zmierzającym do zmiany planu w oparciu o mapę, która będzie na ten czas aktualna (tereny oznaczone symbolem 1 MN). W ocenie Sądu, nie istnieje niezgodność zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy z zapisem planu (§ 2 ust. 1 pkt 9, § 7 ust. 6 pkt 1 lit. a skarżonej uchwały), co do obszaru podlegającego scaleniu.

Z treści art. 22 ustawy wynika, że jeśli plan miejscowy obejmuje obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, rada gminy, po jego uchwaleniu, podejmuje uchwałę o przystąpieniu do scalenia i podziału nieruchomości, zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami.

W obowiązującym w chwili uchwalenia planu, studium zagospodarowania Gminy Sokółka teren obejmujący działki o nr nr [...] – nie był określony jako obszar wymagający scaleń i podziału nieruchomości. Okoliczność ta nie była sporna. Zatem, obszar ten nie znalazł się również w planie uchwalonym dnia 31.03.2006 r.

Nie zostały naruszone, zaskarżoną uchwałą, przepisy art. 10 ust. 2 pkt 8 w związku z art. 20 ust. 1 ustawy,

- Kolejny zarzut Skarżącego, dotyczący okoliczności, że projekt zmiany studium został wyłożony do publicznego wglądu w tym samym czasie, kiedy został wyłożony projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – nie stanowi, w ocenie Sądu, istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego (art. 28 ust. 1 ustawy).

Faktem pozostaje, że projekt zmiany studium został wyłożony do publicznego wglądu w okresie 5.11 – 17.12. 2004 r. z zakreśleniem terminu do składania uwag do dnia 8.01.2005 r. Projekt planu miejscowego był wyłożony w okresie 15.11 – 15.12.2004 r. z zakreśleniem terminu do składnia uwag i wniosków do dnia 30.12.2004 r. Po uchwaleniu zmiany studium w dniu 1.03.2005 r. projekt planu nie został ponownie wyłożony do publicznego wglądu, gdyż taki obowiązek nie wynika z przepisów ustawy, zwłaszcza jej art. 17.

Wskazać należy, iż studium nie jest aktem prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 ustawy). Studium wiąże wewnętrznie organ planistyczny, który zgodnie z art. 20 ustawy, musi stwierdzić jego zgodność z projektem planu miejscowego. Wszelkie niezgodności uchwalonego planu ze studium mogą być przedmiotem stwierdzenia nieważności przez organ nadzoru czy też sąd, co oznacza, że zmienione studium będące podłożem planu miejscowego podlega kontroli. Istotnym jest natomiast, by data uchwalenia studium (w niniejszej sprawie 1.03.2005 r.) poprzedzała datę uchwalenia planu miejscowego (tzn. 31.03.2006 r.).

W wyroku z dnia 27.11.2007 r. WSA w Łodzi w sprawie o sygn. SA/Łd 473/07 (niepubl.) wypowiedział tezę, że za nieistotne należy uznać uchybienie, kiedy zmiany studium dokonuje się po przystąpieniu do procedury planistycznej. Sąd w tejże sprawie, niniejszą tezę popiera, albowiem takie uchybienie nie wpływa na treść później uchwalonego planu miejscowego.

- Sąd nie uznał zasadności zarzutu J. B. dotyczącego pozbawienia możliwości obrony jego praw, poprzez nierozpoznanie przez Radę Gminy Sokółka uwag Skarżącego, zgłoszonych do projektu planu pismami z dnia 7.10.2004 r. i 6.01.2005 r.

Nie ulega wątpliwości, że obydwa pisma zostały złożone poza terminem ustalonym, w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu tj. 15.11 – 30.12.2004 r.

W wyroku z dn. 21.02.2007 r. w sprawie o sygn. II OSK 1794/06 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wypowiedział następującą tezę:

"1. Przepisy k.p.a., w tym przepis art. 58, dotyczący przywracania uchybionych terminów procesowych, nie mają zastosowania w postępowaniu planistycznym uregulowanym w sposób szczególny w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przewidującej przywracania terminów ustalonych w tym postępowaniu.

2. Przekroczenie terminu do składania wniosków i uwag powoduje pozostawienie ich bez rozpoznania. Przepisy powołanej ustawy nie przewidują obowiązku przedkładania radzie gminy do oceny spóźnionych uwag czy wniosków. Nieprzedłużenie więc przez burmistrza do oceny rady takich uwag nie może być kwalifikowane jako naruszenie trybu postępowania i to w stopniu istotnym, powodującym nieważność uchwały." (LEX nr 334313)

Podzielając powyższe stanowisko stwierdzić należy, że Rada Miasta Sokółka nie miała obowiązku rozpatrzenia uwag Skarżącego, zgłoszonych zarówno po wyznaczonym terminie, jak też przed wyłożeniem planu. Zgodnie z art. 18 ust. 2 ustawy, uwagi do projektu planu należy wnieść na piśmie w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu, o którym mowa w art. 17 pkt 11.

Oznacza to, że uwagi mogą dotyczyć wyłącznie projektu planu w postaci, w jakiej został wyłożony do publicznego wglądu, zatem organ planistyczny nie miał obowiązku rozpatrywania uwag wniesionych do projektu we wcześniejszym terminie (w przypadku skarżącego w dacie 7.10.2004 r.), jak też późniejszym (6.01.2005 r.) (patrz: stanowisko: "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne" Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego; wydanie 3, wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2006).

Nie ma znaczenia dla oceny niniejszego zarzutu okoliczność, na którą powołuje się Skarżący, że w sprawie karnej został wydany nakaz umieszczenia go w zakładzie psychiatrycznym i musiał się ukrywać, stąd też uwagi do projektu planu złożył wcześniej niż został wyłożony do publicznego wglądu.

Skarżący przebywał na [...] w okresie od 8.12.2004 r. do 6.01.2005 r., zatem po wyłożeniu projektu planu w dniu 15.11.2004 r. do daty rozpoczęcia pobytu w [...] (8.12.2004 r.), Skarżący miał możliwość, w ciągu 3 tygodni, do złożenia uwag na piśmie z zachowaniem terminu.

Reasumując, Sąd nie stwierdził, aby w trakcie uchwalania zaskarżonego planu miejscowego doszło do uchybień (zwłaszcza naruszenia przepisów art. art. 16, 15, 17, 18, 20, 22 ustawy), które powodowałyby nieważność uchwały w świetle art. 28 § 1 ustawy.

Dlatego też, orzeczono, jak w sentencji na podst. art. 151 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).