Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 475/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: *Stwierdzono bezskuteczność czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków
Powołane przepisy: article: art. 77 ust. 4 pkt 2 art. 77 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 110
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędzia WSA Marcin Miemiec Protokolant Monika Tarasiewicz po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi D. C. na czynność Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. zasądza od Starosty G. na rzecz skarżącego 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

"Wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty opłaty za wydanie karty pojazdu", datowany przez skarżącego na dzień [...] r., wpłynął do Starosty G. w dniu [...] r.

Wnioskodawca (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika) – powołując się na art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm.) w zw. z postanowieniem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 10 grudnia 2007 r. (C-134/07) – zażądał zwrotu opłaty w kwocie [...] zł, a w przypadku samochodu wyprodukowanego przed [...] r. w kwocie [...] zł, wraz z odsetkami od dnia uiszczenia opłaty do dnia [...]r. za kartę pojazdu wydaną przy pierwszej rejestracji na terenie Rzeczypospolitej Polskiej (w Starostwie Powiatowym w G.) samochodów: Volkswagen Golf, nr rej. [...]; Seat Ibiza, nr rej. [...].

W uzasadnieniu wniosku zaakcentowano, że wspomniane postanowienie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości odnosi się do pełnej wysokości opłaty za kartę pojazdu w kwocie [...] zł, a nie tylko do różnicy [...] zł pomiędzy kwotami określonymi w rozporządzeniach z 2003 i 2006 r. Trybunał uznał bowiem za sprzeczną z prawem unijnym (wspólnotowym) opłatę nakładaną w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego w sytuacji, w której opłata taka nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu samochodowego, jeżeli jest on tam już zarejestrowany.

Dlatego też w przypadku aut wyprodukowanych przed 1 lipca 1999 r. (data wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 21 czerwca 1999 r. w sprawie warunków i trybu wydawania kart pojazdów, wzoru karty pojazdu i jej opisu – Dz. U. Nr 59, poz. 634) – opłata za kartę pojazdu jest nienależna w pełnej kwocie – [...] zł, ponieważ samochód wyprodukowany przykładowo w 1997 r., który można byłoby zakupić w Polsce, nie miałby karty pojazdu i przy przerejestrowaniu nie trzeba byłoby płacić za ten dokument. Byłaby to dyskryminacja, naruszająca art. 25, art. 28 i art. 90 TWE. Wymienione wcześniej rozporządzenie zaczęło obowiązywać od 1 lipca 1999 r., tymczasem pojazdy mogły być sprowadzane do Polski przed tą datą. Kupując zatem podobny pojazd w Polsce, nie trzeba było wówczas płacić za ten dokument. Jeżeli więc samochód objęty wnioskiem został wyprodukowany przed 1 lipca 1999 r., to żądanie skarżącego dotyczy zwrotu pełnej kwoty – [...] zł.

Zdaniem wnioskodawcy, prawo żądania odsetek wynika z unormowań zawartych w Ordynacji podatkowej (art. 74, art. 77 § 1 pkt 4, art. 78 § 5), do których odsyła ustawa o finansach publicznych.

Ponieważ podstawą wniosku jest postanowienie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 10 grudnia 2007 r., to według wnioskodawczy odsetki należą się od dnia powstania nadpłaty, tj. od zapłaty kwoty [...] zł za kartę pojazdu, do dnia 7 kwietnia 2008 r., tj. do 30-go dnia od dnia publikacji sentencji tego postanowienia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz. Urz. C 64 z dnia 8 marca 2008 r., s. 15), a więc do dnia [...] r.

Skarżący podkreślił, że żądanie zwrotu nadpłaty za kartę pojazdu wraz z odsetkami jest oparte bezpośrednio na podstawie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nie zaś na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. (U 6/04 – Dz. U. z 2006 r. Nr 15, poz. 119), stwierdzającym że § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.

Złożony wniosek zmierzał zdaniem stronny do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty za karty pojazdu.

Decyzją z [...] r. (Nr [...]) Starosta G.– powołując się na art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, art. 104 i art. 105 k.p.a., art. 70, art. 79 Ordynacji podatkowej – umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia i zwrotu stronie nadpłaty za wydanie karty, uiszczonej [...] r. przy pierwszej rejestracji pojazdu.

W uzasadnieniu organ ten wywiódł, że wniosek strony o zwrot nadpłaty został złożony [...] r., a więc po upływie 5-letniego okresu przedawnienia. Zaakcentował przy tym, że termin złożenia wniosku o nadpłatę (art. 79 § 2 Ordynacji podatkowej) jest terminem materialno-prawnym, który nie może być ani odroczony, ani też przedłużony, a po jego upływie wniosek o stwierdzenia nadpłaty nie wszczyna postępowania, jeżeli zaś postępowanie było prowadzone, mimo że wniosek złożono po terminie, to takie postępowanie powinno być umorzone.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozstrzygnięcia Starosty G. – decyzją z dnia [...] r. ([...]) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Kolegium uznało, że sprawa z wniosku skarżącego powinna być załatwiona w drodze czynności materialno-technicznej, a nie w trybie decyzyjnym. Taki pogląd organ ten wyprowadził z faktu, że pobieranie opłaty za kartę pojazdu następowało bez wydania decyzji administracyjnej, żaden bowiem przepis prawa nie przewidywał (w dacie jej uiszczenia) decyzyjnej formy rozstrzygania w tym zakresie.

Obowiązek uiszczenia opłaty wynikał wprost z art. 77 ust. 3 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, wysokość zaś opłaty określał akt wykonawczy wydany na podstawie art. 77 ust. 4 pkt 2 tej ustawy.

Organ zauważył, że zarówno treść art. 77 ust. 3, jak i pozostałych przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, normujących tryb rejestracji pojazdu, nie zmieniła się istotnie i obowiązuje również obecnie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało także na aktualne orzecznictwo sądowe przyjmujące, że kwestie zwrotu kwoty nadpłaconej z tytułu opłaty za kartę pojazdu powinny być rozstrzygane przy zastosowaniu przepisów dotychczasowych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 grudnia 2012 r., I OSK 2203/12, I OSK 2194/12, I OSK 2195/12 oraz z 19 grudnia 2012 r., I OSK 2116/12, I OSK 2117/12, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 22 stycznia 2013 r., II SA/Op 503/12).

Organ ten uznał, że powoływane przez stronę na obowiązujące od 1 stycznia 2010 r. przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, dotyczące trybu rozstrzygania w zakresie niepodatkowych należności budżetowych, nie mogą mieć zastosowania do czynności dokonanych na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, w tym także do czynności zwrotu opłaty pobranej przed wejściem w życie przepisów tej ustawy.

W art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.) zawarto normę intertemporalną, według której do spraw dotyczących niepodatkowych należności budżetowych, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis ten nie ma jednak zdaniem Kolegium zastosowania w stanie faktycznym sprawy, gdyż dotyczy wyłącznie spraw "w toku", a nie spraw już zakończonych, dla których ustawodawca nie przewidywał decyzyjnego trybu załatwienia.

Według organu odwoławczego, gdyby do zwrotu należności pobranej (jak w rozpatrywanej sprawie) pod rządami poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu prawa administracyjnego, które nie przewidywały przedawnienia roszczeń w tym zakresie, stosować wprost przepisy nowej ustawy o finansach publicznych, wówczas postępowanie zostałoby poddane reżimowi unormowanemu w art. 61 i nast. ustawy o finansach publicznych, przewidującemu decyzyjny tryb rozstrzygania spraw.

Oznaczałoby to również, że zastosowanie miałyby odpowiednie przepisy działu III Ordynacji podatkowej, co powodowałoby konieczność zastosowania terminów przedawnienia wynikających z tej ustawy. Byłoby to sprzeczne z treścią przepisów obowiązujących w dacie pobrania opłaty, które nie obwarowały czynności zwrotu opłaty jakimkolwiek terminem przedawnienia, gdyż prowadziłoby do pogorszenia sytuacji strony.

W konkluzji wywodów organ odwoławczy stwierdził, że konsekwencją przyjęto przez Kolegium stanowiska jest konieczność zachowania dotychczasowego trybu rozstrzygania przez organ o zwrocie nadpłaty za kartę pojazdu w formie czynności, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a nie w drodze decyzji, jak to się stało w rozpatrywanej sprawie.

Starosta G. – nawiązując do wniosku skarżącego o stwierdzenie i zwrot nadpłaty za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji w dniu [...] r. samochodu osobowego Seat Ibiza [...]– w piśmie z dnia [...] r. ([...]) skierowanym do wnioskodawcy stwierdził, że nie uwzględnia żądania strony.

Pismem z dnia [...] r. (wpł. [...] r.) skarżący wezwał Starostę G. do usunięcia naruszenia prawa.

Starosta – nawiązując do pisma strony z [...] r., wzywającego ten organ do usunięcia naruszenia prawa – nie uwzględnił żądania strony, podtrzymując wcześniejsze stanowisko zajęte w piśmie z [...] r.).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skarżący zarzucił podjętej przez Starostę czynności naruszenie:

1) prawa materialnego, tj. art. 90 akapit pierwszy (obecnie art. 110) oraz art. 25 i art. 28 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską – przez nieuwzględnienie tych przepisów w rozpatrywanej sprawie;

2) art. 60, art. 67 ustawy o finansach publicznych oraz art. 115 ustawy wprowadzającej ustawę o finansach publicznych, a co za tym idzie niezastosowanie w sprawie również przepisów k.p.a. oraz działu III Ordynacji podatkowej;

3) prawa materialnego – przez zastosowanie w sprawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, w sytuacji, w której powołany przepis był niezgodny z art. 90 akapit pierwszy (obecnie art. 110) Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską.

Skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności (aktu),

2) zasądzenie od Starosty G. na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów za czynności radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym według obowiązujących norm.

W uzasadnieniu skargi przypomniano, że zarówno skarga, jak i wcześniejsze pisma do Starosty oparte są bezpośrednio na unormowaniu zawartym w art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zw. z postanowieniem ETS z 10 grudnia 2007 r.

Wywiedziono przy tym, że postanowienia Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej są bezpośrednio stosowane i mają walor nadrzędności nad prawem krajowym państw członkowskich, co znajduje odzwierciedlenie w art. 87 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 3 i art. 91 Konstytucji RP oraz Traktatu akcesyjnego dotyczącego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. Według art. 2 Aktu o warunkach przystąpienia, stanowiącego część Traktatu, od dnia przystąpienia do Unii Europejskiej Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny.

Postanowienie Trybunału ma skutek ex tunc, a więc działa wstecz.

W kontekście przywołanego postanowienia ETS, nakładanie opłaty za kartę pojazdu było sprzeczne z prawem unijnym i to od samego początku. To zaś oznacza, że skarżący nie był w ogóle zobowiązany do uiszczenia tej opłaty od dnia 1 maja 2004 r. Nie ma zatem żadnego znaczenia odroczenie obowiązywania przepisów rozporządzenia z 2003 r. o opłacie za wydanie karty pojazdu przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 17 stycznia 2006 r. (U 6/04).

Skarżący zauważył przy tym, że postanowienie ETS odnosi się do pełnej wysokości opłaty za kartę pojazdu w kwocie [...] zł, a nie jedynie do różnicy [...] zł pomiędzy kwotami z rozporządzeń 2003 i 2006. Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznał bowiem za sprzeczną z prawem unijnym (wspólnotowym) opłatę nakładaną w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego w sytuacji, w której opłata taka nie jest nakładana w związku z nabyciem w Polsce używanego pojazdu, jeżeli jest on tam już zarejestrowany.

Ponadto, w przypadku aut wyprodukowanych przed 1 lipca 1999 r. (data wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki z 21 czerwca 1999 r. w sprawie kart pojazdów) opłata ta jest nienależna w pełnej kwocie [...] zł, ponieważ samochód wyprodukowany przykładowo w 1992 r., który można było kupić i sprowadzić do Polski np. w 1997 r., nie posiadałby karty pojazdu i przy przerejestrowaniu (pierwszej rejestracji na terenie RP) nie trzeba by było płacić za ten dokument żadnej kwoty. Domaganie się więc jakiejkolwiek kwoty za taki pojazd jest dyskryminacją pozostającą w sprzeczności z art. 25, art. 28 i art. 90 TWE. Jeżeli samochód skarżącego został wyprodukowany przed 1 lipca 1999 r., to należy zwrócić pełną kwotę [...] zł.

Zdaniem skarżącego, błędne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające brak podstaw do wszczynania w tej sprawie postępowania administracyjnego oraz jego prowadzenia na podstawie ustawy o finansach publicznych obowiązującej od 1 stycznia 2010 r. w zw. z przepisami Ordynacji podatkowej.

Wskutek oparcia żądania bezpośrednio na art. 110 TFUE oraz na postanowieniu ETS z 10 grudnia 2007 r. a także w związku z faktem, że w tej sprawie mają zastosowanie przepisy działu III Ordynacji podatkowej, skarżący uważa, że odsetki od nadpłaty należą się jemu od dnia uiszczenia opłaty do dnia [...] r.

Skarżący wywiódł ponadto, że wprawdzie Sąd nie orzeka merytorycznie i w wyroku z 11 grudnia 2012 r. (III SA/Wr 124/12) przyjął, że należy się zwrot [...] zł, jednak stanowisko Sądu w sprawie domagania się zwrotu pełnej kwoty [...] zł co do samochodów wyprodukowanych przed 1 lipca 1999 r. oraz okresu, za który można domagać się odsetek w zw. z postanowieniem ETS, mogłoby znaleźć się w tej części uzasadnienia wyroku, w której Sąd daje wskazówki dotyczące dalszego postępowania w sprawie. W ten sposób Sąd wskazałby, czy prawidłowy jest tok rozumowania skarżącego w tej sprawie w kwestii domagania się zwrotu pełnej kwoty uiszczonej opłaty, co byłoby pomocne organom przy określeniu prawidłowej linii orzeczniczej, zwłaszcza że podobnych spraw jest bardzo dużo.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w piśmie z [...] r. Podkreślił przy tym, że zarówno obowiązek wniesienia opłaty za kartę pojazdu, jak i jej wysokość w dniu pobrania, wynikały bezpośrednio z przepisów prawa.

Także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. (U 6/04) w części II stanowił, że § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłaty za kartę pojazdu traci moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. (odroczenie utraty mocy obowiązującej), co wskazuje, że do tego terminu organy powinny stosować ten przepis. Dopuszczając pobieranie opłat w dotychczasowej wysokości, Trybunał Konstytucyjny nie przewidywał możliwości ubiegania się o zwrot części opłaty za wydane wcześniej karty pojazdów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I.

Ocena zaskarżonej czynności według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 i art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) nie pozwala utrzymać jej w zbiorze legalnych działań organów administracji publicznej.

Sąd mógł przystąpić do takiej oceny, ponieważ wniesienie skargi nastąpiło z zachowaniem wymagań określonych w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący – po otrzymaniu ([...]r.) pisma organu dotyczącego wniosku strony – wezwał tenże organ w terminie 14 dni od dowiedzenia się o czynności organu organ do usunięcia naruszenia prawa (pismo z [...] r., wpłynęło do organu [...] r.). Wobec nieuwzględnienia przez organ zarzutów zawartych w wezwaniu (pismo organu z [...] r., doręczone stronie [...]r.) skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zachowując trzydziestodniowy termin do zaskarżenia czynności (skarga opatrzona datą [...] r. wpłynęła do organu [...] r., co potwierdził organ w piśmie z [...] r. – k. 14 akt sądowych).

II.

Oceniając zgodność z prawem zaskarżonej czynności, trzeba przede wszystkim zauważyć, że od dnia złożenia wniosku skarżący konsekwentnie domagał się od Starosty G. zwrotu nienależnie jego zdaniem pobranej pełnej kwoty [...] zł za kartę pojazdu, wskazując niedwuznacznie podstawy prawne swego żądania, tj. art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, z jednoczesnym powołaniem się na postanowienie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 10 grudnia 2007 r. (C-134/07).

Starosta G. nie rozpatrzył tymczasem tak sformułowanego żądania i nie odniósł się do niego ani w decyzji z [...] r., ani w piśmie z [...] r., sporządzonym już po decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] r., wskazującej Staroście G. bezdecyzyjny tryb postępowania w tej kwestii.

W objętej skargą czynności, uzewnętrznionej w skierowanym do wnioskodawcy piśmie z [...] r., Starosta G. poprzestał na przedstawieniu swego stanowiska wyłącznie w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 stycznia 2006 r. (U 6/04) i § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, w którym Trybunał Konstytucyjny uznał ten przepis za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP, określając utratę mocy obowiązującej tego unormowania z dniem 1 maja 2006 r. (OTK-A 2006, nr 1 poz. 3).

W takiej sytuacji nie sposób uznać, że żądanie skarżącego nie dotyczące – jak podkreślono zarówno we wniosku, jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. – zwrotu jedynie [...] zł, lecz całej [...] zł opłaty za kartę pojazdu, a przy tym oparte na innych podstawach prawnych i faktycznych, doczekało się należytego rozważenia.

Wskazane zaniechanie Starosty G. stanowi dostateczną okoliczność do zastosowania dyspozycji art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc stwierdzenia bezskuteczności czynności objętej skargą (punkt I sentencji wyroku), by umożliwić organowi rozpatrzenie i ocenę żądania skarżącego według treści wniosku (zwrotu [...] zł opłaty uiszczonej w dniu [...] r. za kartę pojazdu przy rejestracji samochodu osobowego Volkswagen Golf, nr rej. [...]).

III.

Odnosząc się do zawartej w skardze sugestii, by Sąd zajął stanowisko w sprawie możliwości zwrotu pełnej kwoty [...] zł co do samochodów wyprodukowanych przed 1 lipca 1999 r. oraz okresu, za który można domagać się odsetek, w związku z postanowieniem ETS z 10 grudnia 2007 r., nie można nie zauważyć, że wobec braku jakiegokolwiek rozważenia tej kwestii przez organ, stanowisko Sądu byłoby nie tylko przedwczesne, ale – co istotne – Sąd, powołany do oceny legalności działań aktów organów administracji publicznej, zastępowałby w takiej sytuacji organy, wkraczając bezpodstawnie w sferę ich kompetencji, zanim te wypowiedziały się w sprawie objętej wnioskiem strony.

W przypadku zaistniałym w sprawie Sąd musiał zatem ograniczyć się do wskazań zawartych w punkcie III uzasadnienia (art. 141 § 4 zd. drugie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

IV.

Z tych względów – stosownie do dyspozycji art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono według art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 490).