Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 585/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 149 par 3 i 4 w zw. z art. 148 par 2 oraz art. 145 par 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Mirosław Bator (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi E.S. i W.S. na postanowienie Wojewody z dnia 24 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 149 § 3 i 4 w związku z art. 148 § 2 oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku E. i W.S. odmówił wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul.[...] w K. na działce nr [...] obr. [...] . W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 25 maja 1990 r. wydana została decyzja zatwierdzająca projekt budowlany dla wyżej opisanej inwestycji. Następnie w dniu 14 stycznia 2016 r. do organu wpłynął wniosek E. i W.S. o wznowienie postępowania dotyczącego powyższej decyzji. Organ stwierdził, że zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin zaś do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a). Wobec powyższego strona musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji stanowiących podstawę do wznowienia postępowania ze "ścisłością dostateczną" do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Organ wskazał, że w dniu 12 października 2015 r. E. i W.S. złożyli pismo, dotyczące wydania kserokopii decyzji administracyjnej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] dz. [...] wraz z kserokopią dokumentacji projektowej, dla której przedmiotowa decyzja została wydana. Zatem wnioskujący o wznowienie postępowania o fakcie wydania przedmiotowej decyzji dowiedzieli się przed dniem 12 października 2015 r., a wniosek o wznowienie został złożony w dniu 14 stycznia 2016 r. W związku z powyższym, organ stwierdził, że E. i W.S. składając w tej dacie wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie zachowali miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania przewidzianego w art. 148 § 2 K.p.a. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a.

Na to postanowienie zażalenie złożyli E. i W.S. domagając się jego uchylenia. Podnieśli, że nie wiedzieli kiedy została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę i jak wyglądała dokumentacja techniczna stanowiąca podstawę wydania decyzji.

Wojewoda postanowieniem z dnia 24 marca 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, że z analizy akt sprawy wynika, że wnioskujący posiadali wiedzę, że dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w K. , jak również posiadali wiedzę, że 25 maja 1990 r. została wydana kolejna decyzja związana z rozbudową przedmiotowego budynku. Wynika to jednoznacznie z treści pisma wnioskodawców z dnia 9 listopada 2015 r. Przyjmując zatem, że najpóźniej dnia 9 listopada 2015 r. E. i W.S. powzięli informację o decyzji nr [...] wydanej dnia 25 maja 1990 r. to już w dniu 9 grudnia 2015 r. upływał termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ta decyzją. Ponieważ złożony w dniu 14 stycznia 2016 r. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzja z dnia 25 maja 1990 r. złożony został po upływie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. odmowa wznowienia postępowania jest uzasadniona.

Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli E. i W.S. zarzucając naruszenie:

1/ art. 145 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że pismo skarżących z dnia 14 stycznia 2016 r. stanowiło wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 25 maja 1990 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] oparty na treści tej decyzji, podczas gdy wniosek ten oparty był na informacjach uzyskanych po kontroli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , jaka została wyznaczona dopiero w dniu 13 stycznia 2016 r., co oznacza, że najwcześniej wiedza skarżących o możliwości wznowienia postępowania wystąpiła w dniu 13 stycznia 2016 r.,

2/ art. 148 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjecie, ze skarżący dowiedzieli się o decyzji z dnia 25 maja 1990 r. przed dniem 12 października 2015 r., wobec czego wniosek o wznowienie postępowania złożony w dniu 14 stycznia 2016 r. był spóźniony, podczas gdy podstawą wniosku nie była treść powołanej decyzji o pozwoleniu na budowę, ale informacje uzyskane w ramach postępowania kontrolowanego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie wcześniej niż w dniu 13 stycznia 2016 r.;

3/ art. 145 § 1 ust. 5 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżący już przed dniem 12 października 2015 r. wiedzieli o istotnych okolicznościach mających wpływ na wznowienie postępowania tj., że wówczas już znali treść decyzji z dnia 25 maja 1990 r.;

4/ art. 7 K.p.a. w związku z art. 77 § 1 K.p.a. w związku z art. 80 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes skarżących, a to poprzez pominięcie okoliczno sic istotnej dla rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania, a to okoliczności, iż przed dniem 13 stycznia 2016 r. skarżący nie mieli wiedzy o okolicznościach mogących stanowić podstawę do wzruszenia decyzji z dnia 25 maja 1990 r.

W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że w dniu 7 października 2015 r. mieli świadomość wydania decyzji z dnia 25 maja 1990 r., ale nie mieli wiedzy co do szczegółowego jej zakresu, a zwłaszcza treści projektu budowlanego sporządzonego przy jej wydaniu. W dniu 12 października 2015 r. skarżący mieli wyłącznie określone podejrzenia co do treści decyzji, nie mieli jednak wiedzy ani o jej szczegółach, a tym bardziej o ewentualnych okolicznościach mogących stanowić podstawę wznowienia postępowania. W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie o wznowieniu postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 25 maja 1990 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] .

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej zwana: "P.p.s.a.") sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, biorąc pod uwagę wskazane wyżej przepisy, a także kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego uznał, że postanowienie Wojewody z dnia 24 marca 2016 r. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 3 lutego 2016 r. o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 25 maja 1990 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w K. są zgodne z prawem i jako takie powinny pozostać w obrocie prawnym.

Zasadniczą kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest to, czy skarżący zachowali ustawowy termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do § 2 tego artykułu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 – która to przyczyna była w rozpoznawanej sprawie podana jako uzasadnienie wystąpienia o wznowienie postępowania – biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W celu wykazania czy E. i W.S. dotrzymali ustawowego terminu złożenia wniosku o wznowienie postępowania należy przeanalizować akta administracyjne niniejszej sprawy. Nie ulega wątpliwości, że w piśmie z dnia 13 stycznia 2016 r. (data wpływu do organu – 14 stycznia 2016 r.) skarżący domagali się informacji związanych z wydaną decyzją administracyjną dotyczącą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w K. O ile treść powyższego pisma nie była jednoznaczna to już w piśmie z dnia 12 lutego 2016 r. skarżący sprecyzowali, że wniosek z dnia 14 stycznia 2016 r. dotyczył wznowienia postępowania i "wzruszenia decyzji administracyjnej dotyczącej pozwolenia na budowę". Tym samym za niezasadne należy uznać zarzuty skargi, których celem było wykazanie, że organy bezpodstawnie i sprzecznie z intencją skarżących uznały, że wniosek z dnia 14 stycznia 2016 r. dotyczył wznowienia postępowania. Zatem organy prawidłowo uznały, że wniosek E. i W.S. z dnia 14 stycznia 2016 r. wszczął postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z 25 maja 1990 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] w K . Obowiązkiem organu w takiej sytuacji było przeprowadzenie postępowania wstępnego mającego na celu ustalenie, czy skarżący dochowali wszelkich warunków formalnych uprawniających do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Podkreślić bowiem należy, że organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2043/12). Z powyższych wywodów niespornie wynika, że skarżący pismem z dnia 14 stycznia 2016 r. domagali się wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 25 maja 1990 r. Kluczową kwestią było zatem ustalenie kiedy skarżący dowiedzieli się o fakcie wydania powyższej decyzji. Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela pogląd, że jednomiesięczny termin do żądania wznowienia postępowania administracyjnego biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się w jakikolwiek sposób o istnieniu decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga do otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 39/10, a także w powołanych tam wyrokach tego Sądu z dnia 10 marca 2006 r. sygn. akt II OSK 622/05, ONSAiWSA 2006, nr 5, poz. 133 i z dnia 7 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 931/07). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt II OSK 674/13 wskazując, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy.

W świetle art. 148 § 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie budzi zatem wątpliwości, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Bez wątpienia należy uznać, że wiedzę o decyzji z dnia 25 maja 1990 r. nr [...] posiadali już w dniu 9 listopada 2015 r. Jednoznacznie świadczy o tym treść pisma z dnia 9 listopada 2015 r. znajdującego się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Skarżący wyraźnie wskazali, że "wnoszą o udostępnienie informacji publicznej związanej z wydaniem decyzji pozwolenia na budowę dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...]w K. (...) jak również późniejszej decyzji z dnia 25 maja 1990 r. związanej z rozbudową przedmiotowego budynku". Słusznie zatem organ II instancji zauważył, że za najpóźniejszą datę w której wnioskodawcy powzięli informacje o decyzji o pozwoleniu na budowę należy przyjąć dzień 9 listopada 2015 r. Przyjmując więc, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę jakiejkolwiek wiadomości o istnieniu decyzji, należy stwierdzić, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wniosek skarżących z dnia 14 stycznia 2016 r. o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia. Bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia jest przy tym fakt, że skarżący nie znali dokładnej treści decyzji. Ich wiedza ograniczała się do daty wydania decyzji, jej numeru, a także jej przedmiotu. Jak wyżej podkreślono w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W sprawie istotne jest bowiem to, że skarżący uzyskali pierwsze informacje o fakcie wydania kwestionowanej decyzji. Istotny jest sam fakt wiedzy o wydaniu decyzji a nie o pełnej jej treści. Z tego samego powodu niezasadne są zarzuty skargi co do tego, iż skarżący nie znali pełnej treści decyzji, a poza tym nie zostały im udostępnione dokumenty techniczne.

Reasumując, stwierdzić zatem należy, że organy orzekające w sprawie wnikliwie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz uzasadniły przekonująco swoje rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.