Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1133/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) Asesor WSA Cezary Koziński Protokolant Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za 2004 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony skarżącej kwotę 3345 (trzy tysiące trzysta czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli podatkowej za okres styczeń 2003 roku-kwiecień 2004 roku przeprowadzonej w dniach 15-16 maja 2006 roku organ I instancji stwierdził, że w badanym okresie Spółka dokonywała sprzedaży wzierników do badań ginekologicznych z polistyrenu przy zastosowaniu 0% stawki podatkowej. Na dowodach sprzedaży stosowano symbol PKWiU 33.10.15-79.99. Na potwierdzenie prawidłowości zastosowanej stawki Spółka powołała się na opinię Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] wydaną dla "A" A. i L. S., zgodnie z którą wzierniki ginekologiczne należą do grupowania PKWiU 33.10.15-79.99 "Narzędzia i przyrządy medyczne, pozostałe" i SWW 1369-72 "Wyroby medyczne i sanitarne z tworzyw sztucznych".

Informacja ta została zmieniona przez ten Urząd pismem z dnia [...] roku Nr [...]. Z opinii tej wynika, iż wzierniki do badań ginekologicznych z polistyrenu mieszczą się w grupowaniu PKWiU 33.10.15-79.26 "Narzędzia i przyrządy do położnictwa i ginekologii, gdzie indziej nie sklasyfikowane".

Pismem z dnia [...] roku Urząd Statystyczny w Ł. ponownie wyjaśnił, że wzierniki ginekologiczne wykonane z tworzywa sztucznego mieściły się w grupowaniach PKWiU 33.10.15-79.26 "Narzędzia i przyrządy do położnictwa i ginekologii gdzie indziej nie sklasyfikowane" i SWW 0972-6 "Narzędzia, przyrządy i aparaty do położnictwa i ginekologii".

W § 59 rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) wskazano, że stawki podatku wymienione w art. 18 ust. 1 i 2 ustawy obniża się do wysokości 0% dla towarów i usług, o których mowa w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W punkcie 19 tego załącznika jako towary, dla których obniżono stawkę wymienione są "Wyroby medyczne i sanitarne oraz weterynaryjne z tworzyw sztucznych, z wyłączeniem worków na śmieci, posiadające symbol PKWiU 25.24.28-70.90, 33.10.15-63.00, 33.10.15-79.99. Wobec powyższego organ pierwszej instancji uznał, że wobec oferowanych przez podatnika towarów ma zastosowanie 22% stawka podatku od towarów i usług.

W piśmie z dnia [...] roku nr [...] Główny Urząd Statystyczny wskazał, że wzierniki ginekologiczne z tworzyw sztucznych - jako służące do badań ginekologicznych - mieściły się w zakresie grupowania PKWiU 33.10.15-79.26, a za prawidłową uznać należy informację Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...]. Jednocześnie w piśmie tym zwrócono uwagę, że zgodnie z postanowieniami art. 25 i art. 40 ustawy z dnia 29 czerwca 1995 roku, o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, póz. 439 ze zm.) służby statystyki publicznej są uprawnione do interpretowania obowiązujących standardów klasyfikacyjnych, co oznacza pomoc zainteresowanym podmiotom w wyborze grupowania określonego wyrobu lub usługi, których zaklasyfikowanie leży w gestii samego producenta lub usługodawcy Interpretacje służb statystyki publicznej udzielane w formie informacji lub opinii - na pisemny wniosek zainteresowanego i na podstawie informacji przez niego dostarczonych - nie mają charakteru wiążącego i nie są kierowane na wywołanie określonych skutków prawnych. Są one jedynie pomocą dla wnioskodawcy mającego trudności w samodzielnym ustaleniu właściwego grupowania.

Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] uznał, że właściwą stawką jest stawka podstawowa w wysokości 22%. Towary o grupowaniu PKWiU 33.10,15-79,26 nie były bowiem wymienione w ustawie o podatku od towarów i usług oraz w aktach wykonawczych wydanych na podstawie delegacji w niej zawartych , jako towary wobec których stosuje się jedną ze stawek obniżonych.

W dniu [...] roku Spółka odwołała się od w/w decyzji, zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 10, art. 18 i art. 54 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym oraz naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 5 , art. 51, art. 121 § 1, art. 187 i art. 188 w związku z art. 180, art. 197 oraz art. 210 ust 4 ustawy Ordynacja podatkowa. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że organ podatkowy pierwszej instancji nie ustosunkował się do podniesionych zarzutów merytorycznych odwołujących się do samej nomenklatury, co do zasadności dokonanej klasyfikacji. Organ pierwszej instancji bezpodstawnie odmówił dopuszczenia dowodu z opinii niezależnego biegłego. Opinia taka byłaby wskazana z uwagi na fakt, że Strona w trakcie prowadzonego postępowania wykazała sprzeczności opinii klasyfikacyjnej urzędu statystycznego z 2005r. i 2006r. z zasadami metodologicznymi nomenklatury PKWiU.

Decyzją z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. działając na podstawie art. 233 § 1 punkt 1, art. 21 § 1 punkt 1, § 3 i § 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa, art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 18, art. 21 ust. 2 i 4, art. 26, art. 50 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, § 59 punkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podatkowy powołał się na art. 4 punkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z którego wynika, że przez pojęcie "towar" rozumie się rzeczy ruchome, wszystkie postaci energii oraz budynki i budowle lub ich części, jeżeli:

- są one przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu, wyszczególnionych w art. 2,

- zostały wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów

o statystyce publicznej.

Z powyższej definicji wynika, że w rozliczeniach z tytułu podatku od towarów i usług przyjęto metodę identyfikacji towarów na podstawie klasyfikacji statystycznych. Zgodnie zaś z art. 54 ust. 4 ustawy do celów poboru podatku od towarów i usług w okresie do 31 grudnia 2002 roku stosowano klasyfikacje statystyczne obowiązujące przed dniem 1 lipca 1997 roku, czyli - dla towarów - Systematyczny Wykaz Wyrobów (SWW). Z kolei z dniem 1 stycznia 2003 roku wprowadzono do celów podatkowych nową nomenklaturę statystyczną, tj. Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU). W tym celu ustawą z dnia 4 grudnia 2002 roku zmieniającą ustawę o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ustawę o oznaczeniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy oraz ustawę - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. Nr 213, poz, 1803) nadano załącznikom do ww. ustawy nowe brzmienie, tj. "przełożono" obowiązujące do 31 grudnia 2002 roku tabele VAT (opracowane na podstawie klasyfikacji SWW) na symbole i nazwy PKWiU. Ponadto w art. 6 ww. ustawy z dnia 4 grudnia 2002r. zastrzeżono, że w przypadku gdy po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (czyli po dniu 1 stycznia 2003r.) wprowadzone zmiany do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, dotyczące nowych oznaczeń klasyfikacyjnych towarów, usług oraz obiektów budowlanych (PKWiU, PKOB) prowadziłyby do zmiany dotychczas stosowanych stawek podatku od towarów i usług lub podatku akcyzowego albo prowadziłyby do zwolnienia od podatku lub opodatkowania, podatnik stosuje stawki lub zwolnienie określone w ustawie o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2002.

Do końca 2002 roku, zgodnie z § 59 punkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku, obniżoną do wysokości 0% stawką objęte były wymienione w poz. 19 załącznika nr 2 wyroby medyczne i sanitarne oraz weterynaryjne z tworzyw sztucznych, z wyłączeniem worków na śmieci, zaliczone do grupowania SWW 1369-7.

W ocenie organu podatkowego powyższa klasyfikacja nie obejmuje spornych wzierników. Wskazano, że zgodnie z Systematycznym Wykazem Wyrobów (wprowadzonym do stosowania Zarządzeniem Nr 7 Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 26 lutego 1990r.) do grupowania SWW 1369-7 zostały zaliczone "-Wyroby medyczne i sanitarne oraz weterynaryjne z tworzyw sztucznych". Zauważyć również trzeba, że grupowanie to zawiera informację uzupełniającą, z której wynika, iż nie obejmuje ono towarów zaliczonych do branży 097 i podbranży 1743. Zgodnie zaś z zasadami metodycznymi SWW (pkt 3.3.2.) odnośniki informacyjne są zamieszczane w celu sprecyzowania zakresu tego grupowania. W przypadkach natomiast, gdy powstaje wątpliwość do którego z dwu lub więcej grupowań należy zaliczyć dany wyrób należy kierować się zasadą, że wyrób zalicza się do tego grupowania, którego nazwa określa grupowane wyroby w sposób najbardziej szczegółowy pkt 4.1.5. ww. zasad). Nie ulega wątpliwości, że w przypadku w/w, wzierników grupowaniem, które w sposób najbardziej precyzyjny określa sporne towary to grupowanie tworzące poniższy łańcuch klasyfikacyjny:

09

097

0972

0972-6

0972-61

Jednocześnie

nazwy

WYROBY PRZEMYSŁU PRECYZYJNEGO

NARZĘDZIA, PRZYRZĄDY, APARATY l URZĄDZENIA MEDYCZNE

ORAZ WETERYNARYJNE

Narzędzia, przyrządy, aparaty i urządzenia chirurgii specjalistycznej

Narzędzia, przyrządy i aparaty do położnictwa i ginekologii

Narzędzia do położnictwa i ginekologii

0972-615 wzierniki pochwowe

W ocenie organu najbardziej praktyczny sposób postępowania przy ustalaniu właściwego grupowania SWW dla danego wyrobu to w pierwszej kolejności sprawdzenie, czy dany towar względnie grupa towarów, występuje w skorowidzu alfabetycznym. Jak ustalono towar o nazwie wziernik pochwowy występuje w tym skorowidzu, zaś przyporządkowany dla niego symbol to SWW 0972-615.

Wobec powyższego oraz z uwagi na fakt, że stanowisko organów podatkowych, co do klasyfikacji statystycznej spornych wyrobów do grupowania SWW 0972-6 jest zgodne z opiniami:

- Głównego Urzędu Statystycznego z dnia [...] roku oraz z dnia [....] roku,

- Ośrodka Interpretacji Standardów Klasyfikacyjnych Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [....] roku ( pismo kierowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...], a także

- Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...] roku.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe wzierniki na dzień 31 grudnia 2002 roku usytuowane były wśród towarów objętych stawką określoną w art. 18 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (tj. 22%) i w konsekwencji zgodnie z art. 6 ww. ustawy z dnia 4 grudnia 2002 roku również w 2003 roku oraz do 30 kwietnia 2004 roku przy ich sprzedaży należało naliczać podatek VAT wg stawki podstawowej.

Zaznaczyć także trzeba, że opinia statystyczna, na która powołuje się Spółka dla potwierdzenia prawidłowości stosowanej klasyfikacji i stawki podatkowej została ww. pismem z dnia 17 sierpnia 2005 roku skorygowana. W opinii tej Urząd Statystyczny w Ł. uznał, że wzierniki ginekologiczne mieszczą się w grupowaniu PKWiU 33.10,15 - 79.26 "Narzędzia i przyrządy do położnictwa i ginekologii, gdzie indziej niesklasyfikowane", które powiązane było z SWW 0972-6 "Narzędzia, przyrządy i aparaty do położnictwa i ginekologii".

Organy podatkowe powołały się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3.12.2004 roku sygn. akt III SA/Wa 112/04, z którego wynika, że "odpowiedzialność za prawidłową klasyfikację sprzedawanego towaru spoczywa na podatniku dokonującym tej sprzedaży. Co prawda, organy statystyczne powołane są m.in. do rozwiązywania sporów związanych z klasyfikowaniem wyrobów do właściwego grupowania SWW, to jednak na gruncie podatkowym pisma tych organów zawierające opinie klasyfikacyjne nie są wiążące ani dla podatnika, ani dla organu podatkowego. Nie mają one charakteru decyzji administracyjnej ani też innego władczego aktu administracyjnego. Nie mogą one w żadnym razie być uważane za "zajęcie stanowiska przez inny organ" w rozumieniu art. 209 Ordynacji podatkowej. Opinie klasyfikacyjne organów statystycznych, jako swoistego rodzaju akty wiedzy wyspecjalizowanych organów mogą być uważane za dowód w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru podatku i jak każdy inny dowód podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego i mogą być podważone innymi dowodami". W innym wyroku, tj. w wyroku z dnia 5.06.2003r. sygn. akt III SA 2214/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że stanowisko organów statystyki publicznej ma charakter opinii podlegającej ocenie organów podatkowych. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16.11.2005r. sygn. akt l FSK 237/05 wskazał, że chociaż interpretacja standardowych klasyfikacji należy do zadań Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego oraz urzędów statystycznych (art. 25 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy o statystyce publicznej) to oczywiście interpretacje nie stanowią źródła obowiązku czy uprawnienia, ale mogą być uznane za dowód w postępowaniu podatkowym, podlegający ocenie organu stosującego prawo.

Należy zatem zauważyć, że organy statystyki publicznej wydają jedynie wykładnie do klasyfikacji, zaś ich opinie nie są decyzjami administracyjnymi. Okoliczności, że Podatnik działał w zaufaniu do informacji Urzędu Statystycznego z dnia 10 grudnia 2002 roku nie uprawniają organu podatkowego do odstąpienia od zastosowania prawidłowej stawki podatku od towarów i usług. Opinia statystyczna stanowi jedynie dowód w sprawie podatkowej i ocena tego dowodu należy do organu podatkowego, który zgodnie z art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa jest zobowiązany do dokonania takiej oceny i dania wyraz temu badaniu w uzasadnieniu wydanej decyzji. Konieczność zapłaty podatku w należytej wysokości nie jest konsekwencją działań organów statystycznych, a konsekwencją ustanowionego prawa.

W skardze z dnia [...] roku A. S. wniosła o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a w szczególności art. 54 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym poprzez wyprowadzenie z tego przepisu normy prawnej sprzecznej z wykładnią tego przepisu dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny. Decyzji zarzucono również naruszenie art. 18 w związku z art. 54 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym oraz art. 6 ustawy z dnia 4 grudnia 2002 roku zmieniającej ustawę o podatku od towarów i usług (..) (Dz. U. nr 213, poz. 1803) w zw. z § 59 oraz pkt 19 załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 roku w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (...) poprzez przyjęcie, że sprzedaż wzierników do badań ginekologicznych z polistyrenu nie podlegała w 2003 roku opodatkowaniu stawką 0%. W opinii skarżącej decyzja narusza również art. 5, art. 51 i art. 121 Ordynacji podatkowej oraz 10 ust. 2, art. 18, art. 21 ust. 2 i ust. 4, art. 50 i art. 54 ustawy z dnia 8 stycznia 19993 roku o podatku od towarów i usług (...) oraz przepisów proceduralnych tj. art. 187 i art. 188 w związku z art. 180 i art. 197 Ordynacji podatkowej poprzez niezebranie w sprawie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, jak również nieprzyznanie waloru dokumentu urzędowego opinii Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia [...] roku a przyznanie takiego charakteru opinii Sekretariatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] roku Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W związku z tym zgodnie z treścią art. 145 § 1 punkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Na wstępie rozważań należy wskazać na art. 4 punkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 roku (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym przez pojęcie "towar" rozumie się rzeczy ruchome, wszystkie postaci energii oraz budynki i budowle lub ich części, jeżeli są one przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu, wyszczególnionych w art. 2 oraz zostały wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej.

Organy podatkowe wskazały w uzasadnieniu decyzji daty, od których stosowano klasyfikacje statystyczne tj. Systematyczny Wykaz Wyrobów (SWW) oraz nową nomenklaturę statystyczną Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług (PKWiU).

W niniejszej sprawie nie jest zasadne przyjęcie, iż klasyfikacja powinna w sposób bezpośredni decydować o przedmiocie opodatkowania. Nie została ona bowiem stworzona specjalnie dla celów podatkowych, lecz stanowi próbę racjonalnego uporządkowania towarów i usług występujących w obrocie. Ujmuje ona przede wszystkim na potrzeby prowadzenia statystyki istniejące na rynku towary i usługi i nie jest narzędziem wykorzystywanym przez państwo do kształtowania polityki podatkowej. Załączniki do ustawy wprawdzie bazują na klasyfikacji GUS, jednakże treść klasyfikacji ma znaczenie dla podatku tylko tyle, o ile zawarte w niej pozycje znajdują się w odpowiednim załączniku do ustawy o podatku od towarów i usług. Załączniki do ustawy stanowią jej integralną część i wymagają publikacji w Dzienniku Ustaw. Zawarte w nich określenia towaru czy usługi składają się z dokładnego opisu przedmiotu oraz odpowiadającego mu numeru klasyfikacji i nie wszystkim pozycjom zawartym w załączniku towarzyszy nr klasyfikacji statystycznej. W konsekwencji, gdy chodzi o stawkę podatku i zwolnienia od niego, żadne zmiany przepisów statystycznych nie wpływają na sytuację podatników, tak długo jak nie zostaną opublikowane w Dzienniku Ustaw. Na stanowisku takim stanął Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu do wyroku z dnia 3 kwietnia 2001 roku, sygn. akt K 32/99 (OTK 2001, nr 3, poz. 53), zawarto stwierdzenie, że klasyfikacja pełni wyłącznie funkcję techniczną, dostarcza tylko niezbędnej nomenklatury dla organu opracowującego treść załączników, stanowi dla ustawodawcy niejako zbiór nazw, czy też pełni rolę słownika. Zwrócono uwagę, że w praktyce dochodzi niejednokrotnie do konieczności interpretacji klasyfikacji, gdy (tak jak w niniejszej sprawie) podatnik chce skorzystać z obniżonej stawki podatku. Do jej dokonywania są uprawnione odpowiednie organy statystyczne na mocy ustawy o statystyce państwowej. Należy podkreślić, że strona skarżąca zwracała się do Urzędu Statystycznego o potwierdzenie prawidłowości dokonywanej przez siebie klasyfikacji sprzedawanych towarów uzyskując stosowne opinie, w oparciu o które stosowała obniżoną, preferencyjną stawkę podatku od towarów i usług. Zdaniem sądu, tym samym podatnik dołożył należytej staranności w celu ustalenia prawidłowości klasyfikowania powyższych towarów, gdyż takie opinie statystyczne wydawane przez uprawnione organy administracyjne podatnik miał prawo traktować jako rzetelne i prawidłowe.

Należy również odwołać się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych, które wskazują, że opinie interpretacyjne z zakresu klasyfikacji statystycznych są w postępowaniu administracyjnym dowodami, które podlegają ocenie organu stosującego prawo (por. np. wyroki NSA: z dnia 5 grudnia 1997 r., sygn. akt I SA/Lu 1259/96, dotychczas niepubl.; z dnia 21 września 1995 r., sygn. akt SA/Łd 171/95, opubl. (w:) M. Pod. 1996, nr 4; z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 1147/96, dotychczas niepubl.). Uchybienia interpretacyjne organów statystycznych nie mogą powodować ujemnych następstw finansowych dla podatnika, który działał w zaufaniu do wiedzy tego organu i prawidłowości otrzymanej statystycznej opinii kwalifikacyjnej SWW (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 1995 r., sygn. akt SA/Po 255/95, opubl. (w:) M. Pod. 1995, nr 10; z dnia 28 listopada 1997 r., sygn. akt I SA/Wr 744/96, dotychczas niepubl.). Negatywne skutki zmiany wykładni nie mogą dotykać podatnika, który nie znał nowej wykładni i stosował klasyfikację uprzednio uznawaną za prawidłową.

Nieprawidłowego stanowiska organów podatkowych Sąd dopatrzył się również w ocenie pism organów statystyki państwowej z dnia 17 sierpnia 2005 roku, 6 marca 2006 roku oraz 28 listopada 2006 roku. W piśmie z dnia 10 grudnia 2002 roku Urząd Statystyczny w Ł. przyporządkował wyroby w postaci wzierników do badań ginekologicznych należą do grupowania PKWiU 33.10.15-79.99 i SWW 1369-72. Klasyfikacja ta została potwierdzona pismem z dnia 10 grudnia 2002 roku przez Dyrektora Urzędu Statystycznego w Ł. Poza tym opinia wydana na rzecz podatnika była powszechnie przyjętą przez urzędy statystyczne klasyfikacją wyrobów. Warto również zauważyć, że wielokrotne kontrole podatkowe i skarbowe dokonywane również w 2003 roku nie kwestionowały zastosowanej stawki podatku VAT przy sprzedaży przedmiotowych wzierników ginekologicznych z tworzyw sztucznych ani dokonanej klasyfikacji wyrobów.

Należy również wskazać na utrwalony w orzecznictwie pogląd, że stanowiska organów statystyki publicznej w zakresie zakwalifikowania danych wyrobów do właściwego grupowania SWW nie działają wstecz. Działanie w zaufaniu do opinii organów statystyki państwowej nie może powodować negatywnych skutków finansowych w wyniku decyzji innego organu (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2002 r., sygn. akt I SA/Kr 1852/00). Nie uwzględniając powyższego, zdaniem sądu, organy podatkowe naruszyły powoływane przez stronę skarżącą przepisy, w tym zwłaszcza zasadę praworządności i zaufania do organów państwowych, podatkowych, a więc zasady wynikające z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawa. Tego rodzaju naruszenie prawa musiało odnieść skutek w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.

Z powyższych względów, działając na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 powoływanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.

w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

D.T.