Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 760/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4, art. 33 ust. 1 i  art. 35 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w B. Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (obecnie Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji auto-gaz z zadaszeniem nad dwoma dystrybutorami, zbiornikiem podziemnym na gaz oraz przyłączem odbierającym opady deszczowe na działce Nr [...] przy ul. [...] w S. W uzasadnieniu decyzji podał, że objęta zamierzeniem inwestycyjnym działka w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta S. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] r. (zwanym dalej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego S.) znajduje się na terenie z funkcją wiodącą TCW – funkcja centrów wieloużytkowych, obiektów wielofunkcyjnych. Dla terenu tego funkcje związane z usługami rzemiosła, zdrowia i opieki społecznej, gastronomii, komunikacji i transportu drogowego są funkcjami uzupełniającymi. Wniosek inwestora zmierza zaś zatem do zrealizowania funkcji uzupełniającej dla tej jednostki planu bez jednoczesnego wykazania, iż na działce może być również zrealizowana w przyszłości funkcja wiodąca.

Decyzja ta została utrzymana następnie w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r., który podzielił co do zasady ustalenia organu I instancji i ich ocenę prawną. Przyjął mianowicie, że dla możliwości zrealizowania funkcji wiodącej każdego obszaru musi być zarezerwowane 51 % wszystkich powierzchni użytkowych planowanych w obrębie konkretnej jednostki, wyznaczonej w planie liniami rozgraniczającymi. W rozpatrywanym przypadku projekt zagospodarowania terenu wskazuje na dominującą funkcję projektowanej stacji auto-gaz, która zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania S. może być realizowana jedynie jako funkcja uzupełniająca. To zaś oznacza niezgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami tego planu.

W następstwie wniesionej przez [...] Sp. z o.o. w B. skargi powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 229/05 jako wydanej zdaniem tego Sądu z naruszeniem przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem tego Sądu organy obu instancji nie wykazały i nie uzasadniły w dostateczny sposób, że zamierzenie budowlane skarżącej Spółki jest sprzeczne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. W szczególności organy te nie dokonały stosownych obliczeń wskazujących, że lokalizacja stacji zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym narusza zastrzeżoną planem powierzchnię dla realizacji funkcji wiodącej. Warunku tego nie spełnia bowiem dokonana ocena sposobu zagospodarowania działki inwestora. Zdaniem Sądu przed stwierdzeniem takiej niezgodności inwestor powinien być wezwany do usunięcia naruszeń, w tym naruszeń w zakresie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przez dokładne określenie na czym te naruszenia polegają, a uznając, że inwestor nie dopełnił nałożonego na niego obowiązku organy powinny wskazać jakich naruszeń nie usunął. Wskazał też Sąd na możliwość zastosowania w sprawie treści art. 33 Prawa budowlanego oraz na konieczność dołączenia do akt autoryzowanego wypisu z obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego S. w częściach pozwalających na dokładne ustalenie jego treści dla działki skarżącej.

Rozpoznając sprawę Prezydent Miasta S. kolejny raz postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zobowiązał inwestorkę do usunięcia w terminie 14 dni nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, m.in. przez jego doprowadzenie do zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania miasta S. w zakresie funkcji wiodącej i uzupełniającej, wysokości obiektów i intensywności zabudowy. W uzasadnieniu tego postanowienia organ pierwszej instancji powołując się na zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania wskazał w jakim zakresie występuje z nimi (jego zdaniem) niezgodność projektu budowlanego.

Ustosunkowując się do powyższego postanowienia pełnomocnik inwestorki w piśmie procesowym z dnia [...] r. stwierdził, że brak jest podstaw do żądania uzupełnienia przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego.

Orzekając po raz wtóry Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną m.in. na podstawie art. 104 § 1 kpa i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego ponownie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania [...] Sp. z o.o. w B. pozwolenia na budowę stacji auto-gaz, z zadaszeniem nad dwoma dystrybutorami, zbiornikiem podziemnym na gaz oraz przyłączem odbierającym opady deszczowe na działce przy ulicy [...] w S. W uzasadnieniu decyzji, po przedstawieniu dotychczasowego postępowania w sprawie, podtrzymał wcześniejsze stanowisko, że przedstawiony projekt budowlany nie może być zatwierdzony z uwagi na to, iż jego realizacja naruszałaby zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania S. Doszłoby bowiem jedynie do realizacji przewidzianej tym planem dla objętej postępowaniem działki funkcji uzupełniającej, bez jednoczesnego zapewnienia możliwości realizacji funkcji wiodącej określonej w planie symbolem TCW jako funkcja centrów wieloużytkowych, obiektów wielofunkcyjnych. Wskazano przy tym, że zgodnie z zawartą w § 5 pkt 1r przedmiotowego planu zagospodarowania definicją "funkcji wiodącej", należy przyjąć, iż odnosi się ona co najmniej do 51 % powierzchni terenu i co najmniej

51 % wszystkich powierzchni użytkowych planowanych w obrębie konkretnej jednostki wyznaczonej w planie liniami rozgraniczającymi. Oznacza to, iż w odniesieniu do objętej postępowaniem działki co najmniej 51 % jej powierzchni oraz wszystkich powierzchni użytkowych powinno być przeznaczone dla realizacji funkcji centrów wieloużytkowych. Dla realizacji funkcji uzupełniających może być zatem przeznaczona jedynie reszta powierzchni tej działki i wszystkich przewidzianych do realizacji na niej powierzchni użytkowych. Przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany odnosi się zaś jedynie do funkcji uzupełniającej. Bez realizacji funkcji wiodącej funkcja uzupełniająca nie może być zatem realizowana.

Zdaniem organu I instancji planowana inwestycja nie odpowiada nadto zapisom planu zagospodarowania w odniesieniu do wysokości i ilości kondygnacji budynków oraz intensywności zabudowy. Określony w planie symbolem "III/12G" parametr wysokości i ilości kondygnacji oznacza, iż przewidziano realizację na tym terenie budynków o trzech kondygnacjach i gzymsach na maksymalnej wysokości 12 m. Projekt budowlany obejmuje zaś budynek jednokondygnacyjny o wysokości gzymsu 3,15 m. Ustalono też wskaźnik intensywności zabudowy w przedziale od 0,59 do 1,50 gdy tymczasem według przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego wynosi on 0,11.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik [...] Sp. z o.o. w B. wniósł o jej uchylenie i wydanie pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem. Uzasadniając to żądanie stwierdził, iż decyzja ta została oparta na błędnych ustaleniach faktycznych, dokonanych bez zapoznania się z całością materiału dowodowego. Materiał ten należało przy tym ocenić z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady ochrony własności oraz wynikającej z art. 4 Prawa budowlanego zasady wolności zabudowy. Dotyczy to zwłaszcza interpretacji treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania S., na którego przepisy organ się powołał. Organ orzekający nie uwzględnił też wynikającej z art. 33 Prawa budowlanego możliwości realizacji przez inwestora jedynie części zamierzenia budowlanego. Nie dokonał też stosownych obliczeń które wskazywałyby, że realizacja inwestycji objęta wnioskiem uniemożliwi realizację w przyszłości funkcji wiodącej. Błędnie też organ orzekający przyjął, że doszło do naruszenia treści miejscowego planu zagospodarowania w części dotyczącej dopuszczalnej wysokości budynków, maksymalnej wysokości linii gzymsów i linii kalenicy oraz intensywności zabudowy.

Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną z powołaniem na art. 138 § 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdził, że objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę działka nr [...] odpowiada w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania jednostce oznaczonej symbolem D5.3-3/OPF/TCW z funkcją wiodącą, docelową TCW – funkcja centrów wieloużytkowych, obiekty wielofunkcyjne (opcja TRR) i funkcjami uzupełniającymi: TUR, TUZ, TKS, TUG. W ramach funkcji uzupełniającej dla tej jednostki oznaczonej symbolem TKS (komunikacja i transport drogowy) dopuszczalna jest m.in. lokalizacja stacji paliw tj. zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę. Z zapisów planu zawartych w jego Rozdziale 1 – "przepisy i ustalenia ogólne dotyczące zapisu planu" wynika jednak, że dla danej jednostki funkcjonalnej planu funkcja wiodąca odnosi się co najmniej do 51 % powierzchni terenu i co najmniej 51 % wszystkich powierzchni użytkowych planowanych w obrębie tej jednostki. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z przedłożonym przez inwestorkę projektem zagospodarowania terenu, stanowiącym część projektu budowlanego, objęta postępowaniem stacja tankowania LPG zajmuje obszar [...] m2, co przy powierzchni jednostki wynoszącej [...] m2 stanowi ponad 52 %, gdy tymczasem zgodnie z planem zagospodarowania nie powinna przekraczać 49 %. W tym zatem zakresie projekt ten wymagał korekty, której inwestorka nie dokonała. Zdaniem Wojewody z projektu zagospodarowania powinno jednoznacznie wynikać, że dopuszczalny stopień zagospodarowania dla funkcji uzupełniającej nie został przekroczony. Wobec tego nie powinien on zawierać określeń nieprecyzyjnych, jak chociażby "powierzchnia chodników, ciągów pieszych i alejki z ławeczkami obsługujących całą działkę z zespołem handlowo-usługowo-biurowym" przewidzianych do realizacji w II etapie. Również dla wykazania spełnienia warunku zachowania dla objętej postępowaniem działki, tożsamej z jednostką planu oznaczoną symbolem "D.5.3-3-OPF/TCW/2186,3 m2", wynikającego z planu wskaźnika intensywności zabudowy w przedziale od 0,59 do 1,50 konieczne jest przedstawienie koncepcji całości jej zagospodarowania, celem udokumentowania możliwości zrealizowania funkcji wiodącej TCW na pozostałym po realizacji stacji i LPG terenie, obejmującym co najmniej 51 % jej powierzchni.

Organ odwoławczy podzielił natomiast zajęte w odwołaniu stanowisko, że obowiązujące dla objętej postępowaniem działki ustalenie planu "III/12G" oznacza dopuszczalne maksymalne wysokości budynków, określone za pomocą ilości kondygnacji i wysokości linii gzymsów.

W skardze do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody [...] B. P. (właściciel objętej zamierzeniem inwestycyjnym działki) wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 7, 11, 80, art. 107 § 1 i 3 kpa oraz § 8 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133, zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie projektu budowlanego). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności korzystnej dla inwestorki opinii biegłej z dnia [...] r. wskazującej jednoznacznie na zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy z naruszeniem treści art. 107 § 3 kpa nie wyjaśnił przy tym dlaczego dowód ten pominął. Tym samym naruszył też wynikającą z art. 80 kpa zasadę swobodnej oceny dowodów oraz zasadę prawdy materialnej określoną w art. 7 kpa. Z naruszeniem treści art. 107 § 1 kpa nie powołał też pełnej podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia, a mianowicie nie przytoczył i nie omówił podstawy materialno-prawnej orzeczenia. W uzasadnieniu decyzji nie przedstawił też dokładnej podstawy faktycznej dokonanych tam wyliczeń w zakresie powierzchni objętej funkcją uzupełniającą, m.in. nie podał składników wyliczonej powierzchni, które to wyliczenie legło u podstaw nieuwzględnienia odwołania. Tym samym naruszył również treść art. 11 kpa (oprócz naruszenia art. 107 § 3 kpa). Przedstawione przez organ odwoławczy wyliczenie nie uwzględnia przy tym w tym względzie opinii biegłej z dnia [...] r., z której wynika, że na realizację funkcji wiodącej zarezerwowano [...] m2 co stanowi 66,46 % całkowitej powierzchni działki objętej postępowaniem. Niezgodne z treścią § 8 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego jest też twierdzenie Wojewody [...] o nieprecyzyjności powołania się w projekcie zagospodarowania terenu na powierzchnię chodników, ciągów pieszych i alejek z ławeczkami obsługujących całą działkę z zespołem handlowo-usługowo-biurowym. Zarzucono nadto, iż organ odwoławczy nie dokonał niezbędnych wyliczeń w zakresie spełnienia zapisu planu miejscowego dotyczącego wskaźnika intensywności zabudowy ani nie odniósł się "w sposób rzeczowy" do zarzutu odwołania podniesionego w kwestii spełnienia tego wskaźnika. Zdaniem skarżącego wbrew sugestii organu odwoławczego przedłożony przez inwestorkę projekt zagospodarowania terenu obejmował zgodnie z treścią art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego całość zamierzenia budowlanego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podkreślając, że wydanie zaskarżonej decyzji opartej o przepisy prawa budowlanego było poprzedzone postępowaniem przeprowadzonym zgodnie z obowiązującymi przepisami proceduralnymi. Dalej stwierdził, iż inwestorka nie wykazała aby jej zamierzenie obejmujące realizację wynikającej z planu zagospodarowania funkcji uzupełniającej obejmowało maksymalnie 49 % powierzchni działki. W tym zakresie przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zbyt ogólny, pozostawia "zbyt duży margines dla subiektywnej oceny" i dlatego nie mógł stanowić wystarczającej podstawy do uwzględnienia wniosku w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę.

Na rozprawie sądowej w dniu 14 listopada 2008 r. uczestniczka postępowania K. W. wniosła o oddalenie skargi podkreślając jej zdaniem szkodliwy wpływ projektowanej inwestycji na działki sąsiednie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem brak jest zdaniem Sądu dostatecznych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym jej wzruszeniem.

Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ ten nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 tego Prawa). Z przepisów tych wynika zatem obowiązek orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę w przypadku ustalenia przez organ architektoniczno-budowlany niezgodności projektu budowlanego z treścią planu zagospodarowania, której to niezgodności inwestor w wyznaczonym przez ten organ terminie nie usunie. W stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy rozstrzygnięcie skargi sprowadza się zatem w pierwszej kolejności do odpowiedzi na pytanie czy zasadnie uznały organy obu instancji, iż przedłożony do zatwierdzenia przez inwestorkę [...] Sp. z o.o. w B. projekt budowlany był niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego S. z dnia [...] r., na którą to niezgodność (jakkolwiek częściowo w różnym zakresie) powołały się organy obu instancji. W świetle treści tego planu należy podzielić przy tym zdaniem Sądu stanowisko tych organów, że warunkiem dopuszczalności realizacji na działce skarżącego nr [...] przy ul. [...] w S. planowanej stacji auto-gaz (jako dopuszczalnej funkcji uzupełniającej oznaczonej w planie symbolem "TKS" – komunikacja i transport drogowy) było jednoczesne wykazanie, że po jej wybudowaniu będzie możliwe również zainwestowanie tej działki w zakresie wynikającej z tego planu dla tego terenu, funkcji wiodącej docelowej obejmującej co najmniej 51 % powierzchni działki. Należy przy tym podkreślić, że taka wykładnia treści tego planu nie została przez strony zakwestionowana. Dla tak rozumianej treści planu został też sporządzony przedłożony przez inwestorkę projekt zagospodarowania objętej postępowaniem działki. Wynika to wyraźnie zarówno z jego części graficznej jak i opisowej. Nie została także zakwestionowana przez tutejszy Sąd w wydanym w tej sprawie w/w wyroku z dnia 9 marca 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 229/05, ani też w sporządzonych na użytek postępowania administracyjnego trzech opiniach urbanistycznych tj.:

– opinii z dnia [...] r. wydanej na zlecenie organu I instancji przez autora projektu miejscowego planu zagospodarowania S. dr inż. arch. S. L.,

– opinii z dnia [...] r. wydanej na zlecenie inwestorki przez mgr inż. arch. A. D.,

– opinii z dnia [...] r. sporządzonej na wniosek organu I instancji przez mgr inż. A. B.-K.

Przyjęta przez organy w tym względzie wykładnia treści planu wynika przy tym również zdaniem Sądu z zawartej w nim (§ 5 ust. 1 lit. r) definicji funkcji wiodącej, zgodnie z którą odnosi się ona co najmniej do 51 % powierzchni terenu i co najmniej 51 % wszystkich powierzchni użytkowych planowanych w obrębie konkretnej jednostki wyznaczonej w planie liniami rozgraniczającymi. Zgodnie z § 12 ust. 6 pkt 2 planu dla każdej jej jednostki funkcjonalnej, również wchodzącej w skład obszaru o przemieszanych funkcjach usługowych, handlowych, biurowych i mieszkaniowych (OPF) przypisana jest tylko jedna funkcja wiodąca, co oznacza, że odpowiada jej ponad 50 % powierzchni terenów i funkcji położonych w granicy danej jednostki (§ 12 ust. 6 pkt 2 treści miejscowego planu zagospodarowania). Ponieważ w niniejszej sprawie powierzchnia i granice działki skarżącego pokrywają się w całości z powierzchnią jednostki planu D5.3-03-OPF/TCW, wymóg zapewnienia możliwości realizacji funkcji wiodącej dla tej jednostki funkcjonalnej planu (terenu) odnosi się w pełni również do przedmiotowej działki.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy zatwierdzenie dołączonego do wniosku projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, obejmującego niewątpliwie (co również nie było nigdy przez strony kwestionowane) realizację dopuszczalnej dla objętej wnioskiem jednostki funkcjonalnej funkcji uzupełniającej, oznaczonej w planie zagospodarowania symbolem "TKS" (komunikacja i transport drogowy) byłoby zatem możliwe gdyby zostało jednocześnie wykazane, że możliwa będzie w przyszłości realizacja na terenie działki skarżącego funkcji wiodącej oznaczonej symbolem "TCW" (funkcje centrów wieloużytkowych), obejmującej co najmniej 51 % powierzchni tej działki. Zdaniem Sądu obowiązek przeprowadzenia w tym względzie dowodu obciążał przy tym inwestorkę jako wnioskującą o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego, który powinien być zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Wbrew twierdzeniom skarżącego z obowiązku tego inwestorka się nie wywiązała, chociaż wydanym w trybie art. 35 ust. 3 tego aktu prawnego postanowieniem z dnia [...] r. została zobowiązana do usunięcia stwierdzonych w tym względzie naruszeń. Biorąc pod uwagę, że postanowienie to nie podlegało odrębnemu zaskarżeniu jego zgodność z prawem podlegała ocenie przez organ odwoławczy przy rozpatrywaniu odwołania. Zawarte w tym postanowieniu obowiązki, nałożone na inwestorkę, mogły stanowić przesłankę wydania decyzji odmownej na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego tylko wówczas gdyby istotnie mogły doprowadzić do uzupełnienia projektu budowlanego w zakresie jego zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie, pomijając bliższą ocenę trafności wszystkich nałożonych tym postanowieniem obowiązków, należy zdaniem Sądu stwierdzić, że zasadnie nałożono na inwestorkę obowiązek doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z planem zagospodarowania w zakresie przewidzianej dla objętej postępowaniem działki funkcji wiodącej. Jakkolwiek przedmiotowy obowiązek został w tym postanowieniu sformułowany bardzo ogólnie to nie był on przez inwestorkę kwestionowany. Nie wystąpiła ona również o bliższe jego sprecyzowanie. Nie został również zakwestionowany przez skarżącego. Biorąc pod uwagę treść sporządzonych przez inwestorkę po wydaniu tego postanowienia pism procesowych należy zatem wnioskować, że rozumiała ona zakres nałożonego na nią w tym przedmiocie obowiązku, przy czym jak wynika z treści pisma skarżącego z dnia [...] r. (działającego wówczas jako pełnomocnik inwestorki), stanowiącego odpowiedź na to postanowienie, uzupełnienie projektu zagospodarowania działki dla wykazania możliwości zrealizowania w przyszłości funkcji wiodącej (obowiązek przedłożenia dla tej funkcji projektu architektoniczno-budowlanego uznano bowiem w tym piśmie za bezpodstawny – w świetle wcześniejszego w/w wyroku tut. Sądu z dnia 9 marca 2006 r.), uznano za zbyteczne. Kwestia uzupełnienia w tym zakresie m.in. projektu zagospodarowania działki powracała przy tym kilkakrotnie w toku całego postępowania administracyjnego. Była chociażby przedmiotem postanowienia organu I instancji z dnia [...] r., na które pełnomocnik inwestorki odpowiedział w piśmie procesowym z dnia [...] r. O istocie tego problemu świadczy też treść opinii urbanistycznej mgr inż. arch. A. D. z dnia [...] r. wykonanej na zlecenie inwestorki, w której zawarto m.in. wyliczenie powierzchni mającej świadczyć, że istnieje możliwość zrealizowania funkcji wiodącej. W konsekwencji dla oceny legalności zaskarżonej decyzji należało odpowiedzieć na pytanie, czy istotnie jak to podnosi skarżący, możliwość realizacji w przyszłości funkcji wiodącej wynika z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego oraz z pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wbrew stanowisku skarżącego, również zdaniem Sądu, z tych dokumentów takiego wniosku, wyprowadzać nie można. Treść przedłożonego przez inwestorkę projektu budowlanego, w tym projektu zagospodarowania terenu nie jest bowiem zdaniem Sądu wystarczająca dla dokonania w tym względzie jednoznacznych obliczeń. Projekt ten zresztą takich konkretnych obliczeń (co do konkretnych powierzchni działki przeznaczonych pod funkcję wiodącą i ich bilansu), sporządzonych przez autorów projektu, nie zawiera. W ogóle przedstawione w pkt 5 części opisowej projektu zagospodarowania terenu powierzchnie poszczególnych części zagospodarowania działki skarżącego się nie bilansują (w zakresie całej działki o powierzchni [...] m2, ani w zakresie niektórych wymienionych tam zestawień, np. co do podanej tam powierzchni [...] m2). Niektóre przedstawione tam powierzchnie odnośnie poszczególnych elementów zagospodarowania dotyczą całej działki bez wyodrębnienia i obliczenia powierzchni tego zagospodarowania odrębnie dla funkcji wiodącej i uzupełniającej (np. w zakresie miejsc do parkowania samochodów czy też "chodników, ciągów pieszych i alejek z ławeczkami"). Nie może ulegać bowiem chociażby wątpliwości, że część miejsc parkingowych jest niezbędnych również dla obsługi inwestycji uzupełniającej mającej być realizowaną w pierwszej kolejności. Z projektu nie wynika, że został zaprojektowany ciąg pieszy (w którym miejscu i o jakiej powierzchni) pozwalający na dojście z ulicy [...] do mającego powstać w II etapie inwestycji budynku handlowo-usługowo-biurowego. W projekcie zagospodarowania terenu nie podano też i nie zwymiarowano wszystkich odległości pozwalających na chociażby orientacyjne sprawdzenie przytoczonych tam powierzchni np. co do długości i szerokości alejek i ciągów pieszych oraz długości i szerokości mającego powstać w przyszłości budynku handlowo-usługowo-biurowego.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, w oparciu o przedłożony przez inwestorkę projekt budowlany, którego pomimo wezwania w tym zakresie nie uzupełniła, nie było możliwe ustalenie i stwierdzenie, że przy zrealizowaniu objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę inwestycji możliwe będzie zrealizowanie w przyszłości na działce skarżącego wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania funkcji wiodącej. To zaś już oznacza, że z tego powodu organy orzekające nie mogły przyjąć, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego S.

W świetle treści art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego musiało to skutkować wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Konstatacja taka nie podważa wynikającej z art. 4 Prawa budowlanego i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zasady wolności zabudowy, gdyż jest ona ograniczona treścią obowiązujących przepisów, w tym wymogiem zgodności z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który to wymóg nie został w niniejszej sprawie spełniony. Do odmiennych wniosków nie może prowadzić też treść opinii biegłej mgr inż. arch. A. D., na którą powołano się w skardze. Przedstawione w tej opinii wyliczenie powierzchni, mające świadczyć o możliwości realizacji w przyszłości funkcji wiodącej, nie może być bowiem zaakceptowane m.in. z przyczyn przedstawionych wyżej a odnoszących się do szczegółowości i braków projektu zagospodarowania działki, z którego to projektu biegła przyjęła dane do przedstawionych przez siebie wyliczeń. Nadto błędnie zaliczyła na cele funkcji wiodącej całą powierzchnię zabudowy istniejącego budynku gdy tymczasem z projektu budowlanego wynika, że co najmniej [...] m2 z tej powierzchni będzie adaptowane na potrzeby projektowanej stacji auto-gaz.

Jak to stwierdzono już w poprzednim wydanym w tej sprawie wyroku, a co wynika z treści art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego w przypadku gdy pozwolenie na budowę miałoby objąć jedynie część zamierzenia inwestycyjnego (obiektu lub obiektów budowlanych) mogącego samodzielnie funkcjonować inwestor jest zobowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Gdy w oparciu o ten projekt, ma być zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 1 tego prawa ustalona jednocześnie możliwość realizacji w przyszłości, przewidzianej dla danego terenu obowiązującym planem zagospodarowania funkcji wiodącej, to szczegółowość takiego projektu i jego zakres powinna pozwalać na poczynienie takiego ustalenia przez organy architektoniczno-budowlane. Autor projektu oraz inwestor powinni zdawać sobie z tego sprawę. Naruszeń w tym względzie nie mogą przy tym usprawiedliwiać ewentualne trudności w przygotowaniu projektu spełniającego takie wymagania, gdyż muszą one skutkować wydaniem decyzji odmownej na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego (po wcześniejszym wezwaniu do usunięcia naruszeń, który to warunek został w niniejszej sprawie spełniony), co też nastąpiło w niniejszej sprawie.

Z powyższych wywodów wynika, że odmowa zatwierdzenia przedłożonego przez [...] Sp. z o.o. w B. projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji auto-gaz na działce skarżącego była w świetle zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego zasadna. Wynikała bowiem z treści art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja odpowiada zatem zdaniem Sądu co do zasady obowiązującemu prawu. Tej ogólnej konstatacji nie może podważyć również okoliczność, że decyzja ta istotnie zapadła z naruszeniem treści art. 107 § 1 i 3 kpa. Nie powołano w niej bowiem podstawy materialno-prawnej jej podjęcia ani też bliżej jej nie wyjaśniono. Nie omówiono też całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ odwoławczy nie uzasadnił też wyliczenia co do przyjętej powierzchni przeznaczonej na funkcję wiodącą i uzupełniająą. Uchybienia te nie mogły mieć jednak zdaniem Sądu istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 145, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) ani też nie spowodowały naruszenia treści art. 7 kpa. Jak bowiem wykazano wyżej, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy istotnie nie dawał podstaw do przyjęcia, że objęte wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania S., co musiało skutkować wydaniem decyzji odmownej.

W nawiązaniu do treści skargi należy jeszcze podnieść, że niezrozumiały jest zarzut naruszenia przez organ odwoławczy powołanych w niej przepisów rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego. Użyty przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zwrot "unikając określeń w rodzaju ..." należy bowiem rozumieć jako postulat dokładnego wytyczenia i określenia w projekcie zagospodarowania działki wymienionych tam elementów zagospodarowania i infrastruktury, z jednoczesnym wyraźnym określeniem, które z nich, w jakim zakresie (powierzchni) i dlaczego będą służyć dla realizacji funkcji wiodącej, a które dla funkcji uzupełniającej. W tym bowiem zakresie, jak to wykazano również wyżej, projekt zagospodarowania wykazywał braki, które nie zostały usunięte.

Marginalnie można jeszcze podnieść, iż nie jest wykluczone uzyskanie w przyszłości pozwolenia na budowę objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego po uzupełnieniu projektu zagospodarowania działki w przedstawionym wyżej kierunku, pozwalającym na rzeczowe wykazanie, iż w przyszłości możliwa jest realizacja na działce skarżącego funkcji wiodącej. Spełnienie wymaganego wskaźnika zabudowy wydaje się przy tym oczywiste gdy zważy się, że w drugim etapie budowy przewiduje się realizację budynku o trzech kondygnacjach i powierzchni zabudowy [...] m2.

Z tych wszystkich względów skarga jako zdaniem Sądu nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

SW