Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1787/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1 i 3  pkt 3
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Joanna Kube (spr.) Ewa Grochowska-Jung Protokolant Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2010 r. sprawy ze skargi R.Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową - oddala skargę -


UZASADNIENIE

R. Z. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2009 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. o wydanie pozwolenia na posiadanie 2 jednostek broni palnej sportowej bocznego i centralnego zapłonu (po jednej sztuce na każdy rodzaj broni). Wskazał, że czynnie uprawia strzelectwo i należy do klubu strzeleckiego od 2006 r. Wniosek uzasadnił potrzebą podnoszenia strzeleckich umiejętności w celu osiągania lepszych wyników na zawodach w tym sporcie, do czego broń klubowa, w znacznym stopniu zużyta, się nie nadaje. W załączeniu wniosku przedstawił zaświadczenie [...] Klubu Sportowego [...] o udziale w klubowych zawodach strzeleckich i wynikach w nich osiągniętych, a także orzeczenie lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że może dysponować bronią, zaświadczenie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego (PZSS), potwierdzające jego członkowsko w PZSS oraz [...] Klubie Sportowym [...], posiadanie patentu strzeleckiego i licencji uprawniającej do udziału we współzawodnictwie sportowym.

Komendant Wojewódzki Policji w G. decyzją z dnia [...] lipca 2009 r.

nr [...] odmówił wydania ww. pozwolenia na broń palną sportową dla celów sportowych, na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104, art. 107, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - zwanej dalej k.p.a.

Po rozpoznaniu odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lipca 2009 r.

Organ w uzasadnieniu stwierdził, że przedstawione przez wnioskującego okoliczności nie spełniają przesłanki z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, wskazując, że zaangażowanie ubiegającego się o zezwolenie na broń sportową w uprawianie sportu strzeleckiego nie jest na tyle duże, by wyróżniało go na tle innych osób uprawiających ten sport. Jego aktywność sportowa ogranicza się wyłącznie do zawodów klubowych. Nie podejmował on profesjonalnej rywalizacji na zawodach międzyklubowych, czy też okręgowych. Samo aktywne uczestnictwo w zawodach klubowych o najniższej randze nie świadczy o wysokim zaangażowaniu, ponieważ osiągane w tych zawodach wyniki sportowe nie są konfrontowane z wynikami zawodników z innych klubów strzeleckich, powszechnie startujących w zawodach rangi międzyklubowej. Przyznano, że istotnie broń dopasowywana do indywidualnych potrzeb strzelca może przyczynić się do uzyskiwania lepszych wyników w zawodach, jednakże ten argument może mieć dodatkowe znaczenie w przypadku osób wykazujących się dużym zaangażowaniem w sport strzelecki. W przeciwnym razie broń sportową należałoby wydać każdemu zainteresowanemu jej posiadaniem, co byłoby sprzeczne z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni i amunicji. Organ zwrócił ponadto uwagę na różnice między zezwoleniami wydawanymi na broń sportową oraz myśliwską i odmienne przesłanki ich wydawania, a tym samym różne okoliczności brane pod uwagę przy ich wydawaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. Z. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2009 r., zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. decyzji organu I instancji, na okoliczność nieopatrzenia jej datą wydania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie przepisów art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, które miało wpływ na wynik sprawy;

2. naruszenie przepisów art. 8 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., mające wpływ na wynik sprawy.

Naruszenie tych przepisów polegało na: wprowadzeniu pozaustawowego kryterium wydania zezwolenia na broń, nieopatrzeniu decyzji I instancji datą jej wydania i nierozpoznaniu tego zarzutu, podniesionego w odwołaniu, przez organ II instancji.

Wnoszący skargę uznał, że organ błędnie interpretuje art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przyjmując, że pozwolenie na posiadanie broni sportowej może być wydane tylko osobie, która odznacza się wybitnymi osiągnięciami na tym polu, ponieważ przepisy ustawy w ogóle nie wspominają o konieczności uzyskiwania przez osobę uprawiającą strzelectwo wybitnych osiągnięć. Argumentując powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1082/06 (LEX 368209). Skarżący spełnił zatem ustawowe przesłanki z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych do wydania zezwolenia na broń sportową, ponieważ przedstawił zaświadczenie [...] o członkostwie w sekcji strzeleckiej klubu od dnia [...] grudnia 2006 r. wraz z wykazem zawodów, w których brał udział.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Odnosząc się do zarzutów skargi organ zwrócił uwagę, że z treści art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie wynika prawo obywateli do posiadania broni. W ustawie tej ustawodawca, wiążąc to prawo z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, w interesie społecznym poddał je administracyjnej reglamentacji. W konsekwencji osoba ubiegająca się o indywidualną broń sportową musi wykazać rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Skarżący strzelectwo sportowe uprawia czynnie od niedawna, nie ma wybitnych osiągnięć, nie wyróżnia się z grupy startujących w zawodach uczestników. Rekreacyjne uprawianie tego sportu i brak wyróżniających wyników nie daje podstaw do uznania, że istnieje u niego ponadprzeciętna potrzeba posiadania indywidualnej broni sportowej. Może zatem uprawiać ten sport na dotychczasowych zasadach przy wykorzystaniu broni klubowej, co nie wymaga zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutu braku opatrzenia decyzji I instancji datą jej wydania, organ zwrócił uwagę, że do skargi skarżący dołączył jedynie jej kserokopię, co nie daje podstaw do uznania, że decyzja ta zawiera kwalifikowaną wadę. Znajdująca się w aktach administracyjnych decyzja organu I instancji zawiera datę. Jednocześnie stwierdził, że skarżący w odwołaniu od tej decyzji nie podnosił tego zarzutu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym względem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, który stanowił podstawę materialnoprawą kontrolowanej decyzji, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celu sportowym (art. 10 ust. 3 ww. ustawy).

Powołana ustawa nie określa co należy rozumieć pod pojęciem "sportowy cel posiadania broni". To organ właściwy do wydania zezwolenia na broń, wskazany w art. 9 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, jest zobligowany wobec każdego złożonego wniosku w sprawie zezwolenia ocenić, czy zachodzą okoliczności uzasadniające jego wydanie.

Sport jest formą aktywności człowieka, mającą na celu doskonalenie jego sił psychofizycznych, indywidualnie lub zbiorowo, według reguł umownych (art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej - Dz. U. z 2007 r. Nr 226, poz. 1675 ze zm.). Uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tej dziedzinie sportu (art. 53b ust. 1 ww. ustawy). Egzaminy stwierdzające posiadanie odpowiednich kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim przeprowadza oraz stosowny dokument wydaje właściwy polski związek sportowy (ust. 2). Posiadanie dokumentu, o którym mowa w ust. 2, stanowi potwierdzenie kwalifikacji sportowych, jakie powinna spełniać osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych na podstawie przepisów o broni i amunicji (ust. 3).

Szczegółowe zasady uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym w danej dyscyplinie sportu określają regulaminy polskich związków sportowych (art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym - Dz. U. z 2005 r. Nr 155, poz. 1298 ze zm.).

Na podstawie art. 12 ust. 2 ostatnio powołanej ustawy, w uchwale zarządu PZSS nr 62 z dnia 19 listopada 2005 r., Polski Związek Strzelectwa Sportowego określił wymogi minimalne definiujące "czynne uprawianie strzelectwa sportowego", jakich spełnienie przez osoby fizyczne, uprawnia do otrzymania zaświadczenia z PZSS warunkującego ubieganie się o wydanie indywidualnego pozwolenia na posiadanie broni sportowej. "Zaświadczenie" to wydaje się po spełnieniu niżej wymienionych wymogów minimalnych:

1) po rocznym stażu w klubie sportowym posiadającym licencję PZSS uprawniającą do udziału we współzawodnictwie sportowym;

2) po przyjęciu w poczet członków PZSS i opłaceniu obowiązujących składek członkowskich;

3) po spełnieniu wymogów art. 53b ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej;

4) po otrzymaniu licencji zawodnika uprawniającej do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, o której mowa w art. 29 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o sporcie kwalifikowanym;

5) po udokumentowaniu 6 (sześciu) osobostartów w zawodach w roku, w konkurencjach ujętych w wykazie PZSS i organizowanych przez PZSS lub pod patronatem PZSS (zawody klubowe, okręgowe, wojewódzkie lub ogólnokrajowe), w tym przynajmniej dwukrotnie z wynikiem nie niższym niż na srebrną odznakę strzelecką PZSS.

Warunkiem amatorskiego lub profesjonalnego uprawiania dyscyplin sportu, wchodzących w skład dziedziny strzelectwa sportowego i uczestnictwa w systemie rozgrywek prowadzonych przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego jest posiadanie licencji na uprawianie dyscyplin sportu wchodzących w skład dziedziny strzelectwa sportowego (por. § 1 ust. 2 i § 2 Regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji na uprawianie dyscyplin sportu, wchodzących w skład dziedziny strzelectwa sportowego, wydanego przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego (PZSS) na podstawie art. 24 ust. 1 i 2 oraz art. 53 ustawy z dnia 18 stycznia 1996 r. o kulturze fizycznej, przepisów zarządzenia Prezesa UKFiT z dnia 8 stycznia 1997 r. - MP Nr 4, poz. 31 oraz § 27 pkt 18 Statutu Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego - http://www.pzss.org.pl).

Nie można z art. 53b ustawy o kulturze fizycznej, wywieźć, że jedynym warunkiem wydania pozwolenia na broń do celów sportowych (przy braku przesłanek negatywnych do jego wydania) jest posiadanie dokumentu stwierdzającego posiadanie odpowiednich kwalifikacji, niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim. Prawo do posiadania broni reguluje jedynie ustawa o broni i amunicji i dlatego prawidłowość wydanych decyzji w tym przedmiocie musi być oceniana z punktu widzenia przepisów tej właśnie ustawy, ona zaś nie zwalnia członków klubów strzeleckich czynnie uprawiających strzelectwo z obowiązku wykazania istnienia okoliczności uzasadniających uzyskanie pozwolenia na własną broń sportową.

Skoro więc czynne uprawianie sportu nie zależy (co do zasady) od posiadania indywidualnego pozwolenia na broń sportową, to samo wykazanie się uprawianiem czynnego sportu nie jest okolicznością uzasadniającą wydanie zezwolenia na broń do celów sportowych, o której mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

"Uzasadniona okoliczność" z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, zachodzi względem wnioskodawcy przedstawiającego stosowny dokument, o którym mowa w art. 53b, wystawiony przez właściwy polski związek sportowy wtedy, gdy legitymuje się on taką cechą, odróżniającą go od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią.

Biorąc pod uwagę ustawową reglamentację pozwoleń na broń, przyjętą w art. 9 ustawy o broni i amunicji, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach, nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni, a skarżący ma możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej.

Uprawianie strzelectwa powinno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego, rekreacyjnego bądź wyczynowego. Zgodnie z § 12 pkt 25 Statutu PZSS (http://www.pzss.org.pl) do jego zadań należy podejmowanie inicjatyw w zakresie budownictwa oraz stałej modernizacji bazy i sprzętu dla strzelectwa sportowego. Jednocześnie do zadań Zarządu tego Związku należy, stosownie do § 27 pkt 23 Statutu, występowanie do ministra właściwego ds. kultury fizycznej i sportu w sprawach budowy lub modernizacji urządzeń sportowych i produkcji sprzętu na potrzeby strzelectwa sportowego oraz rozdziału środków na strzelectwo sportowe.

Posiadanie indywidualnego pozwolenia na broń sportową nie jest konstytucyjnym prawem obywatela. To raczej szczególny przywilej, jaki przysługuje tym osobom, które uzasadnią organowi Policji potrzebę jej posiadania. W konsekwencji nie jest zasadne stanowisko skarżącego, że dla uzyskania pozwolenia na broń sportową nie są potrzebne żadne wyjątkowe, wyróżniające okoliczności lecz sam fakt posiadania odpowiednich kwalifikacji, niezbędnych do uprawiania sportów o charakterze strzeleckim.

W konsekwencji należy podzielić stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, iż brak własnej broni uniemożliwia mu realizację uprawiania strzelectwa sportowego. Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w G., nie dopuścili się, w ocenie Sądu, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się na dowodach przedłożonych przez skarżącego oraz materiale zebranym przez Policję, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego.

Wskazać nadto należy, że ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności uzasadniające udzielenie pozwolenia na broń, należy do organów Policji. Organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego.

Jednocześnie należy zwrócić uwagę na nieporównywalność kryteriów wydawania pozwoleń na broń sportową oraz dla celów łowieckich. Otóż uprawianie myślistwa (które obejmuje m.in. polowanie) polega m.in. na strzelaniu z myśliwskiej broni palnej (art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie - Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.). Może ono odbywać się jedynie w przestrzeni otwartej, a uprawniony do wykonywania polowania myśliwy jest zobowiązany do posiadania między innymi pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej (art. 42 ust. 2 pkt 2 tej ustawy). Natomiast strzelectwo sportowe, jako dyscyplina sportu polegająca na współzawodnictwie w strzelaniu ze sportowej broni palnej albo pneumatycznej do tarczy lub celów ruchomych (por. http://pl.wikipedia.org), jest ze swej istoty wykonywane w warunkach zamkniętych i, jak już wykazano wcześniej, warunkiem jego uprawiania nie jest posiadanie zezwolenia na broń sportową.

Organ I instancji z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. doręczył skarżącemu decyzję nr [...], nieopatrzoną datą wydania. Fakt ten stwierdził Sąd na rozprawie, zapoznając się z decyzją otrzymaną przez skarżącego. Jednakże stwierdzone naruszenie, jak również brak odniesienia się do tej kwestii przez organ II instancji, nie miało wpływu na wynik sprawy. Niewątpliwie każda prawidłowa decyzja administracyjna winna zawierać datę jej wydania. Zamieszczenie daty jest ważne z tego względu, że pozwala na ustalenie stanu prawnego i faktycznego, który stanowił podstawę jej wydania. Jednakże, mimo tego braku, ustalenie tych stanów w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości. Zatem brak daty nie pozbawia doręczonego skarżącemu rozstrzygnięcia charakteru decyzji administracyjnej lecz może stanowić wadliwość, którą można usunąć w trybie art. 113 k.p.a.

Jeśli chodzi o powołany przez skarżącego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 1082/06 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), to należy zwrócić uwagę, że został on wydany w innym stanie faktycznym, a powołane w nim rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2001 r. w sprawie uprawiania sportów o charakterze strzeleckim (Dz. U. Nr 141, poz. 1586) zostało uchylone z dniem 31 maja 2005 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o kulturze fizycznej oraz ustawy o żegludze śródlądowej (Dz. U. Nr 85, poz. 726 ze zm.). Fakt uchylenia wynika w sposób pośredni ze zmiany treści dotychczasowego art. 53 ust. 1 i 2 ustawy o kulturze fizycznej oraz wprowadzenia do niej art. 53b.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.