Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 884/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2008-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 11 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: odrzucić skargę. B.C.


UZASADNIENIE

W dniu 2 października 2008 r. J.S. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, wnosząc o jej uchylenie.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy niniejszej, wspomniane rozstrzygnięcie zostało doręczone J.S. w trybie art. 44 kpa w dniu 7 lipca 2008 r. W dniu 2 września 2008 r. strona stawiła się w siedzibie organu odwoławczego i własnoręcznym podpisem pokwitowała odbiór decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie, podnosząc iż skarga została wniesiona po upływie przewidzianego terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić, albowiem złożona została z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia.

Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r., będąca przedmiotem niniejszej skargi, została doręczona J.S. w trybie art. 44 kpa.

Po myśli tego przepisu, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43:

1) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę,

2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ- § 1.

Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata – § 2. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia - § 3. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy - § 4.

Doręczenie przewidziane w tym przepisie określane jest, jako doręczenie zastępcze. Stwarza ono bowiem domniemanie doręczenia. Przesłanką zastosowania doręczenia tego rodzaju jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa. Chodzi tu mianowicie o sytuacje, gdy pisma nie można doręczyć stronie w jej mieszkaniu, miejscu pracy czy też siedzibie organu, a także wówczas, gdy pismo nie zostało doręczone dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. Koniecznym jest również, aby adresat pisma istotnie mieszkał pod wskazanym adresem. Domniemanie doręczenia nie ma bowiem zastosowania do pisma błędnie zaadresowanego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2000 r. sygn. III RN 141/99, OSNAPiUS z 2001 r. Nr 1, poz. 6).

Pierwszą przesłanką skuteczności doręczenia przewidzianego w art. 44 kpa jest przechowywanie pisma przez okres czternastu dni w placówce pocztowej lub złożenie pisma w urzędzie właściwej gminy (miasta). Drugą przesłanką jest umieszczenie zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni w placówce pocztowej lub złożeniu w urzędzie gminy (miasta), w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym wypadku, ustawodawca określił kolejność miejsc, w których należy umieścić zawiadomienie, co oznacza, że podmiot doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce na korespondencję, a gdy umieszczenie zawiadomienia w ten sposób nie jest możliwe, to może to uczynić w ten sposób, że umieści zawiadomienie albo w drzwiach mieszkania adresata, albo w drzwiach pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje obowiązki zawodowe (pracuje), lub w miejscu widocznym na nieruchomości np. na bramie. Umieszczenie zawiadomienia w innym miejscu niż wymienione w tym przepisie jest prawnie bezskuteczne. W wypadku, gdy adresat pisma nie podjął przesyłki w terminie siedmiu dni, wówczas doręczający jest zobowiązany pozostawić powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni, od daty pisemnego zawiadomienia. I wreszcie, ostatnim warunkiem, koniecznym dla stwierdzenia, że doręczenie zostało dokonane, jest albo odebranie przechowywanego w placówce pocztowej bądź urzędzie gminy pisma przez adresata, albo upływ ustalonego w tym przepisie czternastodniowego terminu. W pierwszym przypadku datą doręczenia pisma jest dzień jego odbioru przez adresata w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, pod warunkiem, że odbiór nastąpił w ciągu czternastu dni od dnia pozostawienia pisma w tych miejscach. Jeśli jednak adresat nie zgłosi się po odbiór pisma, datą doręczenia jest dzień, w którym upłynął czternastodniowy termin do jego odbioru, liczony od dnia następnego, po złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W takiej sytuacji, pismo pozostawia się w aktach sprawy. Podkreślić trzeba, że adresat może odebrać pismo po upływie określonego wyżej terminu, niemniej jednak dzień faktycznego odbioru pisma po tym terminie nie będzie dla niego datą doręczenia (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Zakamycze 2005, wyd. II; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Tom I i II, Zakamycze 2005).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, podnieść według Sądu trzeba, że zaskarżona decyzja została przesłana na adres J.S., wskazany we wniosku o przyznanie pomocy społecznej. Z uwagi na to, iż doręczyciel nie zastał adresatki w miejscu zamieszkania, w dniu 23 czerwca 2008 r. pozostawił przesyłkę w placówce pocztowej, umieszczając o tym zawiadomienie w skrzynce na korespondencję. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki poleconej umieścił informację o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej i o sposobie zawiadomienia adresatki o przesyłce. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie siedmiu dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 1 lipca 2008 r. O tym fakcie, podmiot doręczający umieścił stosowną adnotację, którą opatrzył datą i własnoręcznym podpisem. Ze względu na bezskuteczny upływ terminu do odbioru przesyłki, w dniu 9 lipca 2008 r. zwrócono ją nadawcy. W tym stanie rzeczy, uwzględniając dyspozycję art. 44 § 4 kpa stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja została doręczona J.S. w terminie 14 dni, liczonych od dnia następnego po dniu złożenia przesyłki w placówce pocztowej (24 czerwca 2008 r.), a więc w dniu 7 lipca 2008 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, biegł więc od dnia 8 lipca 2008 r. do dnia 6 sierpnia 2008 r. i jak wynika z akt sprawy upłynął bezskutecznie, albowiem skarżąca nadała skargę w placówce pocztowej w dniu 2 października 2008 r. Podkreślić przy tym trzeba, że późniejsze doręczenie decyzji w dniu 2 września 2008 r., która została uprzednio doręczona zastępczo, nie mogło otworzyć od początku biegu terminu do wniesienia skargi.

Skoro zatem, skarga J.S. została wniesiona z uchybieniem terminu o którym stanowi art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie mógł zbadać legalności zaskarżonej decyzji, czyli jej zgodności z przepisami prawa materialnego i procedury administracyjnej. Nie posiadał również kompetencji do oceny zasadności zarzutów podniesionych przez J.S. w skardze. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia obliguje Sąd do odrzucenia skargi.

Z tego też powodu, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

B.C.