Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 59/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Szef Służby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 144 par. 4 i art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch (spr.) sędzia NSA Małgorzata Pocztarek sędzia del. WSA Maria Werpachowska Protokolant st. asyst. sędz. Anna Pośpiech - Kłak po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 501/11 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia 7 grudnia 2010 r. nr SC6/0341/310/10/RKV/3088/10/KPJ w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 501/11 oddalił skargę K. J. na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia 7 grudnia 2010 r. nr SC6/0341/310/10/RKV/3088/10/KPJ w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wyroku sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Szef Służby Celnej postanowieniem z dnia 7 grudnia 2010 r. nr SC6/0341/310/10/RKV/3088/10/KPJ, na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 30 sierpnia 2010 r. umarzającej postępowanie w sprawie zwolnienia K. J. ze Służby Celnej. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że Decyzja Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 30 sierpnia 2010 r. została doręczona K. J. w dniu 14 września 2010 r. Odwołanie od decyzji, zgodnie z datą stempla pocztowego na kopercie, zostało nadane w Urzędzie Pocztowym C. w dniu 15 października 2010 r., a więc po upływie określonego w art. 129 § 2 K.p.a. czternastodniowego terminu do jego wniesienia, który upłynął w dniu 28 września 2010 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane wyżej postanowienie Szefa Służby Celnej K. J. wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organowi skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 134 K.p.a. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym Chełm 5 prawdopodobnie 27, a najpóźniej 28 września 2010 r. Wniósł o weryfikację jego twierdzeń poprzez zwrócenie się do Poczty Polskiej o informację, czy w tej dacie wysłał przesyłkę poleconą na adres Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej. Wskazał, iż nie potrafi odnaleźć dowodu nadania przesyłki poleconej.

W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że jest bezspornym, iż decyzja Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej została doręczona skarżącemu w dniu 14 września 2010 r., a odwołanie K.J. wniósł za pośrednictwem Poczty Polskiej. Zgodnie zaś z art. 57 § 5 pkt 3 (powinno być: "pkt 2") K.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Datę nadania pisma w urzędzie pocztowym można ustalić na podstawie stempla pocztowego na kopercie przesyłki oraz na podstawie dowodu nadania przesyłki. W niniejszej sprawie odwołanie zostało wysłane przesyłką poleconą, jednak skarżący nie posiada dowodu jej nadania. W aktach administracyjnych znajduje się natomiast koperta, w której przesłano odwołanie, opatrzona stemplem pocztowym wskazującym na datę nadania przesyłki, tj. 15 października 2010 r. Organ odwoławczy dysponując kopertą nie miał więc obowiązku czynienia dodatkowych ustaleń w zakresie terminowości złożenia przez skarżącego odwołania. Wobec braku dowodu nadania przesyłki zarówno Sąd jak i organ odwoławczy nie miały podstaw do przyjęcia, iż odwołanie zostało wniesione przed datą uwidocznioną na stemplu pocztowym, tj. przed dniem 15 października 2010 r. Mając zatem uwadze, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej została doręczona skarżącemu w dniu 14 września 2010 r. zaś odwołanie od tej decyzji strona wniosła dopiero 15 października 2010 r., organ odwoławczy zgodnie z treścią art. 134 K.p.a. stwierdził uchybienie przewidzianego w art. 129 § 2 K.p.a. terminu do wniesienia odwołania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), powoływanej dalej: "P.p.s.a.".

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. J., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 151 i art. 144 § 4 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przez Sąd i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wszystkich przesłanek rozstrzygnięcia, mimo iż organ naruszył art. 134 K.p.a. stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, a więc skarga winna zostać uwzględniona.

Wskazując na te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że w kopercie opatrzonej stemplem pocztowym z datą 15 października 2010 r. znajdowało się jedynie pismo uzupełniające braki formalne, a nie odwołanie z dnia 27 września 2010 r. Skarżący podkreślił, że w dniu 27 lub 28 września 2010 r. nadał w placówce Poczty Polskiej przesyłkę zwierającą odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 30 sierpnia 2010 r. Odwołanie to zwierało jednak braki formalne (brakowało własnoręcznego podpisu), do których uzupełnienia skarżący został wezwany pismem z 1 października 2010 r. Fakt wezwania do uzupełnienia braków formalnych ma znaczenie prawne, bowiem potwierdza, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Natomiast w dniu 15 października 2010 r. K. J. nadał przesyłkę, która zawierała uzupełnienie braków formalnych odwołania z dnia 27 września 2010 r., tj. podpisane już odwołanie. Powyższe oznacza, że odwołanie zostało wniesione w ustawowym czternastodniowym terminie, skoro jego braki zostały uzupełnione w terminie wyznaczonym przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Określone w przytoczonym przepisie wymagania odnoszące się do ściśle do skargi kasacyjnej stanowią konieczne elementy konstrukcyjne tego środka zaskarżenia, a brak któregokolwiek z nich ma charakter nieusuwalny (por. postanowienie NSA z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1549/10, Lex nr 965918).

Szczególne znaczenie ma przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, co bezpośrednio wiąże się z wyrażoną w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej ograniczającą kognicję Sądu do oceny zasadności zarzutów podniesionych w tej skardze. Bezwzględny wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia nakłada na stronę skarżącą, działającą przez profesjonalnego pełnomocnika, obowiązek wskazania przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, naruszył sąd pierwszej instancji, przy czym w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a ponadto przedstawienia uzasadnienia podniesionych zarzutów. Wprawdzie ustawodawca nie ustanowił szczególnych wymagań co do konstrukcji uzasadnienia, to jednak nie można mieć wątpliwości, że ma ono za zadanie wykazanie trafności zarzutów, a zatem musi zawierać argumenty przemawiające na rzecz słuszności stanowiska prezentowanego przez stronę skarżącą, poparte czy to odwołaniem się do wykładni bądź sposobu zastosowania przepisów materialnych mających zastosowanie w danej sprawie, czy też wskazaniem stosownych dowodów gdy chodzi o ustalenia faktyczne. Warunek prawidłowego przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody nie znajdujące oparcia w materiale dokumentacyjnym znajdującym się w aktach sprawy, ani też nie potwierdzone dołączonymi do niej stosownymi dowodami.

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 §1 pkt 1 lit. c, art. 151 i art. 144 § 4 P.p.s.a. oparte zostało na tezie, że skarżący K. J. odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z dnia 30 sierpnia 2010 r. wniósł w ustawowym terminie nadając je w placówce Poczty Polskiej w dniu 27 lub 28 września 2010 r., lecz został wezwany pismem z 1 października 2010 r. do uzupełnienia braku formalnego (złożenia własnoręcznego podpisu). W kopercie opatrzonej stemplem pocztowym z datą 15 października 2010 r. znajdowało się właśnie pismo uzupełniające ww. brak formalny, a nie odwołanie.

Nic jednak nie potwierdza powyższych stwierdzeń; w aktach sprawy nie ma bowiem ani koperty z datą nadania odwołania dotkniętego brakiem formalnym w postaci braku własnoręcznego podpisu K. J. ("27 lub 28 września 2010 r."), ani pisma wzywającego go do usunięcia tego braku. Żadnych dowodów na poparcie przedstawionych okoliczności nie dołączono także do skargi kasacyjnej. Przywołane okoliczności, nie mogły być więc rozważane przez Naczelny Sąd Administracyjny jako argumenty uzasadnienia skargi kasacyjnej. Z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia nie wiadomo także, co autor skargi kasacyjnej miał na myśli podnosząc zarzut naruszenia art. 144 § 4 P.p.s.a., który określa moment, od jakiego sąd jest związany wydanym przez siebie wyrokiem. Przytoczone zarzuty, jako gołosłowne, nie mogły wywołać skutku zakładanego przez wnoszącego skargę kasacyjną. Skargę kasacyjną należało w tej sytuacji uznać za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.