Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1994/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par 4, art. 134 par. 2, art. 147 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Go 229/13 w sprawie ze skargi A. C. na uchwałę Rady Miasta Zielona Góra z dnia 10 lipca 2007 r. nr X/111/07 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Rekreacyjno - Sportowego w Zielonej Górze 1. uchyla zaskarżony wyrok w pkt I. tiret drugi od słów: "rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do tej uchwały, w odniesieniu do działki nr ewid. [...] obr. 13" i w tym zakresie przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Go 229/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gorzowie Wlkp. w sprawie ze skargi A. C. na uchwałę Rady Miasta Zielona Góra z dnia 10 lipca 2007 r., nr X/111/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Rekreacyjno – Sportowego w Zielonej Górze, w pkt I. stwierdził nieważność: – § 4 ust. 7 zaskarżonej uchwały, – rys. planu w skali 1:1000, stanowiącego zał. graficzny nr 1 do tej uchwały, w odniesieniu do działki nr ewid. [...], obręb [...] oraz w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (110KV), jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i w zakresie ustanowionej dla niej strefy ochronnej, w pkt II. oddalił skargę w pozostałym zakresie, w pkt III. stwierdził, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w pkt I wyroku nie podlega wykonaniu, w pkt IV. zasądził zwrot kosztów postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 10 lipca 2007 r. Rada Miasta Zielona Góra podjęła uchwałę nr X/111/07 z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Osiedla Rekreacyjno - Sportowego w Zielonej Górze (dalej: MPZP z 2007). Uchwała ta ogłoszona została w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubuskiego z dnia 5 września 2007 r. Nr 89, poz. 1235.

Pismem z dnia 6 lutego 2012 r. współwłaściciele działki nr ewid. [...], położonej na terenie objętym wskazanym planem, P. C. oraz M. U.–C. wezwali Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa zaistniałego w związku z uchwaleniem MPZP z 2007.

W odpowiedzi na to wezwanie pismem z dnia 1 marca 2012 r. Przewodniczący Rady Miasta poinformował wzywających, że na sesji w dniu 6 lutego 2012 r. organ odstąpił od rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa ze skutkiem jego nieuwzględnienia.

W skardze z dnia 27 marca 2012 r., P. C. zarzucił MPZP z 2007 nadużycie przysługujących gminie z mocy art. 3 ust. 1 i art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej Upzp), uprawnień poprzez przyjęcie w § 3 pkt 4 ppkt 1 oraz w § 4 pkt 7 w części opisowej zaskarżonej uchwały i w rysunku planu - oznaczenia linii elektroenergetycznej GPZ Braniborska – GPZ EC jako linii średniego napięcia 20 KV ze strefą ochronną negatywnego oddziaływania istotnie zaniżoną - zamiast linii o napięciu 110 KV ze strefą ochronną jej właściwą oraz oznaczenie przeznaczenia gruntów w strefie ochronnej negatywnego oddziaływania tej linii elektroenergetycznej jako tereny zieleni urządzonej parkowej - ZP. Ponadto skarżący wskazał na niezachowanie trybu i zasad uchwalania planu miejscowego, uregulowanych w art. 4 ust. 9, art. 15 ust. 2 pkt 1 i 3, art. 17 pkt 4, 5 i 6 lit. a i b oraz pkt 7 lit. a i c Upzp, § 2 pkt 7, § 4 pkt 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), naruszenie art. 40 ust. 1, art. 51 ust. 8, art. 72 ust. 1 pkt 6, art. 73 ust. 1 pkt 2, art. 121 i 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. − Prawo ochrony środowiska (wówczas: Dz. U. 2006 nr 129, poz. 902 ze zm., dalej uPoś), a także naruszenie prawa własności działki nr [...] i uprawnienia płynącego z przeznaczenia tych gruntów w czasie poprzedzającym uchwalenie zaskarżonej uchwały poprzez naruszenie art. 2, art. 31 ust. 2 i 3, art. 32 oraz 64 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z póź. zm.), art. 1 ust. 2 pkt 6 i 7 Upzp jak też prawa do ochrony zdrowia.

Podnosząc wskazane zarzuty skarżący wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie w części dotyczącej działki nr [...], a wynikającej z § 3 pkt 4 ppkt 1 oraz 4 pkt 7 w części opisowej i oznaczenia rysunku na planu linii elektroenergetycznej GPZ Braniborska – GPZ EC jako linii elektroenergetycznej średniego napięcia z jej właściwą strefą ochronną oraz oznaczenia przeznaczenia gruntów w strefie ochronnej na tereny zieleni parkowej urządzanej, czyli parku miejskiego.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że w wyniku uchwalenia planu doszło do przekształcenia przestrzeni prywatnej na działce nr [...] na przestrzeń publiczną, z równoczesnym podziałem tej działki, która pomimo jej przeznaczenia na budownictwo jednorodzinne, w ten sposób wykorzystana być nie może.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że w zaskarżonym planie działka nr [...] położona jest częściowo na terenie oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym pod tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o niskiej intensywności, a częściowo na terenie oznaczonym symbolem ZP, przeznaczonym pod teren zieleni urządzonej parkowej. Przez teren tej działki przebiega napowietrzna linia energetyczna, która w § 4 ust. 7 zaskarżonej uchwały określona została, jako sieć średniego napięcia 20 KV wraz z pasem ochronnym w odległości 7,5 m, w którym ustanowiono zakaz zabudowy. Przedmiotowa linia energetyczna stanowi istniejąca sieć wysokiego napięcia 110 KV, a na rysunku planu miejscowego została ona określona błędnie jako magistralna sieć energetyczna średniego napięcia. Jednakże w legendzie do rysunku planu wskazana została wyraźnie jako oznaczenie graficzne, a nie ustalenie planu, co oznacza, że stanowi jedynie informację. Zdaniem organu, procedura przy uchwaleniu planu została zachowana. Projekt został przekazany do uzgodnienia i zaopiniowania przez uprawnione do tego instytucje i organy, w tym dyspozytora sieci energetycznej, tj. [...], a także Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Gorzowie Wlkp.

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie II SA/Go 360/12 WSA w Gorzowie Wlkp., uwzględniając skargę, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

W wyniku skargi kasacyjnej pełnomocnika organu, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 stycznia 2013 r. w sprawie II OSK 2329/12, uchylił zaskarżony wyrok, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi wojewódzkiemu. W motywach tego wyroku kasacyjnego podniesiono, że uwzględniając skargę WSA w Gorzowie Wlkp. nie wyjaśnił, dlaczego na podstawie art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa) i w zw. z art. 28 ust. 1 Upzp, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano jedynie lakonicznie, że mając na uwadze charakter oraz rozmiar uchybień prawnych jakimi dotknięta jest uchwała, stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

W toku ponownego rozpoznania sprawy, pismem z dnia 29 marca 2013 r. [...] złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Stowarzyszenie wnioskowało o nieuchylanie zaskarżonej uchwały w całości, ale jedynie w części, co do właściwego określenia rodzaju przebiegającej przez Osiedle Rekreacyjno-Sportowe linii wysokiego napięcia. Wnosiło też dodatkowo o zawieszenie postępowania na okres ok. 7 miesięcy do czasu zakończenia postępowania podjętego przez Radę Miasta Zielona Góra uchwałą z dnia 26 marca 2013 r. w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Rekreacyjno-Sportowego w Zielonej Górze, ewentualnie o odroczenie rozprawy na okres ok. 10 miesięcy do czasy zakończenia wskazanego postępowania planistycznego.

W piśmie procesowym z dnia 29 marca 2013 r. pełnomocnik organu, w związku z uzasadnieniem wyroku NSA II OSK 2329/12, wskazywał na możliwość stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały jedynie w części dotyczącej zakazu zabudowy w pasach ochronnych tj. w zakresie zapisu § 4 ust. 7 MPZP z 2007 oraz zapisu znajdującego się na rysunku planu w rozdziale pt. "Pozostałe oznaczenia graficzne nie będące ustaleniami planu" o brzmieniu "średniego napięcia wraz ze strefą ochronną", pozostawiając treść "magistralna sieć energetyczna".

Pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę w całej rozciągłości. W kolejnym piśmie z dnia 26 kwietnia 2013 r., odnosząc się do stanowiska organu w kwestii możliwości stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały we wskazanej części, pełnomocnik skarżącego wywodził, że wskazywane rozwiązanie nie usuwa nawet w części wadliwości zaskarżonego planu, pozostając w sprzeczności z prawem (narusza zakaz zabudowy pod liniami 110 KV). Pełnomocnik wnosił o oddalenie wniosku Stowarzyszenia o dopuszczenia do udziału w postępowaniu, jak też ewentualnie o oddalenie wniosków o zawieszenie postępowania czy jego odroczenie wywodząc, iż nie uzasadnia ich fakt wszczęcia procedury planistycznej, zmierzającej do zmiany zaskarżonego planu miejscowego.

Wydanym na tej rozprawie postanowieniem, sąd I instancji postanowił dopuścić [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania, a w dalszej kolejności oddalił wnioski tego uczestnika o zawieszenie postępowania, jak też o odroczenie rozprawy.

W motywach opisanego na wstępie wyroku II SA/Go 229/13 WSA w Gorzowie Wlkp. stwierdził, że zaistniała niezgodność uchwalonego planu miejscowego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Zielona Góra, sprowadza się ona do wadliwego oznaczenia na rysunku planu (przy prawidłowym odwzorowaniu jej przebiegu przez tereny objęte planem) istniejącej już od kilkunastu linii energetycznej wysokiego napięcia (110 kV) jako linii średniego napięcia 20 kV, nazwanej "magistralną siecią energetyczną średniego napięcia". Błędna kwalifikacja istniejącej linii o napięciu 110 kV (powoływanej przez stronę skarżącą i organ, jako linia elektroenergetyczna GPZ Braniborska – GPZ EC) jako linii średniego napięcia, rzutowała w konsekwencji na ustalenia planu zawarte w jego części tekstowej i graficznej. Przy czym zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, mając na uwadze specyfikę takiego aktu planistycznego jak studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, iż nie ma podstaw do twierdzenia, że to studium Miasta Zielona Góra powinno określać strefy ochronne związane z istnieniem na terenie tym studium objętym, linii energetycznej czy sposobu zagospodarowania terenu pod taką linią.

W ocenie sądu I instancji zważywszy na okoliczność, że naruszenie zasad tworzenia planu miejscowego (sprzeczność ze studium) dotyczyło jedynie kwestii właściwego oznaczenia linii elektroenergetycznej, rzutującego na poprawność wytyczenia biegnących wzdłuż niej pasów ochronnych oraz wskazany zakres naruszenia interesu prawnego skarżącego orzeczono jak w pkt I wyroku. Wobec żądania skarżącego stwierdzenia nieważności planu w całości, skarga w pozostałym zakresie podlegała oddaleniu. Stwierdzone naruszenia dotyczące działki skarżącego oraz oznaczenia linii i ustanowienia pasów ochronnych pozostawały bowiem bez wpływu na ważność zaskarżonej uchwały w pozostałej części.

Skargą kasacyjną - reprezentowany przez pełnomocnika – A. C. zaskarżył powyższy wyrok w części w zakresie pkt I tiret 2 od słów "rysunku planu w skali 1:1000...", zarzucając stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 Ppsa naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 3 § 1 i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r., Nr 153 poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 134 § 1 Ppsa przez przekroczenie granic kognicji sądu orzekającego i zaskarżenia zakreślonego skargą w związku z treścią przepisu,

art. 134 § 2 Ppsa przez orzeczenie wbrew zakazowi reformationis in peius,

art. 147 § 1 Ppsa i art. 28 Upzp,

przez stwierdzenie nieważności w części odnoszącej się do działki nr ewid. [...] obręb [...] (działka nr [...]), całości rysunku planu w skali 1: 1000 stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do uchwały Rady Miasta Zielona Góra z dnia 10 lipca 2007 r. nr X/l 11/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (MPZP z 2007), miast stwierdzenia nieważności rysunku planu w skali 1: 1000 stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do MPZP z 2007 w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii wysokiego napięcia (110) KV), jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i w zakresie ustanowionej dla niej strefy ochronnej, a ponadto w części odnoszącej się do oznaczenia przeznaczenia gruntów tej działki na tereny zieleni urządzonej parkowej (ZP) wraz z oznaczeniem granic tych terenów liniami rozgraniczającymi umownymi i obowiązującymi, czyli w sposób, jak to uczynił sąd orzekający w odniesieniu do linii energetycznej 110 KV i oznaczenia jej strefy ochronnej w przebiegu poza granicami działki nr [...],

4) art. 141 § 1 Ppsa przez niespójność uzasadnienia zaskarżonego (braki) z treścią jego sentencji przez nie wyjaśnienie powodów, które nakazywały uchylenie całości, miast w części, rysunku planu w skali 1:1000 stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do MPZP z 2007 w części odnoszącej się do działki nr ewid. [...] obręb [...].

Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gorzowie Wlkp., o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 174 pkt 2 Ppsa, oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że WSA w Gorzowie Wlkp. orzekając jak w zaskarżonej części wyroku unieważnił treść planu w odniesieniu do działki [...] w części nie kwestionowanej przez żadną ze stron postępowania, bez wskazania na motywy takiego rozstrzygnięcia, w tym bez wskazania na naruszenie norm prawnych oznaczeniem przeznaczenia części działki skarżącego pod zabudowę mieszkaniową (11 A-MN) oraz przyczyn konieczności stwierdzenia usunięcia całego rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr [...], w sytuacji, gdy możliwe było stwierdzenie jego nieważności w oznaczonym, a koniecznym zakresie, przez stwierdzenie nieważności rysunku planu w skali 1:1000 stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do MPZP z 2007 w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii wysokiego napięcia (110) KV) jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i w zakresie ustanowionej dla niej strefy ochronnej, a ponadto w części odnoszącej się do oznaczenia przeznaczenia gruntów tej działki na tereny zieleni urządzonej parkowej ZP, wraz z oznaczeniem granic tych terenów liniami rozgraniczającymi umownymi i obowiązującymi.

W odpowiedzi organu na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz strony przeciwnej kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W jej uzasadnieniu podkreślono, że sąd I instancji nie przekroczył granic zaskarżenia, gdyż rozpatrywał sprawę w zakresie określonym przez skarżącego, tj. badał ważność zaskarżonej uchwały. Niezwiązanie granicami skargi, o którym mowa w przepisie art. 134 § 1 Ppsa oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie dostrzeżono żadnej z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 Ppsa i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 Ppsa, które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje w części na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty są zasadne.

Z uwagi na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych przypomnieć należy, że zgodnie z art. 174 Ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W sprawie niniejszej zasługujące na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą wyłącznie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest zarzut naruszenia przez sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 Ppsa. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w pkt I. tiret drugi i w tym zakresie przekazał sądowi I instancji sprawę do ponownego rozpoznania. Rację ma bowiem skarżący, że sąd I instancji stwierdził nieważność całego rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do MPZP z 2007, w odniesieniu do działki nr ewid. [...], obręb [...] oraz w zakresie oznaczenia na tym rysunku istniejącej linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia (110KV), jako magistralnej sieci energetycznej średniego napięcia i w zakresie ustanowionej dla niej strefy ochronnej podczas, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd wojewódzki zawarł motywy odnośnie jedynie kwestii właściwego oznaczenia linii elektroenergetycznej, rzutującego na poprawność wytyczenia biegnących wzdłuż niej pasów ochronnych oraz wskazany zakres naruszenia interesu prawnego skarżącego. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje, czy i z jakich powodów sąd I instancji uznał za wadliwy i konieczny do stwierdzenia jego nieważności cały rysunek planu w skali 1:1000, stanowiący załącznik graficzny nr 1 do zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr [...]. W tej sytuacji zarzut naruszenia przez sąd I instancji art. 141 § 4 Ppsa jest usprawiedliwiony. Jest to o tyle istotne, że już w wydanym w granicach sprawy wyroku II OSK 2329/12 naprowadzano na konieczność wyjaśnienie motywów zakresu wzruszenia kwestionowanej uchwały, uwzględnienia potrzeby ewentualnego ograniczenia stwierdzenia nieważności uchwały, gdy narusza ona zasady sporządzania planu miejscowego tylko w oznaczonej części.

Przypomnieć należy, iż zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej jest rezultatem przeprowadzenia przez ten sąd kontroli administracji publicznej. Z tej też przyczyny szczególne znaczenie przypisuje się uzasadnieniu wyroku, albowiem stanowi ono odzwierciedlenie przeprowadzenia przez Sąd administracyjny kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.

Z uwagi na to, że sąd I instancji nie wyjaśnił dlaczego stwierdził naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności całego rysunku planu w skali 1:1000, stanowiący załącznik graficzny nr 1 do zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr [...] przedwczesne jest ustosunkowanie się do kolejnych zarzutów, tj. art. 134 § 2 Ppsa, art. 147 § 1 Ppsa i art. 28 Upzp.

Nie można natomiast zgodzić się ze skarżącym, że sąd przekroczył granice zaskarżenia zakreślone skargą. Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy chcąc skutecznie postawić zarzut naruszenia art. 134 § 1 Ppsa skarżący powinien był wykazać, iż sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy. Należy zauważyć, że skarżący w skardze z dnia 27 marca 2012 r. zaskarżył przedmiotową uchwałę, wnosząc o jej unieważnienie w całości, ewentualnie w części dotyczącej działki nr [...]. Sąd I instancji nie przekroczył granic zaskarżenia, gdyż rozpatrywał sprawę w zakresie określonym przez skarżącego, tj. badał legalność zaskarżonej uchwały. W uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), wyjaśniono, że niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Sąd nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 Ppsa, uwzględniając w części skargę kasacyjną, uchylił zaskarżony wyrok w punkcie I. tiret drugi od słów: "rysunku planu w skali 1:1000, stanowiącego załącznik graficzny nr 1 do MPZP z 2007, w odniesieniu do działki nr ewid. [...], obręb [...]" i w tym zakresie przekazał sprawę WSA w Gorzowie Wlkp. do ponownego rozpoznania.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości na podstawie art. 207 § 2 Ppsa.