Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 992/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 170, art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Maria Werpachowska, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi J.Z. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk technicznych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 28 ust. 4 w związku 26 ust. 1, art. 27 ust. 4, art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm. w wersji obowiązującej do 30 września 2011 r.), utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wydaną w przedmiocie odmowy przedstawienia J. Z. do tytułu naukowego profesora nauk technicznych.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. odmówiła przedstawienia dra hab. inż. J. Z. do tytułu naukowego profesora nauk technicznych. Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2013 r., po zapoznaniu się z treścią odwołania, postępowaniem opiniodawczym i przebiegiem dyskusji na posiedzeniu właściwej Sekcji odmówiło jego zasadności i utrzymało w mocy negatywną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] o odmowie przedstawienia J. Z. do tytułu naukowego profesora nauk technicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku skargi strony wyrokiem z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 189/14, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie zasada dwuinstancyjności nie została w pełni zrealizowana, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko Rady Wydziału, że ocena dorobku naukowego Kandydata przez niektórych recenzentów została przeprowadzona nie w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn".

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zwróciła uwagę, że wniosek o nadanie tytułu profesora nie dotyczył dyscypliny "Energetyka" ocenianej przez recenzentów, lecz dyscypliny "Budowa i Eksploatacja Maszyn". W obszarze dyscypliny "Energetyka" mieściła się dominująca część dorobku naukowego kandydata. Zdaniem Sądu postępowanie o nadanie tytułu profesora powinno się toczyć w ramach zakreślonych wnioskiem.

Organ wskazał, iż postępowanie w sprawie nadania tytułu profesora zostało wszczęte w 2008 r., dlatego było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w wersji obowiązującej do 30 września 2011 r. Dorobek naukowy kandydata był oceniany w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn". Jednakże przy tej ocenie zwracano uwagę na zainteresowania innym kierunkiem badań, jakim jest "Energetyka". Było to konieczne dla wszechstronnej i obiektywnej oceny całości dorobku naukowego z różnych perspektyw dociekań naukowych.

Zgodnie z wnioskiem Kandydata i wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w postępowaniu odwoławczym Sekcja Nauk Technicznych wyznaczyła dwóch recenzentów, będących profesorami w dziedzinie nauk technicznych specjalizującymi się w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn", z których prof. J. K. przedstawił opinię negatywną, zaś prof. S. B. przedstawił opinię pozytywną. Wobec rozbieżnych opinii powołano kolejnego recenzenta w osobie prof. A. S. reprezentującego dyscyplinę "Budowa i Eksploatacja Maszyn", który wydał opinię negatywną.

Wskazani recenzenci spełniali wymogi określone w art. 27 ust. 4 ustawy. Opinie zostały sporządzone w sposób prawidłowy, obiektywny i rzetelny. Opinie wszystkich recenzentów są wnikliwe i zakończone 5 pozytywnymi konkluzjami oraz 6 negatywnymi konkluzjami.

Zdaniem organu recenzenci dorobku naukowego oraz działalności dydaktyczno-organizatorskiej zostali dobrani właściwie. Są to wybitni specjaliści z zakresu "Budowy i Eksploatacji Maszyn", a po nowelizacji rozporządzenia w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych, niektórzy z nich są uznawani dodatkowo za autorytety w nowej dyscyplinie "Energetyka".

Sekcja Nauk Technicznych na posiedzeniu w dniu [...] grudnia 2015 r. po wysłuchaniu ww. recenzji i po odbyciu dyskusji zajęła negatywne stanowisko w sprawie poparcia odwołania od decyzji CK odmawiającej przedstawienia J. Z. do tytułu naukowego profesora (wynik głosowania: za przedstawieniem – 4 głosy, przeciw – 23 głosy, wstrzymujących się - 3 głosy).

Sekcja nie podzieliła stanowiska zawartego w pozytywnych opiniach, w tym w opinii prof. S. B. sporządzonej na potrzeby ponownego rozpoznania odwołania. Dorobek naukowy w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn" po uzyskaniu habilitacji jest nieliczny i powstał po wszczęciu tego postępowania. Pozytywnie natomiast można ocenić osiągnięcia kandydata w kształceniu młodej kadry naukowej, współpracę z ośrodkami zagranicznymi oraz w realizacji prac zleconych na rzecz podmiotów gospodarczych.

Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] marca 2016 r., po zapoznaniu się z treścią odwołania, uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 29 października 2014 r., postępowaniem opiniodawczym i przebiegiem dyskusji na posiedzeniu właściwej Sekcji odmówiło jego zasadności i utrzymało w mocy negatywną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] (wynik tajnego głosowania: za przedstawieniem – 1 głos, przeciw – 9 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów).

Centralna Komisja stwierdziła, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uwzględnienia odwołania. Dorobek naukowy kandydata nie spełnia warunków ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (w wersji obowiązującej do 30 września 2011 r.) przedstawienia Kandydata do tytułu profesora nauk technicznych w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn". Dorobek naukowy nie został wydatnie pomnożony po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn". Wniosek został uznany za przedwczesny. Tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego, ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym oraz posiada poważne osiągnięcia dydaktyczne, w tym w kształceniu kadry naukowej.

Zdaniem organu dorobek kandydata jest merytorycznie niespójny i dotyczy dwóch odległych od siebie obszarów tematycznych obejmujących:

‒ problematykę związaną z erozjami, laserowymi i plazmowymi metodami kształtowania materiałów, co można zakwalifikować m.in. do dyscypliny "Budowa i Eksploatacja Maszyn",

‒ zagadnienia związane z wykorzystaniem odnawialnych źródeł energii, jednoznacznie odnoszące się do dyscypliny "Energetyka".

Pierwszy nurt był głównie rozwijany przed habilitacją. Po habilitacji jest on bardzo wątły i stanowi około 15% ogółu prac. Zasługuje na wysoką ocenę pod względem jakościowym, jest oceniany pozytywnie przez wszystkich recenzentów. Recenzje kończące się pozytywnymi konkluzjami zawierają co prawda korzystną ocenę osiągnięć pod względem merytorycznym i aplikacyjnym, jednak krytycznie odnoszą się do aktywności w zakresie publikacyjnym. Trzeba zauważyć, że podczas prowadzenia tego postępowania ukazały się 2 wartościowe prace Kandydata dotyczące laserowej obróbki materiałów. Jednakże nie mogą być one brane pod uwagę przy ocenie dorobku naukowego w tym postępowaniu.

Zdaniem organu w zakresie drugiego nurtu brak jest liczących się prac w renomowanych czasopismach. Tematyka tych prac stanowiących około 85% dorobku publikacyjnego w okresie po habilitacji dotyczy dyscypliny "Energetyka", jednak ich wartość merytoryczna jest na poziomie inżynierskim i nie wnosi istotnego wkładu w rozwój dziedziny nauk technicznych. Większość prac kandydat opublikował w czasopismach o zasięgu lokalnym i nawet w recenzjach o pozytywnych konkluzjach dorobek publikacyjny został oceniony jako zaledwie dostateczny, o czym świadczy m.in. mały jak na Kandydata do tytułu profesora indeks Hirscha (IH=2).

Organ zaznaczył, że postępowanie w sprawach stopni i tytułów naukowych jest postępowaniem odrębnym o innej aksjologii niż postępowanie administracyjne, czy cywilne. Stąd też ustawodawca świadomie zrezygnował z takich klasycznych dla procedur prawnych instytucji jak rozprawa, postępowanie dowodowe z udziałem biegłych, ograniczył udział w postępowaniu, wyłączył jawność postępowania. W postępowaniach toczących się przed Centralną Komisją w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie zastosowanie k.p.a. to takie stosowanie, które uwzględnia ich treść o tyle o ile nie ma odrębnego uregulowania w przepisach szczególnych.

Postępowanie kwalifikacyjne nie stwarza kandydatowi możliwości toczenia dyskusji z recenzentami. Charakter tego postępowania powoduje, że osoba, która się poddaje jakimkolwiek recenzjom w dziedzinie nauki, musi się liczyć z tym, że nie zawsze będą one zgodne z jej oczekiwaniem.

J. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2016 r. nr [...].

Zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie przepisów:

‒ art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 oraz art. 84 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i art. 33 ust. 1 b ustawy o stopniach i tytułach w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez pominięcie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wiążącej oceny prawnej i wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 189/14;

‒ art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach i tytułach oraz art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej, dokładnej, rzetelnej i obiektywnej analizy całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym brak wyjaśnienia rozbieżności w zebranym materiale dowodowym, jak też przez dowolną ocenę tego materiału, a w konsekwencji nietrafne przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymagań określonych w art. 26 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o stopniach i tytułach. Wniósł też o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci wydruków z bazy danych Ośrodka Przetwarzania Informacji – Państwowego Instytutu Badawczego.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W ocenie skarżącego Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów nie zastosowała się do wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonych w wyroku z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 189/14, a dotyczących konieczności jednoznacznego określenia w jakiej dyscyplinie oceniony został dorobek naukowy, jednoznacznego ustalenia, czy dorobek naukowy został oceniony przez specjalistów z właściwej dyscypliny i w ramach odpowiedniej specjalizacji, wyjaśnienia braku uwzględnienia recenzji pozytywnych, zwłaszcza, że były one wydane przez recenzentów specjalizujących się w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn".

W ocenie skarżącego zlekceważono wykładnię art. 27 ust. 4 i 5 ustawy o stopniach i tytułach, która nie pozwala na pomijanie w procedurze doboru recenzentów okoliczności związanych z posiadanymi przez nich specjalizacjami w ramach danej dyscypliny i dziedziny nauki.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nadmieniono, że dorobek naukowy kandydata był oceniany w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn". Jednakże przy tej ocenie zwracano uwagę na zainteresowania innym kierunkiem badań, jakim jest "Energetyka". Było to konieczne dla wszechstronnej i obiektywnej oceny całości dorobku naukowego z różnych perspektyw dociekań naukowych". Organ nie zastosował się do wytycznej sądowej, skoro przy ocenie wniosku Rady Wydziału – ukierunkowanego wyłącznie na dyscyplinę "Budowa i Eksploatacja Maszyn" – analizował i oceniał dorobek naukowy skarżącego w kontekście wymagań dla dyscypliny "Energetyka", w szczególności zważywszy, że Rada Wydziału nie posiada uprawnień do prowadzenia postępowania w tej dyscyplinie.

Sprzecznie z dowodami zgromadzonymi w sprawie jest twierdzenie, że dorobek jest merytorycznie niespójny i dotyczy dwóch odległych od siebie obszarów tematycznych. Zaprzeczeniem tej tezy są opinie sporządzone po wydanym już w sprawie wyroku z dnia 29 października 2014 r. przez prof. A. S.

Dorobek naukowy nie został oceniony z perspektywy wnioskowanej przez Radę Wydziału dyscypliny "Budowa i Eksploatacja Maszyn", lecz w części przez pryzmat wymagań i kryteriów właściwych dla specjalności "Energetyka". Ma to istotne znaczenie, ponieważ wniosek Rady Wydziału o nadanie skarżącemu tytułu profesora został ukierunkowany na konkretną dyscyplinę naukową, której dorobek naukowy został przez jednostkę zweryfikowany i oceniony, a to oznacza, że dalsze postępowanie powinno toczyć się w ramach zakreślonych wnioskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 października 2014 r. stwierdził, że recenzje powinny być sporządzane przez osoby najbardziej kompetentne, a to oznacza, że powołując recenzenta, należy mieć również na uwadze nie tylko dziedzinę naukową, jaką reprezentuje, ale również dyscyplinę naukową, a niejednokrotnie specjalizację w ramach danej dyscypliny.

Centralna Komisja zignorowała wytyczną sądową wiążącą organ z mocy art. 153 P.p.s.a., ponieważ nie uwzględniła, iż dwóch recenzentów jego dorobku naukowego (prof. E. M. i prof. W. N.) nie reprezentuje właściwej dla wniosku Rady Wydziału i głównych pól badawczych skarżącego specjalizacji związanej z "Budową i eksploatacją maszyn". W konsekwencji dokonany przez organ bilans recenzji pozytywnych (5) i negatywnych (6) nie jest rzetelny i prawidłowy.

Część recenzji została opracowana przez osoby lokujące swoją wiedzę i kompetencje w innych dyscyplinach naukowych niż objęta wnioskiem Rady Wydziału, jak też poza specjalizacją skarżącego, to nie ulega wątpliwości, że nie powinny one być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy.

Działania organu administracyjnego, które ignorują ocenę prawną i wytyczne zawarte w prawomocnym wyroku sądowym, naruszają wynikające z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. zasady, w sposób szczególny zaś zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej oraz zasadę przejrzystości działań Centralnej Komisji, przewidzianą przez art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach i tytułach.

Zdaniem skarżącego nie jest prawdą, że recenzje z pozytywnymi konkluzjami krytycznie odnoszą się do aktywności w zakresie publikacyjnym, jak stwierdza Centralna Komisja w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Twierdzenie takie stanowi przejaw dowolności w ocenie materiału dowodowego, ponieważ żadna z ww. opinii "krytycznych" uwag w omawianym zakresie nie zawiera.

Pomimo większości jednoznacznie pozytywnych opinii recenzentów we wnioskowanej dyscyplinie "Budowa i eksploatacja maszyn", organ oparł swoje rozstrzygnięcie na recenzjach sporządzonych przez osoby posiadające dorobek naukowy i doświadczenie w innych niż wnioskowana dyscyplinach naukowych i specjalizacjach badawczych.

Z akt sprawy nie wynika, jak też brak jest o tym mowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy powołani przez Centralną Komisję recenzenci, którzy reprezentowali inną specjalność niż "Budowa i eksploatacja maszyn" ocenili dorobek skarżącego z perspektywy wymagań i kryteriów właściwych dla specjalności "Energetyka", czy też ocenili znaczenie tego dorobku dla dyscypliny "Budowa i eksploatacja maszyn".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), zwanej dalej P.p.s.a.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w tak zakreślonych granicach, uznać należy, iż skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji jest prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 189/14.

Zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa materialnego i procesowego.

Z powyższego przepisu wynika wprost, że ilekroć dana sprawa jest przedmiotem rozpoznania przez sąd lub organ, jest on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną istotnej zmianie przepisy.

W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W wyniku wydania wyroku o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do stadium postępowania przed organem administracyjnym. Oznacza to obowiązek powtórnego rozpoznania tej sprawy przez ten organ i wydania decyzji, z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w wyroku. Podkreślenia wymaga, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (zob. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2013 r.

Sąd w niniejszym składzie obowiązany jest uwzględnić powyższą okoliczność w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 153 i art. 170 P.p.s.a., bowiem zgodnie z tym ostatnim przepisem, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem – lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej ("Komentarz – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", J.P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 219-225).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że orzekając ponownie, organy zastosowały się zarówno do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 29 października 2014 r., jak i zaleceń Sądu.

W wyroku z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 189/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zwrócił bowiem uwagę na to, iż "W sprawie nie był kwestionowany autorytet osób sporządzających recenzje, tylko okoliczność w jakiej dyscyplinie naukowej – "Energetyce" czy "Budowie i Eksploatacji Maszyn" był oceniany dorobek skarżącego i co się z tym wiąże, przez specjalistów z jakiej dyscypliny ta ocena była dokonywana. W tym kontekście celowym jest zwrócenie uwagi na stanowisko recenzentów powołanych w postępowaniu odwoławczym. Prof. J. L. na posiedzeniu Sekcji Nauk Technicznych [...] listopada 2013 r. wskazał, że recenzenci zostali wybrani zgodnie ze swoimi kompetencjami, które dotyczą obszaru energetyki, w którym to obszarze mieści się dominująca część dorobku naukowego skarżącego. Natomiast prof. W. K. w opinii z [...] września 2013 r. podał, że skarżący koncentruje się wyraźnie na "Budowie i Eksploatacji Maszyn", a nie "Energetyce".

Wobec tych rozbieżności ujawnionych na etapie postępowania odwoławczego, w zestawieniu z zastrzeżeniami ujętymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, kluczowym dla sądowej oceny legalności zaskarżonej decyzji jest przedstawienie jednoznacznego stanowiska Centralnej Komisji w jakiej dyscyplinie oceniany był dorobek skarżącego – czy w "Budowie i Eksploatacji Maszyn", która to dyscyplina została podana we wniosku Rady Wydziału, czy w "Energetyce" i w związku z tym czy dorobek skarżącego był oceniany przez specjalistów z odpowiedniej dyscypliny", jak podkreślił WSA w Warszawie w przywołanym wyroku z dnia 29 października 2014 r.

Rozpatrując skargę na decyzję z dnia [...] marca 2016 r. stwierdzić należy, iż w postępowaniu wydanych było 11 opinii, przy czym w postępowaniu odwoławczym toczącym się po wydaniu ww. wyroku WSA w Warszawie Sekcja Nauk Technicznych wyznaczyła dwóch recenzentów: prof. J. K., który przedstawił opinię negatywną oraz prof. S. B., który przedstawił opinię pozytywną. Wobec rozbieżnych opinii powołano kolejnego recenzenta w osobie prof. A. S., który wydał opinię negatywną. Wszystkie wymienione trzy opinie wydane zostały w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn", w której to dyscyplinie był oceniany dorobek naukowy kandydata. Przedstawione okoliczności nie są kwestionowane przez skarżącego. Przedmiotem sporu jest natomiast to, czy wydane poprzednio opinie (przed rozpatrzeniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 189/14) oceniały dorobek skarżącego w dyscyplinie "Budowa i Eksploatacja Maszyn". Skarżący twierdzi bowiem, iż dwie negatywne recenzje: prof. E. M. oraz prof. W. N. powinny zostać pominięte jako wydane przez recenzentów spoza właściwej dyscypliny naukowej, a więc przez osoby które nie reprezentowały dyscypliny naukowej "Budowa i Eksploatacja Maszyn". Pominięcie tych opinii, zdaniem skarżącego, spowoduje, iż w postępowaniu organ będzie dysponował 5 recenzjami pozytywnymi i 3 recenzjami negatywnymi dla skarżącego, a w związku z tym jako zbędne należy ocenić powołanie superrecenzenta w osobie prof. A. S.

Do rozstrzygnięcia przedstawionej kwestii przez Sąd konieczne jest przedstawienie przez Centralną Komisję jednoznacznego stanowiska, czy dorobek skarżącego był oceniany przez specjalistów z odpowiedniej dyscypliny, do czego organ był zobligowany w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2014 r., sygn.. akt II SA/Wa 189/14. W ocenie Sądu organ zawarł w tej kwestii jednoznaczne stanowisko. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2016 r. stwierdzono bowiem, że: "Recenzenci dorobku naukowego oraz działalności dydaktyczno-organizatorskiej zostali dobrani właściwie. Są to wybitni specjaliści z zakresu "Budowy i Eksploatacji Maszyn", a po nowelizacji rozporządzenia w sprawie obszarów wiedzy, dziedzin nauki i sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych, niektórzy z nich są uznawani dodatkowo (podkreślenie Sądu) za autorytety w nowej dyscyplinie "Energetyka".

To stwierdzenie organu nie pozwala Sądowi na uwzględnienie zarzutu dotyczącego wydania dwóch – kwestionowanych przez skarżącego – opinii (prof. E. M. oraz prof. W. N.) przez recenzentów spoza właściwej dyscypliny naukowej. Podkreślić należy, iż sąd administracyjnym nie jest uprawniony do samodzielnego rozstrzygania sporu, w jakiej dyscyplinie naukowej autor recenzji jest specjalistą. Dla merytorycznego rozstrzygnięcia takiego sporu nie jest wystarczające zapoznanie się przez Sąd z danymi Ośrodka Przetwarzania Informacji Państwowego Instytutu Badawczego dotyczącymi dyscyplin i specjalizacji naukowych poszczególnych recenzentów, na co wskazuje skarżący. W istocie spór ten jest sporem w obszarze nauki – ten zaś nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. W świetle powyższego nie zasługuje, w ocenie Sądu, na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 i art. 11 oraz art. 84 § 1 i 2 k.p.a. a także art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez pominięcie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy oceny prawnej i wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 189/14.

Odnosząc się w dalszym ciągu do zarzutu skarżącego o wadliwych – jego zdaniem – opiniach recenzentów, stwierdzić należy, że sprawy o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych, cechują się szczególną specyfiką, przez co siłą rzeczy – są one odrębne w pewnym zakresie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec powyższego kontrola sądu administracyjnego w tym względzie jest ograniczona, bowiem Sąd nie jest on uprawniony do badania merytorycznej warstwy recenzji. Innymi słowy mówiąc, Sąd nie jest władny do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w obszarze nauki. Odnośnie problematyki postępowania dowodowego wypowiedział się też Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 192/06, wskazując że: "artykuł 75 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadaniu stopnia naukowego. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji". Celem uwypuklenia specyfiki postępowania w sprawach dotyczących decyzji Centralnej Komisji warto również przywołać tezę, zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 marca 2009 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1411/08, a mianowicie "okoliczność, że strona skarżąca uważa, iż recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące".

Nie można również zaaprobować przedstawionego w skardze poglądu, że decydujące znaczenie winien mieć stosunek pozytywnych recenzji do recenzji negatywnych. Gdyby bowiem o awansie naukowym decydowała matematyczna większość pozytywnych recenzji, to nie byłoby konieczności kierowania sprawy na posiedzenie właściwej sekcji, a następnie na Prezydium Centralnej Komisji i rozstrzygania wniosku w głosowaniu tajnym bezwzględną większością głosów.

W ocenie Sądu w postępowaniu o nadanie skarżącemu tytułu profesora dochowane zostały procedury, jakie przewidują przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, obowiązuje do dnia 30 września 2011 r., przepisy rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz

w postępowaniu o nadanie tytułu profesora oraz obowiązującego statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Nie uchybiono także stosowanym odpowiednio przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak wynika z przedstawionej dokumentacji w prawidłowy sposób powołano recenzentów, którzy przygotowali umotywowane opinie, zachowany został wymagany prawem tryb głosowania nad uchwałami, protokoły z posiedzeń Sekcji oraz Prezydium Centralnej Komisji odzwierciedlają w sposób wystarczający przebieg posiedzeń i rezultaty głosowań,

a wydane w ich wyniku decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W świetle powyższego podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 oraz art. 33 ust. 1b ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnej, dokładnej, rzetelnej i obiektywnej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym brak wyjaśnienia rozbieżności w zebranym materiale dowodowym, jak też przez dowolną ocenę tego materiału, nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.