Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2761/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant st. sekr. sąd Joanna Piątek - Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi Z. J., B. P., J. P. i J. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. Z. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł. (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł. (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł. (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 2761/13

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 149 § 3 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), po ponownym rozpoznaniu wniosku Z. J., J. P., B. P., J. P. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...] w związku z postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Wojewody [...]-[...] z dnia [...] marca 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r., znak: [...], rozstrzygającą o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości (działka nr ewid. [...]), położonej przy ul. [...] w [...], celem wykonania robót budowlanych - zewnętrznych elewacyjnych na ścianie tylnej budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] w [...] przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawcy żądanie wznowienia przedmiotowego postępowania oparli o okoliczność, iż jako spadkobiercy po zmarłym współwłaścicielu działki nr [...] – F. P. zostali pozbawieni możliwości uczestnictwa w tym postępowaniu bez własnej winy. Okoliczność ta wyczerpuje przesłankę do wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W sytuacji, gdy podmiot wnoszący podanie o wznowienie postępowania żądanie swe opiera o przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a więc wywodzi je z faktu, iż jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wówczas uprawnienie do skutecznego wniesienia podania o wznowienie postępowania obwarowane jest miesięcznym terminem, liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a.

Wnioskodawcy podanie o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., złożyli dnia [...] października 2011 r. Oświadczyli, że o wydanej w sprawie decyzji dowiedzieli się odpowiednio – Z. J. - dnia [...] października 2011 r., J. P., B. P. oraz J. P. - dnia [...] października 2011 r. Wnioskodawcy zgodnie przy tym wskazali, że żadna z pominiętych stron nie śledziła przebiegu konfliktu z K. F. Jedynie mama wnioskodawców (K. P.) i ich siostra (I. D.) były zaangażowane w postępowanie sądowe w zakresie zasiedzenia części sąsiedniej działki, przy czym przesłanki zasiedzenia nie miały związku z inwestycją prowadzoną przez K. F.

Organ jednak wskazał, że jak wynika z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, wnioskodawcy o kwestionowanej decyzji dowiedzieli się w innej dacie oraz w innych okolicznościach, aniżeli wskazują. Informację w tym zakresie wnioskodawcy powzięli bowiem w toku prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Cywilny postępowania z wniosku K. P. z udziałem K. F. i innych o zasiedzenie części działki nr [...] w pasie gruntu przyległym do zlokalizowanego na działce tej budynku i przy granicy z działką nr [...] (sygn. akt [...] Ns [...]), w którym to postępowaniu - jak sami wskazali - uczestniczyli od grudnia 2009 r. jako spadkobiercy F. P.

Organ wskazał zatem, że przedmiotowa informacja dotarła do wnioskodawców co najmniej dnia [...] kwietnia 2011 r., na prowadzonej w tym dniu w toku powyższego postępowania rozprawie, w której wszyscy wnioskodawcy uczestniczyli, co wynika z treści sporządzonego rozprawy tej protokołu. Na rozprawie tej złożona została przez A. F. - pełnomocnika uczestnika postępowania sądowego i inwestora – K. F., decyzja Wojewody [...]-[...] z dnia [...] marca 2011 r. Okoliczność ta znajduje również potwierdzenie w piśmie Sądu z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt I Ns [...], w którym Sąd wskazał, iż wymieniona w piśmie tym decyzja z dnia [...] marca 2011 r., została w dniu rozprawy złożona do akt. Potwierdza to także sam pełnomocnik – A. F. w piśmie z dnia [...] marca 2012 r.

Organ wskazał także, że złożenie ww. decyzji nie jest jedyną okolicznością faktyczną świadczącą, iż wnioskodawcy o decyzji powzięli wiadomość co najmniej w dniu wskazanej rozprawy. Z odnotowanych w protokole z rozprawy tej zeznań uczestników postępowania sądowego wynika bowiem, iż w jej toku wielokrotnie podnoszono kwestię konieczności i niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości - działki nr [...], celem wykonania przez inwestora projektowanego ocieplenia tylnej ściany rozbudowywanego na działce nr [...] budynku mieszkalnego, zlokalizowanej przy spornym pasie gruntu objętym wnioskiem o zasiedzenie oraz przy granicy z działką nr [...].

Ponadto w toku omawianego postępowania sądowego o zasiedzenie prowadzonego z uczestnictwem wszystkich wnioskodawców przeprowadzono dowód z opinii z dnia [...] listopada 2010 r. biegłego sądowego z dziedziny geodezji – J. J., zawierającej przedstawienie projektu podziału działki nr[...] z uwzględnieniem jej części będącej przedmiotem zasiedzenia, a przy której zlokalizowana jest ściana objęta planowanym ociepleniem. Z opinii tej i jej załączników wynika, iż projekt podziału opracowano w dwóch wersjach, przy czym w wersji II wskazano wyraźnie, że opracowana wersja uwzględnia ocieplenie istniejącego rozbudowywanego budynku mieszkalnego. Ocieplenie to jest zgodne z pozwoleniem na rozbudowę. W projekcie rozbudowy przewidziane jest też ocieplenie budynku od strony działki nr [...] o szerokości 10 cm.

Dodatkowo Sąd na wspomnianej wyżej rozprawie w dniu [...] kwietnia 2011 r. dopuścił dowód z ustnej uzupełniającej opinii biegłego. Biegły zeznał między innymi, że sporządzoną pisemnie opinię podtrzymuje. Wymieniona opinia z dnia [...] listopada 2010 r. w wersji II stanowi integralną część orzeczenia zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w [...] Wydział [...] Cywilny z dnia [...] czerwca 2011 r., sygn. akt [...] Ns [...], wydanego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] czerwca 2011 r. sprawy z wniosku K. P. z udziałem między innymi wnioskodawców, stwierdzającego nabycie w drodze zasiedzenia nieruchomości oznaczonej w wersji II jako działka nr [...].

W tej sytuacji organ uznał, że z wymienionych powyżej zeznań uczestników i świadków, jak też z cytowanych wyżej fragmentów opinii biegłego sądowego wynika, iż na działce nr [...] była prowadzona budowa od 2009 r., w czasie której inwestor wielokrotnie przebywał na posesji sąsiadów nie pytając ich o zgodę. W ramach budowy tej zaplanowano również ocieplenie ściany przy spornym pasie gruntu objętym wnioskiem o zasiedzenie, co stało się źródłem konfliktu między sąsiadami. Wykonanie tych prac budowlanych wymagało postanowienia rusztowania, zaś nie ma możliwości postawienia rusztowania w pasie gruntu za budynkiem o szerokości 30 cm i niezbędnym było skorzystanie w tym zakresie z nieruchomości sąsiada. Stąd koniecznym było wystąpienie do Starosty o zezwolenie na korzystanie z tej nieruchomości, celem wykonania przedmiotowego ocieplenia. Skoro zaś wszyscy wnioskodawcy w rozprawie tej uczestniczyli, a nadto na rozprawie tej złożona została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., jak też dopuszczono dowód z ustnej uzupełniającej opinii biegłego, a biegły podtrzymał swą pisemną opinię z dnia [...] listopada 2010 r., która dodatkowo w wersji II stanowi integralną cześć orzeczenia kończącego postępowanie o zasiedzenie; zatem organ stwierdził, iż w toku postępowania o zasiedzenie części działki nr [...], na tejże rozprawie w dniu [...] kwietnia 2011 r., do wnioskodawców dotarły wystarczające informacje o konieczności oraz niezbędności wejścia i skorzystania z terenu sąsiedniej nieruchomości, celem wykonania prac dociepleniowych i elewacyjnych, jak też dotarła informacja o uzyskanym w tym zakresie przez inwestora od Starosty zezwoleniu.

Organ wskazał, że jeśli nawet wnioskodawcy nie zapoznali się na wymienionej rozprawie z treścią złożonej w jej toku decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., pozyskane przez nich wszystkie inne powołane i cytowane wyżej informacje bez wątpienia pozwalają zidentyfikować przedmiot kwestionowanej przez nich decyzji w zakresie wystarczającym do stwierdzenia, czego decyzja ta dotyczyła oraz w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania.

W świetle powołanych wyżej argumentów organ przyjął, iż wnioskodawcy o kwestionowanej decyzji powzięli wiadomość w toku prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...] Wydział [...] Cywilny postępowania o sygnaturze akt [...] Ns [...], co najmniej w dniu wskazanej wyżej rozprawy tj. w dniu [...] kwietnia 2011 r.

Z tych względów nie dał wiary oświadczeniom wnioskodawców co do daty, w której dowiedzieli się o ww. decyzji, a także co do źródeł, z których informację tę powzięli. Organ nie zgodził się też z twierdzeniami, że jako pominięte strony nie śledzili przebiegu konfliktu z K. F., a nadto, iż jedynie mama – K. P. i siostra – I. D. były zaangażowane w postępowanie sądowe o zasiedzenie części działki inwestora. Ponadto organ przyjął, że skoro wszyscy wnioskodawcy byli uczestnikami postępowania o zasiedzenie, zaś w szczególności brali udział w wymienionej rozprawie w dniu [...] kwietnia 2011 r., zatem nie można również dać wiary zawartym w ich oświadczeniach twierdzeniom, że dopiero w trakcie spotkania z radcą prawnym zorganizowanym u siostry – I. D. i mamy – K. P. w dniu [...] października 2011 r., wnioskodawczyni – Z. J. powzięła wiadomość, że strony pozostają w konflikcie, źródłem którego jest rozbudowa budynku i K. F. dysponuje tzw. prawem wejścia na posesję przy ul. [...]. Tym samym organ nie dał wiary twierdzeniom, że pozostali wnioskodawcy – J. P., B. P. i J. P. informację tę powzięli dopiero dnia [...] października 2011 r. od siostry – Z. J. Za udowodnioną organ uznał natomiast okoliczność, iż Z. J., J. P., B. P. i J. P. wnosząc dnia [...] października 2011 r. podanie o wznowienie przedmiotowego postępowania, nie zachowali ustawowego terminu do jego wniesienia, o którym mowa art. 148 § 2 K.p.a.

Organ wskazał, że w razie niewystąpienia warunku ustawowego do wznowienia postępowania, jakim jest wniesienie podania o wznowienie postępowania z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 148 § 2 K.p.a., organ winien zastosować dyspozycję przewidzianą w art. 149 § 3 K.p.a., tj. wydać decyzję o odmowie wznowienia. Niemniej, aby odmówić wznowienia postępowania w związku z niedochowaniem terminu przewidzianego w przepisie art. 148 § 2 K.p.a. nie wystarczy wykazać, że strona miała możliwość wcześniejszego dowiedzenia się o decyzji, lecz trzeba dowieść, że wiedziała o decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia podania o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy uznano, że wnioskodawcy wiedzieli o kwestionowanej decyzji wcześniej niż miesiąc od dnia złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a tym samym nie zachowali ustawowego terminu, o którym mowa art. 148 § 2 K.p.a. Stąd organ odmówił wznowienia postepowania.

Zażalenie na ww. postanowienie złożyli J. P., J. P. oraz Z. J.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie zaś do § 2 ww. przepisu, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Organ wskazał, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Pamiętać przy tym należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może mieć miejsce dopiero po jej doręczeniu.

Wnioskodawcy wskazali, że o decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. dowiedzieli się – Z. J. w dniu [...] października 2011 r., zaś J. P., B. P. i J. P. - w dniu [...] października 2011 r.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że z akt sprawy ww. osoby o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie dowiedziały się w innym terminie, niż to zostało wskazane. Z protokołu z rozprawy przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., w której udział brali Z. J., J. P., B. P. i J. P., wynika, że pełnomocnik inwestora K. F. złożyła do akt decyzję z dnia [...] marca 2011 r., utrzymującą w mocy decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r.

Organ stwierdził zatem, że o decyzji z dnia [...] marca 2011 r., wnioskodawcy dowiedzieli się co najmniej w dniu rozprawy tj. [...] kwietnia 2011 r. Miesięczny termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania upłynął zatem w dniu [...] maja 2011 r. Tym samym organ uznał, że wniosek z dnia [...] października 2011 r. został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a.

W tej sytuacji organ uznał za zasadne utrzymanie w mocy postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

Odnosząc się do zarzutu zażalenia, że pełnomocnik K. F. składając na posiedzeniu Sądu decyzję z dnia [...] marca 2011 r. nie doręczył uczestnikom postępowania sądowego odpisów decyzji pomimo obowiązku wynikającego z treści art. 128 § 1 w zw. z art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964r., Nr 43, poz. 296 ze zm.), co wyklucza możliwość uznania, że strony skutecznie doręczono treść decyzji, wskazać należy, że organ nie ma podstaw by przyjąć, że stronom faktycznie nie doręczono odpisu decyzji. Zgodnie z treścią art. 128 § 1 K.p.a., do pisma procesowego należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich uczestniczącym w sprawie osobom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Niedołączenie do pisma procesowego odpisów w liczbie wymaganej przez art. 128 K.p.c., mający zastosowanie na podstawie art. 13 § 2 K.p.c. także w postępowaniu nieprocesowym, stanowi brak formalny, podlegający usunięciu przez wnoszącego pismo, pod sankcją w nich określoną. Zważywszy na fakt, że jak wynika z protokołu, Sąd nie wezwał składającego decyzję do uzupełnienia braku w trybie art. 130 K.p.c., domniemywać należy, że w toku prawidłowo prowadzonego postępowania doręczono pozostałym uczestnikom odpisy decyzji. GINB nie ma bowiem podstaw, aby kwestionować prawidłowość prowadzonego przed sądem cywilnym postępowania.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Z. J., J. P., B. P. i J. P.

W uzasadnieniu skargi wskazali, że przed Sądem Rejonowym w [...] nie otrzymali od pełnomocnika K. F. odpisów decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2010 r., czynność pełnomocnika ograniczyła się tylko do przekazania decyzji przewodniczącemu składu sędziowskiego. Osnowa decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nie miała najmniejszego znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie o zasiedzenie. Sąd odbierając od pełnomocnika decyzję dokonał adnotacji tylko i wyłącznie o dacie jej wydania pomijając potrzebę odnoszenia się co do organu wydającego, treści rozstrzygnięcia czy też innych elementów. Doręczona decyzja nie została włączona do materiału dowodowego mającego znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego.

Skarżący podnieśli, że organ administracji nie wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] z pytaniem, czy uczestnikom postępowania sądowego doręczono odpisy decyzji, wyjaśniając wątpliwości podniesione przez skarżących. Wskazali, że lakoniczna informacja w protokole o złożeniu do akt decyzji z dnia [...] marca 2011 r., który to dokument nie został zaliczony w poczet materiału dowodowego, nie może stanowić przesłanki do sformułowania twierdzenia, że strony w dniu [...] kwietnia 2011 r. na posiedzeniu Sądu powzięły pozytywną wiedzę o treści decyzji administracyjnej.

Dodali, że dołączenie ww. decyzji do protokołu rozprawy bez zaznajomienia stron o treści rozstrzygnięcia nie daje podstaw do twierdzenia, że uczestnicy zapoznali się z jej treścią. Brak jest również regulacji prawnych wprowadzających konstrukcję według, której dołączenie decyzji do protokołu powoduje domniemanie, że uczestnicy zapoznali się z jej treścią.

Podnieśli, że organy obu instancji dokonują nadinterpretacji zeznań uczestnika procesu sądowego K. F., który miałby odnosić się bezpośrednio do decyzji Starosty. Z analizy literalnej zeznań uczestnika K. F., wyjaśnień jego pełnomocnika oraz informacji uzyskanych od innych świadków, czy też biegłego nie można wyprowadzić wniosku, że strony powzięły wiedzę o istnieniu decyzji administracyjnej, która rozstrzygałaby o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] celem wykonania robót budowlanych - zewnętrznych na ścianie tylnej budynku mieszkalnego.

Decyzja Starosty [...] z dn. [...] listopada 2010 r. jak i późniejsza decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy sądowej prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] sygn. akt [...] Ns [...].

W świetle powyższych faktów całkowicie nie nieusprawiedliwione są twierdzenia organu I instancji, że nie można zatem dać wiary twierdzeniom wnioskodawców, co do daty, w której dowiedzieli się o przedmiotowej decyzji.

Dodali, że gdyby nie data przywołana przez Sąd w protokole nie byłoby możliwości powiązania doręczonego dokumentu z decyzją Wojewody [...]. Wiedza prawnicza organu pozwala stwierdzić, że dokument przedłożony przez pełnomocnika K. F. nie został potraktowany w trybie art. 128 § 1 w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. jako pismo procesowe. Z zasad doświadczenia życiowego nie sposób wyprowadzić wniosku, że podanie daty decyzji bliżej nieokreślonego organu i nieznanej treści rodzi wiedzę uczestników o tej decyzji.

Skarżący podtrzymali swoje wcześniejsze wyjaśnienia, co do chwili powzięcia wiadomości o decyzji rozstrzygającej o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości położonej przy ul. [...] w [...] celem wykonania robót budowlanych - zewnętrznych na ścianie tylnej budynku mieszkalnego. Organ I instancji w oparciu o protokół z posiedzenia Sądu nie jest w stanie wykazać, że strony powzięły pozytywną wiedzę o decyzji organu Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r.

Wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzją jak i decyzja ją poprzedzająca, podjęte zostały zgodnie z prawem.

Przypomnieć należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w nadzwyczajnym trybie administracyjnym jakim jest tryb wznowienia postepowania administracyjnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r., rozstrzygającą o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, celem wykonania robót budowlanych.

Postępowanie administracyjne zostało wszczęte z wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Stosownie do postanowień art. 148 § 1 K.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Kluczowym więc dla pozytywnego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania jest zachowanie terminu do jego złożenia, co musi być przez stronę udowodnione.

Pamiętać należy także, że w ww. przepisie mowa jest o dniu w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji. Nie ma więc znaczenia, czy fizycznie otrzymała tę decyzję. W związku z powyższym, istotnym dla oceny, czy złożony przez skarżących wniosek o wznowienie został złożony w terminie jest ustalenie daty powzięcia przez nich informacji o rozstrzygnięciu o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, celem wykonania robót budowlanych - zewnętrznych elewacyjnych na ścianie tylnej budynku mieszkalnego położonego na sąsiedniej działce, a wiec o decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. (decyzja II instancji), lub o decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2010 r. (decyzja I instancji).

Skarżący wskazali, że o wydaniu ww. decyzji dowiedzieli się w dniach - odpowiednio – Z. J. - [...] października 2011 r., J. P., B. P. oraz J. P. - [...] października 2011 r. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu [...] października 2011 r.

Zasadnie organy administracji nie zgodziły się z tym stanowiskiem i wskazały, że skarżący znacznie wcześniej dowiedzieli się o wskazanych wyżej decyzjach, gdyż uczestniczyli w sprawie toczącej się przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział [...] Cywilny o sygnaturze akt [...] Ns [...], o zasiedzenie części działki nr [...]. Na rozprawie prze tym Sądem w dniu [...] kwietnia 2011 r., w której wszyscy wnioskodawcy uczestniczyli, złożona została przez A. F. - pełnomocnika uczestnika postępowania sądowego i inwestora – K. F., do akt sądowych decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r.

Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organów, iż wnioskodawcy o kwestionowanej decyzji powzięli wiadomość co najmniej w dniu wskazanej rozprawy. Z odnotowanych w protokole tej rozprawy zeznań uczestników postępowania sądowego wynika bowiem, iż w jej toku wielokrotnie podnoszono kwestię konieczności i niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości - działki nr [...], celem wykonania przez inwestora projektowanego ocieplenia tylnej ściany rozbudowywanego na działce nr [...] budynku mieszkalnego, zlokalizowanej przy spornym pasie gruntu objętym wnioskiem o zasiedzenie oraz przy granicy z działką nr [...], a jednocześnie pełnomocnik jednej ze stron złożył do akt decyzję zezwalającą na takie wejście. Sąd w tej sytuacji uznał, że skarżący faktycznie dowiedzieli się o wydaniu decyzji z dnia [...] marca 2011 r. na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2011 r., wraz ze złożeniem decyzji tej do akt sądowych.

Jak zaznaczono wyżej do ustalenia rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie nie jest konieczne doręczenie decyzji, wystarczy fakt dowiedzenia się o niej, a do takiej sytuacji bez wątpienia doszło w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, w myśl art. 148 § 2 k.p.a. ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu tej decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Znaczenie w kontekście tego przepisu ma więc tylko data uzyskania informacji o wydaniu decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że z materiałów zebranych w sprawie tj. z kopii protokołu utrwalającego przebieg rozprawy, z dnia [...] kwietnia 2011 r., w trakcie której podnoszone były kwestie wejścia na grunt sąsiedni w celu wykonania prac budowlanych oraz z faktu złożenia do akt sądowych decyzji pozwalającej na takie zachowanie, wynika, że w tej dacie skarżący dowiedzieli się o wydaniu ww. decyzji, co pozwala zgodzić się ze stanowiskiem organów. Wskazują na to wszystkie powiązane ze sobą okoliczności sprawy, takie jak zeznania uczestników i świadków na przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2011 r. rozprawie, jak też dane zawarte w opinii biegłego sądowego, z których wynika, iż na działce nr [...] była prowadzona budowa od 2009 r., w czasie której inwestor wielokrotnie przebywał na posesji sąsiadów nie pytając ich o zgodę. W ramach budowy tej zaplanowano również ocieplenie ściany przy spornym pasie gruntu objętym wnioskiem o zasiedzenie, co stało się źródłem konfliktu między sąsiadami. Wykonanie tych prac budowlanych wymagało postanowienia rusztowania, i niezbędnym było skorzystanie w tym zakresie z nieruchomości sąsiada. Stąd koniecznym było wystąpienie do Starosty o zezwolenie na korzystanie z tej nieruchomości, celem wykonania przedmiotowego ocieplenia. Skoro zaś wszyscy wnioskodawcy uczestniczyli w rozprawie na której podnoszono m.in. kwestie prac budowlanych, a nadto na rozprawie tej złożona została decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., jak też na rozprawie tej dopuszczono dowód z ustnej uzupełniającej opinii biegłego, a biegły podtrzymał swą pisemną opinię z dnia [...] listopada 2010 r., która dodatkowo w wersji II stanowi integralną cześć orzeczenia kończącego postępowanie o zasiedzenie; zatem uznać należy, iż w toku postępowania o zasiedzenie części działki nr [...], na tejże rozprawie w dniu [...] kwietnia 2011 r., do wnioskodawców dotarły wystarczające informacje o konieczności oraz niezbędności wejścia i skorzystania z terenu sąsiedniej nieruchomości celem ustawienia rusztowań i wykonania prac dociepleniowych i elewacyjnych, jak też dotarła informacja o uzyskanym w tym zakresie przez inwestora od Starosty zezwoleniu. Sąd w pełni podziela taki tok rozumowania przyjęty przez organy administracji.

Zgodzić się także należy z uwagą organów administracyjnych, iż jeżeli nawet wnioskodawcy nie zapoznali się na wymienionej rozprawie z treścią złożonej w jej toku decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r., to pozyskane przez nich wszystkie inne powołane i cytowane wyżej informacje bez wątpienia pozwalają zidentyfikować przedmiot kwestionowanej przez nich decyzji w zakresie wystarczającym do stwierdzenia, czego decyzja ta dotyczyła oraz w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania.

Z tych względów Sąd uznał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonych decyzjach, stwierdzające przekroczenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, za prawidłowe.

Jednocześnie należy wskazać, że konsekwencją powyższego musiała być odmowa wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia, gdyż wszczęcie takiego postępowania pomimo uchybienia terminu stanowiłoby rażące naruszenie prawa (przepisu art. 148 § 1 przewidującego, że tylko wniosek złożony w terminie należy uznać za dopuszczalny), godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 773/09, lex nr 597851).

W sytuacji prawidłowych ustaleń co do przekroczenia terminu przez skarżących do złożenia wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania, organy miały obowiązek odmówić wznowienia postępowania.

Konkludując, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. GINB zasadnie utrzymał nim w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. W sprawie wystąpiły bowiem przeszkody natury formalnej, które uniemożliwiały wszczęcie postępowania wznowieniowego. W sprawie zasadnie oceniono, iż wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem miesięcznego terminu i oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie mógł wywołać zamierzonego skutku prawnego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.