Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3037/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153, art. 3 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Miron sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. M. [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 381/17 w sprawie ze skargi W. M. [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 lipca 2017 r., sygn. akt II SAB/Sz 381/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" nieruchomości przy ul. C. [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji podał, iż wskazaną wyżej decyzją Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U z 2016 r. poz. 23 ze zm.) – dalej "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" nieruchomości przy ul. C. [...] w [...] od decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] listopada 2016 r., znak: [...] zmieniającej decyzję znak: [...] z dnia [...] listopada 2006 r., zmienioną decyzją znak: [...] z dnia [...] lipca 2007 r., przeniesioną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., o pozwoleniu na budowę, budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. M. [...] w [...], w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, wydanej na rzecz A. K. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że wnioskiem z 17 kwietnia 2014 r. A. K. zwróciła się do Starosty [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego i wydanie decyzji zmieniającej wyżej opisaną decyzję z dnia [...] listopada 2006 r., w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Starosta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...] uwzględnił wniosek inwestora. W wyniku odwołania wniesionego przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...]" przy ul. C. [...] w [...], Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], uchylił decyzję organu i instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kolejną decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] Starosta [...] ponownie zmienił decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, która w dniu [...] stycznia 2015 r. została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] (znak: [...]). W wyniku wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] wskazując na potrzebę ponownego przeanalizowania zgodności planowanej inwestycji z decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2005 r., znak [...], a także prawidłowości wykonania projektu budowlanego z punktu widzenia przepisów bezpieczeństwa pożarowego. W związku z wyrokiem sądu Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], uchylił decyzję Starosty [...] Nr [...] i zwrócił sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na konieczność wykonania zaleceń wskazanych w powyższym wyroku Sądu z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta [...] postanowieniem z [...] września 2016 r., znak: [...] nałożył na inwestora obowiązek doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2005 r. wskazując, że w przedłożonym projekcie budowlanym odległość wykuszu od granicy z działką nr [...] wynosi 1 m, podczas gdy z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że element ten może być zbliżony do granicy na odległość nie mniejszą niż 1,4 m. Nałożono również obowiązek pozytywnego zaopiniowania projektu budowlanego przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Następnie decyzją Nr [...] z [...] listopada 2016 r., po przedłożeniu przez inwestora poprawionego projektu budowlanego, Starosta zatwierdził projekt budowlany zamienny i zmienił decyzję znak [...] z dnia [...] listopada 2006 r., zmienioną decyzją znak [...] z dnia [...] lipca 2007 r., przeniesioną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r., o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. M. [...] w K., w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" zarzucając niezgodność projektu zamiennego z decyzją o warunkach zabudowy oraz rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie skarżącej ściana zwrócona w stronę działki [...] nie może posiadać otworów okiennych, a ponadto z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w ścianie mogą być zaprojektowane jedynie "wykusze" a nie jeden wykusz. Zwrócono także uwagę, że wykusze w ścianie od strony granicy z działką nr [...] powinny być oddalone do co najmniej 6,0 metrów od linii wyznaczonej przez barierki balkonów budynku przy ul. C. klatki [...]. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Według Wojewody poprawiony i uzupełniony projekt budowlany zamienny jest kompletny, zawiera wszelkie niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia na budowie. W szczególności w projekcie zawarte są analiza nasłonecznienia i przesłaniania, a także pozytywne opinie rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych, rzeczoznawcy do spraw higieniczno-sanitarnych oraz rzeczoznawcy do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Zmiana dotychczasowego pozwolenia na budowę i projektu budowlanego polega na zmianie układu pomieszczeń wewnątrz budynku oraz na zaprojektowaniu wykuszu i schodów zewnętrznych od strony granicy z działką nr [...]. Wykusz został zaprojektowany na całej szerokości elewacji południowej i biegnie od parteru aż do ostatniej kondygnacji. Ostatecznie - po poprawkach naniesionych do projektu budowlanego w październiku 2016 r. - wykusz znajduje się w pasie od 1,4 do 2,9 m od granicy z działką nr [...]. Znajdujące się w wykuszu okna od strony zbiegu budynków położonych przy ul. M. [...] (dz. nr [...]) i C. [...] (dz. nr [...]) zaprojektowane zostały jako nieotwieralne o zwiększonej odporności ogniowej. Schody zewnętrzne biegnące do kondygnacji podziemnej zaprojektowane zostały jako dwubiegowe, z czego pierwszy bieg zaczyna się na poziomie partem w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...] i również mieści się w pasie od 1,4 do 2,9 m od granicy z tą działką zaś drugi bieg znajduje się poniżej poziomu powierzchni terenu. Z decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2005 r., znak: [...], o warunkach zabudowy wynika, iż nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona od strony granicy z działką nr [...] w odległości 2,9 m. W takiej też odległości zaprojektowany został fundament oraz ściana zewnętrzna budynku, uwidoczniona na poziomie parteru. Na wyższych kondygnacjach inwestor zaprojektował sporny wykusz. Decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza wysunięcie poza nieprzekraczalną linię zabudowy od strony ul. C. (tj. od strony granicy z działką nr [...]) takich stałych wystających elementów budynku jak okapy, gzymsy, balkony, werandy, wykusze, schody zewnętrzne, jednakże na odległość nie większą niż 1,5 m. Projekt zamienny, po ostatecznych poprawkach, przewiduje, że wykusz znajdować się ma w odległości nie mniejszej niż 1,4 m od granicy z działką nr [...] i jednocześnie w odległości nie większej niż 1,5 m od nieprzekraczalnej linii zabudowy, a więc mieści się w przedziale określonym w decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda wyjaśnił również, że ani decyzja o warunkach zabudowy, ani przepisy Prawa budowlanego czy jakiejkolwiek innej ustawy bądź rozporządzenia nie precyzują czym jest wykusz - brak jest w szczególności ograniczeń co do powierzchni elewacji jaką może zajmować. Według organu sposób w jaki zaprojektowano wykusz w przedmiotowej sprawie mieści się w granicach powszechnie uznawanej definicji.

W kwestii schodów zewnętrznych organ odwoławczy wskazał, że prowadzą one do kondygnacji podziemnej i z tego względu na powierzchni będzie widoczny jedynie element ich pierwszego biegu, tj. barierka ochronna. Drugi bieg zaprojektowany został jako element znajdujący się poniżej poziomu terenu. Tym nie mniej pierwszy bieg - tak jak ww. wykusz - zaprojektowany został w odległości 1,5 m od granicy z działką nr [...], w pasie szerokości od 1,4 do 2,9 m od granicy z tą działką a więc mieści się w granicach określonych w decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie taki sposób zaprojektowania schodów zewnętrznych jest zgodny z § 12 ust. 5 pkt 1 oraz ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2007 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), zgodnie z którymi schody zewnętrzne można sytuować w odległości 1,5 m od granicy działki, zaś dla podziemnych części budynku nie ustala się odległości od granicy działki.

Odnośnie zachowania wymaganej odległości projektowanego budynku od granicy działki Wojewoda wskazał, że Starosta [...] uzyskał od Ministra Infrastruktury i Rozwoju w piśmie z [...] października 2014 r., znak: [...], upoważnienie do udzielenia odstępstwa od warunków technicznych polegającego na umożliwieniu wykonania na działce budowlanej nr [...] w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym, ściany z otworami okiennymi w odległości 1 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną o nr [...], przy ul. M. w [...]. Na podstawie powyższego upoważnienia Starosta [...] postanowieniem z [...] listopada 2014 r., znak: [...], udzielił inwestorowi zgody na odstępstwo od przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2007 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) dla zadania polegającego na wykonaniu na działce budowlanej nr [...] w projektowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym ściany z otworami okiennymi w odległości 1 m od granicy z sąsiednią działką budowlana nr [...]. Odstępstwo to zostało szczegółowo uzasadnione w treści badanej decyzji przede wszystkim wskazując, że projektowana zabudowa w całości dopełni linię zabudowy od strony ulicy C., domknie kwartał ulicy oraz nie będzie kolidowała z zagospodarowaniem na działce sąsiedniej, na której to w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się plac manewrowy dla samochodów osobowych. Okna w ścianie wykuszu od strony zbiegu budynków położonych przy ul. M. [...] (dz. nr [...]) i C. [...](dz. nr [...]) zaprojektowane zostały jako nieotwieralne o zwiększonej odporności pożarowej (E I 120). Budynek nie będzie mieć negatywnego wpływu na środowisko, nie przewiduje się usług uciążliwych. Dalej organ II instancji podał, że przedłożony projekt zamienny spełnia warunki w zakresie nasłonecznienia (§ 60 warunków technicznych) zarówno projektowanego obiektu jak i budynków sąsiednich, co potwierdza zawarta w projekcie budowlanym na karcie 161A analiza nasłonecznienia. Z analizy tej wynika, że ze względu na położenie względem stron świata projektowany budynek w ogóle nie będzie zacieniał sąsiednich budynków, w szczególności budynku położonego na działce nr [...]. Projektowany budynek będzie spełniał określony w § 60 warunków technicznych wymóg posiadania odpowiedniego nasłonecznienia. Zgodnie z § 60 ust. 1 warunków technicznych pokoje mieszkalne powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godzin w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach między 7:00 a 17:00. Przepis § 60 ust. 2 warunków technicznych pozwala na zmniejszenie powyższego wymogu do 1,5 godziny w przypadku budynków stanowiących element śródmiejskiej zabudowy uzupełniającej, z którym to przypadkiem mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Z analizy nasłonecznienia wynika, że w dniach równonocy projektowany budynek będzie posiadał nasłonecznienie w godzinach od 15:00 do 17:00. Odnosząc się do argumentu podnoszonego kilkakrotnie w toku postępowania, że w ścianie południowej projektowanego budynku zbliżonej do granicy działki nr [...] nie powinno być otworów okiennych, w kontekście powyższej analizy Wojewoda stwierdził, że ściana południowa pozbawiona okien uniemożliwiałaby spełnienie wymogu nasłonecznienia w stosunku do projektowanego budynku. Nadto obiekt został zaprojektowany w taki sposób, aby spełnić również wymagania w zakresie przesłaniania zawarte w § 13 warunków technicznych. Potwierdza to znajdująca się na karcie nr 162A projektu budowlanego analiza przesłaniania sporządzonej dla parteru i pierwszego piętra projektowanego budynku, z której wynika, że zarówno dla pomieszczeń projektowanego budynku jak i dla pomieszczeń budynku przy ul. C. [...] spełnione zostały wymogi określone w § 13 warunków technicznych.

Spełnienie wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego potwierdza zawarta w projekcie budowlanym analiza warunków ochrony przeciwpożarowej oraz dokonane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnienie na projekcie zagospodarowania terenu oraz rzucie parteru opatrzone datą 20 października 2016 r.

Przedłożony projekt zamienny spełnia też pozostałe wymogi wynikające z decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2005 r. (znak: [...]) o warunkach zabudowy. Projektowany budynek stanowić ma element pierzejowej zabudowy przy ul. M. w [...]. Budynek ma pełnić funkcję budynku mieszkalnego wielorodzinnego z nieuciążliwymi usługami w parterze. Linia zabudowy od strony ul. M. wyznaczona jest przez istniejącą zabudowę sąsiednią. Od wschodu i zachodu budynek będzie przylegał do ścian szczytowych istniejących budynków. Wielospadowy dach budynku ma mieć poszycie wykonane z blachy. Wejście do budynku znajduje się od strony ul. M.. Inwestycja w obecnej formie zaprojektowana została z poszanowaniem ładu przestrzennego i harmonijnie wpisuje siew zabudowę kwartału zabudowy śródmiejskiej.

Odnosząc się do zarzutu immisji naruszenia prywatności z uwagi na odległość 2 metrów pomiędzy najbliższymi balkonami i oknami obydwu budynków Wojewoda zwrócił uwagę, iż odległość ta na poziomie pierwszego piętra wynosić będzie 3,7 m (karta 162A projektu budowlanego), w ścianie projektowanego budynku od strony działki nr [...] nie przewiduje się wykonania balkonów, a zaprojektowane okna położone najbliżej istniejących w budynku przy ul. C. [...] balkonów zaprojektowane zostały jako nieotwieralne. Projektowany budynek zamyka kwartał ulicy, zatem musi przylegać do istniejącego na działce nr [...] budynku z balkonami. W świetle powyższego, mając także na względzie fakt, że zarówno projektowany jak i istniejący budynek położone są w zwartej zabudowie śródmiejskiej, a projektowany budynek stanowić będzie uzupełnienie zabudowy pierzejowej, w ocenie Wojewody, w niniejszej sprawie nie będzie dochodziło do naruszenia intymności mieszkańców Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]".

Podsumowując Wojewoda podał, że Starosta [...] rozpatrując ponownie sprawę wykonał wszystkie zalecenia wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15. Projekt budowlany zamienny doprowadzono do stanu zgodnego z wymogami określonymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] maja 2005 r., znak: [...] o warunkach zabudowy, w szczególności w kwestii odległości budynku i jego stałych elementów od granicy z działką nr [...]. Projekt zamienny został uzupełniony o skorygowane rysunki oznaczone numerami 161 A, 162A, 165A, 167A, 166A-173A, 175A-178A, a także o skorygowaną część opisową oznaczoną numerami 7A, 14A-16A. Załączono także aktualne na dzień sporządzenia projektu zaświadczenia projektantów (karty 135A, 137A, 139A, 142A, 144A, 146A). Po naniesieniu zmian i uzupełnieniu projektu zamiennego został on pozytywnie uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych, rzeczoznawcę do spraw higieniczno-sanitarnych oraz rzeczoznawcę do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" nieruchomości przy ul. C. [...] w [...]. Zaskarżając decyzję w całości, zarzuciła jej następujące uchybienia: naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich znajdujących się w strefie oddziaływania inwestycji, naruszenie przepisu art. 9 ust. 1, 2 i 3 ustawy prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie zaistniały szczególnie uzasadnione okoliczności uzasadniające udzielenie odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny odpowiada warunkom techniczno-budowlanym, podczas gdy projekt ten nie spełnia warunków techniczno-budowlanych, naruszenie przepisu § 232 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie przez organ I i II inst., że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny odpowiada warunkom technicznym, o jakich mowa w ww. rozporządzeniu, podczas gdy w przedmiotowej sprawie ściana oddzielenia przeciwpożarowego, jaką jest ściana zewnętrza budynku od strony działki [...], nie spełnia wymogów bezpieczeństwa pożarowego i łączna powierzchnia otworów okiennych znajdujących się w przedmiotowej ścianie wynosi więcej aniżeli 15% powierzchni całej ściany, naruszenie przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 104 § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy przez organ administracji publicznej, nierozważnie i nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącej, nierozważnie całego materiału dowodowego, dokonanie rozszerzającej wykładni pojęcia "wykusz" i w konsekwencji zakwalifikowanie wystającej części budynku jako klasyczny wykusz, podczas gdy przedmiotowa część budynku jest niczym innym, jak przesunięciem ściany zewnętrznej budynku, naruszenie przepisów art. 6 k.p.a., 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 140 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie w sprawie i niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, a nadto poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów i argumentów podnoszonych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpoznając wniesioną skargę stwierdził, że w związku z tym, że w tej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15, przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy obecny skład orzekający sądu związany jest treścią prawomocnego wyroku, a tym samym wyrażoną w nim oceną prawną. W pojęciu tym mieści się zarówno ocena poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jak i ocena wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Konsekwencją takiej oceny są wskazania Sądu co do dalszego postępowania organów administracyjnych. Ponownie rozpatrując sprawę Sąd nie może formułować nowych ocen prawnych, odmiennych, czy sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się im w pełnym zakresie. Oznacza to, że Sąd, po raz drugi rozpoznając sprawę ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" nieruchomości przy ul. C. [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalno-usługowego na działce nr [...] w obrębie [...] przy ul. M. [...] w [...] z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], zmienionej decyzją znak: [...] z dnia [...] lipca 2007 r. i przeniesioną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] na rzecz A. K., w części zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, zobligowany był przede wszystkim do kontroli, czy organ administracji ponownie wydając rozstrzygnięcie, zastosował się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych we wskazanym, wcześniejszym, orzeczeniu Sądu. W niniejszej sprawie stan faktyczny, ani stan prawny nie uległy zmianom, a więc aktualna pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona we wcześniejszym wyroku. Sąd I instancji stwierdził, że niewątpliwie organy wykonały zalecenia sądu zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Szczecinie z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 426/15 w zakresie doprowadzenia projektu zamiennego do zgodności z decyzją ustalającą warunki zabudowy z dnia [...] maja 2005 r., znak [...]. W ww. wyroku Sąd zauważył, że w decyzji o warunkach zabudowy dopuszczono od strony ul. C.wysunięcie takich stałych wystających elementów budynku jak okapy, gzymsy, balkony, werandy, wykusze, schody zewnętrzne poza nieprzekraczalną linię zabudowy nie więcej niż 1,5 m. Biorąc pod uwagę ustaloną w decyzji o warunkach zabudowy nieprzekraczalną linię zabudowy, która zgodnie z załącznikiem graficznym umiejscowiona jest równolegle w odległości 2,9 m od granicy działki, to wystające elementy budynku nie mogą znajdować się w odległości mniejszej niż 1,40 m od granicy działki. Tymczasem z dołączonego do projektu zamiennego "rzutu piętra I" (k. 168) wynika, że odległość wykuszu od granicy działki wynosi 1 m. Porównanie przedłożonego przez inwestora poprawionego projektu zmiennego z projektem pierwotnym wskazuje, że ściana boczna wykuszu została skrócona o 45 cm (227 – 182 = 45, karty 168 i 168A projektu zamiennego). Oznacza to, że w tak poprawionym projekcie budowlanym zamiennym ściana przednia wykuszu jest odsunięta o 1,45 m od granicy działki. To z kolei oznacza, że takie wysuniecie wykuszu odpowiada ustaleniom ww. decyzji o warunkach zabudowy, tj. nie więcej niż 1,5 m poza nieprzekraczalną linię zabudowy. Ponadto Sąd poprzednio rozpoznający sprawę nie miał wątpliwości, iż wykusz może zostać zaprojektowany jako nadwieszenie nad parterem na całej szerokość elewacji. Niezależnie od tego, że Sąd obecnie rozpoznający sprawę związany jest tym stanowiskiem wskazać można, iż nie ma podstaw do kwestionowania takiego stanowiska. Nie jest bowiem trafny zarzut skargi, że zaprojektowany wykusz jest niczym innym, jak przesunięciem ściany zewnętrznej budynku. Sąd wojewódzki zauważył należy, że zaprojektowanie wykuszu zawsze wiąże się z przesunięciem ściany zewnętrznej budynku, tyle że dotyczy to części ściany i musi być ono nadwieszone dlatego słusznie wskazał organ odwoławczy, że żaden przepis prawa nie reguluje jak dużą powierzchnię elewacji może zajmować wykusz. Skoro w przedmiotowej sprawie zaprojektowano przesunięcie ściany w formie nadwieszenia, to brak jest podstaw do twierdzenia, iż nie jest to wykusz. Zdaniem Sądu, wykusz może przybrać formę nadwieszenia obejmującego całą szerokość elewacji i nie jest to równoznaczne z przesunięciem ściany zewnętrznej budynku. Z przesunięciem, o jakim mowa w skardze mielibyśmy do czynienia wówczas gdy dotyczyło całej ściany od fundamentu, co nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Za chybiony sąd I instancji uznał zarzut skargi naruszenia przez organ przepisu art. 9 ust. 1, 2 i 3 P.b. Wbrew twierdzeniu skargi organ nie był zobowiązany ponownie występować do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o upoważnienie do udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w zakresie odległości od granicy z działka sąsiednią. Zdaniem Sądu, udzielone w dniu [...] października 2014 r. upoważnienie nie straciło ważności tylko z tego powodu, że sprawa jest ponownie rozpatrywana przez organy. Samo uchylenie decyzji i związane z tym ponowne rozpatrywanie sprawy nie powoduje zmiany tożsamości sprawy. Nadal mamy do czynienia z tą samą sprawą i prawidłowo przeprowadzone w toku wcześniejszego postępowania czynności zachowują swoją moc. W kontrolowanej sprawie zastosowana została instytucja odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych i nie ma podstaw do przyjęcia, że instytucja ta została zastosowana nieprawidłowo bądź też by doszło do jej nadużycia. Organ wystarczająco uzasadnił też powód wyrażenia zgody na wybudowanie budynku przez inwestora z naruszeniem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Z przepisu art. 9 P.b. wynika, że organ może wyrazić zgodę na odstępstwo, jeśli nie stwierdzi zaistnienia w sprawie: zagrożenia życia ludzi, zagrożenia bezpieczeństwa mienia, ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych, pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, pogorszenie stanu środowiska. Z uwagi na treść przepisu art. 9 P.b. organ zobowiązany był do wszechstronnego zbadania, czy w rozpoznawanej sprawie występują zagrożenia wymienione w omawianym przepisie gdyż zaistnienie jakiegokolwiek z nich stanowiłoby przyczynę odmowy udzielenia odstępstwa. W niniejszej sprawie zdaniem sądu I instancji organ słusznie uznał i wyjaśnił, że projektowana inwestycja nie powoduje zagrożenia życia ludzi lub bezpieczeństwa mienia, a w stosunku do obiektów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - ograniczenia dostępności dla osób niepełnosprawnych oraz nie powoduje pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych i użytkowych, a także stanu środowiska. Zaproponowana lokalizacja budynku nie utrudnia zagospodarowania działek sąsiednich. Nadto projektowana zabudowa w całości dopełni linię zabudowy od strony ulicy C., domknie kwartał ulicy oraz nie będzie kolidowała z zagospodarowaniem na działce sąsiedniej, na której to w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się plac manewrowy dla samochodów osobowych. Mając na uwadze wielkość działki inwestycyjnej, jej położenie w zabudowie śródmiejskiej oraz sposób zabudowy działek sąsiednich, Sąd stwierdził, że wskazane przez organ okoliczności stanowią wystarczająca podstawę do uznania, iż jest to szczególnie uzasadniony przypadek do wyrażenia zgody na usytuowanie projektowanej inwestycji z odstępstwem od warunków technicznych. Dlatego chybiony jest zarzut skargi naruszenia przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany zamienny, przy uwzględnieniu udzielonej zgodny na odstępstwo, odpowiada warunkom techniczno-budowlanym. Brak jest również podstaw do uwzględnienia kolejnego zarzutu skargi, tj. naruszenia przepisu § 232 ust. 2 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na to, że łączna powierzchnia otworów okiennych znajdujących się w ścianie oddzielenia przeciwpożarowego wynosi więcej aniżeli 15% powierzchni całej ściany. Skarżąca nie poparła swojego stanowiska żadnymi dowodami, ani nie wskazał na czym opiera swoje twierdzenie. Tymczasem poprawiony projekt zamienny został pozytywnie uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń pożarowych (karta 165A projektu zamiennego). Zdaniem Sądu uzgadniając projekt zamienny rzeczoznawca potwierdził, że spełnia on wszystkie warunki w zakresie ochrony przeciwpożarowej, w tym te wynikające z treści przepisu § 232 ust. 2 i 4 ww. rozporządzenia. Konkludując sąd wojewódzki nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby zastosowanie środków określonych w art. 145 p.p.s.a. gdyż zaskarżona decyzja zawiera niezbędne elementy wymagane przez k.p.a., stosownie do przedmiotu postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy stanowisko zajęte przez organ odwoławczy wobec zarzutów odwołania uznał za prawidłowe i wystarczające.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w [...] przy ul. C. [...]. Na podstawie art. 173 § 1 i 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzuciła:

1) naruszeniu przepisów postępowania tj. przepisu art. 151 ustawy z dnia 30.08,2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie,

2) naruszeniu przepisów postępowania tj. przepisu art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i odstąpienie od kompleksowego rozpoznania skargi, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi,

3) naruszeniu przepisów postępowania tj. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.), poprzez zaniechanie dogłębnej i wnikliwej analizy stanu prawnego sprawy, skutkującej oddaleniem skargi,

4) naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj, przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 35 ust.1 pkt 1, 2 i 3 prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny odpowiada warunkom techniczno - budowlanym, oraz zapewnia rn.in. poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku dokonania prawidłowej oceny powyższych przepisów zaistniałyby podstawy do uznania, iż w przedmiotowej sprawie projekt budowlany zamienny nie spełnia warunków techniczno - budowlanych, co w konsekwencji skutkowałoby koniecznością pozytywnego dla skarżącego rozpatrzenia wniesionej skargi,

5) naruszeniu przepisów prawa materialnego tj. przepisu § 12 i § 232 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12,04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny odpowiada warunkom technicznym, o jakich mowa w ww, rozporządzeniu, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w przypadku dokonania prawidłowej oceny powyższych przepisów zaistniałyby podstawy do uznania, iż w przedmiotowej sprawie w sposób nieprawidłowy usytuowano budynek, a nadto ściana oddzielenia przeciwpożarowego, jaką jest ściana zewnętrza budynku od strony działki 3/17, nie spełnia wymogów bezpieczeństwa pożarowego i łączna powierzchnia otworów okiennych znajdujących się w przedmiotowej ścianie wynosi więcej aniżeli 15% powierzchni całej ściany, co w konsekwencji skutkowało oddalenie skargi.

W konkluzji skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a., poprzez uchylenie decyzji organów I i II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wskazała, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał wybiórczej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie skarżącej przedstawiony przez inwestora projekt budowlany zamienny nie został dostosowany ani do wymogów przepisów pożarowych, ani też wymogów prawa budowlanego, a tym samym nie zostały spełnione nałożone na inwestora zobowiązania wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 426/15 wymogi tj. zgodności projektu z warunkami decyzji o warunkach zabudowy, a nadto zasadami bezpieczeństwa pożarowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana "p.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Zarzuty skargi kasacyjnej oparto o obie podstawy z art. 174 p.p.s.a. (choć pełnomocnik skarżących nie wskazał tego przepisu jako podstawy prawnej skargi), tj. naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W tej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero gdy postawiony zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego zostanie uznany za nieusprawiedliwiony, Naczelny Sąd Administracyjny może przystąpić do oceny zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, przy czym ocenia je w oparciu o ustalony wcześniej w sprawie stan faktyczny. Sąd wojewódzki nie dopuścił się naruszenia zarzucanego mu w skardze kasacyjnej (pkt.1) przepisu postępowania - art. 151 p.p.s.a . Przepis ten jest przepisem blankietowym, który stanowi formalno-prawną podstawę wydania wyroku określonej treści. Należy go zatem powiązać z przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia czego pełnomocnik skarżącej kasacyjnie nie uczynił. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że niezasadny jest także zarzut - naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez "jego zastosowanie w niniejszej sprawie i odstąpienie od kompleksowego rozpoznania skargi, co w konsekwencji skutkowało oddaleniem skargi". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" podała natomiast, że jej zdaniem nie zostały spełnione nałożone na inwestora zobowiązania wskazane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w sprawie II SA/Sz 426/15 wymogi tj. zgodności projektu z warunkami decyzji o warunkach zabudowy, a nadto zasadami bezpieczeństwa pożarowego.

Jak stanowi art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, iż w pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępna pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 550/11, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zgodzić się z sądem I instancji, że organy architektoniczno-budowlane w niniejszej sprawie wypełniły wszystkie zalecenia zawarte w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 24 marca 2016r. w sprawie sygn. akt II SA/Sz 426/15. Sąd ten wskazał na potrzebę ponownego przeanalizowania zgodności planowanej inwestycji z decyzją Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2005 r., znak [...], a także prawidłowości wykonania projektu budowlanego z punktu widzenia przepisów bezpieczeństwa pożarowego. Przedłożony przez inwestora poprawiony projekt zamienny wskazuje, że ściana boczna wykuszu została skrócona o 45 cm (227 – 182 = 45, karty 168 i 168A projektu zamiennego). Oznacza to, że w tak poprawionym projekcie budowlanym zamiennym ściana przednia wykuszu jest odsunięta o 1,45 m od granicy działki .Świadczy to o tym, że takie wysuniecie wykuszu odpowiada ustaleniom ww. decyzji o warunkach zabudowy, tj. nie więcej niż 1,5 m poza nieprzekraczalną linię zabudowy. Spełnienie zaś wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego potwierdza zawarta w projekcie budowlanym analiza warunków ochrony przeciwpożarowej oraz dokonane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych uzgodnienie na projekcie zagospodarowania terenu oraz rzucie parteru opatrzone datą 20 października 2016 r.

Za niezasadny należy uznać także trzeci zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres takiej kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje/postanowienia administracyjne. O naruszeniu tego przepisu można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem. Żadna z takich sytuacji w sprawie nie zaistniała. Zaskarżony wyrok został bowiem wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję administracyjną Wojewody [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności powyższego organu administracji publicznej sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, czyli zastosował jeden ze środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie można dopatrywać się naruszenia powołanego przepisu w tym, że sąd wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami strony.

W niniejszej sprawie zatem należy uznać, że stan faktyczny sprawy został należycie ustalony przez organy orzekające w sprawie i prawidłowo zaakceptowany przez sąd I instancji, wypełnione zostały też zalecenia zawarte w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 24 marca 2016 r.

Co zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt. 4 i 5 skargi kasacyjnej) – niezastosowanie (bądź błędne zastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej – dowiedzenia ich wadliwości. Gdy skarżący kasacyjnie nie podważa skutecznie okoliczności faktycznych sprawy zarzuty niewłaściwego zastosowania prawa materialnego są zarzutami bezpodstawnymi.

Już tylko na marginesie podnieść należy, że zarzuty naruszenia prawa materialnego są tożsame jak podniesione w skardze do sądu wojewódzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w obszernym i trafnym uzasadnieniu wyroku wyjaśnił dlaczego art. 5 ust.1 pkt. 9 i art. 35 ust. 1 pkt.1, 2 i 3 prawa budowlanego oraz § 12 i § 232 ust. 2 i 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie zostały naruszone i Naczelny Sąd Administracyjny w pełni tę argumentację podziela.

Mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Skarga kasacyjna został rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.