Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 453/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-07-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Przewozowe "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, – w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na [...] maja 2013 r. R. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2013 r., znak: [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywowany faktem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że egzekucja od skarżącego kwoty 8.000 zł tytułem kary pieniężnej może spowodować trudne do odwrócenia konsekwencje, nawet w wyniku późniejszego zwrotu tej kwoty. Z uwagi na specyfikę branży transportowej, wymagającej ponoszenia stałych wydatków na paliwo, ubezpieczenia, przeglądy techniczne itd., egzekucja kary pieniężnej może zagrozić płynności finansowej skarżącego i utrudnić pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków, związanych z prowadzoną działalności, w tym wynagrodzeń dla pracowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi, Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania, iż okoliczności te istotnie zaistniały spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. m.in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lipca 2004 r., FZ 104/04; z 28 kwietnia 2005r., II OZ 184/05; z 13 grudnia 2004 r., FZ 496/2004; z dnia 27 stycznia 2005 r., FZ 569/2004; z dnia 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/2005; z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie sądu w badanej sprawie nie zostały spełnione ustawowo określone przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący uzasadnia wniosek twierdzeniem, że wykonanie decyzji spowodowałoby nieodwracalne lub trudne do odwrócenia skutki. Upatruje ich w niebezpieczeństwie utraty płynności finansowej prowadzonego przezeń przedsiębiorstwa.

Należy podkreślić, że wykonanie zaskarżonej decyzji polegać ma na zapłacie określonej sumy pieniężnej. Tego typu czynnościom z reguły trudno przypisać nieodwracalne konsekwencje, skoro ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji będzie wiązało się ze zwrotem nienależnie uiszczonych kwot (o ile dojdzie do ich zapłaty przed uprawomocnieniem się orzeczenia sadu). Oczywiście każdy przypadek musi być rozpatrywany indywidualnie i może się zdarzyć, że zapłata dużej sumy pieniężnej będzie stanowić zagrożenie dla płynności przedsiębiorstwa czy egzystencji zobowiązanego. Są to jednak sytuacje wyjątkowe, które wymagają daleko większej staranności skarżącego w wykazaniu, że rzeczywiście takie nadzwyczajne okoliczności w indywidualnym przypadku wystąpiły.

W badanej sprawie argumenty skarżącego są dość gołosłowne i mają charakter ogólników, które z powodzeniem można odnieść do każdego innego rodzaju prowadzonej działalności. Do istoty działalności gospodarczej należy przecież ryzyko strat i nieprzewidzianych wydatków. Skarżący nie przedstawił żadnych szczegółowych informacji (np. wyciągów z rachunków bankowych), które mogłyby uprawdopodobnić jego twierdzenie, że ewentualna zapłata kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł może stanowić zagrożenie dla płynności finansowej prowadzonego przezeń przedsiębiorstwa. Nie można w tej sytuacji zgodzić się ze stwierdzeniem, że zachodzi niebezpieczeństwo znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie zostały zatem spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. przepisu należało orzec jak w sentencji postanowienia.