Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 249/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 50
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk Sędziowie: WSA Tomasz Janeczko (spr.) WSA Krystyna Tomaszewska Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB"), na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1296, dalej: ,,k.p.a.") i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1201, dalej: ,,p.b."), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "inwestor") - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki przez [...] Sp. z o.o. wolnostojącego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości ok. 8,5 m, w postaci dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach ok. 3,0 m x 6,0 m ( umieszczonych względem siebie w rzucie litery V) mocowanych do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie w gruncie, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. PINB przeprowadził postępowanie w sprawie tablicy reklamowej, usytuowanej na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...]. W dniu 21 grudnia 2017 r. upoważniony przedstawiciel organu powiatowego przeprowadził kontrolę na terenie w/w nieruchomości, w trakcie której stwierdzono, że usytuowany jest na niej m.in. nośnik reklamowy o całkowitej wysokości ok. 8,50 m. Obiekt stanowią dwie podświetlane tablice reklamowa o wymiarach ok. 3,0 m x 6,0 m, każda, umieszczone względem siebie w rzucie litery V mocowane do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie w gruncie. Pismem z dnia 28 grudnia 2017 r., organ I instancji zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z prośbą o przesłanie kompletu dokumentów dotyczących legalności nośników reklamowych zrealizowanych przy ul. [...] w [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...]. W piśmie z dnia 30 stycznia 2018 r. organ administracji architektoniczno budowlanej, poinformował PINB, że "nośniki reklamowe usytuowane przy ul. [...] w rejonie ul. [...] zostały zinwentaryzowane w dniu 18 września 2009 r. przez Delegaturę Biura Architektury i Planowania Przestrzennego [...] w Dzielnicy [...] i zaklasyfikowane jako "samowola budowlana". Jednocześnie w/w piśmie wskazano, iż lokalizacja nośników reklamowych jest niezgodna z zapisami obowiązującego dla terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]. Inwestor przedłożył zgłoszenie z dnia 2 lipca 2007r., dotyczące wykonania nośnika reklamowego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...]. Pismem z dnia 29 marca 2018 r. organ powiatowy zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z prośbą o udzielenie informacji dotyczących procedowania ww. zgłoszenia. Według informacji otrzymanych od organu architektoniczno-budowlanego (pismo z dnia 18 czerwca 2018 r.), przedmiotowego zgłoszenia dokonano w niewłaściwym lokalizacyjne urzędzie i sprawa nie została rozpatrzona "Nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy obiektów budowlanych, nośników reklamowych, stanowiących konstrukcję wsporczą pod ekspozycje wielkoformatowych tablic reklamowych (złożoną z prefabrykowanej żelbetowej stopy fundamentowej, stalowego słupa, stalowej ramy, z płaszczyzną ekspozycji o wymiarach 3,00 x 6,00m, pod tablice reklamowe), co wymagało uzyskania pozwolenia na budowę". Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Nr – [...] PINB nakazał inwestorowi, uznając, że lokalizacja nośnika reklamowego o całkowitej wysokości ok. 8,5 m. w postaci dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach ok. 3,0 m x 6,0 m. mocowanych do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie w gruncie, usytuowanego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...] jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], jego rozbiórkę.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł inwestor.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego. Organ II instancji w uzasadnieniu stwierdził, że PINB podjął prawidłowe rozstrzygnięcie w sprawie, a w szczególności nie naruszył przepisów art. 7, 10 i art. 77 § 1 k.p.a., zobowiązujących organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w wyczerpujący sposób.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania jest nośnik reklamowy usytuowany na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...]. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b., urządzenie reklamowe wolno stojące, trwale związane z podłożem jest obiektem budowlanym. W ocenie organu przedmiotowy nośnik stanowi zatem budowlę, której realizacja objęta była obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ zaznaczył, że chociaż realizacja spornego nośnika wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, to jednak w rozpoznawanej sprawie inwestor dokonał w dniu 2 lipca 2007r., skutecznego zgłoszenia tego nośnika. Zdaniem organu II instancji, wykonanie robót budowlanych w następstwie skutecznie dokonanego zgłoszenia, uniemożliwia stosowanie przepisu art. 48 i 49b Prawa budowlanego, ale nie wyklucza możliwości zastosowania trybu przewidzianego w przepisach art. 50 i art. 51 tej ustawy, w szczególności w sytuacji wadliwego niewniesienia przez organ architektoniczno-budowlany sprzeciwu od zgłoszenia robót budowlanych naruszającego przepisy. Na poparcie tego poglądu, organ przywołał orzecznictwo sądowe. Organ podkreślił, że zgodnie z projektem budowlanym, stanowiącym załącznik do zgłoszenia z dnia 2 lipca 2007 r., zgłoszenie to przewidywało realizację nośnej tablicy reklamowej trwale związanej z gruntem typu 63DR52-I, z ekranem jednostronnym o wymiarach 6,0 m x 3,0 m. Obecnie zaś na terenie w/w nieruchomości usytuowany jest nośnik reklamowy w postaci dwóch podświetlanych tablic reklamowych o wymiarach ok. 3,0 m x 6,0 m każda umieszczonych względem siebie na rzucie w kształcie litery V.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że nie może zatem budzić wątpliwości, iż wymiary istniejącego na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...] nośnika reklamowego, różnią się od wymiarów tego obiektu objętego zgłoszeniem. Inwestor zrealizował zatem nośnik reklamowy w sposób odbiegający od przewidzianego zgłoszenia. Organ wskazał, mając na uwadze wyżej wymienione argumenty, że organ I instancji był uprawniony do sprawdzenia zgodności przedmiotowego obiektu z przepisami prawa, a dysponowanie skutecznym zgłoszeniem wpływa jedynie na tryb procedowania w niniejszej sprawie. Nie mogąc bowiem zarzucić inwestorowi samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, postępowanie należało prowadzić w oparciu o tryb art. 50-51 tej ustawy. Kwestia odstąpienia przez inwestora od warunków przewidzianych w skutecznie złożonym zgłoszeniu, ma decydujące znaczenie przy wyborze przepisów planistycznych jak i materialnych, z którymi obiekt ma być zgodny, tj. jeżeli inwestor zrealizował nośnik reklamowy usytuowany na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...] zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w 2007 r., to oceniana winna być zgodność tej reklamy z przepisami prawa obowiązującymi w dacie dokonania zgłoszenia. Zdaniem organu w tym przypadku, jeżeli inwestor wybudował obiekt o innych parametrach niż określone w zgłoszeniu, to uznać należy, iż roboty budowlane zostały wykonane z przekroczeniem zakresu zgłoszenia budowlanego, co z kolei wypełnia dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Organ wskazał, powołując się na stanowisko zajęte w orzecznictwie sądów administracyjnych, że w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 p.b.,organ może oceniać wykonane roboty budowlane pod kątem zgodności z miejscowym planem lub ostateczną decyzją o warunkach zabudowy. Organ wyjaśnił, że ratio legis art. 51 p.b. polega przy tym na doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w chwili wydawania przez organ rozstrzygnięcia. Celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego jest bowiem doprowadzenie robót do takiego stanu, który nie stanowi naruszenia obowiązującego porządku prawnego. Organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż nośnik został zrealizowany w sposób odbiegający od dokonanego zgłoszenia, należy rozważyć, czy naruszenie to da się usunąć w postaci doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z obowiązującym prawem, w tym z prawem miejscowym. Organ II instancji podkreślił, że z pisma Urzędu [...] Delegatury Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w Dzielnicy [...] z dnia 28 listopada 2018 r., wynika, iż w dacie dokonania zgłoszenia wykonania nośników reklamowych na działce o nr ewidencyjnym [...] przez [...] S.A., na w/w terenie nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to jednak w sytuacji, w której zgłoszeniem tym objęto nośnik posiadający jedną nieoświetloną tablicę reklamową, a zrealizowano reklamę podświetlaną dwutablicową, nie ulega wątpliwości, że przekroczono zakres tego zgłoszenia i wdrażając procedurę przewidzianą w art. 51 Prawa budowlanego należy brać pod uwagę aktualnie obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 6 ust 2 pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], przyjętego uchwałą Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] października 2010 r., na terenie obejmującym działkę nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w rejonie ul. [...] w [...], dopuszcza się lokalizowanie reklam o powierzchni nie większej niż 3 m2. Bez wątpienia więc zdaniem organu przedmiotowy nośnik, przekracza dopuszczone przepisami planistycznymi wymiary. [...]WINB stwierdził, że nie jest zatem możliwa legalizacja przedmiotowego nośnika reklamowego, a nakaz jego rozbiórki jest zasadny i prawidłowy. Z powyższych względów, organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę na decyzję [...]WINB z dnia [...] grudnia 2018 r. wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca") zarzucając naruszenie przepisów:

I. postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

art. 16 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 i art. 8 k.p.a. poprzez pominięcie okoliczności, że niewniesienie przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprzeciwu od zgłoszenia z dnia 2 lipca 2007 r. rozstrzygnęło w sposób ostateczny o skuteczności tego zgłoszenia, a rozstrzygnięcie to objęte jest zasadą rei iudicatae oraz zasadą trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, a w konsekwencji nie może być skutecznie podważone w postępowaniu prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego;

art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia decyzji, polegające na pominięciu wskazania przesłanek, które doprowadziły organ do stwierdzenia, iż nie jest możliwe doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz zgłoszeniem;

art. 138 ust. 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

art. 50 ust. 1 pkt 3 i 4 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na zaniechaniu zbadania możliwości doprowadzenia zrealizowanego nośnika do stanu zgodnego ze zgłoszeniem oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji utrzymanie w mocy przedwczesnej decyzji rozbiórkowej.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, choć nie w pełni z przyczyn wskazanych przez skarżącą.

W ocenie Sądu, organ naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Podstawowym mankamentem zaskarżonej decyzji, uniemożliwiającym jej kontrolę, jest niekonsekwencja organu w zakresie wyjaśnienia zastosowanych w sprawie przepisów. W tej kwestii, należy zgodzić się ze skarżącą, że uznanie przez organ odwoławczy skuteczności zgłoszenia, przy jednoczesnym wskazaniu, że inwestycja wymagała pozwolenia na budowę, jest wewnętrznie sprzeczne. Dlatego kwestia uznania przez organ, skuteczności zgłoszenia, będzie wymagała jednoznacznego wyjaśnienia przez organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

W sytuacji uznania zgłoszenia za skuteczne ( a takiego stwierdzenia użył organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ), należałoby konsekwentnie przyjąć, że brak sprzeciwu właściwego organu administracji architektoniczno budowlanej wskazuje, że organ ten, nie uznał by realizacja przedmiotowego nośnika, wymagała pozwolenia. Idąc dalej, nie byłoby możliwe zastosowanie zarówno procedury przewidzianej w art. 48 – 48b, jak też przewidzianej w art. 50- 51 p.b., którą ostatecznie w sprawie zastosował organ.

Nie ma wątpliwości w ocenie Sądu, że przedmiotowy nośnik reklamowy, stanowi budowlę, zdefiniowaną w art. 3 pkt 3 p.b., której wykonanie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Przedmiotowy nośnik, jest wolnostojącym urządzeniem reklamowym, trwale związanym z gruntem, stanowiącym budowlę, czyli techniczno-użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Zgodnie z art. 3 pkt 3 p.b., przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe (...). Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada solidną konstrukcję stalową, fundament o znacznych gabarytach i skutecznie opiera się sile wiatru. Głębokość posadowienia w gruncie pozostaje bez znaczenia dla stwierdzenia trwałego związania nośnika z gruntem, bowiem w orzecznictwie sądowo - administracyjnym występuje pogląd, iż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem, nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2009r., sygn. akt: II OSK 735/08 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Realizacja przedmiotowego nośnika, nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalacja może bowiem dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie, a więc robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. W ustępie 1 art. 29 p.b., ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, zaś w ust, 2 jako zwolnione z tego obowiązku wymienione zostały roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego. W związku z powyższym zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b., pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 p.b., wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b. przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art, 29 ust. 2 pkt 6 p.b., dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. (por, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11.09 2008r., sygn. akt II OSK 982/07, dostępny w CBOSA). Ponadto zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r., sygn. lI OSK 982/07, wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w tym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. Przedmiotowy nośnik reklamowy musiał być wykonany na miejscu w docelowej lokalizacji, po uprzednim przygotowaniu podłoża. Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, o które inwestor nie wystąpił.

Jak wynika z akt sprawy, inwestor dokonał jedynie zgłoszenia do niewłaściwego lokalizacyjnie organu architektoniczno-budowlanego, wobec czego sprawa zgłoszenia z dnia 02.07.2007 r, "instalacji do przekazywania treści", urządzenia typu 63 DR5-I na działce nr ew. [...] z obrębu [...] nie została rozpatrzona. Ponadto w zgłoszeniu tym, inwestor deklarował instalację nośnej tablicy reklamowej trwale związanej z gruntem typu 63DR52-I, z ekranem jednostronnym o wymiarach 6,0 m x 3,0 m., podczas gdy zrealizowana inwestycja stanowi dwie podświetlane tablice reklamowe o wymiarach ok. 3,0 m x 6,0 m każda umieszczone względem siebie na rzucie w kształcie litery V. Nośnik nie został więc także zrealizowany zgodnie z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem.

Jak już wyżej wspomniano, w uzasadnieniu decyzji, organ użył stwierdzenia, że inwestor, dokonał w dniu 2 lipca 2007 r. skutecznego zgłoszenia. Stwierdzeniu temu, przeczy jednak prowadzone przez organ postępowanie.

Wyjaśnienia zatem wymagała kolejna kwestia zasygnalizowana przez organ I instancji, a mianowicie, czy dokonane zgłoszenie, należy traktować, jako nie mającą znaczenia prawnego czynność faktyczną, nie wywołującą żadnych skutków prawnych, która jest wyłącznie działaniem mającym na celu ominięcie prawa.

Kwestia ta nie została dostatecznie przez organ wyjaśniona. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na tak postawione pytanie i uznaniu, że inwestycja stanowi w pełni samowolne działanie, organ winien podjąć czynności przewidziane w art. 48 p.b.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, fakt dokonania zgłoszenia, zdeterminował wdrożenie procedury naprawczej określonej w art. 50 - 51 p.b. Z uwagi na nie budzącą wątpliwości i opisaną wyżej niezgodność inwestycji z projektem budowlanym dołączonym do zgłoszenia, organ powinien wydać postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, a następnie zastosować przepis art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. Dopiero po stwierdzeniu, że nie jest możliwe doprowadzenie przedmiotowego nośnika do stanu zgodnego z prawem i zgłoszeniem, organ mógłby orzec nakaz jego rozbiórki. Tymczasem organ, mimo zastosowania wyżej wspomnianej procedury naprawczej, nie umożliwił inwestorowi podjęcia czynności lub wykonania określonych robót mających na celu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem i nie wskazał dlaczego w jego ocenie, jest to niemożliwe. Organ poprzestał w tym zakresie na stwierdzeniu, że nie jest możliwa legalizacja nośnika, nie wskazując czy możliwe jest a jeżeli tak to w jaki sposób dostosowanie tego nośnika do obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, który dopuszcza lokalizowanie reklam o powierzchni nie większej niż 3m2.. Taka ocena, w ogóle nie była przedmiotem analizy organu odwoławczego i w tym zakresie uzasadnienie decyzji, nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

W świetle poczynionych rozważań Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.