Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1162/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 § 1, art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A.S. i M.S. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że pismem z dnia 8 kwietnia 2014 r. A. i M. S (dalej jako: "skarżący"), na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz.23), powoływanej w skrócie jako: "k.p.a.", wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta (dalej jako: "organ I instancji") z dnia "[...]" r., nr "[...]", zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego oraz wielofunkcyjnego wraz z zapleczem ORLIK 2012, przy Szkole Podstawowej nr 6, przy ul. "[...]", na wskazanych działkach. W piśmie tym i następnych skarżyli się na nadmierny hałas dobiegający z boiska. Zarzucali, że ogrodzenie boiska jest za niskie przez co piłka niejednokrotnie przedostaje się na ich posesję i do mieszkania.

Organ I instancji trzykrotnie odmówił wznowienia postępowania - postanowieniami z dnia 24 czerwca 2014r., 27 lutego 2015r. i 3 sierpnia 2015r., kwestionując najpierw zachowanie terminu do złożenia wniosku, a następnie interes prawny skarżących.

Rozstrzygnięcia te zostały uchylone przez Dyrektora Wydziału Infrastruktury, Geodezji i Rolnictwa Urzędu Wojewódzkiego, działającego z upoważnienia Wojewody (dalej jako: "organ II instancji", "organ odwoławczy"), który postanowieniem reformatoryjnym z dnia 18 listopada 2015 r. wznowił postępowanie w sprawie. Organ II instancji ustalił, że skarżący dowiedzieli się o wydaniu spornej decyzji od sąsiadów w dniu 8 kwietnia 2014 r. i tego dnia wspólnie z innymi mieszkańcami złożyli zażalenie na odmowę wznowienia postępowania. Wyjaśnił też, że na tym etapie nie bada się przymiotu strony i że właściwym do rozpoznania wniosku jest Prezydent.

Następnie decyzją z dnia "[...]" r. organ I instancji odmówił uchylenia pozwolenia na budowę z dnia "[...]" r., uznając, że skarżący posiadają jedynie interes faktyczny w sprawie, a nie interes prawny. Nie są więc legitymowani do złożenia wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania. Organ I instancji ocenił, że realizacja boisk sportowych wraz z zapleczem nie powoduje żadnego ograniczenia

w zagospodarowaniu nieruchomości skarżących, a wskazane uciążliwości wynikają

z warunków porządkowych użytkowania obiektu.

Decyzją z dnia "[...]’ r. organ odwoławczy uchylił powyższą decyzję

i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że współwłaściciele nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji mają interes prawny, wynikający z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego. Dostrzegł wady procesowe postępowania, uniemożliwiające mu orzeczenie co do istoty. Wyjaśnił, że organ

I instancji prowadzi równolegle kilka postępowań z tej samej podstawy wznowieniowej względem cytowanej decyzji ostatecznej, powinien więc po zakończeniu postępowania wstępnego co do każdego z wniosków, prowadzić jedno postępowanie wznowieniowe

i przeprowadzić je z udziałem stron będących w obszarze oddziaływania inwestycji,

a nie tylko z udziałem wnioskodawców.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji, decyzją z dnia "[...]"r., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia "[...]" r. Stwierdził, że dochodzenie praw z powołaniem przepisów art. 140 i art. 144 k.c., możliwe jest jedynie w postępowaniu sądowym, a nie postępowaniu administracyjnym.

Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" r. organ II instancji uchylił powyższą decyzję i na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. orzekł, że powołana decyzja Prezydenta z dnia "[...]" r. wydana została z naruszeniem prawa polegającym na pominięciu wymienionych osób, w tym skarżących, jako strony postępowania administracyjnego i stwierdził, że z powodu upływu pięciu lat od dnia doręczenia tej decyzji nie można jej uchylić. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił jaki jest obszar oddziaływania spornego zamierzenia i kto jest stroną niniejszego postępowania wznowieniowego. Podał, że strony pierwotnego postępowania o pozwolenie na budowę, tj.: Gmina i Miejski Zarząd Dróg i Zieleni otrzymały decyzję w dniu 1 czerwca 2011 r., a Szkoła Podstawowa – w dniu 2 czerwca 2011 r. Tym samym od doręczeń tych minęło ponad pięć lat, czyli nastąpił upływ czasu, który uniemożliwia uchylenie decyzji. Z art. 146 § 1 k.p.a. wynika, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych wart. 145 § 1 pkt-3-8 oraz w art. 145a, nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Organ odwoławczy wyjaśnił, że cytowany przepis, przy wymienionej podstawie, ustala okres przedawnienia na pięć lat, po upływie których, organy administracji tracą kompetencję do merytorycznego rozpoznawania sprawy.

Skarżący, reprezentowani przez adwokata, zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie - w części stwierdzającej niemożność uchylenia przedmiotowego pozwolenia na budowę z powodu upływu pięciu lat od doręczenia decyzji Prezydenta "[...]" r. Podnieśli zarzut naruszenia art. 10 § 1, art. 79 i art. 146 § 1 k.p.a. Wskazali, że są stroną postępowania

i zostali pozbawieni udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę spornej inwestycji. Okoliczność ta stanowi powód do wznowienia postępowania w sprawie.

W dniu 8 kwietnia 2014 r. dla skarżących rozpoczął się bieg terminu do wznowienia postępowania. Zatem postępowanie w sprawie powinno być kontynuowane, bowiem nie upłynął określony w art. 146 § 1 k.p.a. termin uzasadniający odmowę wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Skarżący zauważyli, że doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a., to skierowanie decyzji do osób będących stronami postępowania co do postępowania, które podlega wznowieniu. Faktu doręczenia nie można domniemywać. Obowiązkiem organu jest dokładne wyjaśnienie kiedy decyzja została ogłoszona lub doręczona. N a rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. pełnomocnik skarżących podtrzymał skargę wywodząc, iż zdaniem skarżących, termin, o którym mowa w art. 146§ 1 k.p.a. powinien być liczony od dnia doręczenia im decyzji

o wznowieniu postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu, nie jest trafne stanowisko skarżących, iż przewidziany w art. 146 § 1 k.p.a. termin winien być liczony od daty doręczenia decyzji Prezydenta Olsztyna z dnia 27 maja 2011 r. skarżącym. Podniósł, że uregulowanie objęte art. 146 § 1 k.p.a., posługuje się pojęciem "doręczenia lub ogłoszenia decyzji", nie precyzując adresata tego doręczenia. Przyjąć należy, iż

w rozumieniu tego przepisu chodzi o doręczenie lub ogłoszenie decyzji osobom biorącym udział w postępowaniu jako strony. Doręczenie decyzji, o jakim mowa w tym przepisie to skierowanie decyzji, do którejkolwiek ze stron biorących udział

w postępowaniu i doręczenie im tej decyzji, a termin 5-letni wymieniony w tym przepisie biegnie od dnia ostatniego doręczenia, jakie miało miejsce w sprawie. Zgodnie z tym przepisem datą doręczenia jest data doręczenia decyzji stronie biorącej udział

w postępowaniu, nie zaś osobie, która na podstawie przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. domaga się wznowienia postępowania, a której decyzja w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania nie była doręczona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak wynika z art. 145 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. ), dalej jako: "p.p.s.a.", następuje jedynie wówczas, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej po wznowieniu postępowania, stwierdzającej niemożność uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę boiska piłkarskiego oraz wielofunkcyjnego wraz z zapleczem ORLIK 2012, przy Szkole Podstawowej "[...]", z powodu upływu pięciu lat od dnia jej doręczenia, w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Na wstępie niniejszych rozważań zwrócić należy uwagę, iż jedną

z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 16 k.p.a., zasada trwałości decyzji ostatecznych, która ma na celu nie tylko ochronę praw nabytych strony, ale w ogóle istniejącego porządku prawnego. Pewność obrotu prawnego wymaga, by decyzje ostateczne były co do zasady trwałe. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania prawidłowości. Organ, który wydał decyzję wadliwą, jest tą decyzją związany do czasu jej zmiany w sposób przewidziany prawem. Wszelkie decyzje ostateczne organów administracyjnych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, tylko i wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych. Doniosłość tej zasady powoduje, jak się podkreśla w doktrynie prawa administracyjnego, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania

z obrotu prawnego wadliwych decyzji. Mimo to ustawodawca przewidział tryby wzruszania decyzji ostatecznych, a jednym z nich jest przewidziana w rozdziale 12 działu II k.p.a. możliwość wznowienia postępowania.

Postępowanie o wznowienie jest odrębnym, obok postępowania o stwierdzenie nieważności oraz postępowania w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji dotkniętej wadami niekwalifikowanymi bądź decyzji prawidłowej, trybem wzruszenia decyzji ostatecznych. Przedmiotem tego postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Zauważyć jednak należy, iż omawiane postępowanie nie stanowi kolejnej "trzeciej instancji", w której bada się sprawę ponownie w jej całokształcie. Nie jest to kontynuacja dotychczasowego postępowania, zakończonego już przecież ostatecznie. Wspomnianą kontrolę wyznaczają określone przepisami przesłanki, wystąpienie których dopiero otwiera możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Oznacza to, że korzystanie z tego nadzwyczajnego środka procesowego może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach i na zasadach określonych w k.p.a. Omawiany tryb służy rozwiązaniu sytuacji, kiedy po wydaniu decyzji ostatecznej ujawniła się wadliwość postępowania, na którym oparto ostateczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej albo, gdy powstały później okoliczności, które pozbawiają znaczenia przesłanki, na jakich oparto rozstrzygnięcie sprawy. Ustawodawca w art.145 § 1, art.145a § 1 i art.145b § 1 k.p.a. wymienił istotne wady postępowania, których wystąpienie obliguje organ do wznowienia postępowania w celu sprawdzenia, czy jakaś z wad postępowania nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia.

W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwracano uwagę, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym

z nadzwyczajnych trybów procesowych, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. W uchwale 7 sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r., sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003/3/86) stwierdzono, że "Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz, w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej, doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe toczy się tym samym w zawężonych ramach. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, powołane przez wnioskodawcę, a wymienione w art.145 § 1, art.145a § 1 i art.145b § 1 k.p.a. i ich znaczenia dla rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Przepisy normujące instytucję wznowienia postępowania wyodrębniają dwa etapy postępowania w sprawie wznowienia postępowania. W pierwszym etapie organ, który jest właściwy do załatwienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, bada czy podanie o wznowienie wniosła strona, która powołuje się na swój interes prawny, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Pozytywne ustalenia w tym zakresie uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które rozpoczyna drugi etap postępowania

i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.).

Stosownie do art. 151 §1 k.p.a. decyzją wydaną po wznowieniu postępowania organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b (pkt 1) albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (pkt 2), bądź też w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (§ 2). Stosownie do art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

W rozpatrywanym przypadku wznowione postępowanie administracyjne dotyczyło etapu, gdy organ decyzyjny potwierdził, że kwestionowane pozwolenie na budowę zostało wydane z naruszeniem prawa, określonym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a, czyli wystąpiła podstawa wznowienia postępowania, co oznacza, że zakończone ostateczną decyzją postępowanie administracyjne dotknięte było kwalifikowaną wadą, polegającą na pozbawieniu skarżących udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Okoliczność ta jednak nie mogła skutkować automatycznie uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Z wyraźnego brzmienia art. 151 § 2 k.p.a. wynika bowiem, że organ architektoniczno-budowlany w dacie orzekania nie mógł już weryfikować wniosku inwestora i oceniać zgodność projektu budowlanego boiska na działce nr "[...]", w kontekście przysługujących skarżącym uprawnień do działki nr "[...]" "[...]" zabudowanej domem jednorodzinnym, czyli badać czy inwestor mógł uzyskać pozwolenie na budowę zgodnie z wnioskiem w aspekcie interesu prawnego skarżących. W wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1142/13 (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że upływ terminów określonych w art. 146 § 1 k.p.a. stanowi ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia i to niezależnie od okoliczności, które to spowodowały. Zgodnie

z wymienionym przepisem znaczenie ma upływ 5 letniego terminu, liczonego od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji ostatecznej kończącej postępowanie objęte wnioskiem wznowieniowym. Zasadnie więc w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowane jest, że doręczenie decyzji o jakim mowa w tym przepisie to skierowanie decyzji do którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu i doręczenie im tej decyzji, a termin 5 letni wymieniony w przepisie art. 146 § 1 k.p.a. biegnie od dnia ostatniego doręczenia jakie miało miejsce w ramach zwykłego postępowania rozpoznawczego przed właściwym organem (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1776/07). Nie chodzi tutaj zatem o doręczenie decyzji stronie pominiętej w postępowaniu administracyjnym, lecz o datę doręczenia decyzji stronom biorącym udział w postępowaniu, które podlega wznowieniu.

W niniejszej sprawie bezspornie skarżący nie brali udziału w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją ostateczną Prezydenta "[...]" Z akt sprawy nie wynika, aby decyzja ta została im w ogóle doręczona czy ogłoszona, o jej istnieniu, jak ustaliły organy orzekające powzięli wiedzę od sąsiadów w dniu 8 kwietnia 2014r. Z tym dniem rozpoczął się dla nich jedynie bieg jednomiesięcznego terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania (art. 148 § 2 k.p.a.). Warunek ten stanowi wymóg formalny, którego spełnienie decyduje o dopuszczalności w ogóle wszczęcia postępowania wznowieniowego. Dopiero, gdy wniosek o wznowienie postępowania zostanie skutecznie wniesiony, właściwy organ może badać kwestie materialnoprawne sprawy. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. dotyczy wyraźnie jedynie pierwszego etapu postępowania wznowieniowego, kończącego się postanowieniem o wznowieniu albo odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 1 i 3 k.p.a.). Dowiedzenie się o decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a., nie można utożsamiać z doręczeniem decyzji, o którym wspomina art. 146 § 1 k.p.a. Ten ostatni przepis uwzględnia wynikającą z art. 110 k.p.a. zasadę wejścia decyzji administracyjnej do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia stronie. W wyroku z dnia 27 czerwca 2014r., sygn. akt II FSK 1770/12, (publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że doręczenie ma istotne znaczenie, gdyż od tego momentu decyzja trafia do obrotu prawnego. Opatrzenie dokumentu datą, nie wywiera takiego skutku. Zgodnie z art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronie na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przepisy te należy interpretować w zgodzie z art. 16 § 1 k.p.a., który stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. W myśl tego przepisu decyzja organu I instancji staje się ostateczna z upływem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania. Termin ten biegnie dla podmiotów legitymowanych, których organ dopuścił do postępowania i którym doręczono rozstrzygnięcie. Tak samo decyzja organu II instancji, od której nie przysługuje już środek odwoławczy, jest ostateczna z chwilą jej doręczenia stronom dopuszczonym przez organ do postępowania. W innym przypadku niepewne byłoby uzyskanie przez decyzję cechy ostateczności, co godziłoby w pewność obrotu prawnego. Przy czym o przymiocie strony postępowania administracyjnego nie decyduje wola organu prowadzącego to postępowanie. Samo doręczenie podmiotowi decyzji, mimo nielegitymowania się interesem prawnym opartym na przepisie prawa, nie jest przesłanką uzyskania przez niego automatycznie statusu strony. Z drugiej strony podmiot, który został pominięty przez organ i nie brał udziału w postępowaniu, a przysługuje mu przymiot strony, nie może już przystąpić do zakończonego postępowania. Nawet jeżeli decyzja zostałaby mu później doręczona, to może skorzystać ze środków zaskarżenia tylko w terminie liczonym od ostatniego doręczenia innym uczestniczącym stronom postępowania. Jeżeli decyzja uzyska przymiot ostateczności, podmiot pominięty może bronić skutecznie swego interesu prawnego jedynie poprzez żądanie wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Taka droga obrony interesu prawnego przez stronę pozbawioną udziału

w postępowaniu zapewnia jej poszanowanie zasady dwuinstancyjności (B. Adamiak w :B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2011).

W związku z powyższym, organ II instancji prawidłowo przyjął, że pięcioletni okres, o którym wspomina art. 146 § 1 k.p.a., sprzeciwiający się wprost uchyleniu decyzji po upływie 5 lat od jej wejścia do obrotu prawnego, co przyznają sami skarżący, należy liczyć w warunkach niniejszej sprawy od dnia 2 czerwca 2011r., czyli daty ostatniego doręczenia kwestionowanej decyzji organu I instancji o pozwoleniu na budowę, dokonanego przed uzyskaniem przez nią przymiotu ostateczności.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.