Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2729/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.) Sędzia WSA Danuta Kania Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2021 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. z dnia [...] lipca 2020 r. (bez numeru) w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz skarżącego J. C. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lipca 2020 r. G. – [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako "Spółka" lub "G."), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej jako "Kpa") oraz art. 17 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, z późn. zm., dalej jako "u.d.i.p.") po rozpatrzeniu wniosku J. C. (dalej jako "wnioskodawca" lub "skarżący") o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Listy Wspólnot Mieszkaniowych składających się z mniej niż 20 lokali, dla których G. świadczy usługi zarządzania wspólnotą;

2. Listy Wspólnot Mieszkaniowych gdzie całkowita powierzchnia użytkowa budynku Wspólnoty jest poniżej 500 m.kw., dla których G. świadczy usługi zarządzania wspólnotą;

3. Dla każdej z ww. Wspólnot podanie wysokości uzyskanych świadczeń od tych Wspólnot w kwocie netto i brutto za miesiące od stycznia do czerwca 2020 r. włącznie (dla każdego z 6 miesięcy);

4. Dla każdej z ww. Wspólnot podanie zakresu świadczonej usługi;

odmówiła wnioskodawcy udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że wnioskodawca mailem z [...] lipca 2020 r. wystąpił do G. o udostępnienie wskazanych wyżej informacji. Przedmiotowy wniosek nie może być rozpatrzony pozytywnie bowiem G. jako spółka prawa handlowego prowadzi działalność zarówno w obszarze publicznym (m.in. administrując domy komunalne), jak i w obszarze czysto komercyjnym, tj. na rynku usług związanych

z zarządzaniem nieruchomościami. Informacje, o które wystąpił wnioskodawca, dotyczą wyłącznie komercyjnej części działalności Spółki i obejmują informacje chronione stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Na rynku usług związanych z zarządzaniem nieruchomościami Spółka działa jak każdy inny przedsiębiorca, podlegając tym samym regułom gry konkurencyjnej. G. nie ujawnia informacji na temat portfela klientów,

a w szczególności wysokości uzyskanych świadczeń od tych klientów w połączeniu

z informacją o zakresie świadczonych usług, ponieważ informacje takie dałyby podmiotom działającym na ww. rynku przewagę konkurencyjną w postaci wiedzy

o wynegocjowanych i stosowanych przez Spółkę stawkach. Pozyskanie takiej wiedzy,

w oczywisty sposób, polepszałoby sytuację konkurentów, którzy znając portfel klientów Spółki, stawki oraz zakres usług mogliby odpowiednio modyfikować swoje oferty,

a nawet skierować do klientów Spółki specjalnie dostosowane oferty.

G. dodatkowo podkreśliła, że informacje, o które wystąpił wnioskodawca nie dotyczą zadań publicznych i nie dotyczą sposobu gospodarowania majątkiem publicznym, ponieważ Spółka nie angażuje majątku publicznego w zakresie swej komercyjnej/rynkowej działalności. W związku z tym, nie znajduje tutaj zastosowanie zasada transparentności i przejrzystości gospodarowania majątkiem publicznym.

W ocenie Spółki spełniona jest przesłanka formalna, w postaci podjęcia działań przez przedsiębiorcę mających zachować informacje w poufności. Jak zaś wykazano powyżej, spełniona jest również przesłanka materialna, ponieważ informacje, o które wystąpił wnioskodawca mają istotną wartość gospodarczą. Nie są one także ujawnione do wiadomości publicznej. Z tych względów, na postawie art. 17 w zw. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy odmówić udostępnienia informacji, o które wystąpił wnioskodawca, ponieważ stanowią one dla Spółki tajemnicę przedsiębiorcy.

Pismem z [...] lipca 2020 r. wnioskodawca wniósł do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargę na ww. decyzję G., wnosząc o jej uchylenie w całości

i nakazanie udostępnienia wnioskowanej informacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wskazał, że doręczona mu za pośrednictwem poczty elektronicznej decyzja trafiła do skrzynki SPAM i została odnaleziona w dniu [...] lipca 2020 r. Przedmiotowa decyzja zawiera tylko trzy strony (z oznaczeń wynika, że powinny być cztery strony). Jest strona 1, 2 i 4 - strony trzeciej zaś brak. Z zakończenia strony drugiej wynika, że strona trzecia winna zawierać istotne treści. W ocenie skarżącego decyzja winna być dostarczona w sposób przewidziany w Kpa, a nie przesłana mailem. Takie przesłanie decyzji może skutkować jej faktycznym niedoręczeniem

i niemożnością zapoznania się z jej treścią i wynikającymi z tego konsekwencjami.

Skarżący podniósł, że Spółka do której w dniu [...] lipca 2020 r. zwrócił się

o udostępnienie informacji publicznej jest w 100% własnością [...]. G. jest podmiotem opartym o majątek publiczny, dlatego też sposób gospodarowania

i zarządzania tym majątkiem jest informacją publiczną. Fakt, że kontrahentem podmiotu publicznego jest podmiot prywatny nie wyłącza informacji o takim kontrakcie z obszaru informacji publicznej. W swoich sprawozdaniach finansowych publikowanych w KRS, G. ujawnia, że ceny stosowane na rynku "publicznym" i "niepublicznym" są ze sobą powiązane i Spółka finansuje swoje zadania publiczne z nadmiernie (niewspółmiernie do kosztów) obciążanych podmiotów "niepublicznych". W ocenie skarżącego ze sprawozdania finansowego Spółki wynika, że strategią G. jest finansowanie zadań komunalnych ze środków pochodzących od Wspólnot "niepublicznych".

Skarżący wskazał, że celem uzyskania żądanych przez niego informacji jest ujawnienie jaka jest skala i zakres finansowania zadań publicznych ze środków niepublicznych i późniejsza ocena na ile takie działania są nieetyczne i mogą naruszać przepisy prawa. Sytuacja kiedy spółka miejska wykorzystuje środki uzyskiwane od małych prywatnych wspólnot na cele realizacji zadań publicznych jest swoistą patologią, zasługuje na potępienie i stąd dążenie do ujawnienia zjawiska i jego skali. Powołanie się na tajemnicę przedsiębiorstwa jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji gdy informacja nie jest upubliczniana i upowszechniana. G. chwali się zaś na swojej stronie internetowej wykazem swoich klientów. Na stronie internetowej https:[...] umieszczona jest bowiem mapa zawierająca lokalizacje obsługiwanych Wspólnot Mieszkaniowych z adresami wspólnot. W tej sytuacji, zdaniem skarżącego nie sposób uznać, że tak publicznie udostępniana informacja o danych klientów pozwala na przyjęcie, że nazwy i adresy wspólnot mogą być uznane za tajemnicę przedsiębiorstwa. Tak więc pkt 1 i 2 zaskarżonego rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji są w sposób oczywisty pozbawione uzasadnienia i w tym zakresie decyzja winna być uchylona. Skoro jak ujawnia G. w publikowanych w KRS sprawozdaniach finansowych (dokumenty publicznie dostępne) finansuje działania na zlecenie miasta środkami pochodzącymi od "niepublicznych" wspólnot mieszkaniowych, to wniosek dotyczy wprost źródeł i sposobów finansowania zadań publicznych. Tego typu informacje w ocenie skarżącego nie mogą być obejmowane tajemnicą przedsiębiorstwa i wyłączane z dostępu do informacji w trybie u.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Spółka reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego, wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Nadto wniosła o dopuszczenie dowodów z następujących dokumentów:

• mail z [...] lipca 2020 r. na okoliczność ustalenia faktu wystąpienia z wnioskiem

o udostępnienie informacji publicznej

• decyzja z [...] lipca 2020 r. odmawiająca udostępnienia informacji publicznej na okoliczność ustalenia faktu wydania tej decyzji oraz jej treści

• skarga na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej z [...] lipca 2020 r. na okoliczność ustalenia faktu jej złożenia oraz jej treści

• skarga na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej z [...] lipca 2020 r. na okoliczność ustalenia faktu jej złożenia oraz jej treści

• mail z [...] sierpnia 2020 r. na okoliczność ustalenia faktu przekazania skarżącemu pełnej treści decyzji z [...] lipca 2020 r.

• sprawozdanie z działalności Spółki w roku obrotowym 2018 na okoliczność ustalenia faktu niefinansowania działalności Spółki prowadzonej dla Miasta ze środków pochodzących od wspólnot mieszkaniowych.

Dodatkowo pełnomocnik Spółki wniósł o dopuszczenie dowodu z zeznań organu w osobie członka zarządu Spółki M. C. (zawiadomienie na adres Spółki) na okoliczność ustalenia faktów zawartych w decyzji z [...] lipca 2020 r. oraz w odpowiedzi na skargę, a w szczególności: (i) funkcjonowania G. jak każdy inny przedsiębiorca, podlegający tym samym regułom gry konkurencyjnej na rynku zarządców nieruchomości, (ii) niefinansowania działalności odnoszącej się do sektora publicznego ze środków z sektora prywatnego.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę powtórzono co do zasady argumentację zawartą w decyzji. Wskazano, że w skardze skarżący przyznał, że doręczono mu decyzję Spółki bowiem mail z decyzją trafił do skrzynki SPAM i został przez niego odczytany [...] lipca 2020 r. Ponieważ skarżący wskazał, że nie doręczono mu trzeciej strony ww. decyzji, została mu ona ponownie przesłana mailem [...] sierpnia 2020 r.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez skarżącego wskazano, że Spółka powołana została aktem założycielskim z [...] października 1991 r. Obecnie właścicielem 100% udziałów w kapitale Spółki jest [...]. Przedmiotem działalności Spółki m.in. jest zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie. Warte podkreślenia jest, że G., podobnie jak inne założone w latach dziewięćdziesiątych spółki komunalne (np. [...] T. sp. z o.o., [...] R. sp. z o.o., czy [...] U. sp. z o.o.), ze względów historycznych i funkcjonalnych, obok działalności zleconej przez gminę, prowadzi również działalność komercyjną.

Autor odpowiedzi na skargę zaprzeczył jakoby G. finansowało zadania komunalne ze środków pochodzących od wspólnot mieszkaniowych będących klientami Spółki. Wskazał, że zawarty w skardze cytat ze sprawozdania Spółki jest wyrwany

z kontekstu i przez to nie oddaje on prawdziwej informacji. Z załączonego tekstu jednoznacznie wynika, że koszty w segmencie komercyjnym będą (o ile będzie to możliwe, stąd Spółka "będzie dążyć" do takiego stanu) pokrywane ze wzrostu zaliczek na koszty sprzątania i wzrostu wynagrodzenia za administrowanie, natomiast koszty

w segmencie komunalnym będą (o ile będzie to możliwe, stąd Spółka "będzie dążyć" do takiego stanu) pokrywane ze wzrostu wynagrodzenia przewidzianego w umowie

z Miastem. Skarżący, powołując się na wyrwany z kontekstu fragment sprawozdania, wyciąga więc całkowicie błędne, nie mające oparcia w rzeczywistości wnioski. Podobnie jest z całkowicie sprzecznym z ekonomiczną wiedzą o działaniu rynku zarzutem, jakoby Spółka przerzucała koszty ponoszone w segmencie działalności na rzecz Miasta na małe wspólnoty. Idąc tokiem tego myślenia należałoby przyjąć, że stawki stosowane przez G. wobec tych wspólnot są wyższe od rynkowych (bo przecież trzeba pokryć te inne, wyimaginowane, koszty). Jest to oczywisty nonsens, ponieważ gdyby te stawki odbiegały od rynkowych, wspólnoty te po prostu zrezygnowałyby z usług G.

i nawiązały współpracę z tańszym zarządcą. Błędna jest też argumentacja skarżącego, że skoro G. ujawnia na mapie znajdującej się na stronie internetowej Spółki lokalizacje i nazwy zarządzanych przez siebie wspólnot mieszkaniowych, to przemawia to za tym, że informacje te tracą status tajemnicy przedsiębiorcy i w związku z tym należy udzielić mu informacji o tzw. małych wspólnotach. W żadnym miejscu Spółka nie podaje bowiem liczby lokali ani powierzchni danej wspólnoty. Tym samym, nie można twierdzić, że G. nie podjęła środków mających na celu zabezpieczenie tych informacji.

Dodatkowo pełnomocnik Spółki podniósł, że informacje których ujawnienia domaga się skarżący stanowią również tajemnicę danej wspólnoty mieszkaniowej. Co prawda wspólnota mieszkaniowa nie posiada statusu przedsiębiorcy, trudno jednak negować, że poprzez faktyczny i prawny udział w szeroko pojętym obrocie gospodarczym (nawiązywanie umów z administratorami, firmami sprzątającymi, budowlano-remontowymi, wynajem powierzchni, itp.) wspólnota mieszkaniowa powinna mieć możliwość powołania się na tajemnicę przedsiębiorcy i odmowy ujawnienia konkretnych danych. Biorąc powyższe pod uwagę, Spółka nie tylko nie może ujawnić żądanych przez skarżącego informacji ze względu na ochronę własnej tajemnicy przedsiębiorstwa, ale również ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa innych podmiotów (wspólnot mieszkaniowych). Niezależnie od powołania się na tajemnicę przedsiębiorcy jako przesłanki stanowiącej postawę do odmowy udzielenia informacji publicznej, podnieść również należy, że żądane przez skarżącego informacje, nie mieszczą się w zakresie pojęcia informacji publicznej. W swej działalności komercyjnej Spółka nie posługuje się majątkiem publicznym, w związku z tym nie istnieje przedmiot żądania. Dlatego też żądanie ujawnienia nie może być uwzględnione.

Postanowieniem z 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1767/20 tutejszy Sąd odrzucił skargę skarżącego na decyzję G. z [...] lipca 2020 r. Sąd uznał, że wniesienie skargi w rozpoznawanej sprawie jest przedwczesne z uwagi na brak wejścia do obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Z akt administracyjnych wynika, że skarżącemu doręczono fotokopię decyzji dołączonej do wiadomości e-mail. Takie doręczenie nie jest skuteczną formą doręczenia w świetle przepisów Kpa. Wniesienie zaś skargi przed doręczeniem skarżącemu decyzji nie rodzi skutków prawnych związanych z wniesieniem skargi do sądu. Sąd wskazał, że przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie oryginału rozstrzygnięcia, a nie jego odpisu czy kopii.

W wyniku wniesionej przez Spółkę skargi kasacyjnej na powyższe postanowienie, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 4174/21 uchylił zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że Sąd pierwszej instancji przedwcześnie przyjął, że w niniejszej sprawie skarżącemu nie doręczono skutecznie decyzji z [...] lipca 2020 r., a co za tym idzie, skarga jest przedwczesna i podlega z tego powodu odrzuceniu. Prawidłowo Sąd ten wyłożył, że doręczenie fotokopii decyzji dołączonej do wiadomości e-mail naruszałoby przepisy Kpa stosowane w postępowaniu administracyjnym. W swym wywodzie nie wziął jednak pod uwagę faktu, że przepisy te w sprawie o udzielenie informacji publicznej, a konkretnie do rozstrzygnięcia o odmowie udostepnienia informacji publicznej, znajdują jedynie odpowiednie zastosowanie. Jeżeli po dokonaniu analizy przepisów Kpa, odpowiednio stosowanych do decyzji z [...] lipca 2020 r., Sąd ten pozostanie na stanowisku, że

w sprawie skarżącemu nie doręczono skutecznie decyzji, a wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarga podlega z tego powodu odrzuceniu, to powinien on w uzasadnieniu postanowienia zawrzeć szczegółową argumentację przemawiającą za takim rozstrzygnięciem, z uwzględnieniem specyfiki postępowania

w sprawie dostępu do informacji publicznej.

Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 dalej jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję w całości lub

w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Spółki z [...] lipca 2020 r. o odmowie udostępnienia skarżącemu informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy

o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W pierwszej kolejności, w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2021 r., wydanym w sprawie o sygn. akt III OSK 4174/21, uchylającym zaskarżone postanowienie tutejszego Sądu z 27 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 1767/20, należało ponownie rozważyć czy zaskarżona decyzja w związku z tym, że została skarżącemu przesłana za pośrednictwem e - maila, została mu skutecznie doręczona, a tym samym, czy skarga jest dopuszczalna. Należy przy tym wskazać, że w niniejszej sprawie Sąd orzekający działa

w warunkach związania oceną prawną dokonaną w ww. postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 190 P.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej przez Spółkę decyzji jest art. 16 w zw. z art. 17 u.d.i.p. Zgodnie

z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji, do której stosuje się przepisy Kpa. Stosownie do art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. W niniejszej sprawie podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji jest spółka niebędąca organem władzy publicznej, a więc do przedmiotowego rozstrzygnięcia stosuje się przepisy Kpa w sposób odpowiedni. Oznacza to, że zastosowanie przepisów Kpa przy odmowie udostępnienia informacji publicznej może nastąpić wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to zgodne z przepisami u.d.i.p., w tym nie podważa założeń tej ustawy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę, że wolą ustawodawcy było odformalizownie postępowania prowadzonego na gruncie u.d.i.p.,

a stosowanie w takim postępowaniu przepisów Kpa w pełnym zakresie z pewnością nie służyłoby osiągnięciu tego celu.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 3312/15 regulacje u.d.i.p. zmierzają do odformalizowania, uproszczenia i przyspieszenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Sprzyja zatem temu również wysłanie z oficjalnego konta adresata wniosku zapisanej elektronicznie decyzji na adres elektroniczny wnioskodawcy, w sytuacji, gdy wniosek został złożony mailowo.

Mając na uwadze powyższy wyrok, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał, że na gruncie u.d.i.p. prawnie skuteczne może być doręczenie decyzji skarżącemu przez przesłanie jej w wiadomości e - mail. Nie jest zaś przedmiotem sporu, że skarżący otrzymał decyzję. Fakt ten potwierdził bowiem sam skarżący

w swojej skardze wskazując, że przedmiotowa decyzja trafiła do skrzynki SPAM

i została odnaleziona w dniu [...] lipca 2020 r. Skarżący w skardze wskazał wprawdzie również, że nie otrzymał jednej ze stron tej decyzji. Jak wskazuje jednak pełnomocnik Spółki w odpowiedzi na skargę, a czego nie kwestionuje sam skarżący, została ona mu ponownie przesłana e - mailem w dniu [...] sierpnia 2020 r. Należy więc uznać, że skarżący mógł zapoznać się z jej treścią oraz ostatecznie zgodził się na taką formę korespondencji. Mailową formę korespondencji w sprawie zaakceptowały tym samym obie strony postępowania. W związku z tym, zaskarżona decyzja weszła do obrotu prawnego, a wniesioną przez skarżącego skargę uznać należy za dopuszczalną.

Przechodząc zaś do merytorycznej oceny sprawy, mając na uwadze wyżej wskazane kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, że prawo do uzyskania informacji publicznej realizowane jest na zasadach i w trybie wyżej już powołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej określając zakres podmiotowy

i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Normy prawne wynikające z u.d.i.p. stanowią wyraz realizacji prawa zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, które obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej

i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej stanowi generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej. Udostępnieniu podlegają przy tym w szczególności, stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, informacje o danych publicznych,

w tym treść i postać dokumentów urzędowych, a zwłaszcza aktów administracyjnych oraz innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną są wiadomości dotyczące faktów zarówno wytworzone przez władzę publiczną lub inny podmiot wykonujący funkcje publiczne, jak i jedynie odnoszone (skierowane) do tych podmiotów. Ustalenie, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną powoduje, że powinna ona zostać udostępniona, chyba że zachodzą okoliczności, uzasadniające odmowę jej udostępnienia, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu tajemnicę przedsiębiorcy. Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno - technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia

w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W kontrolowanej sprawie poza sporem jest, że Spółka powołana została aktem założycielskim z [...] października 1991 r. Obecnie właścicielem 100% udziałów

w kapitale Spółki jest [...], przedmiotem działalności Spółki m.in. jest zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie. Tym samym, stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., który określa zakres podmiotowy realizacji obowiązku w granicach prawa do informacji publicznej, Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym. Sporne jest zaś czy żądane przez skarżącego w jego wniosku informacje publiczne stanowią tajemnicę przedsiębiorcy o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. co skutkuje odmową ich udostępnienia. W ocenie Sądu, analizując zaskarżone rozstrzygnięcie zwrócić uwagę należy na wewnętrzną sprzeczność wynikającą z jego uzasadnienia. Spółka w pierwszej kolejności wskazała bowiem, że żądane przez skarżącego w jego wniosku informacje publiczne stanowią tajemnicę przedsiębiorcy o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., co skutkuje odmową ich udostępnienia. Dodatkowo zaś jednak podkreśliła, że informacje, o które wystąpił wnioskodawca nie dotyczą jednak zadań publicznych i nie dotyczą sposobu gospodarowania majątkiem publicznym, ponieważ Spółka nie angażuje majątku publicznego w zakresie swej komercyjnej/rynkowej działalności. W związku zaś z tym, Spółka wskazała, że nie znajduje tutaj zastosowanie zasada transparentności

i przejrzystości gospodarowania majątkiem publicznym. Z powyższego wynikałoby zatem, że żądane przez skarżącego informacje, nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym nie podlegają udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Tak więc, uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia żądanej informacji publicznej

z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy jest wzajemnie sprzeczne, a w konsekwencji nieprzekonywujące. Jako zaś takie narusza art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 11 Kpa

w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Już tylko to naruszenie przepisów postępowania uprawnia Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zauważyć bowiem należy, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wówczas, gdy informacja ta fizycznie istnieje, nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy i nie funkcjonuje w obiegu publicznym.

W sytuacji, gdy wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji nie stanowiących informacji publicznej, wówczas Spółka powinna poinformować o tym wnioskodawcę

w drodze zwykłego pisma, brak jest zaś podstaw do wydania w takim przypadku decyzji. Zakres przedmiotowy informacji publicznej wymienia art. 6 u.d.i.p. Na podstawie powyższych regulacji przyjmuje się, że każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz, podmiotów sprawujących funkcje publiczne albo odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących zadania publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Wyjątki od powyższej zasady wprowadza art. 5 u.d.i.p. W świetle art. 5 ust. 1 ww. ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Jak stanowi z kolei art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z definicji legalnej "tajemnicy przedsiębiorstwa", którą zawiera art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r.

o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503

z późn. zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z przytoczonego przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie, tj. stanowiła tajemnicę przedsiębiorcy, musi spełniać dwie przesłanki: formalną

i materialną. Przesłanka formalna jest spełniona wówczas, gdy zostanie wykazane, że przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania poufności tych informacji (brak ujawnienia). Nie wystarczy samo przekonanie podmiotu dysponującego informacją

o działalności przedsiębiorcy, że posiadane przez niego dane mają charakter poufny. Poufność danych musi być wyraźnie lub w sposób dorozumiany zamanifestowana przez samego przedsiębiorcę. To on powinien podjąć w stosunku do danych informacji niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, ponieważ to na nim spoczywa

w razie sporu ciężar wykazania, że określone dane stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy. Przesłanka formalna tajemnicy przedsiębiorcy wyraża się zatem w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy do utajnienia danych informacji. Przedsiębiorca musi więc podjąć określone działania w celu zabezpieczenia poufności informacji, nie może bowiem być poufną informacja ogólnie dostępna (zob. G. Szpor (red.), Jawność i jej ograniczenia, t. IV, Znaczenie orzecznictwa, red. M. Jaśkowska, Warszawa 2014, s. 142-144). Aby skutecznie wywieść uprawnienie do odmowy udostępnienia informacji publicznej z powodu tajemnicy przedsiębiorstwa, koniecznym jest dokonanie oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej przez podmiot gospodarujący informacją. To bowiem na tym podmiocie ciąży obowiązek wykazania, że zastrzeżone przez niego informacje są tego rodzaju, że wpisują się w definicję tajemnicy przedsiębiorstwa (wyrok WSA w Warszawie z 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 343/13). Musi zatem zostać spełniona przesłanka materialna, tzn. aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje

o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa, informacje posiadające choćby minimalną wartość gospodarczą, np. szczegółowy opis stosowanych technologii, urządzeń) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2112/13, LEX nr 1456979). Według wykładni Sądu Najwyższego dokonanej w wyroku z 28 lutego 2007 r., sygn. akt V CSK 444/06, tajemnicą przedsiębiorcy "są nieujawnione wiadomości, informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne lub inne posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności." Niezbędne zatem jest w każdej sprawie wskazanie czego konkretnie tajemnica przedsiębiorstwa ma dotyczyć, które konkretnie fragmenty żądanych zagadnień, pytań czy dokumentów są tajemnicą. Z tych względów, uzasadnienie decyzji odmawiającej na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie zarówno przesłanki formalnej, jak

i materialnej tej odmowy. Brak, ogólność lub pozorność takiej argumentacji świadczy

zaś o wymagającym uchylenia decyzji naruszeniu formalnym art. 107 § 1 i 3 Kpa, jednak już jej nietrafność stanowi uchybienie merytoryczne i oznacza naruszenie przez organ art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (wyrok wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

z 20 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/GI 545/19). W ocenie Sądu, Spółka jako podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w ogóle nie wykazała w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że zaistniała przesłanka formalna umożliwiająca wydanie decyzji odmownej. W zaskarżonej decyzji wskazano bowiem jedynie, odnosząc się do tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1092/17, że w Spółce spełniona jest przesłanka formalna, w postaci podjęcia działań przez przedsiębiorcę mających zachować informacje w poufności. Jest to dowolne stwierdzenie Spółki, bowiem nie zostało poparte w uzasadnieniu decyzji wskazaniem jakichkolwiek działań, które podjęto w ww. celu. Uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji powinno zaś spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 Kpa, zatem wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji narusza więc ww. przepis, poprzez brak prawidłowego rozważenia, czy żądana informacja publiczna jest informacją objętą tajemnicą przedsiębiorstwa. Tym samym, zaskarżona decyzja, nie poddaje się kontroli sądu administracyjnego w zakresie oceny, czy prawidłowe było przyjęcie przez Spółkę, że żądane informacje korzystają z ochrony z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który ustanawia ograniczenie dostępu do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Na koniec wypada jeszcze wyjaśnić, że zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w odpowiedzi na skargę, bowiem ich przeprowadzenie nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Ponadto, jak wynika z powyższego przepisu, sąd administracyjny może przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające

z dokumentów. Tym samym, nie istnieje możliwość przeprowadzenia, jak to wskazał pełnomocnik G., "dowodu z zeznań organu w osobie członka zarządu Spółki na okoliczność ustalenia faktów zawartych w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę". Ponownie rozpatrując wniosek, Spółka mając na uwadze art. 153 P.p.s.a., uwzględni powyższe wskazania Sądu. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. Orzeczenie

o kosztach o których mowa w punkcie 2 wyroku oparte zostało na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 209 powołanej ustawy. Na koszty te składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 200 zł.