Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 548/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 15 § 1 art. 27 § 1 pkt 3 ,5, 6, art. 33 pkt 3, art. 34 § 1 a
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 185 ust. 1 i 3, art. 188
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 67a § 1 pkt 1-3, art. 67 b § 1-6  art. 72 § 1 i 2, art. 73 § 1 pkt 1-5, art. 76 § 1-4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 126  art. 138 § 1 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 3, art. 155
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 9
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Jan Bała Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych N. S.A. oraz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 12 grudnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1667/12 w sprawie ze skargi C. N. Spółki z o.o. w Warszawie na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. oddala skargę kasacyjną "N." S.A. w W.; 3. zasądza od "N." S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem, po rozpoznaniu sprawy ze skargi N. S.A. w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 14 maja 2012 r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela, w punkcie 1 uchylił zaskarżone postanowienie, a w punkcie 2 zasądził od Prezesa UKE na rzecz skarżącej 340 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

w dniu 21 listopada 2011 r. Prezes UKE wystawił tytuł wykonawczy za zobowiązania skarżącej z tytułu rocznej opłaty za III I IV kwartał 2006 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości. Pismem z dnia 6 grudnia 2011 r., zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogu określonego w art. 27 § 1 pkt 3, 5 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub u.p.e.a.) poprzez brak wskazania treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny, pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej w sytuacji, kiedy należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej oraz podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zarzucono również, że wierzyciel nie doręczył zobowiązanemu uprzednio upomnienia, a także, określił egzekwowany obowiązek niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, będącego podstawą wystawionego tytułu wykonawczego. Podniesiono także zarzut nieistnienia obowiązku.

Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2012 r. wierzyciel- Prezes UKE, uznał za nieuzasadnione podniesione zarzuty, za wyjątkiem zarzutu obejmującego nieistnienia obowiązku, który uznano za niedopuszczalny. Po rozpoznaniu wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes UKE postanowieniem z 14 maja 2012 r. utrzymał w mocy własne postanowienie.

Sąd I instancji rozpoznając skargę uznał, że jest ona częściowo uzasadniona, ponieważ zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 34 § 1a u.p.e.a.. Przed odniesieniem się do tej kwestii wskazał, że egzekwowane od skarżącej należności to zaległe opłaty (III-IV kwartał 2006 r.) za używanie częstotliwości zgodnie z udzielonym pozwoleniem radiowym. W pozwolenia tym wskazano, że za używanie częstotliwości należy uiszczać opłaty. Obowiązek dokonywania opłat wynika z art. 185 ust. 3 ustawy z dnia16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.; dalej: prawo telekomunikacyjne), który stanowi, że podmiot nieposiadający rezerwacji częstotliwości, który uzyskał prawo do wykorzystywania częstotliwości w pozwoleniu radiowym, jest zobowiązany uiszczać roczne opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością. Stosownie do § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 8 lutego 2005 r. w sprawie rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (dalej: rozporządzenia z 8 lutego 2005 r.), do ustalenia wysokości opłaty w poszczególnych służbach radiokomunikacyjnych przyjmuje się warunki wykorzystywania częstotliwości oraz dane dotyczące lokalizacji stacji nadawczych lub nadawczo-odbiorczych lub dane dotyczące obszaru, na którym mogą być wykorzystywane częstotliwości, określone w decyzji przyznającej prawo do dysponowania częstotliwością lub jej wykorzystywania, przy czym wysokość opłat nie może przekroczyć limitów określonych w Prawie telekomunikacyjnym. Ustalenie wysokości rocznej opłaty za prawo do dysponowania częstotliwością na podstawie określonego pozwolenia radiowego, jest zatem możliwe wyłącznie na podstawie wydanego pozwolenia radiowego oraz treści właściwych przepisów rozporządzenia.

Zgodnie z przepisem § 6 ust. 1 rozporządzenia z 8 lutego 2005 r., opłatę uiszcza się w ratach kwartalnych w wysokości równej 1/4 opłaty rocznej do końca stycznia, kwietnia, lipca i października danego roku. Opłatę można uiścić jednorazowo za cały rok do końca lutego danego roku albo w ratach półrocznych w wysokości równej 1/2 opłaty rocznej do końca lutego i sierpnia danego roku. W myśl ust. 6. opłaty uiszcza się w terminie 14 dni od dnia uzyskania prawa, o ile w decyzji określono termin, od którego prawo przysługuje. Opóźnienie w terminie uiszczenia opłaty rodzi obowiązek zapłaty odsetek ustawowych w takiej wysokości, jak od zaległości podatkowych na podstawie przepisów ordynacji podatkowej, do których odsyła art. 188 Prawa telekomunikacyjnego oraz uzasadnia skierowanie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Z powyższych względów, prawidłowo przy określeniu w tytule wykonawczym podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku, został wskazany akt normatywny, z którego wynika obowiązek uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością i który zarazem stanowi podstawę prawną do wydania pozwolenia radiowego przyznającego prawo do wykorzystywania częstotliwości (poz. 29) oraz samej decyzji, tj. pozwolenia radiowego, którego treść wpływa na zakres obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością (poz. 30).

W ocenie Sądu I instancji, trafnie organ wskazał w poz. 30 tytułu jako podstawę prawną egzekwowanego obowiązku decyzję administracyjną. Wysokość egzekwowanej opłaty została wskazana w poz. 33 i 43 tytułu wykonawczego, wysokość odsetek w poz. 37 i 47, zatem zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. jest bezzasadny.

Niesłusznie też zarzucono brak określenia w tytule pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej, ponieważ o pierwszeństwie tym nie stanowi art. 115 u.p.e.a. Wskazuje on wyłącznie kolejność zaspokojenia wymienionych w nim należności. Brak natomiast było odrębnej, szczególnej podstawy prawnej, która kolejność tę by modyfikowała. Sąd przyjął, że przed wystawieniem tytułu doręczono Spółce upomnienie. Zawierało ono wezwanie do zapłaty zaległych opłat za 2006 r. i pozwalało na zidentyfikowanie zaległych opłat i zastosowanie się do jego treści.

Sąd I instancji stwierdził dalej, że organ prawidłowo określił egzekwowany obowiązek wskazując podstawę prawną należności objętej tytułem, który to przepis był zarazem podstawą wydania pozwolenia radiowego, oraz samego orzeczenia, którego treść wpływa na zakres obowiązku uiszczania rocznych opłat za prawo do dysponowania częstotliwością. Podzielił natomiast stanowisko spółki, że nierozpoznanie przez organ zarzutu dotyczącego wykonania lub nieistnienia obowiązku nastąpiło z naruszeniem art. 34 § 1a u.p.e.a. Wierzyciel przyjął, że omawiany zarzut jest przedmiotem rozpatrzenia w innych postępowaniach - w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości z tytułu opłaty rocznej za 2006 r. za prawo do dysponowania częstotliwościami radiowymi, w tym częstotliwością na podstawie pozwolenia nr LR [...], oraz w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za III kwartał 2007 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwoleń radiowych nr [...] . Jednak stanowisko to, zdaniem Sądu I instancji jest błędne. Postępowania w sprawie rozłożenia należności na raty nie jest to postępowanie, w którym mogą być rozstrzygane zarzuty dotyczące podstawy prawnej należności, ustalenie wysokości należności i w konsekwencji ustalanie wykonania/nieistnienia zobowiązania. Nie mogło być taką podstawą uznania niedopuszczalności zarzutu drugie ze wskazanych przez organ postępowań - w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Postępowanie to nie dotyczy, bowiem zobowiązań wynikających z prawa do korzystania z częstotliwości przyznanego pozwoleniem radiowym nr LR [...], a zarzut zobowiązanego dotyczący wykonania/nieistnienia zobowiązania z tytułu opłat za wykorzystywanie częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...]nie jest tożsamy z zarzutami podniesionymi w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty w zakresie należności wynikających z zezwoleń nr [...].

W podstawie prawnej wyroku w pkt 1 Sąd I instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151, 200 oraz 205 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.).

II

Skargi kasacyjne od ww. wyroku wniosły obie strony postępowania sądowego.

Prezes UKE zaskarżył wyrok w całości. Wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. Naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a., która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegającej na wadliwym sporządzeniu przez Sąd I instancji uzasadnienia wyroku: poprzez zaniechanie rzetelnego wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak jej dokładnego wyjaśnienia, niedostatecznym przedstawieniu stanu sprawy, stanowisk pozostałych stron oraz na braku zawarcia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do sposobu dalszego postępowania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a także polegającym na zaniechaniu wyjaśnienia przyczyn uchylenia postanowienia Prezesa UKE w całości oraz niedostatecznym wskazaniu, które to dokumenty doprowadziły WSA do konkluzji, iż zarzuty zobowiązanego nie są, lub nie były przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu,

2) art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. art. 34 § 1 a u.p.e.a., polegającej na przyjęciu, iż uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 34 § 1 a u.p.e.a. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości, gdy oczywistym jest, iż uwzględnienie powyższego zarzutu powoduje jedynie konieczność uchylenia zaskarżonych postanowień w części, w jakiej uznawały ona za prawidłowe niedopuszczalność zarzutu opartego na przepisie art. 33 pkt 1 u.p.e.a.,

3) art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., poprzez nałożenie na Prezesa UKE obowiązku ponownego rozpoznania sprawy także w tej części, w której zarzuty skargi N. S.A. okazały się całkowicie chybione, co powoduje konieczność ponownego rozpatrzenia wszystkich, nawet całkowicie bezzasadnych zarzutów zobowiązanego,

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię:

1) art. 34 § 1 a u.p.e.a. w zw. z art. 188 p.t. w zw. z art. 185 ust. 1 i 3 Pt w zw. z art. 67a § 1 pkt 1-3 Ordynacja podatkowa i art. 67 b § 1-6 Ordynacji podatkowej (wnoszący skargę kasacyjną zarzuca naruszenie wszystkich przepisów powołanej jednostki redakcyjnej), poprzez przyjęcie, iż zarzut zobowiązanego wykonania/nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] nie był przedmiotem rozpoznania w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek strony z dnia 23 czerwca 2008 r. w przedmiocie rozłożenia na raty z tytułu opłaty rocznej za 2006 r. za prawo dysponowania częstotliwościami radiowymi, w tym częstotliwością na podstawie pozwolenia nr [...], oraz poprzez przyjęcie, że nie jest to postępowanie, w którym mogą być rozstrzygane zarzuty dotyczące podstawy prawnej należności ustalenia wysokości należności gdy prawidłowe są poglądy przeciwne - oraz, gdy z przepisów rozdziałów 5-9 działu III ordynacji podatkowej (czyli także powołane wyżej przepisy należy stosować odpowiednio oraz w zakresie nieuregulowanym w Prawie telekomunikacyjnym),

2) art. 34 § 1 a u.p.e.a. w zw. z art. 72 § 1 i 2 ordynacji podatkowej, art. 73 § 1 pkt 1-5 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 76 § 1-4 Ordynacji podatkowej i art. 188 Pt, poprzez przyjęcie, iż zarzut zobowiązanego wykonania/nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] nie był przedmiotem rozpoznania w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek strony z dnia 27 września 2007 r, zmodyfikowanym pismem z dnia 31 marca 2008 r. w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za III kwartał 2007 r. za prawo do wykorzystywania częstotliwości na podstawie pozwolenia radiowego nr [...] gdy prawidłowe jest pogląd przeciwny.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Z kolei Spółka zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. i nieuwzględnienie skargi również ze względu na naruszenie przez organ art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. polegające na przyjęciu, że tytuł wykonawczy spełni wymóg wskazania treści podlegającego egzekucji obowiązku, podstawy prawnej tego obowiązku oraz stwierdzenia, że obowiązek jest wymagalny;

2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem nie pozwala ono na ustalenie i skontrolowanie toku rozumowania sądu;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a. i nieuwzględnienie skargi również ze względu na naruszenie przez organ art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a. polegające na przyjęciu, że nie jest wymagane wskazanie podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności pieniężnej w sytuacji, kiedy należność korzysta z tego prawa i prawo to nie wynika z zabezpieczenia należności pieniężnej;

4) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. i nieuwzględnienie skargi również ze względu na naruszenie przez organ art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. polegające na przyjęciu, że tytuł wykonawczy spełnia wymóg wskazania podstawy prawnej prowadzenia egzekucji administracyjnej;

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a. i nieuwzględnienie skargi również ze względu na naruszenie przez organ art. 15 § 1 u.p.e.a. polegające na uznaniu, że Netii doręczono upomnienie spełniające wymogi określone w art. 15 § 1 u.p.e.a.;

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 3 u.p.e.a. i nieuwzględnienie skargi również ze względu na naruszenie przez organ art. 33 pkt 3 u.p.e.a. polegające na przyjęciu, że określenie egzekwowanego obowiązku jest zgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia;

7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i nieuwzględnienie skargi również ze względu na naruszenie przez organ art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 9 u.s.d.g., polegające na utrzymaniu w mocy postanowienia dotyczącego sprawy rozstrzygniętej innym postanowieniem ostatecznym;

8) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. i nieuwzględnienie skargi również ze względu na naruszenie przez organ art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 155 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 9 u.s.d.g. polegające na nieumorzeniu postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy następczo okazało się, że sprawa została załatwiona innym postanowieniem ostatecznym.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Należy podkreślić, że z mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Ponadto w myśl art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę tylko kwestię nieważności postępowania, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Władny zatem jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej.

Zgodnie z kolei z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Co do możliwości zaskarżenia uzasadnienia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego lub jego części, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w takim przypadku strona może je zakwestionować tylko wyłącznie poprzez zaskarżenie całego orzeczenia, które podlega weryfikacji w trybie art. 184 i 185 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 marca 2006 r., sygn. akt I FSK 705/05, Lex nr 197971 i powołane tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny, postanowienie NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 76/09, Lex nr 741184, wyrok NSA z dnia 3 lipca 2012, sygn. akt II OSK 631/11, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z treści art. 184 p.p.s.a. bowiem wynika, że naruszenie przepisu prawa prowadzi do uwzględnienia skargi kasacyjnej, dopiero wtedy, gdy miało ono wpływ na trafność i zasadność rozstrzygnięcia, a według art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną, uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części.

Ponadto, skoro według art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu są wiążące dla organu ponownie rozpoznającego sprawę, jak i Sądu, to strona skarżąca ma interes prawny w zaskarżeniu wyroku uchylającego rozstrzygnięcia organów administracji.

W takim przypadku Sąd, stwierdzając brak naruszenia prawa w zakresie rozstrzygnięcia, oddala skargę kasacyjną, albo, gdyby zarzuty strony okazały się skuteczne, zmienia uzasadnienie (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1734.08, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe wyjaśnienia są istotne, gdyż w niniejszej sprawie zostały wniesione dwie skargi kasacyjne: – N. S.A. oraz organu – Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Natomiast skarżony kasacyjnie wyrok, to wyrok uchylający postanowienie Prezesa UKE w przedmiocie stanowiska wierzyciela co do zarzutów podniesionych w postępowaniu kasacyjnym.

Skarga kasacyjna Spółki oparta została na naruszeniu prawa procesowego, a więc wskazuje, jako podstawę art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Z kolei skarga Prezesa UKE powołuje obie podstawy kasacyjne, o jakich stanowi art. 174 p.p.s.a. W takich okolicznościach NSA w pierwszej kolejności odniesie się do stawianych wyrokowi zarzutów formalnych, przy czym najpierw oceni te zarzuty, które są najdalej idące dla wyrokowania, a dla jasności prezentowanej argumentacji każdą ze skarg podda odrębnej analizie.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej Prezesa UKE, należało uznać ją za uzasadnioną.

Prezes UKE zarzuca wyrokowi WSA naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem organu wyrok objęty skargą kasacyjną narusza wskazany przepis wskutek wadliwego sporządzenia uzasadnienia: poprzez zaniechanie wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, brak jej dokładnego wyjaśnienia, niedostatecznym przedstawieniu stanu sprawy, stanowisk pozostałych stron oraz na braku zawarcia w uzasadnieniu wyroku wskazań co do sposobu dalszego postępowania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy, a także polegającym na zaniechaniu wyjaśnienia przyczyn uchylenia postanowienia Prezesa UKE w całości oraz niedostatecznym wskazaniu, które to dokumenty doprowadziły WSA do konkluzji, iż zarzuty zobowiązanego nie są, lub nie były przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu

Ten zarzut skargi kasacyjnej znajduje usprawiedliwienie prawne. Niewątpliwie art. 141 § 4 p.p.s.a. nakłada na Sąd I instancji obowiązek sporządzenia uzasadnienia wyroku w sposób prawem przewidziany. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli wyrok uwzględnia skargę, skutkiem czego ma być ponowne rozpatrzenie sprawy, to uzasadnienie wyroku musi zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wyrok Sądu I instancji będący przedmiotem kontroli na skutek wniesionej skargi kasacyjnej nie zawierał wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skontrolowane przez WSA postanowienie Prezesa UKE z dnia 14 maja 2012 r. utrzymywało w mocy postanowienie tego organu z dnia 18 stycznia 2012 r., w którym organ odnosił się do każdego z zarzutów przeciwegzekucyjnych zgłoszonych przez Spółkę czyli zgodnie z art. 34 u.p.e.a. Należy przy tym zauważyć, że z art. 33 i 34 u.p.e.a. wynika, że wierzyciel powinien odnieść się do każdego z zarzutów z osobna, zwłaszcza że art. 33 u.p.e.a. określa w pkt 1 - 10 niezależne od siebie podstawy zarzutów, a wierzyciel może uznać zarzut za zasadny albo niezasadny, albo niedopuszczalny (art. 34 § 1 i 1a u.p.e.a.). W tej sytuacji, skoro Sąd I instancji uznawał za zasadny tylko jeden zarzut skargi, to powinien wskazać i wyjaśnić podstawę prawną uchylenia całego postanowienia, a nie w części, w zakresie uznanego zarzutu. Powołanie jedynie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie było wystarczające. Brak tej części uzasadnienia narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Skoro Prezes UKE podniósł zarzut naruszenia tego przepisu, to Sąd II instancji będąc związany granicami skargi kasacyjnej, był zobowiązany uwzględnić ten środek prawny. Natomiast pozostałe wymagane treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy uzasadnienie Sądu I instancji zawierało.

Zasadny okazał się wobec tego zarzut sformułowany pod lit. b) petitum skargi kasacyjnej, to jest naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 34 § 1a u.p.e.a., w sytuacji, gdy Sąd I instancji kontrolując postanowienie odnoszące się do odrębnych, niezależnych rozstrzygnięć, uchylił je w całości, a nie w części, na co także pozwala art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w skarżonym wyroku pozostawało w kolizji ze stanowiskiem WSA zawartym w uzasadnieniu co do bezzasadności większości zarzutów Spółki.

Niezasadny okazał się natomiast zarzut sformułowany pod lit. c) petitum skargi kasacyjnej. Naruszenie art. 153 p.p.s.a może być podnoszone, gdy wcześniejsze orzeczenie WSA zawierało ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, a ocenie podlega orzeczenie sądowe wydane w następstwie tego pierwszego. Taka sytuacja nie miała miejsca.

Z kolei zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowany w skardze Prezesa UKE należy ocenić z perspektywy poczynionych w postępowaniu administracyjnym ustaleń faktycznych sprawy. Zasadniczo trafność zarzutów procesowych uniemożliwia merytoryczne wypowiedzenie się o zarzutach materialnych, jeżeli takie podnosi skarga kasacyjna. Jednak taka sytuacja w ocenie NSA ma miejsce w przypadkach gdy naruszenia procesowe dotyczą ustaleń stanu faktycznego sprawy, bo wówczas takie braki nie pozwalają określić granic sprawy administracyjnej, a przez to nie dają podstaw do łączenia z tak ustalonym stanem faktycznym konkretnych norm materialnoprawnych. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie występuje, bo strony nie kwestionują stanu faktycznego, natomiast toczą spór o to jaki jest związek zarzutu podnoszonego przez Spółkę z jego rozpatrzeniem w odrębnym postępowaniu. Z tego powodu Prezes UKE stawia wyrokowi WSA w Warszawie zarzut wadliwej oceny sposobu wykładni przepisów prawa materialnego przyjętej przez organ i z tego powodu uchylenia postanowienia Prezesa UKE. W tym zakresie skarga kasacyjna Prezesa UKE odwołuje się do błędnej wykładni art. 34 § 1a u.p.e.a. w zw. z art. 188 i art. 185 ust. 1 i ust. 3 p.t. oraz art. 67a § 1 pkt 1-3 i art. 67b § 1-6 O.p., która polega na błędnym przyjęciu, że zarzut wykonania lub nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie był przedmiotem rozpoznania w postępowaniu administracyjnym w sprawie rozłożenia na raty opłaty rocznej ciążącej na Spółce za 2006 r. Skarga kasacyjna stawia także ten sam rodzaj zarzutu wyrokowi Sądu I instancji w sytuacji, gdy ten Sąd przyjmuje, że w postępowaniu przed Prezesem UKE doszło do naruszenia art. 34 § 1a u.p.e.a. w zw. z art. 72 § 1 i § 2, a także art. 73 § 1 pkt 1-5 i art. 76 § 1-4 O.p. poprzez przyjęcie, że zarzut wykonania lub nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nie był przedmiotem rozpoznania w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłat, do których uiszczenia Spółka była zobowiązana.

W ocenie NSA podniesione przez Prezesa UKE zarzuty naruszenia prawa materialnego są zasadne. Trudno zgodzić się z argumentacją Sądu I instancji, że zarówno postępowanie w sprawie rozłożenia zadłużenia Spółki na raty, jak i postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w stosunku do zobowiązań wynikających z pozwoleń radiowych, z tytułu, których Spółka nie uiszczała stosownych opłat i na tej podstawie zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, w którym Prezes UKE wydał postanowienie i zapadł wyrok Sądu I instancji, nie prowadzi do rozpoznania zarzutu zobowiązanego w innym postępowaniu administracyjnym, a to wyczerpuje treść art. 34 § 1a u.p.e.a. Zdaniem Sądu II instancji trafne jest stanowisko Prezesa UKE prezentowane w skardze kasacyjnej, że w przypadku egzekucji należności pieniężnych, których wysokość jest ustalana przez przepisy prawa i one nakładają na zobowiązanego obowiązek ich uiszczenia w oznaczonym czasie, wszczęte przez Spółkę postępowanie obejmujące rozłożenie na raty i stwierdzenie nadpłaty tych należności musi być potraktowane jako rozpatrzenie zarzutu w odrębnym postępowaniu, a więc w warunkach wynikających z treści art. 34 § 1a u.p.e.a. W takich przypadkach brak jednoznacznego rozstrzygnięcia organu o wysokości należności uniemożliwiałby prowadzenie skutecznej egzekucji, gdyż jej wysokość byłaby nieokreślona i niepewna, ze względu na możliwe rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniu o rozłożenie na raty lub stwierdzeniu nadpłaty. Wynik obu postępowań ma wpływ na wysokość obliczenia należności, której dotyczy tytuł wykonawczy, zatem przyjęcie przez Sąd I instancji, że kontrolowane postanowienie narusza treść art. 34 § 1a u.p.e.a. nie znajduje prawnego uzasadnienia. Z tych powodów NSA przyjmuje, że stanowisko WSA w Warszawie w zakresie rozumienia treści art. 34 § 1a u.p.e.a. w związku ze wskazanymi w zarzucie kasacyjnym przepisami nie odpowiada prawu, a tym samym trafne są zarzuty naruszenia prawa materialnego skargi kasacyjnej. Z tego też powodu skarga kasacyjna Prezesa UKE podlega uwzględnieniu.

Przechodząc do oceny zarzutów drugiej strony, Spółka w swojej skardze kasacyjnej postawiła wyrokowi zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Zarzuty kasacyjne sformułowała w 8 punktach, przy czym jeden z zarzutów obejmujący naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się autonomicznie do działania Sądu I instancji, a pozostałe wiążą naruszenie prawa procesowego z wadliwą kontrolą, jakiej dokonał WSA w Warszawie w zakresie stosowania przez Prezesa UKE przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i Kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga kasacyjna Spółki oparta na powołanych w niej zarzutach nie ma uzasadnionych podstaw.

Spółka stwierdza, że uzasadnienie wyroku narusza treść art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem nie pozwala na ustalenie i skontrolowanie toku rozumowania przyjętego przez Sąd I instancji. Z takim zarzutem nie można się zgodzić, gdyż uzasadnienie wyroku objętego skargą kasacyjną przedstawia sposób argumentacji przyjęty przez Sąd I instancji w odniesieniu do zarzutów skarżącej, co pozwala dokonać oceny poprawności stosowania prawa, a w konsekwencji dokonanej kontroli. Natomiast co do dalszych wymaganych elementów uzasadnienia, Spółka w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniła dokładniej, na czym miałoby polegać owe naruszenie, jak i nie wykazała drugiej przesłanki, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy takim zredagowaniu, zarzut ten w omawianej części nie poddawał się kontroli instancyjnej. Należy jednocześnie zauważyć, że nawet obiektywna wadliwość uzasadnienia nie musi skutkować trafnością zarzutu kasacyjnego, jeżeli skarga jej nie podnosi. Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdzie przyznanie trafności naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. podniesionego przez Prezesa UKE nie jest równoznaczne z przyjęciem trafności naruszenia tego przepisu w sposób wskazany przez Spółkę.

W ocenie NSA wyrok poddany kontroli kasacyjnej nie narusza

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., gdyż Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że kontrolowane przez ten Sąd postanowienie nie narusza tego ostatniego przepisu. Z treści art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a wynika, że tytuł wykonawczy ma zawierać określenie treści obowiązku podlegającego egzekucji, podstawę prawną jego istnienia oraz stwierdzenie, że ten obowiązek jest wymagalny, a dla należności pieniężnej także określenie jej wysokości, terminu, od którego nalicza się odsetki, rodzaj i ich stawkę. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia wyroku jednoznacznie potwierdza, że obowiązek podlegający egzekucji odnosi się do nieuiszczonych opłat z tytułu korzystania przez Spółkę z pozwolenia radiowego, a samo pozwolenie nie stanowi podstawy prawnej obowiązku, gdyż taką podstawą są właściwe przepisy prawne, które określają egzekwowany obowiązek i nie wymagają, a nawet nie dopuszczają decyzyjnego precyzowania jego zakresu.

Ponadto należy mieć na uwadze, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. Wzór tytułu wykonawczego wystawianego na więcej niż jedną (ale nie więcej niż cztery) dochodzoną należność pieniężną został określony w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Finansów z 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie z 22.11.2001 r."). W rubryce 29 wzoru tytułu mówi się o akcie normatywnym (stanowiącym podstawę do wydania orzeczenia, sporządzenia deklaracji/zgłoszenia lub stanowiącego, że należność powstaje z mocy prawa). Tytuł wykonawczy został sporządzony prawidłowo według ustalonego wzoru.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w uzasadnieniu wyroku WSA poprawnie ocenił, że Prezes UKE wskazał właściwe przepisy konstytuujące obowiązek objęty tytułem wykonawczym. NSA podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a. polegający na nieuwzględnieniu skargi, pomimo że organ egzekucyjny nie wskazał podstawy prawnej pierwszeństwa zaspokojenia należności, w sytuacji, gdy należność z tytułu opłat objętych egzekucją korzysta z takiego prawa. W tym zakresie NSA w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie, z którym pierwszeństwo zaspokojenia takich należności musi wynikać z przepisów szczególnych odnoszących się do takich należności. W rozpoznawanej sprawie ten rodzaj pierwszeństwa nie występuje, bo brak jest przepisów szczególnych, które regulowałyby tę materię. W żadnej mierze tego pierwszeństwa nie można wywodzić z treści art. 115 § 1 u.p.e.a., gdyż treść tego przepisu określa kolejność zaspokajania określonych należności, a pierwszeństwo ustalone w przepisach szczególnych może zmieniać tę kolejność. Zatem tylko w tych przypadkach, gdy regulacja szczególna zmienia to pierwszeństwo, tytuł egzekucyjny musi takie pierwszeństwo wskazywać, więc realizować dyspozycję art. 27 § 1 pkt 5 u.p.e.a.

Nadto w myśl zapisu poz. 77 wzoru tytułu wykonawczego, należałoby uzupełnić tę pozycję, gdy z mocy jakiegoś aktu egzekwowana należność korzystałaby z prawa pierwszeństwa zaspokojenia.

W rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie występuje.

Zdaniem Sądu II instancji nietrafny jest także zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 pkt 6 u.p.e.a. polegający na nieuwzględnieniu skargi w sytuacji, gdy tytuł egzekucyjny nie wskazuje podstawy prawnej prowadzonej egzekucji. Tak postawiony zarzut jest chybiony, gdyż Sąd I instancji poprawnie przyjął, że wskazaniem takiej podstawy jest powołanie w tytule egzekucyjnym właściwych przepisów ustawy – Prawo telekomunikacyjne: art. 187 w zw. z art. 185 ust. 1 i 2 p.t., przepisów wykonawczych do ustawy, określających tryb i zasady wnoszenia opłat za pozwolenia radiowe. Określenie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa wymaga powołania przepisów kształtujących obowiązek i ten wymóg został spełniony w tytule wykonawczym kontrolowanym przez WSA w Warszawie, co potwierdza także wpis w rubryce 72 tytułu wykonawczego zatytułowanej: "inna podstawa prawna egzekucji administracyjnej".

Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., kwestionujący nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy Spółce nie doręczono upomnienia spełniającego wymogi z art. 15 § 1 u.p.e.a. (egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.). Z akt sprawy wynika, że jest to zarzut chybiony, gdyż Spółka otrzymała upomnienie, które zwierało wezwanie do zapłaty zaległych opłat za 2006 r., a z jego treści wynika zaległość, co, do której zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne. Należy zatem stwierdzić, że treść upomnienia dnia 9 listopada 2011 r. zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 15 § 1 u.p.e.a. oraz przez załącznik nr 2 do rozporządzenia z 8 lutego 2005 r., określający wzór upomnienia.

W ocenie NSA nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 33 pkt 3 u.p.e.a. Spółka twierdzi, że wyrok WSA w Warszawie narusza prawo, bo nie uwzględnia jej skargi w sytuacji, gdy doszło do wadliwego przyjęcia, że określenie obowiązku podlegającego egzekucji jest zgodne z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Przepis art. 33 pkt 3 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu jest określenie obowiązku podlegającego egzekucji niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a. Z treści art. 3 § 1 u.p.e.a. wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 tej ustawy, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień lub bezpośrednio z przepisu prawa, o ile te obowiązki nie są poddane egzekucji sądowej. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji trafnie przyjmuje, że wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku nastąpiło przez odwołanie się do przepisów prawa, które nakładają obowiązek uiszczania opłat rocznych za prawo do dysponowania częstotliwościami radiowymi, a pozwolenie radiowe nie jest podstawą takiego obowiązku, ale orzeczeniem, które konkretyzuje zakres tego obowiązku, określając ciążące na Spółce opłaty, skoro korzystała z określonych częstotliwości radiowych.

Jako niezasadne należało także uznać zarzuty, podnoszący: naruszenie art. 11 ust. 9 u.s.d.g. i powiązany z nim zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Opierają się te zarzuty na założeniu, że art. 11 ust.9 u.s.d.g. może mieć zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Założenie to jest błędne. Zgodnie z art.11 ust.1 u.s.d.g. właściwy organ jest obowiązany do załatwiania spraw przedsiębiorców bez zbędnej zwłoki. W myśl natomiast powołanego art. 11 ust. 9 u.s.d.g., jeżeli organ nie rozpatrzy wniosku w terminie, uznaje się, że wydał rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy, chyba, że przepisy ustaw odrębnych ze względu na nadrzędny interes publiczny stanowią inaczej. Według autora skargi kasacyjnej w sytuacji, gdy wierzyciel nie rozpoznał środka zaskarżenia w terminie (w tym wypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) to stosownie do powołanego art.11 ust. 9 u.s.d.g., należy przyjąć, że wydał "rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem przedsiębiorcy". Konsekwentnie do tego założenia, w ocenie Spółki, zaskarżone postanowienie wydane w trybie art. 127 § 3 k.p.a. jest dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Inaczej rzecz ujmując, niedotrzymanie terminu w rozpoznaniu środka zaskarżenia skutkowało powstaniem swoistej fikcji prawnej polegającej na wydaniu rozstrzygnięcia stwierdzającego prawidłowość stanowiska wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pogląd prezentowany przez Spółkę pozostaje w sprzeczności z regulacjami zawartymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji powołując w tym zakresie przepisy określające skutki braku stanowiska wierzyciela. Zachowanie wierzyciela i jego skutki reguluje powoływany już art. 34 u.p.e.a. oraz art. 35 u.p.e.a., który w § 1 stanowi, że wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania, przy czym organ egzekucyjny może jednak w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu.

Przede wszystkim jednak skarżąca przedstawiając swoje stanowisko nie dostrzegła, że celem postępowania egzekucyjnego nie jest załatwienie sprawy przedsiębiorcy, w tym wypadku zobowiązanego, lecz doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązku.

Wobec powyższego skargę kasacyjną Spółki Akcyjnej N. jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na mocy art. 184 p.p.s.a.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł w punkcie 1 sentencji w oparciu o art.185 § 1 p.p.s.a., a w punkcie 2 na podstawie art.184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490) orzekł jak w sentencji.