Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 753/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2005 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. , znak [...], [...] /-/ J.Stankowski JFS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r., nr [...], [...], na podstawie art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz.U. nr 6, poz. 65), art. 6 pkt 15 lit. b ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r., nr 58, poz. 514 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa. Starosta G. odmówił K. C. przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Organ orzekający wskazał, że nawet w obliczu likwidacji zakładu pracy nie można uwzględnić dowodu z zeznań świadków na poświadczenie wykonywania pracy w warunkach szczególnych lub o szczególnym charakterze w Zakładach Mechanicznych [...], o czym – zdaniem organu – przesądza brzmienie art. 37j ust. 1 a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56) w brzmieniu do dnia 31.12.2001r. oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8, poz. 43). W uzasadnieniu podkreślono, że powyższe stanowisko zostało potwierdzone również przez Departament Ministerstwa Pracy. Starosta podważył jednocześnie zeznania byłej pracownicy kadr, w których potwierdziła ona wykonywanie przez K. C. pracy w warunkach szczególnych, mimo wcześniej wystawionego świadectwa pracy, w którym nie stwierdzono wykonywania przez niego takiej pracy. Organ uznał, że w zaistniałej sytuacji zeznania pracownicy kadr są mało wiarygodne.

W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty G. K. C. podkreślił bezzasadność kwestionowania przez organ zeznań świadków, które – w obliczu likwidacji zakładu pracy – stanowią jedyną możliwość udowodnienia wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Odwołujący się wskazał ponadto, że wbrew twierdzeniom organu była Kierownik Działu Organizacji i Kadr W. Z. sporządziła swe oświadczenie o wykonywaniu przez Odwołującego się pracy w warunkach szczególnych nie z pamięci lecz na podstawie akt osobowych uzyskanych ze Składnicy Akt N. K. C. wskazał, że - zgodnie z informacjami zawartymi we wspomnianych aktach - wykonywał pracę ustawiacza od lutego 1982r. do końca istnienia ZM [...], co na podstawie Dziennika Urzędowego MH i PM z 26 czerwca 1985r. w związku rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, stanowiło zatrudnienie w warunkach szczególnych.

Decyzją z dnia [...] maja 2004r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze, Wojewoda utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy. Organ II instancji podtrzymał w całości wywody Starosty G.

W skardze na decyzję Wojewody K. C. powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, wnosząc o jej oddalenie, powołał się w całości na argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest zasadna. Zarówno organ I jak i II instancji powołały się na art. 37j ust. 1a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., nr 6, poz. 56) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2001r. oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz.U. nr 8, poz. 43). Pierwszy z tych przepisów, obowiązujący od 12 września 2001r. określał, iż okresy wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze mogą być uwzględniane po przedłożeniu odpowiedniej dokumentacji, zgodnie z wymogami określonymi w odrębnych przepisach, bądź na podstawie prawomocnego orzeczenia sądu. Z uwagi na oddalenie przez Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych powództwa Skarżącego o uznanie pracy w warunkach szczególnych, organ powołał się na § 2 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, zgodnie z którym okresy pracy w warunkach szczególnych stwierdza zakład pracy na podstawie posiadanej dokumentacji. Organy administracyjne uznały w niniejszej sprawie, że skoro w świadectwie pracy nie stwierdzono wykonywania przez Skarżącego pracy w warunkach szczególnych a jakakolwiek korekta tego świadectwa nie jest możliwa z uwagi na likwidację zakładu pracy, to - z uwagi na brzmienie powołanych wyżej przepisów - nie można uwzględnić innych środków dowodowych poza dokumentami i trzeba w konsekwencji załatwić wniosek odmownie.

Powyższe stanowisko organów orzekających należy uznać za błędne. W wyroku NSA z dnia 22 listopada 2000r., sygn. II SA 1510/00, sąd ten stwierdził, że zgodnie z art. 75 § 1 kpa. jako dowód należy dopuścić wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Reguły tej nie mógł ograniczyć stosowany w rozstrzyganej wówczas sprawie § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania świadczeń określonych w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W niniejszej sprawie należy uznać, że wyrażona w powyższym wyroku zasada dopuszczania jako dowodu wszystkich środków przewidzianych w art. 75 § 1 kpa. ma pierwszeństwo przed ograniczeniami zawartymi w § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze.

Zadaniem organu administracji jest przeprowadzenie w tym względzie wszechstronnego postępowania wyjaśniającego, w szczególności gdy strona podnosi takie argumenty.

Skarżący podnosił i wskazał na to dowody w postaci zeznań świadków iż wykonywał pracę ustawiacza od lutego 1982 roku do czasu likwidacji ZM [...]. Fakt pracy w warunkach szczególnych potwierdza świadek W. Z., J. P., J. S.

W świetle zeznań świadków, wyjaśnienia skarżącego iż pracował w warunkach szczególnych brzmią wiarygodnie. Brak jest natomiast ustosunkowania się do nich ze strony obydwu organów. Narusza to art.77 kpa, wskazujący na to iż to organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Należy przy tym uznać, że w niniejszej sprawie organy obydwu instancji powinny były wziąć pod uwagę wszelkie środki dowodowe określone w kpa., określić ich wiarygodność i na tej podstawie rozstrzygnąć wniosek Skarżącego. Ten tryb powinien być też zachowany przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzeczono jak w sentencji.

/-/ J. Stankowski

JFS