Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1933/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 7, art. 1 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1496
law: Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman (spr.), sędzia WSA Jarosław Łuczaj, Protokolant spec. Piotr Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1933/19

UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia była uchwała Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. w sprawie zmiany Uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2019 r. w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta [...] (Dz.Urz. [...] z [...] r., poz. [...]), która weszła w życie [...] maja 2019 r.

W skardze, wniesionej na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r., poz. 506 j.t.), [...] S.A. zaskarżyła uchwałę w części dotyczącej § 1 ust. 4 w zakresie dodanego § 2 pkt 4 i § 1 ust. 7 i sformułowała zarzuty naruszenia jej interesu prawnego w następstwie tych postanowień. Skarżąca spółka zarzuciła, że uchwała narusza:

1) art. 17 ust. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. poz. 1496 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż Rada Miasta [...] mogła obniżyć maksymalną wysokość budynków objętych inwestycją mieszkaniową w mieście [...], (tj. w miejscowości o której mowa w art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy) realizowanych w bliskim sąsiedztwie budynków o wysokości przekraczającej liczbę 4 kondygnacji nadziemnych,

2) art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących poprzez zamieszczenie w uchwale treści wyżej wymienionych przepisów a tym samym przekroczenie zakresu delegacji ustawowej.

Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w zaskarżonej części oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Rada Miasta [...] wbrew obowiązującym przepisom zmniejszyła maksymalną wysokość budynków objętych inwestycją mieszkaniową do połowy liczby kondygnacji nadziemnych najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie, pomimo iż art. 17 ust. 7 ustawy jednoznacznie wskazuje, iż maksymalną wysokość budynków objętych inwestycją mieszkaniową wyznacza wysokość najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie.

Żaden przepis wskazanej ustawy nie zawiera delegacji do podjęcia przez Radę Miasta uchwały w tym zakresie. W ramach przyznanej ustawą kompetencji do ustalenia przez gminę lokalnych standardów urbanistycznych dopuszczono możliwość określenia standardów innych niż ustawowo ustalone, z tym zastrzeżeniem, że dotyczą one ściśle określonych parametrów oraz z wyraźnym wskazaniem, iż nie mogą się one różnić o więcej niż 50% od standardów określonych ustawą. Przepis art. 19 ust. 2 pkt 1 ustawy zawiera delegację dla rady gminy do ustalenia innych standardów w zakresie odległości oraz liczby kondygnacji, które jednak nie mogą różnić się o więcej niż 50% od standardów określonych m. in. od standardów określonych w art. 17 ust. 6 i 7 ustawy. Brak jest natomiast podstaw prawnych do wprowadzania dalej idących ograniczeń w zakresie wysokości inwestycji mieszkaniowej. Tymczasem Rada Miasta [...] w kwestionowanym przepisie uchwały przyjęła rozwiązanie prowadzące do ograniczenia maksymalnej wysokości inwestycji mieszkaniowych realizowanej w bliskim sąsiedztwie budynków o wysokości przekraczającej 4 kondygnacje nadziemne. Zgodnie natomiast z przepisem art. 17 ust. 7 w związku z ust. 6 pkt 1 ustawy wysokość maksymalnej zabudowy budynku objętego inwestycją mieszkaniową w przypadku, gdy w bliskim sąsiedztwie realizowanej inwestycji występują budynki powyżej 4 kondygnacji nadziemnych wyznacza wysokość najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie.

W ocenie skarżącego najwyższy budynek o jakim jest mowa w cytowanym przepisie sam przez się nie stanowi ustawowych standardów urbanistycznych w zakresie kondygnacji, a jedynie pozostaje przedmiotem odniesienia dla określenia dopuszczalnej liczby kondygnacji przy zastosowaniu przepisanych prawem standardów (tak: Rozstrzygnięcie Nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] marca 2019 [...]). A zatem brak jest możliwości ustalenia przez radę innego przedmiotu odniesienia w tym zakresie poprzez ustalenie jako standardu połowy liczby kondygnacji nadziemnych najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie.

Tym samym Rada Miasta [...] naruszyła przepis art. 17 ust. 7 ustawy poprzez obniżenie maksymalnej wysokości budynków objętych inwestycją mieszkaniową w mieście [...], (tj. w miejscowości o której mowa w art. 17 ust. 2 pkt 1 ustawy) realizowanych w bliskim sąsiedztwie budynków o wysokości przekraczającej liczbę 4 kondygnacji nadziemnych.

Akty prawa miejscowego winny być podejmowane na podstawie i w granicach upoważnień ustawowych. Zarówno w doktrynie prawa jak i judykaturze podkreśla się niedopuszczalność modyfikowania upoważnień ustawowych, a zaskarżony przepis uchwały sprowadza się do unormowania zakresu spraw, które nie zostały przewidziane do uchwalenia przez radę gminy.

Materia zawarta w § 1 ust. 7 uchwały została uregulowana w przepisach ustawowych tj. art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Przepisy ustawy jednoznacznie wskazują na zakres stosowania lokalnych standardów urbanistycznych dotyczących realizacji inwestycji mieszkaniowych wyłącznie w postępowaniach wynikających z tej ustawy tj. ustawy o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Należy wskazać, iż żaden przepis wskazanej wyżej ustawy nie zawiera delegacji do podjęcia przez Radę Miasta uchwały w tym zakresie.

Skarżąca wyjaśniła, że posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Prowadzi na terenie miasta [...] działalność gospodarczą polegającą na budowie i sprzedaży budynków mieszkalnych. Niezgodne z obowiązującym prawem zapisy zawarte w zaskarżonej uchwale w sposób znaczący ograniczają jej możliwości przy planowaniu kolejnych inwestycji.

Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu stanowiska wskazał, że Rada Miasta [...] uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. postanowiła o nieuwzględnieniu skargi w całości. Stanowisko swoje motywowała następującymi względami: jednogłośnym podjęciem przez Radę Miasta skarżonej uchwały, niestwierdzeniem przez organ nadzoru tj. Wojewodę [...] niezgodności z prawem przedmiotowej uchwały oraz dotychczasową praktyką w sprawie procedowania skarg na uchwały Rady. Istotną przesłanką uzasadniającą podjęcie uchwały nieuwzględniającej skargi był fakt podjęcia zaskarżonej uchwały z inicjatywy mieszkańców popartej podpisami 629 osób - mieszkańców miasta.

Zdaniem organu skarżąca Spółka posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Podjęcie uchwały w zakresie lokalnych standardów urbanistycznych odnoszących się do inwestycji mieszkaniowych wkracza bowiem w swobodę prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę poprzez ograniczenie możliwości realizacji jej zamierzenia inwestycyjnego. Posiadanie legitymacji do złożenia skargi potwierdza fakt znany z urzędu, dotyczący złożenia przez [...] S.A. w [...] wniosku o lokalizację inwestycji mieszkaniowej przy ul. [...] w [...] na podstawie art. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. Nowelizacja uchwały w sprawie lokalnych standardów urbanistycznych, która weszła w życie w dniu 23 maja 2019 r., objęła swoim zasięgiem teren planowanej inwestycji Skarżącej.

Rada Miasta [...] podjęła uchwałę Nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej, głównie z uwagi na niedostosowanie wniosku do wymogów znowelizowanej uchwały w sprawie standardów urbanistycznych miasta [...]. Zaskarżona uchwała uniemożliwiła Skarżącej Spółce realizację projektu.

Organ wyjaśnił, że "[...] " S.A. jest współwłaścicielem nieruchomości oznaczonej numerem geodezyjnym [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w [...] w części [...] oraz [...], która położona jest na terenie objętym granicami obszaru pomiędzy ulicami: [...], [...], [...], [...], [...], [...], przedstawionym na mapce stanowiącej załącznik do kwestionowanej uchwały nowelizującej.

Podejmując uchwałę o ustaleniu lokalnych standardów urbanistycznych Rada Miasta [...] działała w oparciu o przepis art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. poz. 1496 , z późn. zm.).

W okolicznościach sprawy istotne jest, iż skarżona uchwała została podjęta w ramach wyłącznej właściwości Rady Miasta, a także że została wniesiona pod obrady Rady Miasta [...] jako projekt stanowiący obywatelską inicjatywę uchwałodawczą. Powyższą uchwałę procedowano po raz pierwszy w związku z wejściem w życie art. 41 a ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, regulującego jedną z podstawowych form partycypowania mieszkańców w procesie stanowienia prawa na poziomie lokalnym. W myśl powyższego przepisu rada gminy określa w drodze uchwały szczegółowe zasady wnoszenia inicjatyw obywatelskich. Zasady występowania z obywatelską inicjatywą uchwałodawczą zostały uregulowane w § 22 ust. 3 Statutu Miasta [...] uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003 r., z późniejszymi zmianami (tekst jednolity ogłoszony uchwałą Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 roku w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego Statutu Miasta [...] Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r. poz. [...], oraz zmiany z [...] r. poz. [...], z [...] r. poz. [...], z [...] r. [...], z [...] r. poz. [...]). Przytoczony przepis stanowi, że zasady występowania z inicjatywą uchwałodawczą grupy co najmniej 300 mieszkańców określa odrębna uchwała.

W związku z powyższym zasady wykonywania obywatelskiej inicjatywy uchwałodawczej reguluje Uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. (Dz. Urz. Woj. [...] poz. [...]). Uchwała określa bardzo szczegółowo przepisy proceduralne (formalnoprawne) dotyczące trybu postępowania przy stanowieniu aktów prawnych tj. zasady wnoszenia inicjatyw, zasady tworzenia komitetów uchwałodawczych, zasady promocji obywatelskich inicjatyw uchwałodawczych oraz formalne i techniczno-legislacyjne wymogi jakim muszą odpowiadać składane projekty.

Podmiot Skarżący zarzuca błąd merytoryczny zastosowanej wykładni przepisu art. 17 ust. 7 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących. W ocenie Skarżącej Spółki wysokość najwyższego budynku, o jakim jest mowa w cytowanym przepisie, sama przez się nie stanowi ustawowych standardów w zakresie kondygnacji, a jedynie pozostaje przedmiotem odniesienia dla określenia dopuszczalnej liczby kondygnacji. Wątpliwości interpretacyjne dotyczące wskazanego zagadnienia były podzielone w opiniach do procedowanego projektu uchwały nowelizującej uchwałę w sprawie lokalnych standardów urbanistycznych.

Wykładnia poszczególnych pojęć użytych w treści przepisów dokonywana jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, przy uwzględnianiu poglądów doktryny. W kontekście podnoszonych zarzutów skargi brakuje ugruntowanego orzecznictwa.

Ponadto Strona skarżąca wskazuje regulację § 1 ust. 7 uchwały jako naruszenie przepisu art. 1 ust. 1 i 2 ustawy. Zgodzić się należy ze Skarżącą , iż z normatywnego charakteru przedmiotowej uchwały wynika konieczność formułowania zawartych w niej postanowień jedynie na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, precyzyjnie realizując delegację ustawową. Ustawodawca formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego, przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nie objętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m. in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z art. 19 ust. 1 i 3 ustawy z 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz.U. z 2018 r., poz. 1496, zwana dalej specustawą) gmina jest uprawniona do określenia w drodze uchwały, na zasadach wynikających z art. 19 ust. 2, lokalnych standardów urbanistycznych obowiązujących w miejsce określonych w art. 17 tej ustawy standardów ustawowych.

Stosownie do treści art. 19 ust. 4 w.w ustawy uchwała o ustaleniu lokalnych standardów urbanistycznych jest aktem prawa miejscowego. Artykuł 94 Konstytucji RP stanowi, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Rozpoznawana skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust.1 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2019 r., poz. 506 j.t., zwanej dalej u.s.g.).

Według art. 101 ust. 1 u.s.g. prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone takim aktem.

Sąd dokonując oceny dopuszczalności złożonej skargi podkreśla, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. określającej legitymację do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka posiada interes prawny, gdyż jest współwłaścicielką działki o nr ew. [...] z obrębu [...] znajdującej się w obszarze dla którego zaskarżoną uchwałą wprowadzono lokalne standardy urbanistyczne, bardziej rygorystyczne od standardów ustawowych, a nadto jest podmiotem gospodarczym prowadzącym działalność z zakresu budownictwa na obszarze gminy, któremu ze względu na wprowadzone zaskarżoną uchwałą lokalne standardy, Rada gminy uchwałą nr [...] z [...] czerwca 2019 r. odmówiła ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej w tym obszarze. Tym samym należy ocenić, że interes prawny spółki został naruszony w związku z ograniczeniem możliwości inwestycyjnych na obszarze dla którego wprowadzono lokalne standardy urbanistyczne, bardziej rygorystyczne od standardów ustawowych.

Zgodnie z treścią art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 i ust. 4 u.s.g. stwierdzenie nieważności uchwały następuje w przypadku, gdy uchwała jest sprzeczna z prawem, a naruszenie to ma charakter istotny.

W przedmiotowej sprawie sąd nie stwierdził istotnych naruszeń, które uzasadniałyby konieczność wyeliminowania uchwały z obrotu.

Skarżąca spółka niezasadnie kwestionuje zgodność z obowiązującymi przepisami § 1 ust. 4 zaskarżonej uchwały, w którym do uchwały Rady Miasta [...] nr [...] z [...] marca 2019 r. w sprawie określenia lokalnych standardów urbanistycznych na terenie miasta [...] dodano § 2 pkt 4. W tym wprowadzonym przez gminę przepisie ustanowiono wyjątek od ustalenia wynikającego z § 2 pkt 3 uchwały z 29 marca 2019 r. określającego standard lokalny w zakresie dopuszczalnej liczby kondygnacji na obszarze [...] zlokalizowanym pomiędzy ulicami: [...], [...], [...], [...], [...], [...].

W dodawanym przepisie określono, że "Jeżeli w odległości nie większej niż 250 m od budynków objętych inwestycją mieszkaniową znajdują się w istniejącej zabudowie, budynki mieszkalne o wysokości przekraczającej 4 kondygnacje nadziemne, wówczas maksymalną wysokość budynków objętych inwestycją mieszkaniową wyznacza połowa liczby kondygnacji nadziemnych najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie, w przypadku nieparzystej liczby kondygnacji z zaokrągleniem w górę do pełnej kondygnacji nadziemnej.".

Co do zasady wprowadzony wyjątek jest korzystny dla potencjalnego inwestora, który zamierza realizować inwestycję mieszkaniową i wystąpić o jej lokalizację na podstawie specustawy, gdyż umożliwia realizację budynków mieszkalnych o liczbie kondygnacji wyższej, aniżeli określona jako lokalny standard. W tym przypadku, jako lokalny standard, w dodawanym w § 1 ust. 4 zaskarżonej uchwały przepisie tj. § 2 pkt 3, określono wysokość budynku na poziomie 2 kondygnacji nadziemnych. Tak ustalonego standardu strona skarżąca nie kwestionuje.

Ustalenie stanowiące wyjątek od przyjętego w uchwale standardu w zakresie liczby kondygnacji nadziemnych mieściło się w ramach przysługujących gminie kompetencji do określenia lokalnych standardów i nie pozostaje w sprzeczności ani z określonym standardem wysokości budynków mieszkalnych dla tego obszaru gminy (2 kondygnacje), ani z art. 17 ust. 7 specustawy. Nie doszło więc do naruszenia przepisów prawa, jak też nie zachodzi wewnętrzna sprzeczność pomiędzy treścią uchwały.

W art. 17 ust. 7 specustawy ustawodawca przewidział wyjątek od określonego w art. 17 ust. 6 tej ustawy (jako zasady) standardu w zakresie liczby kondygnacji dla budynków objętych inwestycją, uzależnionego od tego czy realizowana będzie poza miastem oraz od wielkości miast odnoszonej do liczby ich mieszkańców.

Przepis ten stanowi, że jeżeli w odległości nie większej niż 500 m od budynków objętych inwestycją mieszkaniową znajdują się, w istniejącej zabudowie, budynki mieszkalne o wysokości przekraczającej liczbę kondygnacji, o której mowa w ust. 6, wówczas maksymalną wysokość budynków objętych inwestycją mieszkaniową w miejscowościach, o których mowa w ust. 6, wyznacza wysokość najwyższego budynku mieszkalnego w istniejącej zabudowie.

Nie może być wątpliwości, że ustawodawca wprowadzając łagodniejszy wymóg dla określenia parametru urbanistycznego odnosi wysokość budynku objętego inwestycją mieszkaniową do liczby kondygnacji nadziemnych. Wysokość budynku jest punktem odniesienia, ale jednocześnie utożsamiana jest z liczbą kondygnacji budynku. Wyjątek przewidziany w tym przepisie znajduje zastosowanie wówczas, gdy znajdująca się w odległości nie większej niż 500 m istniejąca już zabudowa mieszkaniowa przekracza liczbę kondygnacji nadziemnych określoną jako obowiązująca w art. 17 ust. 6 ustawy. W takim przypadku wysokość planowanych budynków mieszkaniowych wyznacza wysokość najwyższego z istniejących już budynków mieszkalnych (a więc także o liczbie kondygnacji nadziemnych wynikającej z tej wysokości ).

Z art. 19 ust. 1 i ust. 2 specustawy wynika, że standardy ustawowe nie będą obowiązywały wówczas, gdy gmina określi własne, lokalne standardy urbanistyczne. Ta kompetencja dotycząca innego określenia standardów urbanistycznych od ustawowych dotyczy, jak wyraźnie wskazano w przepisie, standardów o których mowa w art. 17 ust. 2, 4, 6 i 7 i musi mieścić się w wyznaczonych przez ustawodawcę granicach. W zakresie odległości lub liczby kondygnacji gmina jest uprawniona określić te parametry inaczej przy zachowaniu różnicy nie większej niż 50% od standardów ustawowo określonych.

Wprowadzony przez gminę wyjątek od określonego jako obowiązującego standardu w zakresie liczby kondygnacji nadziemnych jest własnym ustaleniem standardu wynikającego z art. 17 ust. 7 specustawy. Gmina prawidłowo zastosowała art. 19 ust. 2 pkt 1 specustawy. Wprowadzone wymagania w zakresie odległości i liczby kondygnacji nadziemnych, od których uzależnione jest obowiązywanie wyjątku dla określenia wysokości budynków objętych inwestycją mieszkaniową, odniosła do wartości ustawowych, mieszcząc się w dopuszczalnych granicach 50 % różnicy. Nie mogła być punktem odniesienia liczba kondygnacji określona jako obowiązująca co do zasady, a więc liczba dwóch kondygnacji nadziemnych, co sugeruje jako rzekomy wyraz braku spójności aktu strona skarżąca. Wprowadzenie wyjątku w takim przypadku byłoby niecelowe, ponieważ inwestor nie odniósłby korzyści, a nadto przekroczona zostałaby wyznaczona przez ustawodawcę granica władztwa. Określona przez gminę zasada w zakresie liczby kondygnacji dla obszaru, w którym skarżąca spółka posiada tytuł prawny do nieruchomości i planowała inwestycję wynosi 2 kondygnacje nadziemne. Gmina skorzystała więc z uprawnienia do określenia liczby kondygnacji różniącej się o 50 % od ustawowo określonego parametru na poziomie 4 kondygnacji nadziemnych. Przy określeniu wyjątku mogła więc zastosować wyłącznie kryteria, które nie naruszały tej dopuszczalnej granicy, a więc tylko dopuścić w rozsądnych granicach wyższą zabudowę od dwóch kondygnacji nadziemnych.

Przywoływane przez skarżącą spółkę na dowód naruszenia przepisów prawa przez gminę, w zakresie przyznanych jej kompetencji rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczy sytuacji, w której gmina wprowadzając wyjątek od określonej liczby kondygnacji przekroczyła dopuszczalną granicę 50 % różnicy w określeniu parametru, gdyż odniosła go nie do ustawowo przewidzianej wartości, a do wartości już zmniejszonej o połowę.

W zaskarżonej uchwale gmina nie tylko wprowadziła wyjątek działający na korzyść inwestorów (oczywiście w ramach lokalnie ustalonych standardów), ale też przy jego określeniu nie przekroczyła dopuszczalnej granicy przyznanej jej swobody. Uchwała została podjęta w ramach inicjatywy mieszkańców lokalnej społeczności i jest wyrazem kompromisu pomiędzy jej oczekiwaniami co do kierunków rozwoju inwestycji mieszkaniowych w tym obszarze i planami inwestycyjnymi potencjalnych inwestorów.

W ocenie sądu zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 i ust. 2 specustawy przez § 1 ust. 7 zaskarżonej uchwały nie uzasadnia stwierdzenia jej nieważności w tej części. Należy stwierdzić, że dodany do uchwały z 29 marca 2019 r. w sprawie określenia lokalnych standardów § 3 ust. 2 nie narusza interesu prawnego skarżącej spółki, gdyż w żaden sposób nie wpływa na jej sytuację prawną, jak też nie stanowi istotnego naruszenia przepisów prawa. Przepis uchwały o treści "ustalone w niniejszej uchwale lokalne standardy urbanistyczne dotyczące realizacji inwestycji mieszkaniowych mają zastosowanie wyłącznie w postępowaniach wynikających z ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o ułatwieniach w przygotowaniu i realizacji inwestycji mieszkaniowych oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2018 r. poz. 1496 z późn. zm.) i nie mogą stanowić podstawy do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy" w ocenie sądu nie jest sprzeczny z art. 1 ust. 1 i ust. 2 specustawy, nie modyfikuje treści tego przepisu i nie wprowadza wątpliwości co do prawidłowego jego brzmienia. To, że podstawę materialnoprawną do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i wydania decyzji o warunkach zabudowy stanowią przepisy innej obowiązującej ustawy, wynika wprost z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.