Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1327/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 174
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego
article: art. 130 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant starszy asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 17 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Go 53/16 w sprawie ze skargi G.S. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wykreślenia z ewidencji kierowców punktów karnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G.S. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. (sygn. akt II SA/Go 53/16), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę G.S. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 listopada 2015 r. nr [...] odmawiającą wykreślenia z ewidencji kierowców punktów karnych.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 20 października 2015 r. G.S. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wlkp. o usunięcie z ewidencji kierowców 10-ciu punktów, nałożonych mandatem karnym z dnia 26 stycznia 2015 r., gdyż - zdaniem wnioskodawcy – z treści w/w mandatu nie wynikał fakt ich nałożenia.

Pismem z dnia 30 października 2015 r., Komendant Wojewódzki Policji poinformował G.S., iż wniosek jego nie mógł zostać uwzględniony ponieważ został on w dniu 26 stycznia 2015 r. ukarany mandatem kredytowanym w kwocie 400 zł za wykroczenie z art. 92a kodeksu wykroczeń. Wprawdzie na blankiecie mandatu funkcjonariusz nie wskazał, że za powyższy czyn przypisano 10 punktów karnych, jednakże z wykazu naruszeń przepisów ruchu drogowego i liczby punktów odpowiadającym tym naruszeniom, stanowiącego Załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznym w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wynikało, iż policjant winien wskazać, że za ww. czyn (przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h) zostanie przypisanych kierowcy 10 punktów karnych. W związku z powyższym, pomimo uchybienia formalnego, w postaci braku wpisania na blankiecie mandatu karnego liczby punktów odpowiadającym naruszeniu prawa, mandat ten był ważny, prawomocny i podlegał wykonaniu.

Po wyczerpaniu trybu zaskarżenia, G.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na w/w czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 listopada 2015 r., w której zarzucił organowi błędną wykładnię (cyt.): "§ 4 ust. 1 pkt 2 lit." rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim wnosił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał, że była ona nieuzasadniona.

Sąd wskazał, że zagadnienie przypisywania kierowcom naruszającym przepisy ruchu drogowego punktów reguluje wprawdzie obecnie ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. poz. 155), która zastąpiła odpowiednie unormowania zawarte poprzednio w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 1137 ze zm.), tym niemniej z uwagi na treść art. 139 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, ustawa ta - w zakresie dotyczącym m.in. przepisu art. 98 (określającego zasady punktowania za naruszenie przepisów ruchu drogowego) oraz art. 136 ust. 1-3 (określających zasady przenoszenia wpisów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, o której mowa w art. 130 Prawa o ruchu drogowym, do centralnej ewidencji kierowców) - weszła w życie dopiero z dniem 4 stycznia 2016 r., a zatem – ze względu na datę popełnienia naruszenia - nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie zaś z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 1997 r. – Prawa o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 1137 ze zm.), Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Z przepisu tego zatem wynika, iż podmiotem, któremu ustawodawca powierzył zadanie prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest policja. Podmiot ten – jak wywodził Sąd - ma dokonać oceny, czy zaistniał fakt naruszenia przepisów ruchu drogowego, a następnie winien stwierdzonemu naruszeniu przyporządkować właściwą liczbę punktów w skali od 0 do 10. Kolejnym zaś krokiem jest wprowadzenie tej liczby punktów do ewidencji. Czynności wymienionych w tym przepisie podmiot prowadzący ewidencję dokonuje samodzielnie. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, użyte w zdaniu drugim art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, zwroty: "przypisuje się" i "wpisuje się" odnoszą się, wprost do zdania pierwszego i dotyczą podmiotu prowadzącego ewidencję.

Kolejno Sąd Wojewódzki zauważył, że akt naruszenia przepisów ruchu drogowego przez danego kierowcę organ prowadzący ewidencję stwierdza w oparciu o: wyroki sądu, mandaty karne albo orzeczenia dyscyplinarne – § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 488). W myśl zaś art. 98 § 3 ustawy Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia, mandat karny kredytowy staje się prawomocny z chwilą pokwitowania jego odbioru przez ukaranego. Przyjęcie mandatu oznacza więc przyznanie się sprawcy do winy i prawomocne zakończenie postępowania. Mandat karny zawiera przy tym określenie wykroczenia zarzucanego sprawcy, wskazuje zatem rodzaj i kwalifikację prawną czynu (art. 97 § 3 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia).

Wobec powyższego Sąd stwierdził, iż prawomocny mandat karny - w świetle art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym - stanowi kategorię normatywną o tyle, o ile stwierdza popełnione naruszenie, określając jego rodzaj i kwalifikację prawną. Mandat karny nie posiada zaś takiego waloru, jeśli chodzi o liczbę uwidocznionych w nim punktów. Organ prowadzący ewidencję na podstawie treści mandatu ustala bowiem jedynie rodzaj popełnionego naruszenia i jego kwalifikację prawną, a dalszych czynności dokonuje już samodzielnie, w oparciu o przepis art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Na takie rozumienie tego przepisu wskazuje też użyty przez ustawodawcę zwrot: "przypisuje się". "Przypisywać" oznacza bowiem "ustanowić związek czegoś z kimś lub z czymś" (Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN). Chodzi tu zatem o ustanowienie związku pomiędzy popełnionym naruszeniem przepisów ruchu drogowego a przewidzianą dla niego, w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r., liczbą punktów karnych. Sąd Wojewódzki dodał przy tym, że liczba punktów przypisana wykroczeniu polegającemu na przekroczeniu prędkości powyżej 50 km/h w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, wynosi 10.

W świetle powyższego, Sąd pierwszej instancji uznał, że wpis punktów do ewidencji ma jedynie charakter techniczny, będący konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego, a o ich naliczeniu nie decyduje wystawiający mandat policjant lub sąd, lecz są one przypisywane - z mocy prawa - do poszczególnych naruszeń. Policjant nie mógł zatem zadecydować, że za wykroczenie popełnione przez skarżącego, polegające na przekroczeniu dozwolonej prędkości o ponad 50 km/h, nie zostanie przypisane skarżącemu określona w rozporządzeniu liczba punktów. Obowiązujące przepisy prawa takiej możliwości nie przewidywały.

Z tej przyczyny Sąd uznał, że zawsze naruszenie przepisu ruchu drogowego, określone w wykazie naruszeń tych przepisów, skutkuje przypisaniem odpowiedniej liczby punktów i ich wpisaniem do ewidencji (§ 2 ust. 3 rozporządzenia i załącznik nr 1).

W związku z tym, organ prowadzący ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest uprawniony do przypisania określonemu naruszeniu odpowiedniej liczby punktów karnych a zatem Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim był uprawniony do samodzielnego przyporządkowania prawidłowej liczby punktów karnych, niezależnie od niewpisania punktów w przedmiotowym mandacie karnym (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., I OSK 1110/12, LEX nr 1455416 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 lutego 2015r., II SA/Sz 880/14, LEX nr 1650749).

W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, G.S. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim naruszenie:

I. prawa materialnego w postaci: (cyt.): "§ 4 ust. 1 pkt 2 lit. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego, poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu, że pomimo uchybienia formalnego w postaci braku wpisania na blankiecie mandatu karnego liczby punktów odpowiadających tym naruszeniom taki mandat jest ważny, prawomocny i podlega wykonaniu, ponieważ brak wpisu o ilości punktów na blankiecie mandatu karnego nie ma wpływu na punktację ujętą w ewidencji, albowiem wpis punktów do ewidencji ma jedynie charakter techniczny, w sytuacji, gdy prawidłowa interpretacja tych przepisów nie daje podstawy do przyjęcia takich wniosków, ponieważ liczba punktów określona w mandacie karnym stanowi sankcję związaną z naruszeniem prawa o ruchu drogowym podobnie jak i nałożona mandatem grzywna";

II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) (cyt.): "art. 1 § 1 i 2 PrSadAdm w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) PrPostSądAdm w zw. z art. 134 § 1 PrPostSądAdm w zw. z art. 151 PrPostSądAdm" w zw. z art. 7, 8, 9 oraz art. 77 § 1 k.p.a.oraz art. 107 § 3 k.p.a. - polegające na oddaleniu zamiast uwzględnienia skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organów administracji obu instancji, pomimo, iż nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, w tym nie wyjaśniono z jakich przyczyn zarówno organy obu administracji obu instancji jak i Sąd I instancji uznały iż mandat karny, posiadający braki formalne w postaci niewpisania przez wystawiającego mandat funkcjonariusza publicznego, jest prawomocny i wykonalny, co skutkowało nienależytym i nie wyczerpującym wyjaśnieniem skarżącemu w uzasadnieniach obu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącego, a mianowicie nie wykreśleniu z rejestru punktów karnych wpisanych niezgodnie z prawem.

2. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. - przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w "nim" zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonania kontroli zaskarżonej decyzji,

3. (cyt.): "art. 1 § 1 i 2 PrSądAdm oraz art. 3 § 1 PrPostSądAdm" - poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli (cyt.): " w zw. z art. 141 § 4 PrPostSądAdm" - poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 PrPostSądAdm, polegające na braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. § 4 ust. 1 pkt 2 lit. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego a także nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie w uzasadnieniu wyroku do tych zarzutów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej m. in. wskazano na błędną interpretację (cyt.): " § 4 ust. 1 pkt 2 lit." rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego, dokonana przez Wojewódzkiego Komendanta Policji, która to interpretacja była - zdaniem skarżącego - niezgodna z art. 2 Konstytucji RP tj. zasadą demokratycznego państwa prawa, gdyż w niniejszym przypadku, kara nałożona przez funkcjonariuszy Policji zupełnie nie znajdowała odzwierciedlenia w treści mandatu karnego otrzymanego przez skarżącego, co z kolei naruszało zaufanie obywatela do organów władzy publicznej. Ponadto, gdyby skarżący wiedział, że zostały na niego nałożone punkty karne, to mógłby skorzystać na przykład z prowadzonych kursów redukujących otrzymane punkty.

Zdaniem też skarżącego, ujęcie punktów karnych w prawomocnym akcie, mającym charakter rozstrzygnięcia opatrzonego autorytetem władzy publicznej, czyniło niemożliwym uznanie ustalonej w mandacie liczby punktów za niewiążącą, a co za tym idzie należało uznać, iż skarżący nie otrzymał nałożonym mandatem karnym kredytowanym żadnych punktów karnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim wnosił o jej oddalenie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów, sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015 r., II OSK 909/14). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto (zob. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2014 r., II GSK 1253/13). Nie ma on kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania zarzutów kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności (zob. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., II FSK 3171/12; por. też wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2012 r., II OSK 1426/11). A zatem Naczelny Sąd Administracyjny upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., II OSK 2724/12).

W związku z powyższym w orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę, że związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej, co oznacza konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – uchybił sąd pierwszej instancji, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia bowiem sądowi ocenę jej zasadności (zob. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2016 r., I OSK 2490/14; wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2015 r., I OSK 2096/13; wyrok NSA z dnia 16 listopada 2012 r., I OSK 892/12, CBOSA). Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być przy tym precyzyjne (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r., II GSK 2321/11, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi kasacyjnej, które zostały wadliwie skonstruowane (zob. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2014 r., II FSK 2021/12, CBOSA).

Odnosząc powyższe do stanu analizowanej sprawy, należy zatem stwierdzić, że przedmiotowa skarga kasacyjnie nie może być uznana za w pełni prawidłowo skonstruowaną. Po pierwsze, wielokroć autor skargi kasacyjnej przywołuje naruszenie "§ 4 ust. 1 pkt 2 lit. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego", jednak nie podaje, o jaką literę § 4 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia mu idzie. Po drugie, nie rozwija w żaden sposób skrótów takich jak "PrSądAdm" czy "PrPostSądAdm", co nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, jakie akty, z jakiej daty i opublikowane w jakim miejscu ma na myśli. Podkreślić przy tym w tym miejscu należy, że skrótami tymi nie posługiwał się Sąd Wojewódzki w zaskarżonym orzeczeniu.

Pomimo jednak powyższych uchybień formalnych, mając na uwadze treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że mogła być ona merytorycznie rozpoznana.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych i przyjmując, że przez użyty w skardze kasacyjnej skrót (cyt.): "PrPostSądAdm" oznaczał ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznać wypada, że w analizowanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem zaskarżony wyrok zawiera wszystkie, wskazane w tym przepisie elementy. Sąd pierwszej instancji odniósł się także do meritum zarzutów zawartych w skardze, choć - podobnie jak w skardze kasacyjnej - reprezentowany przez adwokata G.S. nie podał w skardze, wniesionej do Sądu Wojewódzkiego, właściwej jednostki redakcyjnej, w postaci litery § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego, pozwalającej skonkretyzować intencję skarżącego.

Podobnie nietrafne okazały się pozostałe zarzuty procesowe, a które - w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - uznać należy przede wszystkim za nieadekwatne do sprawy. Należy bowiem odnotować, że w niniejszym przypadku w ogóle nie były wydawane żadne decyzje administracyjne i to nie decyzja administracyjna była przedmiotem skargi. Wobec tego nie znajdowały w analizowanym stanie faktycznym zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd Wojewódzki nie mógł w rezultacie przepisów tych naruszyć w związku z powołanymi w skardze kasacyjnej przepisami, określającymi ustrój i postępowanie przed tym Sądem, albowiem przepisy wskazanego Kodeksu nie stanowiły i nie mogły stanowić w sprawie wzorca kontroli skarżonej czynności. Trafnie zatem - w tym kontekście – zauważył w odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Wojewódzki Policji w Gorzowie Wielkopolskim, że taki kształt zarzutów rodzi wątpliwość, czy autor skargi kasacyjnej, formułując je w pełni oparł się na stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Przechodząc do kwestii materialnoprawnych, to jest obrazy (cyt.): "§ 4 ust. 1 pkt 2 lit. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 22 lutego 2002 r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego" również podzielić należy stanowisko organu, że skarżący kasacyjnie mógł mieć w tym przypadku na myśli lit. d) cytowanego przepisu, gdyż wynika to z całokształtu skargi kasacyjnej. Zgodnie zaś z tym przepisem, funkcjonariusz, nakładając na sprawcę wykroczenia mandat karny kredytowany, po oddzieleniu części A i B od części C-E na odcinku "C" formularza, w przypadku naruszenia przepisów o ruchu drogowym, wpisuje liczbę punktów przewidzianych za to naruszenie na podstawie odrębnych przepisów.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wyjaśnić należy, że jakkolwiek w nałożonym na skarżącego mandacie karnym nie wskazano żadnych punktów karnych, to jednak powyższe uchybienie formalne pozostaje bez wpływu na skarżoną w sprawie czynność. Jak już wyjaśnił bowiem Sąd Wojewódzki, de lege lata okoliczność wpisania punktów na mandacie jest irrelewantna z perspektywy ich przypisania za czyn określonej liczby punktów i ujęcia ich w ewidencji. Kwestię tę wyjaśniono szczegółowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OSK 1110/12), a zawarty w tym wyroku pogląd podziela również skład orzekający w sprawie niniejszej. W przywołanym wyżej wyroku wskazano bowiem, że "zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 1997 r. – Prawa o ruchu drogowym [...] policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Wpisowi do ewidencji podlega każde stwierdzone naruszenie przepisów ruchu drogowego, w tym również takie, któremu zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia przypisano 0 punktów lub w ogóle nie przypisano wartości punktowej (art. 130 ust. 1a ustawy). Analiza tych przepisów wskazuje na to, że organy administracji publicznej nie mają możliwości działania w ramach uznania administracyjnego – zobowiązane są w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ruchu drogowego przypisać temu naruszeniu określoną liczbę punktów wynikającą z [...] rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia prawomocny mandat karny staje się podstawą do dokonania wpisu w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Należy zaznaczyć, że dokonywany przez organy Policji wpis w ewidencji ma charakter deklaratoryjny, a ilość ujawnionych punktów karnych jest pochodną od stwierdzenia – stosownym mandatem – naruszenia przepisów ruchu drogowego. Oznacza to, że stwierdzone mandatem karnym naruszenie przepisów ruchu drogowego jest równoznaczne z wpisem do ewidencji liczby punktów wynikających z załącznika nr 1 rozporządzenia. Z przedstawionych regulacji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że wpis punktów do ewidencji ma jedynie charakter techniczny będący konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego. Punkty karne przypisywane kierowcom w związku z popełnionym przez nich wykroczeniem lub przestępstwem drogowym mają charakter akcesoryjny w stosunku do tego wykroczenia lub przestępstwa. O ich naliczeniu nie decyduje policjant lub sąd, lecz są one przypisywane ex lege do poszczególnych naruszeń." Pogląd ten uznać przy tym wypada za utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2017 r., I OSK 1241/15; por. wyrok NSA z dnia 4 października 2016 r., I OSK 181/15; wyrok NSA z dnia 15 października 2015 r., I OSK 283/14; wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2015 r., I OSK 743/14). Przedstawione zaś wywody zachowują aktualność i znajdują zastosowanie również w sprawie niniejszej. W rezultacie zatem, mogący prowadzić do mylnego przeświadczenia fakt nieodnotowania na mandacie punktów przewidzianych za naruszenie przepisów o ruchu drogowym (co może stanowić np. podstawę do wniesienia skargi z Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego) nie dawał podstawy do niewpisania w ewidencji punktów przypisanych rozporządzeniem za dany czyn. Ergo, zaskarżona w tej sprawie czynność wpisania punktów do ewidencji w sprawie nie została dokonana z naruszeniem prawa.

Mając zatem na uwadze, że żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.