Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 2369/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś (spr.), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA (del.) Elżbieta Olechniewicz, , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 lipca 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 243/21 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2017 r. do czerwca 2018 r. i sierpień 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia na majątku tego zobowiązania za okres od stycznia 2017 r. do sierpnia 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Skargą kasacyjną objęty jest wyrok z 14 lipca 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 243/21, którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z 21 stycznia 2021 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2017 r. do czerwca 2018 r. i sierpień 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia na majątku tego zobowiązania za okres od stycznia 2017 r. do sierpnia 2018 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w S. 29 października 2018 r. wszczął wobec M.K. (dalej: "strona" lub "skarżąca") kontrolę celno-skarbową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług, podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej za okresy rozliczeniowe od

1 stycznia 2017 r. do 31 sierpnia 2018 r. Z ustaleń kontroli celno-skarbowej w zakresie podatku od towarów i usług wynikało, że skarżąca złożyła w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w S. deklaracje dla podatku od towarów i usług za wskazane okresy rozliczeniowe, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Organ kontroli celno-skarbowej w celu wyjaśnienia zapisów zawartych w dokumentacji przekazanej przez funkcjonariuszy Delegatury CBA w Szczecinie, w dniach 18 lutego 2020 r. i 19 lutego 2020 r. podjął próby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony oraz jej męża, a także pracownika stacji. Skarżąca stawiła się w siedzibie urzędu, jednak nie wyraziła zgody na przesłuchanie jej w charakterze strony. Podobnie mąż strony oświadczył, że korzysta z prawa określonego w art. 196 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz.1325 ze zm., dalej: "Ordynacja podatkowa") i odmawia składania zeznań.

Pracownik stacji zeznał m.in., że jest zatrudniony w firmie skarżącej od początku założenia firmy, a w badanym okresie prowadził sprzedaż na stacji paliw i wystawiał paragony fiskalne i faktury VAT sprzedaży. Nie odbierał faktur VAT zakupu, gdyż odbierane były przez męża strony. Dostawy paliwa zamawianego przez męża strony odbierał na podstawie dokumentów WZ i przy odbieranych przez niego dostawach nie występowały różnice pomiędzy ilością paliwa na dokumencie WZ z faktycznie przyjętą ilością.

Mając na uwadze dokonane ustalenia, Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego stwierdził, że wypełniają one dyspozycję art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej., tj. przesłankę uzasadnionej obawy, że przybliżona kwota zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za wskazane okresy rozliczeniowe nie zostanie wykonana i decyzją z 8 października 2020 r., określił skarżącej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące wraz z odsetkami oraz orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku z tytułu nieuregulowanych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2017 r. do sierpnia 2018 r. w łącznej przybliżonej kwocie 270.201 zł, odsetek za zwłokę, należnych na dzień wydania decyzji od nieuregulowanych zobowiązań w łącznej kwocie 78.424 zł, przed wydaniem decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie w wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez stronę, utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) prawa procesowego w postaci art. 120, art. 121 § 1, oraz art. 122, art. 2a, art. 187 § 1 oraz art. 188, art. 207, art. 33 § 1, 33 § 2 pkt 1, 33 § 4 pkt 1, art. 239c Ordynacji podatkowej,

2) błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia polegający na uznaniu jakoby:

a) w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 sierpnia 2018 r., skarżąca weszła w posiadanie 179.090,628 litrów paliwa niewiadomego pochodzenia, które następnie odsprzedała jako olej napędowy na swojej stacji paliw,

b) skarżąca posiada nieuregulowane zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2017 r. do sierpnia 2018 r. w łącznej przybliżonej kwocie 270.201 zł i odsetek za zwłokę należnych na dzień wydania decyzji od nieuregulowanego zobowiązania w łącznej wysokości 78.424 zł,

c) w przedmiotowej sprawie występuje uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał skargę za niezasadną. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że za podstawę wyroku przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy podatkowe w zakresie dotyczącym decyzji wydanej na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej. Stwierdził, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy podatkowe nie budzi wątpliwości i ustalono go z poszanowaniem obowiązujących reguł, a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowych decyzji. Podstawę podjętych przez organy rozstrzygnięć stanowił wystarczający materiał dowodowy zgromadzony w prawidłowy sposób. W ocenie Sądu organy podatkowe, w myśl art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji, dokonały określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w oparciu o dane zebrane w toku postępowania kontrolnego.

Słusznie w ocenie Sądu pierwszej instancji obawę niewykonania przez skarżącą przyszłych zobowiązań podatkowych, uzasadniały dotychczasowe ustalenia kontroli podatkowej, dotyczące m.in. nieprawidłowości w rozliczaniu się z budżetem państwa poprzez zaniżenie sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT oraz dokonywanie sprzedaży paliwa z nieznanego źródła. Skarżąca podejmowała działania, które ukierunkowane były na ograniczenie ciężarów podatkowych. Organy dokonały ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej skarżącej i rozmiarów prowadzonej przez nią działalności, zestawiając te ustalenia z przewidywaną wysokością zobowiązania. Łączna wartość mienia skarżącej jest niższa niż istniejące zobowiązania podatkowe. Skarżąca nie posiada ruchomości w postaci pojazdów, posiada nieruchomość w gruntową (działka gruntu nr [...]) o pow. 0,0211 ha, zabudowaną budynkiem mieszkalnym o pow. 55 m2 (wartość szacunkowa około 420.000 zł). Na podstawie spisu z natury środków trwałych na dzień 31 sierpnia 2018 r. ustalono, że firma skarżącej posiada działki [...] o łącznej pow. 1558 m2 (o wartości 32.400 zł), budynek stacji benzynowej o pow. 54 m2 (wartość 58.800 zł), stację paliw LPG wraz z dystrybutorem gazu (wartość 22.000 zł) oraz 3 dystrybutory paliw (wartość 15.000 zł). Dochód skarżącej, ustalony w oparciu o złożone przez nią zeznania podatkowe za 2018 r. wyniósł 23.853,13 zł, natomiast z zeznania za 2019 r. wynika łączny dochód w wysokości 70.880,10 zł.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie skargi na decyzję organu odwoławczego i jej nieuchylenie, pomimo błędnego ustalenia stanu faktycznego i przyjęcia, że materiał dowodowy pozwala na zastosowanie art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej,

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 121, art. 124 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję organu odwoławczego i odmowę uchylenia decyzji, pomimo lakonicznego wskazania w decyzji okoliczności, którymi kierował się organ przy ustanowieniu zabezpieczenia, w wyniku czego skarżąca zmuszona była domyślać się rzeczywistych podstaw wydania decyzji o zabezpieczeniu, co podważa zaufanie do działania organu podatkowego,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego pomimo braku zebrania oraz należytego rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających go decyzji organów obu instancji. Wniesiono także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego i nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wyrokiem z 17 listopada 2021 r., sygn. akt I FSK 807/21, Sąd ten oddalił skargę kasacyjną skarżącej wniesioną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 26 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Sz 237/21, w analogicznej sprawie dotyczącej określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 r., I, II, III i IV kwartał 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczenia na majątku podatnika tego zobowiązania za okres od października 2015 r. do grudnia 2016 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Zapadły w powyższej sprawie wyrok Naczelnego Sądu Administrcyjnego skład obecnie orzekający w pełni podziela i przedstawioną w nim argumentację przyjmuje za własną.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny tego, czy w ustalonych okolicznościach faktycznych Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaakceptował stanowisko organów podatkowych, które stwierdziły zaistnienie przesłanek do wydania decyzji o zabezpieczeniu przybliżonych kwot zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług na majątku skarżącej z uwagi na uzasadnioną obawę ich niewykonania. Strona kwestionuje bowiem zarówno wskazaną w decyzji wysokość przybliżonej kwoty zobowiązania, jak i spełnienie przesłanek uprawniających organy podatkowe do dokonania zabezpieczenia na majątku skarżącej tej kwoty.

Stosownie do treści art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, (...) jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. (...). Zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 33 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej). W przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu (art. 33 § 3 Ordynacji podatkowej). W przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu: przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej).

Zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego służy ochronie interesów wierzyciela podatkowego. Celem tego zabezpieczenia jest nie tyle pobór podatku, ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Zabezpieczenie to nie jest więc formą wykonania zobowiązania podatkowego, zwiększa jedynie gwarancję, że zobowiązanie podatkowe zostanie w przyszłości wykonane (zob. K. Lasiński-Sulecki, W. Morawski, Zabezpieczenie wykonania zobowiązań podatkowych (w:) System Prawa Finansowego, t. III, Prawo daninowe, red. L. Etel, Warszawa 2010, s. 538). Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej, także określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być zabezpieczone.

W postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy podatkowe mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodobniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego, przy czym nie można mówić w tym przypadku o klasycznym postępowaniu dowodowym i tradycyjnych dowodach. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Nie może ona być domyślna, ale powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika (wyrok NSA z 10 listopada 2015 r., sygn. akt II FSK 2725/13 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Główną przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Ustawodawca nie wyjaśnił jednak, co należy rozumieć przez "uzasadnioną obawę, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane". Wskazał jedynie dwie szczegółowe przesłanki, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie gdy "podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję".

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie zasadnie Sąd pierwszej instancji ocenił, że organy, zgodnie z treścią art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, dokonały prawidłowego określenia przybliżonej kwoty zobowiązania w oparciu o dane zebrane w toku postępowania podatkowego. Ustalenia tego postępowania prowadzą do wniosku, że kwota zadeklarowanego przez skarżącą podatku od towarów i usług za okres objęty kontrolą odbiegała od rzeczywistej kwoty zobowiązania w tym podatku, co czyni zadość określonemu we wskazanym przepisie obowiązkowi. Dokładne wyliczenia, na podstawie których skarżącej określono przybliżoną kwotę zobowiązania za wskazany okres rozliczeniowy zawarto w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Warto wspomnieć, że - jak wynika z ustaleń kontroli – w okresie od 1 stycznia 2017 r. do 31 sierpnia 2018 r. skarżąca dokonała sprzedaży o 179 090,63 litrów oleju napędowego więcej niż wynika to z faktur VAT zakupu. Z zeznań świadka - pracownika zatrudnionego od początku istnienia firmy skarżącej, wynika, że wyłącznie mąż skarżącej kontaktował się z dostawcami i zamawiał paliwo, a świadek jedynie odbierał od kierowców znanych mu tylko z widzenia dostarczane paliwo na podstawie dowodu WZ. Paliwo było magazynowane w jednym zbiorniku podzielonym na trzy komory: 5, 10 tys. na benzynę Pb95 i 15 tys. litrów na olej napędowy. Świadek zajmował się również sprzedażą paliwa za pomocą dystrybutora, który nie był sprzężony z kasą fiskalną i dlatego dane z dystrybutora odnośnie sprzedaży rejestrowane były na kasie ręcznie.

Z zestawienia zarzutów kasacyjnych oraz argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zdaje się natomiast wynikać, że skarżąca błędnie utożsamia postępowanie w sprawie zabezpieczenia, które jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy z postępowaniem wymiarowym. Co prawda nie jest wykluczone korzystanie z argumentów właściwych, co do zasady, dla postępowania wymiarowego w sprawie o zabezpieczenie, mogą one bowiem służyć wykazaniu, że zachodzi niebezpieczeństwo niewykonania zobowiązania podatkowego, ale podkreślenia jednocześnie wymaga, że w takich przypadkach twierdzenia organów nie mają charakteru przesądzającego i rozstrzygającego z punktu widzenia sprawy podatkowej, gdyż organ decydując o zabezpieczeniu nie przeprowadza postępowania dowodowego w zakresie wymaganym do wydania decyzji podatkowej. Powoływane w takim przypadku okoliczności mają jedynie uwiarygodnić istnienie ryzyka niewywiązania się z zobowiązania podatkowego. Organ ma jedynie uprawdopodobnić istnienie określonych zdarzeń (okoliczności) na tle przesłanki zabezpieczenia. Z tego też względu w ramach postępowania w przedmiocie zabezpieczenia nie dokonuje się oceny prawidłowości ustaleń organów podatkowych jako ostatecznych i wiążących dla określenia zobowiązania podatkowego. Czynności te realizowane są w toku postępowania wymiarowego i sądowoadministracyjnego mającego za przedmiot decyzję podatkową. W postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia bada się, czy podane przez organ podatkowy okoliczności uzasadniają ryzyko niewykonania zobowiązania podatkowego. Zatem za niezasadny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej że w warunkach niniejszej sprawy organy podatkowe winne w pierwszej kolejności ustalić w sposób niebudzący wątpliwości autorstwo kwestionowanych zeszytów i zapisków, czas oraz cel ich powstania, a tak poczynione ustalenia winien odnieść do sytuacji faktycznej działalności przedsiębiorstwa skarżącej, które mógłby odtworzyć na podstawie dowodu z zeznań jej męża (str. 7 skargi kasacyjnej).

Autor skargi kasacyjnej kwestionuje także w sprawie samo prawdopodobieństwo wydania decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za analizowany okres, ale w żaden sposób twierdzenia tego nie argumentuje. Wskazuje jedynie ogólnikowo, że "jeżeli nie jest oczywiste, czy decyzja wymiarowa (ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania) w ogóle zostanie wydana to nie ma podstaw do wydawania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia, gdyż nie wiadomo, czy w obrocie prawnym pojawi się akt wskazujący, że na podatniku ciąży jakakolwiek odpowiedzialność podatkowa, czy to z mocy ustawy czy też na podstawie decyzji ustalającej istnienie takiej odpowiedzialności w formie zobowiązania." (str. 7 skargi kasacyjnej).

Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pomimo braku zebrania oraz należytego rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Uzasadnienie tego zarzutu odnosi się jedynie do niepopartego żadnymi argumentami negowania prawidłowości przebiegu postępowania i poczynionych ustaleń.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że organy podatkowe wypełniły wymóg wynikający z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej i wykazały przesłankę zaistnienia uzasadnionej obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Przemawia za tym nie tylko analiza sytuacji majątkowej skarżącej, ale również nieprawidłowości w rozliczaniu się z budżetem państwa poprzez zaniżenie sprzedaży opodatkowanej podatkiem VAT oraz dokonywanie sprzedaży paliwa z nieznanego źródła, czy wystawianie nieprawidłowych paragonów fiskalnych. Również analiza sytuacji finansowo – majątkowej skarżącej przeprowadzona pod kątem możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania podatkowego pozwala na stwierdzenie, że strona może mieć trudności z uregulowaniem przewidywanej należności. Organy dokonały ustaleń w zakresie sytuacji majątkowej skarżącej i rozmiarów prowadzonej przez nią działalności, zestawiając te ustalenia z przewidywaną wysokością zobowiązania. Przeprowadzona analiza tych danych pozwoliła na uznanie, że łączna wartość mienia skarżącej jest niższa niż istniejące zobowiązania podatkowe. Skarżąca nie posiada ruchomości w postaci pojazdów, posiada nieruchomość w gruntową (działka gruntu nr [...]) o pow. 0,0211 ha, zabudowaną budynkiem mieszkalnym o pow. 55 m2 (wartość szacunkowa około 420.000 zł). Na podstawie spisu z natury środków trwałych na dzień 31 sierpnia 2018 r. ustalono, że firma skarżącej posiada działki [...] o łącznej pow. 1558 m2 (o wartości 32.400 zł), budynek stacji benzynowej o pow. 54 m2 (wartość 58.800 zł), stację paliw LPG wraz z dystrybutorem gazu (wartość 22.000 zł) oraz 3 dystrybutory paliw (wartość 15.000 zł). Dochód skarżącej, ustalony w oparciu o złożone przez nią zeznania podatkowe za 2018 r. wyniósł 23.853,13 zł, natomiast z zeznania za 2019 r. wynika łączny dochód w wysokości 70.880,10 zł. Organy uwzględniły wartość majątku posiadanego przez skarżącą oraz – poprzez uwzględnienie wysokości dochodu za lata 2018-2019 fakt prowadzenia przedsiębiorstwa generującego zysk. Zatem za chybione należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowe.

Mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za bezzasadną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1

w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Sędzia WSA (del.) Sędzia NSA Sędzia NSA

Elżbieta Olechniewicz Danuta Oleś (spr.) Marek Kołaczek