Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 251/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6177 Doradcy podatkowi i biegli rewidenci
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 73 par. 2 - 4, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 49 par. 1, art. 46 par. 2, pkt 1 lit. b).
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 176 ust. 2.
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 2524/19 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi J. S. na postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie skreślenia z rejestru biegłych rewidentów postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. S. na postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] września 2019 r., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie skreślenia z rejestru biegłych rewidentów oraz orzekł o zwrocie uiszczonego tytułem skargi wpisu.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

w związku z wniesioną skargą na powołane postanowienie, skarżący wezwany został do usunięcia stwierdzonego braku formalnego, przez podanie numeru PESEL w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Sąd wskazał, że wezwanie było dwukrotnie awizowane, w dniach 20 i 30 grudnia 2019 r., po czym zostało zwrócone przez Urząd Pocztowy w dniu 14 stycznia 2020 r.

W takim stanie sprawy Sąd I instancji stwierdził, że wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 3 stycznia 2020 r. Skarżący obowiązany był wobec tego wykonać wezwanie w wyznaczonym siedmiodniowym terminie, którego pierwszym dniem był dzień 4 stycznia 2020 r., a ostatnim 10 stycznia 2020 r.

Wezwanie pozostało bez odpowiedzi.

W związku z powyższym, Sąd I instancji odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a oraz art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.).

J. S., zażaleniem zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

A. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.tj.:

2. art. 58 § 1 pakt 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych pomimo wezwania, podczas gdy skarżący nie został prawidłowo zawiadomiony o przesyłce pocztowej zawierającej powyższe pismo, co uniemożliwiało w sposób bezpośredni odebranie przesyłki, a w szczególności P. P. S.A. poprzez swoich doręczycieli nie dokonała zawiadomienia ani powtórnego zawiadomienia dotyczącego przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych, co powoduje, że nie istniały podstawy do odrzucenia skargi;

3. art. 73 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że strona została prawidłowo zawiadomiona o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej i tym samym uznanie, że doręczenia dokonano z upływem ostatniego dnia ww. okresu podczas gdy takie zawiadomienie w ogóle nie zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego, co spowodowało, że skarżący nie odebrał pisma z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi;

4. art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że pismo skarżącego nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek braku wskazania numeru PESEL skarżącego, podczas gdy zdaniem skarżącego wezwanie do usunięcia braków skargi poprzez podanie numeru PESEL skarżącego nie było konieczne do prawidłowego prowadzenia sprawy;

B. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r., w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczenia pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z Nr 190, poz. 1277 ze zm.) poprzez uznanie, że termin do odbioru przesyłki upłynął 8 stycznia 2020 r. pomimo, że przesyłka została odesłana jako nie podjęta w terminie do dnia 8 stycznia 2020 r. bez winy pełnomocnika skarżącej w oparciu jedynie o daty rzekomego jej awizowania, podczas gdy awizo z informacją o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym w ogóle nie zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego;

2. art. 45 ust. 1 oraz art. 77 Konstytucji RP poprzez niezasadne ograniczenie skarżącemu prawa do sądu.

Podnosząc te zarzutu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu.

Podniesione w punkcie A petitum zażalenia zarzuty w swojej istocie sprowadzają się do zakwestionowania przez skarżącego prawidłowości ustaleń dotyczących sposobu doręczenia przez P. P. S.A. przesyłki zawierającej wezwanie dla strony do uzupełnienia braków formalnych wywiedzionej skargi, konsekwencją, czego błędnie przyjęto fikcję doręczenia rzeczonej przesyłki i niezasadnie uznano, że skarżący nie uzupełnił stwierdzonego braku formalnego skargi w terminie wynikającym z przyjętej daty doręczenia wezwania.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokumentów dołączonych przez stronę do zażalenia oraz do wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, a także postanowienia wydanego w jego następstwie (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2020 r., sygn. akt VI SA/WA 2524/19), nie dają podstaw do stwierdzenia, że Sąd I instancji nie miał podstaw do odrzucenia skargi strony.

Zgodnie z art. 73 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 - §1; zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe - § 2; w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy- § 3; doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 - § 4.

Analiza koperty i umieszczonego na nim zwrotnego poświadczenia odbioru (k:25 i 25 verte akt sądowych), wskazują, na co prawidłowo wskazał Sąd I instancji w motywach zaskarżonego postanowienia, że wezwanie dla skarżącego po raz pierwszy awizowano w dniu 23 grudnia 2019 r. i które to awizo pozostawiono w odbiorczej skrzynce pocztowej. Powtórnego awizowania dokonano w dniu 31 grudnia 2019 r. i w związku z niepodjęciem przesyłki w terminie – do dnia 8 stycznia 2020 r. – korespondencję zawierającą wezwanie zwrócono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W takim stanie sprawy, w świetle art. 73 § 2 – 4 p.p.s.a. Sąd I instancji zasadnie uznał, że przedmiotowe wezwanie zostało doręczone stronie, w trybie tego przepisu, z dniem 3 stycznia 2020 r. W konsekwencji termin do uzupełnienia braku formalnego skargi, co również słusznie ustalił Sąd I instancji rozpoczął bieg z dniem 4 stycznia 2020 r. i upływał z dniem 10 stycznia 2020 r.

Nie jest spornym w sprawie, że strona braku formalnego, do uzupełnienia którego została wezwana, nie uzupełniała w terminie wynikającym z daty fikcji doręczenia wezwania, wobec czego Sąd I instancji zobligowany był do odrzucenia wywiedzionej w sprawie skargi na postanowienie Komisji Nadzoru Audytowego z dnia [...] września 2019 r., albowiem obowiązek taki wynika z klarownej treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stanowiącego, że sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Podkreślenia również wymaga, wobec zarzutów z punktu A.1 i A.2 petitum zażalenia, że strona na ponoszoną argumentację o naruszeniu procedury doręczania przesyłek przez pracownika poczty (doręczyciela) nie przedłożyła dowodów lub dokumentów mogących wskazywać, iż istotnie mogło dojść do nieprawidłowości związanych z awizowaniem przesyłki zawierającej wezwanie. Jedynymi dowodami w tym aspekcie są: "skarga" J. S. skierowana do P. P. S.A. w przedmiocie "niepozostawienia awiza w skrzynce na listy" oraz oświadczenie K. W. o nieodnalezieniu przez nią w skrzynce na listy awiza z dnia 23 i 31 grudnia 2019 r. Brak jest natomiast odpowiedzi P. P. S.A. na wymienioną skargę, który to dokument mógłby mieć zasadnicze znaczenie dla oceny zasadności lub bezzasadności twierdzenia podniesionego w ramach omawianych zarzutów.

Zwrócić przy tym należy uwagę, że twierdzenia o wadliwości działania podmiotu doręczającego przesyłki, podniesione zastały również w ramach wywiedzionego przez stronę wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, do której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w przywołanym postanowieniu z dnia 15 maja 2020 r., odniósł się szeroko, stwierdzając brak podstawy do uznania, że adnotacje poczynione przez doręczyciela na kopercie zwierającej wezwanie nie odzwierciedlały stanu faktycznego i czynności związanych z próbą doręczenia stronie przesyłki zawierającej wezwanie.

Powyższe czyni niezasadnym zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pakt 3 i § 3, art. 73 p.p.s.a. oraz zarzut naruszenia § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r., w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczenia pism sądowych w postępowaniu cywilnym, który tak jak poprzednie zarzuty za istotę miał niewykazane twierdzenie strony o niepozostawieniu awiza w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., w którym strona kwestionuje zasadność wezwania jej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie numeru PESEL skarżącego.

W przepisie art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. postawiono wymóg, iż pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku (...).

Skarga J. S. wymogu tego nie spełniała. Tak w samej skardze jaki i żadnym innym dokumencie złożonym wraz z nią nie figurował PESEL skarżącego. Tym samym Sąd I instancji zasadnie, w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., wezwał stronę do uzupełnienia tego braku formalnego, w celu nadania jej dalszego biegu. Nie ma zatem podstaw do uznania, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia wymienionej regulacji, albowiem Sąd stwierdzając brak formalny skargi, którym niewątpliwie był brak wskazania numeru PESEL strony wnoszącej pierwsze pismo do sądu, niewadliwie wezwał stronę do uzupełnienia tego braku.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 oraz art. 77 Konstytucji RP.

Jak wynika z treści art. 176 ust. 2 Konstytucji, ustrój i właściwość sądów oraz postępowanie przed sądami określają ustawy. Niewypełnienie przez stronę wymogów wynikających z ustawy określającej postępowanie przed sądami administracyjnymi przy jednoczesnym niewadliwym zastosowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie procedur zmierzających do nadania skardze strony prawidłowego biegu nie może być poczytane, jak sugeruje to autor zażalenia, za ograniczenie skarżącemu prawa do sądu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.