Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1664/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.40, art. 57, art. 59
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 września 2009 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wpłacenia kary skargę oddala.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomieniem z dnia 18 sierpnia 2008 r. wszczął - po złożeniu przez Międzyrejonowy Dział do Spraw Pozakarnych przy Prokuraturze Rejonowej K. wniosku z dnia 29 lipca 2008 r. znak: [...] - z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności i zgodności z istniejącym w tym zakresie stanem prawnym użytkowania obiektu budowlanego usytuowanego w K. przy ul. [...] , w którym działalność gospodarczą prowadzi Firma A. będąca własnością K.P.

W trakcie prowadzonego postępowania, po zawiadomieniu K.P. o terminie przeprowadzenia kontroli, organ I instancji w dniu 23 września 2008 r. dokonał oględzin wybudowanej hali magazynowej. Organ ustalił, że hala ta była wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczenie, to znaczy jako miejsce składowania towarów. Inwestor przed przystąpieniem do użytkowania tej hali nie uzyskał wymaganego pozwolenia na użytkowanie.

W tym stanie sprawy dniu 21 stycznia 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem znak: [...] nałożył na inwestora firmę A. obowiązek wpłacenia kary w wysokości [...] zł z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego pod nazwą: baza logistyczna z częścią magazynową i techniczną oraz zapleczem administracyjnym i rozwiązaniem drogowym na terenie działki, na działkach nr 1 , 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12 obr. [...] przy ul. [...] w K.

Uzasadniając wydane postanowienie organ ustalił, że hala magazynowa jest użytkowana przez firmę A. pomimo braku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tego obiektu budowlanego. Przedmiotowa hala magazynowa została wyposażona w regały, na których zostały ustanowione palety wraz z towarem. Ponadto towar oraz palety zostały umieszczone pomiędzy regałami. Te okoliczności organ ustalił również na podstawie pisma z Okręgowego Inspektoratu Pracy w K. , którym poinformowano, że inspektor pracy prowadząc kontrolę w A. przy ul. [...] ustalił, iż budynek magazynowy jest użytkowany bez pozwolenia.

Organ pierwszej instancji podał, że dla hali magazynowej z wydzielonymi na parterze i antresoli pomieszczeniami administracyjno-biurowo-socjalnymi ze schodami i instalacjami wewnętrznymi, obliczono karę za jej użytkowanie bez pozwolenia na podstawie wzoru wskazanego w art. 59 f ust. 1 Prawa budowlanego. Dane kubaturowe, dotyczące przedmiotowego obiektu budowlanego, ustalono na podstawie projektu zamiennego hali magazynowej z marca 2008 r. (znak: [...] ).

Zażalenie na ww. postanowienie wniósł inwestor, reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego H.P. , domagając się uchylenia tego postanowienia.

Po rozpoznaniu tego zażalenia, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżony akt administracyjny.

W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji uczynił zadość przepisom Prawa budowlanego. Decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...] przeniesiono za zgodą dotychczasowego inwestora K.K. pozwolenie na budowę Nr [...] z dnia 29.03.2004 r. znak: [...] na rzecz A. . Następnie po rozpatrzeniu wniosku A. Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] .06.2008 r. znak: [...] zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] .03.2004 r. znak: [...] przeniesioną na nowego inwestora A. oraz zatwierdził projekt budowlany zamienny.

W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dowody zebrane podczas postępowania wyjaśniającego, a w szczególności dokumentacja zdjęciowa jednoznacznie wskazują na fakt, że przedmiotowy obiekt budowlany jest użytkowany. Fakt użytkowania obiektu magazynowego przy ul. [...] w K. potwierdza Państwowa Inspekcja Pracy - Okręgowy Inspektorat Pracy w K. w piśmie z dnia 03.09.2008 r. znak: [...] przesłanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.

Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotową halę magazynową z wydzielonymi na parterze i antresoli pomieszczeniami administracyjno-biurowo-socjalnymi, zgodnie z załącznikiem do ustawy Prawo budowlane należało zaliczyć do kat. XVIII - budynki przemysłowe, jak: budynki produkcyjne, służące energetyce, montownie, wytwórnie, rzeźnie oraz obiekty magazynowe. Zgodnie z art. 55 pkt 1 Prawa budowlanego przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należało uzyskać decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, ponieważ na wzniesienie takiego obiektu budowlanego było wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVI o których mowa w załączniku do ustawy.

Organ II instancji stwierdził, że inwestor naruszył art. 55 Prawa budowlanego poprzez przystąpienie do użytkowania budynku bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie z art. 59f Prawa budowlanego karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu stanowi: iloczyn stawki opłaty (s), współczynnik kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnik wielkości obiektu budowlanego (w). Składniki powyższego iloczynu wynoszą w tej sprawie: stawka opłaty (s) - 500 zł, współczynnik kategorii obiektu wg załącznika do ustawy Prawo budowlane (k) wynosi 10,0 (kategoria XVIII), natomiast współczynnik wielkości obiektu wg. ww. załącznika wyniósł 2,5. Stawka powyższa zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Zatem wyliczenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania przedmiotowego budynku jest następujące: [...] zł.

W przedmiotowym budynku magazynowym jest składowany towar na paletach, usytuowany na zamontowanych regałach, a zatem budynek magazynowy jest użytkowany zgodnie ze swym przeznaczeniem. Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego sam fakt przystąpienia do użytkowania z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego powoduje wymierzenie kary, a zatem kwestia podjęcia czynności przez inwestora prowadzących do uzyskania przez niego pozwolenia na użytkowanie nie zwalnia go z odpowiedzialności za rozpoczęcie użytkowania bez odpowiednich pozwoleń.

Z powyższym postanowieniem nie zgodził się K.P. , który za pośrednictwem pełnomocnika radcy prawnego H.P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2009 r. znak: [...].

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonego postanowienia oraz o: stwierdzenie nieważności w całości poprzedzającego go postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2009 r., znak [...] , a to w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 K.p.a., nadto o umorzenie prowadzonego przeciwko A. z siedzibą w K. postępowania w zakresie nałożenia grzywny z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego na działkach nr 1, 2, 3, 4, 5, 6 , 7 , 8 , 9, 10, 11, 12 obr. [...] przy ul. [...] w K. Dodatkowo skarżący wniósł o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego;

2) prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 K.p.a. polegające na braku wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy;

3) prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 K.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania mimo jego bezprzedmiotowości, wobec toczenia postępowania w stosunku do niewłaściwego podmiotu;

4) prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. mimo, że jest ono nieważne, gdyż zostało wydane w stosunku do osoby nie będącej stroną w postępowaniu.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podstawą nałożenia kary z art.57 ust. 7 Prawa budowlanego jest czynność faktyczna w postaci użytkowania. Pojecie użytkowania nie jest definiowane wprost w prawie budowlanym. W orzecznictwie przyjmuje się, że użytkowanie oznacza wykorzystywanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem (uzasadnienie wyroku WSA z dnia 20 sierpnia 2007 r. sygn. akt. II SA/GI 291/08). Za takim rozumiem pojęcia użytkowania przemawia też pośrednio treść art. 5 ust.2 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Zdaniem skarżącego a contrario, jeśli dana osoba nie wykorzystuje obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, to nie użytkuje ona owego obiektu. A tym samym nie ma podstaw do nałożenia na nią kary z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego.

Skarżący podniósł, że w obiekcie przy ulicy [...] w K. , zmieniono sposób użytkowania jeszcze przed wydaniem postanowień. Zmiana została dokonana w ten sposób, że obecnie obiekt ten jest przeznaczony przede wszystkim do prowadzenia czynności administracyjno - biurowych. Świadczą o tym wydzielone pomieszczenia administracyjno-biurowo-socjalne ze schodami oraz instalacjami wewnętrznymi takimi jak elektryczna, grzewcza i wentylacyjna. Także rozmieszczenie bram rozładunkowych oraz powierzchnia i kształt świetlików. W takiej sytuacji aby przyjąć, że doszło do użytkowania tego obiektu, musiałby być on wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem. A więc działałoby biuro, administracja w której pracowaliby ludzie. Był wydawany i przyjmowany towar. Tymczasem takich czynności w obiekcie przy ul. [...] nie wykonywano. Skoro celem obiektu budowlanego przy ul. [...] jest funkcja administracyjno-biurowo-socjalna, to dopiero wykorzystanie go w takim celu można by uznać za użytkowanie. Natomiast jeśli jest tam jedynie przechowywany towar, w sytuacji gdy przeznaczenie obiektu nie jest przede wszystkim magazynowe, nie ma podstaw do stwierdzenia, że ten obiekt jest użytkowany. Nie każda fizyczna ingerencja na obiekcie budowlanym może być od razu zakwalifikowana jako użytkowanie, jak to nieprawidłowo uznał organ I i II instancji. Może być za taką uznana tylko wtedy, gdy prowadzi ona do wykorzystania obiektu zgodnie z przeznaczeniem.

Nadto skarżący wskazał, że postanowienia organów I i II instancji są nieważne stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. W niniejszym postępowaniu postanowienia organów zostały wydane w stosunku do A. Tymczasem skarżący nie był w momencie nałożenia kary ani właścicielem działki ani inwestorem obiektu budowlanego przy ul. [...] w K. Jest nim bowiem inny podmiot o nazwie B. Spółka Akcyjna. Natomiast przedsiębiorstwo A. jako zorganizowana część przedsiębiorstwa została wniesiona w formie aportu do B. S.A. Dlatego też na skarżącego nie mogła być nałożona kara, gdyż nie jest on stroną w sprawie. Stąd postępowanie wobec skarżącego jako bezprzedmiotowe powinno zostać na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzone. Skoro już doszło do wydania postanowienia przez organ I instancji nakładającego karę na skarżącego, organ II instancji powinien stwierdzić nieważność tego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. jednakże organ nie wydał takiego rozstrzygnięcia naruszając powyższy przepis.

Skarżący podniósł również naruszenie art. 77 § 1 K.p.a., który zobowiązuje organ, by zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Organy obydwu instancji ograniczyły się bowiem tylko do stwierdzenia faktu składowania towaru w obiekcie budowlanym. Natomiast nie rozpatrzyły należycie faktu, do jakiego podmiotu faktycznie należą działki przy ul. [...] w K. , kto jest inwestorem oraz jakie jest istotnie przeznaczenie obiektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu

Odnośnie zarzutu skierowania postanowienia do niewłaściwego podmiotu Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że pozwolenie na budowę zostało przeniesione na A. , a nie na B. S.A., a zatem inwestorem nadal pozostaje A. , który nadal figuruje w ewidencji działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I-instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Skarga nie jest zasadna.

Podstawową formą przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego jest - zgodnie z uregulowaniami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "Prawem budowlanym" - zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54 Prawa budowlanego). W art. 55 Prawa budowlanego zostały przewidziane wyjątki od tej zasady. Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli:

1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy;

2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego;

3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

W art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego ustawodawca przewidział sankcję za nieprzestrzeganie tego obowiązku. W przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 Prawa budowlanego, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59 f ust. 1 Prawa budowlanego, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

Decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] marca 2006 r., znak: [...] przeniesiono za zgodą dotychczasowego inwestora K.K. pozwolenie na budowę Nr [...] z dnia 29. 03.2004 r., znak: [...] na rzecz A. . Pozwolenie na budowę dotyczyło zamierzenia inwestycyjnego pn.: baza logistyczna z częścią magazynowo - techniczną oraz zapleczem administracyjnym.

Następnie .Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...] zmienił pozwolenie na budowę nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. znak: [...] i zatwierdził projekt budowlany zamienny. W tej decyzji zmiana zamierzenia inwestycyjnego wyraźnie została określona jako: "wydzielenie z hali na parterze i antresoli pomieszczeń administracyjno-biuror-socjalnych ze schodami i instalacjami wewnętrznymi (elektryczna, sanitarna, grzewcza, wentylacyjna) zmianie w ilości i rozmieszczeniu brak rozładunkowych oraz doświetlenie hali poprzez zmianę powierzchni i kształtu świetlików."

Ponadto sporządzony projekt budowlany zamienny wyraźnie wskazuje, że proporcje zagospodarowania budynku objętego tym zamierzeniem inwestycyjnym były następujące: prawie 3000 m2 obejmowała część magazynowa (magazyny – 2972,15 m2), a około 500 m2 stanowiła część biurowo-administracyjna zlokalizowana na antresoli i na parterze (akta administracyjne sprawy, [...]).

Co do ustalenia, czy obiekt ten jest użytkowany to w ocenie Sądu organy administracji prawidłowo zastosowalny normy Prawa budowlanego i w sposób wystarczający zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy. Zdaniem Sądu zarówno przeprowadzone oględziny udokumentowane fotografiami, jak i pozostałe ustalenia dowodzą w sposób niebudzący wątpliwości, że przystąpiono do użytkowania obiektu bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Sąd uznaje za trafne stanowisko skarżącego, że o nielegalnym użytkowaniu można mówić jedynie wtedy, gdy obiekt jest użytkowany zgodnie z jego przeznaczeniem, ale bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie. W tej jednak sprawie inwestor przystąpił do użytkowania wybudowanej hali magazynowej zgodnie z jej podstawowym przeznaczeniem.

Jak słusznie zauważono w skardze brak jest legalnej definicji "użytkowania". Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 28 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 958/07, opub. w Lex nr 490194, że użytkowaniem jest każdy przejaw korzystania z obiektu. Także w uzasadnieniu do wyroku z dnia 27 lutego 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt II OSK 383/06, opub. w Lex nr 30431 stwierdził, że w sytuacji braku definicji ustawowej, użytkowanie w znaczeniu języka powszechnego kojarzone jest z korzystaniem z rzeczy, niezależnie od zakresu i długotrwałości, których skala i tak byłaby trudna do jednoznacznego ustalenia w sposób generalny. Jak definiuje to Słownik języka polskiego (tom III, pod red. M. Szymczaka, s. 644), użytkować to "używać czegoś, korzystać z czegoś". Nie ma żadnych powodów, aby to ustalenie języka powszechnego doznawało jakichś ograniczeń lub modyfikacji na gruncie semantyki języka prawnego w odniesieniu do użytkowania obiektu budowlanego, o jakie chodzi w tej sprawie. Zatem składowanie towaru w pomieszczeniu magazynowym, co zostało udowodnione, a skarżący temu nie zaprzecza, należało uznać za korzystanie z obiektu, a więc również za jego użytkowanie. Z akt wynika, że to składowanie miało charakter magazynowania towaru w hali, zaprojektowanej i wybudowanej właśnie dla celów magazynowych. Poczynione więc w tym zakresie ustalenia organów administracji są trafne. Niewątpliwie więc użytkowanie tego obiektu w zakresie części magazynowej (prawie 6-krotnie większej niż pozostała część) stanowi o jej wykorzystywaniu zgodnie z przeznaczeniem zakreślonym pozwoleniem na budowę.

Odnosząc się do drugiego zarzuty, jakoby karę wymierzono na rzecz niewłaściwej osoby Sąd stwierdza, że również i w tym zakresie nie podziela stanowiska skarżącego.

Obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie spoczywa na inwestorze. Inwestor jest jednym z uczestników procesu inwestycyjnego obdarzonym prawami i obowiązkami. O tym, kto jest inwestorem decyduje treść pozwolenia na budowę. Nie ma przy tym istotniejszego znaczenia okoliczność wskazująca na inne jeszcze podmioty, którymi "posługuje się" inwestor w zakresie budowania danego obiektu.

W tej sprawie z treści pozwolenia na budowę wynika, że inwestorem jest K.P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A . Skarżący natomiast twierdzi, że nie jest inwestorem, gdyż w czasie wydania zaskarżonych postanowień A. , jako zorganizowane przedsiębiorstwo zostało wniesione przez niego tytułem aportu do B. Spółka Akcyjna w K. Zdaniem skarżącego inwestorem jest zatem B. Spółka Akcyjna w K. Na tą okoliczność przedstawia akt notarialny z dnia [...] marca 2008 r. potwierdzający wniesienie jego przedsiębiorstwa tytułem aportu do B. Spółki Akcyjnej w K.

Sąd tego poglądu nie podziela. Przede wszystkim należy stwierdzić, że przedmiotem aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki kapitałowej nie może być prawo niezbywalne (art. 14 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeksu spółek handlowych, Dz. U. z 2000 r. Nr 94, poz. 1037 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie "K.s.h."). W doktrynie przyjmuje się, że zezwolenia organów administracji nie mogą być przedmiotem aportu, ponieważ są one prawami niezbywalnymi (R. Czerniawski, Komentarz do art. 14 kodeksu spółek handlowych [w:] R. Czerniawski, Kodeks spółek handlowych. Przepisy o spółce akcyjnej, ABC, 2004 r., teza 8 do art. 14). Przepisem, który reguluje wnoszenie wkładów niepieniężnych do spółek akcyjnych jest art. 311 K.s.h.. Jeżeli przedmiotem wkładu niepieniężnego jest organizowana część przedsiębiorstwa, wówczas należy także stosować art. 551-4 Kodeksu cywilnego (dalej jako K.c.). Wprawdzie z art. 551 pkt 5 K.c. wynika, że w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu przedmiotowym (jako zorganizowanego zespołu składników niematerialnych i materialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej) wchodzą również koncesje, licencje i zezwolenia ale nie oznacza to, że każda koncesja, licencja lub zezwolenie, bądź też inny akt administracyjnych dotyczący przedsiębiorstwa będzie mógł być przedmiotem wkładu do spółki akcyjnej wnoszonego jako zorganizowana część. Granicę w tym zakresie wyraźnie określa art. 552 K.c., zgodnie z którym czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Tym samym należy stwierdzić, że akty administracyjne, z których wynikają uprawnienia związane z danym przedsiębiorstwem tylko wówczas mogą być przedmiotem wkładu do spółki kapitałowej, jeżeli odrębny przepis nie będzie zakazywał ich przeniesienia na rzecz innego podmiotu, bądź gdy nie będą one miały charakteru osobistego, lub też odrębne przepisy nie będą zawierały szczególnych zasad przenoszenia praw z aktów administracyjnych. Takim odrębnym przepisem w zakresie pozwolenia na budowie jest art. 40 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem organ, który wydał pozwolenie na budowę, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innego podmiotu, jeżeli przyjmuje on wszystkie warunki zawarte w tej decyzji oraz złoży oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym pozwolenie na budowę nie mogło zostać wniesione tytułem wkładu niepieniężnego w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa, ponieważ art. 40 Prawa budowlanego będący przepisem szczególnym wobec art. 311 K.s.h. oraz art. 552 K.c. określił odrębny – jedynie dopuszczalny – sposób przenoszenia uprawnień z pozwolenia na budowę. Ponieważ ani z akt sprawy nie wynika, ani sam skarżący nie podaje, że nastąpiło przeniesienie pozwolenia na budowę na rzecz Spółki Akcyjnej B. w trybie art. 40 Prawa budowlanego, tym samym nadal inwestorem jest skarżący (występujący jako A. ) i to na jego rzecz należało nałożyć karę z tytułu przystąpienia do użytkowania hali magazynowej bez uzyskania odrębnego pozwolenia. Podobny kierunek wykładni reprezentuje również orzecznictwo sądowe (np. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 350/06, opub. w LEX nr 344615; Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 8 kwietnia 2003 r., sygn. akt IV CKN 51/01, opub. w LEX nr 78892).

W związku z powyższym uznając, że w tej sprawie nie doszło do naruszenia tak prawa materialnego, jak i prawa procesowego Sąd, stosownie do art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.