Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 500/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 1, art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. wszczął wobec W.B. (dalej jako: "Strona" lub "Skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Fabryka "B. " postępowanie w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON") za grudzień 2007 r. oraz poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2008 r. Organ wskazał, że postępowanie zostało wszczęte na skutek niedopełnienia przez Stronę obowiązku złożenia deklaracji i dokonania wpłat do czego była zobowiązana. Celem postępowania było określenie wysokości zobowiązania Skarżącego z tytułu wpłat na PFRON. Obejmowało swym zakresem sprawdzenie wywiązania się z obowiązku terminowego składania deklaracji, liczby zatrudnionych pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, zgodnie z art. 21 ust. 1 oraz art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.; dalej jako: "ustawa o rehabilitacji") oraz prawidłowej wysokości deklarowanych i dokonanych wpłat na PFRON.

2. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych decyzją z dnia [...] września 2012 r. określił Stronie wysokość zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON za grudzień 2007 r. oraz poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2008 r. w wysokości 17.718 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Strona błędnie uznała, że w wyniku wyodrębnienia w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej oddziału w postaci "Sklepu Meblowego" zatrudnienie w zakładzie głównym oraz prowadzonym oddziale traktowanym oddzielnie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy nie przekroczyło 25 etatów. Zdaniem organu Skarżący winien wykazywać w deklaracjach rozliczeniowych zsumowany stan zatrudnionych pracowników bez względu na miejsce wykonywanej pracy. Ponadto w jego ocenie obowiązek dokonywania wpłat na PFRON powstał w okresach od grudnia 2007 r. do listopada 2008 r. i nie był realizowany. Organ podniósł, że Strona zatrudniała w tym okresie co najmniej 25 pracowników, przy czym zatrudniała 0,5 etatu osoby niepełnosprawnej. W związku z powyższym zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zatrudnienie to obligowało Stronę do dokonywania wpłat i składania deklaracji z uwagi na przekroczenie limitu co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty.

3. Odwołaniem z dnia 1 października 2012 r. Strona wniosła o uchylenie powyższej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania, względnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.; dalej jako: "K.p.") poprzez uznanie, że wyodrębniony w strukturze organizacyjnej prowadzonej przez Skarżącego "oddział" nie może zostać uznany za pracodawcę co doprowadziło do naruszenia art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez uznanie, że Skarżący spełnia warunki obowiązku dokonywania wpłat na PFRON, albowiem w ocenie organu zatrudnia co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Skarżący stoi na stanowisku, że wyodrębniony oddział w ramach prowadzonej działalności gospodarczej spełnia wymagania wskazane w art. 3 K.p., a co za tym idzie powinien zostać uznany za pracodawcę. W związku z powyższym jego zdaniem za uzasadnione należy uznać traktowanie jako pracodawcy oddziału utworzonego w ramach struktury przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną, podobnie jak dopuszczalne jest traktowanie jako pracodawcy jednostki organizacyjnej utworzonej przez wspólników prowadzących działalność na zasadzie węzła obligacyjnego umowy spółki cywilnej. Skarżący podsumował, że nie miał i nie ma obowiązku dokonywania wpłat na PFRON w oparciu o dyspozycję art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji biorąc pod uwagę fakt, iż zatrudnienie w zakładzie głównym oraz prowadzonym oddziale w przeliczeniu na pełne etaty nie przekroczyło liczby 25.

4. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu Sklepu Meblowego Oddziału Fabryki "B. " nie można uznać za odrębnego pracodawcę. Ponadto organ wskazał, iż pracodawcą nie jest jednostka organizacyjna przedsiębiorstwa, która jest samodzielna w sensie wykonywania określonych zadań, ale nie ma prawa do nawiązywania stosunków pracy we własnym imieniu. W ocenie organu jeżeli oddział zatrudnia pracowników, ale nie we własnym imieniu, lecz z upoważnienia zakładu głównego to pracodawcą jest więc dla osób zatrudnionych w oddziale i w zakładzie głównym ten zakład. Organ stoi na stanowisku, że udzielenie upoważnienia M.i B. przez Skarżącego do zawierania umów o pracę, nie umożliwia mu samodzielnego nawiązywania i rozwiązywania tych umów. W związku z powyższym zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji słusznie powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 1977 r. I PZP 47/77/OSiPKA, w której Sąd stwierdził, iż "nie można uznać za pracodawcę jednostki organizacyjnej, której kierownik przyjmuje i zwalnia pracowników na podstawie upoważnienia udzielonego przez kierownictwo, przedsiębiorstwa, urzędu, spółki." Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że Sklep Meblowy nie posiada własnego regulaminu pracy. Natomiast zgodnie z art. 2 regulaminu pracy Fabryki Mebli "B. " "regulamin pracy jest aktem normatywnym ustalającym organizację i porządek pracy w Fabryce "B. " i jej Oddziałach". Zgodnie natomiast z art. 4 cytowanego regulaminu samodzielna komórka organizacyjna zwana Oddziałem podporządkowana jest bezpośrednio Właścicielowi. Z brzmienia art. 5 regulaminu wynika, iż "przepisy regulaminu mają zastosowanie do wszystkich pracowników zatrudnionych w zakładzie pracy oraz Oddziałach". W dalszej części organ podkreślił, że z dokumentacji zebranej w sprawie - w tym z list płatniczych - wynika brak wyodrębnionego funduszu płac Sklepu Meblowego. Listy płatnicze wskazują, że kierownik Sklepu Meblowego występował do księgowości Fabryki "B. " o wypłatę wynagrodzeń wskazanych pracowników, zaś właściciel Fabryki "B. " akceptował wypłatę wynagrodzeń. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, iż Sklep Meblowy nie jest dostatecznie wyodrębniony organizacyjnie i ekonomicznie, aby uznać go za pracodawcę w rozumieniu art. 3 K.p. W ocenie organu odwoławczego Prezes Zarządu PFRON prawidłowo ustalił poziom zatrudnienia u pracodawcy Fabryka "B. " poprzez zsumowanie stanu zatrudnienia w Sklepie Meblowym ze stanem zatrudnienia w Fabryce Mebli. Tym samym organ pierwszej instancji na podstawie danych przedstawionych przez Stronę ustalił, że w okresach wskazanych w przedmiotowej decyzji Strona zatrudniała co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy w związku z czym podlegała obowiązkowi wpłat na PFRON określonemu w art. 21 ustawy o rehabilitacji.

5. Strona niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargą z dnia 1 lutego 2013 r. wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego a w szczególności art. 3 K.p. poprzez uznanie, że wyodrębniony w strukturze organizacyjnej prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej "oddział" nie może zostać uznany za pracodawcę, co doprowadziło do naruszenia przepisu art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji przez uznanie, że Skarżący spełnia warunki obowiązku dokonywania wpłat na PFRON, albowiem w ocenie organu zatrudnia co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Zdaniem Skarżącego zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji wadliwie uznał, że wyodrębniony w strukturze organizacyjnej przedsiębiorstwa Skarżącego oddział nie może zostać uznany za pracodawcę w rozumieniu art. 3 K.p., bowiem nie można przypisać mu statusu samodzielności w zatrudnianiu pracowników. Zdaniem Strony wyodrębniony oddział, spełnia wymagania wskazane w art. 3 K.p. a co za tym idzie powinien zostać uznany za pracodawcę. Za trudną do zaakceptowania uznał argumentację organu opartą na stwierdzeniu, że zawierająca w imieniu wyodrębnionego oddziału umowy o pracę osoba, działała na mocy udzielonego jej przez Skarżącego pełnomocnictwa i co za tym idzie nie działała ona jako odrębny pracodawca, albowiem udzielenie pełnomocnictwa nie może pozbawiać cech samodzielności wyodrębnionego oddziału. W jego ocenie przyjęcie koncepcji zaprezentowanej przez organ prowadziłoby do konstatacji, że w istocie nie jest możliwe w ogóle wyodrębnienie oddziału tak osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą jak i osoby prawnej, bowiem zarządzający oddziałem musi posiadać do tego umocowanie pochodzące bądź to od osoby fizycznej bądź to od organu osoby prawnej. Udzielenie pełnomocnictwa do działania w imieniu osoby fizycznej czy też osoby prawnej nie włącza podmiotowości i odrębności oddziału przedsiębiorstwa. Reasumując Skarżący za uzasadnione uznał traktowanie jako pracodawcy oddziału utworzonego w ramach struktury przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną, podobnie jak dopuszczalne jest traktowanie jako pracodawcy jednostki organizacyjnej utworzonej przez wspólników prowadzących działalności na zasadzie węzła obligacyjnego umowy spółki cywilnej, którą zarządza osoba fizyczna działająca w oparciu o pełnomocnictwo. W jego ocenie w zaistniałej sytuacji, w której wyodrębnił w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej oddział w postaci "Sklepu Meblowego", którego zarządzanie powierzył M.B. a ten z kolei zawarł z pracownikami tego oddziału umowy o pracę, za pracodawcę należało uznać oddział, a nie zakład główny. W związku z powyższym Skarżący stoi na stanowisku, że zatrudnienie w zakładzie głównym oraz prowadzonym oddziale w przeliczeniu na pełne etaty nie przekroczyło liczby 25, dlatego W.B. nie miał i nie ma obowiązku dokonywania wpłat na fundusz, w oparciu o dyspozycję art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji.

6. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

8. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Zarządu PFRON w przedmiocie określenia Skarżącemu zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON za okres o grudnia 2007 do listopada 2008 r.

9. Podnieść na wstępie należy, że zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do wpłat na PFRON stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, z tym, że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi PFRON. Odesłanie zawarte w tym przepisie oznacza, nie tylko obowiązek stosowania norm wynikających z przepisów prawa materialnego, ale również obowiązek stosowania zasad określonych w Ordynacji podatkowej w zakresie prowadzenia postępowania. W ocenie Sądu decyzje organów administracji wydane w rozpoznawanej sprawie nie naruszały przepisów prawa materialnego jak i prawa procesowego. Zgodnie z dyspozycją art. 21 § 3 ustawy Ord. pod. jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie natomiast z art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 23, art. 31 ust. 3 i art. 33 ust. 4a, 7 i 7a, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art. 49a i 49b, przepisy ustawy Ord. pod. Wpłaty na PFRON z tytułu nieosiągania poziomu zatrudnienia osób niepełnosprawnych, o którym mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji dotyczą pracodawców w rozumieniu art. 3 Kodeksu pracy, zatrudniających ogółem co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Podmioty, którym można przypisać przymiot pracodawcy na gruncie polskich przepisów - są potencjalnymi podmiotami wpłat na PFRON. Zgodnie z ww. artykułem ustawy o rehabilitacji (...) pracodawcy z zastrzeżeniem ust. 2-5 i art. 22, dokonują miesięcznych wpłat na Fundusz, w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn 40,65% przeciętnego wynagrodzenia i liczby pracowników odpowiadającej różnicy między zatrudnieniem zapewniającym osiągnięcie wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych w wysokości 6% a rzeczywistym zatrudnieniem osób niepełnosprawnych. Natomiast art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji (...) stanowi także, że pracodawcy dokonują wpłat, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w terminie do dnia 20 następnego miesiąca po miesiącu, w którym zaistniały okoliczności powodujące powstanie obowiązku wpłat, składając równocześnie Zarządowi Funduszu deklaracje miesięczne i roczne poprzez teletransmisję danych w formie dokumentu elektronicznego według ustalonego, w drodze rozporządzenia, przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.

10. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie; czy oddział Skarżącego w postaci "Sklepu meblowego Odział Fabryki B. " posiada cechy odrębnego pracodawcy? Kwestia ta bezpośrednio przekłada się na istnienie obowiązku z tytułu wpłat na PFRON zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 ustawy o rehabilitacji. W ocenie Skarżącego oddział w postaci sklepu meblowego był niezależnym pracodawcą co w sposób bezpośredni przekładało się na liczbę pracowników firmy Skarżącego. Organy obu instancji uznały, iż dokumenty zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazywały, iż oddział nie posiadał cech samodzielnego pracodawcy.

11. Sąd w rozpoznawanej sprawie podzielił stanowisko organów administracji, iż oddział firmy Skarżącego nie miał cech pracodawcy uprawniających do samodzielnego zatrudniania pracowników. Tym samym osoby pracujące w sklepie meblowym powiększały stan zatrudnienia całej firmy co powodowało powstanie obowiązku z tytułu wpłat na PFRON.

12. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazać przede wszystkim należy, iż z akt sprawy wynikało, iż organ pierwszej instancji ustalił korzystając z danych ZUS, iż ogólna liczba pracowników zgłoszonych przez Skarżącego do polskiego systemu ubezpieczeń społecznych przekraczała liczbę 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Na podstawie deklaracji ZUS P DRA (karta akt administracyjnych nr 38 i nast.) wynikało, iż badanym okresie rozliczeniowym liczba zgłoszonych przez firmę fabryka B. w ZUS pracowników wynosiła od 31 do 39 osób. Tym samym można przyjąć, iż formalnie zgłaszającym do ubezpieczenia społecznego swych pracowników był wyłącznie powołany powyżej podmiot.

13. Przyznać należy, że zgodnie z art. 3 ustawy Kodeks pracy - pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników. Jeżeli zatem przedsiębiorca będący osobą fizyczną prowadzi przedsiębiorstwo tylko w ujęciu przedmiotowym, to on (przedsiębiorca) jest pracodawcą, nie zaś jego przedsiębiorstwo. Jeżeli jednak przedsiębiorca tworzy na podstawie obowiązujących przepisów jednostkę organizacyjną, która jest prawnie, organizacyjnie, finansowo i majątkowo wyodrębniona, a ponadto ma zdolność zatrudniania pracowników, ma swoje kierownictwo (odrębne od przedsiębiorcy - właściciela), to wówczas ta jednostka organizacyjna jest pracodawcą, a nie sam przedsiębiorca." Zgodnie z ustawą z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, oddział to wyodrębniona i samodzielna organizacyjnie część działalności gospodarczej, wykonywanej przez przedsiębiorcę. Nie posiada osobowości prawnej, a więc nie może w swoim imieniu zawierać umów, nabywać praw i zaciągać zobowiązań. Przedsiębiorca może jednak postanowić, że oddział będzie odrębnym, samodzielnym pracodawcą. To znaczy, będzie mógł zatrudniać i zwalniać pracowników, jak też podejmować inne czynności z zakresu prawa pracy. Do uzyskania statusu pracodawcy wystarczy więc, że jednostka organizacyjna zatrudni chociaż jednego pracownika i stanie się stroną stosunku pracy, uprawnioną do nabywania praw i zobowiązań z zakresu prawa pracy. Nie ma natomiast znaczenia forma prawna. Pracodawcą jest bowiem każda osoba prawna, jednostka nieposiadająca osobowości prawnej i osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają pracowników. Jest nim także terenowa jednostka organizacyjna wchodząca w skład większego podmiotu, występująca pod nazwą oddziału lub filii oraz posiadająca odrębność organizacyjną i finansową. Nie będzie natomiast pracodawcą jednostka organizacyjna przedsiębiorstwa, która jest samodzielna w sensie wykonywania określonych zadań, ale nie ma prawa do nawiązywania stosunków pracy we własnym imieniu. W sytuacji gdy oddział zatrudnia pracowników, ale nie we własnym imieniu, lecz z upoważnienia firmy, do której należy oddział to pracodawcą jest więc dla osób zatrudnionych w oddziale i w zakładzie głównym ten zakład.

14. Z przedłożonego materiału dowodowego wynikało, iż w dniu [...] listopada 2006r. czerwca 2009r. p. W. B. działający pod firmą Fabryka "B. " udzielił pełnomocnictwa szczególnego p. M. B. do zarządzania Oddziałem firmy, oraz do zastępowania go we wszystkich sprawach i czynnościach z tym związanych oraz do składania wszelkich wniosków i oświadczeń, zawierania i rozwiązywania umów o pracę z podległymi pracownikami, które w związku z realizacją udzielonego pełnomocnictwa mogły okazać się niezbędne. W ocenie Sądu opisany powyżej dokument jednoznacznie wskazuje, iż oddział firmy Skarżącego nie był samodzielny w nawiązywaniu i rozwiązywaniu umów o pracę. Wniosku tego nie zmienia znajdująca się z w aktach sprawy umowa o zarządzanie z 2009 r., z której nie wynika, iż zastępuje ona pełnomocnictwo udzielone p. M. B. w 2006 r. Na podkreślenie zasługuje także to, brak odwołania powyższego pełnomocnictwa powoduje, iż na podstawie akt sprawy można przyjąć domniemanie, iż pełnomocnictwo dla p. M. B. występowało niezależnie od umowy o zarządzanie.

15. Z tych też powodów Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów, iż oddział firmy Skarżącego nie posiadał cech samodzielnego pracodawcy w rozumieniu przepisów Kp. Zważywszy powyższe organy prawidłowo odwołały się o tez uchwały Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 1977 r. I PZP 47/77/OSiPKA, w której Sąd stwierdził, iż "nie można uznać za pracodawcę jednostki organizacyjnej, której kierownik przyjmuje i zwalnia pracowników na podstawie upoważnienia udzielonego przez kierownictwo, przedsiębiorstwa, urzędu, spółki."

16. Kolejnym argumentem przemawiającym za uznaniem, iż oddział firmy Skarżącego nie był odrębnym pracodawcą zatrudniającym jest kwestia regulaminu pracy z firmie Skarżącego. Z akt sprawy wynikało, iż sklep meblowy nie posiadał własnego regulaminu pracy. Zgodnie natomiast z art. 2 regulaminu pracy firmy Skarżącego "regulamin pracy jest aktem normatywnym ustalającym organizację i porządek pracy w Fabryce "B. " i jej Oddziałach". Nadto w myśl art. 4 cytowanego regulaminu samodzielna komórka organizacyjna zwana Oddziałem podporządkowana jest bezpośrednio Właścicielowi. Przepis art. 5 regulaminu wskazuje, iż "przepisy regulaminu mają zastosowanie do wszystkich pracowników zatrudnionych w zakładzie pracy oraz Oddziałach".

17. W ocenie Sądu powyższe dokumenty jednoznacznie potwierdzały zasadność stanowiska organów, iż oddział nie był odrębnym pracodawcą co w sposób bezpośredni przekładało się na liczbę pracowników, które przekraczała 25 osób w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Z tych tez powodów organy administracji prawidłowo określiły wysokość obowiązkowych wpłat na PFRON za okresy objęte kontrolą.

18. W tym stanie rzeczy, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, zatem stosownie do postanowień art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić