Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3609/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2018 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz K. B. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 20 września 2017 r. K. B. ("Skarżąca", "Strona", "Podatnik") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. ("SKO", "Organ II instancji") z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] ("Organ I instancji") z dnia [...] kwietnia 2017 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z [...] listopada 2015 r. Burmistrz Miasta [...] ustalił K. B. wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r. na kwotę [...] zł.

Na skutek wniesionego w dniu 12 listopada 2015 r. odwołania Podatnika od ww. decyzji, SKO w W. decyzją z [...] kwietnia 2016 r. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia w uzasadnieniu podnosząc, że akt sprawy nie wynikała podstawa przyjęcia do opodatkowania [...] m2 garażu, a pomimo prośby organu nie przysłano odpisu ze stosownego rejestru co do nieruchomości objętej opodatkowaniem, co powinno stanowić punkt wyjścia ustaleń organu podatkowego.

Pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. Burmistrz Miasta [...] zwrócił się do Przedsiębiorstwa Budowlanego "[...]" Sp. z o.o. w O. z prośbą o udzielenie informacji jaka jest wysokość lokalu garażowego znajdującego się na nieruchomości położonej w J. przy ulicy [...] w obrębie [...] działka o numerze ewidencyjnym [...].

W odpowiedzi na powyższe pismo Przedsiębiorstwo Budowlane "[...]" sp. z o.o. poinformowało, że wysokość hali garażowej na ww. nieruchomości wynosi w najniższym miejscu 229 cm, a w najwyższym 300 cm.

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Burmistrz Miasta J. ustalił K. B. wymiar podatku od nieruchomości na 2014 r. na kwotę [...] zł.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Organ I instancji podał, iż wysokość podatku ustalono na podstawie posiadanych akt podatkowych oraz danych z ewidencji gruntów.

Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie do SKO w W. zarzucając jej nieprawidłowe wyliczenie podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2014, wskazując na nieprawidłowe zastosowanie § 1 pkt 2 ppkt 3 uchwały Rady Miasta J. nr 347/VI/2013 z dnia 25 października 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2014 oraz nieprawidłowe zastosowanie art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach lokalnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.), a także art. 122 i 187 § 1 oraz art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej także O.p.).

Zdaniem Strony powyższa decyzja wydana została w oparciu o wypełnioną w nieprawidłowy sposób (na wyraźne żądanie pracowników Urzędu Miasta) informację w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, czyli żądanie wpisania garażu w budynku wielorodzinnym w rubryce pozostałe budynki.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. SKO w W. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organu II instancji wskazał, że strona jest właścicielem nieruchomości - dla której podstawą do ustalenia wymiaru podatku jest:

1) [...] m2 powierzchni - grunty pozostałe;

2) lokale mieszkalne - [...] m2 powierzchni.

3) [...] m2 powierzchni - garaż w budynku wielorodzinnym.

Ustalenia organu odwoławczego są zbieżne z poczynionymi przez organ pierwszej instancji, tym samym podatek od nieruchomości wynosi [...] zł. Na podkreślenie zasługuje fakt, iż na skutek poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy uzupełnił zgromadzony materiał w sprawie. Ustalił stan faktyczny na podstawie stosownych dokumentów, co więcej, zwracał się do strony z pytaniem czy występuje do organu właściwego o zmianę danych zawartych w stosownych rejestrach. Na skutek prawidłowo przeprowadzonego postępowania oraz zgromadzonego materiału w sprawie - zaskarżona decyzja została w ocenie SKO wydana w prawidłowy sposób.

Organ II instancji wskazał ponadto, że ewidencje gruntów i budynków prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., dalej u.p.g.i.k) natomiast to podatnicy podatku od nieruchomości powinni zgłaszać właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 1 i 2 u.p.g.i.k,). Jeżeli strona kwestionuje np. fakt, iż działka którą dysponuje ma inną powierzchnię (niż ta wskazana w rejestrze), winna w pierwszym rzędzie dążyć do zmian w stosownym rejestrze prowadzonym przez Starostę, a zatem to nie organ podatkowy winien być adresatem postulatów przedstawianych przez stronę. Kolegium już w poprzedniej decyzji wskazywało właściwy organ który ma możliwość zmiany danych zawartych w rejestrach. Odnosząc się natomiast do złożonych fotografii wskazać należy, iż wysokość w świetle liczona jest do elementów konstrukcyjnych budynków, a nie rur, czy też innych elementów podwieszonych niestanowiących substancji budynku. Bezsprzecznym jest także, iż garaż (hala) nie stanowi lokalu mieszkalnego. Tym samym udział w tej nieruchomości został w sposób prawidłowy opodatkowany.

Na powyższą decyzję Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniosła o uchylenie jej w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- nieprawidłowe zastosowanie art. 4 ust. 2 ustawy o podatkach lokalnych, a także art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej;

- nieprawidłowe zastosowanie § 1 pkt 2 ppkt e uchwały Rady Miasta J. nr 347/VI/2013 z dnia 25 października 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok podatkowy 2014.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że trudno jest uznać, że organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jeżeli mając np. możliwość przeprowadzenia wizji w lokalu, możliwość zapoznania się i porównania tego stanu z dokumentami źródłowymi i bezpośredniego sprawdzenia stanu faktycznego nie przeprowadził takiej wizji opierając się jedynie na oświadczeniu dewelopera, który wybudował obiekt, sprzedał lokale i nie ma z obiektem nic wspólnego, pomijając ewentualną odpowiedzialność za nieprawidłowości związane z naruszeniami prawa budowlanego, administracyjnego lub cywilnego. Opieranie się na oświadczeniu dewelopera (który z oczywistych przyczyn zainteresowany jest podtrzymywaniem stanowiska, że wszystko jest w jak największym porządku), oraz na wypisie z ewidencji gruntów i danych tam zawartych jest w ocenie Strony niewłaściwe.

W ocenie Skarżącej organ podatkowy przez okres ponad 12 miesięcy ponownego rozpatrywania sprawy nie podjął żadnych czynności aby ustalić stan faktyczny niezbędny do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości i nie dokonał ustalenia czy wysokość w świetle wynosi powyżej 220 cm, a jeżeli tak to czy dotyczy to całej hali garażowej czy tylko jej części. Ponadto nie podjął też żadnych czynności w celu ustalenia czy i jaką powierzchnię należałoby wyłączyć z powierzchni hali garażowej jako powierzchnię wspólną, z której korzystać mogą inni mieszkańcy i użytkownicy obiektu (nie będący właścicielami udziałów w hali garażowej) w celu przemieszczania się do przynależnych im pomieszczeń piwnicznych i innych lokali.

Organ podatkowy w trakcie tych 12 miesięcy miał pełną możliwość zarówno w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzić wizję w lokalu, jak i dotrzeć do dokumentów źródłowych będących podstawą wpisów w ewidencji gruntów takich jak rzuty z wymiarami hali i inne dokumenty dokumentacji technicznej budynku mogące mieć wypływ na określenie faktycznej wysokości w różnych punktach hali garażowej. Żadnych takich czynności nie przeprowadzono, a oparto się jedynie na danych z ewidencji gruntów i oświadczeniu dewelopera.

Takie działanie organu podatkowego i jego stanowisko w sprawie pozostaje w sprzeczności z zasadami wyrażonymi art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 121 § 1 O.p.

Ponadto Strona wskazała, że nawet przy założeniu, że elementy konstrukcyjne to te, których parametry i ułożenie mogą być zmienione w oparciu o pozwolenie budowlane, a pozostałe na przykład okładziny, biały montaż, czy elementy dołączane do instalacji stanowią jedynie elementy wykończeniowe, to bez względu na to jak będziemy podchodzić do samych rur czy też kanałów wentylacyjnych znajdujących się pod stropem hali garażowej to i tak należy wyraźnie stwierdzić, iż nie unoszą się one swobodnie w powietrzu, a ułożone są na konstrukcji technicznej przenoszącej obciążenia na strop. Konstrukcja ta znajduje się pod tymi urządzeniami na wysokości poniżej 2,20m. Zatem bez względu na to czy stosować będziemy definicję z Ordynacji podatkowej mówiącą o wysokości "w świetle" czy też z prawa budowlanego mówiącą o wysokości "w świetle konstrukcji" to i tak wysokość w wielu miejscach hali powinna być skorygowana, a tym samym podatek naliczany od powierzchni z uwzględnieniem tej wysokości.

Strona podniosła że śladów badań zarówno stanu faktycznego jak i stanu prawnego w tym zakresie w aktach sprawy w czasie kiedy powiadomiono ją o możliwości zapoznania się z nimi nie było, a zatem stwierdzić należy, iż Urząd Miasta J. nie zbadał wnikliwie stanu faktycznego istniejącego w budynku przy ul. [...] i pomimo zgłaszanych w kolejnych latach uwag systematycznie unika dokonania aktualizacji danych dla celów podatkowych, które zebrał wymuszając na właścicielach składanie nieprawdziwych informacji IN-1.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. - Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.

Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania).

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji w świetle przywołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego w stopniu, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną było ustalenie wysokości podatku od nieruchomości z tytułu przysługującego Skarżącej udziału w prawie własności odrębnego lokalu niemieszkalnego, tj. garażu wielostanowiskowego, zlokalizowanego w J. przy ul. [...], nr obrębu: nr działki [...].

Zdaniem Skarżącej, przy ustalaniu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości należało uwzględnić treść przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. i do opodatkowania przyjąć jedynie 50% powierzchni użytkowej lokalu, przypadającej na przysługujący jej udział. Uzasadnieniem takiego stanowiska był według Skarżącej fakt, iż faktyczna wysokość (w świetle) spornego garażu wynosi poniżej 2,20 m., przy czym organ podatkowy nie podjął żadnych czynności aby ustalić stan faktyczny niezbędny do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości i nie dokonał ustalenia czy wysokość w świetle wynosi powyżej 220 cm, a jeżeli tak, to czy dotyczy to całej hali garażowej czy tylko jej części

Z kolei organy podatkowe wskazywały, iż powierzchnia użytkowa przedmiotowego lokalu garażowego, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m. W tej zaś sytuacji, biorąc pod uwagę treść art. 21 ust. 1 u.p.g.i.k., zgodnie z którą podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, informacje z tejże ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, a ich podważenie bądź też zmiana może nastąpić jedynie w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji.

Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym obejmujący również np. ciągi komunikacyjne w garażu, a nie konkretne miejsce postojowe, które zostało wyznaczone jedynie w ramach podziału quoad usum.

Przy tak zakreślonych granicach sporu Sąd przyznał rację Skarżącej albowiem organy wydając zaskarżoną decyzję nie zweryfikowały danych istotnych z punktu widzenia przepisów u.p.o.l., dotyczących przedmiotu opodatkowania, co narusza treść art. 122 O.p. w związku z art. 187 § 1 O.p.

Analiza akt sprawy upoważnia do przyjęcia jako prawdziwe twierdzenia Skarżącej, że w toku "ponownego" postępowania, mimo wyraźnych w tym zakresie zarzutów, nie przeprowadzono żadnego dowodu w celu ustalenia wysokości garażu. Organ odwoławczy nie badał więc, czy wysokość garażu jest, w szczególności, niższa niż 2,2 m. Okoliczność ta ma natomiast istotne znaczenie ze względu na przyjęty w u.p.o.l. sposób ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. za powierzchnię użytkowa budynku lub jego części uznać należy powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Na mocy art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m powierzchnię tę pomija się.

Dane dotyczące powierzchni użytkowej części budynków w postaci lokali stanowiących odrębną nieruchomość (garaż) mogą być ustalane na podstawie fizycznego obmiaru jego powierzchni po wewnętrznej długości ścian. Obmiaru dokonuje podatnik i wykazuje powierzchnię użytkową w informacji o nieruchomościach bądź deklaracji (por. dla przykładu prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19.03.2018r., sygn. akt I SA/Po 1166/17 – dostępny, podobnie jak pozostałe orzeczenia powołane w nin. Uzasadnieniu, w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podzielając zawarty w przedmiotowym wyroku pogląd prawny, Sąd w składzie orzekającym podkreśla, że tego sposobu ustalania powierzchni nie można zastępować danymi, np. z aktu notarialnego lub projektu architektonicznego budynku.(Leonard Etel komentarz do art. 4 u.p.o.l.). Ustalenie powierzchni użytkowej budynku lub jego części według autonomicznej definicji prawa podatkowego może nastręczać wiele trudności. Wskazanego sposobu obmiaru nie można też zastępować opiniami sporządzanymi dla celów innych postępowań sądowych lub administracyjnych (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 grudnia 2007 r., I SA/Gd 818/07,Lex nr 466018). W przypadku trudności można jednak skorzystać z dokumentacji budowlano-architektonicznej, ponieważ pozwolą one np. na ustalenie powierzchni wyłączonych z powierzchni użytkowej budynku lub jego części tj. klatek schodowych, dźwigów. Danych tych nie zawiera akt notarialny.

Jak z kolei wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19.04.2018r., sygn. akt III SA/Wa1748/17, skoro ustawodawca w treści art. 4 ust. 2 u.p.o.l. użył zwrotu "kondygnacji o wysokości w świetle", a nie zwrotu "wysokość kondygnacji", to dla wyjaśnienia zakresu pojęciowego tego zwrotu nie jest uprawnione bezpośrednie sięganie do przepisów innych ustaw, w tym do prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych.

Zwrot ten oznacza, że chodzi o wysokość prześwitu między dwiema płaszczyznami, co w odniesieniu do kondygnacji budynku może jedynie oznaczać wysokość między podłożem a najniższymi trwałymi elementami konstrukcyjnymi stropu. Tak ustalona treść przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. w oparciu o reguły wykładni gramatycznej jest zbieżna z treścią ustaloną w oparciu o reguły wykładni funkcjonalnej, albowiem co do zasady podstawę opodatkowania dla budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa, co w przypadku garaży wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem oznacza, że mogą tam wjechać samochody o wysokości nie większej niż najniższy trwały element konstrukcyjny stropu. Ustalenie tych wszystkich danych dotyczących powierzchni użytkowej garażu jak i jego wysokości jest konieczne ze względu na prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Sąd zwraca uwagę, że na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. za powierzchnię użytkową budynku lub jego części uznać należy powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Na mocy zaś przywołanego przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m powierzchnię tę pomija się. Skoro zatem ustawodawca w treści powołanego art. 4 ust. 2 u.p.o.l. użył zwrotu "kondygnacji o wysokości w świetle", a nie zwrotu "wysokość kondygnacji", to dla wyjaśnienia zakresu pojęciowego tego zwrotu nie jest uprawnione bezpośrednie sięganie do przepisów innych ustaw, w tym do prawa budowlanego i wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych.

Zwrot ten oznacza, że chodzi o wysokość prześwitu między dwiema płaszczyznami, co w odniesieniu do kondygnacji budynku może jedynie oznaczać wysokość między podłożem a najniższymi trwałymi elementami konstrukcyjnymi stropu. Tak ustalona treść przepisu art. 4 ust. 2 u.p.o.l. w oparciu o reguły wykładni gramatycznej jest zbieżna z treścią ustaloną w oparciu o reguły wykładni funkcjonalnej, albowiem co do zasady podstawę opodatkowania dla budynków stanowi ich powierzchnia użytkowa, co w przypadku garaży wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem oznacza, że mogą tam wjechać samochody o wysokości nie większej niż najniższy trwały element konstrukcyjny stropu. Ustalenie tych wszystkich danych dotyczących powierzchni użytkowej garażu jak i jego wysokości jest konieczne ze względu na prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. (zob. m.in. wyroki WSA w Warszawie: z 28.06.2016 r., III SA/Wa 1643/15, z 03.08.2016 r., III SA/Wa 2085/15).

Natomiast w toku postępowania podatkowego organy podatkowe w ogóle nie badały, czy faktycznie przestrzeń garażu – jak twierdzi Skarżąca – ograniczona elementami infrastruktury, które są stałymi elementami konstrukcyjnego budynku jest niższa niż 2,2 m. Z akt sprawy nie wynika również, czy opisane przez stronę elementy infrastruktury mają charakter konstrukcyjny (trwały), co ma przesądzające znaczenie dla ustalenia wysokości kondygnacji "w świetle". Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wymagało więc wyjaśnienia, czy w rzeczywistości w "spornym" pomieszczeniu garażowym znajdują się elementy konstrukcyjne mające trwały charakter i wpływające na wysokość pomieszczenia, ograniczając przy tym możliwość korzystania z niego. Dodać można, że podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r., o sygn. akt II FSK 1738/14.

Ponieważ rolą organów podatkowych jest podejmowanie w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.), zaś Organy zasady te naruszyły, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę SKO zobowiązane jest uwzględnić stanowisko Sądu, a więc przede wszystkim zweryfikować, czy twierdzenia Skarżącej, że najniżej położone trwale elementy konstrukcyjne stropu znajdują się na wysokości poniżej 2,20 m, mają wpływ na wysokość podstawy opodatkowania w sposób określony w art. 4 ust. 2 u.p.o.l. W tym celu zasadne może okazać się przeprowadzenie oględzin spornego przedmiotu opodatkowania. Dokonując ustaleń mających znaczenie dla wysokości podstawy opodatkowania organ uwzględni także zaprezentowaną w niniejszym wyroku wykładnię art. 4 ust. 2 u.p.o.l.

Reasumując, zważywszy na stwierdzone naruszenia, Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. c), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej zwrot kosztów poniesionego wpisu sądowego.