Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 813/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 – dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i 4b, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 - dalej "u.t.d.") oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., utrzymał w mocy w całości decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r., nr [...] o nałożeniu na J. J. (skarżącego) kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] kwietnia 2019 r. w T. kontroli Policji poddany został pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez J. P.. Dalsze czynności przeprowadzili inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego w B., z których ustaleń wynika, że kierująca wykonywała przewóz jednego pasażera zamówiony i opłacony za pośrednictwem aplikacji elektronicznej działającej pod nazwą Bolt (Bolt Driver), na którą to okoliczność okazano fakturę elektroniczną. Przewóz wykonywano pojazdem pięciomiejscowym. Wskazano, że kierująca okazała podczas kontroli prawo jazdy oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej J. J. (skarżącemu) – mężowi kierującej. Ustalono, że skarżący nie zawarł z kierującą żadnej umowy o kierowanie, prowadziła ona pojazd na podstawie faktycznej – udzielenia pomocy swojemu małżonkowi.

W tych okolicznościach organ I instancji stwierdził, że przyjąć należy, iż wykonawcą usługi był przedsiębiorca J. J., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą J. z siedzibą [...]. Ustalił, że w sprawie doszło do wykonywania przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym w związku z czym, decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł. za naruszenie art. 18 ust. 4a u.t.d., ujęte w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił:

1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie czy wykonywane przez skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, zwłaszcza że skarżący nie był osobą faktycznie wykonującą przejazd;

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego;

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy, w zw. z 4 pkt u.t.p. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy, pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego.

Po rozpoznaniu odwołania opisaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Nadzoru Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zacytował treść przepisów stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, iż w dniu kontroli kierująca wykonująca przewóz zarobkowy osób na rzecz i w imieniu skarżącego, wykonywała go pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. Organ odwoławczy potwierdził, że kierująca legitymowała się stosownym uprawnieniem – licencją nr [...]. Za prawidłowe uznał zakwalifikowanie usługi przewozowej dokonywanej w oparciu o aplikację Bolt jako mieszczącej się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d. Organ stwierdził, że wykonywana usługa była usługą odpłatną, dokonywaną w imieniu skarżącego, realizowaną była w ramach przedsięwzięcia ciągłego i zorganizowanego. Wykonywany przez skarżącego przewóz w dniu kontroli nie spełnił też w ocenie organu wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego, kontrolowany pojazd nie spełniał bowiem kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Organ stwierdził w konsekwencji, że nie zostały spełnione łącznie przesłanki z art. 18 ust. 4b u.t.d. W ocenie organu II instancji zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza wykonywanie przez skarżącego zarobkowych okazjonalnych przewozów osób pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutu co do podmiotu wykonującego przewóz w dniu kontroli organ odwoławczy wskazał, że kierująca realizowała przewóz w ramach pomocy małżeńskiej bez zawarcia jakiejkolwiek umowy ze skarżącym, a więc wykonawcą przewozu był skarżący. Zaznaczył, że ewentualna umowa o pracę między małżonkami nie doszłaby do skutku ze względu na uznawaną przez doktrynę i orzecznictwo sprzeczność takich umów z pragmatykami pracowniczymi.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:

1) art. 4 pkt 11, art. 18 ust. 4a i b u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do tej ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego wyczerpywały definicje przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt, wykonanie tego przejazdu przez kierowcę J. P., nie zaś przez skarżącego (bądź jego pracownika), świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy, a także nałożenie na skarżącego kary za wykonanie przewozu okazjonalnego w sytuacji, w której czynności podejmowane przez skarżącego, w odniesieniu do tej konkretnej sprawy, nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.t.d.

2) art. 18 ust. 4b pkt 1 lit. c u.t.d. poprzez jego niezastosowanie (przy przyjęciu, że przejazd skarżącego był przewozem okazjonalnym) w sytuacji, w której zgodnie z zasadami aplikacji internetowej, z której korzystał pasażer, płatność za przejazd jest określona z góry i następuje na rzecz przedsiębiorcy, jakim jest Bolt b.v.,

3) art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. w zw. z art. 4 pkt 6a u.t.d. poprzez nałożenie kary pieniężnej przewidzianej dla podmiotów świadczących przewóz drogowy w rozumieniu u.t.d., pomimo braku spełnienia tego kryterium przez skarżącego,

4) art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez:

- brak ustalenia, czy wykonywane przez kierującego czynności stwierdzonego protokołem nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej,

- brak zweryfikowania przez organ, czy kierujący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli,

- brak wyjaśnienia, w oparciu o jaki stosunek prawny kierujący miałby wykonywać przedmiotowy przewóz w imieniu skarżącego,

- w jaki sposób doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem,

- w jaki sposób odbyła się płatność, braku wyjaśnienia zasad działania aplikacji, dzięki której doszło do wspólnego przejazdu,

- uznanie, że płatność nastąpiła na rzecz skarżącego, co nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym i jest sprzeczne z istotą działania aplikacji,

5) art. 138 § 1 pkt 1, art. 107 § 3 oraz art. 8 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że w dniu kontroli nie tylko nie posiadał statusu przedsiębiorcy, ale również czynności stwierdzone protokołem kontroli nie mają cech wykonywania działalności gospodarczej, a więc nie mógł on dopuścić się wykonywania transportu drogowego z naruszeniem przepisów u.t.d. Ponadto podniósł, że nie wykonywał on przewozu okazjonalnego. Zarzucił też brak odniesienia się organu odwoławczego do zarzutów odnoszących się do konieczności wyjaśnienia zasad i działalności aplikacji Bolt.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej "p.p.s.a.") wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (publ. jak wcześniej wskazano), która określa zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 lit. a u.t.d.).

Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.t.d. krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, gdy jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, to przewóz okazjonalny, który również podlega reżimowi tej ustawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że skoro jedyna definicja przewozu okazjonalnego, jaka znajduje się w art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym jest nieprecyzyjna i nie określa, co dokładnie jest przewozem okazjonalnym, uzasadnione jest sięgnięcie po kryteria charakteryzujące przewóz okazjonalny przez przepisy prawa wspólnotowego, gdzie jak wynika z § 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. U. UE. L z 2009 r.; 300. s. 8, dalej w skrócie jako "rozporządzenie nr 1073/2009"), za usługi okazjonalne uznaje "usługi, które nie są objęte definicją usług regularnych, w tym szczególnych usług regularnych, oraz których główną cechą jest to, że obejmują przewóz grup pasażerów utworzonych z inicjatywy zleceniodawcy lub samego przewoźnika". Wskazać ponadto należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że zawarte w przepisach dotyczących transportu drogowego sformułowanie "przewóz okazjonalny" należy odczytywać zgodnie ze znaczeniem przymiotnika "okazjonalny", jako "odnoszący się do określonej okazji - okoliczności, sytuacji, wywołany przez nią, dostosowany do niej" (Słownik języka polskiego, pod redakcją prof. dr Mieczysława Szymczaka, t. II, Warszawa 1998, s. 499). W odróżnieniu od przewozów regularnych, przewóz okazjonalny osób wiąże się ze świadczeniem usług przewozowych osób w nadarzających się okazjach zainicjowanych przez zleceniodawcę lub przewoźnika (zob. wyrok NSA z 20.09.2007 r.; sygn. akt I OSK 1361/06, wyrok WSA w Gdańsku III SA/Gd 149/19 z 30.05.2019 r, wyrok WSA w Lublinie III Sa/Lu 271/19 z 7.11.2019 r., WSA w Łodzi III SA/Łd 900/17 z 8.02.2018 r.; orzeczenia.nsa.gov.pl).

Okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy pozostają bezsporne. W dniu [...] kwietnia 2019 r. w T. kontroli Policji poddany został pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] kierowany przez J. P., wykonując przewóz drogowy jednej osoby. Przewóz wykonywano pojazdem pięciomiejscowym. W toku kontroli kierująca okazała prawo jazdy oraz wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym udzielonej skarżącemu J. J. – mężowi kierującej, przy czym ustalono, iż skarżący nie zawarł z kierującą żadnej umowy o kierowanie. Przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji telefonicznej o nazwie własnej Bolt. Pasażer zrealizował płatność za przejazd za pomocą aplikacji telefonicznej i jego rachunek bankowy został obciążony odpowiednią opłatą za przejazd, skalkulowaną przez aplikację (program informatyczny).

W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że stwierdzony podczas kontroli przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego. Mając na uwadze okoliczności faktyczne sprawy stwierdzić należy, że świadczenie usługi przewozu osób nastąpiło w okazji zainicjowanej przez zleceniodawcę – pasażera, który zamówił kurs za pomocą aplikacji Bolt. Aby zamówić kurs, musiał zarejestrować swoje dane i dane swojej karty płatniczej oraz zaakceptować regulamin aplikacji.

W myśl art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Przepis art. 18 ust. 4b u.t.d. dopuszcza przewóz okazjonalny:

1) pojazdami zabytkowymi,

2) samochodami osobowymi:

a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości,

c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

- niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

W niniejszej sprawie – jak zasadnie stwierdziły organu obu instancji – nie wystąpiły łącznie przesłanki zastosowania odstępstwa opisanego w powyższym przepisie. Umowa pomiędzy pasażerem a wykonawcą przewozu została zawarta bowiem poza lokalem przedsiębiorstwa będącym nieruchomością lub częścią nieruchomości nie przybrała też formy pisemnej ani elektronicznej, o której mowa we wskazanym przepisie Kodeksu cywilnego ("§ 1 - do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym").

Odnosząc się zarzutów skargi kwestionujących fakt wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, uznać należy, że są one niezrozumiałe z tego względu, iż skarżący legitymuje się licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym (k. 11 akt adm.). Kwestionując okoliczność wykonywania działalności gospodarczej w tym zakresie skarżący kwestionuje w istocie okoliczność udowodnioną przedstawionym w aktach dokumentem wystawionym na jego rzecz i z jego inicjatywy. Powyższe pozostaje zresztą bez wpływu na istotę zawisłego sporu – kwestionowana kara nałożona została bowiem nie z powodu wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób bez wymaganej licencji, ale z powodu wykonywania jej pojazdem niespełniającym warunków konstrukcyjnych opisanych w art. 18 ust. 4a u.t.d.

Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, że to, iż płatności nie dokonano bezpośrednio na rzecz skarżącego, lecz odbyła się ona w trybie automatycznym poprzez obciążenie rachunku bankowego pasażera na skutek akceptacji warunków określonych w aplikacji Bolt, nie ma dla sprawy istotnego znaczenia. Sam przewóz nosił bowiem znamiona odpłatnego, a to do jakiego podmiotu trafiła opłata, w tym czy jej beneficjentem był skarżący, nie miało znaczenia dla zgodności kontrolowanych decyzji z prawem. Sam przewóz został wykonany na zlecenie pasażera. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera z aplikacji telefonicznej "Bolt", służącej do organizowania usług przewozu. Jest ona sposobem porozumiewania się pomiędzy wykonującym usługę a pasażerem i za jej pośrednictwem doszło do zawarcia umowy o wykonanie tej usługi. Zasady działania aplikacji "Bolt" uznać należy za fakt powszechnie znany i niewymagający szczególnego dowodzenia, tym bardziej, że okoliczność ta nie była między stronami sporna (w aktach sprawy znajduje się zresztą dokument "Ogólne warunki dla kierowców" wyjaśniający warunki i zasady korzystania z aplikacji). To dzięki niej doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem. Zdaniem Sądu, przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację "Bolt" ma charakter zorganizowany i ciągły, a rzeczona usługa była świadczona przez kierowcę w imieniu skarżącego i na jego rachunek jako wykonawcy przewozu, za którą był odpowiedzialny. Pełnił zatem rolę przewoźnika drogowego osób. "Bolt.eu" nie był przedsiębiorcą wykonującym przewóz, lecz podmiotem udostępniającym aplikację służącą skojarzeniu podmiotów, które świadczą tego rodzaju usługi z ich potencjalnymi klientami. Aplikacja została też wykorzystana do pobrania opłaty za przewóz. Działanie skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób, czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego, ile razy skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu.

Nietrafne są również zarzut skarżącego, że nie można go uznać za podmiot wykonujący transport, bowiem podmiotem faktycznie wykonującym usługę była jego żona. Kierująca wykonywała przewóz nie na swoją rzecz, lecz w imieniu i na rzecz skarżącego, o czym świadczą zarówno jej zeznania wynikające z protokołu kontroli (wykonywanie przewozu w ramach wspólnoty małżeńskiej), jak i okoliczność, że wylegitymowała się wypisem z licencji nr [...] udzielonej na nazwisko męża. Również zawarta w aktach sprawy elektroniczna faktura wystawiona została w imieniu przedsiębiorstwa skarżącego (k. 14 akt adm.). To na nim ciążyła zatem odpowiedzialność za wykonanie usługi przewozu w sposób niezgodny z ustawą o transporcie drogowym. Ponadto, jak wynika z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy podlega karze pieniężnej za stwierdzone naruszenie, stosownie zaś do ust. 5 i 6 tego przepisu ustalenie górnej granicy wysokości kary uzależnione jest liczby zatrudnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy czym za kierowców uznaje się również osoby niezatrudnione przez ten podmiot, wykonujące przewóz osobiście i na jego rzecz. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie – kierująca pojazdem żona skarżącego wykonywała przewóz osobiście, w imieniu skarżącego i na jego rachunek.

Zgodnie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w kwocie [...]zł (lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.). Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i zastosowały sankcję opisaną w ww. przepisie. Nie naruszyły przy tym obowiązków wynikających z art. 7 oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., podejmując wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący gromadząc, a następnie rozpatrując materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie jest prawidłowa, a uzasadnienie wyrażonego stanowiska znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Zapewniono również skarżącemu udział w postępowaniu.

Wobec zaistnienia przewidzianych w przepisach prawa materialnego podstaw do nałożenia na skarżącego kary w wysokości [...] zł za naruszenia ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji nie dopuścił się też naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.