Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1247/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Sygn. akt II SA/Wr 1247/2001 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: . Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zygmunt Wiśniewski Mieczysław Górkiewicz Anna Siedlecka/sprawozdawca/ Anna Biłous po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. P. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zamurowania przez właściciela obiektu budowlanego korytarza zlokalizowanego w W. [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję, I. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego T. P. kwotę 10 zł / dziesięć złotych / tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. II.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Wr 1247/2001 2

UZASADNIENIE

T. P.. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu skargę na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. Nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z dnia [...]r. Nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie zamurowania przez właściciela obiektu budowlanego korytarza zlokalizowanego w W. [...].

T. P. złożył w dniu [...]r. wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w powiecie w. z prośbą o udzielenie mu pomocy w zlikwidowaniu zamurowanego przez właściciela budynku mieszkalnego korytarza, gdyż z tego powodu ma utrudniony dostęp do garażu i komórki znajdujących się w podwórku na zapleczu domu.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...], PINB w powiecie w., na podstawie art. 105 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie zamurowania korytarza,

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że prowadzone postępowanie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ wykazało, że T. P. jest najemcą lokalu mieszkalnego w W. nr [...] na kondygnacji drugiej. Zgodnie z umową najmu zawartą w [...] r. najemca upoważniony jest do korzystania z pomieszczenia gospodarczego oraz garażu położonego na posesji. W § 18 umowy, strony umowy ustaliły, że spory wynikające z umowy rozstrzygane będą przez sady powszechne. Właścicielem budynku mieszkalnego, czterokondygnacyjnego w W. [...] jest Gmina K. W..

Opisane we wniosku roboty budowlane polegające na przegrodzeniu korytarza ścianą działową o grubości 12 cm, według oświadczenia właściciela i zarządcy, wykonane zostały po stosownym zgłoszeniu właściwemu organowi.

W związku z powyższym, organ I instancji stwierdził, że właściciel budynku swym działaniem nie naruszył przepisów Prawa budowlanego, a najemca lokalu mieszkalnego w tym budynku, jeżeli uważa, że naruszono warunki umowy najmu może , co wielokrotnie organ wyjaśniał wnioskodawcy w pismach, dochodzić swoich praw na drodze cywilnej.

T. P. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, ale D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., uzasadniając to tym , iż odwołujący nie jest stroną postępowania w rozumieniu

Sygn. akt II SA/Wr 1247/2001 3

art. 28 k.p.a., ponieważ posiada on tylko interes faktyczny, który nie tworzy legitymacji procesowej strony, nie zaś interes prawny niezbędny do uznania wnioskodawcy za stronę postępowania administracyjnego.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu na powyższą decyzję T. P. podnosi i przytacza te same okoliczności sprawy, które wskazywał zarówno w zgłoszeniu wniosku jak i w odwołaniu.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga jest uzasadniona, choć z przyczyn zupełnie innych niż podnosi skarżący.

Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji , zostały wydane w postępowaniu wszczętym na wniosek skarżącego. Organ I instancji analizując materiał dowodowy zgromadzony w sprawie doszedł do przekonania , że niniejsza sprawa ma charakter cywilnoprawny, w związku z czym postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Z tego więc powodu , na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. - umorzył postępowanie. Organ I instancji podniósł również, że T. P. jest tylko najemcą lokalu mieszkalnego z zasobów gminy i nie przysługują mu prawa właścicielskie.

Umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jest rozstrzygnięciem procesowym i decyzja wydana na tej podstawie kończy sprawę w danej instancji w inny sposób ( art. 104 § 2 k.p.a. in fine k.p.a.). Tak wydana decyzja jest formalnie taką sama decyzją jak decyzja rozstrzygająca sprawę co do jej istoty. Skarżący ma zatem przymiot strony z wszelkimi tego konsekwencjami , a w szczególności z prawem wniesienia odwołania od decyzji umarzającej postępowanie. Skoro tak, to organ drugiej instancji nie mógł wydać decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. umarzającej postępowanie odwoławcze.

Wniesienie podania obliguje organ drugiej instancji do ponownego rozpatrzenia sprawy ( od nowa ) i wydania rozstrzygnięcia merytorycznego ( co do istoty ) albo utrzymującego w mocy decyzję pierwszej instancji- art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., albo uchylającego decyzję pierwszej instancji (jeżeli nie zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji) na zasadach określonych w art. 138 § 1 pkt 2 lub § 2 k.p.a.

Postępowanie odwoławcze może być umorzone ( art. 138 § 3 k.p.a ), gdy strona cofnie odwołanie lub odwołanie zostało wniesione przez osobę, która nie była uczestnikiem postępowania przed organem I instancji i nie jest stroną w

Sygn. akt II SA/Wr 1247/2001 4

rozumieniu art. 28 k.p.a. Natomiast organ odwoławczy nie może wydać decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., jeżeli odwołanie wniósł podmiot, na którego wniosek zostało wszczęte postępowanie, nawet jeżeli organ odwoławczy wskazuje na brak przymiotu strony wnoszącej odwołanie. Nie można bowiem zakończyć postępowania w pierwszej instancji i w drugiej instancji, umarzając jedno i drugie postępowanie. W tym miejscu należy wskazać, że istnieje różnica pomiędzy legitymacją materialną strony do wniesienia odwołania ( art. 28 k.p.a.), a legitymacją formalnoprawną( procesową ), jaka przysługuje osobie , do której była adresowana decyzja pierwszej instancji, nawet wtedy, gdyby nie była ona stroną w znaczeniu materialnoprawnym.

W ocenie Sądu, skoro zaskarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w pkt I sentencji.

Orzeczenie o kosztach znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 200 tej

ustawy.