Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 428/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6013 Przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145-151
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Andrzej Siwek, Sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 października 2020 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej także "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania K. E. D. od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję organu wojewódzkiego.

Zaskarżona decyzja GINB wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych wskazanych przez ten organ.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "[...] WINB") decyzją z [...] sierpnia 2019r., znak: [...]:

1. umorzył wznowione postępowanie w części dotyczącej wniosku A. M.;

2. stwierdził, że decyzję ostateczną [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. (dalej "PINB dla m. G.") z dnia [...] czerwca 2006r., nr [...](nakazującą A. M., W. M., W(1.). M. i K. D., współwłaścicielom nieruchomości przy al. [...] w G., przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń zabudowanego wcześniej przejazdu pod budynkiem przy al. [...] w G. przez wykonanie wymienionych w osnowie decyzji robót budowlanych) wydano z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegającym na niedoręczeniu tej decyzji w sposób skuteczny K. D. pod wskazanym adresem;

3. nie uchylił ww. decyzji ostatecznej ze względu na fakt, że od dnia doręczenia decyzji upłynęło pięć lat.

K. D.z zachowaniem ustawowego terminu wniosła odwołanie od ww. decyzji [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...], nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem.

Rozpatrując wniesione odwołanie GINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] grudnia 2019 r. przypomniał, że PINB dla m. G. decyzją z [...] czerwca 2006 r. znak: [...], działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nakazał A. M., W. M., W(1.). M. i K. D. - współwłaścicielkom nieruchomości przy Al. [...] w G. - przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń zabudowanego wcześniej przejazdu pod budynkiem przy Al. [...] w G., w wyniku:

- likwidacji przeszklonej witryny sklepowej wykonanej w otworze okiennym w ścianie zewnętrznej od strony [...] w miejscu wcześniejszego przejazdu pod budynkiem na poziomie parteru poprzez zamurowanie ww. otworu okiennego,

- likwidacji dwóch ścianek działowych wydzielających istniejące obecnie pomieszczenie sklepowe zlokalizowane od strony [...] w miejscu wcześniejszego przejazdu pod budynkiem na poziomie parteru poprzez ich rozbiórkę,

- odtworzenia zlikwidowanej części ściany murowanej pomiędzy utworzonym obecnie pomieszczeniem sklepowym w miejscu wcześniejszego przejazdu na poziomie parteru a pierwotnym pomieszczeniem usługowym zlokalizowanym od strony budynku przy [...] w G. poprzez wymurowanie ściany o grubości 30 cm,

- likwidacji wszystkich ścianek działowych oraz stolarki drzwiowej tworzących pomieszczenie zaplecza oraz pomieszczenie sanitarne od strony podwórza w miejscu wcześniejszego przejazdu na poziomie parteru poprzez ich rozbiórkę,

- likwidacji zlokalizowanego w istniejącym obecnie pomieszczeniu sanitarnym w miejscu wcześniejszego przejazdu pod budynkiem na poziomie parteru otworu okiennego i zamontowanej stolarki okiennej w ścianie zewnętrznej od strony podwórza poprzez zamurowanie ww. otworu okiennego,

- likwidacji urządzeń sanitarnych i podejść wodno-kanalizacyjnych do tych urządzeń w istniejącym obecnie pomieszczeniu sanitarnym w miejscu wcześniejszego przejazdu pod budynkiem na poziomie parteru poprzez ich demontaż i rozbiórkę.

[...] WINB decyzją z [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], utrzymał w mocy ww. decyzję powiatowego organu nadzoru budowlanego z [...] czerwca 2006 r., znak: [...].

K. D. pismem z [...] listopada 2008 r. wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją PINB dla m. G. z [...] czerwca 2006r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], z powodu niedoręczenia jej tegoż rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego. W nagłówku wniosku z [...] listopada 2008 r. figurowała również druga wnioskodawczyni - A. M., która jednak nie złożyła na nim swojego podpisu ani nie upoważniła K. D. do działania w jej imieniu. W treści ww. pisma z dnia [...] listopada 2008 r., wskazano ponadto, że "odnalazły się dokumenty Urzędu Miejskiego w G. Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego o przyjęciu do użytkowania części budynku wraz z adaptacją pomieszczeń oraz zabudową zaplecza posesji".

K. D. w piśmie z dnia [...] grudnia 2008 r. wyjaśniła, że podstawą żądania wznowienia postępowania jest to, że nie otrzymała decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r., znak: [...] i że została pozbawiona dochodzenia swoich praw przed Sądem Administracyjnym w Gdańsku.

Z kolei przy piśmie z dnia [...] stycznia 2009 r. K. D. przekazała organowi wojewódzkiemu potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię dokumentu z dnia [...] maja 1990 r. o treści "Wydział Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w G. po zapoznaniu się z przedłożonymi dokumentami przyjmuję do wiadomości przystąpienie do użytkowania nadbudowanego budynku mieszkalnego, boksów garażowych z budynkiem gospodarczym oraz adaptacją na cele handlowe zabudowanego przejścia pod budynkiem przy ul. al. [...] w G.".

[...] WINB postanowieniem z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], działając na wniosek K. D., na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z [...] kwietnia 2008 r., znak: [...].

W wyniku wznowienia postępowania wydane zostały przez [...]WINB liczne rozstrzygnięcia, które zostały następnie uchylone przez GINB bądź przez sądy administracyjne.

Na skutek tego, [...] WINB pismem z [...] lipca 2018 r. wezwał A. M. do uzupełnienia wniosku z [...] listopada 2008 r. (w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją [...]WINB z dnia [...] kwietnia 2008 r.) poprzez uzupełnienie podpisu i wskazanie podstawy wznowienia postępowania.

A. M. w odpowiedzi na powyższe wezwanie przy piśmie z [...] sierpnia 2018 r. przesłała uzupełniony o podpis wniosek z [...] listopada 2018 r. i poinformowała, że żąda wznowienia postępowania z powodów podanych w tymże wniosku. Zaś o podstawie wznowienia postępowania dowiedziała się tuż po odnalezieniu dokumentu o przyjęciu do użytkowania nadbudowanej części budynku.

[...] WINB postanowieniem z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r, znak: [...], na wniosek A. M. i K. D., w ramach przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W piśmie z [...] lipca 2019 r. A. M. wyjaśniła: "nie pamiętam dnia, w którym dowiedziałam się o wznowieniu postępowania w ww. sprawie (...) przesłanką wznowienia był fakt niepoinformowania współwłaścicielki naszego domu K. D. o tym działaniu jak również odnalezienie w Urzędzie Miasta dokumentu (...)".

Mając to na uwadze, rozpoznając odwołanie od decyzji [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2019 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że jakkolwiek A. M. uzupełniła wniosek z [...] listopada 2008 r., składając na nim swój podpis, to jednak nie wskazała przesłanki wznowienia postępowania oraz nie wyjaśniła, że dotrzymała termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania, a zatem postępowanie w tej części, tj. wobec A. M. należało umorzyć, co prawidłowo uczynił organ I instancji.

Kontrolując decyzję [...]WINB z [...] sierpnia 2019 r. GINB stwierdził poza tym, że argumenty zawarte w odwołaniu nie dają podstaw do uchylenia decyzji organu wojewódzkiego. Podstawą wznowienia postępowania w przypadku K. D. była przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. O powyższym przesądził GINB w decyzji z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 14 grudnia 2017r., sygn. akt VII SA/Wa 2619/17.

Organ II instancji zauważył, że w rozdzielniku do decyzji [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r., znak: [...], K. D. została uwzględniona. Jednakże przesyłka adresowana na prawidłowy adres skarżącej zawierająca ww. decyzję nie została jej doręczona. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedstawiciel Poczty Polskiej zamieścił informację, że "nikt o takim imieniu nie mieszka". GINB dodał tylko, że inne przesyłki skierowane pod ten adres były skarżącej doręczane. Mimo zwrotu przez pocztę przesyłki zawierającej ww. decyzję [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r., organ wojewódzki nie podjął kolejnej próby doręczenia ww. decyzji K. D..

GINB przypomniał, że WSA w Gdańsku w postanowieniu z dnia 9 lutego 2009r., sygn. akt II SA/Gd 905/08 wskazał, że decyzja [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r. nigdy nie została K. D. doręczona. O fakcie wydania przedmiotowej decyzji dowiedziała się Ona z otrzymanego upomnienia z PINB dla m. G. z [...] lipca 2008 r. Ostatecznie skarżąca decyzję odebrała osobiście w siedzibie organu w dniu 12 listopada 2008 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że rzeczone upomnienie z [...] lipca 2008 r. K. D.otrzymała w dniu 29 października 2008 r. Natomiast wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2008r. został wniesiony do [...]WINB osobiście w tym dniu. W ocenie GINB, z analizy powyższych dat wynika, że termin miesięczny do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania z przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. został przez K. D.dotrzymany.

W wyniku wznowienia postępowania, jednym z rodzajów rozstrzygnięcia może być decyzja wydana na podstawie art. 151 § 2 k.p.a., stwierdzająca wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa ze wskazaniem okoliczności, z powodu których organ nie uchylił tej decyzji. Organ wydaje ją wtedy, gdy zaszły co prawda przesłanki wznowienia, lecz jednocześnie wystąpiły przesłanki negatywne z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat.

Organ II instancji przyjął, że decyzja [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r., w przedmiocie przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń zabudowanego wcześniej przejazdu pod budynkiem przy al. [...] w G., została wydana z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegającym na niedoręczeniu w sposób skuteczny tej decyzji K. D.. Niemniej jednak ww. decyzja [...]WINB została doręczona innym stronom postępowania odpowiednio w dniu 8 maja 2008 r. i 26 maja 2008 r., wobec czego pięcioletni termin od dnia doręczenia tej decyzji upłynął w maju 2013 r.

GINB wyjaśnił, że w sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda do uchylenia decyzji z § 1 art. 146 k.p.a. organy nie mają podstawy do prowadzenia postępowania merytorycznego. Decyzja co do istoty zapadła w takich warunkach dotknięta byłaby wadą rażącego naruszenia prawa, a więc byłaby nieważna. Podstawą rozstrzygnięcia jest bowiem stwierdzony fakt naruszenia prawa przy wydaniu skarżonej decyzji oraz wskazana przyczyna uniemożliwiająca uchylenie tej decyzji.

Odnośnie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., dotyczącej odnalezienia dokumentów wskazujących na przyjęcie do użytkowania spornej części budynku wraz z adaptacją pomieszczeń oraz zabudową zaplecza posesji, organ drugiej instancji przypomniał, że w tej materii wypowiedział się już WSA w Warszawie w wyroku z 29 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1174/14. Sąd wyjaśnił, że organ mógł wznowić postępowanie z przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., lecz z urzędu, a nie na wniosek skarżącej, który oparty jest na przesłance z pkt 4 § 1 art. 145 k.p.a. GINB wskazał, że K. D.może złożyć do [...]WINB wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z [...] kwietnia 2008 r. z przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., który zainicjuje nowe postępowanie wznowieniowe.

Organ odwoławczy za nieprawidłowe uznał zawarcie dwóch rozstrzygnięć w jednym akcie administracyjnym, tj. umorzenie wznowionego postępowania z wniosku A. M. oraz stwierdzenie, że decyzję ostateczną [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r. wydano z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., polegającym na niedoręczeniu tej decyzji K. D.. Jednak z uwagi na to, że identyczny skutek zostałby osiągnięty, gdyby wydano dwie odrębne decyzje, mając na względzie wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadę ekonomiki postępowania, GINB utrzymał w mocy decyzję [...]WINB z dnia [...] sierpnia 2019 r.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się K. D.(dalej także "skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji GINB zarzuca naruszenie przepisów:

"1. art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a poprzez zaniechanie oznaczenia w zaskarżanej decyzji, jak i decyzji organu I instancji stron postępowania, przez, co decyzja została pozbawiona obligatoryjnego składnika warunkującego jej prawidłowość, co uznawane jest za rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością decyzji,

2. art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a, poprzez zaniechanie powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ograniczając się jedynie do wskazania, iż decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., wskutek czego nie sposób przyjąć prawidłowego sporządzenia uzasadnienia prawnego,

3. art. 9, art. 11. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte, niepełne uzasadnienie zaskarżanej decyzji, w którym to uzasadnieniu nie zawarto wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ani rozważań dot. rozstrzygnięcia istoty sprawy, w tym nie wyjaśniono, czy przez kwalifikowaną wadliwość procesową doszło do rozstrzygnięcia sprawy z naruszeniem przepisów prawa materialnego, przez co sporządzone przez organ uzasadnienie nie gwarantuje ochrony praw strony skarżącej w ewentualnym postępowaniu o odszkodowanie, a to z uwagi na brak odniesienia się do istoty sprawy;

4. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie wskutek błędnego przyjęcia prawidłowości rozstrzygnięcia organu l instancji w przedmiocie umorzenia postępowania względem Pani A. M., a przy tym niewskazanie i niewyjaśnienie podstawy prawnej takiego stanowiska, co za tym idzie skarżąca może jedynie domyślać się, iż chodziło tu o wadliwą podstawę prawną z art. 105 § 1 k.p.a, na której oparł się organ pierwszej instancji, względnie możemy mieć do czynienia z niedopuszczalną sytuacją, w której organ II instancji przyjął prawidłowość umorzenia postępowania przez organ I instancji bez ustalenia podstawy prawnej;

5. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. wyrażające się w: uchybieniu obowiązkowi przeprowadzenia z urzędu postępowania wyjaśniającego i dowodowego w sposób należyty i całkowicie dowolną ocenę materiału dowodowego, niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego - pominięcie znajdującego się w aktach sprawy pisma Wydziału Urbanistyki, Architektury ł Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w G. z dnia [...].05.1990r., w którym organ przyjmuje do wiadomości przystąpienie do użytkowania jak i dokumentów będących podstawą jego wydania, wskutek czego zaniechano dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, i nie wyjaśniono sprawy co do jej istoty;

6. art. 146 § 1 w zw. z art 151 § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie za organem I Instancji ich nieprawidłowej wykładni, dokonanej z pominięciem, iż negatywne przesłanki przewidziane w art. 146 k.p.a. nie pozbawiają organu właściwego w sprawie kompetencji ponownego rozpoznania sprawy, a jedynie wyłączają dopuszczalność podważenia mocy prawnej decyzji przez jej uchylenie, co skutkowało zaniechaniem rozpoznania sprawy, a co za tym idzie pozbawieniem strony skarżącej prawa do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a co za tym idzie naruszeniem art. 15 k.p.a., art. 77, art. 78 Konstytucji RP;

7. art. 149 § 2 k.p.a., art. 146 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. poprzez uznanie ograniczenia przedmiotu wznowienia postępowania wyłącznie do ustalenia wadliwości procesowej, podczas gdy ustalenie wystąpienia jednej z wadliwości, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. nakłada na organ obowiązek rozpoznania i rozstrzygnięcia ponownego sprawy, rozstrzygniętej decyzją ostateczną, przez co w przedmiotowej sprawie doszło do zaniechania rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy, w tym do zaniechania poczynienia przez organ jakichkolwiek ustaleń i rozważań dotyczących wyeliminowania wydania w rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 146 § 2 k.p.a. w sytuacji, gdy w rozpoznawanej sprawie zastosowano negatywną przesłankę uchylenia decyzji w postaci upływu okresu przedawnienia;

8. naruszenie zasad przewidzianych w art. 9 i 10 k.p.a., wyrażających obowiązek informowania stron i umożliwienia im czynnego udziału w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zgromadzonych dowodów, poprzez niewystosowanie do skarżącej zawiadomienia informującego, iż organ zamierza wydać decyzję w sprawie i, że istnieje możliwość zapoznania się z aktami sprawy w wyznaczonym terminie, nadto, ze po upływie tego terminu nastąpi rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, równocześnie zachodzi wątpliwość, czy pozostałe strony były należycie powiadamiane w toku prowadzonego postępowania;

9. art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., względnie 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności, względnie postępowania wznowieniowego w oparciu o przesłankę z art. 147 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a., w sytuacji, gdy z analizy materiału dowodowego wynika, że w aktach znajduje się dowód (istniejący w dniu wydania decyzji, co do której skarżąca wniosła o wznowienie, a nieznany organowi, który wydał tą decyzję), w którym organ administracji architektoniczno-budowlanej pismem [...] z 25 maja 1990 Wydziału Urbanistyki Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miasta G. stwierdził: "po zapoznaniu się z przedłożonymi dokumentami przyjmuje do wiadomości przystąpienie do użytkowania nadbudowanego budynku mieszkalnego, boksów garażowych z budynkiem gospodarczym oraz adaptacją na cele handlowe zabudowanego przejścia pod budynkiem przy ulicy [...] w G., co za tym idzie nastąpiło skuteczne zawiadomienie o zakończeniu budowy, które ma takie znaczenie, że wzniesione obiekty budowlane lub ich części nie podlegają sprawdzeniu przez organy nadzoru budowlanego pod katem ich legalności. W takiej sytuacji prowadzenie postępowania w wyniku którego wydano decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta na prawach powiatu w G. nr [...] z dn. [...].06.2006r nakazującą skarżącej i pozostałym współwłaścicielom nieruchomości przy [...]w G., przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń zabudowanego wcześniej przejazdu pod budynkiem przy [...] w G. przez wykonanie wymienionych w osnowie decyzji robót budowlanych oraz decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2008r. utrzymującą w mocy ww. decyzję, skutkowało rażącym naruszeniem prawa."

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżanej decyzji w całości, jak i decyzji organu I instancji, względnie uchylenie zaskarżanej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi jej autor szeroko przedstawił argumentację na poparcie powołanych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności odniesienia wymagają zarzuty skargi dotyczące kwalifikowanej wadliwości zaskarżonych decyzji organów nadzoru budowlanego, mającej – zdaniem skarżącej – przejawiać się w rażącym naruszeniu 107 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez zaniechanie oznaczenia stron postępowania. Podkreślić trzeba, że w sprawie nie występują jakiekolwiek wątpliwości, iż decyzje wydane na skutek wznowienia postepowania w trybie nadzwyczajnym, uregulowanym w przepisach art. 145-151 k.p.a., odnoszą się do kontrolowanej w ramach tego postępowania decyzji ostatecznej [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r., w przedmiocie nakazania A. M., W. M., W(1.). M. i K. D., jako współwłaścicielom nieruchomości przy al. [...] w G., przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń zabudowanego wcześniej przejazdu pod ww. budynkiem, poprzez wykonanie określonych robót budowlanych. Nie budzi przy tym wątpliwości krąg stron tegoż (następnie wznowionego) postępowania. Podmioty te – wbrew zarzutom skargi – zostały również precyzyjnie wymienione jako adresaci zaskarżonego orzeczenia GINB oraz utrzymanej nim w mocy decyzji [...]WINB. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 937/16, który to pogląd tutejszy Sąd w pełni podziela i uznaje za własny: "W razie wielości stron oznaczenie stron przez wskazanie w wyliczeniu adresatów, którym decyzje się doręcza nie stanowi wadliwości, która przesądzałaby o wpływie na wynik sprawy". Tym bardziej więc, tak przyjęty sposób oznaczenia kręgu stron postępowania nie świadczy o rażącym naruszeniu prawa, które skutkowałoby koniecznością stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jak domaga się tego autor rozpoznawanej skargi.

Podobnie, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skargi odnosząca się do rzekomego naruszenia przez organ II instancji art. 107 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a, poprzez zaniechanie powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia i ograniczenie się jedynie do wskazania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym względzie wymaga podkreślenia, że to właśnie przepis art. 138 k.p.a. określa zamknięty katalog rozstrzygnięć, jakie może wydać organ wyższej instancji po rozpoznaniu odwołania. Użyty w art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. zwrot "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu pierwszej instancji. Ten skrót myślowy oznacza zatem, że organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w sposób identyczny jak organ I instancji. Utrzymanie w mocy decyzji tego organu jest możliwe wówczas, gdy nie narusza ona przepisów materialnych i procesowych. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2019 r. (sygn. akt II FSK 1945/15, LEX nr 2642287) decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji jest tzw. prostym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, bowiem wyczerpuje się na unormowaniu jednego, tego właśnie zagadnienia prawnego. W konsekwencji należy uznać za wystarczające wskazanie w osnowie decyzji organu odwoławczego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Obowiązkiem organu wyższego stopnia jest natomiast odniesienie się w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia do podstawy prawnej orzeczenia organu I instancji. Dopiero zatem brak takiego elementu uzasadnienia, w szczególności wobec podniesionych zarzutów odwołania, stanowić może o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), a także może naruszać art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie tutejszego Sądu, zaskarżona decyzja GINB nie narusza jednak przywołanych reguł w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to z przyczyn wskazanych w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

Przed przystąpieniem do oceny rozstrzygnięć organów nadzoru budowlanego dotyczących kontrolowanej decyzji [...]WINB z [...] kwietnia 2008r., w zakresie w jakim dotyczą one podstawy wznowienia postępowania względem K. D., niezbędne jest odniesienie się do tej części skargi, w której za wadliwy skarżąca uznaje również sposób orzeczenia przez GINB o umorzeniu postępowania wobec A. M.. Jak wynika z akt postępowania zakończonego kontrolowaną w postępowaniu wznowieniowym decyzją [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r., orzeczenie to zostało doręczone A. M. w dniu [...] maja 2008 r., co potwierdza zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji zawierającej ww. decyzję. Okoliczność tę prawidłowo wyjaśnił [...] WINB, przyjmując, że w świetle powyższego ustalenia w przypadku A. M. nie zachodziła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Pogląd ten w pełni podzielił GINB przypominając w uzasadnieniu faktycznym swojej decyzji, że w świetle wyjaśnień A. M. zawartych w piśmie z [...] lipca 2019 r., przesłanką domagania się przez nią wznowienia postepowania w sprawie "był fakt niepoinformowania współwłaścicielki naszego domu K. D. o tym działaniu (...)". Z tych przyczyn GINB słusznie uznał, że A. M. nie wykazała okoliczności zachowania przez siebie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przesłanki wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W odniesieniu do A. M. postepowanie wznowione przez [...]WINB podlegało zatem umorzeniu, z uwagi jego bezprzedmiotowość, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a.

Rację ma skarżąca podnosząc, że ww. przepis art. 105 § 1 k.p.a., na którym oparł się organ pierwszej instancji umarzając postępowanie wobec A. M., nie został przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB. Niemniej nie sposób uznać, ażeby tego rodzaju uchybienie organu odwoławczego miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Okoliczności tej nie wykazano również w skardze.

W ocenie Sądu przedstawiona argumentacja w zakresie przedmiotowego zarzutu ma jednak drugorzędne znaczenie. Przede wszystkim należy bowiem zauważyć, że ta część rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego, która dotyczy umorzenia wznowionego postępowania wobec A. M. nie mogła być przedmiotem skargi złożonej przez K. D.. Skarżący bowiem musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Zgodnie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (zob. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019). Skarga może więc dotyczyć jedynie własnej sprawy administracyjnej skarżącego, zatem interes prawny, o którym mowa, ma charakter materialnoprawny w tym znaczeniu, że musi być oparty – w przeważającej większości spraw – na normach administracyjnego prawa materialnego (por. T. Woś [w:] Postępowanie sądowoadministracyjne, red. T. Woś, Warszawa 2017, s. 163-164).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić wypada, że podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące zasadności i prawidłowości umorzenia postepowania w stosunku do A. M. nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Sądowa kontrola prawidłowości zaskarżonego wyłącznie przez K. D. orzeczenia GINB musiała ograniczać się li tylko do tych zarzutów skargi, które dotyczą praw i obowiązków ukształtowanych w drodze ww. orzeczenia w stosunku do skarżącej.

Przechodząc do analizy rozstrzygnięcia organu w zakresie zastosowania w sprawie K. D. przepisów art. 146 § 1 w zw. z art 151 § 2 k.p.a., Sąd doszedł do przekonania, że odpowiada ono prawu.

Zasadnie wskazał organ odwoławczy, że sprawa była już przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. Tak też w prawomocnym wyroku z dnia 29 stycznia 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 1174/14, WSA w Warszawie, uchylając decyzję GINB z [...] marca 2014 r., znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r. przypomniał, że zgodnie z przepisem art. 147 k.p.a. wznowienie postepowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. We wniosku strona ma obowiązek wskazania podstaw, na których opiera swoje żądanie i wykazanie zachowanie miesięcznego terminu od kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.). Granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 k.p.a. według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy. Również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych podstawami wznowienia. Tymczasem, jak dostrzegł WSA w Warszawie, [...] WINB postanowieniem nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. wznowił na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie z przesłanki pominięcia strony w stadium postępowania obejmującym doręczenie decyzji ostatecznej (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Reasumując Sąd Wojewódzki stwierdził, że nie zostało poddane kontroli organu odwoławczego postępowanie wstępne wszczęte z datą wpływu do właściwego organu podania strony o wznowienie, a zakończone postanowieniem o wznowieniu postępowania. Dopiero zakończenie tego etapu postępowania wznowieniowego pozwoliłoby organowi na prowadzenie postępowania co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w zakresie określonym przez podstawy wznowienia jako przedmiot tego postępowania.

Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r. (sygn. akt II OSK 2010/15), Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia WSA w Warszawie.

Decyzją z dnia [...] września 2017 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję [...]WINB z [...] listopada 2012 r. (którą organ wojewódzki uchylił własną ostateczną decyzję z [...] kwietnia 2008r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję PINB dla m. G. z [...] czerwca 2006 r.) i stwierdził brak podstaw do wydania nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania zabudowanego przejazdu pod budynkiem przy [...] w G.. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 14 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 2619/17, oddalił sprzeciw K. D. od ww. decyzji GINB. Następnie skargę kasacyjną od tego wyroku oddalił Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w dniu 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1029/18. NSA podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie, w którym stwierdzono, że [...] WINB wyszedł poza granice objęte wnioskiem K. D. o wznowienie postępowania, wznawiając postępowanie zarówno z przesłanki wskazanej przez K. D.(art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), jak i dodatkowo z przesłanki, której skarżącą nie wskazywała, tj. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Należy w tym miejscu podkreślić, że we wniosku z [...] listopada 2008 r. skarżąca K. D.wskazała, iż wnosi o wznowienie postępowania z uwagi na nieotrzymanie decyzji [...]WINB z [...] kwietnia 2008 r. Co więcej, nie można pominąć faktu, że pomimo załączenia przez skarżącą do ww. podania o wznowienie postępowania dowodu w postaci uwierzytelnionej kopii pisma Urzędu Miejskiego w G. z [...] maja 1990r., znak: [...], skarżąca w piśmie z [...] grudnia 2008 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu z [...] grudnia 2008 r. stanowczo sprecyzowała, że "Podstawą do żądania wznowienia postępowania jest to, że nie otrzymałam decyzji z dnia [...].04.2008r. nr [...]."

W świetle zapadłych w sprawie orzeczeń sądów administracyjnych oraz mając na uwadze jednoznacznie wskazaną przez skarżącą podstawę wniosku z [...] listopada 2008 r., organ I instancji postanowieniem z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], zakreślił przedmiot postepowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z [...] kwietnia 2008 r. wskazując, że wyłączną przesłanką wznowienia są przyczyny określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W tym stanie rzeczy, ze względu na treść art. 149 § 2 k.p.a., organ wojewódzki prowadząc postępowanie na wniosek strony i orzekając w sprawie związany był podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku i nie mógł odnosić się do innych kwestii wykraczających poza granice wytyczone przyczyną wznowienia. Dlatego Sąd uznał za chybione zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy nadzoru budowlanego przepisów art. 149 § 2 k.p.a., art. 146 k.p.a. w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. poprzez uznanie ograniczenia przedmiotu wznowienia postępowania wyłącznie do ustalenia wadliwości procesowej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tak ukształtowanym stanie prawnym i faktycznym sprawy, organom nie można również zarzucić naruszenia art. 7. art. 77 i art. 80 k.p.a., które skarżąca upatruje w pominięciu znajdującego się w aktach sprawy pisma Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Miejskiego w G. z dnia [...] maja 1990 r.

Trafne są przy tym rozważania GINB, oparte na ocenie prawnej zawartej w przywołanych wyrokach WSA w Warszawie, który wyjaśnił skarżącej, że decyzja organu I instancji nie zamyka jej drogi do złożenia odrębnego wniosku o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Należy nadmienić, że zgodnie z dyspozycją art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z powyższej przesłanki może nastąpić tak z inicjatywy organu, jak i na żądanie strony. Prawdą jest, że z uwagi na zasadę praworządności (art. 7) oraz imperatywne brzmienie art. 145 § 1 przyjąć można, że ilekroć organ administracji pozyska wiedzę o okolicznościach mogących stanowić przyczynę wznowienia, tylekroć ma obowiązek wznowić postępowanie z urzędu. Z drugiej jednak strony "trudno uznać, iż organ ma obowiązek wszcząć postępowanie w stosunku do każdego prawomocnie zakończonego postępowania celem sprawdzenia, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia. Jest to raczej tylko jego prawo, a obowiązek istnieje tylko w razie znalezienia przyczyny" (tak NSA w wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r., I OSK 1482/11, LEX nr 1136642, zob. też H. Knysiak-Sudyka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, opublikowano: WKP 2019). Tym niemniej, ewentualna okoliczność braku wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., pozostaje poza przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, której granice – jak już wyjaśniono – zakreślone zostały wnioskiem skarżącej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy art. 146 § 1 k.p.a., wymaga zauważenia, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż regulacja zawarta w ww. przepisie stanowi szczególną okoliczność wyłączającą, z uwagi na sam upływ wskazanego w nim czasookresu, możliwość uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, nawet jeżeli zaistniały ustawowe przesłanki określone we wskazanych przepisach ku temu i orzeczenia co do istoty. W sytuacji, gdy zachodzi przeszkoda do uchylenia decyzji z § 1 art. 146 k.p.a., organy nie mają podstawy do prowadzenia postępowania merytorycznego. Decyzja co do istoty zapadła w takich warunkach dotknięta byłaby wadą rażącego naruszenia prawa, a więc nieważna. Podstawą rozstrzygnięcia jest bowiem stwierdzony fakt naruszenia prawa przy wydaniu skarżonej decyzji oraz wskazana przyczyna uniemożliwiająca uchylenie tej decyzji (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2017r., sygn. II OSK 1783/15, publ. CBOSA). Upływ tego terminu - jako negatywna przesłanka uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym - ma charakter bezwarunkowy, skutkujący – niezależnie od okoliczności które to spowodowały – bezwzględnym zakazem merytorycznego orzekania w sprawie (tak NSA m.in. w wyrokach: z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. I OSK 1142/13; z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. II GSK 1780/12 i z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. I OSK 561/09, publ. CBOSA). Termin pięcioletni, chociaż zamieszczony w przepisie proceduralnym, ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby została wydana z naruszeniem prawa. Biegu tego terminu nie przerywa żadna czynność procesowa (nie przewidział takiej możliwości ustawodawca), nie może być on przywrócony (nie jest terminem, do którego zachowania obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ), a jego upływ organ zobligowany jest uwzględnić z urzędu. Prowadzenie postępowania po upływie okresu przedawnienia określonego w art. 146 § 1 k.p.a. naruszałoby zasadę trwałości decyzji administracyjnej, której podstawową funkcją jest stabilizacja stosunków prawnych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny przykładowo w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r. (sygn. II OSK 124/09, opubl. CBOSA), po upływie okresu przedawnienia w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania organ administracji publicznej traci uprawnienie nie tylko do uchylenia decyzji, lecz także do odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej wydanej w postępowaniu zwyczajnym, gdyż byłoby to rozstrzygnięcie co do istoty sprawy. Akceptacja poglądu przeciwnego oznaczałaby, że po upływie okresu przedawnienia, kiedy organ nie mógł już uchylić decyzji, nadal może toczyć się postępowanie badające sprawę co do istoty, co stałoby w oczywistej sprzeczności z regulacją zawartą w art. 146 § 1 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 7 marca 2018 r., sygn. akt I OSK 2455/14).

Organ I instancji prawidłowo orzekł zatem w rozstrzygnięciu z [...] sierpnia 2019r. o wydaniu własnej ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 2008 r. z naruszeniem prawa polegającym nie niedoręczeniu tej decyzji K. D., i jednocześnie nie uchylił ww. decyzji ostatecznej ze względu na upływ pięciu lat od dnia jej doręczenia pozostałym stronom.

Bez wątpienia organ II instancji słusznie uznał za nieprawidłowy sposób rozstrzygnięcia przyjęty przez [...]WINB w decyzji z [...] sierpnia 2019r., w którym organ ten jednocześnie orzekł o umorzeniu wznowionego postępowania z wniosku A. M. oraz stwierdził wydanie własnej decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2008 r. z naruszeniem prawa i nie uchylił tej decyzji z uwagi na upływ czasu. Jednakże w ocenie tutejszego Sądu, biorąc również pod uwagę, że rozstrzygnięcie organu I instancji zostało sformułowane w odrębnych punktach, stwierdzona wadliwość o charakterze stricte procesowym nie miała wpływu na wynik sprawy, tak względem A. M., jak i skarżącej K. D.. Zasadnie przyjął zatem organ odwoławczy, że ewentualne uchylenie decyzji [...]WINB byłoby sprzeczne nie tylko z zasadą ekonomiki procesowej, wyrażonej w art. 12 k.p.a., ale także pobawione racjonalnego umocowania, skoro wydanie dwóch formalnie odrębnych decyzji wywołałoby tożsame skutki.

Sąd nie dopatrzył się ponadto naruszenia innych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W zakresie zarzutu niezawiadomienia skarżącej przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, należy wskazać, że jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądu, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebranym materiale dowodowym i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane naruszenie uniemożliwiało jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05, opubl. ONSA i WSA 2006/6/157 oraz OPS 2007/3/26). Skarga nie wskazuje na takie konkretne czynności procesowe, których z powodu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., przed wydaniem decyzji ostatecznej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżąca nie mogła dokonać.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a.