Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 562/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka - Szpringer po rozpoznaniu w dniu 17 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności za zaległości osoby trzeciej w podatku od nieruchomości za okres od maja do grudnia 2018 r. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] wskazano, że wnosi ją J. W. jako pełnomocnik A. W..

W wykonaniu zarządzenia z dnia [...] r. J. W. został wezwany m. in. do wyjaśnienia statusu A. W. w niniejszej sprawie, a nadto do złożenia pełnomocnictwa procesowego lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi. Na wezwanie Sądu J. W. sprecyzował, że A. W. jest skarżącą, przedłożył również pełnomocnictwo (akt notarialny rep.

A nr [...], k. 21), zgodnie z którym umocowany jest do reprezentowania skarżącej m. in. przed wszelkimi sądami powszechnymi oraz wszelkimi organami administracji państwowej i samorządowej.

Wobec uznania, że J. W. nie uzupełnił braków pełnomocnictwa, w wykonaniu zarządzenia z dnia [...] r. wezwano skarżącą A. W. do wskazania, czy popiera skargę wniesioną w jej imieniu, a jeżeli tak, to do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych tej skargi poprzez jej podpisanie lub złożenie ponownie z własnoręcznym podpisem. Wezwanie zostało doręczone A. W. w dniu 30 września 2019 r. (k. 32).

W piśmie z dnia 7 października 2019 r. (data stempla pocztowego, k. 35) A. W. wskazała, że w pełni popiera złożoną w jej imieniu skargę. Zaznaczyła też, że przedłożone wcześniej pełnomocnictwo notarialne nadal obowiązuje i nie zostało odwołane. A. W. nie podpisała złożonej skargi ani nie przedłożyła jej podpisanego egzemplarza.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) wskazuje na niezbędne elementy składowe pisma procesowego strony. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Tym samym brak podpisu na skardze stanowi brak formalny, w wyniku którego skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu.

Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art.

49 § 1 p.p.s.a., wezwaniem strony skarżącej do usunięcia jej braków w wyznaczonym terminie. W razie natomiast ich nieuzupełnienia, bądź uzupełnienia po upływie wyznaczonego terminu, sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

W niniejszej sprawie, jak wskazano wyżej, wezwanie do podpisania skargi ze stosowym pouczeniem o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania, zostało skarżącej doręczone w sposób prawem przewidziany w dniu 30 września 2019 r. Do dnia dzisiejszego brak formalny skargi nie został uzupełniony.

Przedłożone pełnomocnictwo notarialne nie obejmuje swoim zakresem upoważnienia do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne nie są ani organami administracji publicznej, ani organami administracji samorządowej, nie są także sądami powszechnymi (art. 175 ust. 1 Konstytucji RP).

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że stosownie do art. 175 ust. 1 Konstytucji RP sądownictwo administracyjne i powszechne stanowią odrębne piony władzy sądowniczej. Rozróżnienie to ma niewątpliwie wpływ na treść i zakres udzielanych pełnomocnictw procesowych, w związku nie sposób uznać, że pełnomocnictwo udzielone do reprezentowania mocodawcy przed sądami powszechnymi uprawnia jednocześnie do występowania w jego imieniu przed sądami administracyjnymi. Nie można również zgodzić się z pełnomocnikiem skarżącej spółki, że skoro pełnomocnictwo obejmowało umocowanie do reprezentowania we wszystkich sprawach administracyjnych przed wszystkimi organami, to uprawnia ono również do występowania w imieniu spółki w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się przed sądem administracyjnym. Sąd administracyjny, jak wskazano to w przytoczonym powyżej art. 175 ust. 1 Konstytucji, jest jednym z przedstawicieli władzy sądowniczej,

a nie organem władzy wykonawczej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2019 r., II OZ 1406/18, z dnia 30 marca 2017 r., II GZ 233/17, z dnia 10 maja 2017 r., I FZ 63/17, 12 stycznia 2016 r., I GSK 623/14 oraz dnia 11 czerwca 2015 r., I FSK 637/16).

Należało zatem uznać, że braki skargi nie zostały uzupełnione w terminie – skarżąca nie podpisała skargi, a jednocześnie skarga nie została podpisana przez pełnomocnika, posiadającego umocowanie do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.