Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 782/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Protokolant A. Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2006 roku sprawy ze skargi Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał dotyczących odwołania i powołania przewodniczącego oraz zastępców przewodniczącego Rady Nadzorczej [...] p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uchwałami z dnia [...], o nr o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], Rada Nadzorcza Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Ł. (A) wystąpiła do Zarządu Województwa [...] z wnioskiem o odwołanie z funkcji Prezesa oraz Zastępców Prezesa Zarządu Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Ł. (A) wymienionych w uchwale osób i jednocześnie powołanie innych osób na wskazane stanowiska.

Uwzględniając wniosek Rady Nadzorczej A w Ł., uchwałą z dnia [...], nr [...] Zarząd Województwa [...] odwołał, a następnie powołał wskazane osoby na stanowiska Prezesa oraz Zastępców Prezesa A w Ł..

Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] wstrzymał wykonanie uchwał Rady Nadzorczej A w Ł. z dnia [...].

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność uchwał Rady Nadzorczej A w Ł. z dnia [...] o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z uwagi na rażące naruszenie przepisów art. 415 ust. 1 pkt 2 i art. 413 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz § 10 Statutu A w Ł..

Zawiadomieniem zaś z dnia 30 lipca 2004 roku Wojewoda [...] poinformował Zarząd Województwa [...] o wszczęciu postępowania nadzorczego celem kontroli legalności uchwały nr [...] podjętej w dniu [...] wskazując jako uzasadnienie postanowienia o wszczęciu postępowania brak wniosku Rady Nadzorczej A w Ł. o podjęcie przez Zarząd Województwa [...] uchwały o nr [...].

Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] stwierdzającej nieważność uchwał Rady Nadzorczej A w Ł. z dnia [...], A w Ł. zgodnie z udzielonym pouczeniem, wniósł w dniu [...] odwołanie skierowane do Ministra Środowiska.

Postanowieniem z dnia [...] Minister Środowiska działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przekazał według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odwołanie Rady Nadzorczej A w Ł. z dnia [...] wniesione od decyzji Wojewody [...] z dnia [...], podnosząc w uzasadnieniu, że kwestię sporną, jaka wystąpiła w niniejszej sprawie, czyli spór Ministra Środowiska i Wojewody [...] co do właściwości w sprawie rozpatrzenia odwołania A w Ł. z dnia [...] ostatecznie rozstrzygnął wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2005 roku (sygn. akt I SA/Łd 893/04).

W odpowiedzi na skargę zatytułowaną "odwołanie" Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie, wskazał powołując się na treść art. 419 ustawy – Prawo ochrony środowiska, iż sprawuje nadzór nad A w Ł., w ramach którego może uchylać, stwierdzać nieważność sprzecznych z prawem uchwał. Podkreślił, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stwierdzająca nieważność uchwał Rady Nadzorczej A w Ł. z dnia [...] dopiero w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2005 roku, (sygn. akt I SA/Łd 893/04) została uznana za akt nadzoru, a nie decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Na wstępie niniejszych rozważań należy jednak podnieść, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). Jeżeli zaś ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 powołanej ustawy). W przypadku natomiast innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3 nie ma wówczas zastosowania (art. 52 § 4 powołanej ustawy).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga, a właściwie odwołanie Rady Nadzorczej A w Ł. od decyzji Wojewody [...] stwierdzającej, z uwagi na rażące naruszenie przepisów art. 415 ust. 1 pkt 2 i art. 413 ust. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) oraz § 10 Statutu A w Ł., nieważność uchwał Rady Nadzorczej A w Ł. z dnia [...] o odwołaniu i powołaniu na stanowisko Prezesa oraz Zastępców Prezesa Zarządu A w Ł. wymienionych w uchwale osób.

Podkreślić jednak należy, że wydanie powołanej decyzji przez Wojewodę [...] nastąpiło na podstawie art. 419 ust. 3 i 6 cytowanej wyżej ustawy – Prawo ochrony środowiska. W świetle tych przepisów, uchwała Rady Nadzorczej Narodowego Funduszu sprzeczna z prawem jest nieważna; o nieważności uchwały w całości lub w części orzeka w drodze decyzji organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia otrzymania uchwały (art. 419 ust. 3 ustawy). Stosownie zaś do treści art. 419 ust. 6 ustawy przepisy ust. 2 - 4 stosuje się odpowiednio do wojewódzkich funduszy, z tym że organem nadzoru jest wojewoda.

Przepis art. 419 powołanej ustawy reguluje zatem zagadnienie nadzoru nad działalnością Narodowego Funduszu i funduszy wojewódzkich. Organem nadzorującym działalność wojewódzkiego funduszu jest właściwy miejscowo wojewoda. Wojewoda, tak jak minister w przypadku Narodowego Funduszu, orzeka o nieważności sprzecznych z prawem uchwał rady nadzorczej i na podjęcie tej decyzji ma także 14 dni od dnia otrzymania uchwały. Wojewódzkie Fundusze przekazują "swoim" wojewodom wszystkie uchwały rad nadzorczych w terminie 7 dni od dnia ich podjęcia.

W ustawie – Prawo ochrony środowiska będącej podstawą kwestionowanego rozstrzygnięcia nie przewidziano natomiast żadnego "środka zaskarżenia" od decyzji wydanych przez wojewodę na podstawie art. 419 ust. 3 ustawy, co oznacza, że przesłanką dopuszczalności skargi skierowanej do sądu administracyjnego na wskazane rozstrzygnięcie jest uprzednie wezwanie na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podkreślić bowiem należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwarza możliwość ponownego rozpoznania sprawy przez właściwy organ administracji publicznej, jeszcze przed ewentualnym uruchomieniem postępowania sądowego i służy zapewnieniu realizacji prawa do zakwestionowania aktu organu administracji publicznej przez legitymowany do tego podmiot, w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Organ administracji publicznej ma zatem możliwość ponownego rozważenia podjętego aktu prawnego, a "uwzględnienie" wezwania, w zasadzie eliminuje zaskarżenie kwestionowanego aktu prawnego do sądu administracyjnego.

Istotą i celem "wezwania do usunięcia naruszenia prawa" jest zatem stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ, który podjął akt, w związku z zagrożeniem wniesienia do sądu administracyjnego skargi. (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1999, str. 107-108). W tym stanie niezbędne jest także przyznanie organowi wezwanemu do usunięcia naruszenia prawa pewnej "przestrzeni czasowej" w celu ponownego rozważenia kwestionowanego aktu prawnego, podczas której nie można skorzystać z prawa wniesienia do sądu skargi.

Stosując więc przepis art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, należy wskazać, że w rozpatrywanej sprawie, w której ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w odniesieniu do danego aktu prawnego, strona miała obowiązek wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa i dopiero po doręczeniu jej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiłby bieg trzydziestodniowego terminu do złożenia do sądu administracyjnego skargi. W przypadku zaś gdyby organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie, skargę można wnieść w terminie sześćdziesięciu dni liczonym od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na niewyczerpanie przez stronę skarżącą trybu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, Sąd stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniony był orzec jak w sentencji.