Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2172/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 14, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 3, art. 141 par. 1, art. 113, art. 185
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska Protokolant: starszy asystent sędziego Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 86/13 w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. P. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (sygn. akt VIII SAB/Wa 86/13).

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2013 r. D. P. zwrócił się do Prezydenta Miasta R. o umożliwienie mu wglądu do "wszelkich" dokumentów związanych z oceną pracy byłego dyrektora Publicznego Gimnazjum nr [...] w R. – Z. K., dokonywaną przez organ prowadzący we współpracy z kuratorium, za okres od września 2001 r. do końca sierpnia 2012 r. Zastrzegł sobie przy tym prawo do wykonania kserokopii bądź fotokopii interesujących go dokumentów.

W piśmie z dnia 12 września 2013 r. organ wskazał wnioskodawcy, że istnieje możliwość wglądu do interesujących go dokumentów w dniu 20 września 2013 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego w R.

Pismem z dnia 9 października 2013 r. Prezydent Miasta R. działając na podstawie art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej również jako: u.d.i.p.) przesłał zainteresowanemu kserokopie pism, które udostępniono mu do wglądu, tj.: 1) dwa oświadczenia Z. K. z dnia 5 maja 2011 r.; 2) Kartę Oceny Pracy Z. K. (data przyjęcia 24 września 2010 r.); 3) Protokół posiedzenia komisji konkursowej z dnia 26 maja 2011 r. wraz z załącznikiem. Wskazał jednocześnie, że co do uzasadnienia przystąpienia do konkursu oraz koncepcji funkcjonowania i rozwoju szkoły, Pani Z. K. nie wyraziła zgody na ich udostępnienie.

Następnie wraz z pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. D. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w swoim wniosku z dnia 25 sierpnia 2013 r. zwrócił się do organu o umożliwienie mu wglądu do wszelkich dokumentów związanych z oceną pracy byłego dyrektora ww. szkoły i o prawo do kopiowania ich, otrzymał zaś jedynie kartę oceny pracy z dnia 24 września 2010 r. Zarzucił organowi "ukrycie" siedmiu innych dokumentów, które są wymienione w poz. 2-8 pisma skarżącego z dnia 18 sierpnia 2011 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. Skarżący dodał, że z takim samym wnioskiem wystąpił do organu pismem z dnia 3 maja 2011 r. Organ wydał wówczas decyzję z dnia 23 maja 2011 r. odmawiającą udostępnienia informacji publicznej. W ocenie skarżącego organ w 2011 r. bezprawnie odmówił mu dostępu do informacji publicznej, a w 2013 r. niezgodnie z prawem udostępnił mu część informacji w postaci Karty Oceny Pracy Z. K. W związku z powyższym skarżący złożył zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej R., sprawa jest w toku.

Już po złożeniu przez D. P. skargi, organ wraz z pismem z dnia 20 grudnia 2010 r. przekazał skarżącemu po anonimizacji kserokopie: karty cząstkowej oceny pracy Z. K. z 2010 r. dokonanej przez Prezydenta Miasta R.; karty cząstkowej oceny pracy Z. K. z 2010 r. dokonanej przez [...] Kuratora Oświaty oraz karty oceny pracy Z. K. z 2004 r. dokonanej przez Kuratorium Oświaty. Jednocześnie organ poinformował, że nie posiada cząstkowej oceny pracy ww. osoby dokonanej przez organ prowadzący z 2004 r. ze względu na ich wybrakowanie za zgodą Archiwum Państwowego.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta R. wniósł o jej oddalenie.

Przed rozpoznaniem skargi Sąd I instancji zwrócił się do skarżącego o wskazanie, czy wobec udostępnienia przez organ przy piśmie z 20 grudnia 2013 r. karty cząstkowej oceny pracy Z. K., podtrzymuje skargę.

Nawiązując do powyższego wezwania skarżący podtrzymał skargę. Podkreślił, że organ nie udostępnił mu dokumentów wskazanych w poz. 3-8 jego pisma do SKO w R. z dnia 18 sierpnia 2011 r.

Wspomnianym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji zaznaczył, że celem skargi na bezczynność, jest doprowadzenie do wydania przez organ administracji publicznej decyzji administracyjnej lub innego aktu, jeżeli mimo obowiązku wynikającego z przepisów prawa organ takiego aktu nie wydał w określonym terminie.

Sąd I instancji uznał, że w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej dokumenty związane z pracą dyrektora szkoły stanowią niewątpliwie informację publiczną. Zgodnie z art. 13 cyt. ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być w tym terminie udostępniona, przed jego upływem podmiot obowiązany do udostępnienia informacji powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o nowym terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

WSA w Warszawie wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2013 r., którym skarżący zwrócił się z prośbą o umożliwienie wglądu do wszystkich dokumentów związanych z oceną pracy byłego dyrektora szkoły, dla którego Prezydent Miasta R. jest organem prowadzącym. Z uwagi na to, że organ jest związany treścią wniosku, powinien być on na tyle precyzyjny, aby nie wzbudzał wątpliwości podmiotu obowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Sąd I instancji zaznaczył, że skarżący w swoim wniosku prosił jedynie o umożliwienie mu wglądu do dokumentów, z zastrzeżeniem prawa do wykonania kserokopii bądź fotokopii interesujących go dokumentów, a nie o ich przekazanie przez organ.

Powołując się na treść art. 14 u.d.i.p. Sąd I instancji uznał, że w ustalonym na podstawie akt administracyjnych stanie faktycznym brak jest podstaw do stwierdzenia, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania i załatwienia wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu - 29 sierpnia 2013 r.) o umożliwienie mu wglądu do dokumentów związanych z oceną pracy byłego dyrektora szkoły. Organ w ustawowym terminie 14 dni wynikającym z art. 13 u.d.i.p. zareagował na prośbę skarżącego, bowiem pismem z dnia 12 września 2013 r. powołując się na art. 14 u.d.i.p., poinformował go, że w celu uzyskania wglądu do wskazanych we wniosku z dnia 25 sierpnia 2013 r. dokumentów prosi zainteresowanego o przybycie do Urzędu Miejskiego w R. Organ wskazał przy tym dokładny termin i miejsce, w którym możliwe będzie udostępnienie przedmiotowych dokumentów.

Za bezsporną Sąd I instancji uznał okoliczność umożliwienia skarżącemu przez organ, zgodnie z treścią wniosku, co najmniej wglądu do dokumentów związanych z oceną pracy dyrektora szkoły. Ten fakt nie jest kwestionowany przez stronę. Co więcej, jak wynika z akt sprawy, organ przekazał dodatkowo skarżącemu pewne dokumenty dotyczące oceny dyrektora szkoły. Stąd też zdaniem WSA w Warszawie organ nie pozostawał w zwłoce, podjął bowiem w wymaganym przez prawo terminie stosowne czynności w celu realizacji wniosku skarżącego.

Sąd I instancji wskazał dodatkowo, że z przekazanych przez organ akt administracyjnych nie wynika, aby skarżący zgłaszał zastrzeżenia co do sposobu, formy, zakresu czy też terminu udostępnienia mu wglądu do żądanych przez niego dokumentów. Nie wynika z nich również, aby odmówiono mu wglądu do jakichkolwiek dokumentów. Istotne jest jednak, że skarżący w toku postępowania nie wskazał jakich konkretnie dokumentów mu nie udostępniono. W swoim wniosku prosił zaś bardzo ogólnie - o umożliwienie wglądu do "wszelkich" dokumentów związanych z oceną pracy byłego dyrektora szkoły. Dopiero w postępowaniu przed Sądem I instancji wskazał, że organ nie udostępnił mu dokumentów wskazanych w jego piśmie z dnia 18 sierpnia 2011 r., adresowanym do SKO w R.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył D. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o przyznanie kosztów postępowania, w tym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.:

- naruszenie art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zbiegu normatywnym z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy poprzez dowolne i pozbawione jakichkolwiek podstaw prawnych "dawkowanie" skarżącemu informacji publicznej wbrew treści jego wniosku zmierzającego do zapoznania się treścią "wszelkich dokumentów związanych z oceną pracy Pani Dyrektor Z. K.", a nie tylko tych wybranych przez zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, będących w jego posiadaniu, o istnieniu których skarżący dowiedział się przypadkiem przeglądając akta odwoławcze Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R.,

- naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zbiegu normatywnym z art. 63 ustawy Karta Nauczyciela poprzez bezpodstawne uznanie, iż Prezydent Miasta R. może dowolnie decydować o kształcie i treści informacji publicznej przekazywanej skarżącemu, mimo iż osoba której dostęp do informacji publicznej dotyczy jest funkcjonariuszem publicznym, a więc jej zgoda na udostępnienie nie ma żadnego znaczenia prawnego w ten sposób, iż pozbawiono skarżącego prawa do dostępu do pełnej informacji publicznej.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 3, art. 113 oraz art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej także jako: p.p.s.a.) w zbiegu normatywnym z art. 47 Karty Praw Podstawowych przez nie tylko zamknięcie rozprawy mimo niedostatecznego wyjaśnienia sprawy, ale poprzez uczynienie materialną podstawą wyroku - wskazaną w pisemnym uzasadnieniu rozstrzygnięcia (na str. 5) art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w sytuacji gdy w zaskarżonej decyzji wskazano jedynie art. 5 tej ustawy, w ten sposób, iż pozbawiło to skarżącego prawa do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty Praw Podstawowych oraz miało i ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Prezydent Miasta R. wobec treści odwołania skarżącego w ogóle nie wskazał art. 14 ustawy o dostępie do informacji publicznej jako podstawy prawnej swej decyzji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji skarżący nie otrzymał pełnego dostępu do żądanej przez niego dokumentacji. Wskazał, że o istnieniu innych dokumentów skarżący dowiedział się przypadkiem przeglądając w aktach sprawy odpowiedź Prezydenta Miasta R. na odwołanie. Organ naruszył art. 14 u.d.i.p. udostępniając skarżącemu jedynie dwa z ośmiu lub dziesięciu dokumentów.

Naruszenia art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. pełnomocnik skarżącego dopatruje się w tym, że Prezydent Miasta R. pismem z dnia 12 września 2013 r. bezprawnie odmówił dostępu do informacji publicznej powołując się na brak zgody funkcjonariusza publicznego, który takiej zgody udzielać nie musi, więcej przedstawił skarżącemu tylko część dokumentów wymienionych dopiero w odpowiedzi na odwołanie.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 113 p.p.s.a. skarżący kasacyjnie wskazał, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Nie ustalono m.in. podstawy prawnej rozstrzygnięcia (przyjęto art. 14 zamiast art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Podał, że skarżący na skutek zaskarżonego orzeczenia został wprowadzony w błąd co do udostępnionej mu informacji (informację cząstkową przedstawiono mu jako całościową). Tym samym Sąd I instancji naruszył art. 47 Kart Praw Podstawowych oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Oddalenie skargi przez WSA w Warszawie pozbawiło skarżącego nie tylko prawa do skutecznego środka prawnego przed Sądem, ale też prawa dostępu do informacji publicznej.

W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej, powołując się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2217/13 stwierdził, że żądane przez skarżącego dane mają charakter informacji publicznej. Zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie takiej informacji nie wyklucza, że w treści poszczególnych dokumentów znajdą się informacje, których ujawnienie na podstawie u.d.i.p. podlegać będzie wyłączeniu. W zależności od wyników przeprowadzonego postępowania adresat wniosku może załatwić wniosek pozytywnie (udostępniając informację publiczną) albo negatywnie, odmawiając udostępnienia informacji ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 ustawy lub umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem zaistniały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu prawa procesowego, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez Sąd I instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną zarzucił naruszenie art. 3, art. 113 i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przy ocenie zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 2 p.p.s.a. należy pamiętać, iż wskazany przepis prawa jest w istocie przepisem ustrojowym, który bezpośrednio nie odnosi się do żadnej z dwóch podstaw kasacyjnych opisanych w treści art. 174 p.p.s.a. Jednak w związku z tym, że w wyniku działania danego organu na podstawie przepisów prawa ustrojowego mogą powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, uprawnione jest przyjęcie, że zarzuty naruszenia przepisów ustrojowych mogą być, jak uczynił to skarżący, powołane w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Sąd I instancji nie naruszył wskazanego przepisu, ponieważ skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianego przepisu nie może być uznany za uzasadniony.

Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 113 p.p.s.a zgodnie z którym przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną (§ 1). Przepis ten powinien być rozumiany jako wypełnienie przez przewodniczącego obowiązku zamknięcia rozprawy wówczas, gdy stwierdzi on, iż sprawa ze względów formalnych dojrzała do wydania wyroku, rozumianego jako możliwość sformułowania oceny zasadności skargi, nie zaś jako przepis, uprawniający do zamknięcia rozprawy tylko wówczas, gdy w aktach sprawy znajdują się wszelkie niezbędne dokumenty przesądzające o materialnoprawnych okolicznościach rozstrzyganej sprawy. Dostateczne wyjaśnienie sprawy w rozumieniu art. 113 § 1 p.p.s.a. to stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia sprawy z punktu widzenia prawdy materialnej (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2265/12 oraz wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1831/10). Naruszenie art. 113 § 1 p.p.s.a może mieć miejsce jedynie, gdy przewodniczący zamknie rozprawę, pomimo iż w jego ocenie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona lub gdy w ogóle nie zamknie rozprawy, bądź gdy ją zamknie, mimo iż strony nie zostały prawidłowo zawiadomione o terminie rozprawy, bądź też w przypadku, gdy złożyły uzasadnione wnioski o jej odroczenie z uwagi na przeszkody niemożliwe do usunięcia i znane sądowi. Taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Za uzasadniony natomiast Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przepis ten wskazuje na elementy konstrukcyjne uzasadnienia. Jednym z nich jest przytoczenie zarzutów skargi, a z tego z kolei wywodzi się obowiązek sądu odniesienia się, co do zasady, do tych zarzutów i wyraźnego wskazania, dlaczego nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 271/14 ).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych argumentów D. P. przedstawionych w skardze. Tego typu wadliwość uzasadnienia wyroku uniemożliwia skuteczną kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia.

Po pierwsze należy zwrócić uwagę, że Sąd I instancji nie miał żadnych podstaw, aby stwierdzić, że dokumenty żądane przez skarżącego zostały mu udostępnione do wglądu w siedzibie Urzędu Miejskiego w R. Z akt sprawy wynika bowiem jedynie, że pismem z dnia 12 września 2013 r. Prezydent Miasta R. zawiadomił skarżącego o możliwości wglądu do dokumentów, których dotyczył wniosek z dnia 25 sierpnia 2013 r. Brak jest natomiast informacji (np. w formie protokołu) o tym, które konkretnie dokumenty skarżący miał możliwość obejrzeć. Sąd I instancji stwierdził, że samo umożliwienie skarżącemu wglądu w dokumentację stanowiło realizację jego wniosku. Teza to byłaby prawdziwa, gdyby organ udostępnił kompletną dokumentację. Okoliczność ta nie wynika jednak z akt sprawy. Sąd I instancji, mimo wyraźnego zarzutu podniesionego w skardze nie podjął dostatecznych działań mających na celu wyjaśnienie tej kwestii. Zwrócił się co prawda do organu o przesłanie pism z dnia 12 września 2013 r., 9 października 2013 r. oraz 20 grudnia 2013 r. (k. 41), jednak z przesłanych sądowi pism wynika jedynie, że skarżący został zawiadomiony o możliwości wglądu do dokumentacji, a także o kopiach doręczonych mu dokumentów. Brak jest natomiast protokołu z czynności udostępnienia skarżącemu interesujących go informacji, a m.in. z pisma z dnia 9 października 2013 r. (k. 9) wynika, że w związku z niewyrażeniem zgody przez Z. K. nie udostępniono mu uzasadnienia do przystąpienia do konkursu oraz koncepcji rozwoju szkoły.

Po drugie, jak wynika z treści załączników do skargi, D. P. występował już wcześniej do Prezydenta Miasta R. z wnioskiem (z dnia 3 maja 2011 r.) o umożliwienie mu wglądu do wszelkich dokumentów związanych z oceną pracy Dyrektora Publicznego Gimnazjum Nr [...] w R. Wówczas Prezydent Miasta R. decyzją z dnia 23 maja 2011 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej powołując się na ograniczenia dostępu do tego typu informacji z uwagi na ochronę prywatności. Skarżący od tej decyzji złożył odwołanie. Brak jest natomiast w sprawie informacji o rozstrzygnięciu organu odwoławczego, a także czy wspomniana decyzja jest ostateczna i prawomocna. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż wyznacza zakres działania organu w przypadku kolejnego wniosku. Mimo, że zarówno wniosek z dnia 25 sierpnia 2013 r., stanowiący przedmiot niniejszej sprawy, jak też wniosek z dnia 3 maja 2011 r. są tożsame przedmiotowo (poza tym, że wniosek z dnia 25 sierpnia 2013 r. zakreśla ramy czasowe związane z żądaniem – od września 2001 do końca sierpnia 2012 r.), Sąd I instancji nie ustalił związku między tymi postępowaniami.

Z uwagi na opisane wyżej mankamenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości odniesienia się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Wskazać jedynie należy, że zgodnie z art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udzielenia informacji w sposób i w formie określonych przez wnioskodawcę. We wniosku z dnia 25 sierpnia 2013 r. skarżący zażądał umożliwienia wglądu do dokumentów związanych z oceną pracy Dyrektora Gimnazjum nr [...] w R. Intencją wnioskodawcy było zatem uzyskanie dostępu do kompletnej dokumentacji. W takiej sytuacji nie jest usprawiedliwiony pogląd Sądu I instancji, że skoro organ umożliwił skarżącemu dostęp do żądanej dokumentacji, a ten nie zgłaszał zastrzeżeń, co do zakresu udostępnionej mu informacji, to organ nie pozostawał w bezczynności. Zadaniem sądu rozpoznającego skargę na bezczynność jest ustalenie, czy faktycznie skarżącemu udostępniono informację publiczną w zakresie objętym wnioskiem i w formie w nim wskazanej, bądź czy w ustawowym terminie wydano decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia takiej informacji. Tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy, organ w piśmie z dnia 9 października 2013 r. poinformował skarżącego, że z uwagi na brak zgody Z. K., nie może on uzyskać dostępu do opisanego wyżej dokumentu. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w formie decyzji administracyjnej, a z dokumentów zgromadzonych przez Sąd I instancji nie wynika, czy taka decyzja została wydana.

Jak twierdzi skarżący, o istnieniu innych dokumentów, niż te, które okazano mu w Urzędzie Miasta R., dowiedział się w późniejszym okresie, z akt postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia 23 maja 2011 r. Dokumenty te zostały wymienione w piśmie skarżącego z dnia 18 sierpnia 2011 r. adresowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R., które wraz ze skargą zostało dołączone do akt sądowych (k. 6). Twierdzenie sądu, że wskazanie konkretnych dokumentów przez skarżącego było spóźnione w niniejszej sprawie jest chybione. Skarżący w momencie przeglądania akt osobowych Dyrektora Gimnazjum mógł bowiem nie wiedzieć, czy są one kompletne. Ustalenie, że istnieją dokumenty i organ jest w ich posiadaniu, a mimo to nie udostępnił ich skarżącemu na jego wyraźne żądanie, jest zasadniczą przesłanką od ustalenia której zależy ocena czy wniosek został prawidłowo zrealizowany czy też organ pozostaje w bezczynności.

Reasumując należy stwierdzić, że ze stanu faktycznego, który legł u podstaw zaskarżonego orzeczenia wynika, że organ zawiadomił skarżącego o możliwości wglądu do dokumentów dotyczących oceny pracy Dyrektora Gimnazjum nr [...] w R., a także to, że organ przesłał mu kserokopie wybranych dokumentów. Brak jest natomiast informacji, czy i jakie dokumenty zostały przedstawione skarżącemu do wglądu w siedzibie Urzędu Miasta w R. w dniu 20 września 2013 r. Przede wszystkim brak jest ustaleń odnośnie do dokumentów wymienionych w piśmie skarżącego z dnia 18 sierpnia 2011 r., które znajduje się w aktach sądowych sprawy. Rozważania Sądu I instancji w tym zakresie ograniczyły się wyłączenie do stwierdzenia, że kopie niektórych z nich organ dodatkowo doręczył skarżącemu. Stąd też stwierdzenie przez Sąd I instancji, że Prezydent Miasta R. nie pozostaje w bezczynności w związku z wnioskiem D. P. z dnia 25 sierpnia 2013 r., nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, a także odzwierciedlenia w uzasadnieniu wyroku.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnego w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę przedstawione wyżej kwestie. Przede wszystkim odniesie się do zarzutów przedstawionych w skardze D. P. z dnia 3 grudnia 2013 r. związanych w szczególności z niepełną realizacją jego wniosku. Ponadto ustali, czy w przedmiocie odmowy udzielenia skarżącemu informacji w postaci uzasadnienia przystąpienia do konkursu oraz koncepcji funkcjonowania i rozwoju szkoły z uwagi na brak zgody zainteresowanej została wydana decyzja administracyjna na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, ponieważ stosownie do treści art. 254 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), przyznawane jest bowiem przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a., a nie przez Naczelny Sąd Administracyjny.