Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3263/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18a i 18 b, , art. 17 § 1, art. 121, 122, 187 i 191, art. 2a, art. 70 § 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 10 ust. 1 pkt 1-9, art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Waldemar Śledzik, sędzia WSA Anna Zaorska, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarżący A.C. w 2010 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą E. w zakresie sprzedaży detalicznej opodatkowanej na zasadach ogólnych, tj. według skali podatkowej. Skarżący, składając do Urzędu Skarbowego zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2010 (PIT-36), wykazał przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej w kwocie 6.025,00 zł, koszty jego uzyskania w wysokości 32.327,42 zł i w konsekwencji stratę z tego źródła w wysokości 26.302,42 zł. Ponadto w zeznaniu zadeklarował dochód z innych źródeł w kwocie 700.00 zł oraz składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 700,00 zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ("NUS") przeprowadził w stosunku do Skarżącego kontrolę podatkową w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oraz sprawdzenia przepływu środków pieniężnych m.in. w 2010 r., zakończoną. protokołem kontroli podatkowej nr [...]. W toku kontroli ustalono, że w 2010 r. na rachunki bankowe Skarżącego wpłynęły środki finansowe m. in. od K.K., od A.K. oraz od B.B. Przy czym kwoty te nie zostały przez Stronę uwzględnione w rozliczeniu za 2010 r.

NUS decyzją z [...] kwietnia 2017 r. nr [...], określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 10.719,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że wpływy na rachunek bankowy należący do Strony od A.K. (3.000,00 zł) oraz od B.B. (40.250.00 zł) nie stanowią przychodu z innych źródeł. Natomiast wpływy środków pieniężnych na rachunek bankowy Strony od K.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K. w łącznej wysokości 82.000,00 zł, w świetle art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., zwana dalej u.p.d.o.f.) stanowią przychód z innych źródeł.

Skarżący, w odwołaniu z 5 maja 2017 r. zarzucił naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121, art. 122, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z 29 sierpnia 2017 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej jako "O.p"), gdyż organ podatkowy błędnie ustalił stan faktyczny, nie zebrał całego materiału dowodowego, dokonał dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, naruszając zasadą swobodnej oceny dowodów i prawdy obiektywnej. Nadto w postępowaniu wszelkie wątpliwości były rozstrzygane na niekorzyść Podatnika. Nadto doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego na mocy art. 70 § 1 O.p., zaś postępowanie podatkowe poprzedzające wydanie skarżonej decyzji przeprowadził organ niewłaściwy miejscowo.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("DIAS") zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2017 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję NUS z [...] kwietnia 2017 r. określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r.

DIAS, jako przedmiot sporu wskazał niewykazanie przez Skarżącego w rocznym rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. przychodu z innych źródeł w łącznej wysokości 82.000,00 zł. Na kwotę tą składają się środki pieniężne wpłacone na rachunek bankowy Strony przez K.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K.

Skoro w dniu 4 grudnia 2013 r. zostało wszczęte wobec Strony postępowanie karno- skarbowe w związku z wystąpieniem przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zaś NUS, pismem z dnia 3 grudnia 2014 r. zawiadomił Stronę, że w dniu 4 grudnia 2013 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w związku z wystąpieniem przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., zaś zawiadomienie zostało doręczone na dwa adresy Strony przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, to bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. uległ zawieszeniu.

Zdaniem DIAS, Skarżący w rocznym rozliczeniu podatku dochodowego powinien zadeklarować w ramach przychodu z innych źródeł kwotę 82.000,00 zł, na którą składają się wyszczególnione wpływy środków pieniężnych na rachunek bankowy Strony od K.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K. Zaznaczył, że NUS przeprowadził dwukrotnie dowód z przesłuchania strony oraz z przesłuchania w charakterze świadka K.K., który do protokołu przesłuchania zeznał, że od 2000 r. oraz zwrócił się o przekazanie wymienionych w wezwaniu dokumentów. W odpowiedzi na wezwania organu od przedłożenia dokumentacji K.K. oświadczył, iż "(...) nie mogłem odnaleźć księgi przychodów i rozchodów zet 2010 r., zeznania PIT - 36 za 2010 r., listy płac za 06 - 12/2010 r., PIT - 4R za 2010 r. Powodem braku tych dokumentów był brak wiedzy o długości przechowywania dokumentów. (...) Umowy o pracę zawartej z A.C. nie posiadam ponieważ nie pracował on w mojej firmie". Strona przedłożyła pokwitowania zwrotu uprzednio wypłaconych jej wynagrodzeń za okres od czerwca do grudnia 2010 r., wystawione przez K.K.

Według DIAS, ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego (zeznań Strony, zeznań K.K., nie przedłożenia umów o pracę) nie wynika, aby Strona była zatrudniona w ww. firmie K.K. Co istotne, na okazanych w toku postępowania pokwitowaniach "zwrot omyłkowo wpłaconego wynagrodzenia" w gotówce widnieje podpis K.K. o treści "kwituję zwrot omyłkowo wpłacone wynagrodzenia w kwocie (...) na konto A.C. w banku [...] nr [...] (odręczny), brak natomiast pieczątki firmowej K., mimo ze poświadczenia miały dotyczyć prowadzonej przez K.K. działalności gospodarczej. Ponadto brak jest podpisu osoby, która te środki zwróciła. Łączna kwota zwróconych "wynagrodzeń" (co wynika z przedłożonych organom poświadczeń) jest o 1.000,00 zł wyższa niż kwota środków przelanych Stronie tytułem "wynagrodzenie", zaś w toku przesłuchania Strona nie potrafiła wskazać dlaczego zwrotu dokonała w kwocie wyższej niż otrzymała. Niezrozumiałe jest również niedokonanie zwrotu środków za pomocą rachunku bankowego. Za niezrozumiałe DIAS uznał wypłacanie Stronie przez sześć miesięcy z góry wysokich sum pieniężnych tytułem "wynagrodzenie" (miesięcznie około 11.000,00 zł) pomimo niepodejmowania przez Stronę pracy, jak też tłumaczenie K.K., cyt.: "liczyłem, że zacznie u mnie pracować A.C. Z analizy operacji na rachunkach bankowych Strony nie wynika, aby środki otrzymane od Pana K.K. Strona w całości wypłacała tak, aby móc następnie te środki po kilku dniach w tym samym miesiącu, czyli VIII, IX, X, XI, XII zwrócić w gotówce.

W ocenie DIAS, zestawienie zeznań Strony z zeznaniami K.K. i wynikające z dokumentów fakty uzasadnia przyjęcie wniosku, że sporne środki finansowe przelane na rachunki bankowe Strony nie zostały zwrócone K.K. W konsekwencji istniały podstawy do uznania, że otrzymanie środków przez Podatnika - z chwilą wpływu na rachunek bankowy - skutkowało powstaniem przychodów podlegających opodatkowaniu. Przy czym Strona oraz K.K. nie wskazali ani umowy pożyczek, ani darowizn oraz innych zdarzeń wskazujących, że otrzymana przez Stronę łączna kwota 82.000,00 zł stanowi źródło przychodu wymienione wart. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f. Natomiast za niewystarczające do podważenia powyższych ustaleń uznać należy wyjaśnienia Strony w zakresie rzekomego niezwłocznego zwrotu w gotówce uzyskanych na rachunek bankowy środków. DIAS zauważył, że to na wniosek Strony (pismo Strony z dnia 17 lutego 2017 r.) organ przeprowadził kontrolę w miejscu wykonywania przez Stronę działalności, tj. w J., ul. [...]. Kontrola podatkowa została przeprowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., który na podstawie art. 18a O.p, był w dniu 15 lutego 2016 r. właściwy dla przeprowadzenia kontroli.

Strona, w skardze z 22 sierpnia 2017 r. do Sądu wniosła o uchylenie decyzji DIAS i umorzenie postępowania podatkowego.

Skarżący, powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu i zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.

- art. 121 O.p., 122 O.p., art. 187 0.p, art. 191 O.p. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, nie zebranie całego materiału dowodowego, a przede wszystkim dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów i prawdy obiektywnej.

- art. 2 a O.p. poprzez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości na niekorzyść Podatnika.

W uzasadnieniu poinformował, że w 2010 r. na jego rachunek bankowy wpływały środki pieniężne od firmy K. tytułem wypłata. Właściciel ww. warsztatu K.K. bardzo chciał żeby Skarżący "rozkręcił" mu warsztat, gdyż dostał od Skarżącego kilka kontaktów serwisowych, z których czerpał zyski. Natomiast Skarżący nie chciał z tego tytułu żadnych pieniędzy i twierdził, że może za miesiąc zajmie się jego warsztatem. Z tego powodu zwracał mu całość wynagrodzenia, co kwitował osobiście zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi w urzędzie skarbowym. Powołał się przy tym na zeznania świadków. Bez znaczenia jest fakt, że nie ma pieczątki firmowej K. skoro jest jego podpis na pokwitowaniach zwrotu omyłkowo wpłaconego wynagrodzenia.

Skarżący powołał się na dobrodziejstwo instytucji przedawnienia zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 70 § 1 O.p. W sprawie nie doszło bowiem do przerwania ani zawieszenia biegu terminu przedawnienia, gdyż zobowiązanie podatkowe może zostać zmaterializowane jedynie w deklaracji podatkowej lub poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania. Sporna decyzja została bowiem wydana po okresie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności - co oznacza brak podstaw prawnych dla pozostawienia jej w obrocie prawnym z uwagi na przedawnienie.

Strona powołała się również na § 11 ust. i Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych (Dz. U. Nr 165 poz. 1372 ze zm.). Zdaniem Strony, w dniu wysłania pisma z 3 grudnia 2014 r. nr 1431 /PP-1/410- 1094/14/75 Naczelnik Urzędu Skarbowego W. miał wiedzę, że adresem zamieszkania Skarżącego jest ul. [...] w J. gm. [...], gdzie miejscowo właściwym jest Urząd Skarbowy w P. Dlatego przeprowadzając kontrolę nr [...] w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. za 2010 r. zakończoną protokołem kontroli doręczonym 4 lipca 2016 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przeprowadził ją jako organ nieuprawniony: z treści protokołu wynika, że kontrola została przeprowadzona w J. przy ul. [...], czyli miejscu jego zamieszkania. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., które zostało zakończone wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie, zaś Naczelnik Urzędu Skarbowego W. był niewłaściwy w sprawie i w związku z powyższym naruszył przepisy podatkowe.

DIAS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie jest zasadna.

2. Jako podstawę skargi oznaczono naruszenie art. 121 O.p., 122 O.p., art. 187 O.p, art. 191 O.p., a nadto - art. 2 a O.p. Przy czym sam spór faktyczny dotyczył niewykazania przez Skarżącego w rocznym rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. przychodu z innych źródeł w łącznej wysokości 82.000,00 zł, na którą to kwotę składają się środki pieniężne wpłacone na rachunek bankowy Strony przez K.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K.

3. Zdaniem Sądu, Skarżący nie wykazał naruszenia (wad w rozumieniu lub stosowaniu) prawa przez organy podatkowe, co w obliczu zbieżności treściowej zarzutów z odwołania z zarzutami z treści skargi może być jedną z przesłanek oceny prawidłowości rozstrzygnięć organów administracji.

4. Przede wszystkim należy zauważyć, że nie jest trafny zarzut w zakresie niewłaściwości organu, który przeprowadził kontrolę podatkową, a następnie postępowanie podatkowe poprzedzające wydanie skarżonej decyzji. W szczególności, niezależnie od faktu, że Skarżący nie wykazał wpływu domniemanego naruszenia na wynik sprawy, to na wniosek Skarżącego (pismo Skarżącego z 17 lutego 2017 r.) organ przeprowadził kontrolę w miejscu wykonywania przez Skarżącego działalności, tj. w J., ul. [...]. Tym samym nieuprawnione jest wywodzenie obecnie przez Skarżącego, że kontrolę podatkową przeprowadził u niego organ niewłaściwy miejscowo, skoro adres J., ul. [...] był miejscem jego zamieszkania. Nadto, kontrola podatkowa została przeprowadzona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., który na podstawie art. 18a O.p., był w dniu 15 lutego 2016 r. właściwy dla przeprowadzenia kontroli. Skoro organy podatkowe właściwe w dniu wszczęcia postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego pozostają właściwe we wszystkich sprawach związanych z zobowiązaniem podatkowym, które jest przedmiotem postępowania lub kontroli, chociażby w trakcie postępowania lub kontroli nastąpiło zdarzenie powodujące zmianę właściwości, również postępowanie podatkowe poprzedzające wydanie skarżonej decyzji - na podstawie art. 18b O.p. - przeprowadził organ właściwy dla Skarżącego miejscowo. Co więcej, Skarżący począwszy od 21 stycznia 2015 r, jako swój adres rejestracyjny (równoznaczny z oświadczeniem o miejscu zamieszkania podatnika) wskazał W., ul. [...] mieszczący się we właściwości Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Sąd zauważa też, że z zarzutów skargi jak i odwołania wynika, że Skarżący faktycznie zamieszkiwał pod innym adresem, niż podał organom, a fakt ten czyni bezpodstawnymi jego obecne zarzuty dotyczące właściwości organu. Właściwość tę zasadnie bowiem ustalono, zgodnie z art. 17 § 1 O.p., tj. według zgłoszonego przez Podatnika jego miejsca zamieszkania.

5. Nie może też zostać uznany za trafny zarzut wykorzystania 3 grudnia 2014 r. przez Urząd Skarbowy W. adresu J. ul. [...] należy wskazać, iż było to efektem pisma prokuratury, w którym wskazano ten adres jako ustalony w toku czynności procesowych miejsce faktycznego zamieszkiwania Skarżącego. Trafna jest uwaga, że informacja taka nie stanowi jednak dla organu podatkowego podstawy do dokonania zmian w zakresie danych rejestracyjnych podatnika, ponieważ zgodnie z uregulowaniami ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, wyłącznie podatnik bądź działający w jego imieniu pełnomocnik są uprawnieni do dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego danych rejestracyjnych. Podkreślić należy, iż po otrzymaniu przez organ podatkowy pisma prokuratury, Podatnik z dniem 21 stycznia 2015 r. dokonał aktualizacji swoich danych rejestracyjnych, wskazując odpowiednio: adres rejestracyjny: W., ul. [...]; natomiast jako adres prowadzenia działalności gospodarczej od dnia 9 kwietnia 2015 r. wskazał: J. ul [...].

6. Zdaniem Sądu, nie jest w sprawie trafny zarzut naruszenia procedury, tj. art. 121, art. 122, art. 187 O.p. i art. 191 O.p.: rozstrzygnięcia w sprawie dokonano w oparciu o pełny materiał dowodowy i zostały wyjaśnione wszelkie aspekty sprawy. Art. 2a O.p. nie miał zastosowania w sprawie i nie mógł zostać naruszony.

7. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał wadliwości działań organów podatkowych, które zauważyły, że Skarżący w rocznym rozliczeniu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. wykazał przychód z innych źródeł jedynie w kwocie 700,00 zł, podczas gdy uzyskał na rachunek bankowy (również) wpływy środków pieniężnych od K.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K. W ten sposób Skarżący uzyskał kwotę 82.000,00 zł, pominiętą podatkowo. Wpływy, co nie było kwestionowane, następowały w oznaczonych terminach 2010 r., były dokonane pod (enigmatycznymi) tytułami "wynagrodzenie za ..." i zostały poddane przez organy procedurze sprawdzającej.

8. Równie trafny i niezakwestionowany pozostał pogląd organów podatkowych, że ujawnione przychody powinny zostać opodatkowane z uwzględnieniem zasady powszechności opodatkowania i przepisów art. 10 ust. 1 pkt 3, pkt 9, art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. Skoro określone przysporzenie nie może być przyporządkowane do żadnego ze źródeł przychodów wymienionych w art. 10 ust.1 u.p.d.o.f., to podlega zakwalifikowaniu do kategorii "inne źródła" (art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f.). Również treść art. 20 ust. 1 wskazuje, że katalog przychodów "z innych źródeł'' jest otwarty. Ani Skarżący, ani K.K. nie wskazali ani umowy pożyczek, ani darowizn oraz innych zdarzeń wskazujących, że otrzymana przez Skarżącego łączna kwota 82.000,00 zł stanowi źródło przychodu wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1-8 u.p.d.o.f.. Ponadto w wyniku przyjęcia przez Skarżącego środków pieniężnych doszło do zwiększenia jego aktywów pieniężnych w sposób definitywny i trwały. Zasadnym zatem było uznanie, że w świetle art. 10 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. wypłacone przez K.K. w 2010 r, na rzecz Skarżącego środki stanowią przychód z innych źródeł.

9. Wbrew twierdzeniom Skarżącego (s 3 skargi, k. 4 akt sądowych), charakter przelewów dokonywanych na rachunek bankowy został poddany szczegółowej analizie organów podatkowych, również z uwzględnieniem wyjaśnień udzielonych przez Stronę, czy dokonującego przelewów K.K. Sąd badając prawidłowość dokonanej przez organy oceny ma na względzie sposób wykonania wezwania, w wykonaniu którego K.K. wyjaśnił, że " (...) nie mogłem odnaleźć księgi przychodów i rozchodów za 2010 r., zeznania PIT - 36 za 2010 r" list płac za 06 - 12/2010 r" PIT - 4R za 2010 r. Powodem braku tych dokumentów był brak wiedzy o długości przechowywania dokumentów. (...) Umowy o pracę zawartej z A.C. nie posiadam ponieważ nie pracował on w mojej firmie ". Również z uzyskanych zeznań K.K. wynika, że A.C. ,(...) nie został u mnie w ogóle zatrudniony, miał wykonywać na moją rzecz jakieś prace (remont warsztatu) oraz liczyłem na kontakty w serwisach autoryzowanych, które posiadał A.C. które pozwoliłby mi pozyskać klientów. (,..)Nie było stosunku pracy. Żadnych czynności na moją rzecz nie wykonał". Natomiast na pytanie w jaki sposób dokonywana była wypłata wynagrodzenia świadek zeznał "Co miesiąc dokonywałem przelewu na rzecz A.C. w wysokościach, których nie pamiętam, pomimo tego, że A.C. nie świadczył na moją rzecz żadnych usług ". Sąd wskazuje, ze z wyjaśnień Skarżącego w zakresie środków wpływających w 2010 r. na jego rachunek bankowy wynika, że przelewy od K.K. zatytułowane jako "wynagrodzenie", których nie wykazano w złożonym zeznaniu rocznym, są przychodami uzyskiwanymi ze stosunku pracy. Zdaniem Skarżącego, miał on zostać pracownikiem firmy K.K., jednak pracy tej nie podjął. Chociaż wynagrodzenie wprawdzie otrzymywał na rachunek bankowy, to jednak zwracał je każdorazowo w formie gotówki. Na potwierdzenie swego stanowiska Skarżący przedłożył pokwitowania zwrotu uprzednio wypłaconych jej wynagrodzeń za okres od czerwca do grudnia 2010 r., wystawione przez K.K. Zdaniem Sądu, trafny jest pogląd DIAS, zgodnie z którym ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, tj. z zeznań Skarżącego, zeznań K.K., faktu nieprzedłożenia umów o pracę nie wynika, by Skarżący był zatrudniony w ww. firmie K.K. Nadto, na okazanych w toku postępowania pokwitowaniach " omyłkowo wpłaconego wynagrodzenia" w gotówce widnieje podpis K.K. o treści "kwituję zwrot omyłkowo wpłaconego wynagrodzenia w kwocie (...) na konto A.C. a w banku [...] nr (...) (odręczny), brak natomiast pieczątki firmowej K., mimo że poświadczenia miały dotyczyć prowadzonej przez K.K. działalności gospodarczej. Na ww. pokwitowaniach brak jest również podpisu osoby, która te środki zwróciła, co podważa wiarygodność okazanych dokumentów, zwłaszcza że w interesie Skarżącego leżało aby właściwie udokumentować fakt zwrotu nienależnie otrzymanych środków. Co istotne analiza operacji na rachunkach bankowych Skarżącego nie potwierdza aby środki otrzymane od K.K. Skarżący wypłacał w całości, by jak twierdzi zwrócić je następnie wpłacającemu K.K.

10. Skoro brak dowodów (poza niespójnymi zeznaniami Skarżącego i K.K. nieuwzględniających zasad prowadzenia działalności gospodarczej i podejmowania pracy) potwierdzających okoliczność zwrotu tych środków, łączna kwota zwróconych K.K. "wynagrodzeń" (co wynika z przedłożonych organom poświadczeń) jest o 1.000,00 zł wyższa niż kwota środków przelanych Skarżącemu tytułem "wynagrodzenie", zaś Skarżący w toku przesłuchania nie potrafił wskazać dlaczego zwrotu dokonał w kwocie wyższej niż otrzymał, to tym bardziej "niepełne" pokwitowania (brak pieczątki, brak podpisu Skarżącego) na inną (wyższą) kwotę nie mogą powodować skutku oczekiwanego przez Skarżącego, tj. uwzględnienia skargi.

11. Z tych powodów Sąd, w realiach sprawy twierdzi, że nie doszło do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. i usprawiedliwione są wątpliwości organów podatkowych, co do niedokonania zwrotu środków za pomocą rachunku bankowego, czyli najprostszej formy zwrotu środków, a wybór zamiast tego formy wiążącej się z koniecznością wypłaty, przewożenia dużych kwot (narażając się na ich utratę). Sąd podziela przy tym wątpliwości DIAS, co do wypłacania Skarżącemu przez sześć miesięcy z góry wysokich sum pieniężnych tytułem "wynagrodzenie" (miesięcznie około 11.000,00 zł) pomimo niepodejmowania przez Skarżącego pracy, jak też ocenę tłumaczenia K.K., który wypłacanie środków tłumaczył "nadzieją" na (przyszłą) współpracę.

12. Zdaniem Sądu, za nietrafny należy uznać zarzut skargi dotyczący kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. W szczególności, w sprawie miał zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Skoro Naczelnik Urzędu Skarbowego W. pismem z 3 grudnia 2014 r. nr [...], zawiadomił Skarżącego, że w dniu 4 grudnia 2013 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w związku z wystąpieniem przesłanki określonej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Zawiadomienie zostało doręczone na dwa adresy (adres rejestracyjny - ul. [...] w W. oraz adres - ul. [...] w J. wskazany przez Prokuraturę Okręgową w G. w piśmie z dnia 26 listopada 2014 jako adres zamieszkania) - odpowiednio w dniu 10 grudnia 2014 r. oraz w dniu 9 grudnia 2014 r., a więc przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. uległ zatem zawieszeniu.

13. Mając na względzie powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł, jak w sentencji.