Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 144/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Aneta Lemiesz, sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant sekretarz sądowy Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015r. P. Sp. z o. o. (dalej również jako "skarżąca"/ "spółka") wystąpiła z prośbą o rozłożenie na 48 rat płatności zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych oraz w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 140.082,60 zł..

W uzasadnieniu wniosku podano, iż spółka prowadzi działalność gospodarczą od 14 lat i jej obecna sytuacja finansowa nie jest dobra. Zmieniająca się na przestrzeni ostatnich lat sytuacja gospodarcza kraju i lokalnego rynku zmusiła Spółkę do zmniejszenia wielkości i zakresu prowadzonej działalności gospodarczej a tym samym poziomu zatrudnienia. Kryzys gospodarczy spowodował, iż odbiorcy nie wywiązywali się terminowo z płatności wobec firmy, a to zakłóciło jej stabilność finansową. Wskazała, że wprowadziła szereg rozwiązań w celu poprawy płynności finansowej przedsiębiorstwa, które pozwolą uniknąć dalszych kłopotów z regulowaniem zobowiązań. Wyjaśniła ponadto, że powodem braku możliwości wywiązania się z obowiązku terminowego regulowania zobowiązań była potrzeba i konieczność przeznaczenia bieżących środków na sfinansowanie stałych wydatków niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania firmy (m. in. wynagrodzeń, zakupu towarów, usług, polis ubezpieczeniowych). Podany przez Spółkę harmonogram spłaty zadłużenia stanowi natomiast propozycję, która pozwoli na ustabilizowanie jej sytuacji finansowej przy jednoczesnym wywiązywaniu się z obowiązku zapłaty zobowiązań podatkowych.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (NUS) decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. odmówił rozłożenia na raty zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w kwocie 22.112 złote wraz z odsetkami za zwłokę na dzień złożenia wniosku w wysokości 2.078 złotych oraz odmowy rozłożenia na raty odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące październik, listopad, grudzień 2013 r. w kwocie 202 złotych liczonych od dnia następnego po upływie terminu płatności poszczególnych zaliczek do dnia złożenia zeznania rocznego. W uzasadnieniu stwierdził brak przesłanek wynikających z art. 67a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) – dalej jako "O.p." do zastosowania wnioskowanej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych.

Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że organ nie dokonał dokładnej analizy sytuacji finansowej Spółki i stanu jej zadłużenia z tytułu podatków. Wyjaśniła, że we wniosku złożonym wraz z korektą deklaracji VAT-7 za 04/2015r. wskazano aby zwrot podatku z tej deklaracji w wysokości 13.000,00 zł przerachowano na poczet zaległego podatku od towarów i usług za 02/2015r. wraz z odsetkami a pozostałą część na 03/2015r. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji zadłużenie w podatku od towarów i usług za 2015r. zmniejszyło się w należności głównej o około 13.000,00 zł. W ocenie Spółki organ pierwszej instancji nie uznał wniosku o przerachowanie nadwyżki jako przejawu woli Spółki, która chce zmniejszyć bieżące zadłużenie.

W toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej w W. (DIS) pismem z dnia [...] września 2015r. wezwał Spółkę do uaktualnienia informacji o stanie posiadania składników majątkowych, tj. nieruchomości, ruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, wskazania aktualnych miesięcznych obciążeń, w szczególności z tytułu kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzenia możliwości pozyskania środków finansowych na zapłatę wnioskowanego układu ratalnego oraz przesłanie dokumentów potwierdzających takie dane - z pouczeniem, iż w przypadku ich nie przedłożenia, sprawa zostanie rozpatrzona na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, skarżąca przedstawiła kopię pisma skierowanego w dniu 30 września 2015 r. do organu pierwszej instancji, w którym podtrzymywała dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że w dniu 15 września 2015 r. dokonała wpłat:

- na podatek VAT za 02/2014r. kwoty 1.500,00 zł,

- na podatek PIT-4 za 02/2014r. kwoty 1.931,00 zł,

- na podatek CIT za 2013r. kwoty 1.500,00 zł.

DIS decyzją z dnia 2 grudnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję NUS.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał, że jak wynika z akt sprawy, wnioskowane przez Skarżącą. wsparcie jest dopuszczalne w świetle Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013. Spółka prowadzi bowiem działalność gospodarczą, sklasyfikowaną pod nr PKD - 49.41.Z, tj. transport drogowy towarów, udzielenie jej wsparcia nie doprowadzi do przekroczenia limitu równowartości 200.000,00 Euro w okresie trzech lat podatkowych a w okresie dwóch kolejnych lat podatkowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz w roku bieżącym, Spółka nie korzystała z pomocy de minimis. Według deklaracji PIT-4R za 2014r. zatrudniała ponadto średnio 18 pracowników, co klasyfikuje ją do grupy małych przedsiębiorców.

DIS podkreślił jednak, że okoliczność, iż pomoc taka jest dopuszczalna, nie obliguje organu podatkowego do jej zastosowania. Ulga w spłacie zobowiązań podatkowych może być bowiem przyznana dopiero po zbadaniu przesłanek wynikających z art. 67a § 1 pkt 2 i pkt 3 O.p. tj. ważnego interesu podatnika i interesu publicznego.

O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowych. Ocena ważnego interesu podatnika powinna być dokonana na podstawie kryteriów zgodnych z aprobowaną powszechnie hierarchią wartości, zatem subiektywne przeświadczenie podatnika o istnieniu ważnego interesu podatnika nie może o tym decydować. W związku z powyższym badanie istnienia przesłanek, przemawiających za zastosowaniem ulgi w spłacie zaległości podatkowych, sprowadza się do ustalenia czy w sprawie wystąpiły nagłe zdarzenia losowe, sytuacje spowodowane działaniem czynników zewnętrznych na które podatnik nie miał wpływu, a które doprowadziły do braku możliwości wywiązania się z zobowiązań podatkowych, jak również rzetelna analiza sytuacji finansowej Strony.

Przy wykładni interesu publicznego należy natomiast uwzględniać respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo. "Publiczny" to dotyczący ogółu ludzi i służący ogółowi, dostępny dla wszystkich, powszechny, społeczny nieprywatny (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1979, t. II, s. 1074).

Organ wskazał, że nawet wystąpienie obu ww. przesłanek nie gwarantuje otrzymania ulgi w spłacie zaległości podatkowych. Ostateczna decyzja w tym zakresie podejmowana jest bowiem na zasadzie uznania administracyjnego.

DIS wyjaśnił, że wobec braku dokumentów potwierdzających podjęcie przez Spółkę czynności mających na celu poprawę jej sytuacji finansowej, organ podatkowy nie ma gwarancji wywiązania się przez Spółkę z ewentualnie rozłożonej na raty zapłaty zaległości podatkowych. Gwarancji wywiązania się z ewentualnie rozłożonej na raty zapłaty zaległości podatkowych nie zapewnia oświadczenie, złożone w uzasadnieniu odwołaniu. o posiadaniu pewnych planów strategii rozwoju firmy, które przyniosłyby korzyści majątkowe. Tym bardziej, że zarówno w trakcie trwania postępowania przed organem pierwszej instancji oraz przed DIS (pomimo wystosowania wezwania z dnia 28.09.2015r.) Skarżąca nie przedłożyła dokumentów potwierdzających ww. fakt, np. kopii umowy.

DIS podkreślił, że to podatnik, aby nie narazić się na negatywne rozstrzygnięcie winien ujawniać wszystkie fakty, czy też dowody będące w jego posiadaniu, przyczyniając się tym samym do wyjaśnienia sprawy, bowiem to podatnik występuje ze stosownym wnioskiem o wszczęcie postępowania w tym zakresie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych.

Organ zaznaczył, że powstanie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych nie było skutkiem nieoczekiwanego zdarzenia o nadzwyczajnym charakterze, na które Spółka nie miała wpływu, lecz konsekwencją niewywiązania się z podstawowych obowiązków podatkowych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. terminowego odprowadzenia obliczonego podatku. Obowiązek zapłaty zobowiązań podatkowych będących przedmiotem postępowania wynika wprost z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz złożonego w związku z tym zeznania CIT-8 za 2013r.

Zatem przyczyny powstania zaległości nie wskazują na istnienie powodów do objęcia Spółki instytucją udzielenia ulgi, w przeciwnym bowiem razie oznaczałoby to aprobowanie nienależytego wywiązywania się z zobowiązań wobec budżetu państwa i równoznaczne byłoby z finansowaniem podatników prowadzących działalność gospodarczą ze środków publicznych. W ocenie DIS , skoro powstałe zaległości stanowią konsekwencje niewywiązania się z podstawowych obowiązków profesjonalnego podmiotu działającego na rynku, nie zaś nadzwyczajnych działań pozostających poza jego wpływem, to nie sposób zgodzić się z subiektywnym przekonaniem Spółki o zaistnieniu ważnego interesu podatnika uzasadniającego przyznanie ulgi

Odnosząc się do podniesionej przez Spółkę argumentacji, że uregulowanie wszystkich zobowiązań w ustawowych terminach, może spowodować niekorzystne skutki społeczne w postaci redukcji miejsc pracy, organ zauważył, że zachowanie miejsc pracy leży w interesie publicznym, jednakże realizacja tego interesu nie może sprowadzać się do przerzucenia na Państwo obowiązku notorycznego wspierania podatników mających problemy z realizacją powinności podatkowych. Spółka powinna podejmować działania mające na celu poprawę jej sytuacji finansowej, gdyż w jej interesie leży należyte dbanie o sprawy firmy. Działania te nie mogą być uzależnione wyłącznie od pomocy ze strony państwa. Organy podatkowe spełniają przede wszystkim funkcję fiskalną nie zaś przynależną instytucji kredytowej.

Reasumując DIS podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie brak jest przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" przemawiających za przyznaniem Spółce wnioskowanej ulgi.

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu argumentów DIS wskazał, że wniosku Skarżącej o zaliczenie zwrotu z deklaracji VAT-7 za kwiecień 2015r. w kwocie 13.000,00 zł na zaległe miesiące 02, 03/2015r. nie można uznać za przejaw woli zmniejszenia zadłużenia przez Stronę, bowiem w sytuacji posiadania przez podatnika zadłużenia w kilku podatkach, organ podatkowy nie dokonałby zwrotu wynikającego z deklaracji VAT na rachunek bankowy podatnika lecz zaliczył na poczet istniejących zaległości.

DIS podkreślił, że podatnik wnosząc o udzielenie ulgi w formie spłaty zaległości podatkowych w ratach winien wykazać nie tylko zasadność jej udzielenia, lecz przede wszystkim realność regulowania ustalonych rat. W tym zakresie należy zauważyć, że pomimo zadeklarowania spłaty zadłużenia w 48 ratach, Spółka od dnia złożenia wniosku do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie dokonywała wpłat na poczet przedmiotowych zaległości. Jedynie w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego dokonała wpłat na podatek CIT za 2013r. w kwocie 3.400,00 zł, na podatek VAT za 02/2014. w kwocie 1.900,00 zł, oraz na podatek PIT za 01/2014r. w kwocie 3.400,00 zł (pismo Strony wraz z załącznikiem z dnia 06.10.2015r.) generując jednocześnie nowe zaległości w podatku VAT za III. V, VI 2015r. w wysokości 20.065,00 zł.

Niezgadzając się z rozstrzygnięciem organu Skarżąca wniosła skargę do tutejszego sądu zarzucając organowi:

- art. 67a §1 pkt 2 O.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w przypadku wystąpienia nieoczkiwanego zdarzenia o nadzwyczajnym charakterze oraz przyjęcie, że organ działa na zasadzie uznania administracyjnego;

- art. 187 §1 oraz art. 122 O.p. poprzez:

a) pominięcie dowodów złożonych do akt sprawy [...] w postaci harmonogramów spłat rat leasingowych wynikających z umów co ma bezpośredni wpływ na ocenę możliwości wywiązania się przez skarżącą z obowiązku zapłaty rozłożonych na raty zaległości podatkowych;

b) pominięcie argumentacji w zakresie braku możliwości uzyskania zewnętrznego finansowania udzielonego przez banki ze względu na brak pozytywnego rozstrzygnięcia kwestii rozłożenia na raty zaległości podatkowej;

c) pominięcie argumentacji w zakresie wywiązywania się przez skarżącą z obowiązku częściowego uregulowania zaległości podatkowych objętych wnioskiem oraz innych zaległości podatkowych;

d) pominięcie faktu posiadania przez skarżącą majątku własnego m.in. w postaci nieruchomości o wartości 282.332,60 zł co ma wpływ na ocenę możliwości wywiązywania się przez skarżącą z obowiązku zapłaty rozłożonych na raty zaległości podatkowych;

- art. 210 § 4 O.p. poprzez niewyjaśnienie, dlaczego organ odmówił wiarygodności dowodom i twierdzeniom skarżącej o których mowa powyżej.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Odpowiadając na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja DIS utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień powodujących obowiązek wycofania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Przede wszystkim wskazać należy, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji organów podatkowych stanowił art. 67 a § pkt 2 O.p.. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

- odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (...);

- umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Prawidłowo zatem organy orzekające w niniejszej sprawie skoncentrowały się na ocenie, czy sytuacja skarżącej spółki uzasadnia przyjęcie, że za udzieleniem wnioskowanej przez nią ulgi przemawia istnienie ważnego interesu lub interesu publicznego.

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że "ważny interes podatnika" o jakim mowa w ww. przepisie jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją konkretnego podatnika. Zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i doktryna definiuje to pojęcie jako sytuacje nadzwyczajne, losowe, uniemożliwiające uregulowanie zaległości przez podatnika, przy równoczesnym uwzględnieniu jego normalnej sytuacji ekonomicznej, rodzinnej i zdrowotnej.

O istnieniu ważnego interesu podatnika decydują kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny oraz zagrożenie egzystencji. Sytuacja uzasadniająca przyznanie ulgi w płatności zaległości podatkowej nie może być natomiast spowodowana działaniami podatnika. Chodzi bowiem o czynniki niezależne od sposobu postępowania wnioskodawcy. Tak stawiane wymogi są podyktowane tym, że ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych stanowią odstępstwo od konstytucyjnej zasady powszechności ponoszenia danin publicznych zawartej w art. 84 Konstytucji RP.

Instytucję umarzania zaległości podatkowych (odsetek) oraz rozkładania na raty zapłaty zaległości podatkowej można zatem stosować jedynie wyjątkowo, gdyż nie służy ona jako powszechny środek przezwyciężania trudności finansowych.

Zauważyć ponadto należy, że wbrew zarzutom skargi, wydana na podstawie art. 67a § 1 op decyzja w przedmiocie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet spełnienie określonej w tym przepisie przesłanki w postaci zaistnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego nie oznacza powstania po stronie organów podatkowych obowiązku udzielenia ulgi, a jedynie stwarza możliwość jej udzielenia. Innymi słowy, spełnienie wymienionych w powołanym przepisie przesłanek jedynie otwiera możliwość rozważenia zasadności wniosku podatnika, nie obligując jednak organów podatkowych do uwzględnienia ulgi. Uznaniowy charakter decyzji organu podatkowego determinuje także sposób i zakres kontroli legalności takiego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny.

Natomiast stwierdzenie braku przesłanek (ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego) zawsze skutkować musi odmową uwzględnienia wniosku o udzielenie ulgi. W takim przypadku organ podatkowy nie ma możliwości wyboru między rozstrzygnięciem pozytywnym i negatywnym dla strony.

W sprawie niniejszej słusznie, zdaniem Sądu, uznał tak organ pierwszej jak i drugiej instancji, że nie zaistniały okoliczności umożliwiające zastosowanie ww. art. 67a § 1 ordynacji podatkowej, a co za tym idzie rozłożenie na raty powstałej zaległości.

Jak wynika z akt sprawy, i co słusznie podniósł DIS, skarżąca doprowadziła do wystąpienia przedmiotowej zaległości podatkowej z uwagi na nie dokonanie wpłaty zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, przy czym brak wykonania tego obowiązku nie wynikał z wystąpienia nagłych, nadzwyczajnych okoliczności. Jak wskazała bowiem sama skarżąca zaległości te były efektem decyzji z zakresu prowadzonej działalności gospodarczej oraz kondycji finansowej spółki a także konieczności zapewnienia płynności finansowej.

Okoliczności te jednak, zdaniem Sądu, nie uzasadniają możliwości zastosowania ulgi polegającej na rozłożeniu zobowiązania podatkowego na raty oraz umorzeniu odsetek od zaistniałej zaległości. Problemy finansowe firmy powstałe, czy to na skutek kryzysu gospodarczego (na co powołuje się skarżąca) czy też na skutek nieprawidłowego zarządzania spółką, nie stanowią żadnych nadzwyczajnych okoliczności. Są one wynikiem ryzyka jakie podejmuje przedsiębiorca decydując się na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym bardziej nie można uznać, że w sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika, czy też interesu publicznego w sytuacji w której podatnik uznaje, że kwoty przeznaczone na spłatę zobowiązań podatkowych przeznaczy na finansowanie swojej działalności.

Prawidłowo zatem organy obu instancji przyjęły, że nie zachodzą w sprawie przesłanki uzasadniające zastosowanie ulgi, to jest przesłanka ważnego interesu podatnika ani też interesu społecznego. Ustalenie, że nie zachodzą powyższe przesłanki obligowało organ do odmowy zastosowania ulgi.

Wskazać w tym miejscu należy na utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd zgodnie z którym, ulga w spłacie należności podatkowych ma charakter wyjątkowy, nakazujący stosowanie jej jedynie w sytuacji, gdy z powodów wyjątkowych podatnik nie może wywiązać się z uiszczenia zaległości podatkowych. Ulgi w ich spłacie stanowią bowiem odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Dlatego też równie wyjątkowy charakter muszą mieć okoliczności uzasadniające udzielenie wnioskowanej ulgi.

Za niezasadny uznać zatem należało, podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 67a § 1 1 pkt 2 O.p.

Również pozostałe zarzuty skargi nie znalazły aprobaty Sądu. W ramach przeprowadzonego postępowania organy podatkowe podjęły bowiem działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, jak również zebrały materiał dowodowy potrzebny do oceny przesłanek warunkujących udzielenie wnioskowanej ulgi, a także w sposób prawidłowy zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa.

Ponadto na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów, organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły, że skarżąca ma kłopoty z utrzymaniem płynności finansowej oraz może mieć problemy ze spłatą zaległości wraz z odsetkami za zwłokę w układzie ratalnym. Istotną rolę w przedmiocie rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych odgrywa bowiem kryterium związane z realnością spłaty zaległości podatkowych w ratach. Nawet bowiem w sytuacji, w której organ stwierdziłby istnienie ważnego interesu podatnika czy interesu publicznego, to i tak nie mógłby udzielić wnioskowanej ulgi, gdyby nie istniała realna możliwość spłaty ustalonych rat.

Jak wynika z akt sprawy, i na co wskazał organ w zaskarżonej decyzji, skarżąca poza zaległością podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych ma również zaległości w spłacie zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wypłaconych wynagrodzeń oraz zaległości w podatku od towarów i usług. Istnieją zatem obiektywne wątpliwości co do realnej możliwość spłaty ustalonych rat.

Wbrew zarzutom skargi, analizując sytuację finansową skarżącej, organ wziął pod uwagę okoliczność, iż skarżąca posiada majątek własny w postaci nieruchomości położonej w miejscowości C., gm. D. o szacunkowej wartości 282,332,60 zł. Fakt posiadania nieruchomości nie jest jednak gwarantem realizacji spłaty ustalonych rat. Może ona bowiem stanowić jedynie przedmiot obciążenia hipoteką.

Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z orzecznictwem decyzja o rozłożeniu na raty zapłaty zaległości podatkowej powinna uwzględniać możliwości płatnicze podatnika, inaczej ulga taka będzie pozorna i w sposób oczywisty niemożliwa do zrealizowania (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 listopada 2012r. sygn. akt I SA/Bd 770/12).

W ocenie Sądu fakt, że organ nie odniósł się w zaskarżonej decyzji do dokumentów złożonych w innymi postępowaniu, a które jak twierdzi skarżąca potwierdzić miały, iż w 2016 r. zwiększą się jej możliwości finansowe, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Organ słusznie bowiem zauważył, iż o kwestia możliwości zrealizowania rozłożonych na raty należności winna być oceniana według stanu na datę złożenia wniosku i orzekania, nie zaś na bliżej niesprecyzowaną przyszłą sytuację.

Za słuszne uznać należało również stanowisko organu, że wniosek skarżącej o przerachowanie zwrotu podatku z deklaracji VAT-7 za 04/2015 na poczet zaległego podatku nie stanowi przejawu woli zmniejszenia zadłużenia. W sytuacji bowiem posiadania przez podatnika zadłużenia, organ podatkowy nie dokonuje zwrotu podatku wynikającego z deklaracji VAT lecz z urzędu zalicza go na poczet istniejących zaległości. Wniosek skarżącej w tym przedmiocie pozostaje zatem bez znaczenia.

Również dokonana w dniu 16 października 2015 r. wpłata na poczet podatku VAT za 02/2014, CIT za 2013 r. i PIT-4 za 02/2014 nie ma znaczenia przy rozpatrywaniu wniosku o rozłożenie zaległości podatkowej na raty. Jak słusznie podniósł organ w zaskarżonej decyzji, i na co wskazał Sąd w niniejszym uzasadnieniu, przyznanie ulgi uwarunkowane jest wystąpieniem przesłanek zawartych w art. art. 67a O.p. tj. przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego". I jedynie te okoliczności mogą stanowić podstawę do wydania pozytywnej decyzji.

Reasumując, wskazać należy, że skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności nadzwyczajnych, niezależnych od jej woli, jak również nie przedstawiła i nie udokumentowała żadnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za uznaniem ważnego interesu strony lub interesu publicznego. Z tej przyczyny ocenę dokonaną przez organy podatkowe uznać należy za prawidłową.

Organy jasno i przekonywująco uzasadniły odmowę umorzenia odsetek i rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych. Nie budzi wątpliwości, że wszystkie okoliczności sprawy zostały ocenione i rozważone, a rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją.

Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia i wnioski Sąd stwierdził, że brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi. W związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.