Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2379/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33-35
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi R. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 2379/11

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego – w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...].01.2O11 r., sygn. akt VII SA/Wa 2064/10; po ponownym rozpatrzeniu odwołania R. J., D. J., O. J., M. J., K. C., S. C., M. J. , M. P., E. P., E. Ż., S. J., M. J., O. J., Z. M. - utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].05.2010 r., odmawiającą stwierdzenia, z urzędu, nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].01.201O r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na przebudowę istniejącego pawilonu handlowego na pawilon handlowy spożywczo-przemysłowy na dz. o nr ew. [...] i [...], ark. [...], obręb [...], przy ul. [...] [...] w [...],

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r., Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia, z urzędu, nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 201O r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. S. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie istniejącego pawilonu handlowego na pawilon handlowy spożywczo - przemysłowy na dz. o nr ew [...] [...], ark [...], obręb [...], przy ul. [...] [...] w [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] 08 2010 r. umorzył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. po rozpatrzeniu odwołania R. J., O. J., Z. M., E. B., K. B., B. B., M. K., P. K., S. J., M. J., M. P., E. P., M. J., K. C., S. C., M. J., D. J., E. Ż., B. K., D. R., E. K., J. P., H. P., J. P., W. S., J. M. , M. D., T. D., W. M., M. D., M. D., K. M., R. M., E. S., J. S., A. G., T. C., S. A.

Przyczyną wydania powyższego rozstrzygnięcia było uznanie, że odwołujący się nie

posiadają interesu prawnego do występowania w charakterze strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...].

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się R. J. oraz

O. J. zaskarżając je do WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 20.01.2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2064/10 r. uchylił decyzję, GINB z dnia [...].08.2010 r.

W powołanym wyżej wyroku WSA w Warszawie wskazał, że organ odwoławczy nie przeprowadził analizy czy działki skarżących leżą w obszarze oddziaływania spornej inwestycji mając na uwadze fakt usytuowania budynku, w którym zaprojektowano omawiane przedsięwzięcie ze ścianą z otworem okiennym w odległości 3 m od granicy z działkami tych skarżących.

Mając na uwadze wytyczne Sądu zawarte w cytowanym wyżej wyroku z dnia 20.01.2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2064/10 r. organ odwoławczy przypomniał istotę postępowania o stwierdzenie nieważności, przywołał treść art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, nr 156, poz. 1118 ze zm. (wg stanu na dzień wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę) oraz § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Z 2002r., nr 75, poz. 690 z późn. zm.), zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości 4 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. Jednocześnie organ przypomniał, że taki sam wymóg, dotyczący odległości budynku zwróconego ścianą z otworem okiennym obowiązywał na podstawie § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Z 1995r., nr 10, poz. 46) — obowiązującego w dniu udzielenia pozwolenia na budowę budynku (tj. w dniu 18.04.1995 r.), w którym zaprojektowana została kwestionowana inwestycja.

Jak wynika z planu zagospodarowania terenu załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę budynek objęty przebudową od strony północno — zachodniej oddalony jest od działek nr ew. [...] (stanowiącej własność R. i D. J.), [...] (stanowiącej własność O. i M. J.), [...] (stanowiącej własność S. i K. C.), [...] (stanowiącej własność M. J.), [...] (stanowiącej własność M. i E. P.), [...] (stanowiącej własność i E. Ż.) oraz [...] (stanowiącej własność M. i S. J.) o 3m. Jak wynika z projektu budowlanego omawianej inwestycji, w wyniku jej realizacji w elewacji północno — zachodniej usunięty zostanie istniejący otwór okienny zaś nowy otwór Okienny, wypełniony pustakami szklanymi, pozostanie w nie zmienionym stanie. Ściana wypełniona luksferami nie jest traktowana jako ściana z otworami okiennymi, a jako ściana pełna

Wobec powyższego organ stwierdził, że z uwagi na realizację budynku zlokalizowanego przy ul. [...] [...] w [...] niezgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z dnia 14.12.1994 r., niewątpliwie

naruszony został interes prawny właścicieli działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...]. Następnie organ wskazał, że kwestionowana inwestycja polegać będzie na przeprowadzeniu robót budowlanych związanych z przebudową, rozbiórką, montażem i remontem wewnątrz budynku oraz usunięciu starych i przebiciu nowych otworów okiennych i drzwiowych, a nie na budowie nowego budynku. W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia, że realizacja przedsięwzięcia zatwierdzonego w/w decyzją Prezydenta [...] z dnia [...].01.2010 r., nr [...], spowoduje naruszenie w/w przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z dnia 12.04.2002 r. Ponadto, z uwagi na charakter prac realizowanych w związku wykonaniem spornej inwestycji należy stwierdzić, że nie narusza ona § 13, 57, 60 warunków technicznych (dotyczących zapewnienia naturalnego oświetlenia), § 19 warunków technicznych (usytuowanie miejsc parkingowych) jak również przepisów o ochronie środowiska oraz regulacji przeciwpożarowych zawartych w warunkach technicznych.

Ponadto, inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył prawidłowo

wypełnione oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wymagane na podstawie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Należy również wskazać, że z uwagi na fakt, iż realizacja spornej inwestycji nie spowoduje zmiany wysokości, powierzchni zabudowy budynku oraz formy architektonicznej istniejącego budynku, w którym będzie się ona odbywać to nie wymagała uzyskania wcześniejszej decyzji o warunkach i zagospodarowania terenu. Stosownie bowiem do art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 powołanej ustawy stosuje się odpowiednio. Zgodnie z treścią tego ostatniego przepisu nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej. Wobec powyższego bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie pozostaje zarzut pozostaje zarzut skarżących podnoszony w odwołaniu, dotyczący nie uzyskania przez inwestora wymaganej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania w stosunku do projektowanego przedsięwzięcia Odnosząc się do zarzutów odwalających się podniesionych w odwołaniu dotyczących wybudowania oraz użytkowania omawianego obiektu w sposób niezgodny z decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...].04.1995 r., jak również nieprawidłowości w realizacji kwestionowanego pozwolenia na budowę organ stwierdził, że nie mają one wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie i wyjaśnił, że w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno – budowlany bada jedynie obszar oddziaływania kwestionowanej inwestycji na podstawie załączonego do wniosku o pozwolenia na budowę projektu budowlanego. Kwestia realizacji robót budowlanych w sposób odbiegający od projektu budowlanego należy bowiem do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego.

Analiza kontrolowanej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010r. doprowadziła organ do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Decyzja ta wydana została w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie narusza przepisów o właściwości, nie dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie zawiera wady powodującej nieważność z mocy prawa, w razie wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie była i nie jest trwale niewykonalna, nie wypełnia także przesłanki rażącego naruszenia prawa.

R. J. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenia przepisów prawa procesowego:

1. nieuznanie skarżących ze stronę postępowania o wydanie pozwolenia na budowę w następstwie błędnej wykładni art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane, pomimo że okoliczności jednoznacznie wskazują, iż skarżący mają interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenie J. S. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na przebudowie istniejącego pawilonu handlowego na pawilon handlowy spożywczo-przemysłowy na działce o numerze ewidencyjnym [...] i [...], przy ul. [...] [...] w [...], gdyż są oni właścicielami nieruchomości znajdujących się na obszarze oddziaływania wymienionego wyżej obiektu, a sam zakres i sposób oddziaływania uległ zmianie,

2. naruszenie art. 15 oraz art. 77 § 1 i 4 Kpa — poprzez niewłaściwe zastosowanie i brak wyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w ten sposób, że zaniechano pełnej kontroli legalności decyzji organu pierwszej instancji oraz badanie ważności decyzji z dnia [...] stycznia 2010 r. jedynie w zakresie obszaru oddziaływania kwestionowanej inwestycji, podczas gdy do przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 ustawy — Prawo budowlane nie można zaliczyć tylko i wyłącznie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, lecz także regulacje zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy — Prawo budowlane, a więc z uwzględnieniem poszanowania, występujących obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, oraz w ten sposób, że podjęte ustalenia powinny odnosić się do treści projektu budowlanego podlegającego zatwierdzeniu w postępowaniu, które przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę,

II. wydanie pozwolenia na przeprowadzenie robót budowlanych z naruszeniem prawa z uwagi na nieuzupełnienie przez wnioskodawcę braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę poprzez niedoręczenie decyzji o warunkach zabudowy pomimo faktu, iż wystosowane zostało formalne wezwanie w tym zakresie, niedoręczenia przez inwestora prawidłowo sporządzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu zgodnie z wymogami określonymi w § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a także poprzez naruszenie § 12 pkt. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w ten sposób, że wydano zaskarżoną decyzję pomimo faktu, iż budynek usytuowano na działce budowlanej w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości mniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy.

W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w

stopniu, który uzasadniałby konieczność jej uchylenia. Natomiast zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm. dalej: P.p.s.a.) sąd uchyla rozstrzygnięcie jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, co trafnie podkreślił organ odwoławczy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie takie – o stwierdzenie nieważności decyzji - ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Nie oznacza to oczywiście, iż podstawa prawna kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji nie podlega w ogóle ocenie organu. Postępowania nadzwyczajne pozostają przecież w ścisłej zależności od postępowania zwykłego (głównego), skoro służą one poddaniu weryfikacji tego ostatniego. Ma ono charakter służebny, albowiem jego byt prawny jest uzależniony od uprzednio przeprowadzonego postępowania głównego. Na ich przedmiot składa się weryfikacja prawidłowości dokonania autorytatywnej konkretyzacji norm materialnego prawa administracyjnego z zachowaniem reguł obowiązujących wyznaczonych przepisami prawa procesowego administracyjnego (B. Adamiak [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red. nacz.). System prawa administracyjnego. Prawo procesowe administracyjne. Tom 9. Warszawa 2010, str. 234- 235.

Zagadnienie rażącego naruszenia prawa (jednej z przesłanek nieważności decyzji, która w ocenie skarżącego zaistniała w niniejszej sprawie) było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd – co słusznie podkreślił organ, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje rozstrzygnięcie (m.in. orzeczenie NSA z 9.02.2005 r. OSK 1134/04, Lex 165717). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przy tym, że oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną.

Odnosząc powyższe, ogólne rozważania do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, że kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. S. pozwolenia na przebudowę istniejącego pawilonu handlowego na pawilon handlowy spożywczo - przemysłowy w [...] przy ul [...] [...] na działce ew. nr [...]. W celu odniesienia się do zarzutów skargi jak też oceny, w ramach art. 134 § 1 P.p.s.a legalności tej decyzji – niezależnie od tych zarzutów, niezbędnym jest wskazanie, że z projektu podlegającego zatwierdzeniu ww. decyzji (z dnia [...].01.2010 r. wynika, że w związku z projektowaną przebudową wykonane będą takie prace jak: usunięcie nagromadzonych materiałów i sprzęt, zlikwidowanie stalowej konstrukcji wejścia, zlikwidowanie schodów zewnętrznych na elewacji południowo – zachodniej, oraz wewnętrznej instalacji elektrycznej, c.o. wodno – kanalizacyjnej, usunięcie stolarki okiennej i drzwiowej i przebicie nowych otworów itp. Jednocześnie autor projektu wymienił prace remontowo - budowlane które inwestor zamierza wykonać. Analiza tych prac prowadzi do wniosku, że będą one wykonywane wewnątrz obiektu. Należy przypomnieć, że przedmiotowy obiekt budowlany został zrealizowany w oparciu o decyzję z dnia [...] kwietnia 1995 r. zatwierdzającą projekt architektoniczno - budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę obejmującą adaptacje pawilonu handlowego do potrzeb handlowych. Decyzja ta dnia [...] kwietnia 1997 r. została przeniesiona na J.S. oraz A. D. – S.

Zgodnie z treścią art. 35 ustawy – Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym

techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień,

pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art.

20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (ust.1).

Jednocześnie ustawodawca w ust. 4 podkreślił, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie była poprzedzona wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy. Sąd podzielił jednak pogląd organu co do tego, że charakter przedmiotowej inwestycji (rodzaj wykonanych prac) zwalniał inwestora od konieczności uprzedniego uzyskania takiej decyzji. Ta ostatnia – jak wynika z treści przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest wymagana w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu oraz budowy obiektu budowlanego lub wykonywaniu innych robót budowlanych, o ile wiąże się to ze zmianą zagospodarowania terenu. Jednocześnie ust. 2 art. 50 tej ustawy, który zgodnie z zd. 2 art. 59 ust. 1 ma odpowiednie zastosowanie również do decyzji ustalającej warunki zabudowy stanowi, że nie wymagają wydania decyzji o warunkach zabudowy roboty budowlane polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Analiza projektu budowlanego prowadzi do wniosku, że objęte nim roboty budowlane nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu ani sposobu użytkowania obiektu. Należy bowiem zauważyć, że z decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...].04.1995 r. jak i z decyzji o przepisaniu pozwolenia na budowę z dnia [...] kwietnia 1997 r. wynika, iż przedmiotowy obiekt stanowił pawilon handlowy dla potrzeb handlowych marketu. Sam fakt, że obiekt ten obecnie jest wykorzystywany jako pawilon handlowy spożywczo – przemysłowy (sieć "[...]") nie stanowi o zmianie sposobu użytkowania obiektu. W obu przypadkach jest on bowiem wykorzystywany jako pawilon handlowy. Jeśli obiekt, jak twierdzi skarżący, użytkowany był w inny sposób niż wynika to z treści decyzji udzielającej pozwolenia na budowę to kwestia ta podlegać winna ocenie organów nadzoru budowlanego. Sąd dostrzega, że w aktach sprawy znajduje się decyzja nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. Prezydenta [...] ustalająca – na wniosek A. J. T. i M. H. s.j. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego pawilony usługowo – handlowego na funkcję sportowo – rekreacyjna przewidzianą na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] [...] w [...], jednakże pozostaje ona bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Po pierwsze należy wszak podkreślić, że z treści art. 71 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu [...].01.2010 r. wynika, że zmiana sposobu użytkowania wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. W niniejszej sprawie brak jest jakiejkolwiek informacji ażeby dokonano takiego zgłoszenia. Dodatkowo – co istotne należy także podkreślić, że pozwolenie na budowę kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym nie obejmuje zmiany sposobu użytkowania obiektu, a dotyczy jedynie "przebudowy istniejącego pawilonu handlowego na pawilon handlowy spożywczo – przemysłowy". Nie ulega wątpliwości, że w taki sposób obiekt ten jest faktycznie wykorzystywany. Jeśli zatem doszło uprzednio do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu art. 71 Prawa budowlanego, a obecny sposób użytkowania nie jest z tym zgodny, to powyższa kwestia winna być oceniana przez organy nadzoru budowlanego. Roboty budowlane objęte kontrolowana decyzją nie powodowały takich zmian.

I wreszcie należy podkreślić, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Z. A. – mgr inż. arch., który m.in. sporządzał projekt zatwierdzony decyzją z dnia [...].01.2010 r., z którego wynika, że forma architektoniczna obiektu nie ulegnie zmianie, nie ulegnie takiej zmianie również kubatura obiektu i zagospodarowanie terenu.

A zatem rację ma organ architektoniczno – budowlany twierdząc, że dla wydania decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie inwestor nie musiał legitymować się ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy.

Przedmiotowa inwestycja – wbrew twierdzeniom skarżącego nie narusza także § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy podkreślić, że roboty budowlane opisane w projekcie architektoniczno – budowlanym będą realizowane w istniejącym obiekcie budowlanym. Nie jest rzeczą organu w niniejszy postępowaniu ocena czy decyzja udzielająca pozwolenia na budowę z [...].04.1995 r. jest dotknięta wadą kwalifikowaną a nadto czy inwestycja została zrealizowana w zgodzie z tym pozwoleniem. Wskazać przy tym należy, że roboty budowlane w niniejszej sprawie polegać mają na zlikwidowaniu otworów okiennym w ścianie budynku zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy z nieruchomością sąsiednią poprzez wstawienie w ich miejsce tzw. luksferów oraz poprzez wypełnienie ich blachą trapezowa, ociepleniem styropianem i wykończeniem tynkiem mineralnym.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zatwierdzony projekt zawiera wszystkie elementy wymienione w § 8 tegoż rozporządzenia.

I wreszcie: kwestią, która nie mogła być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu to sprawa miejsc postojowych, a w szczególności utrudnień dla właścicieli sąsiednich nieruchomości związane ze wzmożonym ruchem pojazdów wokół tego obiektu. Nie negując istnienia powyższych niedogodności wskazać należy, że nie mogą one być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu. Skoro bowiem przedmiotowy obiekt został zrealizowany w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia [...].04.1995 r., która zezwalała na adaptacje pawilonu dla potrzeb handlowych to w tej decyzji winna zostać uregulowana kwestia miejsc parkingowych (postojowych) dla tego obiektu. Co więcej – decyzja będąca przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie nie przewidywała realizacji miejsc postojowych. A zatem faktyczne wykorzystanie terenu wokół ww. obiektu dla celów postojowych może być oceniane li tylko przez organy nadzoru budowlanego lub zarządcę drogi w ramach ustalania organizacji ruchu.

I wreszcie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącego dotyczący niewłaściwego ustalenia kręgu stron postępowania. Analiza uzasadnienia skargi w tym zakresie prowadzi do wniosku, że de facto zarzuty te skierowane są do decyzji o nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. umarzającej postępowanie odwoławcze wywołanie wniesieniem odwołania wskazanych w tej decyzji osób. Skarżący nie posiada interesu prawnego w rozumieniu art. 50 P.p.s.a. w żądaniu kontroli decyzji w tym zakresie.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy – skargę należało oddalić. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje, że niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie VII SA/Wa 11064/10 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. Należy zwrócić uwagę, że przedmiotem oceny Sądu była decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze w sprawie wobec stwierdzenia przez organ braku przymiotu strony podmiotów odwołujących się. Wprawdzie na mocy art. 153 P.p.s.a. organ i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonych w ww. wyroku Sądu jednakże w niniejszej sprawie ewentualna zgodność z tymi wskazaniami w rozumieniu art. 153 P.p.s.a nie mogła być przedmiotem oceny albowiem decyzja mogła podlegać ocenie li tylko w granicach interesu prawnego R. J., któremu przyznano w niniejszym postępowaniu przymiot strony.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – P.p.s.a orzekł jak w sentencji