Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 999/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów kolekcjonerskich 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz I. K. kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 286a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania I. K. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. cofającej pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że cofnął pozwolenie na broń palną do celów kolekcjonerskich na podstawie dwóch przesłanek:

• pierwsza, to toczące się wobec I. K. postępowanie karne o przestępstwo z art. 263 § 3 kk, tj. udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, powodujące obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji),

• druga okoliczność, że "przynajmniej przez dwa dni "przechowywał posiadaną broń na strychu domu w sposób niezgodny z wymogami prawa" (art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji).

Dalej organ powołał, że w odwołaniu od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] I. K. zarzucił rażące naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa oraz art. 10 kpa. I. K. podniósł, że prowadzenie jakiegokolwiek postępowania karnego przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń nie jest wystarczające do uznania, że stanowi on zagrożenie dla porządku publicznego. Podkreślił, że starał się o lepsze przechowywanie broni a jego cechy charakteru przeczą domniemaniu aby mógł użyć broni w celu sprzecznym z prawem. Podkreślił, że broń trzymał na strychu, ponieważ oddał szafę do wzmocnienia dla lepszego zabezpieczenia broni.

Organ podał, że ustalił, iż I. K. pozwolenie na broń w celu kolekcjonerskim uzyskał na mocy decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2001 r. W dniu 19 kwietnia 2007 r. organ zlecił kontrolę warunków przechowywania broni, w toku postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia przedmiotowego pozwolenia.

W protokole wskazano, że strona posiada szafę metalową z dwiema nieatestowanymi zamkami patentowymi "Lob", zabezpieczoną dodatkowo dwoma sztabami opasującymi drzwi szafy w sposób uniemożliwiający ich zdjęcie z zawiasów, zamykanymi na dwie atestowane kłódki. Szafa stoi w pomieszczeniu w przyziemiu budynku, do którego prowadzą drzwi zamykane za zamek podklamkowy typu "Łucznik". Warunki te uznano za spełniające wymogi § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343). Wobec powyższego organ skupił się na okoliczności, że broń pozostawała nienależycie zabezpieczona w pomieszczeniu strychowym podczas przeszukania domu I. K. w związku z postępowaniem w sprawie nielegalnego handlu bronią prowadzonego przez jego syna B. K.

Dalej organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwala przyjąć w ślad za Prokuraturą Okręgową w [...], że I. K. ze względu na dużą ilość broni posiadanej przez niego samego oraz syna, przechowywał ją poza jakąkolwiek szafą w miejscu łatwo dostępnym, zaś szafę do przechowywania broni nabył najprawdopodobniej dopiero po zatrzymaniu syna B. w marcu 2007 r., choć twierdzi, że miało to miejsce w roku 2001 w związku z uzyskaniem pozwolenia na broń. Według ustaleń szafa została wymieniona w [...], na szafę o nieco mocniejszej konstrukcji, która nadawała się do przeróbek. Dalej w uzasadnieniu organ wskazał, że posiadana przez stronę szafa pomimo wskazanych wzmocnień nie spełnia wymogów z § 5 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, bowiem ma to być metalowa szafa, posiadająca co najmniej jeden atestowany zamek, a zatem konstrukcyjnie wmontowany w drzwi, a tę cechę spełniają tzw. szafy pancerne. Tę świadomość posiadała strona jako funkcjonariusz Policji, a zatem przechowywała broń palną przez wiele lat w sposób niezgodny z przytoczonymi wymogami i tym samym nie wypełniła dyspozycji z art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Organ ustalił, że większość czasu strona przebywała wraz z żoną za granicą, syn również często przebywał poza domem, a więc broń mogła łatwo dostać się w nieuprawnione ręce. Z tego głównie powodu zastosowano art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Natomiast możliwość dostępu do broni przez B. K., który nie posiada stosownego pozwolenia, niewątpliwie stanowi naruszenie dyspozycji art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, to jednak z uwagi na to, iż jest on funkcjonariuszem Policji można by uznać za okoliczność nie godzącą w sposób istotny w interes społeczny, gdyby nie inne, ustalone w przedmiotowej sprawie okoliczności.

Organ podkreślił, że nie badał okoliczności dotyczących użyczenia broni innej osobie.

W związku z tym, że wobec I. K. prowadzone jest postępowanie z art. 263 § 3 kk, organ uznał, iż zastosowanie będzie miał art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto wskazał, że obawa ta jest uzasadniona i związana nie tyle z samym faktem postawienia I. K. powyższego zarzutu ale z okolicznościami sprawy mającej związek z postępowaniem karnym przeciwko B. K., podejrzanemu o nielegalne posiadanie karabinka z 1907 r. oraz przeciwko B. B., podejrzanemu o nielegalne posiadanie znacznej ilości broni i amunicji oraz przerobienie znaków identyfikacyjnych pojazdów, o czym świadczy objęcie wskazanych wyżej osób jednym aktem oskarżenia.

Wobec tych okoliczności organ uznał, że dla dobra interesu społecznego pozostawienie broni I. K. nie byłoby zasadne. Okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń jest wystąpienie obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a ta może wynikać z różnych okoliczności, bowiem druga część tego przepisu jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą w jakich w szczególności sytuacjach przedmiotowa obawa zachodzi.

W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że organy Policji nie zostały zobowiązane przepisami prawa o broni i amunicji do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania.

Zdaniem organu fakt, że I. K. w miejscu zamieszkania cieszy się dobrą opinią nie ma decydującego znaczenia w sprawie.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi, w szczególności podniósł naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie art. 7 , 77 i 10 § 1 kpa. Podkreślił, że organ bezzasadnie przyjął, że jest niewiarygodny i dalsze pozostawienie mu pozwolenia na broń nie leży w interesie społecznym. Wskazał ponadto, że organ nie wyjaśnił dlaczego dał wiarę jednym a nie dał wiary innym dowodom.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Materianoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 – właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6, czyli co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Natomiast regulację określającą powinności w zakresie przechowywania broni w sposób uniemożliwiający dostęp do niej osób nieuprawnionych zawiera art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Wydane na podstawie delegacji z art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji rozporządzenie wykonawcze MSWiA reguluje szereg kwestii natury technicznej i w niczym nie wyklucza niejako ogólnej zasady dającej się wyprowadzić z brzmienia art. 32 ust. 1 ustawy. Zasadę tę należy oczywiście każdorazowo oceniać przez pryzmat konkretnego stanu faktycznego. W powołanym rozporządzeniu określone zostały tylko zasady przechowywania broni w oznaczonych w nim warunkach i okolicznościach.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, w uzasadnieniu decyzji organ podał, że po pierwsze w stosunku do I. K. toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 263 § 3 kk, tj. udostępnienie broni osobie nieuprawnionej, powodując obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co wypełnia przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Po drugie przynajmniej przez dwa dni broń była przechowywana na strychu domu w sposób niezgodny z wymogami prawa, co wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o broni i amunicji.

Kategoryczne stwierdzenia przez organ, że powyższe okoliczności zostały udowodnione, nie wynikają z uzasadnienia przedmiotowej decyzji.

Podkreślić należy, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie o czyn z art. 263 § 3 kk ale postępowanie nie zostało zakończone i skarżący nie został skazany za to przestępstwo.

Ponadto jak wynika z akt, ze skarżącym mieszka syn B. K., który jest funkcjonariuszem Policji, a więc nieuprawnione i zbyt daleko idące jest domniemanie, że mógłby on użyć broni w sposób niezgodny z prawem.

Organ również nie uzasadnił z jakich okoliczności wywodzi, że szafa, w której była przechowywana broń nie spełnia warunków określonych w art. 32 ustawy i rozporządzeniu wykonawczym wydanym na podstawie tego przepisu.

Nie można także stwierdzić, na jakiej podstawie organ twierdzi, że część broni, z uwagi na jej ilość, była przechowywana poza szafą, a więc bez zabezpieczenia oraz na jakiej podstawie ustalono, że szafa została nabyta w roku 2007 po zatrzymaniu syna skarżącego B. K., a nie w roku 2001, kiedy zostało wydane pozwolenie na broń.

Ponadto organ nie uzasadnił swojego twierdzenia, że na merytoryczną ocenę sprawy nie ma wpływu okoliczność, iż Prokuratura Okręgowa w [...] wszczęła śledztwo w sprawie niedopełnienia obowiązków i przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy w toku postępowania karnego przeciwko B. K.

Należy zgodzić się z organem, że pozytywne opinie wobec I. K. nie mają decydującego znaczenia dla sprawy, to jednak w ocenie Sądu należy brać je pod uwagę.

Podkreślić należy, że decyzja wydana na podstawie powołanych wyżej przepisów ma charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w przepisach tych ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. W związku z tym, obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania dowodowego umożliwiającego dokonanie oceny istnienia bądź nieistnienia "uzasadnionej obawy", że broń może zostać użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazać należy, że obawa ta musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ jeszcze raz powinien przeanalizować wskazane wyżej wątpliwości i stosując zasady zawarte w art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w sposób przekonujący je uzasadni, tak aby argumenty które stanowiły podstawę dla wydania decyzji były powołane i szczegółowo uzasadnione.

Jeszcze raz należy podkreślić, że istnienie obawy, iż broń może zostać użyta w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego musi być przez organ bardzo dokładnie przeanalizowana i uzasadniona.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.

O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaś o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 209 tej ustawy.