Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 596/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 2, art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 16 § 1 i art. 6
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego M. P. koszty postępowania sądowego w kwocie 200 zł /słownie: dwieście złotych/.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 596/04

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi M. P. jest ostateczna decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].05.2004 r., Nr [...] utrzymująca w mocy zaskarżoną odwołaniem w/w decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].02.2004 r., Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K., obrębu [...] zmiany co do przebiegu granicy i powierzchni działek 298 i 299.

Wskazaną decyzję organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 20 ust. 1 i 2 i art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /jednolity tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 ze zm./ oraz w podstawie prawnej decyzji powołał się ogólnie na przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. nr 38, poz. 454/.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek K. i M. K. z dnia 24.08.2003 r., w którym stwierdzili, że złożone przez nich pisemne oświadczenie z dnia 30.09.1998 r. /złożone w trakcie modernizacji ewidencji gruntów/ co do przebiegu granicy pomiędzy ich działką nr 298, a działką 299 /własność M. P./ było niezgodne z faktami, bowiem istniejąca pomiędzy działkami droga była ich własnością od dnia nabycia działki, czyli od 1972 r. i z podanych powodów wycofują się z tego oświadczenia oraz żądają wprowadzenia zmiany w tym zakresie według stanu jaki istniał przed modernizacją ewidencji gruntów. Z treści protokołu spisanego w dniu 29.01.2004 r. wynika, że wnioskodawcy żądają przywrócenia przebiegu granicy pomiędzy tymi działkami wzdłuż ogrodzenia działki nr 299.

Natomiast z protokołu z dnia 30.09.1998 r. wynika, że w tym dniu M. P. z jednej strony oraz K. i M. K. zgodnie oświadczyli przed pracownikiem Wydziału Geodezji H. C., że granica pomiędzy działkami obecnie 298 i 299 przebiega w odległości 2 metrów od ogrodzenia z siatki stalowej znajdującego się na nieruchomości M. P. Ustaloną w oświadczeniu granicę wykazano w operacie opisowo-kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków, który został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...].02.1999 r., Nr [...].

Natomiast M. P. nie wyraził zgody na wnioskowaną przez K. i M. K. zmianę granicy i zarzucił, że dokonana w 1998 r. korekta granicy umożliwiła wydanie mu zgodnie z prawem decyzji o pozwoleniu na budowę domu mieszkalnego.

Prezydent Miasta decyzją z dnia [...].10.2003 r., Nr [...] odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działką nr 299 stanowiącą własność M. P., a działką nr 298 stanowiącą własność K. i M. K. Odmowę motywował tym, że skoro ustalona między stronami granica została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...].02.1999 r., przeto wobec istniejącego obecnie sporu granicznego, ustalenie granicy prawnej może nastąpić w odrębnym postępowaniu rozgraniczeniowym. Na skutek odwołania K. i M. K., organ odwoławczy decyzją z dnia [...].02.2003 r., Nr [...] r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...].10.2003 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej organ II instancji wskazał na konieczność zbadania, czy w wyniku przyjęcia granicy pomiędzy działkami nr, nr 298 i 299 na podstawie jednozgodnego oświadczenia stron i wykazania jej przebiegu na mapie ewidencji gruntów i budynków inaczej niż po ogrodzeniu działki nr 299 nie nastąpiła zmiana zasięgu prawa własności.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta decyzją z dnia [...].02.2004 r., Nr [...] orzekł w sposób następujący:

1/ na aktualnej mapie ewidencji gruntów i budynków nakazał wykazać granicę pomiędzy działką nr 298, a działką nr 299 zgodnie z mapą ewidencji gruntów i budynków założoną w 1970 r. i obowiązującą do 1999 r.,

2/ w jednostce rejestrowej nr 1092 wykreślił działkę nr 298 o pow. 752 m2, a nakazał wpisać działkę nr 298 o pow. 821 m2,

3/ w jednostce rejestrowej nr 1444 nakazał wykreślić działkę nr 299 o pow. 1007 m2, a wpisać w to miejsce działkę nr 299 o pow. 938 m2.

W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji wyjaśnił, że przebieg granicy pomiędzy tymi działkami jest sporny. Wobec braku dokumentacji geodezyjnej dotyczącej jednoznacznego określenia przebiegu tej granicy orzeczono o wprowadzeniu wskazanych zmian w celu doprowadzenia do zgodności ze stanem istniejącym na mapie ewidencyjnej przed modernizacją, która powstała po założeniu ewidencji gruntów miasta K. i obowiązywała w latach 1970-1999 r.

Od decyzji z dnia [...].02.2004 r. odwołał się M. P. i zarzucił, że prowadzone przez organ I instancji postępowanie w sprawie zmian w ewidencji gruntów i budynków jest w istocie wznowieniem postępowania "z urzędu" zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z dnia [...].02.1999 r. Przebieg granicy przyjęty w zaskarżonej odwołaniem decyzji jest błędny, ponieważ podstawą jej wykazania powinna być mapa katastralna.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie uwzględnił odwołania M. P. i utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...].02.2004 r.

Organ odwoławczy motywował swoje rozstrzygnięcie następująco:

Przepisy § 44 pkt 2, § 45 ust. 1 i § 46 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowią, że organ prowadzący ewidencję gruntów zobowiązany jest do utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Wynika stąd, ze dane ewidencyjne podlegają aktualizacji na podstawie odpowiednich dokumentów określających stan prawny nieruchomości, przy czym w odniesieniu do przedmiotu zmiany w istniejących zapisach ewidencji gruntów wprowadza się na podstawie opracowań geodezyjnych i kartograficznych przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych.

Z akt sprawy wynika, że podczas modernizacji ewidencji gruntów i budynków, na nowo opracowanej mapie ewidencyjnej wykazany został przebieg granicy pomiędzy działkami nr 298 i 299 inny niż na mapie przed modernizacją. Na podstawie zgodnych oświadczeń właścicieli nieruchomości przyjęto, że przedmiotowa granica biegnie środkiem drogi istniejącej między tymi działkami, a nie jak dotychczas wzdłuż ogrodzenia działki nr 299. W myśl obowiązujących przepisów zmiany danych ewidencyjnych winny być udokumentowane odpowiednimi opracowaniami geodezyjno-kartograficznymi określającymi te zmiany. W rozpatrywanej sprawie brak jest właściwej dokumentacji geodezyjnej stanowiącej podstawę wprowadzenia zmiany przebiegu granicy pomiędzy działkami nr 298 i 299 po modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta K., obręb [...]. Ponadto zebrany materiał dowodowy nie wskazuje na to, że tak ustalony przebieg granicy pokrywa się ze stosowną mapą geodezyjną, a jest on jedynie ilustracją dokonanego na gruncie porozumienia stron, a takiej sytuacji nie można wykluczyć cofnięcia przez stronę swojej akceptacji na tak ustaloną granicę.

Z akt sprawy wynika również, że aktualny stan ewidencji przedmiotowej granicy stanowi przyczynę istniejącego sporu o przebieg tej granicy na gruncie, a roszczenia podnoszone przez strony dotyczą zasięgu prawa własności.

Natomiast istniejący spór graniczny na gruncie może być rozstrzygnięty w odrębnym postępowaniu rozgraniczeniowym.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie /za pośrednictwem organu odwoławczego/, skarżący M. P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił, że przy rozpatrywaniu sprawy organy powinny stosować przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17.12.1996 r. w sprawie ewidencji gruntów /Dz. U. nr 158,m poz. 813/ a nie przepisy rozporządzenia z dnia 29.03.2001 r., a ponadto organy naruszyły przepisy postępowania, a w szczególności art. 6, art. 8, art. 11, art. 16 § 1 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Rozwijając podniesione zarzuty wyjaśnił, że ustalenie granicy działek 298 i 299 nastąpiło w okresie obowiązywania rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów z 17.12.1996 r. Z paragrafu 1 ust. 3 pkt 1 załącznika nr 12 do tego rozporządzenia wynika, że ustalenie granic pomiędzy działkami może nastąpić na podstawie zgodnych oświadczeń zainteresowanych stron złożonych do protokołu ustalenia granic. W taki właśnie sposób została ustalona granica między działką nr 298, a działką nr 299.

Tak ustalona granica została zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...].02.1999 r. W związku z tym niezrozumiałe jest oparcie zaskarżonej decyzji na przepisach rozporządzenia z dnia 29.03.2001 r.

Organ odwoławczy dokonał ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, naruszając szereg przepisów postępowania w szczególności art. 6, art. 8, art. 11, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Z art. 6 k.p.a. wynika, że decyzja administracyjna powinna być oparta na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego, czemu nie odpowiada decyzja organu II instancji. W decyzji tej stwierdzono między innymi, że "w myśl obowiązujących przepisów zamiany danych powinny być udokumentowane odpowiednimi opracowaniami geodezyjno-kartograficznymi określającymi zmiany", ale nie podano o jakie konkretne przepisy prawa powszechnego chodzi, nie wskazano również jakie "odpowiednie opracowania geodezyjno-kartograficzne" są wymagane. Powołane uchybienie stanowi również naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie prawne decyzji powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem prawa, czyli na wytłumaczeniu, dlaczego organ orzekający zastosował określony przepis prawa /wyrok NSA z 23.02.1988 r., SA/Po 1317, niepublikowany/. W żadnym miejscu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób wszechstronny motywów prawnych swego rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów dotyczących wadliwości przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji, stwierdził tylko lakonicznie, że zarzuty są nieuzasadnione. Organ odwoławczy nie wypowiedział się także co do przedstawionych przez skarżącego dowodów, zwłaszcza dowodu w postaci mapy katastralnej z 1904 r., a ponadto do wszystkich pozostałych zarzutów i argumentów przedstawionych przez skarżącego w odwołaniu. Nie wyjaśnił również na jakiej podstawie stroną protokołu z dnia 30.09.1998 r. może cofnąć oświadczenie woli w przedmiocie zgody na ustalenie granicy. Takie uzasadnienie faktyczne i prawne narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i oddziaływania wychowawczego na obywateli /art. 8 k.p.a./. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 6.08.1984 r. /II SA 742/84 – ONSA Nr 2/1984, poz. 67/ organ administracji, który w ogóle nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy uchybia swym obowiązkom wymienionym w art. 8 i 11 k.p.a. Podniósł także, że jedyną możliwością prawną zmiany ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] jest przeprowadzenie postępowania wznowieniowego, o ile zaistniałyby przesłanki z art. 145 k.p.a. W przedmiotowej sprawie zmieniono ostateczną decyzję administracyjną bez przeprowadzenia wznowienia postępowania i tym samym organy naruszyły zasadę trwałości decyzji /art. 16 § 1 k.p.a./.

Błędne są również ustalenia organu II instancji, że to ustalona na podstawie porozumienia stron granica nie pokrywa się "ze stosowną mapą geodezyjną", bowiem ustalona w taki sposób granica jest zgodna z mapą katastralną.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i powielił ustalenia i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odpowiadając na zarzuty podniesione w skardze wyjaśnił, że granica pomiędzy działkami nr, nr 298 i 299 została ustalona w postępowaniu w sprawie modernizacji ewidencji gruntów, na podstawie zgodnych oświadczeń właścicieli wymienionych działek, a zatem nie wynikała z dokumentów geodezyjnych. Ustalona w taki sposób granica odbiega od granicy wykazanej na mapie ewidencyjnej obowiązującej przed modernizacją, tj. w latach 1970-1999, zatem jest nieprawidłowa. W takiej sytuacji nie można wykluczyć cofnięcia przez stronę swojej akceptacji na tak ustaloną granicę.

Ustalenie granic na gruncie może skutkować wprowadzeniem zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków, o ile jego wyniki zostaną zaaprobowane przez zainteresowane strony, a ponadto przyjęty przebieg granicy oparty jest o dowodowy materiał geodezyjny. Nie jest również zasadny zarzut pominięcia w toku postępowania dokumentów źródłowych, tj. mapy katastralnej z 1904 r., ponieważ zmiany danych ewidencyjnych mogą być dokonywane jedynie na podstawie aktualnych dokumentów geodezyjnych i kartograficznych. Od 1904 roku mogły nastąpić zdarzenia wywołujące skutki w zakresie prawa własności tych nieruchomości.

W piśmie procesowym z dnia 28.07.2004 r., rewidujący podtrzymał zarzuty przywołane w skardze, a ponadto podniósł, że podstawą do korekty granicy w sprawie modernizacji ewidencji gruntów oprócz zgody stron potwierdzonej protokołem były także mapy katastralne, które obowiązywały do 1970 roku, a nie jak twierdzi organ w odpowiedzi na skargę, że korekta granicy nie wynikała z dokumentów. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7.01.1998 r. III CKN 308/97 uznał, że dopuszczalne jest stwierdzenie stanu prawnego nieruchomości /art. 153 K.c./ na podstawie mapy katastralnej, jeżeli dane z ewidencji gruntów dotyczącej tej nieruchomości nie odpowiadają rzeczywistości. Założony w 1970 roku operat ewidencji gruntów co do przedmiotowej granicy został założony bezprawnie, bo wówczas bezprawnie przesunięto granicę o 2 m na jego niekorzyść, co zostało sanowane dopiero przy modernizacji ewidencji w 1999 roku. Stan rzeczywisty po 1970 roku nie uległ zmianie, a o zmianie przebiegu granicy na mapie z 1970 roku dowiedział się dopiero w 1998 roku przed planowaną budową budynku mieszkalnego. Stwierdził też, że korekta granicy w 1999 roku na swoje odzwierciedlenie we wpisie do księgi wieczystej. Zmiana w księdze wieczystej nastąpiła na podstawie wykazu zmian gruntowych, którą dołącza do tego pisma.

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 6.04.2005 r. nadmienił, że M. K. podtrzymał swoje oświadczenie co do przebiegu granicy w odległości 2 m od ogrodzenia skarżącego w dniu 20.11.1998 r. w formie pisemnej podczas dokonywania modernizacji ewidencji gruntów w budynku Urzędu Miasta [...], a dowodem tego jest wypis z rejestru gruntów, na którym zamieszczono to dodatkowe oświadczenie M. K.

Uczestnik M. K. wniósł o oddalenie skargi z przyczyn przedstawionych w piśmie nazwanym "informacją" /wpłynęło do Sądu w dniu 16.09.2005 r./. W piśmie tym m. innymi wyjaśnił, że obecną działkę nr 298 nabył w formie aktu notarialnego w 1972 roku i wtedy jej powierzchnia wynosiła 820 m2.

Przyznał, że w dniu 30.08.1998 r. wraz z żoną złożyli pisemne oświadczenie, w którym wyrazili zgodę na przesunięcie granicy, ale wówczas nie wiedzieli, że złożone oświadczenie związane jest z modernizacją ewidencji gruntów i spowoduje zmniejszenie powierzchni jego działki do 752 m2. O zmniejszeniu powierzchni działki dowiedział się w 2000 roku z otrzymanego nakazu płatniczego z tytułu podatku od nieruchomości. Opisał okoliczności związane ze złożeniem oświadczenia przed pracownikiem geodezji H. C.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty administracyjne pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Regułą jest, iż przy tej kontroli sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest niesporny. Dla jasności sprawy należy w tym miejscu powtórzyć jedynie główne jego wątki, a mianowicie:

W toku postępowania w zakresie modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta K. strony tego postępowania, tj. skarżący /właściciel działki nr 299/ i K. i M. K. /współwłaściciele działki nr 298/ złożyły w dniu 30.09.1998 r. przed pracownikiem Wydziału Geodezji H. C. zgodne oświadczenia woli w przedmiocie ustalenia granicy pomiędzy tymi działkami. Zainteresowani ustalili wówczas, że granica przebiega w odległości 2 m od ogrodzenia z siatki stalowej, znajdującego się na działce skarżącego nr 299 /k. 11 akt adm. I instancji/.

Na marginesie należy nadmienić, że na gruncie istniała droga rozdzielająca działki.

Natomiast według map geodezyjnych z 1970 roku granica przebiegała wzdłuż ogrodzenia działki skarżącego nr 299. Ustaloną granicę na podstawie zgodnych oświadczeń zainteresowanych wykazano w operacie opisowo-kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i budynków, który został zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...].02.1999 r., Nr [...] /k. 71-72 akt adm. I instancji/. Z adnotacji na tej decyzji wynika, że stała się ostateczna w dniu 30.03.1999 r.

W czasie prowadzenia postępowania w sprawie modernizacji ewidencji gruntów obowiązywało rozporządzenie Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 17.12.1996 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. nr 158, poz. 813/, które w § 38 ust. 2 i 3 oraz w załączniku nr 12 dopuszczało w określonych sytuacjach możliwość ustalenia granicy na podstawie zgodnych oświadczeń woli osób zainteresowanych.

W dniu 26.08.2003 r. wpłynęło do Urzędu Miasta podanie K. i M. K. w sprawie przywrócenia granicy do stanu jaki obowiązywał przed modernizacją ewidencji gruntów. W podaniu przytoczyli, że wycofują swoje oświadczenia z dnia 30.09.1998 r., bowiem istniejąca pomiędzy tymi działkami droga stanowiła ich własność.

Orzekające organy zakwalifikowały żądanie zawarte w tym podaniu, jako żądanie dotyczące aktualizacji granicy w rozumieniu przepisów Rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. nr 38, poz. 454/. Restytucję granicy i powierzchni do stanu ewidencyjnego obowiązującego do dnia wydania decyzji z dnia [...].02.1999 r. w sprawie modernizacji ewidencji gruntów – organ odwoławczy motywował tym, że nie było podstaw do zmiany granicy i powierzchni w czasie modernizacji ewidencji gruntów, ponieważ nie było właściwej dokumentacji geodezyjnej do wprowadzenia przedmiotowej zmiany. Zebrany w toku modernizacji materiał dowodowy nie wskazywał, że ustalona na podstawie jednozgodnych oświadczeń stron granica pokrywa się z mapą geodezyjną z 1970 roku.

Dodać też należy, że po wydaniu decyzji zatwierdzającej projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków miasta K. /[...].02.1999 r./ nie zaistniały nowe okoliczności i zdarzenia prawne implikujące zmiany o jakich mowa w zaskarżonej decyzji.

Dokonując subsumpcji stanu faktycznego z przepisami prawa, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...].02.2004 r. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 16 § 1 i art. 6 k.p.a.

Art. 16 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzje od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne, zaś uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie nieważności oraz wznowienia postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w k.p.a. lub w ustawach szczególnych. W przepisie tym zamieszczona jest zasada trwałości decyzji, której istota polega na tym, że taka decyzja wiąże strony i organy państwowe.

Decyzja ostateczna korzysta też z domniemania zgodności z prawem i to domniemanie może być wzruszone tylko w trybie nadzwyczajnym /np. art. 145-153, art. 154-155, art. 156-159/.

Orzekające organy w postępowaniu zwyczajnym, oceniały pod względem zgodności z prawem ostateczną decyzję administracyjną, co więcej uznały, iż w podanym zakresie jest ona niezgodna z prawem.

Organ administracji w przypadku powzięcia wątpliwości co do zgodności z prawem innej decyzji, powinien zgodnie z art. 9 k.p.a. pouczyć wnioskodawcę o treści art. 16 § 1 k.p.a., albo zainicjować z urzędu wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym.

Zasada trwałości decyzji spełnia również funkcję ochrony porządku prawnego i jej naruszenie godzi także w zasadę praworządności określoną w art. 6 k.p.a.

Z przedstawionych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/, Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].02.2004 r., Nr [...].

Na podstawie art. 152 w/w ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł po myśli art. 200 tej ustawy.