Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 980/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-12-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie pełnomocnikowi
Powołane przepisy: article: art. 258 § 2 pkt 8, art. 250, art. 205 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity
article: § 22
journal: Dz.U. 2016 poz 1715
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej  pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. H. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków - postanawia - przyznać radcy prawnemu A. H. od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy), w tym podatek od towarów i usług w kwocie 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych czterdzieści groszy) tytułem sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz kwotę 100,01 zł (słownie: sto złotych jeden grosz) tytułem zwrotu niezbędnych wydatków.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Z. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.

Postanowieniem z dnia 25 października 2016 r. tut. Sąd zmienił postanowienie referendarza sądowego z dnia 26 sierpnia 2016 r. i ustanowił dla skarżącego radcę prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] w piśmie z dnia 8 listopada 2016 r. poinformowała o wyznaczeniu dla Z. K. pełnomocnika w osobie radcy prawnego A. H. W dniu 6 grudnia 2016 r. wpłynęła do tut. Sądu sporządzona przez wymienionego radcę prawnego opinia o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wymienionego wyżej wyroku. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów udzielonej stronie pomocy prawnej oświadczając, że nie zostały one uiszczone w całości, jak też w części wraz ze zwrotem wydatków w postaci kosztów dojazdu do Sądu celem analizy akt, sporządzenia fotokopii, notatek i zapisków. Pełnomocnik załączył do powyższego dwa dowody nadania do strony i jej pełnomocnika (żony) odpisów przedmiotowej opinii, jak też fakturę VAT dokumentującą zakup paliwa.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:

Radca prawny, który został ustanowiony do reprezentowania strony postępowania sądowego w ramach instytucji prawa pomocy uprawniony jest do otrzymania za swoje czynności wynagrodzenia. Stanowi o tym art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", który w zakresie zasad przyznawania tego wynagrodzenia odsyła do stosownych przepisów. Są nimi aktualnie regulacje rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715). Stosownie jednak do § 22 tego aktu, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W niniejszej sprawie postępowanie sądowe wszczęte zostało w dniu 29 czerwca 2015 r. tj. z dniem wniesienia skargi i obowiązywało wówczas rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490 ze zm.), zwane następnie "rozporządzeniem". W świetle brzmienia § 15 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego (pkt 2). W świetle zawartego w rozdziale 4 rozporządzenia § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b, stawką opłaty za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawką minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w tzw. innej sprawie tj. której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, jak też nie dotyczącej skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego jest kwota 240 zł, na co wskazuje § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze przyznano radcy prawnemu A. H. kwotę 180 zł tytułem opłaty za sporządzenie przez niego opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, zgodnie z treścią § 2 ust. 3 rozporządzenia. Nadto, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika przyznano mu także kwotę odpowiadającą wysokości poniesionych przez niego wydatków tytułem kosztów dojazdu do Sądu w celu dokonania analizy akt sprawy, sporządzenia fotokopii, notatek i zapisków, które to czynności stanowią z pewnością warunek należytego przygotowania się do sprawy, a wynikiem których jest przedmiotowa opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W tym zakresie referendarz sądowy przychylił się do jednego z dwóch prezentowanych w orzecznictwie sądowym stanowisk, a mianowicie, że drobne i zwykle występujące przy okazji procesu sądowego wydatki pokrywane są przez przyznawane pełnomocnikowi wynagrodzenie. Natomiast wydatki charakteru takiego nie mające podlegają zwrotowi "odrębnie" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13.03.2012 r. II FZ 31/12, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Aby bowiem powołany wyżej art. 250 P.p.s.a. w zakresie w jakim stanowi o zwrocie wydatków i § 15 pkt 2 rozporządzenia miały w praktyce zastosowanie, nie można do kosztów pełnomocnika mieszczących się w ramach opłaty z § 15 pkt 1 rozporządzenia zaliczać wszystkich ponoszonych przez niego wydatków. Dlatego też przyznano pełnomocnikowi tytułem zwrotu wydatków żądaną przez niego kwotę (100,01 zł), która została przez niego obliczona i udokumentowana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie unormowaniami prawnymi, a zatem stosownie do treści § 2 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. Nr 27 poz. 271 ze zm.). Do stosowania tego ostatniego przepisu odsyła treść § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. poz. 167) poprzez treść art. 34a ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907) w zw. z art. 205 § 3 P.p.s.a. i art. art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1025, ze zm.).

Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 258 § 2 pkt 8, art. 250 P.p.s.a. i wskazanych przepisów powołanych wyżej aktów prawnych.