Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1157/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie WSA Krystyna Kutzner ( spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Joanna Parada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi J. D. F.H.U. " A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 1 sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego - skargę oddala-


UZASADNIENIE

W dniu [...].2004r. J. D. , prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa A, zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym według dokumentu SAD nr [...] towar w postaci różnorodnej odzieży , przywieziony z Turcji. Do zgłoszenia celnego skarżący załączył m.in. fakturę numer [...] z dnia [...].2004r, opiewającej na kwotę [...] USD oraz świadectwo przewozowe EUR 1 nr [...], co było podstawą do zadeklarowania dla ww. towaru stawki celnej obniżonej 0%.

W wyniku weryfikacji przedmiotowego zgłoszenia celnego oraz w oparciu o przedłożoną przez skarżącego ekspertyzę rzeczoznawczą wykonaną przez biegłego sądowego , Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] , działając na podstawie art.23 § 7 Kodeksu celnego , zakwestionował zadeklarowaną wartość towaru , a następnie decyzją nr [...] z dnia [...].2004r. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej towaru i ustalił tę wartość na kwotę [...] USD. Zmiana wartości celnej nie miała wpływu na kwotę długu celnego ponieważ w oparciu o przedłożony dokument EUR 1 dla całości towaru objętego zgłoszeniem celnym, zastosowano obniżoną 0% stawkę celną.

Po objęciu towaru wnioskowaną procedurą i po jego zwolnieniu organ celny dokonał weryfikacji załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa przewozowego EUR 1 nr [...], które zostało przesłane do tureckich władz celnych . Pismem nr [...] z dnia [...] 2005r. Główny Dyrektoriat Celny Republiki Tureckiej poinformował , że przedmiotowe świadectwo nie było wystawione i potwierdzone przez turecki urząd celny oraz że pieczęć z pola [...] tego dokumentu nie należy do tureckich władz celnych. Oznacza to, że towary objęte ww. świadectwem nie podlegają preferencyjnemu traktowaniu.

Mając powyższe na uwadze w dniu [...].2005r Naczelnik Urzędu Celnego w [...] ,działając w trybie art.243 §1 Ordynacji podatkowej, wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie w dniu [...].2006 r. wydał decyzję , na mocy której uchylił prawomocną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] Nr [...] dnia [...].2004r w części dotyczącej stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego i określił kwotę długu celnego w wysokości: [...] zł , dokonując jednocześnie stosownych zmian niektórych elementów zgłoszenia celnego.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ celny wyjaśnił , że w zakresie dotyczącym weryfikacji dowodu pochodzenia, organy celne kraju importu korzystają z wyników postępowania organów celnych kraju eksportu i jeżeli wynik weryfikacji jest negatywny to władze wnioskujące o weryfikację odmawiają wszelkich preferencji. Potwierdza to dodatkowo, że organy celne kraju importera nie są uprawnione do żądania od władz celnych kraju eksportu żadnych dodatkowych dokumentów ponad wynik weryfikacji, a jeżeli wynik ten nie jest jednoznaczny, to zasadniczo obowiązane są odmówić zastosowania preferencji.

Z otrzymanej odpowiedzi tureckich władz celnych wynika, iż towar objęty ww. świadectwem przewozowym nie jest towarem pochodzącym w rozumieniu Protokołu Nr 3 do Umowy o wolnym handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką (Dz.. Nr 57, póz. 680 z 2000 r. ze zmianami). Wynik weryfikacji jest rozstrzygający dla władz celnych kraju importu.

W odpowiedzi na żądanie skarżącego przeprowadzenia ponownej weryfikacji organ celny podniósł , że w myśl art.188 Ordynacji podatkowej, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenia dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Dokument będący wynikiem weryfikacji wystawiony przez uprawnione tureckie władze celne znak [...] niewątpliwie jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Naczelnik Urzędu celnego stwierdził, że okoliczność, która miałaby być udowadniana, jest wystarczająco udowodniona urzędowym dokumentem tureckich władz celnych. Wynik każdej weryfikacji, przeprowadzonej przez powołane do tego na mocy prawa organy celne kraju eksportu, jest wystarczającym dowodem w postępowaniu celnym kraju importu i nie podlega kwestionowaniu.

Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił , że towar z póz. 1-26 i 28-38 ww zgłoszenia celnego jest towarem objętym sekcją XI , wymienioną w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia Dz.U.Nr 130 póz.851 ze zm. z 1998r- Dz.U. Nr 138 poz.890) nie posiadał świadectwa pochodzenia , a zgodnie z zapisem §11 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia pochodzenie towarów wymienionych w tym wykazie musi być udokumentowane takim świadectwem. W takich przypadkach(nieudokumentowane pochodzenie świadectwem pochodzenia towaru) , zgodnie z pkt.10 Części A - Stawki celne Postanowień Wstępnych do Taryfy celnej, jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej. W niniejszej sprawie, na podstawie zapisu na załączonej do zgłoszenia fakturze oraz na podstawie opisu wyniku rewizji celnej (pole J karty 6 SAD) , w której badaniu poddano próbki towaru reprezentatywne dla całości towaru objętego zgłoszeniem ustalono, że krajem pochodzenia jest Turcja. W związku z tym do obliczeń kwoty długu celnego dla towarów z pozycji 1-26, 28-36 i 38 SAD przyjęto stawkę celna autonomiczną w wysokości: 60% , w póz. 37 SAD przyjęto stawkę celna autonomiczną w wysokości: 40%. Natomiast w pozycji 27 SAD przyjęto stawkę celna konwencyjną w wysokości :21%.

Dyrektor Izby Celnej w [...] , po rozpatrzeniu odwołania skarżącego decyzją z dnia 01.08.2006 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie . W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił , że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych . Naczelnik Urzędu Celnego wznowił w niniejszej sprawie postępowanie stosując art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stosownie do ww. art. wznawia się postępowanie , jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W przedmiotowej sprawie dowód w postaci wyniku weryfikacji świadectwa przewozowego EUR.1 nr [...] z dnia [...].2004. - w ocenie organu odwoławczego - był dowodem nowym oraz bardzo istotnym dla sprawy. W wyniku przeprowadzonych weryfikacji ustalony został status pochodzenia importowanych w sprawie towarów, który wpływa bezpośrednio na zastosowanie prawidłowej stawki celnej, od której również zależy wysokość kwoty długu celnego. Jak wynika z przeprowadzonej weryfikacji już w dniu wystawienia ww. świadectwa tj. w dniu [...].2004r. nie spełniało one wymogów Protokołu nr 3 do Umowy Wolnym Handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką, uprawniających do referencyjnego traktowania. A zatem te nowe okoliczności istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] znak [...] z dnia [...] 2004r" tylko, że nie były znane organowi celnemu w dniu wydania tej decyzji.

Weryfikacja dowiodła, że importowane w niniejszej sprawie towary nie mają preferencyjnego pochodzenia, nie mogą więc korzystać w obrocie handlowym pomiędzy Polską i Republiką Turecką z postanowień Umowy o Wolnym Handlu, o uprzywilejowanym traktowaniu i winny zostać dopuszczone do obrotu na zasadach ogólnych. A zatem w świetle uzyskanego materiału dowodowego, w szczególności wyniku dochodzenia tureckich władz celnych. Dyrektor Izby Celnej w [...] stwierdził , iż należało odmówić skarżącemu przyznania preferencji celnych. Potwierdza to słuszność postępowania organu l instancji, który po wznowieniu postępowania, wydał w dniu [...].2006r. prawidłową decyzję znak [...], określając na nowo kwotę długu celnego w wysokości[...] zł z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej w wysokości 21% wartości celnej towaru dla towaru z póz. 27 SAD nr jw. oraz z zastosowaniem autonomicznych stawek celnych w wysokości 60 % wartości celnej towaru dla towaru od póz. l- 26, 28-36 i 38 SAD nr jw. i w wysokości 40% dla towaru z póz. 37 SAD nr jw.

Co do stawek celnych Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił , że stosownie do postanowień pkt 2 c załącznika nr 49 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 września 2001 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U z 2001 r., nr 117, póz. 1250 ze zmianami) dokumentami potwierdzającymi pochodzenie towarów mogą być: świadectwo pochodzenia (w tym na formularzu A i przewozowe EUR.1), faktura, specyfikacja, dokument przewozowy, świadectwo jakości lub inny oficjalny dokument, w którym jest zapis o kraju pochodzenia towaru; dokumenty te są właściwe dla stosowania stawek celnych autonomicznych lub konwencyjnych, także zawieszonych oraz stawek obniżonych ustanowionych w ramach kontyngentów taryfowych.

Biorąc pod uwagę fakt, iż na podstawie opinii rzeczoznawcy z dnia [...].2004r. ustalono, że krajem pochodzenia jest Turcja, organ celny l instancji uznał tureckie pochodzenie towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Nie istniała więc potrzeba dopuszczania dowodu z opinii rzeczoznawcy z dnia [...].2004r., gdyż opinia ta znajduje się w aktach sprawy .

Odmienną kwestia jest natomiast problem zastosowania konwencyjnych stawek celnych w stosunku do artykułów odzieżowych.

W myśl bowiem §11 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15.10.1997r. w sprawie szczegółowych zasad i tryby ustalania nieprefemcyjnego pochodzenia towaru, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (.Dz.U.Nr 130. póz 851). pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Towary zawarte w sekcji XI Taryfy celnej - materiały i wyroby włókiennicze objęte są Wykazem nr 3 do ww. rozporządzenia i zgodnie z wyżej cytowanym przepisem § 11 ust. 1, ich pochodzenie dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej musi udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Wymogi, jakie musi spełniać świadectwo pochodzenia towarów określone zostały w §13 ww. rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie organ celny dla towarów objętych pozycjami od 1 do 26, 28 - 38 SAD nr jw. nie mógł określić kwoty długu celnego z zastosowaniem konwencyjnych stawek celnych, ponieważ skarżący nie przedłożył do akt sprawy świadectwa nieprefemcyjnego pochodzenia towaru, spełniającego wymogi §13 rozporządzenia z dnia 15.10.1997r.

Zgodnie z ust. 10 części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r, w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej, do towarów wymienionych we wskazanym wyżej wykazie, których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej.

W związku z powyższym organ l instancji w decyzji z dnia [...].2006r, znak [...], słusznie określił - w ocenie organu odwoławczego - dla towarów objętych pozycjami od 1 do 26, 28-36 i 38 dokumentu SAD autonomiczne stawki celne w wysokości 60% wartości celnej towaru, a dla towaru z pozycji 37 SAD nr jw. w wysokości 40% .

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , w której skarżący wniósł o jej uchylenie . Skarżący zarzucił, że Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wznowił postępowanie w trybie art.240 §1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, uznając świadectwo EUR 1 za fałszywe. Zarzut nieautentyczności i niewiarygodności EUR.1 organ celny oparł bezzasadnie na uzyskanym od tureckich władz celnych niekompletnym wyniku weryfikacji. W oparciu o w/w i kopię dokumentu (przy braku oryginału) Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że świadectwo przewozowe EUR.1 nr [...] nie spełniało wymogów Protokołu nr 3 do Umowy o Wolnym Handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką uprawniających do preferencyjnego traktowania. Organ celny oparł się jedynie na stwierdzeniu władz tureckich, iż to nie one są wystawcami dokument , jednak to stwierdzenie nie zostało podparte żadnymi dowodami (w tym oryginałem EUR. 1). Brak dogłębnego przeanalizowania i wyjaśnienia tak kluczowej dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii, w ocenie skarżącego , stanowi rażące naruszenia prawa.

W związku z powyższym skarżący zarzucił organom celnym , iż naruszyły art.122 Ordynacji podatkowej, który stanowi , że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Organ pierwszej Instancji ograniczył się do przesłania do Turcji celem weryfikacji świadectwo przewozowe EUR. 1 nr [...] z dnia [...].2004 roku, a następnie w oparciu o lakoniczną informacją wznowił postępowanie zakończone decyzją, będącą przedmiotem niniejszej skargi. Takie postępowanie - w ocenie skarżącego - stanowi naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dowody pochodzenia towarów w postaci świadectw przewozowych EUR.1 są dowodami urzędowymi, sporządzonymi przez władze celne kraju eksportu na użytek i potrzeby władz celnych kraju importu. Z reguły obowiązek przygotowania dokumentów wywozu (również certyfikatów pochodzenia towarów) ciążył na eksporterze, w tym przypadku na kontrahencie tureckim. Skarżący podniósł, że ani on , ani działający w jego imieniu pracownicy firmy praktycznie nie mieli żadnych możliwości osobistego sprawdzenia autentyczności dokumentu EUR 1w tureckim urzędzie celnym, w momencie dokonywania importu. Gwarancję rzetelności sporządzonej przez stronę możliwości osobistego sprawdzenia autentyczności dokumentu EUR.1 w tureckim urzędzie celnym, w momencie dokonywania importu. Gwarancję rzetelności sporządzonej przez stronę turecką dokumentacji dawał skarżącemu zawarty z nią kontrakt, wielokrotnie okazywanie dokumentów , w tym EUR.1 władzom celnym na terenie Polski i brak ze strony urzędników jakichkolwiek zastrzeżeń , co upewniło skarżącego , że procedura importu przebiegała zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Ponadto skarżący stwierdził , że rzeczoznawca powoływany przez Urząd Celny wydawał opinie, w których nigdy nie kwestionował pochodzenia towaru. Analogicznie było z towarem zaimportowanym z Turcji w dniu [...].2004 roku. Objęty on został rewizją celną, a zgłoszenie celne wraz z dołączonymi do niego dokumentami poddano weryfikacji, W oparciu o opinię biegłego rzeczoznawcy i art.29 kodeksu celnego , decyzją z dnia [...] 2004 roku znak: [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w [...] ustalił nową, wyższą wartość celną towaru. W dniu [...].2006 wydając decyzję znak [...] Naczelnik Urzędu Celnego uchylił ww. decyzję z dniu [...].2004 roku, jednoczenie dokonując wyliczenia stawki celnej, kwoty długi celnego, oraz kwoty podatku od towarów i usług w oparciu o wartości wynikające z uchylonej wcześniej decyzji, a nie z faktury i dokumentu celnego SAD . Dyrektor Izby Celnej w [...] nie uwzględnił wyjaśnień zawartych w odwołaniu i utrzymywał w mocy decyzję l Instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji . Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Dz 2002 r Nr 153, póz. 1270) .

W rozpatrywanej sprawie skarga dotyczy rozstrzygnięć organów celnych wydanych w trybie wznowienia postępowania w sprawie , która była rozstrzygnięta ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] z dnia [...].2004 r. Postępowanie wszczęte w trybie przepisów o wznowieniu postępowania po ostatecznej decyzji, jest samodzielnym , odrębnym od poprzedniego postępowania , którego istotą jest przede wszystkim ustalenie , czy zachodzi jedna z przesłanki wymienionych w art.240 § 1 Ordynacji podatkowej. To jest okoliczność o znaczeniu pierwszorzędnym , gdyż organ celny może rozpatrzyć sprawę co do istoty tylko wówczas , jeżeli wystąpi jedna z przesłanek określonych w tym przepisie. Dodać należy , że przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter regulacji prawnej szczególnej i zupełnej , a to oznacza , że możliwość wzruszenia ostateczną decyzji jest dopuszczalna w drodze wyjątku i to w ściśle określonej sytuacji.

W rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wznowił postępowanie na podstawie art.240 § 1 pkt.1 Ordynacji podatkowej i w tym zakresie zarzut skargi jest uzasadniony , bowiem nie chodziło o fałszywe dowody , na których oparto pierwotną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] . W decyzji organu celnego obu instancji został jednak wskazany art.240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej , który stanowi , że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie , jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczność faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi który wydał decyzję. W związku z tym , biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy należy uznać , że ww. postanowienie zawiera oczywistą omyłkę pisarską która nie miała wpływu na wynik sprawy. Organy celne dokonały bowiem analizy sprawy pod kątem art.240 § 1 pkt.5 Ordynacji podatkowej.

Przez przyjęcie nowych dowodów lub nowych okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz takie okoliczności , które z badanego materiału nie wynikały. Oznacza to , że ujawnione w danej sprawie okoliczności faktyczne lub dowody muszą spełniać łącznie następujące cechy: 1/ są nowe, 2/ istniały w dniu wydania decyzji , 3/ są istotne dla sprawy oraz 4/ nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Okoliczności faktyczne lub dowody ujawnione w danej sprawie są " nowe" , jeżeli nie zostały uwzględnione przez organ celny jako element faktyczny rozstrzygnięcia, przy czym wyrazy " wyjdą na jaw" oznaczają, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności.

W rozpatrywanej sprawie organ celny po przyjęciu zgłoszenia celnego dokonanego przez skarżącego i po zwolnieniu towarów dopuszczonych do obrotu na polskim obszarze celnym dokonał weryfikacji tego zgłoszenia poprzez weryfikację załączonego do zgłoszenia celnego świadectwa przewozowego EUR 1 , która wykazała , że status pochodzenia importowanych przez skarżącego towarów był inny, niż pierwotnie ustalony , a ta okoliczność miała bezpośredni wpływ na zastosowanie stawki celnej , w oparciu o którą określono wysokość długu celnego. Ujawnienie tego faktu , nie znanego w dniu wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w [...] decyzji z dnia [...].2004 r. uzasadniało wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie .

Jeżeli chodzi o weryfikację ww. świadectwa przewozowego EUR 1 Sąd w całości podzielił stanowisko organów celnych , tak co do zasad przeprowadzenia tej weryfikacji , jak i wiążącego charakteru wyniku tej weryfikacji przekazanej przez tureckie władze celne. Postępowanie w tym zakresie było zgodne z Protokołem nr 3 do Umowy o Wolnym Handlu między Rzeczypospolita Polską a Republiką Turecką , sporządzoną w Ankarze dnia 04.10.1999 r. (Dz.U. z 2000 r., Nr 57, poz.680 ze zm.).

Uznanie w dniu objęcia towaru wnioskowaną procedurą dokumentów przedłożonych przez importera nie wyklucza możliwości ich późniejszej weryfikacji . Zgodzić należy się również z twierdzeniem tego organu , że wynik postępowania weryfikacyjnego przeprowadzonego przez władze celne kraju eksportu jest wiążący dla polskich organów celnych na podstawie postanowień ww. Umowy o Wolnym Handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką.

W związku z powyższym należy podkreślić trzy okoliczności, istotne z punktu widzenia oceny zaskarżonej decyzji pod katem jej zgodności z prawem. Po pierwsze - weryfikacja przeprowadzona na podstawie art.32 Protokołu nr 3 ww. Umowy jest jedyną formą weryfikacji i jej wynik jest wiążący dla polskich władz celnych . Po drugie - stosowanie preferencji jest wyjątkiem od zasady płacenia cła na ogólnych zasadach; jako wyjątek od zasady przepisy dotyczące preferencyjnych stawek celnych , w tym stosowanych na podstawie przedmiotowej Umowy , nie mogą być interpretowane rozszerzające , nawet gdyby zaistniały wątpliwości interpretacyjne . Wreszcie po trzecie - to na importerze spoczywa obowiązek wykazania zgodnie z obowiązującymi przepisami , że jest uprawniony do uzyskania tych preferencji.

W rozpatrywanej sprawie organ celny dokonał weryfikacji przyjętych zgłoszeń celnych poprzez sprawdzenie przedłożonego przy zgłoszeniu celnym świadectwa przewozowego EUR 1 i w tym celu przekazał ten dokument tureckim władzom celnym , zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami Protokołu Nr 3. W odpowiedzi na wniosek polskich władz , tureckie władze celne stwierdziły , że towary opisane w przedłożonych fakturach nie mogą być uważane za pochodzące z Turcji w rozumieniu ww. Umowy . Wynik tej weryfikacji , jak wyżej podniesiono , był wiążący dla polskich organów celnych i obligował te organy do wszczęcia stosownego postępowania w celu zastosowania stawki celnej wobec zaimportowanych towarów z pominięciem preferencji.

Z uwagi na wiążące Polskę postanowienia ww. Umowy o Wolnym Handlu między Rzeczypospolitą Polską a Republiką Turecką polskie władze celne nie były uprawnione do samodzielnego prowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalania pochodzenia zaimportowanych towarów. Treść art.32 ust.3 Protokołu Nr 3 jednoznacznie potwierdza zasadność tego stanowiska.

Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie wartości celnej towaru , należy stwierdzić , że argumentacja ta nie mogła odnieść skutku oczekiwanego przez skarżącego. W postępowaniu wznowieniowym organ l instancji uchylił pierwotną decyzję tylko w części dotyczącej stawek celnych i kwoty długu celnego, co oznacza , że decyzja pierwotna w części wartości celnej była ostateczna .

Sąd podzielił stanowisko organów celnych , jako zgodne z prawem , także w części dotyczącej zastosowanych stawek celnych , szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej . Organy celne zasadnie przyjęły stawki właściwe dla towarów o niepreferencyjnym pochodzeniu , ale o ustalonym , tureckim pochodzeniu towaru . Natomiast przy niepreferencyjnym pochodzeniu towaru i przy nie ustalonym pochodzeniu towaru stawkę autonomiczną lub konwencyjną powiększa się o 100% .

Organy celne w sposób należyty i przy zachowaniu obowiązującej procedury ustaliły stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo określiły zakres praw i obowiązków strony tego postępowania. Skarga nie może być uwzględniona , gdyż wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko Dyrektora Izby Celnej zawarte w zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego w/w rozstrzygnięcia . Nie znajdując podstaw do uznania , że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy , należało orzec jak w sentencji.