Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 437/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1a
journal: Dz.U. 2020 poz 65
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z "[...]" r., nr "[...]" Starosta (dalej jako: "organ I instancji", "Starosta"), po rozpatrzeniu wniosku firmy A (dalej jako: "inwestor", spółka"), na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz.65 ze zm., dalej jako: "u.g.n.") w zw. z art. 33 ust. 1 i 7 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2062 ze zm.), ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie S., gmina S., oznaczonej

w ewidencji gruntów jako działka nr "[...]" o pow. 0,0844 ha, stanowiącej własność E. K. (dalej jako: "skarżąca") poprzez zezwolenie spółce na założenie

i przeprowadzenie przewodów i urządzeń łączności publicznej w postaci posadowienia słupa telekomunikacyjnego i podwieszenia kabla światłowodowego na nowoprojektowanym słupie telekomunikacyjnym, zgodnie z załącznikiem do decyzji (pkt 1. rozstrzygnięcia). W pkt 2. sentencji decyzji organ I instancji wskazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości dotyczy pasa o szerokości 3 m i powierzchni 24 m2. W pkt 3 rozstrzygnięcia Starosta orzekł, że po wykonaniu prac wymienionych w pkt 1. spółka jest zobowiązana do niezwłocznego przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty, wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania.

Wnioskiem z 15 grudnia 2020 r. spółka wystąpiła do Starosty, na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości

w zakresie zgodnym z powyższą decyzją. Uzasadniła, że realizuje istotny interes publiczny, jakim jest zapewnienie rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej w Polsce. Rozwój społeczeństwa informacyjnego pociągnie za sobą poprawę jakości życia mieszkańców, jak również pobudzenie lokalnej przedsiębiorczości na terenach objętych niniejszym wnioskiem, gdzie do tej pory barierę stanowił brak dostępu do odpowiednich środków komunikacji. Podała, że jest beneficjentem 14 konkursów prowadzonych przez Centrum Projektów Polska Cyfrowa (CPPC), w ramach drugiego naboru I Osi priorytetowej Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa (POPC) - "Powszechny dostęp do szybkiego Internetu", Działania 1.1 "Wyeliminowanie terytorialnych różnic

w możliwości dostępu do szerokopasmowego Internetu o wysokich przepustowościach". Uzyskała decyzję o dofinansowaniu do budowy sieci światłowodowej o przepustowości min. 100 Mb/s w 14 obszarach konkursowych w 4 regionach. Zgodnie z zapisami umowy o dofinansowanie spółka jest zobowiązana zrealizować Projekt w zakresie rzeczowym zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie

w okresie od dnia 22-10-2017 r. do dnia 31-03-2020 r. Wydatki poniesione przed rozpoczęciem i po zakończeniu okresu kwalifikowalności wydatków dla Projektu będą uznane za niekwalifikowalne. Beneficjent jest zobowiązany do realizacji projektu zgodnie z założonymi w harmonogramie kamieniami milowymi. Nieosiągnięcie tych założeń może stanowić podstawę wypowiedzenia umowy i zobowiązania spółki do zwrotu dofinansowania z odsetkami. Spółka wskazała, że istnieje duże ryzyko niezrealizowania projektu i utraty środków dofinansowania z powodu kolejnych opóźnień związanych z postępowaniem odwoławczym i odmową właścicieli nieruchomości na udzielenie zgody na przejście przez nieruchomość. Podkreśliła, że budowa sieci do szybkiego Internetu leży w interesie społecznym. Za uwzględnieniem wniosku przemawia też interes gospodarczy związany z ryzykiem utraty dofinansowania ze środków publicznych oraz wyjątkowo ważny interes inwestora.

Decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Starosta zezwolił spółce na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości zgodnie z decyzją z "[...]" r., nr "[...]". W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n. Uwzględniono, że spółka realizuje cel publiczny, uzyskała zezwolenie na zajęcie nieruchomości na wskazany cel i wykazała wyjątkowo ważny interes własny oraz interes społeczny i gospodarczy. Starosta podniósł, że realizowana przez spółkę inwestycja polega na budowie nowoczesnej światłowodowej sieci, umożliwiającej dostęp do szerokopasmowego Internetu, w ramach Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa na lata 2014 - 2020 Oś Priorytetowa nr 1 "Powszechny dostęp do szybkiego Internetu" Działanie nr 1.1 "Wyeliminowanie terytorialnych różnic w możliwościach dostępu szerokopasmowego Internetu o wysokich przepustowościach", na obszarze województwa łódzkiego, świętokrzyskiego, kujawsko-pomorskiego, mazowieckiego i warmińsko- mazurskiego. Mając na uwadze rodzaj oraz zasięg planowanej inwestycji oraz fakt, że Internet jest istotną częścią współczesnego życia, Starosta uznał argumentację inwestora w zakresie interesu społecznego i gospodarczego. Wskazał, że dostęp do Internetu wpływa na wszystkie aspekty życia i kształtowania społeczeństwa cyfrowego. Sieć światłowodowa jest nie tylko ułatwieniem dla mieszkańców, ale też wsparciem dla rozwoju regionu, jego przedsiębiorczości, jest również pomocą dla lokalnego biznesu oraz funkcjonowania jednostek samorządowych czy instytucji, a także podstawą nowoczesnej edukacji. Powszechny dostęp do Internetu oraz wykorzystanie potencjału technologii cyfrowych jest obecnie jednym z priorytetowych w skali kraju zadań na najbliższe lata. Organ stwierdził, że do uwzględnienia wniosku obligował też wyjątkowo ważny interes strony, która w przypadku opóźnień w realizacji projektu, wynikających z odmowy przez właściciela nieruchomości zgody na przeprowadzenie planowanej inwestycji oraz postępowań odwoławczych, ryzykuje utratę środków dofinansowania projektu.

Skarżąca wniosła w ustawowym terminie odwołania od obu wskazanych powyżej decyzji. Kwestionowała warunki realizacji inwestycji, brak ustalenia odszkodowania oraz uwzględnienie wyłącznie interesu spółki.

Decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Wojewoda rozpatrzył odwołanie skarżącej od ww. decyzji Starosty z "[...]" r., utrzymując ją w mocy. Organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu I instancji co do spełnienia przesłanek z art. 124 ust. 1a u.g.n. Wskazał, że wydanie wnioskowanego zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest obligatoryjne, jeżeli wnioskodawca wykaże istnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie. Zaznaczył, że zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może zostać udzielone tylko po uprzednim wydaniu decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Wojewoda stwierdził, że w niniejszej sprawie taka decyzja została wydana przez organ I instancji w dniu "[...]" r. Podał, że na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania

i konieczność uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia, sprawa ta jest przedmiotem oceny organu odwoławczego. Zdaniem Wojewody argumenty inwestora zasługiwały na uwzględnienie i uzasadniały zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji stwierdził, że nie dotyczą one zaskarżonej decyzji, ale decyzji z "[...]" r., w związku z tym będą stanowić przedmiot rozważań w innej decyzji organu odwoławczego.

Decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Wojewoda rozpatrzył odwołanie skarżącej od ww. decyzji Starosty z "[...]" r., nr "[...]" i wydał decyzję reformatoryjną. Organ odwoławczy orzekł w ten sposób, że w pkt 1 uchylił pkt 1 decyzji organu I instancji i ograniczył sposób korzystania z opisanej nieruchomości poprzez zezwolenie spółce na założenie

i przeprowadzenie przewodów i urządzeń łączności publicznej w postaci posadowienia słupa telekomunikacyjnego i podwieszenia kabla światłowodowego na nowoprojektowanym słupie telekomunikacyjnym, zgodnie z załącznikiem Nr 1 stanowiącym integralną część decyzji; w pkt 2 uchylił pkt 3 zaskarżonej decyzji; w pkt 3 utrzymał w mocy pozostałą część zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zobowiązany był uchylić decyzję Starosty w części z uwagi na nieprecyzyjny załącznik graficzny (pkt 1 decyzji) oraz powielenie przepisu art. 124 ust. 4 u.g.n. (pkt 3 decyzji). Poza tym stwierdził, że zostały spełnione przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z wnioskiem inwestora. Podkreślono, że inwestycja realizuje cel publiczny, dotyczy urządzeń łączności publicznej i zgodnie z art. 124 ust. 1b u.g.n. nie wymaga ustalenia w planie miejscowym ani wydania decyzji lokalizacyjnej, inwestor spełnił warunek przeprowadzenia rokowań z właścicielem nieruchomości. Ponadto Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej postanowieniem

z "[...]" r. uzgodnił w całości projekt decyzji organu I instancji.

Powyższa decyzja reformatoryjna doręczona została skarżącej, poprzez doręczenie zastępcze do rąk dorosłego domownika, w dniu 11 maja 2021 r.

W dniu 7 maja 2021 r. (data nadania pocztowego) skarżąca, reprezentowana przez córkę, zaskarżyła do tutejszego Sądu decyzję Wojewody z "[...]" r.

w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Skarga ta wpłynęła do organu 10 maja 2021 r. i została przekazana do Sądu 20 maja 2021 r.

W skardze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła, że nie zgadza się na realizację przedmiotowej inwestycji. Wskazała, że spółka nie wywiązała się z obowiązków odnośnie do całej procedury realizowania inwestycji, a posadowienie słupa zostało wręcz wymuszone na skarżącej. Podała, że na terenie nieruchomości znajduje się już wiele inwestycji

o charakterze publicznym i przedmiotowa inwestycja znacznie obniży wartość nieruchomości. Zdaniem skarżącej, niniejsza inwestycja nie jest tak istotna, jak to twierdzi spółka, ponieważ każdy z mieszkańców S. posiada już Internet bezprzewodowy. Ponadto posiadają już lokalnego dostawcę Internetu. Nieprawdą jest więc, że sieć A spowoduje poprawę przedsiębiorczości. Zarzuciła, że decyzja Starosty wydana została z pominięciem wielu ważnych dla właściciela gruntu warunków realizacji inwestycji. W toku postępowania pominięto obowiązek wizji lokalnej, spółka nie wykonała oględzin terenu, nie wykonała żadnych pomiarów. Skarżąca nie ma świadomości jak będą wyglądały prace, jaki sprzęt będzie do tego użyty, jak długo będą trwały prace, jaki poziom hałasu będzie emitowany i jakie drgania spowoduje wykonywanie robót, jaki będzie zakres utrudnień w korzystaniu z nieruchomości podczas realizacji inwestycji, jaki wpływ na środowisko będzie miała inwestycja, jaka będzie emisja spalin sprzętu wykorzystywanego do prac. Zarzuciła też, że spółka nie wykonała kosztorysu strat i zniszczeń. Nie było rzeczoznawcy, który wyceniłby wartość nieruchomości na dzień dzisiejszy. Nie było oględzin miejsca dewastacji nieruchomości przedmiotową inwestycją. Na dzień dzisiejszy nie jest ustalona wartość odszkodowania. Spółka podczas prób rokowań trzymała się sztywno swojej oferty i wykazała brak woli porozumienia. Zdaniem skarżącej Starosta jednostronnie prowadził sprawę. Skarżąca podała, że posiada 25-letnie nasadzenia i obawia się wielotysięcznych strat, a spółka,

w jej ocenie, jest niewypłacalna. Skarżąca domagała się też wyjaśnienia w decyzji kto ma płacić podatki za część nieruchomości podlegającej ograniczeniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że spółka realizuje inwestycję współfinansowaną przez Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego. Prace wykonane przez spółkę przyczynią się do rozwoju infrastruktury telekomunikacyjnej w Polsce, a rozwój społeczeństwa informacyjnego pociągnie za sobą poprawę jakości życia mieszkańców, jak również pobudzi lokalną przedsiębiorczość na terenie objętym wnioskiem, gdzie do tej pory barierę stanowił brak dostępu do odpowiednich środków komunikacji. Dowodząc ważnego interesu strony oraz ważnego interesu gospodarczego inwestor wskazał na konieczność terminowej realizacji inwestycji. Niezrealizowanie inwestycji w terminie niesie za sobą duże ryzyko niezrealizowania projektu i utraty dofinansowania ze środków publicznych, a w przypadku rozwiązania umowy – zobowiązanie do zwrotu dofinansowania wraz z odsetkami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, ze zm.) Zgodnie z ust. 2 wymienionego artykułu , w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Stosownie do ust. 3, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka

w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie ustalono, że nie wszystkie strony postępowania posiadają możliwości techniczne uczestniczenia w zdalnej rozprawie. Dlatego zarządzeniem z 15 września 2021 r. Przewodniczący Wydziału II skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia spraw.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istnienia istotnych wad w postępowaniu, mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej: "p.p.s.a."),

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd administracyjny bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy wyznaczonych przede wszystkim treścią zaskarżonego aktu. Rozstrzyganie

"w granicach sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd związany jest bowiem granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1997 r. sygn. akt OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104, wyrok NSA z 10 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2507/18, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). Na zasadzie tego przepisu Sąd nie może w niniejszym postępowaniu uczynić przedmiotem oceny aktu administracyjnego, który podlegał odrębnemu zaskarżeniu.

Wyjaśnić w związku z tym należy skarżącej, że decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie przewodów

i urządzeń łączności publicznej na działce skarżącej, wydana przez organ I instancji "[...]" r. i decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na ten cel, wydana przez organ I instancji "[...]" r. stanowią odrębne akty administracyjne. Decyzje te oparte zostały na odrębnych podstawach prawnych, rozstrzygają odrębne kwestie

i podlegały odrębnemu zaskarżeniu, o czym skarżąca została pouczona. Skarżąca od każdej z wymienionych decyzji wniosła odwołanie i organ II instancji rozpatrzył te odwołania odrębnymi decyzjami. W każdej z wydanych decyzji, doręczonych skarżącej, zawarte zostało pouczenie o możliwości zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Skarżąca z prawa tego skorzystała tylko w stosunku do decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Nie zaskarżyła natomiast decyzji organu II instancji z "[...]" r., którą potwierdzono spełnienie przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 1b u.g.n., umożliwiających ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zgodnie z wnioskiem inwestora. Podkreślić należy, że zaskarżona do tutejszego Sądu decyzja organu II instancji z "[...]" r. nie utrzymała w mocy decyzji Starosty z "[...]" r., jak to błędnie wskazała w skardze skarżąca. Z treści tej decyzji wynika jednoznacznie, że utrzymana nią w mocy została decyzja organu I instancji z "[...]" r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości w sposób zgodny z decyzją z "[...]" r.

W zaskarżonej decyzji z "[...]" r. organ odwoławczy wyjaśnił skarżącej, że jest w trakcie rozpatrywania odwołania od decyzji organu I instancji z "[...]" r. zezwalającej na założenie i przeprowadzenie przewodów i urządzeń łączności publicznej i w tym przedmiocie wyda odrębną decyzję. Podał, że zaistniała konieczność uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy

w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Z decyzji zaś organu II instancji z "[...]" r., wynika, że przyczyną zwłoki była konieczność sporządzenia nowego załącznika graficznego, który nie był wówczas precyzyjny. Organ II instancji nie zmienił natomiast orzeczonego przez organ I instancji sposobu ograniczenia korzystania z nieruchomości. Chodziło tylko o czytelne przedstawienie

w załączniku graficznym przebiegu przewodów i posadowienia słupa. Po doręczeniu tej decyzji skarżąca powinna mieć świadomość, że to tą decyzją rozpatrzone zostało odwołanie od decyzji Starosty z "[...]" r. Decyzja ta w zasadniczej części została utrzymana w mocy i stała się ostateczna, i prawnie wiążąca. Ponieważ skarżąca nie zaskarżyła do tutejszego Sądu decyzji organu odwoławczego z "[...]" r., decyzja organu I instancji z dnia "[...]" r. stała się prawomocna, w części utrzymanej w mocy. W związku z tym Sąd nie może w niniejszym postępowaniu weryfikować legalności tej decyzji,

a tym samym rozpatrywać zarzutów podniesionych przeciwko tej decyzji.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ust. 1a u.g.n. Zgodnie z tym unormowaniem, w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że postępowanie w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może być wszczęte wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu, a wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości uzależnione zostało od uprzedniego wydania decyzji w trybie art. 124 ust 1 u.g.n. w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że decyzja wydawana w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma charakter subsydiarny. Subsydiarność decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oznacza, że decyzja taka może istnieć w obrocie prawnym tylko wtedy, kiedy występuje w obrocie prawnym poprzedzająca ją decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ograniczającej oznacza automatycznie konieczność uchylenia późniejszej decyzji o niezwłocznym zajęciu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt

I OSK 64/19 i w wyroku z 13 lipca 2021 r., sygn. akt I OSK 2611/20, dostępne

w CBOSA). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie. Wprawdzie organ odwoławczy rozpatrzył najpierw odwołanie od decyzji późniejszej, ale kiedy obowiązywała decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, którą następnie w zasadniczej części utrzymał w mocy i decyzja ta weszła do obrotu prawnego, na skutek doręczenia stronie. Dopóki pozostaje w obrocie prawnym decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, dopóty pozostaje spełniona przesłanka do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

W wyroku z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2418/16 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że dla zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. ma znaczenie tylko fakt samego wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., w rozumieniu art. 110 k.p.a., nie zaś jej wykonalność, skuteczność czy prawidłowość. Istotne jest więc tylko, aby decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości weszła do obrotu prawnego. Rozpatrując wniosek o wydanie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości organ orzekający nie sprawdza po raz kolejny spełnienia przesłanek do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, ale uwzględnia sam fakt wydania decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. Analizuje natomiast czy w sprawie wystąpił przypadek określony w art. 108 k.p.a. lub ważny interes gospodarczy. Jeżeli warunki te zostaną spełnione, organ orzekający jest obowiązany zezwolić na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na realizację celu publicznego wskazanego w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Decyzja wydawana na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ma zatem charakter związany, gdyż kwestii wydania zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadku spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie, ustawodawca nie pozostawił uznaniu organów orzekających. Zgodnie z tym unormowaniem starosta udziela w drodze decyzji zezwolenia, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym".

Stosownie do art. 108 § 1 k.p.a., decyzji może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Skład orzekający w pełni podziela argumenty organu I i II instancji w zakresie wystąpienia w sprawie interesu społecznego, ważnego interesu gospodarczego

i wyjątkowo ważnego interesu inwestora. Podkreślić w tym względzie można, że przedmiotowa inwestycja realizuje cel publiczny, czego skarżąca w ogóle nie kwestionuje, ma znaczenie ponadlokalne, jest inwestycją liniową, wymaga znacznych nakładów współfinansowanych ze środków unijnych. Warunkiem skorzystania z dofinansowania jest terminowa realizacja prac. Każde opóźnienie naraża inwestora na znaczne straty i stwarza ryzyko niezrealizowania projektu. Kabel światłowodowy umożliwi korzystanie nie tylko mieszkańcom S. z szybkiego Internetu szerokopasmowego bez zakłóceń. Przewody światłowodowe dają dużo większe możliwości rozwoju informacyjnego niż Internet bezprzewodowy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.