Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 369/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-06-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a,b w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 2 pkt 2,
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
article: art. 7,8,77 par. 1, art. 80, 15,127 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi B. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oraz zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 i 1149 ze zm.), dalej jako "u.p.z.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej jako: "k.p.a.", Starosta K. orzekł o utracie przez B. R., zwaną dalej również "skarżącą" statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17 grudnia 2018 r., uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie odmową podjęcia zatrudnienia.

Organ wyjaśnił, że w dniu 17 grudnia 2018 r. skarżąca otrzymała skierowanie do pracy w firmie L. T. na stanowisku: kelner. W tym samym dniu skarżąca złożyła w PUP oświadczenie, w którym podała, że odmawia podjęcia pracy z powodu kłopotów z kręgosłupem. W związku z powyższym organ I instancji skierował skarżącą do lekarza medycyny pracy celem ustalenia jej zdolności do podjęcia zaoferowanej jej pracy. Z treści opinii o przydatności zawodowej do pracy wynika, że według lekarza przeprowadzającego badanie, skarżąca jest zdolna do pracy na zaproponowanym jej stanowisku.

Skarżąca powyższą decyzję odebrała w dniu 7 stycznia 2019 r., a w dniu

8 stycznia 2019 r. złożyła pismo zatytułowane: "Wyjaśnienie do otrzymania decyzji" oraz oświadczenie, że pismo to należy traktować jako odwołanie od decyzji. W piśmie tym podała, że po otrzymaniu w dniu 17 grudnia 2018 r. skierowania, nie może podąć pracy, gdyż jest w trakcie leczenia i ten rodzaj pracy koliduje z jej schorzeniem tzn. problemami z kręgosłupem. Skarżąca wskazała, że stawiła się u lekarza medycyny pracy i w dniu 19 grudnia 2018 r. dzwoniła do PUP, informując pracownika o jego decyzji, a także, że na dzień 20 grudnia 2018 r. jest zarejestrowana do dr P.. Strona podała także, że nie rozumie tak wydanej decyzji, a tym bardziej po co była wymagana od niej opinia lekarza medycyny pracy skoro od dnia 17 grudnia 2018 r., orzeczono

o odmowie podjęcia przez nią zatrudnienia.

Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

w związku z art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o utrzymaniu

w mocy zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z., zgodnie z którym starosta pozbawia statusu osoby bezrobotnej, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres:

a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy,

c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy;

Organ odwoławczy uznał, że w przypadku skarżącej bezspornie zaszły przesłanki do zastosowania art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z.

Organ uwypuklił, że niezdolność do pracy to pojęcie ustawowe, zaś ustawie

o promocji zatrudnienia ustawodawca wskazał podmiot (lekarza medycyny pracy), który ma kompetencje do orzekania w stosunku do osób bezrobotnych o ich zdolności do pracy. Organ uznał zatem, że opinia ww. lekarza jest wiążąca dla organów zatrudnienia. Powyższe oznacza, że tylko orzeczenie organu rentowego o niezdolności do pracy czy też zaświadczenie od lekarza medycyny pracy mogłoby stanowić dla organu przesłankę do uwzględnienia odwołania, iż z powodów zdrowotnych nie może ona podjąć ww. zatrudnienia.

Organ wskazał, że podnoszony w odwołaniu argument strony, iż ze względu na stan zdrowia nie może ona podjąć pracy, przy jednoczesnym orzeczeniu lekarza medycyny pracy, że jest ona zdolna do podjęcia pracy, nie mógł stanowić usprawiedliwienia dla niepodjęcia przez nią oferowanej pracy. Istotne dla oceny sytuacji skarżącej, zdaniem organu, jest jej oświadczenie z dnia 17 grudnia 2018 r. o odmowie przyjęcia oferowanego i odpowiadającego definicji odpowiedniej pracy zatrudnienia, którego to oświadczenia skarżąca nie kwestionuje.

Tak złożone oświadczenie, w ocenie organu oznacza, że ustawa z dnia

20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie jest adresowana do skarżącej. Akt ten określa bowiem zadania państwa w zakresie łagodzenia skutków bezrobocia, zatrudnienia oraz aktywizacji zawodowej. Oświadczenie skarżącej świadczy natomiast o tym, iż nie jest ona osobą bezrobotną

i gotową do podjęcia zatrudnienia zaoferowanego jej przez PUP.

Zdaniem organu odwoławczego warunkiem pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych jest pozostawanie przez tę osobę w dyspozycji Powiatowego Urzędu Pracy i wykazywanie przez nią między innymi gotowości do podjęcia pracy. Skarżąca tej gotowości nie wyraziła, o czym świadczy złożone przez nią oświadczenie.

Odnosząc się do treści odwołania, Wojewoda zauważył,

że z treści przepisu stanowiącego podstawę wydanej decyzji (art. 33 ust. 4 pkt 3 u.p.z.) wynika wprost, iż starosta pozbawia statusu osoby bezrobotnej tę osobę, która odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie i pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy. Dniem tym w badanej sprawie było złożenie przez skarżącą w PUP oświadczenia, a zatem zdaniem organ I instancji prawidłowo orzekł o pozbawieniu skarżącej statusu jak też zasiłku właśnie z tym dniem.

W dniu 18 stycznia 2019 r. skarżąca złożyła do Wojewody za pośrednictwem Starosty K. pismo zatytułowane odwołanie, w którym zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania, wskazując na szereg naruszeń i załączając jako dowód w sprawie dokumentację medyczną. Pismem z dnia 14 lutego 2019 r., Wojewoda poinformował Skarżącą, że jej sprawa była już przedmiotem rozpoznania w związku ze złożonym odwołaniem, zatem brak jest podstaw do merytorycznego rozstrzygania tej samej sprawy administracyjnej.

Niezadowolona z treści rozstrzygnięcia skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W oparciu o art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a.", zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- naruszenie zasady dwuinstancyjności uregulowanej w art. 15 k.p.a. z uwagi na to, iż złożone przez nią w ustawowym terminie 14 dni odwołanie z dnia

18 stycznia 2019 r. nie zostało rozpoznane w ramach postępowania odwoławczego,

w tym nie mogła zostać poddana kontroli decyzja I instancji zgodnie z podniesionymi zarzutami oraz przedłożonymi w odwołaniu dowodami;

- art. 77 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego pozwalającego na obiektywną ocenę, a tym samym przeprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych. W ocenie skarżącej materiał dowodowy został zgromadzony przez organy obu instancji pobieżnie i powierzchownie.

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. przez naruszenie zasad prawdy obiektywnej

i uchybienie obowiązkowi prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej tj. poprzez nieumożliwienie przed wydaniem niniejszej decyzji przedłożenia dokumentacji medycznej potwierdzającej jej stanowisko w zakresie rozpoznanej u niej choroby, podejmowanego leczenia, stosowanych zastrzyków w listopadzie 2017 r. w związku z dolegliwością [...];

- art. 10 § 1 k.p.a., przez brak wyczerpującego i precyzyjnego wyjaśnienia, jakie fakty Starosta K. oraz Wojewoda uznał za udowodnione

w niniejszej sprawie, w szczególności nie uzasadniono, dlaczego organ nie uznał złożonych przez stronę złożonych ustnych wyjaśnień w dniu 17 stycznia 2019 r. w PUP (brak w tym zakresie ustosunkowania się organów do powyższych twierdzeń skarżącej);

- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, w przypadku gdy zebrany materiał dowodowy abstrahuje od wielu istotnych i niewyjaśnionych wątków sprawy i nie pozwalał na wydanie decyzji, takich jak wyjaśnienia strony, z których wynika, iż wcześniej cierpiała na [...], brała zastrzyki, uzyskała skierowanie na rezonans magnetyczny w związku z tą dolegliwością;

- art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych w postępowaniu dowodów, przyjętych przez organ za podstawę ustaleń faktycznych do wydania zaskarżonej decyzji. Skarżąca

o zebranych dowodach dowiedziała się dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji,

w związku z powyższym nie miała możliwości obrony swoich praw;

- art. 81 a § 1 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości w zakresie stanu zdrowia skarżącej na jej niekorzyść.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji.

Wyrokiem z dnia 27 czerwca 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 288/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody, uznając za zasadny zarzut naruszenia art. 15 k.p.a.

Sąd podzielił argumentację skarżącej, iż w badanej sprawie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania i przepisów dotyczących terminów do wniesienia odwołania. W ocenie sądu, organ wydając decyzję przed upływem 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania, uczynił to przedwcześnie, nie dając skarżącej możliwości skorzystania w pełni z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania i nawet wielokrotnego jego uzupełniania w terminie otwartym do jego wniesienia. Naruszenie to sąd uznał za istotne i mogące mieć wpływ na wynik postępowania.

Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3400/19, Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Wojewody, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku.

Sąd II instancji nie podzielił zaprezentowanego w wyroku WSA w Szczecinie poglądu wskazując, że strona ma prawo w toku postępowania odwoławczego składać wszelkiego rodzaju pisma i przedstawiać dodatkową argumentację czy prezentować dowody, natomiast prawo to nie jest ograniczone terminem do wniesienia odwołania. Wyjaśnił, że Kodeks postępowania administracyjnego nie dopuszcza żadnej możliwości dowolnego powielania środków zaskarżenia poprzez dwukrotne lub wielokrotne składanie odwołań od tej samej decyzji. Zgodnie z art. 15 k.p.a., wszystkie decyzje nieostateczne mogą być na wniosek osoby uprawnionej zaskarżone do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżoną decyzję. Zgodnie zaś z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, co oznacza, że strona może wnieść odwołanie od decyzji nieostatecznej wyłącznie jeden raz i tylko do jednej instancji. W tej sprawie prawo skarżącej do ponownego rozpatrzenia jej sprawy w trybie instancyjnym objętej decyzją organu I instancji zostało zachowane poprzez rozpatrzenie "pierwszego" ze złożonych przez nią odwołań i w wyniku tego wydanie decyzji przez organ odwoławczy w dniu [...] r. Skoro skarżąca złożyła odwołanie w ustawowym terminie, to organ nie miał obowiązku oczekiwać czy skarżąca ponowi swoje zarzuty, uzupełni czy też ponownie wystąpi ze środkiem odwoławczym.

Na rozprawie w dniu 18 czerwca 2020 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko zawarte w skardze z pominięciem zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a. Powołując się na stanowisko zajęte w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o jego uwzględnienie podkreślając, że cale postępowanie było przez organy prowadzone

z naruszeniem art. 8 k.p.a.

Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi, powołując się na stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem sądowa kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty K. o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 17 grudnia 2018 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.z., który stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy.

W ocenie organów obu instancji złożenie przez skarżącą w dniu 17 grudnia

2018 r. oświadczenia, z którego wynikało, że odmawia podjęcia zatrudnienia z powodu kłopotów z kręgosłupem, nie mogło stanowić wystarczającej podstawy do odstąpienia od pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej w sytuacji, gdy z opinii lekarza, specjalisty z zakresu medycyny pracy wynikało wprost, że skarżąca jest zdolna do podjęcia oferowanego jej zatrudnienia.

W tym miejscu wskazać należy, że sąd będąc związany – na podstawie art. 153 p.p.s.a. i art. 190 tej ustawy, wykładnią prawa dokonaną przez NSA i wskazaniami co do dalszego postępowania, nie badał zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a., podnoszona przez skarżącą kwestia naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania została już bowiem rozstrzygnięta przez sąd II instancji.

Rzeczą sądu było zatem dokonanie merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji według kryterium zgodności z prawem, również w kontekście podnoszonych przez skarżącą zarzutów.

Na wstępie wyjaśnienia zatem wymaga, iż celem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest aktywizacja zawodowa i łagodzenie skutków bezrobocia. Cele te realizowane są przy użyciu różnego rodzaju instrumentów przewidzianych w ustawie, a jednym z takich instrumentów jest pomoc w znalezieniu zatrudnienia odpowiadającego kwalifikacjom osoby bezrobotnej. W art. 2 pkt 16 u.p.z. pod pojęciem "odpowiedniej pracy" zdefiniowano zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Rozwiązania mające aktywizować osoby pozostające bez pracy skierowane są do osób bezrobotnych. Definicję osoby bezrobotnej zawarto w art. 2 pkt 2 u.p.z. wyjaśniając, że pojęcie oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, i, j, I oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:

a) ukończyła 18 lat,

b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna,

c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,

ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,

d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2019 r. poz. 1145), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu

i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe,

e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie,

f) nie złożyła wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:

- zgłosiła do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo

- nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej,

g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,

h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych,

i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego,

j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania,

k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6,

l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników,

m) nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku dla opiekuna.

W świetle przytoczonej regulacji osoba bezrobotna oprócz innych przewidzianych w art. 2 pkt 2 u.p.z. warunków powinna być zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Wyklucza to zatem umieszczenie w rejestrze osób, które z różnych przyczyn zdolne do zatrudnienia nie są. Pozostawanie w rejestrze takich osób pozostawałoby bowiem w sprzeczności z celem ustawy, którym jest przede wszystkim aktywizacja zawodowa osób pozostających bez zatrudnienia.

Nie wyklucza to możliwości nadania statusu osoby bezrobotnej takiej osobie, która z przyczyn zdrowotnych (bądź innych) nie może wykonywać określonego rodzaju prac, jednak zdolna do zatrudnienia pozostaje. Tego rodzaju sytuacja winna być jednak potwierdzona stosowną opinią lekarską.

W badanej sprawie, w związku z odmową przyjęcia propozycji zatrudnienia przez skarżącą, organ skierował ją do lekarza medycyny pracy (na co skarżąca wyraziła zgodę), celem stwierdzenia jej zdolności do podjęcia pracy w charakterze kelnerki. W wyniku przeprowadzonego badania lekarz specjalista z zakresu medycyny pracy nie stwierdził przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia przez skarżącą oferowanego jej zatrudnienia.

Trafnie zatem organy przyjęły, że skarżąca bez uzasadnionej przyczyny odmówiła przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Oceny tej nie zmienia przedłożone przez skarżącą zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że nie była zdolna do podjęcia zarobkowej w dniach od 17 do 20 grudnia 2018 r. Zaświadczenie to zostało wydane w dniu 17 stycznia bądź lutego (data nieczytelna) 2019 r., a więc miesiąc bądź dwa miesiące po tym, gdy lekarz medycyny pracy stwierdził, że skarżąca jest zdolna do pracy na zaproponowanym stanowisku. Ponadto z dokumentu tego nie wynika, aby skarżąca po dniu 20 grudnia 2018 r. nie była zdolna do podjęcia zatrudnienia.

W ocenie sądu bez znaczenia pozostają przytaczane przez skarżącą okoliczności dotyczące leczenia w 2014 i 2017 r., bowiem nie odnoszą się one do okresu, w którym skarżąca otrzymała propozycję pracy, a dotyczą okresu znacznie wcześniejszego.

Skoro zatem skarżąca nie przedłożyła przekonującego dowodu, z którego wynikałoby, że w dacie skierowania do niej propozycji zatrudnienia była czasowo,

z przyczyn zdrowotnych, niezdolna do jego podjęcia, to zasadnie organy oceniły odmowę przyjęcia propozycji pracy jako nieuzasadnioną. Podkreślić przy tym należy,

że całkowity brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, bądź całkowity brak możliwości podjęcia pracy z przyczyn zdrowotnych jest równoznaczny z brakiem możliwości posiadania statusu osoby bezrobotnej. Tylko bowiem osoby zdolne i gotowe do podjęcia zatrudnienia taki status mogą posiadać.

Brak jest w aktach sprawy dowodu, z którego wynikałoby, że skarżąca posiada jakiekolwiek ograniczenia, jeżeli chodzi o charakter pracy, a opinia wydana przez specjalistę takich ograniczeń nie potwierdziła. Stąd w ocenie sądu, pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej było uzasadnione.

Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., bowiem wbrew wywodom skargi organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, który został przez nie należycie oceniony. Nie doszło również do naruszenia art. 81a § 1 k.p.a., bowiem w sprawie nie zachodziły wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącej. W tej sytuacji wiążący dla organów charakter miała opinia wydana przez lekarza medycyny pracy, z której jednoznacznie wynikało, że skarżąca jest zdolna podjęcia zatrudnienia na stanowisku kelnerki. Przedłożone przez nią dowody tezy tej nie podważyły, o czym była mowa wyżej.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawały również wywody zawarte

w odpowiedzi na skargę kasacyjną, dotyczyły one bowiem ewentualnego trybu zaskarżenia wydanej w sprawie opinii lekarskiej i polemiki ze stanowiskiem organu wyrażonym w skardze kasacyjnej. Należało przy tym przyznać rację skarżącej, iż opinia lekarska wydawana w ramach poradnictwa zawodowego (art. 38 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.z.), ma inny charakter aniżeli orzeczenia lekarskie wydawane w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej pracowników (art. 229 Kodeksu pracy).

Skarżąca podniosła, że od opinii takiej nie przysługuje żaden środek odwoławczy, bowiem nie znajdują do niej zastosowania regulacje, o których mowa w § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów określonych w Kodeksie pracy (Dz. U. z 2106 r. poz. 2067 – j.t.). Możliwość złożenia odwołania od orzeczenia przewidziano tylko dla przypadków określonych w § 2 ust 5 rozporządzenia (orzeczenie o braku przeciwwskazań bądź istnieniu przeciwwskazań do pracy na określonym stanowisku).

Wywody skargi kasacyjnej nie miały zatem przełożenia na sytuację skarżącej wynikającą z akt sprawy. Skoro bowiem wydana w sprawie opinia ma charakter ostateczny, to oczywistym jest, że nie mogła zawierać pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia. Ze względu na kategoryczne brzmienie opinii i jednoczesną odmowę przyjęcia przez skarżącą oferty pracy, rzeczą organu było zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a u.p.z., co znalazło odzwierciedlenie w wydanej decyzji.

W ocenie sądu akt ten nie narusza prawa, co stanowiło podstawę oddalenia skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.