Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 502/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 56 par. 3 i 4.
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz. z dnia 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Sz 1190/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Sz. odmówił J. G. wstrzymania wykonania objętego jego skargą postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. z dnia [...] października 2016 r., w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

Sąd I instancji wskazując na przesłanki zastosowania ochrony tymczasowej określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uznał, że złożony wraz ze skargą wniosek strony dotyczył wstrzymania wykonania postanowienia w sprawie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Stwierdził, że postanowienie w tym przedmiocie nie należy do grupy aktów administracyjnych zobowiązujących lub ustalających dla ich adresatów nakaz powinnego zachowania. Nie jest również to akt, na podstawie którego podmiot zyskuje uprawnienia i mocą którego zostają nałożone na niego obowiązki. Wobec tego Sąd uznał, że przedmiotowe postanowienie nie należy do grupy aktów administracyjnych, do których ma zastosowanie instytucja "wstrzymania wykonania".

J. G. zażaleniem zaskarżył to postanowienie w całości wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonalności tytułu wykonawczego, a w konsekwencji wstrzymanie wykonania egzekucji administracyjnej toczącej się w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia 18 kwietnia 2016 r., wystawionego przez Prezydenta Miasta K..

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając na uwadze treść sformułowanego w wywiedzionej w sprawie skardze wniosku, zawartego w jej punkcie 6 potwierdzonego w zażaleniu, przyznać należy rację stronie skarżącej, iż przedmiotem żądania zastosowania wobec niej instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie było zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. dotyczące odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego lecz zawieszenie egzekucji – wstrzymanie wykonania tytułu egzekucyjnego, jak wskazuje w argumentacji zażalenia strona.

Uznać zatem należy, iż Sąd I instancji wadliwie, bo niezgodnie z faktyczną wolą strony, uznał, że wniosek skarżącego dotyczył wstrzymania wykonania postanowienia w sprawie odmowy zawieszenia postępowania. Jakkolwiek zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia argumentacja Sądu I instancji jest trafna, to nie odnosi się ona w sposób bezpośredni do faktycznie sformułowanego żądania strony, a więc zawieszenia postępowania egzekucyjnego i wstrzymania wykonania tytułu egzekucyjnego.

Okoliczność ta nie wpływa jednak na prawidłowość zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Sz., które co do zasady odpowiada prawu, odmawiając stronie skarżącej zastosowania instytucji określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a., w zawisłej przed tym sądem sprawie.

Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 599), w rozdziale 4 – zawieszenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego, w zawartym w nim art. 56 § 3 i 4, w sposób jednoznaczny określa, że do zawieszenia postępowania egzekucyjnego władnym jest organ egzekucyjny zaś na postanowienie tego organu o zawieszeniu lub odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego służy zażalenie.

Zawieszenie postępowania egzekucyjnego, czy jak sformułowała to w skardze strona "zawieszenie egzekucji", nie leży w kompetencji sądu administracyjnego, w tym przypadku Sądu I instancji, albowiem w tej materii jedynie władnym do podjęcia ogólnie rozumianej decyzji o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego jest organ egzekucyjny - prowadzący egzekucję (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2013 r., sygn. akt II FSK 1887/13).

Brak podstaw do zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., przez sąd administracyjny tyczy się również żądania "wstrzymania wykonania tytułu wykonawczego".

Tytuł wykonawczy nie mieści się bowiem w kategorii decyzji lub postanowień, o których mowa w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w pkt 2 powołanego przepisu. Tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym stanowiącym dowód istnienia niewykonania obowiązku wynikającego z przepisu prawa (por. postanowienie NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 340/13).

Wobec powyższego nie było w sprawie przesłanek warunkujących możliwość wstrzymania wykonania tytułu wykonawczego czy tym bardziej zawieszenia postępowania egzekucyjnego, gdzie wyłącznie władnym jest organ egzekucyjny zaś sąd administracyjny może dokonać kontroli zgodności z prawem orzeczeń (postanowień) wydanych przez organ w przedmiocie zawieszenia bądź odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego.

W takim stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, że objęte zażaleniem postanowienie Sądu I instancji pomimo błędnego uzasadnienia odpowiadało prawu, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.