Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1621/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, asesor WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant Katarzyna Tomiło, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie wymagań ochrony środowiska - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., znak [...], Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zwany dalej również "GIOŚ", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w G., zwanego dalej również "PWIOŚ", z dnia [...] kwietnia 2006 r., znak [...], w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za okres od dnia 10 czerwca 2005 r. do dnia 6 października 2005 r. za przekroczenie dopuszczalnego poziomu dźwięku.

Uzasadniając zaskarżone rozstrzygnięcie, GIOŚ wskazał na następujące kwestie.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. PWIOŚ wymierzył spółce "[...]" Spółka z o.o. [...] z siedzibą w C. przy ulicy [...], zwanej dalej "ukaranym" albo "skarżącym", karę pieniężną za okres od dnia 10 czerwca 2005 r. do dnia 6 października 2005 r. w kwocie [...] zł za przekroczenie dopuszczalnego poziomu dźwięku w porze nocy.

Ukarany odwołał się od tej decyzji, podnosząc, iż dwie decyzje wymierzające kary biegnące, w oparciu o które wydana została decyzja PWIOŚ z dnia [...] kwietnia 2006 r., są wadliwe.

Rozpatrzywszy odwołanie GIOŚ stwierdził, iż decyzja PWIOŚ wydana została na podstawie art.298 ust.l pkt 5 oraz art.302 ust.l pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz, U. nr 62, poz.627 z późniejszymi zmianami), zwanej dalej "POŚ".

Przesłanki do ustalenia kary pieniężnej stanowiły dwie ostateczne decyzje PWIOŚ z dnia [...] lipca 2005 r., znak [...], i z dnia [...] sierpnia 2005 r., znak [...], ustalające wymiar kar biegnących za przekroczenie w porze nocnej dopuszczalnego poziomu hałasu oraz przedłożona przez ukaranego informacja z dnia [...] lutego 2006 r. o liczbie dni pracy zakładu w okresie od dnia 10 czerwca 2005 r. do dnia 7 października 2005 r.

Przedmiotem postępowania w sprawie ustalenia kary pieniężnej z tytułu przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu jest wyłącznie określenie czasu trwania tego przekroczenia, stwierdzonego ostateczną decyzją o karze biegnącej.

PWIOŚ prawidłowo ustalił okres przekroczenia dopuszczalnego poziomu dźwięku, określając go na 10 czerwca - 6 października 2005 r.

Zakończenie tego okresu wiąże się z faktem, iż decyzją z dnia [...] października 2005 r., znak [...], Starosta [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1996 r., znak [...], określającą w odniesieniu do ukaranego dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska.

W tej sytuacji w ocenie GIOŚ decyzję PWIOŚ należało utrzymać w mocy.

Ukarany wniósł skargę na powyższą decyzję GIOŚ, wnosząc ojej uchylenie.

Skarżący podtrzymał swoje stanowisko z odwołania, iż decyzje PWIOŚ z dnia [...] lipca i [...] sierpnia 2005 r. są wadliwe, podnosząc następujące argumenty.

W dniu [...] września 2005 r. Wydział Rolnictwa i Ochrony Środowiska Starostwa [...] przeprowadził wizję lokalną na terenie zakładu skarżącego.

Z ustaleń organu wynika, iż zasadniczym źródłem hałasu emitowanego przez zakład jest system wentylacyjny hali produkcyjnej i funkcjonującej w niej hurtowni.

Jednakże zakład w większości (zwłaszcza od strony usytuowania hali produkcyjnej) graniczy z terenami, które nie podlegają ochronie akustycznej, tj. z terenami niezabudowanymi lub zabudowy magazynowej, produkcyjnej, rzemieślniczo - usługowej.

Jednocześnie badania nie wykazały przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu ustalonego w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 178, poz. 1841).

Skoro rozporządzenie z dnia 29 lipca 2004 r. przewidywało wyższy poziom hałasu niż emitowany przez zakład, a teren na którym przeprowadzono badania nie był objęty ochroną akustyczną, to w ocenie skarżącego decyzję o ukaraniu zakładu postały wydane niezgodnie z ideą działania organów Ochrony Środowiska dla dobra środowiska, na rzecz społeczeństwa i w interesie Państwa". Organy ochrony środowiska wykorzystały istniejącą wówczas w obrocie prawnym decyzję ustalającą dopuszczalny poziom hałasu w sposób czysto instrumentalny i fiskalny.

Ponadto zaskarżona decyzja GIOŚ nie odnosi się do zarzutu skarżącego odnośnie błędu w naliczeniu wysokości kary biegnącej w okresie 1 lipca - 6 października 2005 r.

Badania z dnia [...] czerwca i [...] lipca 2005 r. przeprowadzone przez Lekarską Specjalistyczną Spółdzielnię [...] w G. wykazały bowiem nieznaczne przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu tylko od strony nie podlegającej ochronie akustycznej. Z uwagi na brak uszczerbku dla środowiska nie ma prawnych i racjonalnych przesłanek do karania skarżącego za emisję hałasu w okresie 1 lipca - 6 października 2005 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.l§l i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja GIOS oraz utrzymana nią w mocy decyzja PWIOŚ wydane zostały w zgodzie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie ich wydania, biorąc pod uwagę zarówno przepisy prawa procesowego (przepisy kodeksu postępowania administracyjnego), jak i materialnego.

Zgodnie z art.298 ust.l pkt 5 POŚ wojewódzki inspektor ochrony środowiska wymierza - w drodze decyzji administracyjnej - administracyjne kary pieniężne za przekroczenie poziomu hałasu określonego w decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu.

Zgodnie z art.300 ust.l POŚ po stwierdzeniu przekroczenia poziomu hałasu na podstawie kontroli, o której mowa w art.299 ust.l pkt POŚ, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wydaje decyzję ustalającą wymiar kary biegnącej.

Zgodnie z art.302 ust.l pkt 1 ustawy wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje, na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało.

Przedmiot zaskarżonej decyzji GIOŚ oraz przedmiot kontroli Sądu ograniczały się wyłącznie do kontroli zgodności z prawem wymierzenia skarżącemu kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

Z cytowanych regulacji POŚ wynika, iż dopuszczalność wymierzenia kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uzależniona jest od istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej wymierzającej karę biegnącą za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu oraz stwierdzenia przez organ ustania tego przekroczenia.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, co następuje.

Po pierwsze, w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym funkcjonowały ostateczne decyzje PWIOŚ z dnia [...] lipca i z dnia [...] sierpnia 2005 r., ustalające wymiar kar biegnących za przekroczenie w porze nocnej dopuszczalnego poziomu hałasu.

Z decyzji z dnia [...] lipca 2005 r. wynika, iż od dnia 10 czerwca 2005 r. skarżącemu zaczęto naliczać karę biegnącą w wysokości [...] złotych na dobę za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej o 20,5 dB.

Z decyzji z dnia [...] sierpnia 2005 r. wynika z kolei, iż od dnia 1 lipca 2005 r. karę biegnącą zaczęto naliczać w mniejszej wysokości, tj. [...] złotych na dobę za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej o 12,7 dB.

Zmniejszenie wymiary kary biegnącej było następstwem przedstawienia przez skarżącego pomiarów hałasu dokonanych w dniu [...] czerwca/l lipca 2005 r. w porze nocnej, stwierdzających niższy poziom emisji hałasu.

Po drugie, organ ustalił, iż w dniu [...] października 2005 r. Starosta Powiatowy w K. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1996 r., określającą w odniesieniu do skarżącego dopuszczalny poziom hałasu przenikający do środowiska.

Datę [...] października 2005 r. należy uznać za datę ustania przekroczenia, o którym mowa w decyzjach wymierzających kary biegnących. Skoro bowiem kary te wymierzono za przekroczenie poziomu hałasu ustalonego konkretną decyzją z dnia [...] lutego 1996 r., to uchylenie tej decyzji z dniem [...] października 2005 r. oznacza niemożność dalszego trwania tego konkretnego przekroczenia.

Z powyższego wynika, iż do naruszenia, o którym mowa w decyzjach o wymierzeniu kary biegnącej mogło potencjalnie dochodzić w okresie od dnia 10 czerwca do dnia 6 października 2005 r. (dzień poprzedzający wydanie decyzji z dnia [...] października 2005 r.).

Za trafne uznać należy założenie organu, iż do naruszania dopuszczalnego poziomu hałasu dochodziło w dniach, w których w okresie wskazanym powyżej zakład skarżącego pracował w porze nocnej. Dni tych było 86 dni, co wynika z informacji udzielonej przez samego skarżącego w piśmie z dnia 21 lutego 2006 r.

W tej sytuacji należało wymierzyć skarżącemu karę w wysokości stanowiącej równowartość iloczynu stawki kary biegnącej ([...] zł za okres od dnia 10 czerwca do dnia 30 czerwca 2005 r. oraz [...] zł za okres od dnia 1 lipca do dnia 6 października 2005 r.) oraz liczby dni, w których przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu miało miejsce (odpowiednio 15 i 71 dni), co też organ uczynił.

W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty pod adresem zaskarżonej decyzji formułowane przez skarżącego zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w skardze.

W istocie są to bowiem zarzuty nie przeciwko prawidłowości decyzji GIOŚ w przedmiocie wymierzenia kary, a zarzuty przeciwko prawidłowości decyzji PWIOŚ wymierzających kary biegnące.

Skarżący wskazuje bowiem, iż decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. ukarano go za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w sytuacji, w której emitowany przez niego hałas nie przekraczał limitu określonego w rozporządzeniu z dnia 29 lipca 2004 r., a ponadto emisja ta miała miejsce na obszarze nie objętym ochroną akustyczną. Ta druga okoliczność wystąpiła również przy wymierzaniu kary decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r.

Abstrahując całkowicie od oceny trafności tejże argumentacji należy stwierdzić, iż podniesionych przez skarżącego argumentów nie mógł brać pod uwagę organ orzekający w przedmiocie kary.

Wynika to wprost z cytowanego już wcześniej art.302 POŚ, zgodnie z którym decyzja wymierzająca karę biegnącą wiąże organ orzekający w przedmiocie kary.

Związanie to wyraża się tym, iż organ orzekający w przedmiocie wymierzenia kary związany jest nie tylko stawką kary biegnącej, ale i rozmiarem przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu określonym w decyzji o wymierzeniu tej kary. GIOŚ orzekający w niniejszej sprawie związany był zatem ustaleniem poczynionym w postępowaniach w przedmiocie wymierzenia kary biegnącej, zgodnie z którym działalność zakładu powodowała przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocnej o 20,5 dB (od dnia 10 do 30 czerwca 2005 r.) oraz o 12,7 dB (od dnia 1 lipca do 6 października 2005 r.).

Zadaniem organu orzekającego w przedmiocie kary nie było i nie mogło być zatem weryfikowanie stopnia przekroczenia poziomu hałasu ustalonego w decyzji o wymierzeniu kary biegnącej.

Prawidłowość tychże decyzji można było kwestionować wyłącznie w drodze odwoływania się od nich do organu wyższej instancji (także GIOŚ), a następnie zaskarżenia decyzji odwoławczej do sądu administracyjnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.