Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1905/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2, art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędziowie WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sławomir Antoniuk Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] czerwca 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.; dalej jako u. b. i a.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] kwietnia 2011 r. cofającą P. L. (dalej jako skarżący) pozwolenie na broń palną myśliwską.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską zostało wszczęte [...] listopada 2010 r., z uwagi na powzięcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] informacji o toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym o popełnienie czynu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § kk.

W toku postępowania organ uzyskał postanowienie z [...] marca 2008 r. o przedstawieniu skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk ; przestępstwa z art. 271 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk; przestępstwa z art. 18 § 3 w zw. z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk oraz przestępstwa z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 297 § 1 kk.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji doszedł do przekonania, iż skarżący nie może posiadać pozwolenia na broń palną myśliwską, gdyż został oskarżony o czyn z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 294 § 1 kk w zb. z art. 297 § 1 kk w zw. z art. 270 § 1 w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk, z art. 271 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk. Organ uznał, że strona, która została oskarżona o popełnienie wskazanych czynów nie daje gwarancji, iż będzie przestrzegać obowiązującego porządku prawnego, a w szczególności nie naruszy zasad bezpiecznego posiadania i używania posiadanej przez siebie broni. Lekceważący stosunek skarżącego, jako posiadacza broni palnej myśliwskiej, do norm prawa karnego, zdaniem organu budzi uzasadnioną obawę, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Oceny tej nie zmienia fakt, iż strona w miejscu zamieszkania, a także w kole łowieckim posiada dobrą opinię, co potwierdza poręczenie osobiste Prezydenta Miasta [...].

W konsekwencji organ wydał decyzję administracyjną cofającą skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską do celów łowieckich, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a.

Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie postępowania w sprawie. Skarżonej decyzji skarżący zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, iż popełnił przestępstwo przeciwko mieniu; naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. tj. cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską pomimo niespełnienia przesłanek wynikających z ww. przepisów, z uwagi na nieistnienie uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego; naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nierozważenie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności i w konsekwencji pominięcie świadectw o nieskazitelnej postawie społecznej skarżącego.

Wskazaną na wstępie decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, uznając, że sprawa musi być rozpatrzona na podstawie przepisów obowiązujących do dnia 10 marca 2011 r., skoro postępowanie w sprawie zostało wszczęte [...] listopada 2010 r.

Odnosząc się do treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., organ wskazał, że to sam ustawodawca bezpośrednio określił, że obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyłączająca możliwość posiadania pozwolenia na broń, w szczególności istnieje w stosunku do osób przeciwko którym toczy się postępowanie o popełnienie przestępstwa m. in. godzącego w mienie.

W rozpoznawanej sprawie wystąpiła okoliczność uznana przez samego ustawodawcę w ustawie o broni i amunicji za przesłankę uzasadniającą powyższą obawę, albowiem wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów m. in. przeciwko mieniu, stanowiących obligatoryjną przesłankę cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Dlatego też – zdaniem organu – ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny implikuje konieczność cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a., który to przepis ma charakter obligatoryjny. Wykluczone jest więc zachowanie pozwolenia na broń osobie, która należy do osób w tym przepisie określonych, a tym samym nawet korzystnie o posiadaczu pozwolenia na broń świadczące dowody, jak pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, czy w kole łowieckim oraz poręczenia osobiste nie dają podstaw do zmiany sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Nie eliminują one bowiem faktu przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa, z którego rodzajem obawę tę związał sam ustawodawca, nieprzewidujący możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy w przypadku oskarżenia bądź skazania posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo m.in. przeciwko mieniu.

Organ nie zgodził się z zarzutem strony, iż w postępowaniu naruszono zasadę domniemania niewinności, bowiem w postępowaniu administracyjnym nie ma ona zastosowania. Obowiązuje ona tylko w postępowaniu karnym. Wydanie decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń jest – zgodnie z wolą ustawodawcy – uprawnione już w sytuacji, gdy przeciwko jego posiadaczowi chociażby toczy się postępowanie karne o przestępstwo. Organ administracji publicznej nie weryfikuje przy tym zasadności wszczęcia postępowania karnego ani prawidłowości zebranego materiału dowodowego i zasadności zastosowanej kwalifikacji prawnej zarzuconego przestępstwa.

Organ podkreślił, że cofnięcie pozwolenia na broń jest ustaloną administracyjnym prawem materialnym konsekwencją wynikającą z faktu, iż strona budzi obawę możliwości (a więc nie pewność) stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego, wynikającą z faktu, iż jest podejrzana (oskarżona) o popełnienie przestępstwa istotnego z punktu widzenia interesu społecznego.

Jednocześnie organ uznał za nieuzasadnione zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania, uznając, że organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny sprawy.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji utrzymanej nią w mocy i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. błędna wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w u. b. i a. poprzez przyjęcie, iż okoliczność toczącego się wobec osoby postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu stanowi obligatoryjną przesłankę cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej podczas, gdy przesłanka wynikającą z ww. przepisu jest istnienie uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 77 § 1 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i nieuwzględnienie dowodów świadczących o nieistnieniu uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego oraz art. 80 kpa poprzez nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego przy ustalaniu, czy okoliczność istnienia uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego została udowodniona.

Skarżący podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że konstrukcja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. nie daje podstawy do automatycznego, obligatoryjnego cofania pozwolenia na broń, w sytuacji, gdy przeciwko uprawnionemu toczy się postępowanie karne. Podstawą wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń jest bowiem "uzasadniona obawa" jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Organ zawsze powinien zbadać istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i to z uwzględnieniem dowodów takich jak opinia o skarżącym w miejscu zamieszkania i środowisku łowieckim, prawidłowe przechowywanie broni, jak i upływ czasu od daty zarzucanego skarżącemu czynu, a także ocenę jego zachowania przez cały powyższy okres.

W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, przytoczył argumentację zbieżną z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 10 lutego 2012 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i zwrócił uwagę na orzecznictwo NSA. Odwołał się także do oceny odnoszącej się do zarzucanych mu czynów, dokonanej przez Sąd Okręgowy w [...] w postanowieniu z [...] czerwca 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez P. L. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw.

Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., w wersji obowiązującej do 10 marca 2011 r.

Jak wynika z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli co do osoby, której takie pozwolenie wydano, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a.

Dla uzasadnienia tego stanowiska w ocenie Sądu zasadnym jest odwołanie się do argumentów zawartych w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, LEX nr 527545. Uchwała ta w swoim meritum dotyczy co prawda, jedynie kwestii cofnięcia pozwolenia na broń osobie prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże rozważania zawarte w jej uzasadnieniu mają walor uniwersalny i dotyczą również sytuacji osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zwrócić bowiem należy uwagę, że po zwrocie "w szczególności" oprócz skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa tam wskazane, ustawodawca zawarł również kategorię osób "wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Oznacza to, że ustawodawca zróżnicował osoby prawomocnie skazane i objęte postępowaniem karnym, które tworzą jedną grupę. Drugą grupę tworzą skazani za popełnienie wszelkich innych przestępstw czy wykroczeń, bądź którym zarzucono takie czyny.

Dokonując wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., wskazać należy, że w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności".

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tejże uchwały wywiódł konkluzję, którą Sąd w pełni uznaje, iż użycie słów "w szczególności", oznacza, że co do osób wymienionych po tym stwierdzeniu ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się, a wydane cofa, zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, co do których, jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Wskazać przy tym należy, że treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych i brak jest podstaw do odstąpienia od stosowania wykładni językowej tego przepisu. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że jasne przepisy prawa nie wymagają interpretacji (clara non sunt interpretanda). Przepis powyższy kształtuje swego rodzaju ustawowe i niewzruszalne domniemanie, że stwierdzone wyrokiem karnym skazującym popełnienie określonego rodzaju przestępstwa lub trwanie postępowania karnego związanego z podejrzeniem popełnienia takiego przestępstwa stwarza uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A zatem samo prawidłowe ustalenie, czego skarżący nie kwestionuje, że w dacie wydania decyzji ostatecznej toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, upoważniało organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń bez potrzeby dalszego wykazywania bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy popełnionym czynem, a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji nie były przy tym obowiązane do dokonywania analizy i oceny postanowień sądów powszechnych, zawierających oceny, do których odwołuje się skarżący. W wyniku ich dokonania postępowanie karne wobec skarżącego nie zostało umorzone, ani zakończone w innej formie. Postępowanie to w dalszym ciągu toczy się przed sądem.

W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, na co zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Restrykcyjność przepisów dotyczących zarówno wydania pozwolenia na broń, jak i przede wszystkim jego cofnięcia jest zatem uzasadniona specyficznym charakterem tego uprawnienia.

Reasumując, wskazać należy, iż osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u. b. i a. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że powyższe stanowisko jest już utrwalone w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i przede wszystkim w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 357/07, wyrok NSA z 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 650/09, wyrok NSA z 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 1961/09, wyrok NSA z 8 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1400/09, wyrok NSA z 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1382/10, wyrok NSA z 15 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1614/10, wyroki dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro zatem przeciwko P. L. prowadzono postępowanie karne, a następnie został skierowany akt oskarżenia m. in. o przestępstwo przeciwko mieniu, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, a w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Okoliczność ta stanowiła wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Na wydane rozstrzygnięcie nie mogły mieć zatem wpływu dowody pozytywnie świadczące o skarżącym. Dowody te pozostają bowiem bez znaczenia na ustanowione przez ustawodawcę domniemanie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez osobę, wobec której prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Jak wskazał NSA w wyroku z 8 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1083/09 "Sąd ocenia zgodność z przepisami prawa zaskarżonej decyzji administracyjnej. Do oceny tej nie można włączyć okoliczności faktycznych, których nie ma podstaw do wyprowadzenia z przepisu prawa materialnego. Pozytywna ocena w środowisku skarżącego nie może obalić faktu zapisanego w przepisie prawa: prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu".

Dlatego też nie można uznać za usprawiedliwiony podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a., jak również zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Skoro zakres niezbędnych ustaleń wynika z normy prawnej, która jest lub powinna być zastosowana w sprawie, to uznać należy, że organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy.

Wydanie decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską nie narusza art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.

Niewątpliwie przepis ten statuuje ogólną zasadę prawa karnego – zasadę domniemania niewinności. Jednakże nie można wiązać cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z naruszeniem zasady domniemania niewinności, gdyż domniemanie to jest naruszone tylko wówczas, jeżeli sąd w wyroku wypowie się na temat winy bez uprzedniego jej udowodnienia oskarżonemu zgodnie z prawem, a zwłaszcza bez umożliwienia skorzystania z prawa do obrony. Natomiast z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w postępowaniu publicznoprawnym dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W sprawie tej organy administracji nie traktują skarżącego jako winnego popełnienia przestępstwa przed stwierdzeniem tego przez właściwy sąd karny, gdyż kwestia winy nie była przesądzana w rozpoznawanej sprawie. Ani organy administracji publicznej, ani też sąd administracyjny nie są uprawnione do oceny, czy zebrany w sprawie karnej materiał dowodowy potwierdza, czy też nie potwierdza faktu popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu.

Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu nowelizacja przepisu stanowiącego podstawę jej wydania. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u. b. i a. w nowym brzmieniu obowiązuje od 10 marca 2011 r., a zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis poprzedni, prawidłowo zinterpretowany i zastosowany przez organ.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ ustalił prawidłowy stan faktyczny, a następnie dokonał subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną. Dlatego też Sąd, działając na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.