Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 967/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-11-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Czajecka–Szpringer po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" spółki z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A" spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kwoty podatku od towarów i usług podlegającej wpłacie za grudzień 2011 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 4 listopada 2014 r. skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej kwoty podatku od towarów i usług podlegającej wpłacie za grudzień 2011 r.

Uzasadniając wniosek wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla spółki niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Argumentowano, że spółka złożyła wniosek o udzielenie kredytu refinansowego przeznaczonego na spłatę kredytu obrotowego w kwocie 700.000 zł. Podkreślono, że uzyskanie wnioskowanego kredytu jest dla skarżącej niezbędne w celu umożliwienia dalszego prowadzenia działalności w przeciwnym razie skarżąca będzie zmuszona złożyć wniosek o upadłość. Wobec powyższego skarżąca zauważyła, iż przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji w drodze egzekucji administracyjnej wiązać się będzie najprawdopodobniej z zajęciem rachunków bankowych spółki, co uniemożliwi uzyskanie wnioskowanego przez spółkę kredytu i w konsekwencji doprowadzi do jej upadłości. Powyższe - zdaniem strony - stwarza możliwość wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia jej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, co uzasadnia przedmiotowy wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Wskazać zatem trzeba, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych.

Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Słusznie na ten aspekt oceny zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 wskazując, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego.

Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877).

Rozpoznawany wniosek mimo uzasadnienia nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik strony skarżącej poprzestał bowiem na ogólnych stwierdzeniach, pomijając całkowicie obowiązek przedstawienia faktów, które obrazowałyby aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącej. Strona przemilczała kwestię ewentualnych zysków wskazując jedynie na okoliczności zmierzające do uwzględnienia jej wniosku (dotyczące kredytu obrotowego, czy też wniosku o udzielenie kredytu refinansowego), przy czym nawet tych twierdzeń nie poparła stosowną dokumentacją.

Oceniając tak sformułowany wniosek, nie sposób więc stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Innymi słowy, powołana przez pełnomocnika skarżącej argumentacja, nie poparta stosownymi dowodami, jest niewystarczająca. Twierdzenia wnioskodawcy powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej i majątkowej (np. wyciągi z posiadanych rachunków bankowych, deklaracje podatkowe podatku dochodowego oraz podatku od towarów i usług, raporty kasowe, wykaz majątku ruchomego i nieruchomego itp.). Sąd nie może bowiem przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony.

Dla porządku wskazania jednocześnie wymaga, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). Podnieść również trzeba, iż wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi (czego na obecnym etapie sprawy Sąd nie przesądza) może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone wraz z odsetkami.

W tej sytuacji, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.