Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 169/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jan Jędrkowiak, Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.), Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski, Protokolant Marta Wenta, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2006 sprawy ze skargi U. i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ orzeka, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana, 3/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących U. i K. K. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 listopada 2003 r. Burmistrz Miasta, powołując się na art. 146 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz uchwałę Rady Miejskiej z dnia 30 listopada 2000 r. nr [...] w sprawie stawki opłaty adiacenckiej, ustalił skarżącym U. i K. K. opłatę adiacencką w wysokości 1731 zł z tytułu wzrostu wartości ich nieruchomości - działki nr [...] z powodu wybudowania w ulicy [...]kolektora sanitarnego z przyłączami. Podejmując wskazaną decyzję Burmistrz ustalił, jak wynika z jej uzasadnienia, że kolektor sanitarny wybudowano w 2001 r.

W toku postępowania administracyjnego poprzedzającego podjęcie tej decyzji, skarżący w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania, w piśmie z dnia 5 listopada 2003 r. twierdzili, że upłynął termin trzech lat, w którym można było ustalić opłatę adiacencką. Odpowiadając na to pismo skarżących Burmistrz Miasta pismem z dnia 25 listopada 2003 r., do którego dołączona została decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej, wyjaśnił, że ustalenie tej opłaty nastąpiło w terminie, gdyż za datę zakończenia budowy kanalizacji sanitarnej przyjmuje się datę protokolarnego odbioru inwestycji, co w niniejszej sprawie, jak napisano, miało miejsce w dniu 15 lutego 2001 r., co powoduje, że termin do ustalenia opłaty adiacenckiej upływa w dniu 15 lutego 2004 r.

W odwołaniu od decyzji Burmistrza z dnia 25 listopada 2003 r. skarżący, podtrzymując twierdzenie, iż upłynął termin ustalenia opłaty adiacenckiej, wskazali, że warunki do przyłączenia ich nieruchomości do kanalizacji sanitarnej zostały stworzone przed sierpniem 2000 r. Na dowód tego powołali się na swoje pismo z 28 sierpnia 2000 r. do Przedsiębiorstwa A w R., w którym zgłosili gotowość zrzutu ścieków do kanalizacji sanitarnej wykonanej w ulicy [...], umowę z dnia 4 września 2000 r. pomiędzy nimi i tym przedsiębiorstwem wraz z aneksem z dnia 7 września 2000 r., którą Przedsiębiorstwo A w R. przyjęło na siebie obowiązek odbioru ścieków oraz fakturę z dnia 27 listopada 2000 r. wystawioną przez Przedsiębiorstwo A w R. za odbiór ścieków.

Rozpoznając odwołanie skarżących Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20 stycznia 2004 r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości z powodu wybudowania urządzeń infrastruktury ustala się w terminie trzech lat od dnia oddania urządzeń do eksploatacji oraz że w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, iż dzień sporządzenia protokołu odbioru końcowego robót jest tym dniem, od którego należy liczyć stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury. W związku z tym przyjęto, że w rozpoznawanej sprawie bieg terminu ustalenia opłaty adiacenckiej rozpoczął bieg w dniu 15 lutego 2001 r.

W skardze skarżący zarzucili, że przyjęta przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze wykładnia jest sprzeczna z prawem, gdyż w ustawie o gospodarce nieruchomościami mowa jest o tym, że ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie trzech lat od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury a nie od daty sporządzenia protokołu odbioru. W związku z tym skarżący wskazali, że warunki do podłączenia ich nieruchomości do kanalizacji sanitarnej zostały stworzone w chwili podpisania umowy z Przedsiębiorstwem A w R., które zobowiązało się do odbioru ścieków. Skarżący podnieśli też, że faktura z dnia 27 listopada 2000 r., o której pisali w odwołaniu, i której kopię dołączyli do skargi, obejmuje należność za odbiór ścieków w okresie od 1 września 2000 r. do 1 listopada 2000 r.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym w chwili podjęcia zaskarżonej decyzji (Dz.U. nr 46 z 2000 r., poz. 543 ze zm.) ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do trzech lat od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej. Treść powołanego przepisu nie daje podstaw do przyjęcia, iż początkiem biegu wskazanego terminu jest protokolarne przekazanie inwestycji. Co prawda regułą winno być, że korzystanie z nowowybudowanego urządzenia infrastruktury jest możliwe po przekazaniu inwestycji przez wykonawcę inwestorowi, to jednakże jeżeli rozpoczęto korzystać z urządzenia przed takim przekazaniem, ten fakt należy uznać za początek biegu terminu trzech lat dla ustalenia opłaty adiacenckiej. W powołanym przepisie art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami mowa jest bowiem o stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury, nie sposób zaś twierdzić, że warunków tych nie stworzono, skoro właściciel nieruchomości korzysta z urządzenia infrastruktury.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podejmując zaskarżoną decyzję naruszono powołany przepis prawa materialnego bezpodstawnie zawężając zwrot "stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej" do protokolarnego odbioru inwestycji.

Wskazane naruszenie prawa materialnego miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pociągnęło za sobą pominięcie wyjaśnienia, wskazywanych przez skarżących w odwołaniu, okoliczności wcześniejszego korzystania z kanalizacji sanitarnej, które miały dowodzić wcześniejszego stworzenia warunków do podłączenia ich nieruchomości do tego urządzenia infrastruktury – na tyle wcześniejszego, że ustalenie opłaty adiacenckiej nastąpiłoby po terminie trzech lat. Bowiem, chociażby z faktury za odbiór ścieków wynika, że skarżący z kanalizacji sanitarnej korzystali najpóźniej już w dniu 22 listopada 2000 r. (ten dzień jest według tej faktury końcem okresu, w którym pomierzono zużytą wodę i wytworzone ścieki), co sprawia, że termin ustalenia opłaty adiacenckiej upływał najpóźniej w dniu 22 listopada 2003 r.

W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uwzględniając przedstawioną wykładnię art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wyjaśni kiedy stworzono warunki do podłączenia nieruchomości skarżących do kanalizacji sanitarnej i w zależności od poczynionych ustaleń rozstrzygnie sprawę, mając na uwadze, że w obecnym stanie prawnym (art. 145 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw – Dz.U. nr 141 z 2004 r., poz. 1492 ze zm.) termin trzech lat od stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury ogranicza możliwość wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Zatem, gdyby ustalono, że decyzja Burmistrza Miasta z dnia 25 listopada 2003 r. została podjęta po tym terminie, to postępowanie administracyjne stałoby się bezprzedmiotowe, gdyż nie można by wydać decyzji.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd na mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji na czas do uprawomocnienia się wyroku Sądu.

Nadto, także wobec uwzględnienia skargi i w związku ze złożonym na rozprawie przez skarżącego wnioskiem Sąd na mocy art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o kosztach postępowania obciążających organ administracji publicznej, który podjął zaskarżoną decyzję.