Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 2191/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust.1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Michał Zdziera, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 335/19 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku z dnia 30 listopada 2018 r. nr KO-757/4100/151/18 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. S.A. z siedzibą w P. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku kwotę 1350 (słownie: tysiąc trzysta pięćdziesiąt złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 października 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 335/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. S.A.

z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Płocku

z dnia 30 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2013 r.

Wskazany wyrok jest dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.

W wywiedzionej od powyższego orzeczenia skardze kasacyjnej, skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

• art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. poz. 613 ze zm.); dalej: "u.p.o.l.", w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i w związku z art. 3 pkt 3 i 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym od 17 lipca 2010 r.), poprzez nieprawidłowe określenie wartości kabla światłowodowego objętego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, skutkujące niepoprawnym wyliczeniem podstawy opodatkowania w kategorii budowli (w odniesieniu do kanalizacji kablowej) i zaniżeniem wysokości nadpłaty powstałej z tego tytułu;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że sąd,

w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a tym samym zlekceważył naruszenie przez organy podatkowe art. 120, art. 121 § 1ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 900); dalej: "O.p.", zw. z art. 2a O.p. (zasada in dubio pro tributario), art. 122, art. 124 O.p.,

a także art. 217 oraz art. 84 Konstytucji RP, jak również art. 187 §1, art. 180 §1 i art. 191 O.p.;

• art. 3 §1 p.p.s.a. oraz art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegające na tym,

że sąd, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a i utrzymał w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego określonych w pkt I skargi.

Skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie skarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub alternatywnie uwzględnienie skargi kasacyjnej, uchylenie wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez sąd pierwszej instancji. Zawnioskowała nadto o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego.

Organ podatkowy, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł w odpowiedzi na skargę kasacyjną o jej oddalenie w całości oraz

o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, wraz

z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej, wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), ze względu na konieczność rozpoznania jej bez zbędnej zwłoki oraz na ograniczenia związane z sytuacją pandemiczną. Strony zostały o tym powiadomione i pouczone o możliwości uzupełnienia argumentacji podniesionej w skardze kasacyjnej i odpowiedzi na nią w odrębnym piśmie procesowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna, jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej postawiono zarzuty oparte na obu podstawach z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji, co do zasady, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia tych ostatnich przepisów. Dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, bądź też po ustaleniu, czy nie nastąpiło naruszenie innych przepisów postępowania powodujących wadliwość wydanego wyroku, można przejść do skontrolowania prawidłowości wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego do zastosowanego przez sąd administracyjny przepisu prawa materialnego.

Na wstępie należy wskazać, że nowelizacją ustawy - Prawo budowlane, wprowadzoną ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675), dodano do art. 3 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane punkt 3a. Przepisem tym wprowadzono i zdefiniowano pojęcie obiektu liniowego wskazując, że budowlą jest kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części, ani urządzenia budowlanego. Zgodnie także z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę, że linia telekomunikacyjna umieszczona w kanalizacji kablowej nie jest ani obiektem budowlanym lub jego częścią, ani urządzeniem budowlanym, linia taka po dniu wejścia w życie wskazanej nowelizacji nie stanowi już przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Budowlą jest natomiast sama kanalizacja kablowa bez zainstalowanych w niej kabli, które nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części, ani urządzenia budowlanego.

Sporna w sprawie jest okoliczność prawidłowości określenia proporcji kosztów wykonania kanalizacji kablowej i kosztów kabla światłowodowego, a w konsekwencji wartości kanalizacji kablowej dokonanej przez biegłego, działającego na zlecenie organu, i odmowy ustalenia tej wartości na podstawie wyliczeń zawartych w operacie szacunkowym sporządzonym na zlecenie skarżącej.

Sąd pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że działając w warunkach związania prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1353/17 oraz że spółka zaskarżyła decyzję w części, w jakiej organ odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu kanalizacji kablowej, prawidłowo organ odwoławczy zastosował się do wytycznych zawartych w ww. wyroku i ustosunkował się do wyliczeń zawartych w operacie szacunkowym sporządzonym na zlecenie skarżącej.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uprawnione jest stanowisko organu odwoławczego, prawidłowo zaaprobowane przez sąd pierwszej instancji, że nie może stanowić rzetelnej podstawy do wyliczenia proporcji kosztów wytworzenia kanalizacji kablowej oraz kabla światłowodowego operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę K. C., na zlecenie skarżącej, gdyż nie dotyczy on konkretnego środka trwałego - budowli światłowodu oznaczonej nr inwentarzowym [...], będącej przedmiotem opodatkowania na terenie gminy L. W tym operacie rzeczoznawca wyliczyła średnią wartość, na podstawie wielu należących do skarżącej środków trwałych, położonych w innych gminach i niebędących przedmiotem opodatkowania w zaskarżonej decyzji. Wobec tego, prawidłowo sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów podatkowych, które oceniły ww. operat szacunkowy jako dowód niemogący być podstawą do wyliczenia wartości kanalizacji kablowej stanowiącej podstawę do określenia podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości.

Natomiast, skoro wskazanymi wadami nie była obarczona, sporządzona na zlecenie organu pierwszej instancji, opinia biegłego R. K. z dnia 20 października 2015 r., to prawidłowo organy, a za nimi sąd pierwszej instancji, uznały tę opinię za umożliwiającą poprawne ustalenie proporcji kosztów powstania kanalizacji kablowej oraz kosztów powstania kabla światłowodowego. W tej opinii biegły przyjął do rozliczenia wartość początkową środka trwałego - światłowodu należącego do skarżącej, znajdującego się na terenie gminy L., wartość kanalizacji światłowodowej i wartość kabla światłowodowego, to jest środka trwałego o numerze inwentarzowym [...]. Ponadto opinia ta została sporządzona na podstawię danych dotyczących konkretnego, podlegającego opodatkowaniu na terenie gminy L. środka trwałego, w tym: 1) projektu linii światłowodowej do celów nadzoru rurociągu naftowego "P." - przebieg trasowy na terenie gminy L., 2) dokumentacji technicznej podwykonawczej inwestycji - kabla światłowodowego granica gmina S.- granica gmina G., 3) kosztorysów powykonawczych inwestycji - kabla światłowodowego w tych granicach. Rozliczając wartość początkową środka trwałego na koszty wykonania kanalizacji światłowodowej i koszty wykonania kabla światłowodowego, biegły poddał szczegółowej analizie pozycje kosztorysowe dotyczące realizacji światłowodu na terenie gminyL.. Biegły wyjaśnił, co zostało uznane za koszty budowlane związane z budową kanalizacji światłowodowej, a co za koszty budowlane związane z ułożeniem kabla światłowodowego. Wyczerpująco odniósł się do poszczególnych robót budowlanych oraz pozostałych kosztów związanych z realizacją inwestycji. Takich elementów nie zawierał operat szacunkowy rzeczoznawcy K. C. W konsekwencji, skoro opinia biegłego była wiarygodna i rzetelna, oparta na logicznych podstawach, właściwie uzasadniona, a wnioski opinii były spójne z metodologią przyjętą przez biegłego (także dodatkowo wyjaśnioną w piśmie biegłego z dnia 19 listopada 2015 r.), to zarówno organy podatkowe jak i sąd pierwszej instancji uprawnione były do przyjęcia tej opinii jako dowodu na ustalenie proporcji kosztów powstania kanalizacji kablowej oraz kosztów powstania kabla światłowodowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sąd pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wywody prawne, w których w dostatecznym stopniu wyjaśnił swoje stanowisko co do przyjętej przez organy podatkowe podstawy opodatkowania budowli oraz podał wiarygodne powody, z powodu których uznał, uwzględniając również działania skarżącej, że postępowanie organów podatkowych w tym zakresie było prawidłowe i nie naruszało wskazywanych przez nią przepisów O.p. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. - do organu podatkowego należy wyjaśnienie wszystkich okoliczności niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ określa, jakie fakty powinny być ustalone, za pomocą jakich dowodów; organ też przeprowadza te dowody; obowiązany jest przy tym przeprowadzić wszelkie możliwe dowody, a następnie wszystkie je rozpatrzyć. Za dowód może być uznane wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 O.p.). Ustawodawca przyjął otwarty system środków dowodowych i zasadę równej ich mocy, nie wprowadzając ograniczenia dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w zakresie wykazania określonych faktów. Zakres postępowania dowodowego wyznacza treść hipotezy normy prawnej, która w danej sprawie ma mieć zastosowanie.

W odniesieniu do opodatkowania budowli podatkiem od nieruchomości jedną z istotnych kwestii, jakie powinny być ustalone, jest wartość budowli, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wartość ta powinna być ustalona na dzień pierwszego stycznia roku podatkowego w wysokości stanowiącej podstawę amortyzacji w tym roku, niepomniejszonej o odpisy amortyzacyjne. W przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość z dnia pierwszego stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego. Jeżeli od budowli nie dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, podstawę opodatkowania stanowi ich wartość rynkowa (art. 4 ust. 5 u.p.o.l.). Odwołanie się w regulacji dotyczącej podatku od nieruchomości do przepisów regulujących podatki dochodowe i podstawy dokonania amortyzacji wskazuje na to, że dowodem, na podstawie którego można ustalić wartość budowli jest ewidencja środków trwałych. Nie można jednak zapominać, że wartość budowli powinien określić podatnik (będący osobą prawną), uwzględniając powyższe zasady w deklaracji podatkowej, którą ma obowiązek złożyć stosownie do art. 6 ust. 9 pkt 1 u.p.o.l. W razie wątpliwości co do prawidłowości podanej przez podatnika wartości budowli, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., organ podatkowy może i powinien ją zweryfikować w postępowaniu podatkowym za pomocą wszelkich dostępnych środków dowodowych, w tym opinii biegłego, co też prawidłowo uczynił w sprawie organ podatkowy pierwszej instancji.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, wymaga podkreślenia, że skarżąca zgłaszając zarzuty naruszenia przepisów postępowania powinna wykazać, że naruszenie przepisów postępowania było na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jednak, w zarzutach skargi kasacyjnej i ich uzasadnieniu dotyczącym naruszenia przepisów postępowania, skarżąca nie wykazała, aby doszło do ich naruszenia, w tym aby było to naruszenie na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Wobec tego, za nieuzasadniony uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegający na tym, że sąd, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa procesowego, a tym samym zlekceważył naruszenie przez organy podatkowe art. 120, art. 121 § O.p. w zw. z art. 2a O.p. (zasada in dubio pro tributario), art. 122, art. 124 O.p., a także art. 217 oraz art. 84 Konstytucji RP, jak również art. 187 §1, art. 180 §1 i art. 191 O.p., jak też zarzut naruszenia art. 3 §1 p.p.s.a. oraz art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. polegający na tym, że sąd, w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej, nie zastosował środka określonego w art. 145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a i utrzymał w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego określonych w pkt I skargi.

Wskazać należy, że przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. jak też przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i lit. a p.p.s.a. mają charakter wynikowy i stanowią efekt dokonanej kontroli sądowej zaskarżonego aktu. Skarżąca w skardze kasacyjnej połączyła naruszenie tych przepisów z przepisami prawa procesowego oraz art. 84 Konstytucji RP, wywodząc wniosek o braku przeprowadzenia prawidłowej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji przez sąd pierwszej instancji. Podkreślenia jednak wymaga, że przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne, oceniając legalność zaskarżonego aktu, w wyniku tej oceny, eliminują taki akt z obiegu prawnego, jeżeli ustalą, że doszło do naruszenia prawa przy jego wydaniu, na podstawie przepisów art. 145 - art. 150 i art. 151a § 1 p.p.s.a. lub - jeżeli sądy administracyjne nie uwzględniają skargi, z powodu niestwierdzenia naruszeń prawa przy wydaniu zaskarżonego skargą aktu - oddalają skargę jako niezasługującą na uwzględnienie (art. 151 i art. 151a § 2 p.p.s.a.). Z uregulowania art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika zatem, że w zależności od wyniku przeprowadzonej przez sąd oceny legalności zaskarżonego aktu, z zakresie określonym art. 134 p.p.s.a., sąd ten stosuje przewidziane w art. 145 - art. 151a p.p.s.a. środki prawne. W zaskarżonym wyroku sąd pierwszej instancji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie określonym w art. 134 p.p.s.a. i - na postawie art. 151 p.p.s.a. - zastosował przewidziany środek prawny, tj. oddalił skargę. Zatem, nie mógł sąd ten naruszyć przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten mógłby zostać naruszony przez sąd pierwszej instancji, gdyby sąd ten nie poddał kontroli legalności, czyli zgodności z prawem, zaskarżonej decyzji albo np. zastosował inny środek prawny, niż ten przewidziany w art. 145 - art. 151a p.p.s.a., jednak ten zastosowany w sprawie znajduje swoją podstawę prawną w art. 151 p.p.s.a. Nadto, w sprawie tej organy nie naruszyły przepisów art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 i art. 191 O.p., gdyż - jak to już wyżej wskazano - wszystkie dowody zgromadzone w sprawie, w tym operat szacunkowy rzeczoznawcy K. C., zostały przez organy podatkowe ocenione w sposób niewskazujący na przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

Nie mógł zostać także naruszony przepis art. 2a O.p. (zasada in dubio pro tributario). Jak stanowi ten przepis, tylko niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Z takimi zaś - jak wynika z powyższych rozważań - nie mamy do czynienia w sprawie.

Wyrażona w ww. przepisie zasada jest jedną z dyrektyw wykładni prawa i ma zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy interpretacja przepisu prawa przy zastosowaniu kontekstu językowego i systemowego nie daje zadowalających rezultatów. W przypadku, gdy rezultat przeprowadzonej wykładni, pomimo zastosowania różnych metod interpretacji, pozwala na przyjęcie alternatywnych względem siebie treści normy prawnej, prawidłowym rozwiązaniem jest wybór znaczenia, które jest korzystne dla podatnika. Jeśli jednak wynik przeprowadzonej wykładni daje jasność co do treści normy prawnej, to nie ma podstaw do zastosowania art. 2a O.p. Same różnice w interpretacji treści normy prawnej prezentowane przez podatników, obecne w literaturze przedmiotu, czy nawet pomiędzy organami podatkowymi wydającymi np. odmienne interpretacje podatkowe, nie świadczą o istnieniu niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów.

Natomiast, zarzut naruszenia art. 84 Konstytucji RP nie został w żaden sposób uzasadniony, brak jest zatem podstaw do jego prawnej oceny.

Także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.o.l. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. i w zw. z art. 3 pkt 3 i 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym od 17 lipca 2010 r.), poprzez nieprawidłowe określenie wartości kabla światłowodowego objętego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, skutkujące niepoprawnym wyliczeniem podstawy opodatkowania w kategorii budowli (w odniesieniu do kanalizacji kablowej) i zaniżeniem wysokości nadpłaty powstałej z tego tytułu, nie zasługiwał na uwzględnienie. Organ podatkowy pierwszej instancji - jak wskazano - przy wykorzystaniu opinii powołanego w sprawie biegłego, prawidłowo określił wartość budowli - kanalizacji kablowej, natomiast wartość wynikająca z operatu szacunkowego rzeczoznawcy K. C. nie mogła być podstawą do wyliczenia tej wartości, gdyż nie dotyczyła kanalizacji kablowej położonej w gminie L., lecz obejmowała dziesięć różnych środków trwałych.

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329); dalej: "p.p.s.a." - skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Zasądzony zwrot kosztów postępowania obejmuje koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 360 zł ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804).

/-/ A. Polańska /-/ P. Borszowski /-/ S. Presnarowicz