Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 96/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 4 i 6
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 161 par. 1 pkt 3 i art. 149 par. 1 pkt 3 i art. 149 par. 1 a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. U. Sp. z o.o. w B. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta B. do załatwienia, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej, wniosku P. U. Sp. z o.o. w B. z dnia [...] sierpnia 2016 roku; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. wymierza Prezydentowi Miasta B. grzywnę w kwocie 1000 (tysiąc) złotych; 5. zasądza od Prezydenta Miasta B. na rzecz skarżącego P. U. Sp. z o.o. w B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.:

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Przedsiębiorstwo "A." Sp. z o.o. z siedzibą w B. (powoływane dalej jako: Skarżący lub Wnioskodawca) wystąpiła do Prezydenta Miasta B. o udostępnienie informacji w postaci kserokopii wszystkich załączników do protokołów kontroli z przeprowadzonych wizji lokalnych baz magazynowo - transportowych firmy Usługi Komunalne "B." z siedzibą w Ł. oraz K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w E. wykonanych na zlecenie Zamawiającego - PUHP "L." Sp. z o.o.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Wnioskodawca skierował do Zastępcy Prezydenta Miasta B. wniosek o przyśpieszenie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2016 r. z powodu złożenia w Prokuraturze Rejonowej B. w B. zawiadomienia o uzasadnionym popełnieniu przestępstwa przez osoby reprezentujące w/w firmy.

Prezydent Miasta B. pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. udostępnił Wnioskodawcy dokumentację fotograficzną, stanowiącą załącznik do protokołów kontroli sporządzonych w dniach [...] lipca 2016 r. przez PUHP "L." sp. z o.o., jednocześnie odmówił udostępnienia kserokopii wszystkich załączników do przedmiotowych protokołów, wskazując, że przedmiotowe dokumenty mają charakter prywatny, stąd nie podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na powyższe pismo Skarżący w dniu [...] sierpnia 2016 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. o wydanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, merytorycznego i zaskarżalnego rozstrzygnięcia o udostępnieniu lub odmowie udostępnienia żądanych we wniosku informacji. W ocenie Skarżącego udzielona odpowiedź nie zawierała wszystkich załączników do protokołów kontroli baz magazynowo – transportowych przeprowadzonych w stosunku do Usługi Komunalne "B." z siedzibą w Ł. oraz K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w E.

W dniu 7 września 2016 r. wnioskująca Spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. polegającą na nieudzieleniu informacji publicznej w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kserokopii wszystkich załączników do protokołów kontroli baz magazynowo - transportowych sporządzonych w dniach [...] lipca 2016 r. oraz [...] lipca 2016 r. przeprowadzonych w stosunku do: Usługi Komunalne "B." z siedzibą w Ł. i K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w E. W skardze Skarżący sprecyzował, że jego żądanie dotyczy:

1) protokołu K. Sp. z o.o. Sp.k.:

* umowy dzierżawy z dnia [...] marca 2016 r. zawartej pomiędzy Grupa D. Sp. z o.o. a K. Sp. z o.o. Sp. k.

* opinia wyposażenia bazy magazynowo - transportowej K. Sp. z o.o. Sp. k. sporządzona przez mgr inż. E. M. dot. urządzeń lub systemów zapewniających zagospodarowanie wód opadowych i ścieków przemysłowych

* umowa z dnia [...] stycznia 2016 r. o obsłudze technicznej i naprawie samochodów zawarta pomiędzy Przedsiębiorstwem S. S.A. Oddział B. a K. Sp. z o.o. Sp. k.

* oświadczenie D. z dnia [...] marca 2016 r.

* dokumentacja związana z funkcjonowaniem systemu pozycjonowania satelitarnego - załącznik nr 12

2) protokołu Usługi Komunalne "B.":

* umowy dzierżawy z dnia [...] lutego 2016 r. zawartej pomiędzy H. Sp. z o.o. i M. M.

* opinia wyposażenia bazy magazynowo - transportowej Usługi Komunalne "B." sporządzona przez mgr inż. E. M. dot. urządzeń lub systemów zapewniających zagospodarowanie wód opadowych i ścieków przemysłowych

* umowa pomiędzy B. a Usługi Komunalne "B." z dnia [...] czerwca 2016 r.

* dokumentacja związana z funkcjonowaniem systemu pozycjonowania satelitarnego - załącznik nr 14.

Powołując się na przewlekłe prowadzenie postępowania Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w postaci kserokopii wszystkich załączników do protokołów kontroli baz magazynowo -transportowych sporządzonych w dniach [...] lipca 2016 r. oraz [...] lipca 2016 r. przeprowadzonych w stosunku do Usługi Komunalne "B." z siedzibą w Ł. oraz K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w E., w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznanie od organu na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł na podstawie 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a.; oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej o odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Organ zwrócił uwagę, że we wniosku z dnia [...] sierpnia 2016 r. Skarżący nie sprecyzował, których załączników do protokołów kontroli żąda, zaś załączniki stanowiące informacje publiczną zostały przez organ udostępnione wraz z pismem z dnia [...] sierpnia 2016 r. Pozostałe załączniki w ocenie organu nie mogły być udostępnione Skarżącemu albowiem stanowiły one dokumenty prywatne. Końcowo uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podkreślił, że Skarżący przed jej wniesieniem nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, co czyni skargę niedopuszczalną.

Na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r. pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania wskazując, że wszystkie załączniki do protokołów kontroli zostały przekazane Skarżącemu zgodnie z żądaniem w pismach z dnia [...] października 2016 r. oraz [...] listopada 2016 r.

Pełnomocnik Skarżącego podtrzymał natomiast skargę na bezczynność organu w zakresie nieudostępnienia jednego dokumentu w przedmiocie żądania informacji odnośnie wynagrodzenia za sporządzenie opinii. Pełnomocnik Skarżącego przyznał jednocześnie, że w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. otrzymał pisemną informację, że organ tej informacji nie posiada.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.- określanej dalej jako p.p.s.a.) kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 4 a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a. ). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.; dalej: u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga, wbrew błędnemu przekonaniu pełnomocnika organu, poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest bowiem pogląd, iż skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez uprzedniego wzywania do usunięcia naruszenia prawa (por. wyroki NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, z dnia 03 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2603/13 oraz postanowienia NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 462/10 i z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 262/08). Uwzględniając powyższe Sąd uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za dopuszczalną.

Przechodząc z kolei do merytorycznego jej rozpoznania należy stwierdzić, że przedmiotem skargi uczyniono bezczynność Prezydenta Miasta B. w udostępnieniu Skarżącemu informacji publicznej określonej we wniosku z dnia [...] sierpnia 2016r., który zawierał żądanie przesłania kserokopii załączników do protokołów kontroli z przeprowadzonych wizji lokalnych baz magazynowo - transportowych firmy Usługi Komunalne "B." z siedzibą w Ł. oraz K. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w E. wykonanych na zlecenie Zamawiającego - PUHP "L." Sp. z o.o. w B.

Według ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia, mającej walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakimkolwiek sposób dotyczących ich. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowią w szczególności materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. Charakter taki mają dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, w szczególności oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych oraz faktury lub rachunki wystawione przez wykonawcę umowy. Treść umów i porozumień wraz z załącznikami, jeżeli dotyczą majątku publicznego stanowią informacje publiczną (vide: wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Poznaniu z dnia 15 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Po 81/15 – Lex nr 1932929, Lublinie z dnia 24 września 2015 r., sygn. akt II SAB/Lu 102/15 – Lex nr 1926905 oraz wyrok NSA w Warszawie z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14 – Lex nr 1839074).

Przenosząc poczynione wyżej rozważania natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że Prezydent Miasta B. jest bez wątpienia podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jeśli tylko jest w jej posiadaniu. W ocenie Sądu również kwestia wnioskowanych załączników do protokołów kontroli przeprowadzonych przez pełnomocnika organu w ramach kontroli w zakresie sprawdzenia spełniania przez przedsiębiorcę warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz przestrzegania i stosowania przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 z późn. zm.) dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 4 lit. a, ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem.

W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ udzielił żądanej informacji publicznej, bowiem jak wynika z dokumentacji złożonej na rozprawie w dniu 22 listopada 2016 r., wszystkie załączniki do protokołów kontroli zostały przekazane Skarżącemu zgodnie z żądaniem w pismach organu z dnia [...] października 2016 r. oraz [...] listopada 2016 r. Powyższa okoliczność została potwierdzona zarówno przez pełnomocnika organu jak i pełnomocnika Skarżącej Spółki. Doszło zatem do udzielenia informacji publicznej, ale z przekroczeniem 14 – dniowego terminu. Wprawdzie pełnomocnik Skarżącego podaje, że organ nadal pozostaje częściowo w bezczynności, albowiem nie udostępnił jednego dokumentu w postaci informacji w przedmiocie wynagrodzenia za sporządzenie opinii, tym niemniej, jak słusznie zauważyła pełnomocnik organu i co wynika wprost z akt, powyższa informacja nie była załącznikiem do wskazanych protokołów, a ponadto żądanie w tym zakresie zostało złożone przez Skarżącego dopiero w piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. Przedmiotem natomiast rozpoznania w niniejszej sprawie jest zarzut bezczynności organu odnoszący się do wniosku Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r. W zakresie więc braku udostępnienia dokumentu, w postaci informacji w przedmiocie wynagrodzenia za sporządzenie opinii, zarzut bezczynności organu jest zatem nieuzasadniony.

Konkludując należy uznać, że skoro organ po wniesieniu skargi do Sądu, ale przed jej rozpoznaniem, udzielił Skarżącej Spółce żądanych przez nią w piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. informacji publicznych, to postępowanie sądowe w części dotyczącej nakazania organowi rozpatrzenia w zakreślonym terminie wniosku podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe na mocy art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Zauważenia jednak wymaga, że usunięcie stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalnia sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nadal zobligowany jest także do rozważenia ewentualnej zasadności wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SAB/Op 40/16 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Bk 70/16). Z analizy art. 149 § 1 i § 1a p.p.s.a. wynika bowiem, że w kontekście przepisu art. 4171 § 3 k.c., uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt I FSK 222/15).

W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., stwierdził, iż organ dopuścił się bezczynności, gdyż nie rozpoznał w sposób prawidłowy w terminie ustawowym wniosku Skarżącego.

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 wyroku). Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt II SAB/Go 43/16, rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności. Kryterium rażącego naruszenia wskazuje na znaczny stopień nasilenia stanu bezprawności, działanie wbrew określonym standardom bez jakiegokolwiek usprawiedliwienia dla takiej praktyki, czy odstępstwo od prawnych wymogów bez jakiejkolwiek przyczyny.

Dokonując oceny całokształtu działań organu w stosunku do skarżącej Spółki Sąd doszedł do przekonania, że noszą one znamiona celowego i nieuzasadnionego przedłużania postępowania w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Przede wszystkim zauważenia wymaga, że skoro wniosek wpłynął do organu w dniu 10 sierpnia 2016 r., to winien być rozpoznany do dnia 24 sierpnia 2016 r. Tak się jednak nie stało, zaś odpowiedź pisemna organu z tego dnia jawi się raczej jako działanie wymuszone kolejnym wnioskiem Skarżącego o przyśpieszenie rozpoznania wniosku z dnia 10 sierpnia 2016 r. (wniosek o przyśpieszenie wpłynął do organu w dniu 24 sierpnia 2016 r.). Udostępnienie zaś tylko części żądanych informacji (materiał zdjęciowy) należy traktować jako nieprawidłowe rozpoznanie wniosku i pozostawanie organu w bezczynności.

Zauważenia także wymaga, że Skarżący ponawiał swój wniosek i szczegółowo wymieniał, o które dokumenty mu chodzi (pismo z dnia [...] sierpnia 2016 r.). Nie jest zatem prawdą, jak twierdzi organ, że Skarżący dopiero w skardze sprecyzował, o które dokumenty mu chodzi. Już we wniosku precyzyjnie zostało określone, że chodzi o wszystkie załączniki do przedmiotowych protokołów. Słowo "wszystkie" nie pozostawiało wątpliwości, że któregoś z załączników Skarżący nie żądał. Powyższe jest o tyle jednoznaczne, że jak widać z dołączonych akt administracyjnych, ale także pisma Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r. oraz skargi, ilość tych załączników była stosunkowo niewielka.

Podkreślenia także wymaga, że w odpowiedzi na skargę organ najwięcej miejsca poświęcił uzasadnianiu stanowiska, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi, zaś w przeddzień rozprawy, tj. w dniu 21 listopada 2016 r., bez żadnych dodatkowych wyjaśnień, doręczył Skarżącemu wszystkie żądane przez niego załączniki. O ile działanie powyższe, w kontekście spóźnionego, ale jednak ostatecznie prawidłowego rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia [...] sierpnia 2016 r., uznać należy za poprawne, o tyle Sąd nie może zaakceptować działania organu polegającego na maksymalnym przedłużaniu terminu do rozpoznania tego wniosku. Z akt sprawy sądowej wynika bowiem, że jeszcze w piśmie procesowym z dnia [...] września 2016 r. organ wnosił o nieudostępnianie Skarżącemu żądanych załączników, które zostały złożone do Sądu wraz z aktami administracyjnymi.

Ponadto, jak wynika z pisma procesowego Skarżącego z dnia [...] listopada 2016 r., Skarżący zwracał się do organu o udzielenie mu przedmiotowych informacji publicznych także w pismach z dnia [...] października 2016 r. oraz z dnia [...] listopada 2016 r. W odpowiedzi organ przy piśmie z dnia [...] października 2016 r. udostępnił wnioskodawcy część żądanych informacji, czym niejako potwierdził niesłuszność swego dotychczasowego stanowiska. W reakcji zaś na pismo ponaglające z dnia [...] listopada 2016 r., przy piśmie z dnia [...] listopada 2016 r. organ udostępnił Wnioskodawcy pozostałe żądane informacje publiczne.

Jak z powyższego zatem widać, spełnienie żądania z pisma Wnioskodawcy z dnia [...] sierpnia 2016 r. realizowana była partiami i wymagała szeregu pism ponaglających. Zachodzi więc uzasadniona podstawa by przypuszczać, że gdyby rozprawa sądowa była wyznaczona na okres późniejszy, to Wnioskodawca nadal by tych informacji nie uzyskał. To rozprawa sądowa była zatem ostatecznym czynnikiem dla organu, który zmobilizował go do wydania żądanych dokumentów. Kwestia ta, w ocenie Sądu, znajduje potwierdzenie w stanowisku pełnomocnika organu zajętym na rozprawie, gdzie wniósł on o umorzenie postępowania w całości ze względu na przekazanie przed rozprawą wszystkich żądanych załączników. W całości, to znaczy nie tylko w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku z dnia 10 sierpnia 2016 r., ale także w zakresie pozostałych kwestii określonych w art. 149 p.p.s.a.

Jako kolejny argument na stwierdzenie, że bezczynność organu miała charakter rażący wskazać należy okoliczność, że organ pomimo tylu pism kierowanych do Skarżącego oraz do Sądu, w żadnym z nich nie tłumaczy i nie próbuje nawet wyjaśnić swego zachowania.

W związku z powyższym za uzasadnione Sąd uznał również wymierzenie organowi grzywny na mocy art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Wysokość jej ustalono na kwotę 1.000 zł, uznając ją za adekwatną (współmierną) do stopnia naruszenia prawa. Zdaniem składu orzekającego wysokość tej grzywny spełni swą rolę represyjną (ukaranie za bezczynność organu), ale i prewencyjną, mającą na celu uniknięcie w przyszłości postępowania organu prowadzącego do bezczynności w załatwieniu sprawy.

Z uwagi na zgłoszenie przez skarżącą Spółkę wniosku o przyznanie sumy pieniężnej zamiast wymierzania organowi grzywny, podać należy, że zarówno orzeczenie o wymierzeniu grzywny jak i przyznaniu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Wybór zastosowanego środka zależy od uznania Sądu, albowiem ustawodawca zastosował w tym przypadku alternatywę. W ocenie Sądu, jak już wskazano powyżej, wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1.000 zł, zamiast przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 10.000 zł, spełni swoją rolę represyjno – prewencyjną.

Konsekwencją uwzględnienia skargi wskutek stwierdzenia, że organ dopuścił się zarzuconej bezczynności, stało się orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postepowania sądowego stosownie do treści art. 200 w związku z art., 210 § 1 p.p.s.a. Do kosztów zaliczono wpis sądowy (100 zł), opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł) - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804).