Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 929/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 28, art. 77, art. 107, art. 127
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 63, art. 64, art. 65, art. 84
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2012 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K. Z. K. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko skargę oddala.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta decyzją z 29 grudnia 2011 r. na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 oraz art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9. 11. 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397), po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. w M. z 15 listopada 2011 r., uzupełnionego 25 listopada 2011 r., w punkcie 1. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Realizacja kompostowni kontenerowej jako instalacji do odzysku odpadów organicznych na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...], gmina [...]" na terenie Miejskiego Składowiska Odpadów Komunalnych przy ul. [...] w T.. W punkcie organ 2. wskazał, iż charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik nr 1 do decyzji.

W uzasadnieniu Burmistrz Miasta podał, iż przedsięwzięcie będzie polegać na budowie kompostowni kontenerowej wraz z niezbędną infrastrukturą. Kompostownia zostanie uruchomiona na terenie eksploatowanego składowiska odpadów komunalnych, na którym znajduje się również sortownia odpadów. Kompostowanie odbywać się będzie w trzech modułach o łącznej wydajności rocznej 9 000 Mg/rok., będzie przyjmowała odpady z powiatu chrzanowskiego. Powierzchnia działek na których będzie realizowane przedsięwzięcie wynosi 6,4344 ha. Pow. planowana do zajęcia pod kompostownię wynosi ok. 0,85 ha, a teren ten jest obecnie porośnięty drzewami. Realizacja inwestycji związana będzie z usunięciem roślinności z pow. ok. 0,60 ha.

Do wniosku dołączona została Karta informacyjna przedsięwzięcia, sporządzona na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wraz z wymaganymi załącznikami: mapą ewidencyjną obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie wraz z wypisem z rejestru gruntów.

W toku postępowania uzyskano opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w piśmie z 14 grudnia 2011 r. w której organ stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z 13 grudnia 2011 r., w której organ również stwierdził, że inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 80 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zostało zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla takich przedsięwzięć, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Organ ustalił, iż teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym brak jest podstaw do stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowane przedsięwzięcie nie jest położone na obszarze objętym siecią NATURA 2000 ani na innym, podlegającym ochronie na podstawie ustawy z 16. 04. 2004 r. o ochronie przyrody. Najbliższe obszary Natura 2000 znajdują się w odległości ok. 12 km i są to [...] oraz [...]. W odległości ok. 3 km znajduje się granica Parku Krajobrazowego "[...]", a w odległości ok. 2 km znajduje się Rezerwat Przyrody "[...]".

Z obliczeń oraz wniosków przedstawionych w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że eksploatacja kompostowni na terenie obecnie wykorzystywanym do celów gospodarki odpadami nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska, a także przekraczania standardów jakości środowiska w odniesieniu do najbliższej zabudowy mieszkaniowej. W trakcie eksploatacji kompostowni odpadów wystąpi emisja zanieczyszczeń gazowych i pyłowych oraz emisja hałasu. Ponadto w wyniku działalności przedsięwzięcia będą wytwarzane odpady i ścieki. Teren planowanego przedsięwzięcia położony jest w sąsiedztwie centralnej części miasta, na terenie istniejącego składowiska odpadów komunalnych. W odległości ok. 120 m od miejsca planowanego przedsięwzięcia w kierunku zachodnim oraz ok. 260 m w kierunku południowym znajduje się pojedyncza zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zatem przedsięwzięcie będzie oddziaływać na stosunkowo niewielką liczbę ludności.

Z uwagi na rodzaj planowanego przedsięwzięcia, oddziaływanie związane z emisją substancji do powietrza i emisją hałasu, spowodowanymi prowadzeniem prac budowlanych będzie krótkotrwałe i odwracalne, i nie powinno stanowić o uciążliwości tego przedsięwzięcia dla otoczenia. Oddziaływanie związane z eksploatacją kontenerowej kompostowni odpadów, przy zastosowaniu planowanych rozwiązań chroniących środowisko, nie powinno powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów emisji zanieczyszczeń i hałasu w środowisku.

Burmistrz Miasta postanowieniem z 20 grudnia 2011 r. znak: [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Warunki realizacji planowanej kompostowni kontenerowej wraz z jej oddziaływaniem na poszczególne elementy środowiska zostały szczegółowo przedstawione w dokumentacji złożonej przez Inwestora wykazując, że z uwagi na skalę przedsięwzięcia oraz jego lokalizację na terenie Miejskiego Składowiska Odpadów Komunalnych, nie będzie ono znacząco oddziaływać na środowisko. Przedstawione obliczenia emisji hałasu, zanieczyszczeń pyłowych i gazowych, a także zaproponowane rozwiązania chroniące środowisko pozwalają na stwierdzenie, że po zrealizowaniu przez Inwestora wszystkich warunków zawartych w przedłożonej dokumentacji stanowiącej załącznik do wniosku, ewentualne oddziaływanie zamknie się w granicach terenu objętego przedsięwzięciem. Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy OOŚ w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ prowadzący postępowanie stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Na powyższą decyzję odwołanie złożyli: B. G., A. G., R. D., E. W. i B. P. zarzucając: brak zawiadomienia mieszkańców działek sąsiednich o podjęciu postępowania, zignorowanie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego, które wskazywały na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, nieuwzględnienie okoliczności, iż kompostowania planowana jest w miejscu znajdującym się blisko zabudowań mieszkalnych (występowania emisji zanieczyszczeń o charakterze mikrobiologicznym, uciążliwości zapachowych). Wskazali również, że realizacja planowanej inwestycji wymagać będzie wycinki rosnących tam zdrowych drzew. Wątpliwości odwołujących się budzi również czy będzie zapewniony zbyt powstałego kompostu, że będzie on wykorzystywany zgodnie z planami czyli do produkcji rolnej i ogrodniczej, a nie będzie składowany na składowisku tworząc z tego wysypiska "bombę ekologiczną", jak również co będzie się działo z kompostem, który nie będzie spełniał wymagań i czy ten opuszczający kompostownię będzie poddawany badaniom bakteriologicznym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 2 kwietnia 2012 r., znak: [...] na podstawie art. 71 ust. 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 138 § 2 kpa, uchylił w całości decyzję Burmistrza Miasta i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż osoby, które złożyły odwołanie zostały uznane przez Kolegium za strony postępowania i odwołanie ich zostało rozpatrzone, z tego względu, iż są to osoby zamieszkujące w odległości ok. 120 m na zachód od planowanej kompostowni. Bliska lokalizacja domów tych osób, w stosunku do planowanego przedsięwzięcia oraz zapis decyzji, który wskazuje, iż przedsięwzięcie będzie oddziaływało na te tereny powoduje uznanie tych osób za strony postępowania.

Organ II instancji podał, iż ustawa przewiduje przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko m.in. w ramach procedury wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ale tylko w odniesieniu do planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko środowiskowych niezbędne jest łączne uwzględnienie postanowień zarówno art. 71, jak i art. 72 ustawy. Z postanowień tych przepisów wynika, iż organ właściwy do wydania takiej decyzji nie ma swobody kwalifikacji przedsięwzięć w zakresie obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podstawowym obowiązkiem organów prowadzących postępowanie jest powinność jednoznacznego ustalenia czy przedmiotem inwestycji jest przedsięwzięcie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. Od tego ustalenia bowiem zależy dalszy tok postępowania. Ustalenie, że inwestycja należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu wymagałoby dalszego prowadzenia postępowania środowiskowego (z przeprowadzeniem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub bez niej) i w zależności od jego wyniku rozstrzygnięcia sprawy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody, bądź odmową jej wydania, bądź decyzja stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei ustalenie, że inwestycja nie należy do przedsięwzięć wymienionych w w/w rozporządzeniu winno skutkować decyzją o umorzeniu postępowania środowiskowego na podstawie art. 105 § 1 kpa.

W rozważnej sprawie organ l instancji stwierdził, iż przedsięwzięcie zaliczone zostało do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium podziela ustalenia organu l instancji w tym zakresie.

W ocenie Kolegium, w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ l instancji nie wskazał jednak jakimi okolicznościami faktycznymi kierował się odstępując od stanowiska organów opiniujących tj.: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C., wskazujących na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu i dlaczego nie uwzględnił argumentów merytorycznych wskazanych w tych opiniach.

Ponadto organ l instancji stwierdził brak potrzeby sporządzenia raportu, opierając się właściwie jedynie na dokumentacji złożonej przez Inwestora, a która (zdaniem organu l instancji) wskazuje, iż ewentualne oddziaływanie zamknie się w granicach terenu objętego przedsięwzięciem. Tymczasem na stronie 7/8 decyzji wyraźnie zapisano iż "teren planowanego przedsięwzięcia położony jest w sąsiedztwie centralnej części miasta, na terenie istniejącego składowiska odpadów komunalnych. W odległości ok. 120 m od miejsca planowanego przedsięwzięcia w kierunku zachodnim oraz ok. 260 m w kierunku południowym znajduje się pojedyncza zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zatem przedsięwzięcie będzie oddziaływać na stosunkowo niewielką liczbę ludności". Są to dwa sprzeczne ze sobą zapisy decyzji. Jeden wyklucza oddziaływanie inwestycji na tereny sąsiednie, a drugi stanowi, iż dojdzie do oddziaływania na znajdujące się w pobliżu tereny zamieszkałe. W świetle powyższego Kolegium uznało, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, zasadne jest zatem uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniosła "A" sp. z o. o. w M.. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez naruszenie art. 127 § 1 kpa w zw. z art. 28 kpa tj. poprzez rozpoznanie odwołania niepochodzącego od strony postępowania oraz naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż decyzja organu l instancji nie spełnia wymagań odnośnie uzasadnienia faktycznego decyzji, przewidzianych ww. normą. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, iż organ II instancji przyznając odwołującym się status strony nie poczynił w tym zakresie samodzielnych ustaleń, w szczególności nie ustalił, czy osobom które złożyły odwołanie nie przysługuje wyłącznie interes faktyczny. Zapis, na który powołał się organ w tym zakresie oznacza jedynie, iż potencjalną możliwość oddziaływania przedsięwzięcia tego typu jak kompostownia na nieruchomości sąsiednie. Jednocześnie - jak ustalił organ l instancji - oddziaływanie przedsięwzięcia, z uwagi na zastosowane przez inwestora rozwiązania, zamknie się w granicach terenu objętego przedsięwzięciem. Nadto wg posiadanych przez nią informacji E. W. nie zamieszkuje sąsiedztwie przedsięwzięcia.

Zdaniem strony skarżącej wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, decyzja organu l instancji jest wewnętrznie spójna i nie zawiera sprzeczności. Organ l instancji, dostrzegając potencjalną możliwość oddziaływania przedsięwzięcia na zabudowania położone w sąsiedztwie, przeprowadził stosowną analizę, w wyniku której wykluczył w tym konkretnym przypadku takowe oddziaływanie.

Strona skarżąca podniosła, iż organ odwoławczy niezasadnie przyjął, iż uzasadnienie odstąpienia przez organ l instancji od stanowiska organów opiniujących dotyczącego potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinno znaleźć się w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 i 2 UIOŚ opinia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego dotyczy potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Opinię tę organ procedujący w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinien uzyskać przed wydaniem postanowienia stwierdzającego potrzebę bądź brak potrzeby przeprowadzenia w/w oceny. Z analizy powyższego unormowania wynika, iż to w uzasadnieniu postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny (albo w postanowieniu o braku takiego obowiązku) organ powinien odnieść się do stanowiska wyrażonego przez organy opiniujące. Organ l instancji w postanowieniu z 20 grudnia 2011 r. znak: [...] ustosunkował się do przedstawionych stanowisk organów uzgadniających. Zatem organ II instancji, uczynił przedmiotem swojego rozpoznania ww. postanowienie, pomimo braku zaskarżenia w/w postanowienia przez odwołujących się we wniesionym odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki kreślone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

W wyniku dokonanej kontroli należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Odnosząc się na wstępie do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego a to: art. 156 § 1 pkt 2 kpa w z wz. z art. 127 § 1 i art. 28 kpa, co zdaniem strony skarżącej uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że stosownie do treści art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej przez organ l instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Umożliwia to stronom postępowania niezadowolonym z wydanej decyzji skierowanie jej do ponownego rozpatrzenia. Istotne jest, że prawo do odwołania przysługuje wyłącznie stronie, przy czym - co należy podkreślić - także stronie, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem l instancji. Oznacza to zatem, że odwołanie może być skutecznie wniesione także przez podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem l instancji, ale który nie brał udziału w tym postępowaniu, o ile postępowanie to dotyczyło interesu prawnego lub obowiązku tego podmiotu, stosownie do art. 28 kpa. ( wyrok WSA w Warszawie z 5.11.2010 r., sygn. akt l SA/Wa 797/10, Lex 750942).

W rozpatrywanej sprawie decyzja Burmistrz Miasta z 29 grudnia 2011 r., w której na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy z 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) zwanej dalej w skrócie UIOŚ - po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. w M., nie stwierdzono potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pn. "Realizacja kompostowni kontenerowej jako instalacji do odzysku odpadów organicznych na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...], gmina [...]" na terenie Miejskiego Składowiska Odpadów Komunalnych przy ul. [...] w T. tj. przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - została zaskarżona odwołaniem złożonym przez B. G., A. G., R. D., E. W. i B. P.. Osobom tym organ l instancji nie przyznał statusu stron postępowania. Dokonując oceny legitymacji ww. osób w zakresie przedmiotowej sprawy należy zauważyć, że przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty, jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia. Trzeba przy tym podkreślić, że pojęcie oddziaływania musi być rozumiane jako wpływ na środowisko przyrodnicze i na nieruchomości sąsiednie w szerokim znaczeniu sąsiedztwa. W pojęciu tym mieści się zatem rzeczywisty wpływ zarówno na korzystanie z innych nieruchomości, jak i na wartości prawnie chronione np. środowisko. Powyższy pogląd wyraził WSA w Krakowie w wyroku z 20.03.2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 1932/11, Lex 1138582), a Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę w całości go podziela.

A zatem należy uznać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo uznało legitymację procesową B. G., A. G., R. D., E. W. i B. P. do złożenia odwołania od ww. decyzji Burmistrza Miasta z 29 grudnia 2011 r. Nadto należy wskazać, że w ustawie z 27. 04. 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) brak definicji strony w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia lub braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a zatem krąg stron w przedmiotowym postępowaniu powinien być wyznaczony na zasadach ogólnych tj . w oparciu o dyspozycję z art. 28 kpa. Stosownie do treści art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotne jest przy tym, że przymiot strony nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania podmiotu wynikiem sprawy, a jedynie od jego interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako stronę postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z 14. 04. 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99 i wyrok WSA w Krakowie z 20. 03. 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1932/11, Lex 1138582).

W rozpatrywanej sprawie interes prawny odwołujących opiera się na normach dotyczących prawa własności nieruchomości ( a więc normach prawa cywilnego), a jak wynika z przedłożonych do akt sądowych sprawy aktualnych wypisów z ewidencji gruntów B. G. jest właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], R. D. jest właścicielem działki nr [...], B. P. jest właścicielką działki nr [...]. Wszystkie ww. działki graniczą z terenem planowanej kompostowni kontenerowej, natomiast E. W. jest właścicielem działki oznaczonej nr [...], która jest oddzielona od terenu przedmiotowej inwestycji wąską działką graniczącą bezpośrednio z terenem przedsięwzięcia. Trzeba podkreślić, w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji nie wykluczono oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na działki sąsiednie wskazując m. in., że "przedsięwzięcie będzie oddziaływać na stosunkowo niewielką liczbę ludności". Na ewentualną uciążliwość ww. przedsięwzięcia - na etapie jego eksploatacji z uwzględnieniem skumulowanego oddziaływania już prowadzonej działalności na Miejskim Składowisku Odpadów komunalnych wskazano w także w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 14. 12. 2011 r. i opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z 13.12. 2011 r. oraz w samej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, w której stwierdzono m. in., że "pryzmy kompostowe stanowiące powierzchniowe źródło emisji niezorganizowanej" oraz przyznano, że emisja pyłów z górnej warstwy składowiska jest trudna do oszacowania (s. 30 Karty), a także, iż "nie można wykluczyć negatywnego oddziaływania wnioskowanej kompostowni kontenerowej na nieruchomości sąsiednie". W karcie wskazano nadto że najbliższa zabudowa mieszkaniowa (zagrodowa) znajduje się około 200 m od terenu inwestycyjnego i ok. 100 m od terenów sortowni (s. 34 Karty)

A zatem ponieważ ww. nieruchomości znajdują się w najbliższym otoczeniu terenu przedmiotowego przedsięwzięcia organ l instancji nie uczynił zadość przepisom postępowania administracyjnego w zakresie wymogu prawidłowego ustalenia kręgu stron w sprawie. W tej sytuacji w ocenie Sądu Kolegium zasadnie uznało, że pominięcie ww. osób przy ustaleniu kręgu stron przedmiotowego postępowania jest co najmniej przedwczesne, gdyż w ww. okolicznościach nie można przyjąć jak to uczynił organ l instancji, że odwołującym nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Podkreślić należy, że zgodnie w obowiązującym orzecznictwem w sprawach środowiskowych uwarunkowań związanych z realizacją przedsięwzięcia istotną kwestią w ustalaniu katalogu stron jest ocena oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko (por. wyrok WSA w Białymstoku z 13. 01. 2009 r., II SA/Bk 842/07, Lex 486235) zwłaszcza w kontekście analizy raportu oddziaływania na środowisko, a przymiot strony w sprawach o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie zamierzonego przedsięwzięcia, a oprócz tego inne podmioty jeżeli ich nieruchomości mieszczą się w zasięgu planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok WSA w Krakowie z 20. 03. 2012, sygn. akt II SA/Kr 1932/11, Lex 1138582; wyrok WSA w Opolu z 25. 02. 2008 r., II SA/Op 578/07, Lex nr 510776, wyrok NSA z 25. 09. 2009 r., II OSK 1476/08). W związku z powyższym jako całkowicie niezasadny należy uznać zarzut skargi , iż zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą z art. z art 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 127 § 1 i 28 kpa, natomiast wskazane wyżej uchybienia w postępowaniu przed organem l instancji w zakresie prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania stanowią wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji pierwszo instancyjnej jak to uczynił organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Nie jest również zasadny zarzut skargi, w którym strona skarżąca uznaje za błędne stanowisko organu odwoławczego kwestionującego w istocie nie tylko prawidłowość pierwszoinstancyjnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w trybie art. 84 ust 1 UIOŚ, ale także poprawność postanowienia z 20.12. 2011 r., w którym Burmistrz M. [...] nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedmiotowego przedsięwzięcia pn. Realizacja kompostowni kontenerowej jako instalacji do odzysku odpadów organicznych na działkach nr [...], [...], [...] obręb [...], gmina [...] na terenie Miejskiego Składowiska Odpadów Komunalnych przy ul. [...] w T..

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy OIOŚ nie tylko dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ale także dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie natomiast z art. 63 ust. 1 cyt. ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast zgodnie z art. 63 ust. 2 UIOŚ postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii: 1)regionalnego dyrektora ochrony środowiska; 2) (27) organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3, 10, 11, 13 i 15-17.

Zgodnie natomiast z przepisem art. 65 ust. 2, cyt. ustawy na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1 przysługuje zażalenie. W związku z tym należy uznać, że nie przysługuje ono na postanowienie wydane na podstawie art. 63 ust. 2.

W sprawie poza sporem pozostaje, iż przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zatem nie wymaga ono obligatoryjnego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, natomiast przeprowadzenie takiej oceny jest uzależnione od stanowiska organu l instancji wyrażonego w ww. postanowieniu, które zostaje wydane po uzyskaniu opinii wskazanych w art. 64 UIOŚ.

Zgodnie z art. 84 ust. 1 UIOŚ w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Należy podkreślić, że dla decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej w trybie art. 84 ust.1 tj. bez przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko kluczowe znaczenie ma prawidłowość postanowienia wydawanego w toku postępowania w przedmiocie wydania decyzji środowiskiem , w którym organ l instancji stwierdza brak obowiązku przeprowadzenia takiej oceny. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy się zgodzić, organem II instancji, że Burmistrz M. stwierdzając w decyzji pierwszoinstancyjnej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie uzasadnił prawidłowo swojej decyzji czym uchybił wymogom art. 107 § 3, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, który wskazuje, iż Burmistrz ani w decyzji l instancji ani w postanowieniu stwierdzającym brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wskazał jakimi okolicznościami się kierował nie uwzględniając opinii wydanych w tej sprawie tj. : Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. w piśmie z 14 grudnia 2011 r. oraz do opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z [...] grudnia 2011 r., w których stwierdzono, że inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ograniczył się jedynie do wskazania, że w toku postępowania pozyskał takie opinie. Zgodzić się przy tym trzeba, że w sytuacji gdy z przedłożonej przez wnioskodawcę "A" Sp. z o.o. w M. Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia wynikają sprzeczne ustalenia -wskazujące z jednej strony na brak ewentualnego oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia poza obszarem terenu objętego przedsięwzięcie, a z drugiej informujące, że przedsięwzięcie znajduje się w sąsiedztwie centralnej części miasta oraz, że będzie oddziaływać na stosunkowo niewielka liczbę ludności (s 7-8 ) -zachodzi potrzeba wnikliwego ustosunkowania się do ww. opinii w szczególności gdy organ postanowił ich nie uwzględnić.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ l instancji uczyni zadość również wymaganiom przepisów postępowania w tym art. 107 § 3 kpa, a także art. 7 i 77 § 1 kpa. Należy bowiem podkreślić, że organy administracji publicznej obowiązane są zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 kpa podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Oznacza to, że trafność rozstrzygnięcia w każdej indywidualnej sprawie wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia argumentów, które stanowiłyby podstawę do podjęcia konkretnego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję organy są zobowiązane do przestrzegania przepisów procedury administracyjnej, a zatem zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z przepisem art. 77 § 1 kpa, a następnie do uzasadnienia decyzji z zastosowaniem wymogów określonych w przepisie art. 107 §3 kpa.

W tej sytuacji, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. , póz. 270 ze zm.).