Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 836/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-03-05 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Uzasadnienie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. i Z. S. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą B. s.c. na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nienależnej kwoty w związku z wygaśnięciem zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę D. i Z. S., prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą B. s.c., na czynność Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nienależnej kwoty w związku z wygaśnięciem zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych.

Pismem z dnia 25 lutego 2014 r. Z. S. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku. Do pisma załączono wniosek o uzasadnienie wyroku.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że w dniach od 15 stycznia do 22 lutego 2014 r. pozostawał na zwolnieniu lekarskim z powodu dolegliwości wyłączających osobisty udział w rozprawie, a także możliwość dokonania czynności związanych z ustaleniem treści zapadłego orzeczenia. Dopiero po zakończeniu zwolnienia, w dniu 24 lutego 2014 r., mógł udać się do sekretariatu Sądu, gdzie uzyskał informację o treści orzeczenia i konieczności złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Na dowód tego skarżący dołączył kopię zwolnienia lekarskiego. Ponadto oświadczył, że z przyczyn osobistych w czasie choroby nie miał możliwości skorzystania z pomocy osób bliskich, ustanowienia pełnomocnika czy też zaangażowania w tą sprawę w swoim imieniu wspólnika – D. S..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunki, które muszą być spełnione aby uchybiony termin mógł zostać przywrócony określa art. 87 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Ocena okoliczności sprawy oraz wniosku złożonego przez skarżącego wskazuje, że nie zostały spełnione wyżej przytoczone ustawowe warunki przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu.

W orzecznictwie i literaturze przedmiotu panuje jednolity pogląd, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Wniosek o przywrócenie terminu będzie skuteczny, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. przykładowo: postanowienie NSA z 12.09.2013 r., II FZ 717/13, LEX nr 1364186; postanowienie NSA z 09.10.2013 r., II FZ 872/13, LEX nr 1399273; postanowienie NSA z 22.11.2013 r., II FZ 988/13, LEX nr 1394970).

W badanej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu skarżący wskazał przebywanie na zwolnieniu lekarskim, co wykazał załączoną kopią stosownego dokumentu. W tym kontekście należy przywołać również ugruntowane poglądy orzecznictwa, w myśl których nagła choroba może być uznana za przyczynę usprawiedliwiającą uchybienie terminu jedynie wówczas, gdy choroba ta stanowi niemożliwą do przezwyciężenia przyczynę niedochowania terminu. Konieczne jest w takim przypadku wykazanie przez wnioskodawcę, że jego choroba była takiego rodzaju, że nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, a tym bardziej jej rodzaj, czy objawy uniemożliwiały osobiste działanie (por. postanowienie NSA z 22.11.2013 r., II OZ 1053/13, LEX nr 1394994). Z kolei w postanowieniu z 5.09.2013 r. (II FZ 746/13, LEX nr 1364189) NSA trafnie wskazał, że przeszkodą do dokonania określonej czynności procesowej jest z reguły nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Nawet taka choroba, która wymaga leżenia, nie uzasadnia przywrócenia terminu, jeżeli przykładowo strona mogła nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników.

W przedłożonym przez skarżącego zwolnieniu lekarskim zaznaczono opcję: "chory może chodzić". Nie można w tej sytuacji uznać, że schorzenie miało taki charakter, który uniemożliwiał uzyskanie informacji o treści wyroku wydanego w 30 stycznia 2014 r. i o czynnościach niezbędnych do jego zaskarżenia. Z oczywistych względów nie wymagało to osobistej wizyty w sądzie, o czym zresztą skarżący doskonale musiał wiedzieć, bowiem informację o wyroku uzyskał w sekretariacie sądu.

Ponadto drugim skarżącym w sprawie był drugi wspólnik spółki cywilnej – D. S.. Z. S. poza ogólnikowym powołaniem się na bliżej nieokreślone "przyczyny osobiste" nie wyjaśnił w żaden sposób, co stało na przeszkodzie, aby skorzystać z pomocy wspólnika celem dowiedzenia się o wyniku sprawy i dalszych niezbędnych czynnościach po wyroku sądu.

Konkludując: argumentacja skarżącego jest kompletnie nieprzekonująca

i absolutnie nie pozwala na przyjęcie, że uchybił terminowi do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku bez swojej winy. Okoliczności sprawy świadczą o czymś wręcz przeciwnym: że skarżący nie dochował minimum wymaganej staranności w prowadzeniu własnych spraw.

W tym stanie rzeczy, ponieważ nie spełniono określonych ustawowo warunków przywrócenia terminu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.