Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1165/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 174 pkt 2, art. 176, art. 173, art. 151, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 133 par. 1, art. 106, art. 54 par. 2, art. 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity
article: art. 240 par. 1 pkt 1 i 5, art. 133 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne
article: art. 4 ust. 1 i ust. 4, art. 11 ust. 1, art. 7 ust. 2, art. 80 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 270, art. 273
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art. 3 par. 2, art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant asystent sędziego Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 799/14 w sprawie ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B, z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Lu 799/14 oddalił skargę A. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białej Podlaskiej z [...] lipca 2014 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu importu samochodu.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W Oddziale Celnym w Białej Podlaskiej 23 lutego 2006 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu samochód osobowy [...] należący do skarżącego A. D., według dokumentu SAD Nr [...], nr nadwozia [...], sprowadzony ze Szwajcarii. Do zgłoszenia celnego została załączona m.in. faktura z dnia 14 lutego 2006 r. określająca wartość przedmiotowego pojazdu na kwotę 2.000 CHF.

Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z [...] lutego 2011 r. określił kwotę należności wynikających z długu celnego w wysokości 3.169 zł, oraz ustalił wartość celną w wysokości 36.729 zł. Podstawą wszczęcia postępowania było pismo Prokuratury Apelacyjnej nr [...] z 5 października 2010 r., z informacją o ustaleniach szwajcarskich władz celnych dotyczących przedmiotowego pojazdu.

Naczelnik Urzędu Celnego po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z [...] lipca 2011 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu importu samochodu osobowego [...] i określił stronie kwotę podatku akcyzowego w wysokości 10.343 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 10.013 zł – należnych z tytułu importu towaru oraz wezwał do uiszczenia podatków w łącznej kwocie 12.133 zł. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie, a decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. odmówił uchylenia decyzji z [...] lipca 2011 r., stwierdzając, że wskazane we wniosku nowe okoliczności faktyczne nie mają wpływu na wynik sprawy.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] marca 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.

Decyzja organu II instancji wraz z decyzją organu I instancji została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 18 września 2013 r. sygn. akt I SA/Lu 452/13, ze względu na fakt, że obie decyzje wydane przez Naczelnika Urzędu Celnego (w postępowaniu wznowieniowym z [...] listopada 2012 r. i zwykłym z [...] lipca 2011 r.) podpisane zostały przez tę samą osobę. Tym samym, organ naruszył art. 130 § 1 pkt 6 O.p.

Ponownie rozpoznając sprawę Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z [...] kwietnia 2014 r., odmówił uchylenia decyzji z [...] lipca 2011 r.

Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej decyzją z [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że Naczelnik Urzędu Celnego wznowił postępowanie zgodnie z wnioskiem skarżącego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wskazując na nowe okoliczności wykazane w opinii grafologicznej, tj. stwierdzenie sfałszowania podpisu strony na dokumentach będących podstawą wymiaru należności celnych i podatkowych, wskazując, że skarżący nie mógł być stroną postępowań w tych sprawach, Dyrektor Izby Celnej zgodził się z Naczelnikiem Urzędu Celnego, że fakt sfałszowania podpisu strony na tych dokumentach nie miał i nie ma wpływu na uznanie skarżącego za stronę postępowania. Organ odwoławczy zauważył, że postanowieniem z [...] lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego umorzył dochodzenie przeciwko skarżącemu o przestępstwo skarbowe z art. 56 § 2 k.k.s. wobec niepopełnienia przez podejrzanego przestępstwa (art. 17 § 1 pkt 1 k.p.k.) oraz z powodu przedawnienia karalności (art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.). W dniu [...] marca 2012 r. postanowienie to zostało zatwierdzone przez Dyrektora Izby Celnej. Naczelnik Urzędu Celnego wskazał, że w toku postępowania karnoskarbowego skarżący nie przyznał się do stawianych mu zarzutów a w swoich wyjaśnieniach podniósł, że w 2006 r. zlecał jakiemuś człowiekowi sprowadzenie samochodu ze Szwajcarii. W tym celu udostępnił mu swoje dane osobowe, jednakże do umówionej transakcji nie doszło. Jednocześnie oświadczył, że nie zajmował się sprawami związanymi z przywozem i ocleniem samochodu, o który toczy się postępowanie.

W ocenie organu, z akt sprawy wynika, że skarżący był odbiorcą towaru (pole 8 dokumentu SAD Nr jw.), zgłaszającym (pole 14 dokumentu SAD), a także kupującym (dokument zakupu z dnia 14 lutego 2006 r.). Do zgłoszenia celnego załączona została kopia dowodu osobistego skarżącego. Skarżący zaś na żadnym etapie postępowania celnego, zakończonego decyzją z [...] lipca 2011 r., nie negował, że jest stroną postępowania, ani nie informował, że podpisy złożone w trakcie zgłaszania towaru do procedury nie zostały skreślone jego ręką. W trakcie prowadzonych postępowań odbierał wszelką korespondencję do niego kierowaną. Korzystał z uprawnień, jakie daje fakt bycia importerem oraz zgłaszającym, jak również występując jako strona postępowania związanego z importem pojazdu samochodowego dokonanego na podstawie tego zgłoszenia. Pismem z 23 maja 2011 r. skierował do Naczelnika Urzędu Celnego wniosek o zwrot nadpłaty podatku akcyzowego i zastosowanie stawki akcyzy 13,6% z tytułu importu samochodu osobowego według dokumentu SAD nr [...] z [...] lutego 2006 r. Wniosek ten wpłynął do organu w 25 maja 2011 r., w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, wszczętego z urzędu postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r., następnie postanowieniem z [...] maja 2011 r.

Naczelnik Urzędu Celnego połączył zatem do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia prowadzone postępowanie podatkowe oraz postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu importu samochodu wszczęte na wniosek strony. Naczelnik Urzędu Celnego decyzję z [...] lipca 2011 r., odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu importu samochodu osobowego według dokumentu SAD z [...] lutego 2006 r. oraz określił należne kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu według dokumentu SAD. Strona nie kwestionowała rozstrzygnięcia podjętego przez organ celny.

Podsumowując, w ocenie Dyrektora Izby Celnej, nie ma wątpliwości, że stroną postępowania w sprawie importu samochodu osobowego wg dokumentu SAD z [...] lutego 2006 r. był skarżący, a tym samym wskazane we wniosku nowe okoliczności faktyczne nie mają wpływu na wynik sprawy. Konsekwencją decyzji z [...] lutego 2011 r. i ustaleń postępowania było określenie, zgodnie z obowiązującymi przepisami podatkowymi, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę. W uzasadnieniu sąd podał, że podziela stanowisko organów podatkowych w kwestii określenia strony postępowania, szczególnie gdy skarżący w żadnych z postępowań prowadzonych z jego udziałem (celnym i podatkowym) nie kwestionował, że jest stroną, chociaż miał świadomość, że to nie są jego podpisy figurujące na dokumentach celnych i fakturze zakupu samochodu. Wówczas skarżący, mimo takiej świadomości, nie potrzebował opinii biegłego grafologa. W ocenie sądu samochód został sprowadzony w porozumieniu ze skarżącym i za jego zgodą na wykorzystanie jego danych osobowych. W świetle ustalonych okoliczności, nawet gdyby przyjąć, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to i tak organy nie miałyby podstaw do uchylenia decyzji z [...] lipca 2011 r., gdyż na zasadzie art. 245 § 1 pkt 3 lit. a) O.p. organ odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p., lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa. Zaś kontrolowana decyzja została wydana bez naruszenia prawa zarówno materialnego jak i procesowego.

A. D. złożył skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w związku z art. 1 § 2 w związku z art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269; dalej: p.u.s.a.) w związku z art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego odmówiono uchylenia decyzji, pomimo że na skutek toczącego się postępowania karnego skarbowego okazało się, że skarżący nigdy nie był importerem samochodu, gdyż dokumenty okazały się fałszywe a jego podpisy sfałszowane, nigdy nie był również za granicą.

Dyrektor Izby Celnej w Białej Podlaskiej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a.).

W ramach podstaw kasacyjnych został podniesiony zarzut naruszenia przepisów postępowania, co zobowiązywało do wskazania konkretnej normy prawnej, która zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną została naruszona, ale też do wykazania, na czym to naruszenie polega oraz że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 w zw. z art. 176 p.p.s.a.). Poza tym, skoro skarga kasacyjna przysługuje od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 173 p.p.s.a.), to podstawą formułowanych zarzutów procesowych powinny być przepisy regulujące procedurę przed tym sądem, ewentualnie w połączeniu z przepisami regulującymi procedurę przed organami administracji publicznej. Podniesiony przez skarżącego kasacyjnie zarzut nie odpowiada w pełni tym wymogom.

Kierując się uchwałą NSA z 26 października 2009 r. nr I OPS 10/09 (publ. w: orzeczenia.nsa.gov.pl), z której wynika obowiązek odniesienia się przez sąd odwoławczy do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych, rozumianych jako wskazanie przepisów, które zdaniem skarżącego kasacyjnie zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (w zw. z art. 1 § 2, w zw. z art. 3 § 2 p.u.s.a. w zw. z art. 151, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a.), o treści nadanej przez autora skargi kasacyjnej.

Przedmiotem kontroli sądu I instancji była decyzja podjęta w postępowaniu wznowieniowym w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym i w podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego.

Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej polega na kontroli zaskarżonych aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a.). Sądy administracyjne nie przeprowadzają więc co do zasady postępowania dowodowego (z wyjątkiem uregulowanym w art. 106 p.p.s.a.), a jedynie dokonują oceny procesu stosowania prawa (materialnego, procesowego) na tle konkretnego stanu faktycznego, a więc badają czy organ dokonał prawidłowych ustaleń, co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej oraz czy dokonał właściwej jej interpretacji.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. (w zw. z wskazanymi przepisami p.u.s.a. oraz p.p.s.a.), co wymagało wykazania istnienia przesłanki "wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję".

We wniosku wnoszący skargę kasacyjną powołał się na opinię grafologiczną, w której stwierdzono, że podpisy na fakturze nabycia samochodu osobowego oraz na dokumentach celnych zostały sfałszowane. Ujawniona okoliczność, jak słusznie przyjął organ podatkowy, nie mogła wpłynąć na zmianę podjętego w sprawie rozstrzygnięci, bowiem, jak wynika z ustaleń tego organu, przedmiotowy samochód osobowy został zaimportowany w porozumieniu ze stroną i za jej zgodą oraz z wykorzystaniem jej danych osobowych, co z kolei pozwoliło uznać, że importerem tego pojazdu był skarżący kasacyjnie.

Wprowadzenie towaru na obszar celny Unii Europejskiej lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje powstanie z mocy prawa obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej (art. 2 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne; j.t. Dz.U. z 2016 poz.1880 ze zm.). Dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, natomiast dłużnikiem jest zgłaszający. Jeżeli zgłoszenie celne o objęcie towaru jedną z procedur określoną w ust. 1 art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) zostało sporządzone na podstawie nieprawdziwych danych, co spowodowało, że należności celne przywozowe nie zostały pobrane lub zostały pobrane w kwocie niższej niż prawnie należna, osoby, które dostarczyły tych danych, wymaganych do sporządzenia zgłoszenia, i które wiedziały lub powinny były wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, mogą również zostać uznane za dłużników zgodnie z obowiązującymi przepisami krajowymi (art. 201 ust. 1 lit. a), ust. 2 i 3 WKC). Za dłużnika celnego prawodawca unijny uznaje bowiem osobę, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne (art. 4 pkt 18 WKC)

Z kolei zgodnie z przepisami regulującymi podatek akcyzowy opodatkowaniu tym podatkiem podlega import wyrobów akcyzowych (w tym samochodów osobowych), niezależnie od tego, czy został wykonany z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa, podatnikami tego podatku są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu, zaś obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 4 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, art. 11 ust. 1; art. 7 ust. 2, oraz art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2; art. 80 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym; Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Podoba regulacja występuje w odniesieniu do podatku od towarów i usług (art. 5 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Analiza powołanych przepisów wskazuje, że organ podatkowy prawidłowo zidentyfikował stronę postępowania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 O.p. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117b, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. O wystąpieniu interesu prawnego decydują właściwe normy materialnoprawne, kształtujące stosunki podatkowoprawne, decydujące o prawach i obowiązkach podmiotu. Innymi słowy osoba będąca podmiotem stosunku podatkowoprawnego, wobec której wszczęto z urzędu postępowanie podatkowe, staje się stroną w rozumieniu art. 133 § 1 O.p.

Należy też zauważyć, za organem i sądem I instancji, że strona w toku prowadzonych postępowań zarówno w zakresie należności celnych, jak i podatkowych na żadnym etapie tych postępowań nie kwestionowała faktu bycia stroną, ani tego, że posiadane przez organ dokumenty są sfałszowane, czego powinna mieć świadomość od samego początku postępowania. Tym samym opinia grafologiczna, na którą powołuje się obecnie strona potwierdza jedynie fakt sfałszowania podpisów pod umową i dokumentami celnymi. Skoro jednak została sporządzona po wydaniu przez organ decyzji wymiarowej, to nie może stanowić dowodu, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Z koli informacje z niej płynące, tj. podpisanie faktury oraz dokumentów celnych przez inną osobę, wobec wcześniejszych wywodów na tema zakresu podmiotowo-przedmiotowego regulacji celnopodatkowych, mają drugorzędne znaczenie, tym bardziej, że sama strona wskazuje, iż zamówiła u pośrednika import ze Szwajcarii samochodu osobowego, ale go nie odebrała, ponieważ pojazd, jak wyraził się autor skargi kasacyjnej "nie nadawał się do użytku". To czy importowany samochód osobowy spełniał oczekiwania strony dla wymiaru należności celnopodatkowych nie ma znaczenia.

Nadto, co ma istotne znaczenie dla oceny powołanej przez stronę przesłanki wznowieniowej, w kwestii sfałszowania dowodów nie wypowiedział się właściwy sąd, co ewentualnie pozwoliłoby na wzruszenie decyzji wymiarowych, na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 O.p. (dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe). Podpisanie nazwiskiem innej osoby na dokumencie mającym znaczenie prawne, nawet za zgodą tej osoby lub używanie takiego dokumentu stanowi przestępstwo z art. 270 albo z art. 273 Kodeksu karnego.

Z powyższych względów brak było podstaw do uznania, że zaskarżony wyrok narusza przepisy postępowania sądowoadministracyjnego.

Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. stanowią podstawę orzeczniczą dla sądu I instancji, co oznacza, że ich zastosowanie zależy od wyniku przeprowadzonej przez sąd I instancji kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w brzmieniu właściwym dla sprawy, w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Zatem w sytuacji, gdy sąd I instancji nie stwierdził istotnych naruszeń procesowych, a strona skutecznie tego nie wykazała, zastosowanie powinien mieć art. 151 p.p.s.a. a nie jak tego oczekuje wnoszący skargę kasacyjną – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Sąd I instancji nie mógł też naruszyć art. 3 § 2 p.u.s.a., w myśl którego Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a w szczególności rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń tych sądów i podejmuje uchwały wyjaśniające zagadnienia prawne oraz rozpoznaje inne sprawy należące do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy innych ustaw, ponieważ, jak wynika z jego treści, nie ma on zastosowania w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi.

Zaskarżony wyrok nie narusza też art. 133 § 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi.

W przepisie tym zostały wyrażone dwie zasady. Pierwsza, zgodnie z którą podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed tymi organami, co oznacza, że sąd, dokonując kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie może wyjść poza materiał znajdujący się w aktach sprawy i druga, zgodnie z którą wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna nie wyjaśnia, w jaki sposób doszło do naruszenia tego przepisu, wobec tego należy wskazać, że wyrok został wydany na rozprawie, do czego był uprawniony sąd. Jeśli natomiast chodzi o materiał dowodowy sprawy jaki został wzięty pod uwagę przez sąd I instancji przy rozpoznawaniu skargi, to należy zauważyć, że orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Przepis ten oznacza więc zakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów nie wynikających z akt sprawy, a co za tym idzie zakaz wykraczania przez sąd administracyjny poza materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym. Z akt sprawy nie wynika, aby sąd I instancji orzekał na podstawie innego materiału dowodowego, niż został zebrany przez organ podatkowy, a tym samym, aby naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a.

Z powyższych względów skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz.U.2013, 490 ze zm.).

Na wysokość kosztów złożyła się kwota 180,00 zł (wynagrodzenie pełnomocnika).