Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 41/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-02-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

II SA/Kr 41/14 POSTANOWIENIE Kraków, dnia 17 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 31 października 2013 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 41/14

UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia 31 października 2013 r. znak [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z dnia 10 kwietnia 2012 r. znak [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 czerwca 1998 r. znak [...] nakazującej Miejskiemu Zarządowi Budynków zamurowanie czterech otworów okiennych w poziomie parteru ściany szczytowej budynku przy ul. D. w T..

Skargę na powyższą decyzję złożył P. M., wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji należało oddalić

Zgodnie z zasadą postępowania sądowoadministracyjnego, ustaloną w przepisie art 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U 2012, póz 270 ze zm., dalej jako P p s a), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Ustawodawca uregulował jednakże instytucję wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jako środek tymczasowej ochrony sądowej w sprawach administracyjnych. Stosownie do przepisu art. 61 § 3 P p s a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o jakim mowa w ww przepisie oznacza, ze chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani tez nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.

Podkreślenia wymaga, iż rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, Sąd nie rozstrzyga skargi merytorycznie i nie ocenia zgodności zaskarżonego aktu z prawem, ani też stopnia prawdopodobieństwa jego uchylenia w wyniku przyszłego rozpoznania sprawy, a jedynie bada czy zachodzą wskazane przez ustawodawcę przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku.

Dokonując oceny złożonego wniosku w okolicznościach przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż brak jest uzasadnienia dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu administracyjnego popartego materiałem dowodowym, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej.

Jednakże w niniejszej sprawie skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, iż zachodzą ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, powstrzymując się przed wskazaniem jakiegokolwiek argumentu za wstrzymaniem zaskarżonej decyzji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że wskazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. np. postanowienia NSA: z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1273/12, z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt i GZ 106/12, z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OZ 664/12).

Ponadto, co istotniejsze, w literaturze oraz orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś, (w.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2008, str. 338; Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003, z. 5, póz. 18).

Sąd podziela to stanowisko uznając, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym wymaga wykonania, a tym samym nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jego wykonalności. W ocenie Sądu decyzja, której skutkiem jest odmowa uchylenia decyzji nakazującej zamurowanie otworów okiennych, nie korzysta z atrybutu wykonalności, gdyż nie generuje obowiązku konkretnego zachowania się (działania, zaniechania) jego adresata.

W doktrynie wskazuje się, że wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, str. 160-161).

W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję wydaną w l instancji, odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji nakazującej wykonania określonych czynności. Zaskarżona decyzja ma charakter odmowny i nie nakłada na skarżącego żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Decyzja taka nie nadaje się więc do wykonania, a tym samym brak jest podstaw do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. aktłl GZ 190/07).

Mając powyższe na względzie, na mocy art. 61 § 3 a contrario P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.