Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 283/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-07-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 par 1 oraz art. 145 par 1, art. 134 par 1,art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: par 2 ust 1 pkt 7 i w par 3ust 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r.
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art.122 a ust. 1 pkt 1, art. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 1219
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art. 7 w zw. z art. 75 par 1 w zw. z art.77 par 1 w zw. z art. 80 w zw. z art.107 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda Z. (dalej powoływany jako "Wojewoda" lub "organ odwoławczy") orzekł o uchyleniu zaskarżonej odwołaniem przez R. O. decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w obszarze działek nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] w K. oraz orzekł w to miejsce o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższa decyzja zapadła w toku postępowania zainicjowanego w dniu [...] wnioskiem [...] z siedzibą w W. (dalej: powoływana jako: "Inwestor" lub "Spółka"), o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej w K. na działkach o numerach [...], [...], [...], [...] obręb [...]

W wyniku prowadzonych w powyższej sprawie postępowań Prezydent Miasta K. decyzjami kolejno nr [...] z [...] oraz nr [...] z [...] zatwierdzał projekt budowlany i udzielał Inwestorowi pozwolenia na budowę.

W następstwie przeprowadzonych postępowań odwoławczych Wojewoda decyzjami odpowiednio z [...] oraz z [...] uchylał kolejno powyższe decyzje organu pierwszej instancji i przekazywał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po kolejnym uzupełnieniu postępowania Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z [...] ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Natomiast po rozpatrzeniu odwołania pana R. O. od powyższej decyzji, Wojewoda orzekł w sposób opisany na wstępie.

W powyższej, zaskarżonej aktualnie do Sądu decyzji, Wojewoda wskazał, że dokonał ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie dokonując własnych ustaleń stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Wyjaśniono w powyższym zakresie, że zgodnie z projektem budowlanym zamiarem inwestora jest budowa wieży TPMFL II H=40m wykonanej na fundamencie żelbetowym, urządzeń telekomunikacyjnych na płycie żelbetowej, utwardzenie i ogrodzenie terenu oraz instalacji na działce nr [...] i nr [...], a także budowa elektroenergetycznej linii zasilającej zlokalizowanej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] K..

Zgodnie z projektem wieża, usytuowana na działce nr [...], stanowi konstrukcję nośną dla 6 anten sektorowych i 1 anteny radiolinii. Anteny sektorowe zostaną zawieszone na wysokości 39 m n.p.t. (z tolerancją -0/+1m) na trzech azymutach: 80°, 200° i 330°. Na każdym z azymutów umieszczono po 2 anteny sektorowe. Antenę radiolinii przewidziano do zawieszenia na wysokości 37 m n.p.t. (z tolerancją -0/+1m) na azymucie 276°(z tolerancją od -10°do +10°).

Anteny sektorowe są instalacjami pracującymi w pasmach 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz i 2100 MHz. Projektowane wartości maksymalne EIRP (równoważnej mocy promieniowanej izotropowo) na pasmo przedstawiono w projekcie budowlanym w tabeli na str.8.

Organ odwoławczy wskazał także, iż do projektu budowlanego dołączono opracowania pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia [...] oraz pn. Analiza środowiskowa instalacji radiokomunikacyjnej [...] sporządzone [...] w oparciu o przepisy odpowiednio: rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

W powyższych opracowaniach przyjęto pochylenie anten sektorowych oraz ich moce deklarowane przez inwestora tj. dla każdego z projektowanych trzech sektorów odpowiednio: S1 na azymucie 80°, S2 na azymucie 200° i S3 na azymucie 330°, przyjęto w projekcie budowalnym równoważną moc promieniowana izotropowo EIRP (zsumowaną dla wszystkich anten w danym sektorze) - mieszczącą się w przedziale od 10 000W do mniej niż 20 000W oraz zakres kątów pochylenia w przedziale od 0° do 4° dla sektora S1 i od 0° do 5° dla sektorów S2 i S3.

W oparciu o powyższe wartości w kwalifikacji przedsięwzięcia dokonano oceny odległości miejsc dostępnych dla ludności od osi głównej wiązki promieniowania na odcinku 300m od środka elektrycznego anten. Przedstawione w formie tekstowej i graficznej wnioski wskazują, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 300 m, mierzonej od środka elektrycznego anten nie występują miejsca dostępne dla ludności.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że złożona przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu. Jest ona dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu.

Mając na względzie treść przepisów przejściowych oraz fakt, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte wnioskiem wniesionym w dniu [...] wyjaśniono, iż zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U z 2016 r. poz. 71) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz zalicza się do przedsięwzięć: mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - dotyczy przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 20 000 W mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - dotyczy przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt. 8, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Wyjaśniono dalej, że uzupełnieniem powyżej cytowanego §3 ust. 8 jest §3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, w myśl którego, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągąjące progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 (...).

Wojewoda dostrzegł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i to przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia.

Wobec powyższego organ odwoławczy, pomimo argumentów przedstawianych przez inwestora w piśmie z 4 stycznia 2021 r., w przedłożonej kwalifikacji przedsięwzięcia uwzględnił taką zasadę dokonując oceny oddziaływania dla każdego z sektorów obejmujących po dwie anteny sektorowe, których sumaryczna moc EIRP mieści się w przedziale od 10 000W do mniej niż 20 000W (projekt budowlany str. 8 i str. 115 - tabela + uwaga 2).

W przedmiotowej kwalifikacji, na podstawie tak określanej równoważnej mocy promieniowanej izotropowo przeprowadzona została analiza możliwości wystąpienia miejsc dostępnych dla ludności we wskazanej w rozporządzeniu odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anten.

Przy czym powołując się na przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych organ odwoławczy przyjął, iż przy dokonywaniu oceny przebiegu osi głównej uwzględnić należy maksymalne możliwe pochylenie anten bowiem w świetle aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych (kwalifikacja przedsięwzięcia i analiza środowiskowa projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej winny uwzględniać faktyczne możliwości techniczne co do pochylenia jak i mocy anten. Dopiero bowiem uwzględnienie maksymalnego pochylenia anten oraz prawidłowe ustalenie ich mocy pozwoli na określenie, czy w odległości wskazanej w rozporządzeniu od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Organ zauważył, iż w złożonych przez inwestora opracowaniach maksymalny stopień wychylenia anten przyjęto na azymucie 80° w przedziale od 0° do 4°, na azymutach 200° i 330° - w przedziale od 0° do 5°. Natomiast w dołączonych do projektu budowlanego kartach katalogowych producenta anten przewidzianych do zawieszenia na projektowanej wieży tilt elektryczny dla anten ADU45J8R7v06 i ADU4518R6v06 mieści się w przedziale od 0° do 12° (projekt budowlany str. 131-134).

Powyższe wskazuje, że istnieje możliwość faktycznego pochylenia anten większego od wartości deklarowanej przez inwestora, co ma istotny wpływ na kwalifikację do oceny oddziaływania projektowanej inwestycji na środowisko dokonywanej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W uzasadnieniu decyzji madmieniono, że z przedłożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że osie główne wiązek promieniowania przy deklarowanym pochyleniu 5° (sektory S2 i S3 na azymutach 200° i 330°) przebiegają w taki sposób, że znajdują na wysokości minimalnej 12,8 m nad poziomem terenu i 7,4 m ponad istniejącą zabudową na działce nr [...] (sektor S2) oraz 16,8 m nad poziomem terenu i 8,1 m ponad istniejącą zabudową na działce nr [...] (sektor S3). Natomiast przy deklarowanym na sektorze S1 (azymut 80°) pochyleniu 4° oś głównej wiązki promieniowania znajduje się na wysokości minimalnej 16,1 m nad poziomem terenu (projekt budowlany str. 117-118).

Stwierdzono w tym zakresie, iż analiza powyższych wartości, przy założeniu możliwości maksymalnego faktycznego pochylenia anten do 12° (zgodnie z wartościami określonymi w kartach katalogowych anten) powoduje, że nie można wykluczyć, iż osie główne wiązek promieniowania znajdą się w miejscach dostępnych dla ludności. Z tych względów niezbędnym jest dla prawidłowej oceny, czy projektowana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów anten z uwzględnieniem ich faktycznych możliwości technicznych co do pochylenia jak i mocy. Bowiem kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. Na poparcie powyżej tezy powołano wyroki: WSA II SA/Łd 791/19 z 19 lutego 2020 r., i NSA: z 07 września 2017 r. sygn. akt II OSK 3083/15 i z 11 lipca 2018r., sygn. akt II OSK 907/18).

Organ wyjaśnił także, że skoro przedmiotem oceny jest ściśle określone przedsięwzięcie to właściwym jest przeanalizowanie wszystkich potencjalnych oddziaływań mogących występować przy użyciu konkretnych urządzeń, wchodzących w skład planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.

Nadmienił też, iż to, czy operator będzie miał potrzebę wykorzystania maksymalnych mocy i pochyleń anten jest kwestią nieistotną z punktu widzenia celu, dla jakiego dokonuje się analizy przedsięwzięcia pod kątem jego potencjalnego oddziaływania na środowisko (por. wyroki WSA sygn. akt II SA/Sz 519/20 z 10 września 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 128/20 z 8 października 2020 r.)

Przyjęto na tej podstawie, że skoro technicznie pochylenie anten jest możliwe w pełnym zakresie, winno ono być przedmiotem analizy przy ocenie obowiązku przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Nadto jeżeli operator anten może zdalnie nimi sterować, to nie można wykluczyć zmiany ustawienia anten po uruchomieniu instalacji. Wyjaśniono przy tym, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnej możliwości emisyjnych urządzenia, w tym również uwzględnienia jej maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (wyroki NSA sygn. II OSK 460/18 z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 907/18 z 11 lipca 2018 r.).

Wskazano końcowo, iż w ocenie organu odwoławczego przedstawiana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie jest wystarczająca dla potwierdzenia, że projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko i w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sporządzona została bowiem z uwzględnieniem, deklarowanego przez inwestor jako maksymalnego pochylenia anten do 4° i 5°, podczas gdy zgodnie z informacją zawartą w kartach katalogowych tych anten maksymalny tilt elektryczny wynosi 12°. Nie wyjaśnia zatem czy planowane przedsięwzięcie nie osiągnie progów określonych w § 2 ust 1 pkt7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dopiero uwzględnienie maksymalnego pochylenia anteny określonego w karcie katalogowe pozwoliłoby na określenie, czy w odległości nie większej niż 300m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (10 000WNadmieniono także, że w związku z powyższym w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji pismem z [...] zwrócił się do pełnomocnika Inwestora m.in. o skorygowanie kwalifikacji przedsięwzięcia i analizy środowiskowej projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej w celu jednoznacznego wykazania czy planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu z zastrzeżeniem, że nieprzedłożenie wskazanych dokumentów może spowodować odmowę udzielenia pozwolenia na budowę.W odpowiedzi Pełnomocnik inwestora przy piśmie z [...] przedstawił dodatkowe wyjaśnienia twierdząc, że kwalifikacja przedsięwzięcia została opracowana w sposób prawidłowy. Przy czym stwierdzenie, że kwalifikację przedsięwzięcia należy przeprowadzać na podstawie parametrów określonych w dokumentacji projektowej a deklarowanych przez Inwestora oparto na opinii Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska Departamentu Ocen Oddziaływania na Środowisko (pismo z dnia 4 sierpnia 2017 r.), stanowisku zawartym w opracowaniu sporządzonym [...] przez W. K. (biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko z listy Wojewody M. Nr [...] r.) oraz wyroku NSA z 17 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1448/15.W powyższym zakresie organ wskazał, iż istnieje również odmienna, w ocenie organu odwoławczego dominująca linia orzecznictwa sądów administracyjnych, w świetle której nieuprawnionym jest dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia z pominięciem maksymalnych parametrów anten sektorowych jak to miało miejsce niniejszej sprawie. Przy czym w ocenie organu nie może on dokonywać takich ustaleń samodzielnie na podstawie złożonych przez inwestora dokumentów.Jak wreszcie wyjaśniono w decyzji, w świetle przytoczonego orzecznictwa, wątpliwości organu wzbudziło, czy wskazane przez Inwestora wartości maksymalnych mocy anten mogą być podstawą do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy z informacji tych wynika, że anteny tego samego typu pracujące w tych samym paśmie częstotliwości na azymucie 80° i 330° mają większą moc niż anteny na azymucie 200°.W skardze do sądu administracyjnego z dnia [...] na powyższą decyzję, pełnomocnik Spółki zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu organu odwoławczego:1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez stwierdzenie, że odwołanie od decyzji organu I instancji - Prezydenta Miasta K. zostało wniesione przez osobę będącą stroną przedmiotowego postępowania, podczas gdy odwołanie wniósł pełnomocnik Pana R. O., którego nieruchomość nie miała zostać zajęta pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej skarżącego, a zatem bark jest podstaw do stwierdzenia, że Panu R. O. przysługiwało uprawnienie do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji;2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, polegającym na przyjęciu, że skarżący będzie wykorzystywał maksymalne wartości pochyleń anten, których posadowienie jest planowane w ramach przedsiębranej inwestycji, co mogłoby doprowadzić do dotarcia głównych wiązek promieniowania do miejsc dostępnych dla ludzi, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika, że używanie przez skarżącego maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania deklarowanego przez producenta anten nie jest konieczne i nie leży w interesie skarżącego, dla realizacji przedsięwzięcia którego wystarczające będzie korzystanie z pochyleń wskazanych w treści projektu budowlanego;3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 in fine i § 3 ust. 1 pkt 8 in fine rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) w sytuacji, w której znajdował on zastosowanie i w konsekwencji dokonanie przez Organ II instancji oceny oddziaływania przedsięwzięcia skarżącego dla każdego z sektorów, obejmującego po dwie anteny sektorowe, których sumaryczna moc EIRP mieści się w przedziale od 10 000 W do mniej niż 20 000 W, mimo że zgodnie z literalnym brzmieniem przywołanych przepisów rozporządzenia równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "Prawo budowlane"), co skutkowało uznaniem przez organ, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły braki dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia, skutkujące koniecznością odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.Wskazując na powyższe pełnomocnik Inwestora zawnioskował o:1. uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania pana R. O. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...],2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zawnioskował o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, iż w przypadku gdy projekt budowalny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (mpzp), bądź decyzją o warunkach zabudowy (w przypadku braku mpzp), przepisami odrębnymi oraz spełnia wymagania ochrony środowiska organ nie może odmówić jego zatwierdzenia. Natomiast brak potwierdzenia zgodności ze wskazanymi wyżej w regulacjami planistycznymi, przepisami odrębnymi lub wymaganiami ochrony środowiska organ obliguje organ administracji do odmowy jego zatwierdzenia.Złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę uruchamia zatem proces, w toku którego organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 - dalej: "u.P.b.") sprawdza:1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;d) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.Prawidłowe badanie przedłożonego projektu musi objąć wszystkie wymienione w art. 35 ust 1 u.P.b elementy i dopiero potwierdzenie, że przedłożony projekt spełnia wymagania, o których mowa w treści przepisu, daje organowi asumpt do jego zatwierdzenia natomiast ewentualne stwierdzenie niewypełnienia którejkolwiek z przesłanek warunkujących zatwierdzenie projektu czyni koniecznym wydanie decyzji odmownej.W badanej sprawie analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że organ dopełnił ciążących na nim obowiązków zbadania projektu budowlanego we wszystkich wymaganych art. 35 ust. 1 u.P.b. aspektach, a stwierdziwszy, iż przedstawiona przez Spółkę kwalifikacja przedsięwzięcia nie jest wystarczająca dla potwierdzenia, że projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko i w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zasadnie odmówił Inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ w tym zakresie trafnie dostrzegł, że przedłożona przez Spółkę kwalifikacja przedsięwzięcia została sporządzona z uwzględnieniem, jedynie deklarowanego przez Inwestora maksymalnego pochylenia anten do odpowiednio 4° i 5°, podczas gdy zgodnie z informacją zawartą w kartach katalogowych tych anten maksymalny tilt elektryczny tychże anten wynosi 12°. Prawidłowo uznano zatem, iż przedmiotowa kwalifikacja przedsięwzięcia nie wyjaśnia czy planowane przedsięwzięcie nie osiągnie progów określonych w § 2 ust 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839).W tym miejscu podkreślić należy, że Inwestor nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie, iżby na mającej powstać stacji bazowej nie było możliwe wykorzystanie maksymalnych pochyleń i maksymalnych mocy anten wynikających z ich danych katalogowych. Wręcz przeciwnie Spółka, w istocie potwierdziła takie stwierdzone przez organ techniczne możliwości anten a także możliwość zdalnego sterowania nimi. Ograniczyła się natomiast wyłącznie do deklaracji, iż takich technicznych możliwości stacji bazowej nie zamierza wykorzystywać i oświadczała, iż nie jest to potrzebne w jej działalności. Spółka wywodziła ponadto w skardze, że zbędne jest weryfikowanie pełnych możliwości instalowanych urządzeń skoro stosownie do art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, konieczne jest wykonanie pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku.Nie można tracić z pola widzenia, że przedmiotem zakończonego zaskarżoną decyzją postępowania było między innymi sprawdzenie potencjalnego oddziaływania na środowisko mającej powstać stacji bazowej telefonii komórkowej. Zatem organ administracji nie mógł abstrahować od jej możliwego, mogącego wystąpić w określonych warunkach, wpływu na środowisko.Ustawodawca wyraźnie przewidział, iż ocena możliwego wpływu na środowisko powinna następować przed powstaniem planowanej instalacji. Fakt, iż możliwa, a w niektórych przypadkach nawet konieczna jest weryfikacja jej faktycznego wpływu na środowisko w aspekcie emisji pola elektromagnetycznego już w trakcie działania urządzeń, nie zmienia obowiązków organów architektoniczno-budowlanych w toku postępowania mającego za przedmiot zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę. Skoro chodzi o oddziaływanie potencjalne, oczywistym jest, iż badanie takiej przesłanki opiera się na przyjętych założeniach oraz możliwych do przewidzenia okolicznościach. Czym innym jest natomiast wskazywane przez Inwestora następcze badanie skutków działania instalacji czy urządzeń poprzez wykonywanie pomiarów dotyczących faktycznie emitowanych pół elektromagnetycznych. Przy czym warto dostrzegać, że w następstwie takiego badania wyniki mogą się okazać odmienne od założonych na etapie udzielania pozwolenia na budowę choćby z przyczyn, których nie dało się przewidzieć na etapie weryfikacji projektu budowalnego.Gdyby przyjąć, że wykonanie stacji bazowej zgodnie z projektem budowalnym całkowicie wyklucza możliwość negatywnego jej odziaływania na środowisko, zbędne byłoby wykonywanie pomiarów przed jej uruchomieniem. Tymczasem ustawodawca w art. 122a ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219) wyraźnie przewiduje konieczność wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia. Z powyższego wynika, że zgodnie z wolą ustawodawcy organy architektoniczno-budowlane mają obowiązek niedopuszczenia do powstawania instalacji o niezbadanym potencjalnym wpływie na środowisko. Natomiast organy ochrony środowiska, bazując już na pomiarach istniejących instalacji, mają obowiązek weryfikacji czy nie dochodzi do przekroczenia norm przewidzianych prawem. Takie następcze badanie poziomów pól elektromagnetycznych nie ma zatem na celu zastępowania weryfikacji projektu budowalnego przez organy architektoniczno-budowlane lecz służy weryfikacji faktycznych skutków działania urządzeń emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, w tym wykryciu okoliczności, których nie dało się przewidzieć na etapie przed powstaniem badanego urządzenia czy instalacji. Zatem przewidzenie przez ustawodawcę następczej kontroli działania stacji bazowej w środowisku nie może być traktowane jako zwolnienie organów administracji architektoniczno-budowlanej z obowiązku wnikliwego zweryfikowania wszystkich potencjalnych skutków odziaływania stacji bazowej na środowisko.Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga twierdzenie o naruszeniu przepisów postępowania w postaci art. 127 § 1 w zw. z art. 28 u.P.b. Owo naruszenie miało polegać na nieuzasadnionym przypisaniu przez organ administracji statusu strony R. O.. Nie miał on w ocenie Spółki takiego statusu skoro nie jest właścicielem działek na których planowana jest inwestycja lecz właścicielem działki sąsiedniej o numerze [...]. Zdaniem Inwestora organ II instancji błędnie przyjął, że nieruchomość odwołującego znajduje się w obszarze odziaływania inwestycji, gdyż nad działką nr [...] przebiega oś główna anten sektorowych. Jednocześnie organ nie zbadał czy powyższe negatywnie wpływa na nieruchomość stanowiącą wskazaną działkę, a nadto czy działka ta znajdowałaby się w zasięgu pola oddziaływania inwestycji skarżącego także wtedy gdyby przyjąć, że anteny wchodzące w skład zamierzenia budowlanego skarżącego działałyby wyłącznie zgodnie z parametrami wskazanymi w treści projektu budowlanego, a nie przy zastosowaniu wartości maksymalnych, tak w zakresie mocy anten.Z takim zarzutem Spółki nie można się zgodzić. Z przedłożonego przez inwestora opracowania pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia wynika, że nad działką nr [...] będąca własnością odwołującego przebiegać miałaby oś główna wiązki promieniowania anten. W ocenie Sądu nie budzi aktualnie wątpliwości, iż stronami postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej powinni być właściciele nieruchomości, które znajdują się, chociażby częściowo, w obszarze oddziaływania inwestycji. Pod pojęciem tym należy również rozumieć położenie nieruchomości w osi przebiegu głównych wiązek promieniowania anten(y) w odległościach określonych w § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek zweryfikować, czy w określonych we wskazanych w rozporządzeniu odległościach od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności, to siłą rzeczy właściciele nieruchomości, które znajdują się w osiach promieniowania powinni być uznawani za strony i powinni mieć zapewniony udział w postępowaniu. Przy czym w realiach badanej sprawy celowość takiego zakreślenia kręgu stron jawi sią bardzo wyraźnie, albowiem wobec nie uwzględnienia przez Inwestora w opracowaniach pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia i pn. Analiza środowiskowa instalacji radiokomunikacyjnej maksymalnej możliwości pochylenia anten (istotnie większej od wartości deklarowanej przez Inwestora w toku wyliczeń), nie było możliwe wykluczenie, że przebiegająca przez nieruchomość odwołującego oś główna wiązki promieniowania może sięgać do miejsc dostępnych dla ludności.Nie można uznać także za uzasadniony kolejnego zgłoszonego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., a mającego polegać nieuprawnionym przyjęciu konieczności uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego, możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania - w celu określenia czy planowana przez Spółkę inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.Nie budzi wątpliwości, że organy administracji w toku orzekania o pozwoleniu na budowę są obowiązane do oceny merytorycznej dokumentów zawierających analizę przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji środowiskowej, jak i potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ramach tej oceny na gruncie różnych spraw dotyczących inwestycji w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przy ustalaniu oddziaływania elektromagnetycznego stacji bazowych telefonii komórkowej należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie od minimalnego do maksymalnego. Ukształtowane jest też stanowisko, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności wymaga uwzględnienia: maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania (por. wyroki NSA z 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; z 11 lipca 2018 r., II OSK 907/18 - publ. CBOSA).Nie sposób przyjmować jak iżby w toku takiej oceny organ był związany informacjami inwestora co do poszczególnych zadeklarowanych co do użycia parametrów ustawienia anten (azymut, tilty). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2021 roku, sygn. akt. II OSK 2964/18 (publ. CBOSA): nieuprawnionym jest stanowisko, że to inwestor określa maksymalne parametry urządzeń tak aby planowane przedsięwzięcie nie oddziaływało znacząco na środowisko. Takie stanowisko skarżącej Spółki nie ma oparcia w prawie i w zasadzie stanowi próbę podważenia w ogólności zasadności przeprowadzania, a nawet obowiązywania procedury środowiskowej, której celem jest przecież ustalenie w sposób prawny wymagań dla danego przedsięwzięcia w taki sposób, który będzie minimalizował skutki możliwego negatywnego oddziaływania na środowisko. Aktualnie, to zadanie zgodnie z prawem należy do organów administracyjnych, a nie inwestora. Nie są to bowiem kwestie, które są pozostawione dowolności działań (wskazań) inwestora, choć oczywiście w wymiarze faktycznym nie można wykluczyć, że wolą inwestora będzie użytkowanie urządzeń w sposób, który nie będzie powodował przekroczenia norm wpływających na ocenę z punktu widzenia znaczącego oddziaływania na środowisko.Jako wiążące należy bowiem traktować zawarte we wniosku dane dotyczące m.in. wysokości wieży, ilości anten, typu anten, nadajników oraz innych urządzeń stacji bazowej. Natomiast przy obliczeniach prognozowanych poziomów pól elektromagnetycznych projektowanej stacji bazowej uwzględnione muszą być nie tylko parametry techniczne deklarowane przez inwestora, ale także maksymalne moce osiągane przy zastosowaniu różnych konfiguracji anten, zwłaszcza tych najbardziej niekorzystnych z punktu widzenia oddziaływania na środowisko. Tylko bowiem takie podejście czyni zadość wymogom ustanowionej w art. 6 Prawa ochrony środowiska zasady zapobiegania i przezorności, zgodnie z którą podmioty korzystające ze środowiska, jak też organ administracji zobowiązane się do przewidzenia wszystkich negatywnych następstw korzystania ze środowiska oraz zastosowania takich rozwiązań, które będą im zapobiegały.Natomiast rzeczą inwestora jest przedstawienie w dokumentacji projektowej takiej analizy promieniowania elektromagnetycznego generowanego przez stację bazową telefonii komórkowej, aby możliwa była jednoznaczna ocena co do jej oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi w miejscach wyznaczonych zgodnie z obowiązującymi przepisami (por. Wyrok NSA z 23 marca 2021, sygn. akt. II OSK 1945/19 – publ. CBOSA).Skoro w badanej sprawie w przedłożonej dokumentacji obliczenia wykazują, że dla zadeklarowanych osi promieniowania przy pochyleniu anten 5° (sektory S2 i S3 na azymutach 200° i 330°) przebiegają one w taki sposób, że znajdują na wysokości minimalnej 12,8 m nad poziomem terenu i 7,4 m ponad istniejącą zabudową na działce nr [...] (sektor S2) oraz 16.8 m nad poziomem terenu i 8,1 m ponad istniejącą zabudową na działce nr [...] (sektor S3). Natomiast przy deklarowanym na sektorze S1 (azymut 80°) pochyleniu 4° oś głównej wiązki promieniowania znajduje się na wysokości minimalnej 16,1 m nad poziomem terenu, organ zasadnie dostrzegł, iż przy założeniu możliwości maksymalnego faktycznego pochylenia anten do 12° (zgodnie z wartościami określonymi w kartach katalogowych anten) nie jest możliwe wykluczenie, iż osie główne wiązek promieniowania znajdą się w miejscach dostępnych dla ludności. Przy czym organ umożliwił Spółce przedstawienie wyliczeń dla takich skrajnych wartości, co mogłoby wykluczyć opisaną wyżej ewentualność. Inwestor jednak nie skorzystał z możliwości wykazania wpływu projektowanej stacji na środowisko uniemożliwiający tym samym jednoznaczną ocenę co do oddziaływania inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi.Wreszcie warto też zauważyć, iż deklaracja Inwestora, że parametry wskazane w dokumentacji projektowej są wystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego i nie zamierza on korzystać z maksymalnych możliwości sprzętowych nie zmienia faktu, iż skoro z dokumentacji wynika, że tilt elektryczny dla anten ADU4518R7vO6 i ADU4518R6v06 mieści się w przedziale od 0° do 12° nie daje podstaw do pomijania okoliczności, że uzyskanie takich skrajnych ustawień nie wymaga żadnych zmian konstrukcyjnych stacji bazowej i jest możliwe nie tylko w wyniku zamierzonego działania Inwestora, lecz może być następstwem błędów ludzkich czy awarii sprzętowych. Już choćby taka ewentualność czyni uzasadnionym rozważenie właśnie owych maksymalnych wychyleń anten w kontekście opisanej powyżej zasadzie zapobiegania i przezorności wynikającej z art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219).Nie sposób przy tym zgodzić się z twierdzeniem spółki, iż organ odnosił się w tym zakresie do "hipotetycznej stacji bazowej" czy "abstrakcyjnych maksymalnych parametrów mocy i pochylenia anten, które nie odpowiadają potrzebom i zamierzeniom Spółki" albowiem organ opierał się w tym zakresie na parametrach wyraźnie opisanych dokumentach dotyczących planowanej inwestycji, na którą Inwestor zamierzał uzyskać pozwolenie na budowę i która w takim a nie innym kształcie miała powstać na działkach nr [...] [...], [...], [...].Na marginesie, co do opisywanych w skardze deklarowanych przez Spółkę parametrów stacji bazowej i ustawień parametrów urządzeń stacji zgodnie z celem Inwestora, organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę trafnie zwrócił uwagę na zmienność owych celów, skoro w trakcie prowadzonego przez Prezydenta Miasta K. postępowania moce anten na azymutach S1 i S3 były korygowane (zmniejszane) w stosunku do pierwotnie deklarowanych.Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez niezastosowanie przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 in fine i § 3 ust. 1 pkt 8 in fine rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do powyższych przepisów rozporządzenia: "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Organ miał tym samym bowiem obowiązek określenia nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i to przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten. Słusznie bowiem organ przyjmował w tym zakresie, iż nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko było dokładne zweryfikowanie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia.Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku u.P.b. Powyższe miało polegać na nieuprawnionym stwierdzeniu, że dokumenty przedstawione przez Inwestora zawierały braki uniemożliwiające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. W ocenie Sądu nieuwzględnienie w kwalifikacji przedsięwzięcia możliwości faktycznego maksymalnego pochylenia anten określonego w kartach katalogowych (większego od deklarowanego przez inwestora) oraz nie skorzystanie przez Inwestora z możliwości uzupełninia takiego braku i przedstawienia stosownych wyliczeń nie dawało możliwości jednoznacznego stwierdzenia, czy projektowane przedsięwzięcie nie należy do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.Tymczasem spełnienie wymogów wynikających z przytoczonych przepisów w zakresie projektowania i sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowej musi być wykazane przez Inwestora w dokumentacji projektowej, tak aby organ architektoniczno-budowlany mógł zgodnie z art. 35 ust. 1 u.P.b. sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Rolą organu nie jest przy tym uzupełnianie dokumentacji przedkładanej przez Inwestora, a jedynie jej ocena na podstawie danych przedkładanych przez Inwestora.Wobec powyższego dokonując oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które dawałyby podstawy do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie zapadłe przed organem administracji nie było zgodne z prawem. W świetle opisanych wyżej ustaleń należało stwierdzić, że organ administracji był uprawniony do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.Stwierdziwszy powyższe oddalono skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Nadmieniono także, że w związku z powyższym w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego organ II instancji pismem z [...] zwrócił się do pełnomocnika Inwestora m.in. o skorygowanie kwalifikacji przedsięwzięcia i analizy środowiskowej projektowanej instalacji radiokomunikacyjnej w celu jednoznacznego wykazania czy planowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w rozporządzeniu z zastrzeżeniem, że nieprzedłożenie wskazanych dokumentów może spowodować odmowę udzielenia pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi Pełnomocnik inwestora przy piśmie z [...] przedstawił dodatkowe wyjaśnienia twierdząc, że kwalifikacja przedsięwzięcia została opracowana w sposób prawidłowy. Przy czym stwierdzenie, że kwalifikację przedsięwzięcia należy przeprowadzać na podstawie parametrów określonych w dokumentacji projektowej a deklarowanych przez Inwestora oparto na opinii Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska Departamentu Ocen Oddziaływania na Środowisko (pismo z dnia 4 sierpnia 2017 r.), stanowisku zawartym w opracowaniu sporządzonym [...] przez W. K. (biegłego w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko z listy Wojewody M. Nr [...] r.) oraz wyroku NSA z 17 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1448/15.

W powyższym zakresie organ wskazał, iż istnieje również odmienna, w ocenie organu odwoławczego dominująca linia orzecznictwa sądów administracyjnych, w świetle której nieuprawnionym jest dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia z pominięciem maksymalnych parametrów anten sektorowych jak to miało miejsce niniejszej sprawie. Przy czym w ocenie organu nie może on dokonywać takich ustaleń samodzielnie na podstawie złożonych przez inwestora dokumentów.

Jak wreszcie wyjaśniono w decyzji, w świetle przytoczonego orzecznictwa, wątpliwości organu wzbudziło, czy wskazane przez Inwestora wartości maksymalnych mocy anten mogą być podstawą do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w sytuacji, gdy z informacji tych wynika, że anteny tego samego typu pracujące w tych samym paśmie częstotliwości na azymucie 80° i 330° mają większą moc niż anteny na azymucie 200°.

W skardze do sądu administracyjnego z dnia [...] na powyższą decyzję, pełnomocnik Spółki zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu organu odwoławczego:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 127 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez stwierdzenie, że odwołanie od decyzji organu I instancji - Prezydenta Miasta K. zostało wniesione przez osobę będącą stroną przedmiotowego postępowania, podczas gdy odwołanie wniósł pełnomocnik Pana R. O., którego nieruchomość nie miała zostać zajęta pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej skarżącego, a zatem bark jest podstaw do stwierdzenia, że Panu R. O. przysługiwało uprawnienie do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę przez organ materiału dowodowego, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, polegającym na przyjęciu, że skarżący będzie wykorzystywał maksymalne wartości pochyleń anten, których posadowienie jest planowane w ramach przedsiębranej inwestycji, co mogłoby doprowadzić do dotarcia głównych wiązek promieniowania do miejsc dostępnych dla ludzi, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika, że używanie przez skarżącego maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania deklarowanego przez producenta anten nie jest konieczne i nie leży w interesie skarżącego, dla realizacji przedsięwzięcia którego wystarczające będzie korzystanie z pochyleń wskazanych w treści projektu budowlanego;

3. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 in fine i § 3 ust. 1 pkt 8 in fine rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) w sytuacji, w której znajdował on zastosowanie i w konsekwencji dokonanie przez Organ II instancji oceny oddziaływania przedsięwzięcia skarżącego dla każdego z sektorów, obejmującego po dwie anteny sektorowe, których sumaryczna moc EIRP mieści się w przedziale od 10 000 W do mniej niż 20 000 W, mimo że zgodnie z literalnym brzmieniem przywołanych przepisów rozporządzenia równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

4. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jako "Prawo budowlane"), co skutkowało uznaniem przez organ, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły braki dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia, skutkujące koniecznością odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wskazując na powyższe pełnomocnik Inwestora zawnioskował o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody oraz o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania pana R. O. od decyzji Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...],

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zawnioskował o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również podkreślić, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Na wstępie rozważań należy wyjaśnić, że decyzja w sprawie pozwolenia na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, iż w przypadku gdy projekt budowalny jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (mpzp), bądź decyzją o warunkach zabudowy (w przypadku braku mpzp), przepisami odrębnymi oraz spełnia wymagania ochrony środowiska organ nie może odmówić jego zatwierdzenia. Natomiast brak potwierdzenia zgodności ze wskazanymi wyżej w regulacjami planistycznymi, przepisami odrębnymi lub wymaganiami ochrony środowiska organ obliguje organ administracji do odmowy jego zatwierdzenia.

Złożenie wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę uruchamia zatem proces, w toku którego organ administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 - dalej: "u.P.b.") sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:

a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,

b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,

c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:

a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b,

c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

d) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.

Prawidłowe badanie przedłożonego projektu musi objąć wszystkie wymienione w art. 35 ust 1 u.P.b elementy i dopiero potwierdzenie, że przedłożony projekt spełnia wymagania, o których mowa w treści przepisu, daje organowi asumpt do jego zatwierdzenia natomiast ewentualne stwierdzenie niewypełnienia którejkolwiek z przesłanek warunkujących zatwierdzenie projektu czyni koniecznym wydanie decyzji odmownej.

W badanej sprawie analiza akt postępowania prowadzi do wniosku, że organ dopełnił ciążących na nim obowiązków zbadania projektu budowlanego we wszystkich wymaganych art. 35 ust. 1 u.P.b. aspektach, a stwierdziwszy, iż przedstawiona przez Spółkę kwalifikacja przedsięwzięcia nie jest wystarczająca dla potwierdzenia, że projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko i w konsekwencji nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zasadnie odmówił Inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ w tym zakresie trafnie dostrzegł, że przedłożona przez Spółkę kwalifikacja przedsięwzięcia została sporządzona z uwzględnieniem, jedynie deklarowanego przez Inwestora maksymalnego pochylenia anten do odpowiednio 4° i 5°, podczas gdy zgodnie z informacją zawartą w kartach katalogowych tych anten maksymalny tilt elektryczny tychże anten wynosi 12°. Prawidłowo uznano zatem, iż przedmiotowa kwalifikacja przedsięwzięcia nie wyjaśnia czy planowane przedsięwzięcie nie osiągnie progów określonych w § 2 ust 1 pkt 7 i w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839).

W tym miejscu podkreślić należy, że Inwestor nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie, iżby na mającej powstać stacji bazowej nie było możliwe wykorzystanie maksymalnych pochyleń i maksymalnych mocy anten wynikających z ich danych katalogowych. Wręcz przeciwnie Spółka, w istocie potwierdziła takie stwierdzone przez organ techniczne możliwości anten a także możliwość zdalnego sterowania nimi. Ograniczyła się natomiast wyłącznie do deklaracji, iż takich technicznych możliwości stacji bazowej nie zamierza wykorzystywać i oświadczała, iż nie jest to potrzebne w jej działalności. Spółka wywodziła ponadto w skardze, że zbędne jest weryfikowanie pełnych możliwości instalowanych urządzeń skoro stosownie do art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, konieczne jest wykonanie pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku.

Nie można tracić z pola widzenia, że przedmiotem zakończonego zaskarżoną decyzją postępowania było między innymi sprawdzenie potencjalnego oddziaływania na środowisko mającej powstać stacji bazowej telefonii komórkowej. Zatem organ administracji nie mógł abstrahować od jej możliwego, mogącego wystąpić w określonych warunkach, wpływu na środowisko.

Ustawodawca wyraźnie przewidział, iż ocena możliwego wpływu na środowisko powinna następować przed powstaniem planowanej instalacji. Fakt, iż możliwa, a w niektórych przypadkach nawet konieczna jest weryfikacja jej faktycznego wpływu na środowisko w aspekcie emisji pola elektromagnetycznego już w trakcie działania urządzeń, nie zmienia obowiązków organów architektoniczno-budowlanych w toku postępowania mającego za przedmiot zatwierdzenie projektu budowalnego i udzielenie pozwolenia na budowę. Skoro chodzi o oddziaływanie potencjalne, oczywistym jest, iż badanie takiej przesłanki opiera się na przyjętych założeniach oraz możliwych do przewidzenia okolicznościach. Czym innym jest natomiast wskazywane przez Inwestora następcze badanie skutków działania instalacji czy urządzeń poprzez wykonywanie pomiarów dotyczących faktycznie emitowanych pół elektromagnetycznych. Przy czym warto dostrzegać, że w następstwie takiego badania wyniki mogą się okazać odmienne od założonych na etapie udzielania pozwolenia na budowę choćby z przyczyn, których nie dało się przewidzieć na etapie weryfikacji projektu budowalnego.

Gdyby przyjąć, że wykonanie stacji bazowej zgodnie z projektem budowalnym całkowicie wyklucza możliwość negatywnego jej odziaływania na środowisko, zbędne byłoby wykonywanie pomiarów przed jej uruchomieniem. Tymczasem ustawodawca w art. 122a ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219) wyraźnie przewiduje konieczność wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia. Z powyższego wynika, że zgodnie z wolą ustawodawcy organy architektoniczno-budowlane mają obowiązek niedopuszczenia do powstawania instalacji o niezbadanym potencjalnym wpływie na środowisko. Natomiast organy ochrony środowiska, bazując już na pomiarach istniejących instalacji, mają obowiązek weryfikacji czy nie dochodzi do przekroczenia norm przewidzianych prawem. Takie następcze badanie poziomów pól elektromagnetycznych nie ma zatem na celu zastępowania weryfikacji projektu budowalnego przez organy architektoniczno-budowlane lecz służy weryfikacji faktycznych skutków działania urządzeń emitujących promieniowanie elektromagnetyczne, w tym wykryciu okoliczności, których nie dało się przewidzieć na etapie przed powstaniem badanego urządzenia czy instalacji. Zatem przewidzenie przez ustawodawcę następczej kontroli działania stacji bazowej w środowisku nie może być traktowane jako zwolnienie organów administracji architektoniczno-budowlanej z obowiązku wnikliwego zweryfikowania wszystkich potencjalnych skutków odziaływania stacji bazowej na środowisko.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga twierdzenie o naruszeniu przepisów postępowania w postaci art. 127 § 1 w zw. z art. 28 u.P.b. Owo naruszenie miało polegać na nieuzasadnionym przypisaniu przez organ administracji statusu strony R. O.. Nie miał on w ocenie Spółki takiego statusu skoro nie jest właścicielem działek na których planowana jest inwestycja lecz właścicielem działki sąsiedniej o numerze [...]. Zdaniem Inwestora organ II instancji błędnie przyjął, że nieruchomość odwołującego znajduje się w obszarze odziaływania inwestycji, gdyż nad działką nr [...] przebiega oś główna anten sektorowych. Jednocześnie organ nie zbadał czy powyższe negatywnie wpływa na nieruchomość stanowiącą wskazaną działkę, a nadto czy działka ta znajdowałaby się w zasięgu pola oddziaływania inwestycji skarżącego także wtedy gdyby przyjąć, że anteny wchodzące w skład zamierzenia budowlanego skarżącego działałyby wyłącznie zgodnie z parametrami wskazanymi w treści projektu budowlanego, a nie przy zastosowaniu wartości maksymalnych, tak w zakresie mocy anten.

Z takim zarzutem Spółki nie można się zgodzić. Z przedłożonego przez inwestora opracowania pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia wynika, że nad działką nr [...] będąca własnością odwołującego przebiegać miałaby oś główna wiązki promieniowania anten. W ocenie Sądu nie budzi aktualnie wątpliwości, iż stronami postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej powinni być właściciele nieruchomości, które znajdują się, chociażby częściowo, w obszarze oddziaływania inwestycji. Pod pojęciem tym należy również rozumieć położenie nieruchomości w osi przebiegu głównych wiązek promieniowania anten(y) w odległościach określonych w § 3 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro organ przed wydaniem pozwolenia na budowę ma obowiązek zweryfikować, czy w określonych we wskazanych w rozporządzeniu odległościach od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności, to siłą rzeczy właściciele nieruchomości, które znajdują się w osiach promieniowania powinni być uznawani za strony i powinni mieć zapewniony udział w postępowaniu. Przy czym w realiach badanej sprawy celowość takiego zakreślenia kręgu stron jawi sią bardzo wyraźnie, albowiem wobec nie uwzględnienia przez Inwestora w opracowaniach pn. Kwalifikacja przedsięwzięcia i pn. Analiza środowiskowa instalacji radiokomunikacyjnej maksymalnej możliwości pochylenia anten (istotnie większej od wartości deklarowanej przez Inwestora w toku wyliczeń), nie było możliwe wykluczenie, że przebiegająca przez nieruchomość odwołującego oś główna wiązki promieniowania może sięgać do miejsc dostępnych dla ludności.

Nie można uznać także za uzasadniony kolejnego zgłoszonego zarzutu dotyczącego naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., a mającego polegać nieuprawnionym przyjęciu konieczności uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania pola z tego urządzenia, maksymalnego, możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania - w celu określenia czy planowana przez Spółkę inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Nie budzi wątpliwości, że organy administracji w toku orzekania o pozwoleniu na budowę są obowiązane do oceny merytorycznej dokumentów zawierających analizę przedsięwzięcia pod względem konieczności uzyskania decyzji środowiskowej, jak i potencjalnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W ramach tej oceny na gruncie różnych spraw dotyczących inwestycji w postaci stacji bazowych telefonii komórkowej wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przy ustalaniu oddziaływania elektromagnetycznego stacji bazowych telefonii komórkowej należy uwzględnić zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie od minimalnego do maksymalnego. Ukształtowane jest też stanowisko, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności wymaga uwzględnienia: maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania (por. wyroki NSA z 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; z 11 lipca 2018 r., II OSK 907/18 - publ. CBOSA).

Nie sposób przyjmować jak iżby w toku takiej oceny organ był związany informacjami inwestora co do poszczególnych zadeklarowanych co do użycia parametrów ustawienia anten (azymut, tilty). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 20 lipca 2021 roku, sygn. akt. II OSK 2964/18 (publ. CBOSA): nieuprawnionym jest stanowisko, że to inwestor określa maksymalne parametry urządzeń tak aby planowane przedsięwzięcie nie oddziaływało znacząco na środowisko. Takie stanowisko skarżącej Spółki nie ma oparcia w prawie i w zasadzie stanowi próbę podważenia w ogólności zasadności przeprowadzania, a nawet obowiązywania procedury środowiskowej, której celem jest przecież ustalenie w sposób prawny wymagań dla danego przedsięwzięcia w taki sposób, który będzie minimalizował skutki możliwego negatywnego oddziaływania na środowisko. Aktualnie, to zadanie zgodnie z prawem należy do organów administracyjnych, a nie inwestora. Nie są to bowiem kwestie, które są pozostawione dowolności działań (wskazań) inwestora, choć oczywiście w wymiarze faktycznym nie można wykluczyć, że wolą inwestora będzie użytkowanie urządzeń w sposób, który nie będzie powodował przekroczenia norm wpływających na ocenę z punktu widzenia znaczącego oddziaływania na środowisko.

Jako wiążące należy bowiem traktować zawarte we wniosku dane dotyczące m.in. wysokości wieży, ilości anten, typu anten, nadajników oraz innych urządzeń stacji bazowej. Natomiast przy obliczeniach prognozowanych poziomów pól elektromagnetycznych projektowanej stacji bazowej uwzględnione muszą być nie tylko parametry techniczne deklarowane przez inwestora, ale także maksymalne moce osiągane przy zastosowaniu różnych konfiguracji anten, zwłaszcza tych najbardziej niekorzystnych z punktu widzenia oddziaływania na środowisko. Tylko bowiem takie podejście czyni zadość wymogom ustanowionej w art. 6 Prawa ochrony środowiska zasady zapobiegania i przezorności, zgodnie z którą podmioty korzystające ze środowiska, jak też organ administracji zobowiązane się do przewidzenia wszystkich negatywnych następstw korzystania ze środowiska oraz zastosowania takich rozwiązań, które będą im zapobiegały.

Natomiast rzeczą inwestora jest przedstawienie w dokumentacji projektowej takiej analizy promieniowania elektromagnetycznego generowanego przez stację bazową telefonii komórkowej, aby możliwa była jednoznaczna ocena co do jej oddziaływania na środowisko i zdrowie ludzi w miejscach wyznaczonych zgodnie z obowiązującymi przepisami (por. Wyrok NSA z 23 marca 2021, sygn. akt. II OSK 1945/19 – publ. CBOSA).

Skoro w badanej sprawie w przedłożonej dokumentacji obliczenia wykazują, że dla zadeklarowanych osi promieniowania przy pochyleniu anten 5° (sektory S2 i S3 na azymutach 200° i 330°) przebiegają one w taki sposób, że znajdują na wysokości minimalnej 12,8 m nad poziomem terenu i 7,4 m ponad istniejącą zabudową na działce nr [...] (sektor S2) oraz 16.8 m nad poziomem terenu i 8,1 m ponad istniejącą zabudową na działce nr [...] (sektor S3). Natomiast przy deklarowanym na sektorze S1 (azymut 80°) pochyleniu 4° oś głównej wiązki promieniowania znajduje się na wysokości minimalnej 16,1 m nad poziomem terenu, organ zasadnie dostrzegł, iż przy założeniu możliwości maksymalnego faktycznego pochylenia anten do 12° (zgodnie z wartościami określonymi w kartach katalogowych anten) nie jest możliwe wykluczenie, iż osie główne wiązek promieniowania znajdą się w miejscach dostępnych dla ludności. Przy czym organ umożliwił Spółce przedstawienie wyliczeń dla takich skrajnych wartości, co mogłoby wykluczyć opisaną wyżej ewentualność. Inwestor jednak nie skorzystał z możliwości wykazania wpływu projektowanej stacji na środowisko uniemożliwiający tym samym jednoznaczną ocenę co do oddziaływania inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi.

Wreszcie warto też zauważyć, iż deklaracja Inwestora, że parametry wskazane w dokumentacji projektowej są wystarczające dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego Skarżącego i nie zamierza on korzystać z maksymalnych możliwości sprzętowych nie zmienia faktu, iż skoro z dokumentacji wynika, że tilt elektryczny dla anten ADU4518R7vO6 i ADU4518R6v06 mieści się w przedziale od 0° do 12° nie daje podstaw do pomijania okoliczności, że uzyskanie takich skrajnych ustawień nie wymaga żadnych zmian konstrukcyjnych stacji bazowej i jest możliwe nie tylko w wyniku zamierzonego działania Inwestora, lecz może być następstwem błędów ludzkich czy awarii sprzętowych. Już choćby taka ewentualność czyni uzasadnionym rozważenie właśnie owych maksymalnych wychyleń anten w kontekście opisanej powyżej zasadzie zapobiegania i przezorności wynikającej z art. 6 ustawy Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219).

Nie sposób przy tym zgodzić się z twierdzeniem spółki, iż organ odnosił się w tym zakresie do "hipotetycznej stacji bazowej" czy "abstrakcyjnych maksymalnych parametrów mocy i pochylenia anten, które nie odpowiadają potrzebom i zamierzeniom Spółki" albowiem organ opierał się w tym zakresie na parametrach wyraźnie opisanych dokumentach dotyczących planowanej inwestycji, na którą Inwestor zamierzał uzyskać pozwolenie na budowę i która w takim a nie innym kształcie miała powstać na działkach nr [...] [...], [...], [...].

Na marginesie, co do opisywanych w skardze deklarowanych przez Spółkę parametrów stacji bazowej i ustawień parametrów urządzeń stacji zgodnie z celem Inwestora, organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę trafnie zwrócił uwagę na zmienność owych celów, skoro w trakcie prowadzonego przez Prezydenta Miasta K. postępowania moce anten na azymutach S1 i S3 były korygowane (zmniejszane) w stosunku do pierwotnie deklarowanych.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez niezastosowanie przepisu § 2 ust. 1 pkt 7 in fine i § 3 ust. 1 pkt 8 in fine rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do powyższych przepisów rozporządzenia: "równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna". Organ miał tym samym bowiem obowiązek określenia nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny i to przy uwzględnieniu możliwości zmian nachylenia anten. Słusznie bowiem organ przyjmował w tym zakresie, iż nie można wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne dla prawidłowej oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko było dokładne zweryfikowanie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku u.P.b. Powyższe miało polegać na nieuprawnionym stwierdzeniu, że dokumenty przedstawione przez Inwestora zawierały braki uniemożliwiające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. W ocenie Sądu nieuwzględnienie w kwalifikacji przedsięwzięcia możliwości faktycznego maksymalnego pochylenia anten określonego w kartach katalogowych (większego od deklarowanego przez inwestora) oraz nie skorzystanie przez Inwestora z możliwości uzupełninia takiego braku i przedstawienia stosownych wyliczeń nie dawało możliwości jednoznacznego stwierdzenia, czy projektowane przedsięwzięcie nie należy do mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Tymczasem spełnienie wymogów wynikających z przytoczonych przepisów w zakresie projektowania i sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowej musi być wykazane przez Inwestora w dokumentacji projektowej, tak aby organ architektoniczno-budowlany mógł zgodnie z art. 35 ust. 1 u.P.b. sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Rolą organu nie jest przy tym uzupełnianie dokumentacji przedkładanej przez Inwestora, a jedynie jej ocena na podstawie danych przedkładanych przez Inwestora.

Wobec powyższego dokonując oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które dawałyby podstawy do przyjęcia, iż rozstrzygnięcie zapadłe przed organem administracji nie było zgodne z prawem. W świetle opisanych wyżej ustaleń należało stwierdzić, że organ administracji był uprawniony do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i odmowy udzielenia pozwolenia na budowę.

Stwierdziwszy powyższe oddalono skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.