Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1860/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – asesor WSA – Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. W. i M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie określenia statusu celnego towaru oraz stwierdzenia powstania długu celnego w przywozie; postanawia: – odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący – M. W. i M. W. – pismem z 30 kwietnia 2007 r. (nadanym 12 maja 2007 r.) wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W.

Postanowieniem z 21 sierpnia 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 1860/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę z uwagi na nieuzupełnienie jej braków formalnych w zakreślonym terminie.

Skarżący pismem z 25 września 2007 r. uzupełnionym pismem z 25 października 2007 r. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W jego uzasadnieniu podnieśli, iż o uchybieniu terminu do uzupełniania braków formalnych skargi dowiedzieli się dopiero z nadesłanego postanowienia o odrzuceniu skargi, a uchybienie terminu nie powstało z ich winy. Wyjaśnili, że nie przypominają sobie sytuacji aby listonosz zostawiał do nich jakiekolwiek awiza, a jest to wręcz niemożliwe, gdyż w czasie widniejącym na stemplach pocztowych i datach awiz przynajmniej jedno ze skarżących było w miejscu zamieszkania i skutecznie mogłoby odebrać od listonosza wezwanie osobiście. Zdaniem skarżących przypuszczalnie listonosz nie chciał doręczyć przesyłek osobiście poprzestając na pozostawieniu awiz w skrzynce pocztowej na klatce schodowej. Tymczasem skrzynki na listy tamże są zdewastowane, bez zamknięć i ma do nich dostęp każdy. Wielokrotnie fakt ten był sygnalizowany przez mieszkańców bloku jednakże poczta nie podjęła żadnych działań aby je naprawić (np. wstawić zamki). Dlatego też skarżący nie mogą ponosić winy za zawinione działania poczty i jej pracowników.

Na wezwanie sądu z 14 listopada 2007 r. do uprawdopodobnienia okoliczności dotyczących faktu zdewastowania skrzynek pocztowych oraz problemów związanych z doręczeniem przesyłek przez pocztę poprzez nadesłanie ewentualnych dokumentów potwierdzających powyższe zdarzenia (k. 47 akt sąd.) – skarżący pismem z 21 listopada 2007 r. poinformowali, że nie są w posiadaniu jakichkolwiek dokumentów. O zaistniałym fakcie, że przesyłki nie docierały do skarżących dowiedzieli się w momencie otrzymania postanowienia sądu o odrzuceniu skargi. O powyższych problemach związanych z doręczeniem przesyłek nie byłą poinformowana pisemnie administracja budynku ani urząd pocztowy (k. 49 akt sąd.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a. – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

W niniejszej sprawie zostały wypełnione przesłanki z art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. tzn. wniosek został złożony w odpowiednim terminie oraz strona dokonała czynności, której nie dokonała w terminie (podpisała skargę oraz podała wartość przedmiotu zaskarżenie). Natomiast nie została spełniona przesłanka z art. 87 § 2 p.p.s.a., dotycząca uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z utrwaloną już linią orzecznictwa, uprawdopodobnienie braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, oznacza wykazanie okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia oraz nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.

Skarżący jako powód uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wskazali nie doręczenie im korespondencji spowodowane – jak twierdzą – uszkodzeniem skrzynki na listy, które są zdewastowane, bez zamknięć i ma do nich dostęp praktycznie każdy. Jednakże skarżący nie potrafili przedstawić jakichkolwiek innych dowodów (prócz własnych twierdzeń) dotyczących faktu uszkodzenia skrzynki oraz problemów związanych z doręczaniem przesyłek przez pocztę. Gdyby nawet przyjąć, że uszkodzona skrzynka była przyczyną nie odebrania przez skarżących kierowanych do nich przesyłek, to i tak niedbalstwo skarżących w zaniechaniu przeciwdziałania takiej sytuacji przemawia na ich niekorzyść. Bowiem skarżący mieli świadomość uszkodzenia skrzynki i nie podjęli skutecznych działań aby ją naprawić lub choćby zgłosić ten fakt urzędowi pocztowemu. Wiedzieli też, że toczy się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie sądowe w ich sprawie i mogli oczekiwać korespondencji z sądu. Uszkodzenie skrzynki nie było też nagłą ani nieusuwalną przeszkodą. Ponadto sąd zauważa, iż z akt administracyjnych sprawy, jak też akt sądowych – pomimo prowadzenia korespondencji na ten sam adres skarżących – nie wynika aby istniały wcześniej problemy z doręczaniem pism przez pocztę, co także rzutowało na ocenę twierdzeń skarżących przez sąd.

W tej sytuacji przyjąć należy, że o uchybieniu terminu zadecydował brak staranności w działaniu skarżących, a nie przeszkody, których nie mogli oni przezwyciężyć. W ocenie sądu skarżący nie wywiązali się z obowiązku uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu było od nich niezależne i nie wynikało z zaniedbania.

W tej sytuacji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.