Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 168/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozp. wniosku w części; w pozostałej części umorzono postęp.
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant specjalista Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Wójta Gminy w udzieleniu informacji publicznej: 1/ zobowiązuje Wójta Gminy do rozpoznania wniosku w zakresie przedstawienia decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, a w pozostałym zakresie umarza postępowanie sądowe dotyczące bezczynności organu; 2/ stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3/ nie wymierza organowi grzywny; 4/ zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego kwotę 340zł (trzysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 6 października 2014 r. M. K. działając na podstawie ustawy o dostępie do informacji zwrócił się o udzielenie informacji w następujących kwestiach:

1) czy nastąpił odbiór geodezyjny i budowlany konstrukcji wsporniczej, na której zamontowany jest fotoradar nr "[...]";

2) czy uprawniony organ, wydał zgodę ma zajęcie pasa drogowego przez w/w urządzenie wraz z osprzętem towarzyszącym;

3) czy GITD wydała zgodę na dokonywanie pomiaru prędkości za pomocą w/w urządzenia.

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytania skarżący zwrócił się o przesłanie kopii dokumentów potwierdzających ów fakt, nadto kopii dokumentów, z których wynika miejsce posadowienia fotoradaru, popartych pomiarami uprawnionego geodety.

Pismem z dnia 23 października 2014 r. M. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie za pośrednictwem Wójta Gminy A skargę na bezczynność tego organu, zarzucając mu naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r., poz. 782, j.t.) zwanej dalej: u.d.i.p. Wniósł o zobowiązanie Wójta Gminy A do udzielenia żądanej informacji publicznej, ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości i zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący przytoczył treść zadanych pytań, podkreślając, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił mu żądanej informacji ani nie wydał decyzji odmownej stosownie do treści art. 16 ustawy. W ocenie skarżącego zachodzą uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ przekracza swoje kompetencje prowadząc postępowania w sprawach o wykroczenia, w oparciu o pomiary dokonane przez fotoradar, którego użytkowanie nie zostało prawnie dopuszczone.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że pismem z dnia 31 października 2014 r. Wójt Gminy A udostępnił informację publiczną zgodnie z treścią wniosku skarżącego z dnia 6 października 2014 r.

Do akt administracyjnych dołączone zostało pismo skierowane do skarżącego w dniu 31 października 2014 r., z którego wynika, że odbiór geodezyjny fotoradaru zostanie wykonany po zakończeniu wszystkich prac budowlanych. Prawidłowość działania fotoradaru potwierdza jego legalizacja. GITD wydał decyzję pozytywną dotyczącą instalacji urządzenia pomiarowego, a GDDKiA w A zaakceptowała wniosek dotyczący instalacji urządzenia i wyraziła zgodę na jego posadowienie. Do odpowiedzi dołączone zostało pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym wyraził on zgodę na instalację urządzenia rejestrującego w ciągu drogi krajowej nr "[...]" w m. A, gm. A.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie jest zasadna.

Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r., poz. 1647 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga sprawę w jej granicach, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność organu administracji w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy p.p.s.a.), w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy), a także mogą być wydawane pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a ustawy p.p.s.a.). W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35-36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji.

Wyjaśnić należy również, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Bez wątpienia na organie, jakim jest Wójt Gminy A, ciąży obowiązek udzielenia informacji publicznej, natomiast pytania związane z instalacją i funkcjonowaniem fotoradaru przy drodze publicznej na terenie Gminy A należy uznać za takie, którym należy przypisać miano informacji publicznej. Status wnioskowanych informacji jako informacji publicznych nie był na żadnym etapie prowadzonego postępowania kwestionowany przez żadną ze stron, dlatego też poza potwierdzeniem tego, że żądana informacja jest informacją publiczną, a Wójt Gminy A zobowiązany był do jej udzielenia, nie ma dalszej potrzeby rozważania tych kwestii.

Wyjaśnić należy także, że na gruncie spraw z zakresu informacji publicznej bezczynność zachodzi w szczególności wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest ograniczeniem opisanym w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy).

Pismo skarżącego zostało wniesione do organu w dniu 6 października 2014 r., tak więc rozstrzygnięcie dotyczące wniosku nastąpić powinno do dnia 20 października 2014r., tym samym w dniu 23 października 2014 r. mogła być wniesiona skutecznie skarga na bezczynność organu.

Wyrok Sądu, co do istoty sprawy zdeterminowany został nie tylko wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, treścią i terminem złożonej skargi, ale również oceną późniejszego zachowania organu. Otóż już po wniesieniu skargi, bo pismem z dnia 31 października 2014 r., została udzielona skarżącemu w ocenie organu pełna odpowiedź na zadane pytania. W ocenie Sądu nie można podzielić stanowiska pełnomocnika skarżącego zaprezentowanego na rozprawie w dniu 5 lutego 2015r., że organ nie udzielił odpowiedzi na pytanie drugie dotyczące zajęcia pasa drogowego, natomiast pozostałe odpowiedzi nie były precyzyjne lub pełne. Pełnomocnik skarżącego przede wszystkim nie wskazał jakich treści odpowiedzi oczekiwał, aby mógł je uznać za precyzyjne lub pełne, natomiast braku znamion precyzyjności nie można przypisać takiej odpowiedzi, która jest wyczerpująca lecz nie jest zgodna z oczekiwaniami osoby zadającej pytanie.

W tym miejscu stwierdzić należy, że na pytanie dotyczące odbioru geodezyjnego i budowlanego konstrukcji fotoradaru udzielono odpowiedzi negatywnej poprzez stwierdzenie, że odbiór geodezyjny zostanie dokonany po wykonaniu wszystkich prac budowlanych na danym terenie. Na dwa kolejne pytania udzielono odpowiedzi pozytywnych, a dotyczyły one zgody na usytuowanie urządzenia pomiarowego przez Generalną Inspekcję Transportu Drogowego i zgody na zajęcie pasa drogowego przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w A.

Tak jak wyżej wskazano odpowiedź powyższa została udzielono po upływie 14-dniowego terminu do jej udzielenia, jednak w ocenie Sądu orzekającego w sprawie jest ona wystarczająca do uznania jej za odpowiedź pełną i wyczerpującą treść zadanych pytań. W tej sytuacji bezczynność dotycząca przedstawionych wyżej kwestii przestała istnieć w dniu 31 października 2014 r., kiedy to organ udzielił przedstawionych wyżej informacji. Skoro wniosek skarżącego w przedstawionej części został załatwiony, to również postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiocie bezczynności organu w załatwieniu wniosku w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 p.p.s.a.

Do odpowiedzi na zadane pytania dołączona została także zgoda Głównego Inspektora Transportu Drogowego na instalację urządzenia pomiarowego w ciągu drogi krajowej nr "[...]" w miejscowości A, gm. A. Tak więc zrealizowany został kolejny punkt żądania skarżącego zawarty we wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 6 października 2014 r.

W odpowiedzi udzielonej w dniu 31 października 2014 r. zawarto również stwierdzenie dotyczące tego, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział wyraziła zgodę na posadowienie urządzenia pomiarowego. Do udzielonej odpowiedzi nie dołączono jednak decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, a przecież skarżący w swoim wniosku z dnia 6 października 2014 r. wnosił o przekazanie mu kopii dokumentów, z których wynika dokładne posadowienie fotoradaru. Dlatego też w tym zakresie należało zobowiązać organ do udzielenia pełnej odpowiedzi na wniosek skarżącego, dotyczący przedstawienia decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, ponieważ pomimo odpowiedzi, że zgoda na zajęcie pasa drogowego została udzielona, nie dołączono do niej decyzji potwierdzającej ten fakt.

W tym stanie rzeczy w punkcie 1 wyroku zobowiązano Wójta Gminy A do rozpoznania wniosku w zakresie przedstawienia decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi, a w pozostałej części umorzono postępowanie sądowe dotyczące bezczynności organu.

W przedstawionych wyżej okolicznościach faktycznych sprawy, kiedy odpowiedź na zadane pytania prawie w całości została udzielona z opóźnieniem kilku dni, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, dlatego też w tym przedmiocie orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1p.p.s.a.

Wskazane wyżej okoliczności uzasadniały też rozstrzygnięcie zawarte w puncie 3 wyroku, bowiem przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny, lecz daje mu takie uprawnienie w razie stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono w punkcie 4 wyroku obejmując nimi koszty zastępstwa procesowego oraz uiszczony wpis od skargi stosownie do art. 200 i art. 201 § 1 ustawy p.p.s.a.