Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 578/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant : sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Towarzystwa [...] w O. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 8 marca 2022 r., znak WI-I.7840.10.6.2021.JS w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz Towarzystwa [...] w O. kwotę 997 zł ( dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Starosta Oświęcimski decyzją Nr 112/21 z 18.02.2021 r., znak: WAB.6740.1.21 1.2015, zatwierdził projekt budowlany i udzielił S. sp. z o. o. s.j., w O., pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę Zakładu [...] w O. na działkach nr [...] , [...] , jedn. ew. 121301_1 Oświęcim - miasto, obręb nr [...] M. oraz działka nr [...] jedn. ew. 121301_1 Oświęcim - miasto, obręb nr [...] D. l, dalej ZTPO.

Od decyzji odwołanie złożyło Towarzystwo Z. w O. W odwołaniu zaskarżono także, w trybie art. 142 kpa, postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, dalej RDOŚ w Krakowie, z 20.10.2020 r., znak: OO.4222.4.2020.MSI, o uzgodnieniu warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1) art. 72 ust. 3 ustawy z dnia 3.10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - poprzez wydanie pozwolenia na budowę zakładu, dla którego - w kształcie przedstawionym w projekcie budowlanym - nie przedłożono wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; po wydaniu decyzji środowiskowej, inwestor dokonał zmiany zakresu inwestycji, lecz nie doprowadził już do zmiany samej decyzji środowiskowej, co powoduje, że nie zachodzi tożsamość przedsięwzięć w przedłożonej do postępowania decyzji środowiskowej i wydanym pozwoleniu na budowę;

2) art. 10 § 2 kpa w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 kpa - poprzez wydanie decyzji pomimo braku części akt (tomów l i II) znajdujących się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, co uniemożliwia stronom zapoznanie się z całością materiału dowodowego oraz spowodowało wydanie decyzji o niepełny materiał dowodowy, zatem bez jego rozważenia w całości i z pominięciem istotnych okoliczności wynikających z dokumentów znajdujących się w tomach MII;

3) art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c) oraz pkt 6 i 7 ustawy uooś - poprzez wydanie decyzji na podstawie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z 10.09.2015 r., znak: OO.4242.1.2.2015.ASI, który przeprowadził ponowną ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko w oparciu o raport, zawierający niekompletny opis wpływu przedsięwzięcia na środowisko (brak opisu wpływu emisji pyłu PM10 w zakresie jednej z norm: 24-godzinnego poziomu dopuszczalnego pyłu PM10 w powietrzu), oraz niepełną analizę skutków przekroczenia standardów jakości środowiska przez emisję z planowanego przedsięwzięcia (raport nie zawiera oceny skutków przekroczenia standardów jakości środowiska w zakresie średniorocznych poziomów dopuszczalnych stężenia pyłu zawieszonego PM10 i PM2.5);

4) art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy uooś - poprzez nieuwzględnienie w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko aktualnych i bardziej miarodajnych, niż przyjęte, danych dotyczących jakości powietrza - ze stacji pomiarowej w Oświęcimiu;

5) art. 94 ust. 1 ustawy uooś - poprzez pominięcie w analizie porealizacyjnej zobowiązania inwestora do porównania istotnych parametrów jakości powietrza w postaci pomiarów dioksyn, furanów oraz benzoalfapirenu.

Towarzystwo przedłożyło Opinię naukową o raporcie środowiskowym dla Zakładu [....] w O., sporządzoną 31 marca 2021 r. w Toruniu przez dr hab. Chemii L.P. Opinia ta dotyczy Raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, sporządzonego przez Biuro K. s.c. w O. , w grudniu 2017 r., w związku z procedurą ponownej oceny oddziaływania na środowisko na potrzeby wydania pozwolenia na budowę z 18.02.2021 r.; i wskazuje, że:

6) dokument ten, powstały ponad 3 lata przed wydaniem pozwolenia na budowę, w znacznym stopniu uległ dezaktualizacji i powinien był zostać uzupełniony.

Ponadto Towarzystwo zarzuciło:

7) jak wynika m.in. z Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (str. 18, 25, 60 i inne) Inwestor przewidział, że do termicznego przekształcania będą przyjmowane zmieszane odpady komunalne (kod odpadu: 20 03 01). Tymczasem zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 158 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach "zakazuje się przekazywania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych do termicznego przekształcania". W związku z powyższym realizacja przedsięwzięcia naruszałaby powyższy zakaz, a co za tym idzie nie jest obecnie możliwa w postulowanym zakresie i formie.

8) Realizacja inwestycji doprowadzi do zwiększenia emisji dwutlenku węgla, a co za tym idzie przedsięwzięcie będzie miało negatywny wpływ na klimat. Jak wynika z analizy Towarzystwa do takiej sytuacji dojdzie nawet jeżeli uruchomieniu spalarni towarzyszyłoby wyłączenie bloków węglowych o tej samej mocy. Wniosło o zobowiązanie Inwestora do przedstawienia danych nt.: przewidywanej emisji CO2 z projektowanej spalarni, a także pozostałych gazów szklarniowych, tj. podtlenku azotu i metanu, i uzupełnienia w tym zakresie Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wojewoda Małopolski, decyzją z 8 marca 2022r. nr WI-I.7840.10.6.2021.JS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333 tekst jednolity ze zmianami) - zwanej dalej Pb, utrzymało w mocy decyzję I instancji.

W uzasadnieniu podano, iż w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy -Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020. 471 ze zmianami).

Wcześniejsza decyzja Starosty Oświęcimskiego z 28.10.2015 r., znak: WAB.6740.1.211.2015 i decyzje Wojewody Małopolskiego z 21.03.2016 r., znak: Wl-I.7840.10.14.2015.JS i z 7.04.2017 r., znak: Wl-l.7840.10.15.2016.JS o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, wraz z postanowieniem RDOŚ w Krakowie z 10.09.2015 r., znak: OO.4242.1.2.2015.ASł o uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia, zostały uchylone na mocy prawomocnych wyroków WSA w Krakowie z 20.07.2016 r., sygn. akt II SA/Kr 589/16 i z 8.08.2017 r., sygn. akt II SA/Kr 729/17.

Organ odwoławczy wskazał, iż wydanie przez organ l instancji decyzji poprzedzone zostało przeprowadzeniem, w trybie ustawy uooś, ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, zgodnie z warunkami decyzji Prezydenta Miasta Oświęcim z 12.12.2011 r., znak: GA.6220.14.2011.IV, o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, dalej decyzja ośu. W toku tego postępowania RDOŚ w Krakowie wezwał inwestora (pismem z 29.05.2020 r., znak: OO.4222.4.2020.MSI) do niezbędnego uzupełnienia Raportu III., m.in. w zakresie uaktualnienia podstaw prawnych, przedstawienia aktualnych uwarunkowań, które mogły ulec zmianie oraz przedłożenia aktualnego tła zanieczyszczeń. Raport ten został uzupełniony przy piśmie inwestora z 8.07.2020 r., w formie odrębnego opracowania pn.: Uzupełnienie do Raportu OOŚ (...). Po przeprowadzeniu postępowania, przeanalizowaniu zgłoszonych uwag i wniosków społeczeństwa oraz uzyskaniu pozytywnej opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Oświęcimiu, RDOŚ w Krakowie wydał postanowienie z 20.10.2020 r., znak: OO.4222.4.2020.MSI, o uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 92 ustawy uuoś: Postanowienie, o którym mowa w art. 90 ust. 1, wiąże organ właściwy do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, oraz do wydania pozwolenia, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4b. W związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.b Pb, ww. postanowienie było podstawą do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ponownym postępowaniu prowadzonym przez organ l instancji (z wniosku o pozwolenie na budowę) oraz przez RDOŚ w Krakowie, naprawione zostały błędy i uchybienia wskazane w wyroku WSA w Krakowie z 8.08.2017 r., sygn. akt II SA/Kr 729/17, co opisano w odrębnym rozdziale niniejszej decyzji. Projekt budowlany jest zgodny z Uchwałą Nr XXIV/461/16 Rady Miasta Oświęcim z dnia 31 sierpnia 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w Oświęcimiu obejmującego obszar pomiędzy ul. Zwycięstwa, ul. Chemików, ul. Fabryczną (Dz.Urz.Woj.Małop.2016.5455), dalej mpzp. Planowana inwestycja znajduje się w jednostce strukturalnej mpzp oznaczonej symbolem: 17.P - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów, zgodnie z legendą części graficznej ustaleń planu. Zgodnie z § 20 ust.1 pkt 1 ustaleń mpzp, dla terenu obiektów produkcyjnych, składów i magazynów - oznaczonego na rysunku planu: 17.P - ustala się przeznaczenie podstawowe: obiekty produkcyjne (w tym z możliwością przetwarzania odpadów, za wyjątkiem składowania odpadów), składy i magazyny. Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z podstawowym przeznaczeniem ww. terenu. Projekt budowlany spełnia także pozostałe wymagania określone w ustaleniach mpzp, w tym m.in. w zakresie: • maksymalnej wysokości zabudowy (do 30 m), co jednak nie dotyczy wyższej zabudowy, wynikającej z uzasadnionych względów technologicznych (§ 20 ust.2 pkt 3 i 4 mpzp) - w projekcie tylko budynki/segmenty o funkcji technologicznej mają wysokość powyżej 30 m; budynek główny pod względem funkcjonalnym podzielony jest na części: część techniczną z funkcjami technologicznymi oraz część socjalno-techniczną; najwyższy segment tego budynku z uzasadnionych względów technologicznych ma wysokość 50 m, wbudowany segment zawierający część socjalną ma wysokość 26,25 m; ponadto, projektuje się komin o wysokości 50 m, co także wynika z uzasadnionych względów technologicznych; •intensywności zabudowy (2,0 - 0,05) - w projekcie 0,11; • maksymalnej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej (70%) - w projekcie 12,96%;

• minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej (10%) - w projekcie 72,45%; • gabarytu budynków wyrażonego maksymalną szerokością elewacji frontowej (200 m) - w projekcie 133,5 m;

• minimalnej liczby miejsc do parkowania (min. 1 miejsce do parkowania na 5 osób zatrudnionych w obiektach produkcyjnych, składach i magazynach) - w projekcie 60 miejsc postojowych na 6 osób zatrudnionych; • lokalizacji miejsc do parkowania (wszystkie miejsca do parkowania oraz place manewrowe przewidziane do obsługi terenu 17.P, w tym realizowanej przez samochody ciężarowe dla ruchu technologicznego i dystrybucyjnego, należy lokalizować w ramach działek budowlanych, na których te budynki są usytuowane lub na działce albo jej części położonej w bezpośrednim sąsiedztwie, do której inwestor posiada prawo do jej dysponowania, położonych w granicach terenu 17.P) - w projekcie wszystkie miejsca postojowe oraz place manewrowe zlokalizowane zostały na działce inwestycyjnej.

Ponadto, projekt odpowiada pozostałym ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności, w projekcie budowlanym zachowane zostały ustalenia, o których mowa w § 10 pkt 1 mpzp, dotyczące nakazu utrzymania standardów emisyjnych przez nowe obiekty budowlane, zgodnie z przepisami odrębnymi z zakresu prawa ochrony środowiska, co jednoznacznie wynika z Raportu III i postanowienia RDOŚ w Krakowie o uzgodnieniu warunków realizacji przedsięwzięcia, wydanego po przeprowadzeniu ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Rysunek projektu zagospodarowania terenu (k. 316 projektu budowlanego, Tom 1) opracowany został na kopii mapy do celów projektowych, potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego geodetę, który opracował tę mapę - sporządzonej w skali 1:500, w oparciu o operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co zostało potwierdzone odpowiednimi pieczęciami na tej mapie i opatrzone podpisem osoby działającej z upoważnienia Starosty Oświęcimskiego 21.11.2017 r. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z art. 34 Pb oraz z przepisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2019.1065.t.j.), oraz spełnia wymagania w zakresie ochrony środowiska. W szczególności, projekt spełnia wymagania: § 12 - ponieważ odległość projektowanych budynków od granicy działki przekracza 4 m (minimalna, zwymiarowana na PZT odległość od granicy terenu inwestycji wynosi 40,4 m); § 13 - ponieważ budynek nie przesłania żadnych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w innych obiektach (w odległości 50 m, równej wysokości przesłaniania, brak takich pomieszczeń); § 19-21 - ponieważ zaprojektowano parking dla obsługi budynku przemysłowego z zachowaniem wymaganych odległości i wymiarów miejsc postojowych, a ze względu na funkcje produkcyjną planowanej inwestycji nie przewidziano zatrudnienia osób niepełnosprawnych; § 271-273 - ponieważ projekt opracowano zgodnie z wymaganiami operatu ochrony pożarowej i projekt ten uzgodniony został ż rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag. Projekt budowlany jest kompletny, w rozumieniu art. 34 Pb, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb; sporządzony został i sprawdzony przez osoby uprawnione, legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi i aktualnymi na dzień sporządzenia i sprawdzenia projektu zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt budowlany zawiera wymagane opinie i uzgodnienia związane z planowaną inwestycją. W projekcie znajduje się Dokumentacja geologiczno-inżynierska i decyzja Starosty Oświęcimskiego z 22.04.2015 r., znak: WOŚ.6541.5.2015, o zatwierdzeniu tej dokumentacji; pismo Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z 23.11.2017 r, Nr 6861/17, o akceptacji lokalizacji komina o wysokości całkowitej 50 m n.p.t.; pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich w Krakowie z 29.11.2017 r., znak: ZDW/PW/2017/8268/DI-6/KUF, DI-6/652-142/933/17, stanowiące oświadczenie, że działki objęte planowaną inwestycją posiadają dostępność komunikacyjną z drogi wojewódzkiej nr 933 w Oświęcimiu, poprzez ul. Unii Europejskiej stanowiącą drogę [....] ; decyzja Prezydenta Miasta Oświęcim z 27.11.2017 r., znak: GM-o.6131.90.2017, o zezwoleniu na usunięcie drzew rosnących na nieruchomości dz. nr [...] obręb Dwory l i [...] obręb Monowice; decyzja Prezydenta Miasta Oświęcim z 26.02.2019 r., znak: GM-o.6131.24.2019.IV, o zezwoleniu na usunięcie drzew rosnących na nieruchomości dz. Nr [...] i [...] obręb Dwory l i [...] obręb Monowice oraz decyzja Marszałka Województwa Małopolskiego z 13.12.2016 r., znak: SR-IN/.7322.1.201.2016.MP, o pozwoleniu wodnoprawnym na wprowadzanie wód opadowych, roztopowych i pochłodniczych poprzez tzw. "Kaskadę" do rzeki Wisły (ważna do 30.11.2026 r.); decyzja Marszałka Województwa Małopolskiego z 30.11.2016 r., znak: SR-IN/.7322.1.188.2016. MP, o pozwoleniu wodnoprawnym na wprowadzanie ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych należących do [...] Oczyszczalni Ścieków Sp. zo.o., ul. [...] w O. (ważna do 30.11.2020 r.). W toku postępowania odwoławczego, z uwagi na utratę ważności ostatniej wskazanej wyżej decyzji wodnoprawnej, inwestor dostarczył nową decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 22.12.2021 r., znak: KR.RUZ.4210.170.2020.AK, o pozwoleniu wodnoprawnym na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych [...] Oczyszczalni Ścieków Sp. z o.o., ul. [...] w O., ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego (ważna do 20.12.2024 r.), oraz inwestor dodatkowo dostarczył decyzję Marszałka Województwa Małopolskiego z 2.04.2008 r., znak: SW.II.MP.6214-15/08, o pozwoleniu wodnoprawnym na pobór wody za pomocą istniejącego ujęcia powierzchniowego z rzeki Soły, w ilościach wskazanych w tej decyzji (ważna do 1.04.2028 r.). Projekt budowlany spełnia wszystkie wymogi, o których mowa w art. 35 ust. 1 ustawy Pb. Wszystkie dostarczone przez inwestora pozwolenia wodnoprawne dotyczą prowadzonej przez niego kompleksowo działalności na obszernych terenach przemysłowych firmy Inwestora. Mimo, że nie występuje wprost w tych pozwoleniach wodnoprawnych projektowany obiekt ZTPO, to po wnikliwym przeanalizowaniu tej kwestii, należy stwierdzić, że pozwolenia te są wystarczające w przedmiotowej sprawie. Inwestor, prowadząc szeroką działalność na swoich terenach przemysłowych, wewnątrz których zaprojektowano obiekt ZTPO, posiada pozwolenia wodnoprawne dla tej kompleksowej działalności, a projektowany obiekt ZTPO będzie podłączony do istniejącego systemu sieci infrastruktury technicznej inwestora, zgodnie z wydanymi przez tego inwestora warunkami technicznymi na przyłącza instalacyjne projektowanego obiektu ZTPO, to odpowiada on w całości za dotrzymanie wszystkich wskaźników określonych w pozwoleniach wodnoprawnych, co do ilości i jakości ścieków oraz ilości pobieranej wody, po podłączeniu ZTPO do istniejącego systemu sieci infrastruktury technicznej inwestora na tym terenie. W przypadku ewentualnego przekroczenia tych wskaźników w przyszłości, podczas użytkowania inwestycji, inwestor będzie musiał uzyskać nowe pozwolenie wodnoprawne. Z projektu budowlanego ZTPO nie wynika, aby miały być odprowadzane ścieki lub wody opadowe bezpośrednio do wód lub do ziemi, ani też nie wynika, aby pobór wody dla potrzeb ZTPO przewidziany był bezpośrednio z wód otwartych lub podziemnych; co nota bene, byłoby niezgodne z decyzją ośu oraz mpzp i wykluczałoby zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Z dokumentacji projektowej wynika natomiast, że instalacja ZTPO podłączona będzie do istniejących sieci infrastruktury technicznej należących do inwestora i na jego terenie, a te sieci objęte są rygorami wskazanych wyżej pozwoleń wodnoprawnych, zatem w ocenie organu odwoławczego nie są wymagane dla przedmiotowej inwestycji nowe pozwolenia wodnoprawne. Jak wynika z Raportu III i postanowienia RDOŚ w Krakowie z 20.10.2020 r., znak: OO.4222.4.2020.MSI, o uzgodnieniu warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, ZTPO z uwagi na przyjętą technologię, nie będzie wytwarzał ścieków przemysłowych. Niezależnie jednak od tego, w projekcie budowlanym (Projekt budowlany, Tom 1, k. 288, 316, 317) przewidziano awaryjne odprowadzenie takich ścieków, co wynika z części opisowej projektu oraz rysunku projektu zagospodarowania terenu (wg oznaczenia legendy rysunku: 7-8 przyłącze kanalizacji awaryjnej)', jednakże ten zakres inwestycji (przyłącza) prowadzony będzie w odrębnym trybie, i nie jest objęty niniejszym postępowaniem, co zostanie szczegółowo wyjaśnione w dalszej części niniejszej decyzji. W toku postępowania odwoławczego inwestor złożył pismo z 24.01.2022 r., w którym wyjaśnił, że jego firma, jako właściciel sieci infrastruktury technicznej na terenach zakładów chemicznych, gdzie zlokalizowany będzie ZTPO, prowadzi działalność w zakresie usług wodnych, o których mowa w art. 35 ustawy z 20.07.2017 r. Prawo wodne (Dz.U.2021.2233 t.j.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy, usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Z części opisowej projektu budowlanego analizowanego przez organ odwoławczy wynika, że do projektowanego budynku ZTPO woda przeznaczona na cele bytowe będzie doprowadzona z projektowanego wodociągu w100 (k. 14, Tom 4, Projekt budowlany), a więc zaprojektowany przyłącz wody do budynku, oznaczony na rysunku projektu zagospodarowania terenu jako: 9-10 przyłącze wody bytowej (k. 316, 317, Tom 1, Projekt budowlany), podłączony został do sieci wodociągowej oznaczonej jako: wBWO nieczynny, co wynika także z załączonej do projektu mapy do celów projektowych (k. 79, Tom 1, Projekt budowlany). Skoro jednak wszystkie przyłącza instalacyjne nie są objęte niniejszym postępowaniem, a warunki techniczne na wszystkie przyłącza, w tym na przyłącz wody wydał inwestor (k. 253, Tom 1, Projekt budowlany), i projekt jest zgodny z tymi warunkami, to fakt ten nie jest rozstrzygany w niniejszym postępowaniu. Inwestor jest zobowiązany posiadać czynny wodociąg oraz wszystkie potrzebne przyłącza do sieci przed oddaniem obiektu do użytkowania i związaną z tym koniecznością uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, zgodnie z art. 55 Pb.

Projekt budowlany uzgodniony został z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych bez uwag pod względem zgodności z wymogami ochrony przeciwpożarowej oraz uzgodniony z rzeczoznawcą do spraw sanitarno-higienicznych bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Planowana inwestycja nie oddziałuje na Obszar Natura 2000, ponieważ znajduje się w odległości ponad 1,5 km od Doliny Dolnej Soły (PLB 120004) oraz w odległości ponad 2.6 km od Doliny Dolnej Skawy (PLB 120005). Zgodnie z Raportem III (str. 86 Raportu) oraz postanowieniem RDOŚ w Krakowie z 20.10.2020 r., znak: OO.4222.4.2020.MSI (str. 16-17 postanowienia), z projektowanej instalacji ZTPO nie będą odprowadzane żadne ścieki technologiczne (przemysłowe). Równocześnie, z postanowienia RDOŚ w Krakowie (str. 18 postanowienia) wynika, że wszystkie odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne, które będą powstawać w czasie eksploatacji inwestycji, przekazywane będą na zewnątrz ZTPO, firmom posiadającym stosowne decyzje i zezwolenia na ich odbiór, transport oraz odzyski i unieszkodliwienie. Z Raportu III i postanowienia RDOŚ w Krakowie (str. 13 postanowienia) wynika, że w zakresie emisji substancji do powietrza nowo planowany zakład ZTPO nie będzie powodować ponadnormatywnego oddziaływania, a ich maksymalna emisja będzie niższa, niż standardy emisyjne określone w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 24 września 2020 r. w sprawie standardów emisyjnych dla niektórych rodzajów instalacji, źródeł spalania paliw oraz urządzeń spalania lub współspalania odpadów (Dz.U.2020.1860) oraz będą poniżej poziomów określonych w Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2019/2010 z dnia 12 listopada 2019 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE w odniesieniu do spalania odpadów - nr C(3019)7987. Ponadto, z Raportu III (str. 14 Raportu) wynika, że w wyniku pracy projektowanej instalacji ZTPO, zarówno w dzień jak i w nocy, nie będzie notowane występowanie przekroczeń przyjętej do obliczeń wartości dopuszczalnej hałasu (55 dB(A) w dzień i 45 dB(A) w nocy) na terenach chronionych pod względem akustycznym, a zakres oddziaływania o tych parametrach będzie mieścił się w granicach terenów przemysłowych S. Wykonano również obliczenia dla immisji hałasu od projektowanej instalacji ZTPO na granicy zabudowy mieszkaniowej położonej po południowej stronie zakładów (zabudowa zagrodowa w odległości ok. 400 m przy ul. [...]), z których wynika, że budowa ZTPO nie wpłynie na pogorszenie obecnego tła akustycznego tego rejonu. Od strony północnej ZTPO najbliższa zabudowa mieszkaniowa występuje w odległości ok. 700 m (domy jednorodzinne) i zasięg oddziaływania akustycznego ZTPO nie będzie tam sięgał. W decyzji Starosty Oświęcimskiego Nr 112/21 z 18.02.2021 r. prawidłowo określone zostały szczegółowe warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Projektanci i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, do projektu budowlanego dołączyli oświadczenia, o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie zobowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (k. 11-56, Tom 1, Projekt budowlany). Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 1-1 a, akta l instancji). W ocenie Wojewody Małopolskiego, postanowienie RDOŚ w Krakowie z 20.10.2020 r., znak: OO.4222.4.2020.MSI, wydane zostało prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami art. 123 - 126 kpa oraz art. 90 - 91 ustawy uooś. W postanowieniu tym przeanalizowane i opisane zostały szczegółowo wszystkie kwestie z zakresu ochrony środowiska, w oparciu o Raport III (po jego uzupełnieniu) i projekt budowlany planowanej inwestycji. Postanowienie to wydane zostało z zachowaniem ustawowych obowiązków wynikających z przepisów art. 88 - 95 uooś (Rozdział 4. Ponowne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). W szczególności, w toku postępowania Starosta Oświęcimski wydał obwieszczenie informujące o możliwości udziału społeczeństwa w ponownej ocenie oddziaływania na środowisko, poprzez otwartą możliwość składania uwag i wniosków, a następnie 26.08.2020 r. przeprowadził otwartą dla społeczeństwa rozprawę administracyjną. RDOŚ w Krakowie rozpatrzył merytorycznie wszystkie zgłoszone uwagi i wnioski związane z planowaną inwestycją. Po przeanalizowaniu całokształtu sprawy, RDOŚ w Krakowie stwierdził, że przy spełnieniu warunków zawartych w decyzji ośu i we własnym postanowieniu z 20.10.2020 r,, znak: OO.4222.4.2020.MSI, zamierzone do realizacji przedsięwzięcie, nie będzie powodowało ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska. Organ podkreślił, iż skoro w przedmiotowej sprawie nie stwierdził on formalnej wadliwości wydanego przez RDOŚ w Krakowie postanowienia, to absolutnie Wojewoda Małopolski nie ma uprawnień do samodzielnej merytorycznej oceny faktycznego oddziaływania ZTPO na środowisko. Postanowienie określone w art. 90 ust. 1 uooś w zakresie kwestii środowiskowych wiąże organ wydający decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę i praktycznie tę decyzję w odniesieniu do rozstrzygniętych w postanowieniu zagadnień kształtuje. Organ wydający pozwolenie na budowę bada więc, czy inwestor spełnił wszystkie wymagania przewidziane w postanowieniu w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia i jeżeli nie ma w tym zakresie wątpliwości, nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę.

Ponadto odniesiono się do ustaleń wyroku WSA w Krakowie z 8.08.2017 r., sygn. akt II SA/Kr 729/17. Lokalizacja planowanej inwestycji jest zgodna z warunkami decyzji Prezydenta Miasta Oświęcim z 12.12.2011 r., znak: GA.6220.14.2011.IV, o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, ponieważ przedsięwzięcie to zlokalizowano zgodnie z wariantem lokalizacyjnym wskazanym w Raporcie l - na terenie zakładu S. w O., w rejonie oznaczonym S.l. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do tej decyzji, cyt.: Według przeprowadzonej wielokryterialnej analizy i oceny, optymalnym rozwiązaniem jest wybór lokalizacji – S.l, a rozwiązaniem również akceptowalnym jest lokalizacja zakładu w obszarze S.II. Wszystkie zarzuty dotyczące zagadnień związanych z ochroną środowiska, dotyczące zwłaszcza nieprawidłowości związanych z postępowaniem przeprowadzonym przez RDOŚ w Krakowie i zakończonym postanowieniem z 10.09.2015 r, znak: OO.4242.1.2.201 S.ASł, o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, wydanym w oparciu o Raport II z kwietnia 2015 r., zostały naprawione i prawidłowo rozstrzygnięte przez niezależny, właściwy organ do spraw ochrony środowiska - RDOŚ w Krakowie, w oparciu o nowy Raport III, i skorygowany projekt budowlany; a w ocenie Wojewody Małopolskiego postępowanie to przeprowadzone zostało prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami. Raport III, uzupełniony w lipcu 2020 r, obejmuje m.in. zagadnienia emisji hałasu związanego z dojazdem kilkudziesięciu samochodów ciężarowych na teren ZTPO, czego brakowało we wcześniejszym Raporcie II. Po przeprowadzonej analizie, RDOŚ w Krakowie w podsumowaniu uzasadnienia postanowienia z 20.10.2020 r., znak: OO.4222.4.2020.MSł, ustalił, że nie przewiduje się aby realizacja ZTPO przekładała się na: - znaczący wzrost natężenia ruchu na drogach dojazdowych w rejonie przedsięwzięcia, - znaczący wzrost natężenia hałasu wynikającego z ruchu pojazdów w rejonie przedsięwzięcia, - znaczący wzrost emisji zanieczyszczeń wnikający z ruchu pojazdów w rejonie przedsięwzięcia.

W zakresie licznych istotnych zmian wprowadzonych w projekcie budowlanym, związanych głównie z technologią przedsięwzięcia (jedna linia technologiczna zamiast pierwotnie projektowanych dwóch, rezygnacja z realizacji instalacji pomocniczych, a mianowicie: instalacji waloryzacji żużla oraz instalacji zestalania i chemicznej stabilizacji pyłów), w stosunku do ustaleń zawartych w decyzji Prezydenta Miasta Oświęcim z 12.12.2011 r., znak: GA.6220.14.2011.IV o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, stwierdza się, że zmiany te, opisane w Raporcie III i projekcie budowlanym, były dopuszczalne w trybie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zostały w całości pozytywnie zaakceptowane przez RDOŚ w Krakowie oraz szczegółowo opisane w postanowieniu RDOŚ w Krakowie z 20.10.2020 r,, znak: OO.4222.4.2020.MSI, o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia oraz w decyzji Starosty Oświęcimskiego Nr 112/21 z 18.02.2021 r., znak: WAB.6740.1.211.2015, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, co tut. organ sprawdził i potwierdził.

Organ odwoławczy, jako organ administracji architektoniczno-budowlane II instancji, który nie jest właściwy w zakresie rozstrzygania zagadnień dotyczących ochrony środowiska, nie mógł kwestionować wprowadzonych zmian, skoro organ właściwy w zakresie ochrony środowiska - RDOŚ w Krakowie, uznał w postępowaniu prowadzonym w trakcie ponownej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, wszystkie te zmiany za dopuszczalne, nie zwiększające oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w stosunku do pierwotnego zakresu inwestycji ustalonego w decyzji ośu, wydanej w oparciu o Raport l. Ponadto, nie było wymagane żądanie przedłożenia przez inwestora nowej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, ponieważ planowana inwestycja zachowuje swą tożsamość, pomimo wprowadzonych zmian, które podlegały ponownej ocenie oddziaływania na środowisko (w ramach tej samej decyzji środowiskowej). W projekcie budowlanym znajdują się nowe warunki przyłączenia wydane przez inwestora jako dysponenta sieci) na wszystkie media niezbędne do funkcjonowania ZTPO (k. 246 - 267, Tom 1 , Projekt budowlany), a wszystkie przyłącza instalacyjne projektowane są do sieci zewnętrznych infrastruktury technicznej, należących do inwestora, realizowane będą w odrębnym postępowaniu. Inwestor udzielił dodatkowych szczegółowych wyjaśnień w tym przedmiocie w piśmie z 31.01.2022 r.

Akta sprawy są kompletne i zawierają wszystkie trzy sporządzone Raporty wraz z załącznikami, a w szczególności Raport II, który był podstawą do wydania wcześniejszego postanowienia RDOŚ w Krakowie, z 10.09.2015 r., znak: OO.4242.1.2.201 S.ASł, o uzgodnieniu realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a także Raport l wraz z załącznikami, który był podstawą do wydania decyzji Prezydenta Miasta Oświęcim z 12.12.2011 r, znak: GA.6220.14.2011.IV o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Projekt budowlany, opracowany 13.12.2017 r., uzupełniony następnie 8.03.2019 r. i 6.03.2020 r., w związku z postanowieniami organu l instancji, wydanymi w trybie art. 35 ust. 3 Pb, o nałożeniu obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, zawiera projekt zagospodarowania terenu (k. 269-317, Tom 1, Projekt budowlany), który opisuje w sposób precyzyjny (k. 272, 290), że projektowane są dwa budynki: budynek główny (o pow. zabudowy: 3.913 m2) i budynek magazynu części (o pow. zabudowy: 185 m2), o parametrach szczegółowo wskazanych w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego (k. 319, Tom 1, Projekt budowlany).

W projekcie budowlanym wyjaśniono (k. 272, Tom 1 , Projekt budowlany), że legenda zawarta na rysunku projektu zagospodarowania terenu (k. 316, Tom 1 , Projekt budowlany) obejmuje obiekty w kolejności takiej jaka jest przyjęta w całym projekcie budowlanym, a wszystkie obiekty od nr 1 - 110 są pokazane na rysunkach w branży Technologia (Tom 2, Projekt budowlany). Zarzuty dotyczące braku spójności Raportu II z projektem zagospodarowania terenu są już nieaktualne ponieważ opracowany został nowy Raport III (w grudniu 2017 r., uzupełniony w lipcu 2020 r.), w którym błędy te zostały wyeliminowane. Ponadto, zarzuty odnośnie do wysokości obiektów dotyczyły zgodności projektu budowlanego z uchwałą Nr X/138/11 Rady Miasta Oświęcim z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta Oświęcimia w granicach administracyjnych, z wyłączeniem obszaru w rejonie ulic Zatorskiej, Zaborskiej, Batorego i Królowej Jadwigi, a także obszarów, dla których znajdują się w opracowaniu oraz obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (Dz.Urz.Woj.Małop.2013.3675 ze zm.); a tymczasem dla terenu objętego planowaną inwestycją obowiązuje obecnie Uchwała Nr XXIV/461/16 Rady Miasta Oświęcim z dnia 31 sierpnia 2016 r. iv sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w Oświęcimiu obejmującego obszar pomiędzy ul. Zwycięstwa, ul. Chemików, ul. Fabryczną (Dz.Urz.Woj.Małop.2016.5455). Wysokość projektowanych obiektów jest zgodna z ustaleniami mpzp, co zostało szczegółowo opisane w projekcie budowlanym (k. 281 - 283, k. 319 - 320, Tom 1, Projekt budowlany) oraz przeanalizowane i opisane wyżej w niniejszej decyzji. W projekcie budowlanym (k. 285, Tom 1, Projekt budowlany) wyjaśniono, że znak informacyjny wskazujący wjazd do obiektu ZTPO, nie jest tablicą informacyjno- monitorującą, opisaną w Raporcie III oddziaływania na środowisko, przy procedurze ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tym Raportem, zrezygnowano z montażu tablicy informacyjno-monitorującej na terenie objętym inwestycją, w związku z tym, że ZTPO zlokalizowany został na terenach przemysłowych należących do inwestora, które nie są dostępne dla osób z zewnątrz, a tablica informacyjno-monitorująca będzie zamontowana "w budynku administracyjnym S.", tj. budynku administracyjno-biurowym przy ul. [...] w O., który jest dostępny dla osób z zewnątrz. Ponadto, zgodnie z Raportem III, wyniki danych pomiarowych będą udostępniane on-line (na stronie internetowej ZTPO). Projekt zagospodarowania terenu (k. 316 i 317, Tom 1, Projekt budowlany) zawiera układ istniejących sieci uzbrojenia terenu i projektowanych przyłączy instalacyjnych zapewniających połączenie urządzeń ZTPO z zewnętrznymi sieciami, szczegółowo przedstawiony i opisany w projektach branżowych (Tom 3, Instalacje elektryczne i teletechniczne; Tom 4, Instalacje sanitarne; Projekt budowlany). Kwestie dotyczące pozwoleń wodnoprawnych zostały szczegółowo przeanalizowane wyżej w niniejszej decyzji, i w konsekwencji uznano, że dla planowanej inwestycji nie są wymagane nowe pozwolenia wodnoprawne. Decyzje o pozwoleniach wodnoprawnych, które posiada inwestor, wcześniej szczegółowo przywołane, są wystarczające dla funkcjonowania przedmiotowej inwestycji.

Odniesiono się także szczegółowo do zarzutów odwołania nie podzielając ich.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Towarzystwo zarzuciło:

1. naruszenie prawa materialnego:

a. art. 35 pkt 1 lit. a) Pb poprzez stwierdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy obszar, na którym miałaby zostać zbudowana spalarnia nie jest terenem przeznaczonym pod infrastrukturę techniczną związaną z gospodarką odpadami lub choćby z ciepłownictwem, a te cechy determinują charakterystykę tego przedsięwzięcia budowlanego,

b. art. 35 pkt 1 lit. b) Pb w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 6 u.o.o.ś. poprzez nierzetelną, niepełną i nie dającą żadnych wniosków analizę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na klimat,

c. art. 35 pkt 1 lit. b) Pb w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c) u.o.o.ś. poprzez przyjęcie przez Organy oraz organ współdziałający nieracjonalnych wniosków dotyczących emisji zanieczyszczeń do powietrza, z planowanej spalarni,

d. art. 35 pkt 1 lit. b) Pb w zw. z art. 66 ust. 1 pkt lla) u.o.o.ś. poprzez nie odniesienie się do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z 18.06.2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088,

e. art. 72 ust. 3 u.o.o.ś. poprzez wydanie pozwolenia na budowę zakładu, dla którego - w kształcie przedstawionym w projekcie budowlanym - nie przedłożono wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po wydaniu decyzji środowiskowej , inwestor dokonał zmiany zakresu inwestycji, lecz nie doprowadził już do zmiany samej decyzji środowiskowej co powoduje, że nie zachodzi tożsamość przedsięwzięć w przedłożonej do postępowania decyzji środowiskowej i wydanym pozwoleniu na budowę,

f. art. 66 ust. 1 pkt 19) i 19a) w zw. z art. 74a ust. 2 u.o.o.ś. w zw. z art. 7 KPA, wobec dokonania uzupełnień raportów poprzez osoby nieposiadające wymaganych kwalifikacji,

g. art. 33 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. poprzez nie zamieszczenie informacji o uzupełniniu raportu z 06.07.2020 r. w obwieszczeniach o konsultacjach publicznych.

2. obrazę przepisów postępowania, a to:

a. art. 97 § 1 pkt 4 w zw. z art. 101 § 1 KPA poprzez nierozstrzygnięcie kwestii zawieszenia postępowania w drodze postanowienia, w sytuacji, gdy zachodziła ku temu przesłanka w postaci zagadnienia wstępnego koniecznego do rozstrzygnięcia w postępowaniu przez WSA w Krakowie sygn. akt: II SA/Kr 894/21, a obecnie przed NSA,

b. art. 10 § 2 w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 KPA poprzez wydanie decyzji pomimo braku części akt (tomów I i II) znajdujących się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, co uniemożliwiło stronom zapoznanie się z całością materiału dowodowego oraz spowodowało wydanie decyzji o niepełny materiał dowodowy, zatem bez jego rozważenia w całości i z pominięciem istotnych okoliczności wynikających z dokumentów znajdujących się w tomach I i II. W szczególności stanowiska Skarżącego z 29-03-2019 r.

Wniesiono o uchylenie decyzji obu instancji, względnie odwoławczej i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Inwestor wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga jest częściowo zasadna, co prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Najistotniejszą wadą kontrolowanego postępowania administracyjnego jest naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) prawa budowlanego, poprzez brak wystarczających ustaleń oraz wystarczającej oceny, co do tego, czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującym planem miejscowym. W tym zakresie częściowo trafne są zarzuty skargi, przy czym należy zaznaczyć, że zarzuty strony skarżącej, która uważa, że planowane zamierzenie jest jednoznacznie niezgodne z obowiązującym planem miejscowym, są zbyt daleko idące.

Przypomnieć należy, że aktualnie dla terenu inwestycji obowiązuje uchwała nr XXIV/461/16 Rady Miasta Oświęcim z dnia 31 sierpnia 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego w Oświęcimiu obejmującego obszar pomiędzy ul. Zwycięstwa, ul. Chemików, ul. Fabryczną. Inwestycja planowana jest na terenie oznaczonym symbolem 17.P. Zgodnie z § 20 ust. 1 planu, dla terenu obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oznaczonego na rysunku planu:

17.P ustala się:

1) przeznaczenie podstawowe: obiekty produkcyjne (w tym z możliwością przetwarzania odpadów, za wyjątkiem składowania odpadów), składy i magazyny;

2) przeznaczenie towarzyszące: usługi, z wyłączeniem usług z zakresu administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa, nauki (z wyjątkiem parków technologicznych), opieki przedszkolnej, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, turystyki, sportu, rekreacji.

Pierwszą kwestią wymagającą rozważenia w świetle w/w postanowień jest to, czy obiekt produkujący energię cieplną i energię elektryczną może być uznany za obiekt produkcyjny w rozumieniu zacytowanego przepisu planu. Skarżący wyraża w tym względzie pogląd, że taki obiekt nie jest obiektem produkcyjnym, przedstawiając na uzasadnienie obszerną argumentację, która została zawarta w skardze. W ocenie Sądu ze stanowiskiem tym nie można się jednak zgodzić. Obiektywnie rzecz ujmując, obiektem produkcyjnym będzie nie tylko taki obiekt, w którym produkuje się dobra materialne typu samochody, czy sprzęt AGD, lecz także taki obiekt, w którym wytwarza się finalny produkt o nieco innym charakterze, jak właśnie energia cieplna, czy elektryczna, które w szerszym rozumieniu są towarem i są przedmiotem obrotu na rynku. Również postanowienia planu, które stanowią o obiektach produkcyjnych, w tym z możliwością samego przetwarzania odpadów, wskazują na takie rozumienie obiektu produkcyjnego przez organ planistyczny. Dlatego podsumowując tę część rozważań należy wyrazić pogląd, że zakład termicznego przekształcania odpadów, w którym w trakcie ich przekształcania powstaje energia cieplna i elektryczna, w pewnych okolicznościach może być uznany za obiekt produkcyjny. Powyższa konkluzja nie jest jednak wystarczająca do tego, aby w świetle pozostałych postanowień planu miejscowego oraz przepisów ustawy o odpadach wyrazić pogląd, że planowane zamierzenie jest z planem miejscowym zgodne.

Dalszą część rozważań w tym względzie należy zacząć od stanowiska organu planistycznego, wyrażonego w uzasadnieniu nieuwzględnionych uwag do terenu oznaczonego symbolem "P" (uwaga nr 4 podmiotu M. sp. z o.o.). Odnośnie uwagi, która zgodnie z wolą w/w podmiotu miała doprecyzować zapisy odnośnie przeznaczenia terenów o symbolu "P" organ wyraził pogląd, że: "Na przedmiotowym terenie dopuszczone zostało jedynie przetwarzanie odpadów w ramach działalności produkcyjnej. Wszelkie inne formy gospodarowania odpadami (...) zostały wykluczone".

Dalej należy przywołać definicje legalne "przeznaczenia podstawowego" i "przeznaczenia terenu" zawarte w § 5 ust. 3 i 4 planu.

Przepis ten stanowi, że jeżeli w uchwale jest mowa o:

- "przeznaczeniu podstawowym" – należy przez to rozumieć: "przeznaczenie terenu", którego udział będzie przeważał w obrębie działek i powierzchni użytkowej budynków na nich zlokalizowanych;

- "przeznaczeniu terenu" – należy przez to rozumieć: funkcje zabudowy, a także sposoby zagospodarowania oraz rodzaje działalności dopuszczone na terenach.

Z powyższego wynika, że definicja "przeznaczenia podstawowego" odwołuje się do definicji "przeznaczenia terenu", a ta m.in. do funkcji planowanej zabudowy. Norma wynikająca z tych dwóch łącznie interpretowanych definicji wyraża się tym, że jeżeli w uchwale jest mowa o "przeznaczeniu podstawowym", to należy przez to rozumieć funkcje zabudowy, a także sposoby zagospodarowania oraz rodzaje działalności dopuszczone na terenach, których udział będzie przeważał w obrębie działek i powierzchni użytkowej budynków na nich zlokalizowanych. Skoro zatem przeznaczeniem podstawowym terenu o symbolu 17.P są obiekty produkcyjne, to w rozumieniu planu obiektami takimi są tego typu obiekty, w których działalność produkcyjna musi być działalnością dominującą wśród ewentualnych innych jego funkcji, czy prowadzonych w nim działalności. Nie może to być zatem obiekt, który ma inny cel niż produkcja, inną dominującą funkcję, a działalność produkcyjna występuje w nim niejako ubocznie i marginalnie. Inaczej ujmując, aby planowany obiekt mógł w świetle postanowień planu miejscowego zostać zakwalifikowany jako obiekt produkcyjny w sensie przeznaczenia podstawowego, jego funkcja i działalność produkcyjna – czyli w tym wypadku produkcja energii cieplnej i elektrycznej - musi być podstawową i dominującą wśród innych funkcji i działalności, jakie ma posiadać i jakie mają być w nim prowadzone.

Przedstawiony powyżej sposób wykładni postanowień planu, koresponduje zarówno z przywołaną wcześniej interpretacją organu planistycznego, jak również z definicjami legalnymi zawartymi w ustawie o odpadach, które z uwagi na specyfikę planowanego zamierzenia inwestycyjnego, mają w niniejszej sprawie dość istotne znaczenie.

Dlatego poniżej zostały przytoczone te z definicji legalnych zawartych w art. 3 ustawy o odpadach, które są istotne dla dokonania właściwego zakwalifikowania planowanego obiektu na płaszczyźnie formalnej.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, ilekroć w ustawie jest mowa o:

- pkt 26 - spalarni odpadów - rozumie się przez to zakład lub jego część przeznaczone do termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem lub bez odzysku wytwarzanej energii cieplnej, obejmujące instalacje i urządzenia służące do prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów wraz z oczyszczaniem gazów odlotowych i wprowadzaniem ich do powietrza, kontrolą, sterowaniem i monitorowaniem procesów oraz instalacjami związanymi z przyjmowaniem, wstępnym przetwarzaniem i magazynowaniem odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania oraz instalacjami związanymi z magazynowaniem i przetwarzaniem substancji otrzymanych w wyniku spalania i oczyszczania gazów odlotowych; jeżeli współspalanie odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem tej instalacji nie jest wytwarzanie energii ani wytwarzanie produktów materialnych, tylko termiczne przekształcenie odpadów, wówczas instalacja ta uważana jest za spalarnię odpadów

- pkt 29 - termicznym przekształcaniu odpadów - rozumie się przez to:

a) spalanie odpadów przez ich utlenianie,

b) inne niż wskazane w lit. a procesy termicznego przetwarzania odpadów, w tym pirolizę, zgazowanie i proces plazmowy, o ile substancje powstające podczas tych procesów są następnie spalane;

- pkt 31 - współspalarni odpadów - rozumie się przez to zakład lub jego część, których głównym przedmiotem działalności jest wytwarzanie energii lub produktów, w których wraz z paliwami są przekształcane termicznie odpady w celu odzyskania zawartej w nich energii lub w celu ich unieszkodliwiania, obejmujące instalacje i urządzenia służące do prowadzenia procesu termicznego przekształcania wraz z oczyszczaniem gazów odlotowych i wprowadzaniem ich do atmosfery, kontrolą, sterowaniem i monitorowaniem procesów, instalacjami związanymi z przyjmowaniem, wstępnym przetwarzaniem i magazynowaniem odpadów dostarczonych do termicznego przekształcania oraz instalacjami związanymi z magazynowaniem i przetwarzaniem substancji otrzymanych w wyniku spalania i oczyszczania gazów odlotowych; (podkreślenia własne).

Zaznaczyć należy, że przytoczone definicje znajdują się w ustawie o odpadach, która nie reguluje kwestii produkcyjnych, lecz określa środki służące ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi przez zapobieganie powstawaniu odpadów i zmniejszenie ich ilości oraz negatywnego wpływu wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi, a także przez zmniejszenie całkowitego wpływu użytkowania zasobów oraz poprawę efektywności takiego użytkowania, w celu przejścia na gospodarkę o obiegu zamkniętym.

Z przytoczonych definicji wynika, że "termiczne przekształcanie odpadów" to proces technologiczny stosowany zarówno w spalarni, jak i we współspalarni odpadów. Z rozdziału ustawy o odpadach zajmującego się zagadnieniem termicznego przekształcania odpadów (art. 155 – 163 ustawy) wynika natomiast, że proces ten (z zastrzeżeniem art. 31) jest dopuszczalny wyłącznie w spalarniach odpadów lub we współspalarniach odpadów.

Z definicji spalarni odpadów i współspalarni odpadów wynika w szczególności, że jedną z najistotniejszych różnic pomiędzy tymi obiektami jest to, że współspalarnia odpadów jest to zakład lub jego część, którego głównym przedmiotem działalności jest wytwarzanie energii lub produktów, natomiast spalarnia odpadów to zakład lub jego część przeznaczone do termicznego przekształcania odpadów z odzyskiem lub bez odzysku wytwarzanej energii cieplnej. Ponadto jeżeli współspalanie odpadów odbywa się w taki sposób, że głównym celem tej instalacji nie jest wytwarzanie energii ani wytwarzanie produktów materialnych, tylko termiczne przekształcenie odpadów, wówczas instalacja ta uważana jest za spalarnię odpadów. Tak więc współspalarnia odpadów to obiekt, którego głównym przedmiotem działalności jest wytwarzanie z odpadów energii lub produktów. Spalarnia odpadów to natomiast obiekt, którego podstawowym celem jest termiczna utylizacja odpadów, a w procesie tym energia nie musi być w ogóle produkowana, lub może być produkowana jako produkt niejako uboczny i marginalny.

Powyższe definicje są o tyle istotne, że w przedmiotowym wypadku zatwierdzony został projekt budowlany inwestycji nazwanej Zakładem [...]. Tak więc organ zatwierdził inwestycję zdefiniowaną poprzez proces technologiczny, jaki ma być stosowany w planowanym obiekcie, a nie rodzaj obiektu jaki ma być zrealizowany. O ile takie nazwanie inwestycji w projekcie, a następnie jej zatwierdzenie przez organ nie jest wadą, to jednak nie daje odpowiedzi na pytanie, z jakiego rodzaju inwestycją mamy do czynienia na płaszczyźnie oceny, co do jej zgodności z planem miejscowym. Natomiast jak już wskazano, proces termicznego przekształcania odpadów może być stosowany zarówno w spalarni odpadów jak i we współspalarni odpadów. Pierwszy z tych obiektów może nie być w ogóle obiektem produkcyjnym, lub być nim marginalnie, drugi natomiast obiektem produkcyjnym będzie i to takim, że jego realizacja będzie dopuszczalna na terenie 17.P. Powyższych okoliczności organ nie ustalał i ich nie rozważał, mimo że mają istotne znaczenie dla formalnej kwalifikacji planowanego obiektu. Jest to istotna wadliwość kontrolowanego postępowania administracyjnego. Dlatego w ponownym postępowaniu organ uzupełni materiał dowodowy i oceni jak formalnie należy zakwalifikować przedmiotowy obiekt, a następnie dokona oceny jego zgodności z planem miejscowym, uwzględniając przedstawione powyżej poglądy prawne.

Kończąc tę część rozważań, kolokwialnie ale obrazowo można stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ w ponownym postępowaniu musi ustalić i ocenić, czy planowany obiekt to obiekt o dominującej funkcji typu szeroko rozumiana elektrociepłownia, która jako paliwo będzie zużywać odpady, czy też spalarnia odpadów, w wyniku spalania których niejako ubocznie i marginalnie powstanie energia cieplna i energia elektryczna. W pierwszym wypadku, planowany obiekt jest zgodny z planem, natomiast w drugim wypadku nie jest z nim zgodny i przy uwzględnieniu m.in. przywołanych definicji z ustawy o gospodarowaniu odpadami, winien być kwalifikowany nie jako obiekt produkcyjny, a jako obiekt stanowiący element z zakresu gospodarowania odpadami, która to działalność na terenie 17.P jest zabroniona.

Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać, że organ nie dokonał należycie oceny zgodności planowanego zamierzenia z planem miejscowym również na innej płaszczyźnie tj. odnośnie parametrów wysokości poszczególnych elementów planowanego obiektu. W ten sposób nie zastosował się także do poglądów WSA wyrażonych w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 sierpnia 2017 roku, sygnatura akt II SA/Kr 729/17. Zaznaczyć przy tym należy, że choć przywołany wyrok nie jest wiążący formalnie, ponieważ dotyczył decyzji, które zostały wydane kiedy obowiązywał inny niż aktualnie plan miejscowy, to poglądy w nim wyrażone nadal pozostają aktualne z uwagi na analogiczne postanowienia w tym zakresie w aktualnym planie miejscowym. Obecny plan miejscowy dopuszcza na terenie 17.P obiekty o maksymalnej wysokości 30 metrów, dopuszczając ze względów technologicznych odstępstwo od rygoru zachowania maksymalnej wysokości zabudowy - § 20 ust. 2 pkt 3 i 4 planu. Uprzedni plan dopuszczał inną wysokość i analogiczne odstępstwo. Wysokość planowanego obiektu (wyłączając komin, którego wysokość można uznać za uzasadnioną) to jak wskazał organ I instancji 47 metrów, a jak wskazał organ II instancji 50 metrów. Obydwa organy uzasadniły dopuszczalność i zgodność z planem takiej wysokości, odwołując się lapidarnie do względów technologicznych. Analogiczna sytuacja wystąpiła przy poprzednim rozpoznawaniu sprawy. Wtedy WSA wyraził pogląd, że takie lakoniczne uzasadnienie jest niewystarczające. Tymczasem w niniejszym postępowaniu organy znowu lapidarnie odniosły się do tej kwestii. O ile organ I instancji zajął się tym zagadnieniem nieco szerzej, to jednak sformułowania, typu: budynek (pomieszczenie) dostawy i przygotowania odpadów – ok. 33 m.n.p.t. – budynek (pomieszczenie) oczyszczania spalin – ok. 34 m.n.p.t. – budynek (pomieszczenie) kotła – ok. 47 m.n.p.t. – zaprojektowano tak aby w sposób optymalny zapewniały swoją funkcję, a wysokość dobrano tak aby zapewnić swobodny dowóz i wyładunek odpadów oraz że urządzenia typu kotły itp. są dosyć sporych rozmiarów i trzeba je lokować w odpowiednich budynkach o wyższej wysokości - nie są wystarczające. Nie wskazują bowiem konkretnych i obiektywnych okoliczności technologicznych, które uzasadniałyby odstępstwo od zasady określonej w planie. Brak też jest wystarczającego uzasadnienia w tym względzie w samym projekcie. Wskazać natomiast należy, że tzw. spalarnia odpadów w Krakowie, obiekt ekologiczny i technologicznie nowy, ma w maksymalnym miejscu (pomijając kominy) wysokość ok. 40 metrów (co można ustalić na stronach internetowych dotyczących tej inwestycji). Jeśli zatem organ chce zatwierdzić projekt budowlany analogicznego obiektu, gdzie parametr wysokości jest znacznie większy i wyższy niż co do zasady dopuszcza plan, to inwestor winien szczegółowo wskazać i uzasadnić, jakie to konkretne względy technologiczne mają uzasadnić odstępstwo w tym względzie od parametru wysokości określonego w planie jako maksymalny. Przepis planu dopuszczający wyjątek od dopuszczalnej maksymalnej wysokości nie może być bowiem traktowany ogólnikowo, jako swoisty "wytrych legislacyjny", dzięki któremu można dopuścić inwestycję o każdej dowolnej wysokości, byleby tylko do takiego przepisu się odwołać. Zwrot "ze względów technologicznych" ma charakter ramowy, a jego zastosowanie musi być uzasadnione skonkretyzowanymi dla danego obiektu okolicznościami, związanymi z technologią jego wykonania, które odstępstwo uzasadniają. Ogólniki typu: optymalne zapewnienie funkcji, zapewnienie swobodnego dowozu, czy że kotły itp. są dosyć sporych rozmiarów, nie uzasadniają budowy obiektu o wysokości ok. 60% większej niż co do zasady dopuszczona planem.

Dalej należy wskazać, że skarżony organ w swoim rozstrzygnięciu naruszył także art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa oraz w zw. z art. 35 pkt 1 lit. b) Pb i art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c) u.o.o.ś. poprzez niepełne i niewyczerpujące wyjaśnienie spornej i istotnej w zakresie rozstrzygnięcia, kwestii wniosków dotyczących emisji zanieczyszczeń do powietrza z planowanej spalarni. Strona skarżąca zasadnie przywołała w skardze zarzut niejasności w zakresie zbadania wniosków raportu dotyczących tychże emisji, w uzupełnieniu do raportu z 8 lipca 2020 r. Strona skarżąca podniosła w tym względzie, że wg jej oceny popartej prywatną opinią co do oceny i analizy w/w dokumentu stanowiącego uzupełnienie do Raportu OOŚ, występują pewne nieścisłości co do wyników obliczeń modelowych sprowadzających się niejako do wniosku, że skumulowane emisje z kompleksu Spalarni, aktualnie działających instalacji na terenie S. i innych projektowanych przedsięwzięć na terenie S. będą wywierać mniejsze (w znaczącym stopniu) łączne oddziaływanie na środowisko. Innymi słowy dodatkowe emisje pyłu zawieszonego poprzez odpowiednie instalacje spowodują dodatkowe zasysanie zanieczyszczeń z atmosfery, co spowoduje per saldo ujemne zmiany stężeń PM10 i PM2,5. Zatem prowadziłoby to do wniosku, że uruchomienie dalszych obiektów emitujących pył no terenie S. doprowadzi do zmniejszenie stężeń pyłu zawieszonego PM10 i PM2,5 w Oświęcimiu. Skarżony organ nie dokonał w tym względzie należytej analizy, gdy tymczasem wstępne zbadanie uzupełnienia w/w raportu rzeczywiście wskazuje na pewne nieścisłości i niejasności w powyższych parametrach, które to organ winien ocenić w swojej decyzji. Powyższego braku w zakresie pełnej i weryfikowalnej oceny tych kwestii, nie może zastąpić sama odpowiedź inwestora, wskazująca, iż zgodnie z uzupełnieniem Raportu OOŚ, "w przypadku oddziaływania ZTPO na środowisko przedstawione oddziaływanie na wszystkie komponenty środowiska (...) ukazuje maksymalne możliwe oddziaływanie" (uzupełnienie Raportu OOŚ, str. 5) oraz że, podobnie stwierdzono wprost na str. 38 i 47 tego dokumentu). Inwestor także podkreślił w tym względzie, że powody ustalenia mniejszego oddziaływania ZTPO na środowisko w roku 2020 niż szacowane w roku 2017 (data Raportu OOŚ) zostały uzasadnione na str. 6 i nast. uzupełnienia Raportu OOŚ i wynikają głównie z prac modernizacyjnych poczynionych przez Spółkę w zakresie eksploatowanych przez siebie instalacji innych niż ZTPO, funkcjonujących na terenie inwestycji i co podobnie wskazano na str. 38-39 czy 61-62 uzupełnienia Raportu OOŚ. Jednak w kontrolowanym postępowaniu nie tyle wystarczy przeprowadzić dowód z dokumentów przedłożonych przez skarżącego (opinia prywatna kwestionująca ustalenia raportu w tym względzie) i je zakwestionować jako nie dotyczące obecnego raportu, co w związku z uzupełnieniem w/w raportu, organ powinien dokonać analizy uzupełnienia raportu, zapoznając się i odnosząc precyzyjnie do poglądów i przedstawionych wyników opinii prywatnej, która jednak odnosiła się do kwestii emisji zanieczyszczeń. Jak wyżej wskazano, uzupełnienie raportu w zakresie wniosków dotyczących emisji zanieczyszczeń do powietrza z planowanej spalarni rzeczywiście częściowo budzi wątpliwości, co wymaga oceny przez organ i ewentualnego uzupełnienia, ale winno to nastąpić w postępowaniu administracyjnym. Okoliczność, że inwestor w odpowiedzi na skargę zawarł swoją argumentację, wskazując, iż dane dotyczące skumulowanego oddziaływania ZTPO oraz innych instalacji S. zostały przedstawione w tabeli 9.33 na str. 37 uzupełnienia Raportu OOŚ i nie potwierdzają w żadnej mierze wniosków z opinii prywatnej strony skarżącej, nie może zastąpić odpowiedniego zbadania tej kwestii przez organ i szczegółowego odniesienia się do tego. Sporna okoliczność, czy ZTPO w połączeniu innymi instalacjami Spółki będzie mieć mniejsze oddziaływanie skumulowane niż sama emisja ZTPO, ponieważ stanowić ma w ocenie inwestora sumę emisji z innych zakładów Spółki, wymaga zatem oceny przez organ. Podobnie rzecz ma się z sugerowanym przez Inwestora przyjęciem odmiennych założeń przy modelowaniu emisji z samego ZTPO oraz emisji z ZTPO skumulowanej z emisjami z innych instalacji Spółki. Również dodatkowa argumentacja Inwestora zawarta w jego złożonym w toku postępowania sądowego piśmie z dnia 12 września 2022r. (k. 177-179) i załączonej do niego analizy inwestora co do opinii prywatnej strony skarżącej z 4 września 2022r. (k. 196-227) wymaga oceny przez organ. Samo powołanie się przez organ w uzasadnieniu decyzji na raport i jego uzupełnienie nie może zatem stanowić wypełnienia wymagań z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa, bez dokonania przez organ analizy w/w nieścisłości i niejasności, a zarazem pełnego zbadania i oceny przesłanek. z art. 35 pkt 1 lit. b) Pb i art. 66 ust. 1 pkt 1 lit c) u.o.o.ś.

Pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Niezasadny jest zarzut skargi co do naruszenia art. 35 pkt 1 lit. b) Pb w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 6 u.o.o.ś., z uwagi na brak zbadania kwestii oddziaływania przedsięwzięcia na klimat, ponieważ powołany art. 66 ust. 1 pkt 6 u.o.o.ś. stosowany jest w wersji nie dotyczącej oddziaływania przedsięwzięcia na klimat. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw, do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 (ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie wszczęte zostało 21.04.2015 r.(data złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wraz z raportem). Tak więc istotne jest brzmienie art. 66 w wersji obowiązującej od 30 marca 2015 r. do 27 sierpnia 2015 r. (Dz.U.2013.1235). Stanowi on, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien m.in zawierać przewidywane rodzaje i ilości zanieczyszczeń, wynikające z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia, opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, opis analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, opis metod prognozowania zastosowanych przez wnioskodawcę oraz opis przewidywanych znaczących oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko, obejmujący bezpośrednie, pośrednie, wtórne, skumulowane, krótko-, średnio- i długoterminowe, stałe i chwilowe oddziaływania na środowisko, wynikające z istnienia przedsięwzięcia oraz emisji, jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji, porównanie proponowanej technologii z technologią spełniającą wymagania, o których mowa w art. 143 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, przedstawienie zagadnień w formie graficznej, przedstawienie zagadnień w formie kartograficznej w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych w raporcie zagadnień oraz umożliwiającej kompleksowe przedstawienie przeprowadzonych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Jeżeli planowane przedsięwzięcie jest związane z użyciem instalacji objętej obowiązkiem uzyskania pozwolenia zintegrowanego, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać porównanie proponowanej techniki z najlepszymi dostępnymi technikami. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji. Nie stosuje się zatem art. 66 ust. 1 pkt 6 u.o.o.ś. w obecnym brzmieniu wprowadzającym określenie przewidywanego oddziaływania na klimat, w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia dostosowania do zmian klimatu.

Niezasadny jest również zarzut skargi co do naruszenia art. 35 pkt 1 lit. b) Pb w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 11a) u.o.o.ś. z powodu nie odniesienia się do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 z 18.06.2020 r. w sprawie ustanowienia ram ułatwiających zrównoważone inwestycje, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/2088. Wskazane rozporządzenie znajduje się całkowicie poza zakresem regulacji materialnoprawnych, na podstawie których wydawana była decyzja w przedmiotowej sprawie - nie dotyczy kwestii budowlanych, urbanistycznych czy też regulacji dotyczących wprost ochrony środowiska. Tenże akt prawny nie stanowi dokumentu strategicznego istotnego z punktu widzenia realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa jest w art. 66 ust. 1 pkt 11a u.o.o.ś. Nadto również rozporządzenie to wydano już po złożeniu wniosku o wydanie pozwolenia na budowę wraz z raportem.

Niezasadny jest również zarzut skargi co do naruszenia art. 72 ust. 3 u.o.o.ś. poprzez brak tożsamości przedsięwzięć w przedłożonej do postępowania decyzji środowiskowej i wydanym pozwoleniu na budowę. W sprawie brak przesłanek z art. 88 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. ponieważ we wniosku o wydanie decyzji nie zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z dominującą linią orzeczniczą, o zmianie tożsamości przedsięwzięcia można byłoby mówić tylko w przypadku przekształcenia jego konstytutywnych, fundamentalnych parametrów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1605/13).Tymczasem ostatecznie przyjęte przez spółkę rozwiązania projektowe nie przewidują zmiany rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia, jego zakładanej lokalizacji, skali, technologii głównych (podstawowych) instalacji oraz gospodarczej funkcji ZTPO. Nie będą też one miały bardziej niekorzystnego wpływu na środowisko w porównaniu z założeniami uwzględniającymi dwie linie termicznego przekształcania odpadów oraz dwie (dodatkowe) instalacje pomocnicze (a wręcz przeciwnie, przewidywane oddziaływanie będzie mniejsze). ZTPO w aktualnym kształcie zatem tylko nieznacznie odbiega od założeń, na jakich oparta została decyzja Nr 12/2011 z dnia 12 grudnia 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach ZTPO. Najważniejsze zmiany polegały na rezygnacji z dwóch instalacji pomocniczych: instalacji waloryzacji (unieszkodliwiania lub odzysku) żużli, oraz instalacji zestalania i chemicznej stabilizacji popiołów i stałych pozostałości z procesów oczyszczania spalin. Instalacje te nie są jednak niezbędne dla samodzielnego funkcjonowania ZTPO, w tym dla utrzymania jego zakładanej funkcji i parametrów. Ich budowa nie jest również wymagana przepisami prawa, w tym przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie wymagań dotyczących prowadzenia procesu termicznego przekształcania odpadów oraz sposobów postępowania z odpadami powstałymi w wyniku tego procesu. Wskazane instalacje pomocnicze nie zmniejszały również ilości odpadów powstających w ZTPO, a jedynie zmieniały ich właściwości, co wynika z postanowieniu RDOŚ. Projekt budowlany ZTPO w jego obecnym kształcie zakłada również zamianę dwóch linii technologicznych na jedną, przy zachowaniu tożsamości wydajności całej instalacji. Zmiana nie wpływa więc na tożsamość przedsięwzięcia. Przedsięwzięcie jest nadal realizowane na tych samych działkach ewidencyjnych, które wskazano w treści Decyzji Środowiskowej jako obszar oddziaływania przedsięwzięcia. Nadto z uwagi na zakładane zmiany, w niniejszej sprawie została przeprowadzona przez RDOŚ ponowna ocena oddziaływania na środowisko. Odpady poprocesowe z ZTPO będą tak samo poddawane procesom unieszkodliwiania jak w przypadku pierwotnych założeń, z tą różnicą, że będzie się to odbywało poza terenem ZTPO i przez inne podmioty niż Spółka jako podmiot eksploatujący ZTPO. Przepisy prawa pozwalają na takie zaprojektowanie procesu technologicznego.

Niezasadny jest również zarzut skargi co do dokonania uzupełnień raportów poprzez osoby nieposiadające wymaganych kwalifikacji. Wskazane przez stronę skarżącą pisma inwestora nie stanowią uzupełnień raportów, lecz zwykłe wyjaśnienia – pisma procesowe w toku postępowania, stanowiące stanowisko i argumentację strony postępowania. Wnoszenie przez Uczestnika postępowania ww. pism następowało w ramach albo reakcji na wezwania organów (w tym RDOŚ) w sprawie, albo w ramach korzystania przez uczestnika postępowania z uprawnień gwarantowanych przez art. 10 § 1 kpa, celem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Realizując te obowiązki lub uprawnienia, uczestnik postępowania w żadnej mierze nie dokonywał analizy wiadomości zawartych w dokumencie dowodowym szczególnej rangi, jakim jest Raport OOŚ. Wspomniane pisma nie stanowiły uzupełnienia do Raportu OOŚ, ponieważ nie zawierały żadnych nowych informacji dotyczących kwestii środowiskowych i stricte związanych z funkcjonowaniem ZTPO oraz jego wpływem na środowisko i klimat, które nie znalazłyby się uprzednio w Raporcie OOŚ lub jego uzupełnieniu z lipca 2020 r.

Niezasadny jest również zarzut skargi co do naruszenia art. 33 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś. poprzez nie zamieszczenie informacji o uzupełniniu raportu z lipca 2020 r. w obwieszczeniach o konsultacjach publicznych. Wbrew argumentacji skargi uzupełnienie raportu z lipca 2020 r. zostało dokonane przez uczestnika postępowania w formie papierowej i elektronicznej i złożone również organowi I Instancji, opatrzone prezentatą organu I instancji i datą wpływu: 9 lipca 2020 r. Z rozdzielnika zamieszczonego w treści ww. pisma również wynika, że jeden komplet załączników został złożony m. in. do organu I Instancji. Nadto z opublikowanych obwieszczeń organu I Instancji, dokonanych w trybie art. 33 u.o.o.ś., wynika, że w dniu 25 lipca 2020 r. organ ten obwieścił o możliwości udziału społeczeństwa w ponownej ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w/w przedsięwzięcia, w tym możliwości wglądu do akt sprawy, składania uwag i wniosków. Pouczono także, że uwagi i wnioski w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko można składać w terminie 30 dni od dnia ukazania się niniejszego obwieszczenia. Obwieszczeń dokonano w sposób wymagany przez ustawę, w formie obwieszczeń na tablicach ogłoszeń w Starostwie Powiatowym w Oświęcimiu oraz w urzędach gmin wchodzących w skład powiatu oświęcimskiego, na stronach BIP organu I instancji i tych urzędów gmin, zamieszczonych na okres od dnia 25 lipca 2020 r. do dnia 24 sierpnia 2020 r., a także w prasie lokalnej. Co więcej, o planowanym podaniu tego obwieszczenia do publicznej wiadomości Skarżący został dodatkowo pisemnie powiadomiony przez organ I Instancji pismem z dnia 21 lipca 2020 r., za zwrotnym potwierdzeniem odbioru, z którego wynika, że skarżący odebrał to powiadomienie w dniu 23 lipca 2020 r. Skarżący otrzymał również wezwanie z 12 sierpnia 2020 r. na rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa, zaplanowaną na dzień 26 sierpnia 2020 r., które to wezwanie Skarżący odebrał w dniu 21 sierpnia 2020 r. Stosowne obwieszczenie o rozprawie administracyjnej zostało także podane do publicznej wiadomości (w identyczny sposób jak obwieszczenie o przeprowadzaniu ponownej oceny oddziaływania ZTPO na środowisko) na okres od dnia 14 sierpnia do dnia 26 sierpnia 2020 r. Pismem z dnia 23 sierpnia 2020 r. (wpływ do organu 24 sierpnia 2020 r. w formie dokumentu elektronicznego) Skarżący wniósł uwagi i wnioski w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko i raportu jak również wziął udział w rozprawie administracyjnej. Wobec tego nawet gdyby uznać, że nie zamieszczono należycie informacji o uzupełniniu raportu lipca 2020 r. w obwieszczeniach o konsultacjach publicznych, to skarżący był w pełni o tym poinformowany i mógł korzystać w pełni ze wszystkich swoich praw, bo był o wszystkich istotnych pismach procesowych informowany, zatem wskazywane uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Niezasadny jest również zarzut skargi co do niezawieszenia postępowania w drodze postanowienia, w sytuacji, gdy zachodziła ku temu przesłanka w postaci zagadnienia wstępnego. Skarżący powołał się na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2021 r., w którym Sąd przywrócił Pracowni na rzecz Wszystkich Istot termin do złożenia sprzeciwu od decyzji Organu II Instancji z dnia 19 sierpnia 2019 r., znak: Wl-I.7840.10.4.2019, uchylającej decyzję Organu I Instancji z dnia 11 kwietnia 2019 r., znak: WAB.6740.1.211.2015, o odmowie wydania pozwolenia na budowę ZTPO. Nie było zatem żadnych podstaw ku temu, by twierdzić, że rozpoznanie sprzeciwu stowarzyszenia P. stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, względem niniejszej sprawy. Rozstrzygnięcie Sądu wydane w przywołanej tu sprawie nie stanowiło prejudykatu, bez którego Organ I Instancji i Organ II Instancji nie mogłyby orzec o wydaniu pozwolenia na budowę dla ZTPO. Gdyby bowiem stowarzyszenie P. nie wniosło sprzeciwu od decyzji Organu II Instancji z dnia 19 sierpnia 2019 r., to nic nie stałoby na przeszkodzie prowadzeniu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę ZTPO po tym, jak Organ II Instancji uchylił poprzednią decyzję odmowną wydaną przez Organ I Instancji.

Niezasadny tzn. nie mający istotnego wpływu na wynik sprawy, jest również zarzut skargi co do wydania decyzji pomimo braku części akt (tomów I i II) znajdujących się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, co uniemożliwiło stronom zapoznanie się z całością materiału dowodowego. W toku postępowania skarżący miał pełny dostęp do istotnych części akt sprawy, z którego korzystał, a zatem nawet okoliczność, iż na pewien czas akta zostały wypożyczone do Sądu, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Kończąc należy wskazać, że stwierdzone uchybienia uzasadniały uchylenie wyłącznie decyzji organu II instancji. Konieczny zakres dodatkowych ustaleń oraz konieczność wyrażenia dodatkowych ocen, jest tego rodzaju, że na tym etapie może zostać przeprowadzony w toku postępowania odwoławczego. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie zastosowanie się do powyższych uwag poprzez pełne i wyczerpujące wyjaśnienie i rozważenie okoliczności wskazanych przez Sąd oraz rozstrzygnięcie sprawy stosownie do dokonanych w uzupełnieniu ustaleń i ocen.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w punkcie I wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., na które złożyły się: wpis od skargi 500 zł, koszty zastępstwa adwokackiego 480 zł oraz opłata od pełnomocnictwa 17 zł.