Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1964/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77, art. 80, art. 105 § 1,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Protokolant - Aneta Adamczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. I., N. I. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy; oddala skargę


UZASADNIENIE

A. I. obywatel K. złożył [...] kwietnia 2005 r. wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Wniosek ten za zgodą żony wnioskodawcy obejmował również ją jak i małoletnie dzieci wnioskodawcy. [...] lutego 2006 r. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców decyzją nr [...] postanowił odmówić wnioskodawcy nadania statusu uchodźcy oraz stwierdził, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie mu prawa pobytu tolerowanego. Rozstrzygnięcie decyzji odnosiło się również do członków rodziny wnioskodawcy, których dotyczył wniosek. Decyzją z [...] kwietnia 2006 r. Rada do Spraw Uchodźców w związku z rozpoznaniem odwołania wnioskodawcy od decyzji organu I instancji utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta stała się decyzją ostateczną. Po tym fakcie A. I. złożył [...] czerwca 2006 r. nowy wniosek o nadanie statusu uchodźcy. Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. Prezes Urzędu do Spraw Cudzoziemców i Repatriacji umorzył postępowanie w sprawie uznając, że istnieje decyzja ostateczna, a Rada do Spraw Uchodźców w związku z odwołaniem wnioskodawcy od tej decyzji decyzją z dnia [...] sierpnia utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. A. I. złożył kolejne opisane w zaskarżonej decyzji wnioski o nadanie statusu uchodźcy. Postępowania w tych sprawach były umarzane. Ostatni wniosek o nadanie statusu uchodźcy dotyczący także żony A. I. [...] i małoletniej córki [...] wnioskodawca złożył [...] września 2007 r.. Decyzją z [...] lutego 2008 r. nr [...]Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców umorzył postępowanie w oparciu o treść art. 105 § 1 K.p.a. wskazując na istniejącą już decyzję ostateczną w tym przedmiocie . Od decyzji tej wnioskodawca złożył odwołanie wskazując na zasadność wniosku a co za tym idzie nieprawidłowość zaskarżonej decyzji. Decyzją z [...] maja 2008 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Rada podniosła, że organ I instancji trafnie uznał, że rozpoznawana sprawa jest tożsama ze sprawą prowadzoną z pierwszego wniosku strony zakończonej decyzją ostateczną, ponieważ dotyczy tego samego podmiotu oraz przedmiotu sprawy, czyli nadania statusu uchodźcy przy istniejącej tej samej podstawie prawnej i faktycznej. Niezależnie od tego żądanie strony było przedmiotem badania w innych takich samych postępowaniach zakończonych umorzeniem postępowania w sprawie. W trzech sprawach złożone zostały skargi na decyzje ostateczne, które zostały odrzucone przez WSA w Warszawie. Rada do Spraw Uchodźców wskazała, że decyzja ostateczna wydana w określonym postępowaniu może być zweryfikowana albo w trybie nadzwyczajnym w postępowaniu administracyjnym albo w związku ze skargą rozpoznaną przez WSA. W odniesieniu do decyzji z [...] kwietnia 2006 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] lutego 2006 r. wyżej wskazany tryb nie miał miejsca. Ponadto wniosek strony nie zawierał żadnych nowych faktów czy okoliczności, które pozwalałyby na wydanie nowej decyzji w ramach kolejnego wniosku w myśl art. 32 ust. 3 i 4 Dyrektywy Rady 2005/85/WE z 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy, ponieważ wstępne rozpoznanie wniosku wskazywało, że nie zachodzi taka sytuacja. Skoro więc w obrocie pozostaje decyzja ostateczna wydanie nowej decyzji odnoszącej się do tego samego podmiotu przy tych samych okolicznościach sprawy byłoby równoznaczne z wydaniem nieważnej decyzji.

Od decyzji tej pełnomocnik wnioskodawcy złożył skargę.

W skardze wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia zarzucił : naruszenie prawa materialnego w postaci art. 1 a Konwencji Genewskiej dotyczącej statusu uchodźcy z 1951 r., Protokołu Nowojorskiego dotyczącego statusu uchodźcy z 1967 r. oraz art. 15.1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7,77 K.p.a. poprzez nie wzięcie pod uwagę materiału dowodowego składanego przez stronę i art. 80 K.p.a. poprzez zakwestionowanie wartości dowodowej zeznań strony oraz dokonanie niezgodnej z doświadczeniem życiowym oceny grożącemu skarżącemu niebezpieczeństwa prześladowań ze strony władz [...].

W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie a zarzuty są bezpodstawne.

W zaskarżonej decyzji organ przedstawił tok i wynik postępowań administracyjnych wywołanych kolejno składanymi przez wnioskodawcę wnioskami o nadanie jemu i członkom jego rodziny statusu uchodźcy, w tym pierwszego wniosku w tym zakresie z dnia [...] kwietnia 2005 r. Jest bezsporne, że w obrocie pozostaje ostateczna decyzja Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] lutego 2006r. nr [...], którą odmówiono A. I. i członkom jego rodziny nadania statusu uchodźcy i nie udzielono mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium RP. Przyczyny wydania decyzji tej treści jak również szczegółowe odniesienie się do treści wniosku i twierdzeń wnioskodawcy zostały szczegółowo omówione w uzasadnieniu wspomnianych decyzji I jak i II instancji. Decyzje te były doręczone wnioskodawcy. Wnioskodawca nie złożył skargi na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z [...] kwietnia 2006. Decyzja ta jest ostateczna. Trafnie wobec tego wskazuje organ w zaskarżonej decyzji, że w sytuacji istnienia ostatecznej decyzji rozstrzygającej negatywnie o uprawnieniu o jakie ubiega się wnioskodawca, rozważenie sprawy co do jej istoty wymaga uprzedniego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Skoro tak się ewentualnie nie stało na skutek skargi do WSA, ponieważ jej nie wniesiono, możliwe byłoby to albo w związku ze skorzystaniem z jednego z trybów nadzwyczajnych przewidzianych w przepisach K.p.a. lub w oparciu o nowy wniosek strony. Zastrzec przy tym trzeba, że jak słusznie wskazał organ, wniosek ten przy wstępnym badaniu powinien wskazywać na nowe okoliczności lub informacje, które zwiększają prawdopodobieństwo spełnienia przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Wnioskodawca zdecydował się na składanie nowych wniosków, z tym, że zarówno w ostatnim jak i w poprzednich wnioskach, nie wskazał na żadne okoliczności czy informacje, które po wstępnym badaniu wniosku pozwoliłby uznać, że jest on odmienny czy szerszy a więc, że należy zbadać sprawę od początku, na nowo w kontekście spełnienia bądź też nie przez wnioskodawcę warunków statusu uchodźcy. Wstępne badanie złożonego [...] września 2007 r. wniosku w zestawieniu z treścią wniosku z [...] kwietnia 2006 r. i rozwinięciem jego tez w ustnym przesłuchaniu strony pozwala na bezapelacyjne stwierdzenie, że w gruncie rzeczy jest to ten sam wniosek. Obydwa wnioski są takie same, dotyczą tego samego podmiotu i przedmiotu a nadto tych samych okoliczności faktycznych, związanych z wiarą wyznawaną przez wnioskodawcę i zdarzeń ocenianych przez niego jako prześladowania. Skoro więc dokonana w sprawie już wstępna, pobieżna analiza wniosku pozwala na uznanie, że dotyczy on tych samych okoliczności faktycznych, które były przedmiotem wcześniejszego badania przez organy administracyjne i doprowadziły do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, należy uznać, że sprawa jest bezprzedmiotowa i umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Należy zaznaczyć, że w sprawie nie istniały okoliczności, które nakazywałyby prowadzenie postępowania dowodowego a jedynie miało miejsce badanie sprawy w ściśle określonym zakresie ( badania wniosków i pierwotnej sprawy) co pozwoliło na jej formalne rozstrzygnięcie. W takim stanie rzeczy jak w przedmiotowej sprawie i przy tego rodzaju postępowaniu brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do stawiania zarzutów naruszeń prawa jak to miało miejsce w skardze. Sprawa, w której z powodu bezprzedmiotowości postępowania dochodzi do jego umorzenia, nie jest badana pod kątem możliwości zastosowania w odniesieniu do wnioskodawcy wskazywanych w skardze przepisów Konwencji Genewskiej, Protokołu Nowojorskiego czy ustawy o ochronie praw cudzoziemców. Przepisy zawarte we wskazywanych aktach prawnych mają bowiem zastosowanie wówczas kiedy sprawa o nadanie statusu uchodźcy jest rozpoznawana co do istoty. Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w postaci naruszenia treści art. 7, 77, 80 K.p.a ponieważ doszło do oceny złożonego wniosku w zestawieniu z pierwotnym wnioskiem i ostateczną decyzją, a jedynie nie zachodziła potrzeba prowadzenia postępowania dowodowego przez organ w jakimkolwiek dodatkowym zakresie i jego oceny. Mając powyższe okoliczności na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 K.p.a.