Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2332/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-12-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargą na wymienioną w sentencji decyzję, skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W treści skargi - jako uzasadnienie swojego wniosku - strona podała, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej doprowadzi do wyrządzenia jej znacznej szkody. Skarżąca wskazała, że ona i jej maż utrzymują się z emerytury (odpowiednio 1.070 zł i 2.270 zł). Wyjaśniła, że posiadane przez nią oraz jej męża środki pieniężne przeznaczane są na bieżące utrzymanie domu oraz koszty leczenia (1.200 zł). Podniosła również, że nie posiada żadnych oszczędności, ani nieruchomości. Podkreśliła, że na podstawie wadliwych decyzji została wraz z mężem zobowiązana do zapłaty 52.646 zł. Jak zaznaczyła, wyegzekwowanie takiej kwoty wiązać będzie się z zajęciem świadczeń emerytalnych jej oraz męża, co doprowadzi do "drastycznego spadku ich miesięcznego przychodu, który w chwili obecnej ledwo wystarcza na bieżące utrzymanie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r., II OZ 308/09, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym wypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, CBOSA – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie jej ochrony tymczasowej. Wniosek ten nie został bowiem poparty uzasadnieniem, ani dokumentacją, które wskazywałyby na zaistnienie przesłanek określonych w powołanej na wstępie regulacji. Strona nie wskazała bowiem żadnych konkretnych okoliczności, zdarzeń, które mogłyby uzasadnić zastosowanie omówionej wyżej instytucji. Za taką okoliczność nie może być uznane ogólnikowe wskazanie, że zapłata określonej w decyzji należności spowoduje drastyczny spadek miesięcznego przychodu strony, czy ewentualne pogorszenie stanu zdrowia. Wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

W ocenie Sądu, trudna sytuacja finansowa skarżącej oraz jej męża sama w sobie nie może stanowić przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Za przesłanki takie mogłyby być uznane zilustrowane przez strony stosownymi dokumentami konkretne okoliczności, wskazane jako ewentualne następstwa wykonania skarżonej decyzji. W niniejszej sprawie jednakże skarżąca nie przedstawiła takich dokumentów.

Jak wynika z orzecznictwa, faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a tak zdaje się rozumieć to skarżąca. Zobowiązania podatkowe mają charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki wykonania zobowiązania są odwracalne. Ich uregulowanie nie tworzy z reguły takiego stanu rzeczy, w którym strona poniosłaby znaczną szkodę lub wystąpiłyby trudne do odwrócenia skutki. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu zapłaconych kwot, łącznie z oprocentowaniem według zasad przewidzianych w przepisach prawa.

Na marginesie należy dodać, że przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest także zasadność skargi - co sugerowała strona - ale nieodwracalność skutków lub realna groźba powstania znacznej szkody w następstwie wykonania aktu. Rozpatrywanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez pryzmat zarzutów do niej skierowanych jest zatem niedopuszczalne.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.