Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 65/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 60, art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 1 kwietnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2015 roku sprawy ze skargi S. R. i A. H. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 20 marca 2013 r. do Urzędu Gminy w A wpłynął wniosek S. S. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku zlewni mleka na stolarnię bez instalacji do impregnacji drewna oraz o zdolności produkcyjnej około 100 m sześć. na rok na działkach nr "[...]", położonych w obrębie A. We wniosku podano, że dostęp do drogi publicznej będzie się odbywał z drogi gminnej, zabudowa będzie miała funkcję usługową, nie ulegną zmianie gabaryty obiektu budowlanego.

Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy A ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku zlewni mleka na stolarnię bez instalacji do impregnacji drewna oraz o zdolności produkcyjnej około 100 m sześć. na rok na działkach nr "[...]" w obrębie A, gm. A.

W uzasadnieniu decyzji podano, że planowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpatrzeniu odwołania A. R. i S. R. - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie wyjaśnił, czym się kierował wyznaczając takie a nie inne granice obszaru analizowanego. Nie wskazano też, na czym polega działalność produkcyjna prowadzona na działce, która znalazła się w obszarze analizowanym.

Decyzją z dnia "[...]" organ pierwszej instancji ustalił warunki zabudowy dla określonego wyżej zamierzenia inwestycyjnego, jednakże i to rozstrzygnięcie zostało przez Kolegium uchylone w postępowaniu odwoławczym, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy A ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku zlewni mleka na stolarnię bez instalacji do impregnacji drewna oraz zdolności produkcyjnej około 100 m sześć na rok na działkach nr "[...]" w obrębie A gm. A.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik A. R. i S. R. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i

zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) poprzez błędną

wykładnię i w rezultacie błędne przyjęcie, iż występują przesłanki do ustalenia warunków dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku zlewni mleka na stolarnię bez instalacji do impregnacji drewna oraz o zdolności produkcyjnej około 100 m3 na rok (produkcja kołków meblowych), na działkach nr "[...]" w obrębie A, gm. A.

2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez błąd w rozpatrzeniu materiału dowodowego skutkujący naruszeniem jednej z elementarnych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady prawdy obiektywnej;

3) naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady

pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa mających zasadnicze znaczenie w

przedmiotowej sprawie;

4) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe

zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., tj. niewłaściwą interpretację pojęcia "działka

sąsiednia" i niezasadne przyjęcie, iż pod tym pojęciem rozumieć należy tylko i wyłącznie działki bezpośrednio przylegające do wnioskowanej działki;

5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie się przez organ pierwszej instancji do wskazówek organu odwoławczego co do okoliczności, które organ pierwszej instancji winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy;

6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 1 i § 3 poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

W postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Na decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w

Olsztynie wniósł S. S.. Wyrokiem z dnia 26 czerwca 2014 r. (sygn. akt II

SA/Ol 526/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję

Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]".

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Według organu z przeprowadzonej analizy wynika, że obszar analizowany wyznaczony został w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (front działki - 42m - 42x3=126m). Od strony północnej obszar analizowany został zwiększony w celu ujęcia wszystkich budynków wchodzących w skład poszczególnych nieruchomości. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym występuje: zabudowa mieszkaniowa, zabudowa zagrodowa, zabudowa usługowa (budynek zlewni mleka). Zdaniem Kolegium w niniejszej sprawie kluczowe jest ustalenie, czy budynek zlewni mleka może stanowić odniesienie w zakresie kontynuacji funkcji dla wnioskowanej stolami, bez instalacji do impregnacji drewna oraz o zdolności produkcyjnej około 100 m sześć. na rok (produkcja kołków meblowych). Biorąc pod uwagę to, że budynek, dla którego planowana jest zmiana sposobu użytkowania, dotychczas już pełnił funkcję produkcyjno - usługową, a także biorąc pod uwagę wyjaśnienia inwestora odnośnie do rozmiaru przedsięwzięcia i odległości do najbliższej zabudowy, Kolegium uznało, iż wymóg kontynuacji funkcji został spełniony. Nie można pominąć w ocenie organu odwoławczego tego, że w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zaliczone zostały tartaki i stolarnie posiadające instalacje do impregnacji drewna o zdolności produkcyjnej nie mniejszej niż 10 000 m sześć. drewna na rok, a zatem skala planowanego przedsięwzięcia jest o wiele mniejsza. W ocenie organu nie bez znaczenia pozostaje to, że jak wyjaśnił na rozprawie przed Sądem inwestor, prowadzi on już działalność stolarską w centrum wsi i chce ją przenieść do budynku zlewni mleka, które to budynki dzieli odległość 500m. Budynek zlewni dzieli od posesji odwołującego 200 m. Uprawniona jest zatem w ocenie Kolegium konkluzja, że stolarnia będzie mniej uciążliwa na obrzeżach wsi, niż w jej centrum.

Z przeprowadzonej analizy funkcji wynika również, że spełnione zostały pozostałe przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec powyższego organ nie miał podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku zlewni mleka na stolarnię bez instalacji do impregnacji drewna oraz o zdolności produkcyjnej około 100 m sześć. na rok na działkach nr "[...]" w obrębie A

Skargę na ww. decyzję wywiedli S. i H. R., działając poprzez pełnomocnika. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zarzucili jej:

- naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ w mocy decyzji będącej przedmiotem odwołania, podczas gdy zachodziły przesłanki do jej uchylenia,

- naruszenie przepisów art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego i jego nierozpatrzenie,

- naruszenie przepisów art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób nasuwający wątpliwości z punktu widzenia zaufania skarżących do władzy publicznej,

- naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3k.p.a., poprzez zaniechanie wskazania przez organ okoliczności faktycznych, będących podstawą wydania decyzji oraz wyjaśnienia podstawy prawnej, przyjętej za podstawę rozstrzygnięcia,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię i w rezultacie błędne przyjęcie, że wystąpiły przesłanki dla ustalenia zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku zlewni mleka na stolarnię bez instalacji do impregnacji drewna oraz o zdolności produkcyjnej około 100 m sześć. na rok (produkcja kołków meblowych), na działkach o nr geodezyjnych: "[...]", obręb A, gm. A.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647 ).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji

w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy

(art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł

do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którym to rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia "[...]" ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku zlewni mleka na stolarnię bez instalacji do impregnacji drewna oraz zdolności produkcyjnej około 100 m sześć. na rok na działkach nr "[...]" w obrębie A, gm. A.

Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 czerwca 2014r., sygn. akt II SA/Ol 526/14. W tych okolicznościach, stosownie do art. 153 p.p.s.a., organ odwoławczy zobowiązany był do uwzględnienia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w powołanym orzeczeniu sądu.

Sąd w przywołanym orzeczeniu podniósł, że uzasadniając potrzebę ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji, Kolegium wskazało, że sposób opracowania analizy uniemożliwia ocenę przesłanki kontynuacji funkcji w sprawie. Polecono więc organowi I instancji wykazanie, że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania budynku zlewni mleka na stolarnię stanowi kontynuację funkcji na terenie objętym analizą. W szczególności Kolegium zobowiązało organ I instancji do ustalenia, czy funkcja usługowa – zlewnia mleka na wskazanych działkach istnieje i ewentualnie, która z funkcji planowanej zmiany, tj. usługowa związana ze stolarnią, czy też produkcyjna, ma być planowanym, dominującym sposobem wykorzystywania wnioskowanych działek. Nakazano też organowi I instancji ustalić osobno względem każdej z działek z obszaru analizowanego, ich funkcję.

W ocenie Sądu, powyższe zastrzeżenia organu odwoławczego nie mogły stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego rozpoznania sprawy. W tym zakresie organ ten nie może ograniczać się jedynie do kontroli decyzji pierwszoinstancyjnej, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, dążąc do merytorycznego jej załatwienia. Według stanowiska Sądu zaprezentowanego we wspomnianym orzeczeniu organ odwoławczy obarczył organ I instancji obowiązkiem wykazania, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji usługowej i produkcyjnej na obszarze analizowanym, pomimo, że ze sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika wyraźnie, że badany obszar to część osady wiejskiej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną i zabudową zagrodową, w której odbywa się typowa produkcja rolna. Stąd wniosek, że w sąsiedztwie planowanego zamierzenia nie funkcjonują żadne zakłady usługowe czy produkcyjne.

Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647), u.p.z.p, określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej, jak również zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę ich działań. Art. 60 i nast. u.p.z.p. określają przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jest to możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Natomiast zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek, określonych w art. 61 ust. 1 ustawy, to jest:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej;

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 oraz

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana też analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., Nr 164, poz. 1588). Rozporządzenie to wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 61 ust. 6 i ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Należy jednak podkreślić, że analizy architektoniczno - urbanistycznej nie można utożsamiać z warunkami zabudowy opisanymi w samej decyzji i załącznikach do niej, ponieważ analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu i oczywiście pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy.

W myśl § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ustawodawca pozostawił organom administracji swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, że ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m. Obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach, nie zaś ograniczać się do obszaru wzdłuż drogi, przy której leży działka objęta wnioskiem (por. wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt II SA/Łd 571/07, publ. LEX nr 394803).

Trzeba mieć przy tym na uwadze fakt, że każda sprawa w przedmiocie udzielenia warunków zabudowy stanowi indywidualny przypadek i wymaga odrębnej analizy w kontekście ochrony istniejącego ładu przestrzennego.

W przedmiotowej sprawie organ przeprowadził stosowną analizę. Obszar analizowany wyznaczony został w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy (front działki - 42 m - 42 x 3 =126 m). Obszar analizowany został zwiększony od strony północnej w celu ujęcia wszystkich budynków wchodzących w skład poszczególnych nieruchomości. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym występuje: zabudowa mieszkaniowa, zabudowa zagrodowa, zabudowa usługowa (budynek zlewni mleka). Rodzaj wnioskowanej inwestycji nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wnioskowana inwestycja jest położona w sąsiedztwie co najmniej jednej działki budowlanej, zabudowanej obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów budowlanych. Wspomniane sąsiedztwo stanowi bezpośrednie, lokalne otoczenie terenu wnioskowanej inwestycji, będące obszarem zurbanizowanym w pojęciu wiedzy urbanistyczno-architektonicznej - zabudowanym w rozumieniu przepisów budowlanych, tworzącymi tzw. kontekst urbanistyczny dla wnioskowanej inwestycji (akta adm., k . – 59).

W ocenie Sądu sporna kwestia kontynuacji dotychczasowej funkcji terenu została zachowana w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji. Przy ocenie ciągłości takiej funkcji trzeba mieć na uwadze indywidualne okoliczności danej sprawy, a ponadto należy sobie uświadomić, że kontynuacja funkcji nie oznacza automatycznego powielenia funkcji terenu sąsiedniego. Taka interpretacja przepisów byłaby niewłaściwa i w konsekwencji mogłaby prowadzić do zablokowania wielu inwestycji, de facto nie będących w sprzeczności z dotychczasowym sposobem użytkowania danego terenu.

Analiza zaś tekstowa i graficzna stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację spornej inwestycji, prowadzi do wniosku, że zamierzenie inwestycyjne nie będzie zaburzać dotychczasowej funkcji analizowanych terenów. Oczywiście w najbliższej odległości w stosunku do działek o nr "[...]" nie ma znajdziemy żadnych zabudowań o funkcji usługowej i produkcyjnej, jednakże w najbliższym sąsiedztwie nie ma również budynków mieszkalnych. Te położone są w znacznej odległości od planowanego przedsięwzięcia, co potwierdza załącznik nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy (akta adm., k . – 55). Taka lokalizacja w dosyć dalekim położeniu od zabudowań będzie wręcz minimalizowała ewentualne niekorzystne oddziaływania dochodzące ze stolarni. Należy przy tym jednak zaznaczyć, że wszelkie ewentualne uciążliwości, wskazywane również w skardze, mają jedynie charakter hipotetyczny i ewentualny i jako takie nie mogły być brane pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dla jego legalności zaś znaczenie ma zgodność z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa.

Nadmienić zaś należy w tym miejscu, że warunek kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, to znaczy w taki sposób, że tylko wówczas nie jest on spełniony, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie daje się z nią w praktyce pogodzić (por. wyrok NSA z dnia 2 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1104/07, Legalis i wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1909/08, Legalis), przy czym przez kontynuację funkcji rozumie się także uzupełnienie funkcji dotychczasowej (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1909/08, Legalis).

Oczywistym jest przy tym, że na terenach mieszkaniowych dopuszczalne są obiekty o innych funkcjach (oświatowe, zdrowia, sakralne, usługowe, drobnej produkcji itp.), które uzupełniają funkcję wiodącą na danym terenie.

W piśmiennictwie przyjmuje się, że kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów). Można to porównać do sytuacji, w której istniałby na danym obszarze plan miejscowy określający przeznaczenie terenu takie, jakie warunkuje istniejąca zabudowa. Powstaje więc pytanie, w którym momencie funkcja ta przestaje być zachowana. Jako zasadę można przyjąć, że w zakresie kontynuacji funkcji mieści się taka zabudowa, która nie godzi w zastany stan rzeczy. Zmiana funkcji obiektu jest dopuszczalna o tyle, o ile można ją pogodzić z już istniejącą w obszarze analizowanym funkcją. Z momentem wykazania sprzeczności przestaje być ona dopuszczalna. W ocenie Sądu zmiana sposobu użytkowania budynku zlewni mleka na stolarnię bez instalacji do impregnacji drewna o zdolności produkcyjnej do 100 m sześć. na rok (produkcja kołków) nie godzi w zastany stan rzeczy i nie powoduje sprzeczności z już istniejącą funkcją w obszarze analizowanym. Tym samym zarzut naruszenia art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest w ocenie Sądu bezzasadny.

Dodatkowo dostrzec należy, że rozmiar planowanej produkcji oraz jej położenie powodują, że w praktyce planowana inwestycja daje się pogodzić z dotychczasową funkcją analizowanego obszaru. Powyższą tezę potwierdza znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja planistyczna, dlatego też zupełnie niezasadne są zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów procesowych k.p.a., a odnoszące się głównie do nie wystarczającego zebrania materiału dowodowego niezbędnego do ustalenia stanu faktycznego. Nie można zgodzić się przy tym z zarzutem, że organ nie wyjaśnił okoliczności faktycznych będących podstawą wydania decyzji oraz samej podstawy prawnej, przyjętej za podstawę rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcia organów zawierają wystarczające uzasadnienia w tym zakresie.

Warto przy tym wspomnieć, że inwestor na rozprawie przed Sądem w dniu 1 kwietnia 2015r. nadmienił, że w dotychczasowym zakładzie produkuje wyłącznie kołki do mebli i ewentualnie wykonuje drobne usługi, takie jak przycięcie listwy. Żadnych mebli oraz złożonych elementów nie wykonuje. Dotychczas pracował w stolarni, którą ma od 12 lat. Do najbliższego zabudowania jest 20 m i dla nikogo ta działalność nie jest uciążliwa. W byłej zlewni chce prowadzić taką samą działalność, nie planuje żadnego zwiększenia ruchu. Inwestor zaznaczył, że tarcica jest mu przywożona najwyżej dwa razy w miesiącu, a gotowy produkt, tj. kołki są wywożone w workach o wadze 20 kg małym samochodem (akta sądowe, k . – 49). Powyższe twierdzenia potwierdzają niewielki zakres produkcji prowadzonej przez inwestora oraz jej znikomy wpływ na otoczenie.

Ponadto Sąd stwierdził spełnienie w niniejszej sprawie pozostałych warunków z przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uprawniających do wydania decyzji o warunkach zabudowy

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.