Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 687/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione  przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 1 lit b , UST. 1, w zw. z art. 66 ust. 2 pkt 1 ART. 64, art. 37 ust. 1, art. 53
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.
article: art. 3 par. 3, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c,
journal: Dz.U. 2015 poz 1804
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. K. na informację Zarządu Województwa Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia protestu bez rozpatrzenia 1. stwierdza, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione – przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa Ś.; 2. zasądza od Zarządu Województwa Ś. na rzecz J.K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa Ś. (Zarząd, Instytucja Zarządzająca) skierował do J.K. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.W. K. w B.pismo nr EFRR-III.432.07.02.78.0001.2.2017 z 26 października 2017 r. zawierające informację, że projekt pn.: "Wykorzystanie potencjału endogenicznego miejscowości Wilków poprzez budowę kompleksu turystyczno - rekreacyjnego" nr RPSW.07.02.00-26-0001/16 złożony w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014 - 2020, Działanie 7.2. Rozwój potencjału endogenicznego jako element strategii terytorialnej dla określonych obszarów, na etapie oceny merytorycznej spełnił kryteria dopuszczające (ogólne i sektorowe) i otrzymał 55 punktów (uzyskał wymagane minimum, tj. co najmniej 60% maksymalnej liczby punktów). Jednakże z powodu braku dostatecznej ilości środków finansowych dostępnych w ramach przedmiotowego konkursu, projekt został umieszczony na liście rezerwowej i tym samym nie jest możliwe zakwalifikowanie go do dofinansowania. Wynik oceny merytorycznej wniosku wraz z uzasadnieniem przedstawiono w karcie informacyjnej, będącej załącznikiem do pisma.

J. K. złożył protest (pismo z dnia 10 listopada 2017r.), w którym nie zgodził się z wynikiem oceny merytorycznej w zakresie następujących kryteriów punktowych: nr 3 – Wpływ na powstawanie nowych miejsc pracy, nr 4 – Wpływ na rozwój turystyki kulturowej, nr 6 – Podniesienie atrakcyjności turystycznej obszaru, na którym realizowany jest projekt.

Nadto strona podniosła zarzuty dotyczące procedury wyboru projektów, wskazując na naruszenie Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014-2020 rozdział 5 pkt 11 oraz zwracając uwagę na nieprawidłowości w kwestii kwalifikacji projektów do dofinansowania.

Zarząd Województwa Ś. w piśmie nr DPR.III-433.2.5.172.2017 z 4 grudnia 2017 r. poinformował J.K., że z uwagi na wyczerpanie środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach Działania 7.2 "Rozwój potencjału endogenicznego jako element strategii terytorialnej dla określonych obszarów" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020, pozostawił wniesiony przez niego protest dot. wniosku o dofinansowanie nr RPSW.07.02.00-26-0001/16 bez rozpatrzenia na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1460 z późn. zm.), dalej jako "ustawa wdrożeniowa".

Na powyższe rozstrzygnięcie J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.. Wniósł o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Zarządzającą. Zarzucił naruszenie:

1. art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez jego zastosowanie i bezpodstawne przyjęcie, że w chwili wydawania zaskarżonej informacji, spełniona została przesłanka pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wynikająca z wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie w ramach Działania 7.2 "Rozwój potencjału endogenicznego jako element strategii terytorialnej dla określonych obszarów" RPOWŚ na lata 2014-2020, w sytuacji gdy ze stanu faktycznego, nie wynika, iż środki te zostały wyczerpane w rozumieniu ustawy wdrożeniowej.

2. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez brak uzasadnienia zaskarżonej informacji i ograniczenie się w jej treści wyłącznie do konkluzji, że wyczerpano środki bez przytoczenia jakichkolwiek twierdzeń na ich poparcie, to znaczy bez przywołania okoliczności potwierdzających ten fakt i bez wskazania stosownych dokumentów (dowodów) na wykazanie istnienia tego faktu, co doprowadziło do naruszenia zasad przejrzystości i rzetelności zaskarżonego postępowania.

3. art. 66 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez przyjęcie, że zostały wyczerpane środki przeznaczone na dofinansowanie projektów w ramach Działania 7.2 "Rozwój potencjału endogenicznego jako element strategii terytorialnej dla określonych obszarów" RPOWŚ na lata 2014-2020, w sytuacji gdy nie doszło do podpisania umów o dofinansowanie czy też wydania decyzji o dofinansowanie projektów, w rozumieniu powołanego art. 52 ust. 1 stawy wdrożeniowej.

4. punktu 1 i 2 Działu 5.2 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej, poprzez wstępny wybór projektów w konkursie, które nie spełniają wymagań wskazanych w powołanych przepisach, które to nieprawidłowości skutkują niewłaściwym przeznaczeniem środków finansowych tym samym mogło to doprowadzić do naruszenia zasady bezstronności i do niesłusznego zastosowania art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej wobec skarżącego.

5. art. 56 ust. 2 w związku z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niedokonanie merytorycznej "samokontroli" projektu, a także poprzez brak informacji pisemnej skierowanej do skarżącego o przekazaniu protestu, wraz z załączoną do niego dokumentacją, do Departamentu uprawnionego do rozpatrzenia, co doprowadziło do naruszenia zasad przejrzystości i rzetelności zaskarżonego postępowania.

6. § 33 w związku z art. 35 pkt 1 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś. (tekst jedn. Załącznik do Uchwały Nr 3166/17 Zarządu Województwa Ś. z dnia 2 listopada 2017 r.) poprzez wydanie i podpisanie zaskarżonej informacji przez Z-ca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego bez wskazania na istnienie stosownego umocowania bądź upoważnienia w sytuacji gdy funkcję Instytucji Zarządzającej RPOWŚ 2014-2020 pełni ciało kolegialne tj. Zarząd Województwa Ś., co może wskazywać na wydanie rozstrzygnięcia przez osobę nieuprawnioną.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Instytucja Zarządzająca w ogóle nie wykazała zaistnienia faktu, na jaki się powołała. Informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia nie stanowi stricte decyzji administracyjnej podlegającej reżimowi k.p.a., to jednak nie może być w ogóle pozbawiona jakiegokolwiek uzasadnienia. W przeciwnym przypadku sądowa kontrola legalności omawianej czynności byłaby niemożliwa. Ogólnymi i podstawowymi zasadami działania organów publicznych są jawność, rzetelność i przejrzystość ich postępowania. W przedmiotowej sprawie organ dopuścił się naruszenia tych zasad. Zdaniem skarżącego, w wydanej na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej informacji musi być zawarte uzasadnienie. Nie może się ona ograniczać wyłącznie do konkluzji, że wyczerpano środki bez przytoczenia jakichkolwiek twierdzeń na poparcie okoliczności potwierdzających ten fakt i bez wskazania stosownych dokumentów (dowodów) na wykazanie istnienia tego faktu. Skarżący powołał orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do wymogów, które powinna spełniać informacja o zakończeniu oceny projektu.

Z uwagi na fakt, że z zaskarżonego pisemnego rozstrzygnięcia, nie wynikały żadne szczegółowe informacje dotyczące wyczerpania środków przeznaczonych dla danego działania, skarżący podjął indywidualne czynności zmierzające do weryfikacji zawartej w piśmie informacji o wyczerpaniu środków na działanie. Z dokumentów udostępnionych na stronie internetowej tj. Serwisu Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. wynika, że zostały stworzone listy podstawowe i rezerwowe dot. przedmiotowego konkursu, ponadto zostały

podpisane tzw. pre-umowy. Z upublicznionych informacji nadal nie wynika jednak, że środki na przedmiotowe działanie zostały wyczerpane w rozumieniu ustawy wdrożeniowej.

W ocenie skarżącego, rzeczywiste wyczerpanie środków musi więc nastąpić w formie prawnej przewidzianej w art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a nie jedynie poprzez wykazanie przeznaczenia ich na poszczególne projekty (wnioski). "Wyczerpania" kwoty na dofinansowanie nie można wiązać jedynie z przeznaczeniem tych środków na wybrane projekty. Użyte w ustawie pojęcie wskazuje na konieczność zaistnienia faktycznego "wyczerpania" kwoty przeznaczonej na dofinansowanie, nie zaś jedynie przeznaczenia jej do zużycia. Za "wyczerpanie środków" nie można też uznać podpisania tzw. pre-umów, gdyż z samej treści tych umów wynika jedynie, że ich przedmiotem jest określenie zasad postępowania stron w celu przygotowania projektu do realizacji, a nie jego realizacja. Skarżący przytoczył przy tym stosowane postanowienia z treści wzoru pre-umowy określonego przez Zarząd.

Skarżący wskazał, że błędy i naruszenia właściwych wytycznych przy wyborze projektów mogą w konsekwencji doprowadzić do niesłusznego zastosowania art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej wobec niego. Analiza dokumentacji programowej, konkursowej, w tym Listy rankingowej projektów wstępnie wybranych do dofinansowania oraz rezerwowej projektów w ramach przedmiotowego konkursu, a także informacji medialnych wskazuje na to, że co najmniej 14 projektów nie spełnia wymienionych w rozdziale 5.2 pkt. 2 Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 przesłanek niezbędnych do zakwalifikowania ich do dofinansowania. Skarżący przytoczył odpowiednią treść wskazanych wyżej Wytycznych. Wskazał również na treść Regulaminu PWOŚ 2014-2020: w ramach Priorytetu inwestycyjnego 8b. wspieranie wzrostu gospodarczego sprzyjającego zatrudnieniu poprzez rozwój potencjału endogenicznego jako elementu strategii terytorialnej dla określonych obszarów, w tym poprzez przekształcanie upadających regionów przemysłowych i zwiększenie dostępu do określonych zasobów naturalnych i kulturalnych oraz ich rozwój, a także § 5 ust. 5 oraz § 6 ust. 2 lit. c Regulaminu konkursu. Z regulacji tych wywiódł, że koszty kwalifikowalne 10 projektów przekraczają 2 mln EUR, co najmniej 2 projekty realizowane są w partnerstwie, co najmniej 7 nie znajduje się na terenach, które tracą swój dotychczasowy charakter społeczno-gospodarczy lub też niewystarczająco został on wykorzystany, co najmniej 3 projekty nie bazują na potencjale endogenicznym regionu.

Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 56 ust. 2 w zw. z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez niedokonanie merytorycznej "samokontroli" projektu przez właściwą instytucję we wskazanym ustawą 14 dniowym terminie, a także poprzez brak informacji pisemnej skierowanej do skarżącego o przekazaniu protestu, wraz z załączoną do niego dokumentacją do Departamentu uprawnionego do rozpatrzenia protestu, co doprowadziło do naruszenia zasad przejrzystości i rzetelności zaskarżonego postępowania. Takie działanie organu jest źródłem poważnych wątpliwości skarżącego co do tego, czy Organ nie założył z góry, że wniosek jego ma być skazany na niepowodzenie. Zdaniem skarżącego, wątpliwości te dodatkowo pogłębia fakt, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zostało sporządzone w ostatnim dniu terminu ustawowego przeznaczonego na rozpatrzenie protestu.

W ocenie skarżącego, to do Zarządu Województwa, a nie do jednostki organizacyjnej jaką jest wydział/departament Urzędu Marszałkowskiego należy rozstrzygnięcie w przedmiocie protestu od negatywnej oceny projektu. Osoby kierujące właściwymi jednostkami organizacyjnymi Urzędu Marszałkowskiego odpowiedzialne są bowiem za przygotowanie projektów uchwał, decyzji i stanowisk Zarządu, przy czym zadaniem każdego dyrektora wydziału Urzędu Marszałkowskiego, jest kierowanie, koordynowanie oraz nadzór nad prawidłową, terminową i zgodną z obowiązującymi przepisami prawa realizacją zadań powierzonego wydziału. Natomiast Zarząd działa z zachowaniem zasady kolegialności, a ograniczenie w tym zakresie dopuszczalne jest jedynie na podstawie ustawy. W przedmiotowej sprawie pisemna informacja o rozpatrzeniu protestu sporządzona została na druku urzędowym Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś., a podpisana została przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej. Pismo to nie zostało podpisane z upoważnienia Zarządu Województwa, ponieważ brak jest w nim zamieszczenia takiej informacji.

W odpowiedzi na skargę Zarząd podtrzymał stanowisko przedstawione

w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wniósł o oddalenie skargi. Podniósł, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej wynikało z uchwały nr 3293/17 Zarządu Województwa Ś. z dnia 1 grudnia 2017 r. w sprawie zmiany załącznika do uchwały nr 2009/16 Zarządu Województwa Ś. z dnia 24 listopada 2016 roku oraz zmiany uchwały nr 3120/2017 Zarządu Województwa Ś. z dnia 20 października 2017 w sprawie rozstrzygnięcia konkursu, zwiększenie poziomu środków przeznaczonych do zakontraktowania w ramach konkursu i warunkowy wybór projektów zakwalifikowanych do wsparcia po I etapie dwuetapowego konkursu zamkniętego nr RPSW.07.02.00-IZ.OO-26-078/16 dla Działania 7.2 "Rozwój potencjału endogenicznego jako element strategii terytorialnej dla określonych obszarów" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020.

Organ wskazał, że kontrola sądowa w przypadku skargi na informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia ogranicza się jedynie do kontroli w tym właśnie zakresie, tj. zbadania przesłanek pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 1003/17 z dnia 15 listopada 2017r. Ponieważ przedmiotem kontroli nie jest prawidłowość oceny projektu, to argumentację podnoszoną przez skarżącego w tej materii uznać należy za całkowicie bezzasadną. Wykaz projektów wybranych do dofinansowania stanowi Załącznik nr 1 do uchwały 3293/17. Projekt J.K. znalazł się na liście rezerwowej, która stanowi załącznik Nr 2 do uchwały.

Na rozprawie w dniu 15 lutego 2018 r. skarżący cofnął wnioski dowodowe zawarte w treści skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jednakże nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zostały uwzględnione.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 dalej "ustawa wdrożeniowa", które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3).

Przedmiotem oceny jest informacja Instytucji Zarządzającej z 4 grudnia 2017 r. o pozostawieniu protestu złożonego przez J.K. bez rozpatrzenia z uwagi na wyczerpanie środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach Działania 7.2."Rozwój potencjału endogenicznego jako element strategii terytorialnej dla określonych obszarów" Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ś. na lata 2014-2020. Przywołany jako podstawa działania organu przepis art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej stanowi, że w przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania, właściwa instytucja, do której wpłynął protest, pozostawia go bez rozpatrzenia, informując o tym na piśmie wnioskodawcę, pouczając jednocześnie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61. Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 1475) do postępowań w zakresie wyboru projektów do dofinansowania prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, rozpoczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe, przy czym ustawą zmienianą w art. 1 jest ustawa wdrożeniowa.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu 6 jako wywołującego najdalej idące skutki procesowe. Strona podniosła naruszenie § 33 w związku z art. 35 pkt 1 Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś. poprzez wydanie i podpisanie zaskarżonej informacji przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego bez wskazania na istnienie stosownego umocowania bądź upoważnienia w sytuacji gdy funkcję Instytucji Zarządzającej RPOWŚ 2014-2020 pełni ciało kolegialne tj. Zarząd Województwa Ś., co może wskazywać na wydanie rozstrzygnięcia przez osobę nieuprawnioną.

Zdaniem Sądu zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Rozstrzygnięcie z 4 grudnia 2017 r. podpisał Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Z.K.. Jak wynika z § 2 regulaminu nr RPSW.07.02.00-IZ.00-26-078/16 Zarząd Województwa Ś. pełni funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Ś. na lata 2014-2020 i jest jednocześnie Instytucją Organizującą Konkurs (IOK). Mocą uchwały nr 2478/17 Zarządu Województwa Ś. z 5 kwietnia 2017 r., (dostępnej na stronie internetowej https//bip.sejmik.kielce.pl) Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś. w K. Z.K. został upoważniony do podejmowania rozstrzygnięć w rozpatrywanych przez Instytucję Zarządzającą protestach, będących w zakresie obowiązków Departamentu Polityki Regionalnej (§ 1 ust. 2 pkt 5 uchwały).

Należy więc wskazać, że protest rozpoznała Instytucja Zarządzająca, w imieniu której działał upoważniony przez tę instytucję Zastępca Dyrektora Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego Województwa Ś. w K.. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia formalnego wskazanego w skardze.

Przystępując do dalszej kontroli zaskarżonej informacji, należy podnieść co następuje.

W art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej zawarto zasady ogólne dotyczące wszystkich trybów wyłaniania projektów do dofinansowania. Wymieniona tam zasada przejrzystości, rzetelności, bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu - począwszy do momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów, pozostając w ścisłej korelacji z zasadą rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru, co odnosi się również do należytego umotywowania każdej czynności związanej z oceną. Elementem postępowania konkursowego jest przewidziana w art. 53 ustawy wdrożeniowej możliwość wniesienia protestu rozpoznawanego zgodnie z regułami określonymi w art. 55-60 tej ustawy, z tym, że w przypadku określonym w art. 66 ust. 2 pkt. 1 ustawy wdrożeniowej - wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania, organ pozostawia protest bez rozpatrzenia. Z powyższego wynika, że zasady określone w art. 37 ust 1 ustawy wdrożeniowej obejmujące każdą fazę procedury konkursowej mają także zastosowanie w przypadku pozostawienia protestu bez rozpatrzenia.

Wyczerpanie kwoty przeznaczonej na dofinansowanie determinuje sposób rozpoznania protestu. Pozostawiając protest bez rozpatrzenia, poza powołaniem się na wyczerpanie środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach Działania 7.2., organ nie wskazał na potwierdzenie tej okoliczności żadnych danych. W ocenie Sądu wydana na podstawie art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej informacja winna wykazywać, że środki na dofinansowanie projektu w ramach działania zostały w sposób wiążący rozdysponowane. Informacja powinna zawierać uzasadnienie faktu wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w danym konkursie (w szczególności wskazanie wielkości kwoty przeznaczonej oraz jej rozdysponowanie na poszczególne projekty, z powołaniem się na dokumenty finansowe), by skarżący i ewentualnie sąd administracyjny mieli możliwość weryfikacji twierdzeń organu. Uznanie za wystarczające konkluzji organu, że środki zostały wyczerpane, bez wykazania tej okoliczności czyniłoby sądową kontrolę legalności badanej informacji całkowicie iluzoryczną, pozostającą w sprzeczności z ustrojowymi kompetencjami sądu administracyjnego zaś normę prawną art. 66 ust. 2 pkt 1 in fine ustawy wdrożeniowej o możliwości w takiej sytuacji wniesienia skargi do sądu administracyjnego za zbędną. Brak wyjaśnienia w informacji okoliczności dotyczących wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie stanowi naruszenie art. 37 ust 1 ustawy wdrożeniowej w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie.

Zasadny jest zatem zarzut skargi sformułowany w punkcie 2.

Podkreślić należy, że dla oceny zasadności pozostawienia protestu bez rozpatrzenia istotne znaczenie ma rozumienie pojęcia "wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów w ramach działania". W orzecznictwie sądowym podnosi się, że pojęcie to oznacza faktyczne wyczerpanie środków, będące konsekwencją zawarcia umowy o dofinansowanie lub wydania decyzji o dofinansowaniu, które zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej stanowią podstawę dofinansowania projektu. Samo umieszczenie projektu na liście, o której mowa w art. 46 ust. 4 ustawy nie oznacza, że projekt ten będzie realizowany i że środki przeznaczone na jego realizację zostały już wyczerpane. Jak wskazał NSA w wyroku z 5 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3577/17 dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl, użyte w art. 66 ust. 2 ustawy wdrożeniowej sformułowanie wyczerpanie w odniesieniu do środków przeznaczonych na dofinansowanie projektów oznacza ich faktyczne zużycie, nie zaś jedynie potencjalną możliwość ich wydatkowania. Za takim rozumieniem wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów przemawia treść art. 52 ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Przepis ten stanowi, że umowa o dofinansowanie projektu może zostać podpisana, a decyzja o dofinansowaniu projektu może zostać podjęta, jeżeli projekt spełnia wszystkie kryteria, na podstawie których został wybrany do dofinansowania. Rzeczywiste wyczerpanie środków musi zatem nastąpić w formie prawnej przewidzianej w art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Umieszczenie projektu na liście projektów wybranych do dofinansowania nie stanowi wiążącego przyrzeczenia (zobowiązania) zawarcia umowy o dofinansowanie. To stanowisko znajduje również potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 18 października 2017 r., sygn. akt II GSK 3172/17 (dostępny na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Organ, na co wskazuje argumentacja odpowiedzi na skargę, zdaje się utożsamiać wyczerpanie środków z treścią uchwały nr 3293/17 Zarządu Województwa Ś. podjętej 1 grudnia 2017 r., z której wynika zwiększenie poziomu środków przeznaczonych do zakontraktowania w ramach konkursu, lista rankingowa projektów wstępnie wybranych do dofinansowania oraz lista rezerwowa. Należy zauważyć, że odpowiedź na skargę jest pismem procesowym i nie może zastępować informacji o sposobie rozpatrzenia protestu. Aktem zaskarżanym jest informacja o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, z niej wnioskodawca winien czerpać pełną, wszechstronną, umotywowaną wiedzę o swej sytuacji prawnej, bowiem stanowi ona przedmiot zaskarżenia, z nią strona polemizuje w skardze i to ona podlega ocenie Sądu. Ponadto z uchwały nie wynikają dane potwierdzające, że środki na dofinansowanie projektu w ramach działania zostały w sposób wiążący, w rozumieniu przedstawionym wyżej, rozdysponowane.

Zasadny tym samym okazał się zarzut skargi sformułowany w punkcie 3, w zakresie, w jakim strona wywodzi, iż rzeczywiste wyczerpanie środków musi nastąpić w formie przewidzianej w art. 52 ust 1 ustawy wdrożeniowej.

Kontrola sądowa w przypadku skargi na informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia ogranicza się jedynie do kontroli zbadania przesłanek pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Wynika to wprost z przepisu art. 61 ust. 8 pkt 1 lit b w zw. z art. 66 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie z art. 61 ust. 8 pkt 1 lit b ustawy wdrożeniowej Sąd uwzględnia skargę, gdy pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, co wskazuje na ograniczony zakres rozpoznania w tym zakresie.

Z uwagi na powyższe, jak również mając na względzie stwierdzone wady zaskarżonej informacji, wskazać należy, iż zarzuty skargi sformułowane w punktach 1, 4 i 5, na tym etapie postępowania są przedwczesne i nie mogą mieć wpływu na wynik dokonanej przez Sąd kontroli zaskarżonej informacji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu Instytucja Zarządzająca uwzględni ocenę prawną Sądu. Ustali i da wyraz w uzasadnieniu informacji, ze wskazaniem na określone dokumenty urzędowe, czy, w jakiej dacie oraz na skutek jakich zdarzeń doszło, w rozumieniu przedstawionym wyżej, do wyczerpania kwoty środków przeznaczonej na dofinansowanie działania. W przypadku ustalenia, że środki na dofinansowanie nie zostały w sposób wiążący rozdysponowane rozpozna protest.

Z tych przyczyn na mocy art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. b ustawy Sąd orzekł, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione i przekazał sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. Na koszty postępowania w kwocie 697 zł złożyły się: uiszczony wpis od skargi w wysokości 200 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U 2015.1804 ze zm.) oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.