Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 791/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par 1 pkt 1 i par 1a, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f  i pkt 5 lit. g
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prokuratura Regionalnego w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratura Regionalnego w W. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, ze bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, J. M. zwrócił się do Prokuratora Regionalnego w [...], na podstawie art. 1, art. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2f, pkt 5a i pkt 5g ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429); zwanej dalej u.d.i.p., o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania:

1. liczby prokuratorów, którzy korzystają z pożyczek udzielonych przez Prokuraturę Regionalną w [...], na podstawie art. 122 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze, w tym odsetek prokuratorów korzystających z takich pożyczek,

2. wysokości pożyczek udzielonych na podstawie art. 122 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze w latach [...] -[...] z podziałem na poszczególne lata,

3. procentowo ujętego stosunku wartości jeszcze niespłaconych ww. pożyczek, do budżetu Prokuratury Regionalnej w [...] na 2019 r.,

4. czy wszyscy prokuratorzy spłacają pożyczki, a jeśli nie, jaka jest wysokość należności przeterminowanych,

5. odpowiedzi na pytanie, czy w ocenie Prokuratury Regionalnej w [...] zgodnym z art. 122 § 1 ustawy – Prawo o prokuraturze jest stan faktyczny, w którym prokurator posiadając zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, korzysta z kilku pożyczek udzielonych przez Prokuraturę Regionalną w [...] (na warunkach określonych w § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych prokuratorów i prokuratorów w stanie spoczynku), posiadając jednocześnie środki własne w kwocie kilkukrotnie przekraczającej wartość podlegających spłacie pożyczek, a ponadto, czy taki stan faktyczny pozostaje zgodny z art. 137 § 1 tej ustawy.

W odpowiedzi na powyższe, organ pismem z dnia [...] lipca 2019 r. udzielił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej. Odnośnie punktu 1 wskazał, że według stanu na dzień [...] grudnia 2018 r. z pożyczek na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych prokuratorów i prokuratorów w stanie spoczynku korzystało 164 prokuratorów, w tym 28 prokuratorów z Jednostek właściwości Prokuratury Okręgowej w [...] i Prokuratury Okręgowej w [...], których właściwość terytorialna została zmieniona w 2015 r. i od tej daty ww. prokuratury nie podlegają tut. Jednostce. Pożyczki udzielone były/są na podstawie wcześniej obowiązującej ustawy o prokuraturze oraz obecnie obowiązującej ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. – Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2019 r. poz. 740). Odsetek: 20% (dot. wszystkich udzielonych pożyczek na dzień 31 grudnia 2018 r.), 17% (dot. pożyczek udzielonych dla osób zatrudnionych w obszarze właściwości tut. Prokuratury na dzień [...] grudnia 2018 r.). Odnośnie punktu 2 podał, że w latach [...] – [...] ówczesna Prokuratura Apelacyjna w [...] oraz Prokuratura Regionalna w [...] udzieliła pożyczek w wysokości: 2008 – 3 422 000 zł, 2009 – 3 777 000 zł, 2010 – 2 685 000 zł, 2011 – 1 675 000 zł, 2012 – 1 420 000 zł, 2013 – 735 000 zł, 2014 – 837 000 zł, 2015 – 1 463 000 zł, 2016 – 935 000 zł, 2017 – 1 270 000 zł, 2018 – 700 000 zł. Odnośnie punktu 3 wyjaśnił, że według stanu na dzień 31 grudnia 2018 r. łączna kwota pozostałych do spłaty pożyczek wynosiła 9 345 835 zł. Kwota pozostałych do spłaty pożyczek stanowi: 30,5% do budżetu Prokuratury Regionalnej w [...] na 2019 r., 4,1% do budżetu obszaru właściwości Prokuratury Regionalnej w [...] na 2019 r. Wpływy z tytułu spłaty pożyczek (wraz z odsetkami) są na bieżąco przekazywane do Skarbu Państwa. Odnośnie punktu 4 wskazał, że wszyscy prokuratorzy spłacają pożyczki w terminach określonych w zawartych umowach. Odnośnie punktu 5 podał, że przedmiotem regulacji art. 1 ust. 1 u.d.i.p. są dane obiektywne, fakty, wydarzenia czy wiadomości. W zakres przedmiotowy informacji publicznej nie wchodzą kwestie ocenne czy postulatywne. W związku z tym żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p.

J. M. pismem z dnia [...] lipca 2019 r. wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić w drodze decyzji. Jednocześnie zmodyfikował wniosek z dnia [...] czerwca 2019 r. w zakresie punktu 5 i wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie liczby prokuratorów, którzy posiadając zaspokojone potrzeby mieszkaniowe nadal korzystają z pożyczek udzielonych przez Prokuraturę Regionalną w [...] (na warunkach określonych w § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych prokuratorów i prokuratorów w stanie spoczynku) mimo posiadania własnych środków finansowych w kwocie przekraczającej co najmniej dwukrotność wartości podlegających spłacie pożyczek.

Organ pismem z dnia [...] lipca 2019 r. [...] poinformował wnioskodawcę, że w Prokuraturze Regionalnej w [...] nie były/nie są (na dzień udzielenia informacji) prowadzone zestawienia będące przedmiotem wniosku. Odnosząc się zaś do odpowiedzi w zakresie punktu 5 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. w związku z treścią pisma z dnia [...] lipca 2019 r. wskazującego, że odmowa udostepnienia informacji publicznej powinna nastąpić w drodze decyzji Prokurator Prokuratury Regionalnej w [...] wyjaśnił, że pismem z dnia [...] lipca 2019 r. wskazano, iż żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Zaznaczył, że art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie tylko wówczas gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany di udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Jej przepisy nie znajdują zastosowania, a tym samym nie może być stosowany art. 16 u.d.i.p. Jeżeli zatem wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu.

Pismem z dnia [...] września 2019 r. J. M. złożył ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie.

W związku z powyższym organ w piśmie z dnia [...] września 2019 r. wskazał, że Prokuratura Regionalna w [...] udzieliła odpowiedzi na złożone wnioski o udzielenie informacji publicznej pismami z dnia [...] lipca 2019 r. i [...] lipca 2019 r., które zostały przesłane na adres poczty elektronicznej: [...]. Poinformował, że w przypadku kwestionowania odpowiedzi przysługuje mu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. M. zarzucił Prokuratorowi Regionalnemu w [...] bezczynność polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] czerwca 2019 r. i uzupełniony wniosek z dnia [...] lipca 2019 r. wskazując na naruszenie art. 13 u.d.i.p. Wniósł o stwierdzenie, że organ pozostaje w bezczynności i ma ona charakter rażącego naruszenia prawa, a także o przyznanie mu sumy pieniężnej w wysokości połowy maksymalnej kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325); zwanej dalej P.p.s.a.

Skarżący wskazał, że Prokurator Regionalny w [...] błędnie nie wydał decyzji administracyjnej w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej odnoszącej się do punktu 5 wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zaznaczył, że informacja, czy Prokuratura zgodnie z wymogami ustawy – Prawo o prokuraturze gospodarowuje powierzonym jej mieniem publicznym, nie stanowi informacji publicznej, pozostaje w sprzeczności z konstytucyjną zasadą jawności sfery publicznej i informacji publicznej. Władcze uznanie, że informacja nie stanowi informacji publicznej bez wydania decyzji administracyjnej, którą można byłoby poddać kontroli instancyjnej i sądowoadministracyjnej stanowi ograniczenie prawa do informacji publicznej. W jego ocenie nieudostępnienie żądanej informacji oraz niewydanie takiej decyzji oznacza, że organ pozostaje w bezczynności i ma ona charakter rażącego naruszenia prawa.

Ponadto podał, że nie uzyskał stanowiska organu na swój zmodyfikowany wniosek z dnia [...] lipca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że pismami z dnia [...] lipca 2019 r., [...] lipca 2019 r. i [...] września 2019 r. udzielał skarżącemu informacji na wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Odnośnie zmodyfikowanego wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. podkreślił, że w tym przypadku wnioskodawca żądał udostępnienia informacji niebędących w posiadaniu tut. Prokuratury w dniu złożenia wniosku, gdyż nie były i nie są prowadzone zestawienia będące jego przedmiotem. Z przepisów ustawy – Prawo o prokuraturze, jak też z treści rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych prokuratorów i prokuratorów w stanie spoczynku nie wynika obowiązek prowadzenia, na dany dzień, zestawień o jakich mowa w piśmie J. M. Wniosek, o którym mowa w § 5 rozporządzenia, zawierający m.in. informacje o sytuacji majątkowej prokuratora oceniany jest na dzień rozpatrzenia złożonego wniosku o pomoc finansową na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych prokuratorów i prokuratorów w stanie spoczynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Prokuratora Regionalnego w [...] – Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 – 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie

i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym

w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności),

a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnia.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 P.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy u.d.i.p.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.

Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.

W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych,

a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych.

Wspomniany przepis art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.

Jak wynika z akt sprawy skarżący w swym pierwotnym wniosku z dnia [...] czerwca 2019 r. (pkt 5) zwrócił się do Prokuratora Regionalnego w [...] o wyrażenie oceny w sprawie. To zaś pytanie, jak słusznie dostrzegł organ, nie odnosi się do sfery faktów i nie stanowi informacji publicznej. Niemniej przedmiotem kolejnego wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2019 r., uzupełniającego pierwotny wniosek, nie są kwestie ocenne czy postulatywne lecz dane obiektywne. Wnioskodawca wystąpił bowiem o podanie liczby prokuratorów, którzy posiadając zaspokojone potrzeby mieszkaniowe nadal korzystają z pożyczek udzielonych przez Prokuraturę Regionalną w [...] (na warunkach określonych w § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2017 r. w sprawie pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych prokuratorów i prokuratorów w stanie spoczynku) mimo posiadania własnych środków finansowych w kwocie przekraczającej co najmniej dwukrotność wartości podlegających spłacie pożyczek. Wnioskodawca domaga się w istocie udostępnienia danych liczbowych odnoszących się do udzielonej określonej kategorii prokuratorów celowej pomocy finansowej ze środków publicznych. Tego typu informacja dotyczy sprawy publicznej, jaką jest gospodarowanie mieniem publicznym i udzielanie indywidualnym podmiotom pomocy finansowej na określony cel poprzez dysponowanie tym mieniem. Informacja w przedmiocie finansowania określonych celów ze środków publicznych stanowi informację o charakterze publicznym. Zatem konkretne dane liczbowe obrazujące sposób rozdysponowania środków publicznych, o które wystąpił skarżący w swym wniosku z dnia [...] lipca 2019 r., stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) oraz pkt 5 lit. g) u.d.i.p.

Wprawdzie organ pismem z dnia [...] lipca 2019 r. poinformował skarżącego, iż nie dysponuje żądanymi zestawieniami, lecz nie ma to wpływu na sam fakt wnioskowania przez skarżącego informacji publicznej, a jedynie na kwalifikację tej informacji na prostą lub przetworzoną. Brak zestawień informacji wg. określonych kryteriów nie jest równoznaczne z brakiem informacji źródłowej.

Spełniona zatem została przesłanka przedmiotowa zastosowania u.d.i.p. w zakresie wniosku strony skarżącej.

Odnośnie natomiast zakresu podmiotowego ustawy wskazać należy na treść art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej. Wobec powyższego, Prokurator Regionalny w [...] jest podmiotem zobowiązanym, stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania jest bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej. Należy podkreślić, że przepisy u.d.i.p., nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w 14-dniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania

o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują

w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, iż Prokurator Regionalny w [...] nie wykonał obowiązku informacyjnego nałożonego nań przepisami u.d.i.p., albowiem błędnie przyjął, iż wnioskowana w piśmie z dnia [...] lipca 2019 r. informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Zatem organ prokuratorski popadł w stan bezczynności.

Dostrzec należy, że w odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2019 r. Prokurator Regionalny w [...] podał, iż nie posiada informacji żądanej przez skarżącego albowiem nie były i nie są prowadzone zestawienia będące przedmiotem wniosku z dnia [...] lipca 2019 r., gdyż przepisy prawa takiego obowiązku nie przewidują. W istocie brak odpowiednich danych składowych może uniemożliwić udostępnienie informacji publicznej wg. kryteriów określonych przez wnioskodawcę. Nie można jednak przyjąć, iż w takiej sytuacji stan bezczynności został usunięty. Bezczynności nie zniosła bowiem odpowiedź organu na skargę J. M. Po pierwsze, odpowiedź na skargę w ogóle nie może sanować dotychczasowej opieszałości organu i zwalniać go z obowiązku podjęcia wobec strony wymaganych prawem działań. Adresat wniosku zobowiązany jest bowiem udzielić bezpośrednio wnioskodawcy konkretnej, rzeczowej i wiarygodnej odpowiedzi na wniosek, a nie próbować zastąpić takie działania odpowiedzią na skargę. Strona nie może czerpać informacji o swej sytuacji prawnej – w zakresie prawa procesowego i materialnego – wyłącznie i dopiero z odpowiedzi organu na skargę (patrz wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1453/14, publik. www.orzeczenia.gov.pl).

W powołanym powyżej wyroku NSA stwierdził, iż "... zaistnienie negatywnych przesłanek, w tym nieposiadanie w ogóle żądanych informacji, uniemożliwia adresatowi wniosku pozytywne rozpatrzenie otrzymanego żądania (lub uwzględnienia wniosku w całości). Jednak, aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także tej, której organ w całości nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udostępnienia, powinien wyraźnie powiadomić o tym wnioskodawcę. Zatem podmiot, który zamierza zawiadomić stronę, że nie posiada wnioskowanych informacji, powinien po pierwsze w tym zakresie złożyć jednoznaczne oświadczenie, a po drugie twierdzenie takie uwiarygodnić. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanej informacji musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, w tym zasad "dobrej administracji". Winno więc ono zawierać dane pozwalające na ocenę rzetelności takiego twierdzenia. Wnioskodawca byłby pozbawiony realnej ochrony, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie zobowiązanego podmiotu zwalniałoby go z zarzutu bezczynności. W orzecznictwie trafnie więc akcentuje się, że "powiadomienie wnioskodawcy o nieposiadaniu żądanych dokumentów należy rozpatrywać w kontekście art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., a tym samym powiadomienie winno zawierać informację - dlaczego organ nie posiada żądanych informacji oraz inne dane, która mogą mieć wpływ na sytuację faktyczną i prawną wnioskodawcy. Sąd jest zobowiązany do oceny czy prawdopodobne jest, że organ żądanej informacji nie posiada, a oceniając czy podmiot zobowiązany powinien ją posiadać, powinien między innymi ustalić czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania i kompetencją" (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 851/09, LEX 570419 oraz z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 156/12 LEX 1264575). Tylko przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony przed arbitralnymi działaniami zobowiązanego podmiotu".

Z powyższych względów należało w niniejszej sprawie stwierdzić bezczynność organu prokuratorskiego (punkt 1 sentencji wyroku) nie tylko do czasu złożenia skargi na bezczynność, ale do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd. Prokurator Regionalny w [...] nie udzielił wnioskodawcy żadnych informacji ani nie zawiadomił go w sposób przypisany prawem o negatywnych przesłankach zrealizowania wniosku z dnia [...] lipca 2019 r. Organ powinien zatem ponownie przeanalizować wniosek skarżącego i udzielić nań odpowiedzi zgodnie z poczynionymi w sprawie ustaleniami.

Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. (punkt 2 sentencji wyroku) Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tym mamy bowiem do czynienia, gdy zachowanie organu (działanie lub zaniechanie) jest w sposób oczywisty sprzeczne z niebudzącą wątpliwości co do swojej treści normą prawną. W niniejszej sprawie bezczynność organu wynikała z nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa, a nie z celowego działania, gdyż organ niewątpliwie podjął czynności celem rozpoznania wniosku skarżącego. Oceniając tę okoliczność Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że organ nie pozostawił wniosku bez odpowiedzi, lecz podejmował czynności w celu jego zrealizowania i końcowo w odpowiedzi na skargę poinformował, że nie dysponuje informacją publiczną w żądanej przez skarżącego formie.

Sąd nie zasądził sumy pieniężnej, o co wnioskował skarżący (pkt 3 sentencji wyroku). Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 149 § 2 P.p.s.a. Sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną. Przepis ten nie obliguje zatem Sądu do wymierzenia grzywny, ani zasądzenia sumy pieniężnej od organu, lecz daje mu takie uprawnienie. Skoro zaś organ nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa, to Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosków strony skarżącej w tym zakresie.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a oraz art. 119 pkt 4 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. Oddalenie skargi w części nastąpiło na podstawie art. 151 P.p.s.a.