Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 825/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2007 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] marca 2007 r. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. (dalej KWP) z dnia [...] grudnia 2006 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął A. B. pozwolenie na broń palną myśliwską, przyznane na mocy decyzji Szefa Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w S. z dnia [...] grudnia 1983 r.

W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

Po pierwsze, A. B. został w postępowaniu karnym oskarżony o to, że w okresie od 1999 r. do [...] marca 2003 r. w miejscowości T. gm. S. składował 28.000 dm3 oleju napędowego i 3.500 dm3 oleju opałowego, wbrew wymogom bezpieczeństwa określonym przepisami ustawy – Prawo ochrony środowiska, czym spowodował bezpośrednie niebezpieczeństwo eksplozji tych łatwopalnych materiałów, które zagrażało ludziom i mieniu w wielkich rozmiarach, a także bezpośrednie niebezpieczeństwo zniszczeń w świecie roślinnym i zwierzęcym w znacznych rozmiarach, to jest o czyn z art. 164 § 1 kodeksu karnego (dalej kk) w zw. z art. 163 § 1 pkt 3 kk w zb. z art. 183 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa eksplozji materiałów łatwopalnych w wyniku postępowania wbrew przepisom z niebezpiecznymi odpadami i substancjami - czynów wymierzonych przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu w zbiegu z czynem godzącym w środowisko). Ponadto w okresie od 2000 r. do [...] marca 2003 r. posiadał bez wymaganego zezwolenia amunicję w postaci naboju parabellum kal. 9 mm, to jest o czyn z art. 263 § 2 kk. Wyrokiem z dnia [...] września 2003 r. Sąd Rejonowy w S. uznał A. B. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to wymierzył mu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, jednocześnie zawieszając warunkowo jej wykonanie tytułem próby na okres 5 lat. Ponadto orzekł też m.in. karę grzywny oraz przepadek na rzecz Skarbu Państwa dowodu rzeczowego w postaci naboju parabellum kal. 9 mm (sprawa o sygn. akt [...]).

Po wtóre, postanowieniem z dnia [...] września 2006 r. przedstawiono A. B. zarzut składowania wbrew przepisom o ochronie środowiska i przeciwpożarowym substancji ropopochodnych, co zagrażało życiu lub zdrowiu wielu osób lub mogło spowodować zniszczenia w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach, tj. o czyn z art. 183 § 1 kk. Śledztwo w powyższej sprawie prowadzone jest przez Komendę Powiatową Policji w S. (sprawa o sygn. akt [...]).

Powzięcie przez KWP w R. informacji o w/w wyroku Sądu Rejonowego w S. i przedstawieniu zarzutów w nowej sprawie karnej stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia A. B. pozwolenia na broń palną myśliwską.

Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji, przedstawione fakty wskazują na wyjątkowo dużą nieodpowiedzialność strony oraz jej lekceważący stosunek do obowiązującego prawa. Spowodowanie zagrożenia życia i zdrowia wielu osób lub zniszczeń w znacznych rozmiarach oraz niezaprzestanie takiej działalności pomimo wcześniejszego wyroku skazującego, ponadto nielegalne posiadanie amunicji, wzbudza uzasadnioną obawę, że A. B. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co stanowi obligatoryjną przesłankę uzasadniająca cofnięcie mu pozwolenia na broń palną myśliwską.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. B. podniósł m. in., iż jest myśliwym i członkiem koła łowieckiego od prawie 25 lat. Przez ten czas dał się poznać jako aktywny członek społeczności łowieckiej, inicjator i wykonawca wielu prac społecznych na rzecz poprawy infrastruktury leśnej. W środowisku jest osobą znaną i szanowaną, co zostało w sprawie pominięte. Według odwołującego się popełnienie ww. przestępstwa "nie ma absolutnie żadnego, bezpośredniego związku z posiadaniem pozwolenia na broń palną myśliwską", gdyż jego dotychczasowe postępowanie i cechy charakteru nie dają podstaw do obawy, że użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. A. B. powołał się również na pozytywną dla niego opinię Koła Łowieckiego "O." z dnia [...] lutego 2007 r.

Organ odwoławczy (KGP), podzielając stanowisko KWP wskazał, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych okoliczności jest obowiązany do cofnięcia pozwolenia na broń. KGP podkreślił, że katalog przestępstw, których popełnienie (lub o których oskarżenie) może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie jest zamknięty. Zatem norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia i daje możliwość oceny postępowania posiadacza broni (bez względu na rodzaj broni) pod kątem dyspozycji tego przepisu, także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub popełnienie których zarzucono mu w postępowaniu karnym. Natomiast prawomocne, potwierdzające fakt popełnienia czynu zabronionego prawem, orzeczenie sądu jest dla organów Policji wiążące w zakresie ustalenia prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Przy ocenie i rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy, najważniejszym pozostawało ustalenie, czy strona popełniała takie przestępstwa (albo jest podejrzana o popełnienie ich), które stwarzają uzasadnioną obawę, że może użyć broni palnej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem KGP, A. B. jako osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za czyny wymierzone przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu, w zbiegu z czynem godzącym w środowisko oraz czyn mający ścisły związek z przepisami ustawy o broni i amunicji, a także stojąca pod zarzutem popełnienia kolejny raz przestępstwa wymierzonego przeciwko środowisku, nie daje gwarancji przestrzegania przepisów prawa w przyszłości, a więc także przepisów ustawy o broni i amunicji. W konsekwencji, takie prawnie zabronione zachowania strony dają podstawę do przekonania o braku gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a co za tym idzie, budzą obawy, że broni może ona użyć w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał także, że od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać nieposzlakowanej opinii, przejawiającej się poszanowaniem prawa. Daje to bowiem rękojmię przestrzegania zasad bezpiecznego posiadania i używania broni. Zatem na ocenę organu Policji w sprawie nie mogą mieć wpływu inne okoliczności, jak pozytywna opinia macierzystego koła łowieckiego i opinia z miejsca zamieszkania. Z opinii tych wynika, że A. B. jest pozytywnie postrzegany, jednak nie eliminuje to faktu, że popełnił wyżej wymienione przestępstwa, a także stoi pod zarzutem popełnienia kolejny raz przestępstwa z art. 183 §1 kk. Na tym tle organ zauważył, że w opinii koła łowieckiego podkreślono dbałość strony o przyrodę, podczas gdy jedno z przestępstw za które została skazana godziło w środowisko naturalne, a obecnie o takie samo przestępstwo toczy się nowe postępowanie. Norma prawa materialnego jednoznacznie nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie, którą można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Taki przypadek zachodzi w przedmiotowej sprawie, zatem w tym stanie faktycznym i prawnym nie można było – wg organu – przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i zachować stronie przedmiotowe pozwolenie.

A. B. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na argumentację przytoczoną w odwołaniu. Podniósł w szczególności, że organy Policji "zbyt wybiórczo i literalnie" potraktowały przepisy ustawy o broni i amunicji. Zakwestionował fakt zaliczenia go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Według skarżącego zastosowanie prostego przełożenia, że fakt skazania go za czyn z art. 183 § 1 kk, w zbiegu z innymi przepisami karnymi, stanowi podstawę do stwierdzenia, że nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni oraz budzi uzasadnione obawy użycia jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest błędne. Czym innym jest bowiem popełnienie przestępstwa związanego np. z kłusownictwem, czy też nieostrożnym obchodzeniem się z bronią, a czym innym nieumyślne posiadanie jednej sztuki amunicji. Jak twierdzi skarżący, amunicję tę przypadkowo, podczas wspólnych zebrań członków koła, pozostawili w jego mieszkaniu koledzy myśliwi. Powtórzył argumentację, powołując się na orzecznictwo sądowe, że fakt popełnienia ww. przestępstwa nie ma związku z posiadaniem pozwolenia na broń palną myśliwską.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 16 lipca br. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, iż postępowanie karne wszczęte na skutek postawionego skarżącemu dnia [...] września 2006 r. zarzutu ponownego popełnienia przestępstwa z art. 183 §1 kk zostało zakończone na etapie postępowania przygotowawczego, w związku z jego oświadczeniem o dobrowolnym poddaniu się karze. Ponadto Sąd Rejonowy w S. w marcu tego roku wydał wyrok, mocą którego skarżący został skazany za to przestępstwo na 3 lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na 5 lat oraz na karę grzywny w wysokości 90.000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga analizowana przez Sąd w kontekście podanych wyżej kryteriów kontroli decyzji administracyjnych podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa.

W niniejszej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości.

Z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika, iż skarżący w dacie wydania decyzji przez organ I i II instancji, był skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] września 2003 r. za przestępstwa z art. 164 § 1 kk w zw. z art. 163 § 1 pkt 3 kk w zb. z art. 183 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk tj. za przestępstwo stypizowane w Kodeksie karnym jako przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu (sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa eksplozji materiałów łatwopalnych) w zbiegu z przestępstwem przeciwko środowisku, a także za przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu z art. 263 § 2 kk (posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia). Ponadto we wrześniu 2006 r. został mu również postawiony zarzut ponownego popełnienia przestępstwa z art. 183 § 1 kk tj. przestępstwa przeciwko środowisku, za co, jak się później okazało w świetle ww. wyjaśnienia złożonego przez pełnomocnika na rozprawie przed Sądem, skarżący został ponownie skazany w marcu br. wyrokiem sądowym. Fakty te potwierdza przede wszystkim znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy informacja z Krajowego Rejestru Karnego, odpis wyroku karnego skazującego Sądu Rejonowego w S. z dnia [...] września 2003 r., jak również kopia postanowienia o przedstawieniu zarzutów przez Komendę Powiatową Policji w S. z dnia [...] września 2006 r.. Mają one (przytoczone fakty o zarzutach i wyrokach skazujących) decydujące znaczenie przy ocenie zgodności z prawem decyzji organów o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonych decyzjach były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji. Jak już wzmiankowano, zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Natomiast przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Użycie w przytoczonym uregulowaniu sformułowania "w szczególności" poprzedzającego wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu po ich stronie obawy sprzecznego z prawem użycia broni. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa ta rzeczywiście istnieje, gdyż ustawodawca uczynił to w przepisie ustawy, łącząc skazanie lub podejrzenie popełnienia tych kategorii przestępstw z tą obawą. Wystarczy zatem w takiej sytuacji ustalenie faktu skazania lub prowadzenia postępowania o te przestępstwa, żeby cofnąć pozwolenie na broń (odpowiednio - odmówić wydania pozwolenia) osobie skazanej za ich popełnienie (lub podejrzanej), gdyż są to dla organu okoliczności wiążące w sensie negatywnej przesłanki wydania pozwolenia oraz pozytywnej dla jego cofnięcia. Ww. przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie stwarza dla organów Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa niż z kategorii / grup przestępstw expressis verbis wymienionych w tym przepisie może uzasadniać obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. O tej możliwości przesądza zastosowanie w przepisie ww. sformułowania "w szczególności", które umożliwia rozszerzenie wyszczególnionych w nim kategorii / grup przestępstw uzasadniających cofnięcie pozwolenia na inne przestępstwa, których popełnienie potwierdzone wyrokiem skazującym lub toczące się postępowanie karne, omawianą obawę uzasadniają. Zatem stosowanie do art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy pozwolenie na broń musi być cofnięte osobom wymienionym w przepisie po słowach "w szczególności", natomiast co do innych osób organ obowiązany jest szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu organy wydające decyzje w tej sprawie wywiązały się z tego obowiązku.

Zaliczenie skarżącego do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - z uwagi na prawomocne skazanie ww. wyrokiem w sprawie karnej i postawienie zarzutów w nowej sprawie, w ocenie Sądu nie nasuwa zastrzeżeń. W szczególności Sąd podziela argumentację organu, iż przedstawione w sprawie fakty wskazują na wyjątkowo dużą nieodpowiedzialność strony oraz jej lekceważący stosunek do obowiązującego prawa. Spowodowanie zagrożenia życia i zdrowia wielu osób lub zniszczeń w znacznych rozmiarach oraz niezaprzestanie takiej działalności pomimo wcześniejszego wyroku skazującego, ponadto nielegalne posiadanie amunicji, wzbudza uzasadnioną obawę, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W wyroku z dnia 14 stycznia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni >>w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego<< niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (sygn. akt III SA 1173/01, LEX nr 126764).

Wprawdzie przestępstwa, za które skazano skarżącego, nie należą do kategorii / grup przestępstw przykładowo wymienionych w ww. przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, niemniej ich charakter nie uprawnia do postawienia tezy, iż nie mają one wpływu na ocenę przesłanki uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wskazanej w tym przepisie. Zauważyć bowiem należy, iż przestępstwo objęte przepisem art. 164 w zw. z art. 163 § 1 kk usytuowane jest w rozdziale XX kk, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu". Przedmiotem ochrony zawartych w nim przepisów jest bezpieczeństwo powszechne, które dotyczy zagrożenia życia lub zdrowia większej, bliżej nieoznaczonej liczby osób oraz mienia w wielkich rozmiarach. Art. 164 kk penalizuje bowiem sprowadzenie bezpośredniego niebezpieczeństwa zdarzenia określonego w art. 163 § 1 kk – to jest zdarzenia "które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach". Powyższe należy również odnieść do przestępstwa objętego przepisem art. 183 § 1 kk usytuowanym w rozdziale XXII kk, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko środowisku", gdzie ustawodawca występując w interesie nienaruszalności środowiska, chroni też życie i zdrowie człowieka (zob. Komentarz do art. 163 i nast. kk oraz art. 183 kk [w:] A. Marek, Kodeks karny. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. III; publ. Lex OMEGA). Odnośnie przestępstwa z art. 263 § 2 kk, to należy ono do grupy przestępstw przeciwko porządkowi publicznemu (rozdział XXXII kk). Przepis ten przewiduje odpowiedzialność karną za m.in. posiadanie amunicji bez wymaganego zezwolenia. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2007 r. II OSK 335/06, jeśli ktoś kto posiada pozwolenie na broń, jednocześnie posiada amunicję o charakterze wojskowym, której nie wolno posiadać, to logicznym jest, że istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie: "cofa pozwolenie") stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu - mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "uzasadniona obawa", czy "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego").

Takie sformułowanie treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie oznacza jednak dowolności działania organów Policji w tym względzie. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Poza tym przepisy ustaw, w tym również ustawy o broni i amunicji, są wydane dla osiągnięcia określonych nimi celów, a więc organ może stosować przepisy tylko i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów.

W szczególności posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., II OSK 97/05).

Prawa do posiadania broni nie zalicza się do kategorii wolności i praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym wspólnotowego. Zatem, dostęp obywatela do broni palnej (w tym myśliwskiej) poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Generalnie można powiedzieć, iż ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie, gdzie jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie ww. przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Użycie w tym przepisie wzmiankowanych wyżej zwrotów nieostrych ma ten m.in. skutek, że Sąd sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanej na jego podstawie obowiązany jest rozważyć, czy ocena przez organ okoliczności sprawy nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych zwrotów / określeń na tle konkretnego stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem Sądu dokonane przez organy obydwu instancji oceny granicy tej nie przekraczają, jak również nie są dowolne, gdyż znajdują oparcie w materiałach sprawy, zaś uzasadnienia decyzji odpowiadają wymogom art. 107 § 3 kpa. Przede wszystkim wyczerpująco przedstawiają przesłanki faktycznoprawne, którymi organy kierowały się przy ich podjęciu. Wynika z nich również, że na treści rozstrzygnięcia zaważył wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, który determinuje wspomnianą wyżej reglamentację pozwoleń na broń, czyli wydawanie ich w sytuacjach uznanych za szczególne oraz cofanie w sytuacjach, gdy interes ten jest zagrożony. Rozważono przy tym subiektywnie pojmowany w sprawie interes skarżącego przez m.in. odniesienie się w zaskarżonej decyzji do argumentacji odwołania.

Podejmując decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń organ musi wyszczególnić, jakie okoliczności wskazują na istnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Do takich okoliczności można zaliczyć naruszanie porządku prawnego przez osobę posiadającą takie pozwolenie. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja zachodzi, gdyż jak już wyżej wskazano, skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego z dnia [...] września 2003 r. za winnego popełnienia przestępstw umyślnych z art. 164 § 1 w zw. z art. 163 § 1 pkt 3 kk (przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu) oraz w zb. z art. 183 § 1 kk (przestępstwo przeciwko środowisku), jak również z art. 263 § 2 kk (przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu).

Nadto, co jest w tej sprawie okolicznością istotną, we wrześniu 2006 r. znowu postawiono mu zarzut popełnienia przestępstwa z art. 183 § 1 kk, a więc takiego samego, za które m. in. został skazany wyrokiem z dnia [...] września 2003 r. na karę łączną 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na okres lat 5. Nie może przy tym ujść uwadze, że zarzut ten (skuteczny jak się później okazało, gdyż z przebiegu rozprawy przed Sądem w dniu 16 lipca br. wynika, że skarżący został za to skazany na 3 lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na 5 lat) przedstawiono mu w czasie, kiedy nie upłynął jeszcze okres próby wynikający z poprzedniego skazania. Oznacza to, że skarżący podjął ponowne działania naruszające porządek prawny w obliczu zagrożenia wykonaniem zawieszonej kary pozbawienia wolności, co nie mogło pozostać bez wpływu na ocenę cech jego charakteru w kontekście dotychczasowego postępowania i uprawniało organ do akcentowanego już stwierdzenia, iż fakty te wskazują na nieodpowiedzialność skarżącego oraz jego lekceważący stosunek do obowiązującego prawa – dodatkowo w sferze zachowań, które mogą spowodować zagrożenie dla życia lub zdrowia osób lub albo mienia w wielkich rozmiarach. Nie sposób w tych okolicznościach zakwestionować prawidłowości ustaleń organów wydających decyzje w tej sprawie w kwestii oceny skarżącego jako osoby, co do której istnieje obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Okoliczności te wskazują, wbrew twierdzeniom skargi, iż między popełnionymi przez skarżącego czynami, za które został skazany i jego postępowaniem w tym zakresie wynikającym niewątpliwie z cech charakteru, zachodzi związek pozwalający na zaistnienie obawy, iż może on także użyć broni z naruszeniem przepisów, a zatem – jak stanowi przepis, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Z wszystkich względów Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa w ustaleniu dokonanym w zaskarżonej decyzji, iż przestępstwa, za które skarżący został skazany oraz postawiony nowy zarzut wskazują na zajście przesłanek, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2, co uzasadnia cofnięcie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Wobec istnienia wspomnianego wyroku oraz postawienia nowego zarzutu rzeczą skarżącego było obalenie takiego domniemania przez przedstawienie takich dowodów, które przekonywałyby organ Policji, że pozostawienie mu uprawnienia do posiadania broni nie stanowi zagrożenia użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dowód, na który powoływał się skarżący, w postaci pozytywnej opinii macierzystego Koła Łowieckiego "O.", prawidłowo nie został uznany przez organy Policji za przekonywający w omawianej kwestii, choćby z tego względu, iż nie oceniono w niej istotnego dla sprawy faktu skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem oraz inicjowania postępowania karnego w nowej sprawie. Nadto organ zasadnie odnotował, że chociaż w opinii podkreślono dbałość skarżącego o przyrodę, to z drugiej strony nie tylko został on skazany za przestępstwo przeciwko środowisku, ale ponownie stanął później pod zarzutem popełnienia takiego samego przestępstwa (jak wynika z przebiegu rozprawy sądowej z dnia 16 lipca br. został za nie w marcu br. skazany).

Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy, w tym unikania wchodzenia w kolizje z prawem. W ocenie Sądu naruszając ład prawny (popełniając m. in. dwukrotnie przestępstwo z art. 183 § 1 kk), skarżący takiej postawy nie okazał, a więc nie daje – jak prawidłowo oceniły to organy wydające decyzje w sprawie – gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a co za tym idzie zachodzi obawa, że może użyć jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Uwzględniając powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.