Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1120/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 288/08 w sprawie ze skargi R.W. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt IV SA/Wa 288/08) oddalił skargę R.W. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady A4 Zgorzelec - Krzyżowa.

Skarżący wystąpił o przywrócenie terminu pismem z dnia 22 września 2007 r. (stempel pocztowy z 27.09.2007 r.) załączając do niego odwołanie. Wskazał, że z treścią decyzji zapoznał się dopiero w dniu 21 września 2007 r. W ocenie skarżącego "ogłoszenie" decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 32 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 19 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, bowiem nie został pouczony przez Wojewodę w jakim terminie i do jakiego organu ma prawo złożyć odwołanie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Środowiska podniósł, że Wojewoda Dolnośląski obwieszczeniem z dnia 10 listopada 2006 r. poinformował o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Obwieszczenie było wywieszone na tablicy ogłoszeń Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego w dniach od 16 listopada 2006 r. do dnia 8 grudnia 2006 r., a także zamieszczone na stronie internetowej Urzędu. Wojewoda obwieszczenie przekazał gminom, przez które przebiegać będzie trasa planowanej inwestycji, z prośbą o umieszczenie go na tablicy ogłoszeń, w tym do Urzędu Miasta w Bolesławcu, gdzie obwieszczenie było wywieszone w dniach od 14 listopada 2006 r. do dnia 14 grudnia 2006 r., do Urzędu Gminy w Bolesławcu, gdzie obwieszczenie było wywieszone w dniach od 16 listopada 2006 r. do dnia 8 grudnia 2006 r. oraz do Urzędu Miasta i Gminy Nowogrodziec, gdzie było wywieszone w dniach 17 listopada 2006 r. do 4 grudnia 2006 r. Obwieszczenie ukazało się także w dniu 16 listopada 2006 r. w "Gazecie Wyborczej". Mając te okoliczności na uwadze Minister Środowiska stwierdził, że wszystkim zainteresowanym stronom zapewniono możliwość dogodnego i bezpośredniego zapoznania się z treścią tej decyzji, w której zawarte było pouczenie o formie wnoszenia od niej odwołania.

We wniesionej skardze R.W. zarzucił brak prawidłowego poinformowania całej zainteresowanej społeczności o możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, bowiem obwieszczenie nie zostało opublikowane w sposób zwyczajowo przyjęty. Nadto w ocenie skarżącego obwieszczenie opublikowane w Gazecie Wyborczej było wadliwe, bowiem nie zawierało pouczenia, w jakim terminie można było zapoznać się z treścią decyzji, aby nie uchybić terminowi do złożenia odwołania.

W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o jej oddalenie.

W złożonym następnie piśmie procesowym skarżący powołał się na regulacje unijne, wskazując na Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady nr 85/337 z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że stosownie do art. 46a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), w przypadku, gdy liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a.

W ocenie Sądu organ administracji zadośćuczynił obowiązkom związanym z udostępnianiem decyzji do publicznej wiadomości.

Odnosząc się na koniec do podnoszonych przez skarżącego unormowań unijnych, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 85/337 z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.Urz. UE Nr L 85.175.40 ze zm.) w art. 6 ust. 5 wyraźnie stanowi, że szczegółowe regulacje dotyczące informowania społeczeństwa - także odnośnie przedsięwzięć podlegających jej przepisom (art. 4 ust. 1), wśród których, w myśl załącznika nr 1 znalazły się budowane autostrady i drogi szybkiego ruchu - są ustalane przez Państwa Członkowskie.

W skardze kasacyjnej, sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika, R.W. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego to jest błędną wykładnię art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 19 ustawy - Prawo ochrony środowiska polegające na przyjęciu, że brak obwieszczenia w pobliżu planowanej inwestycji nie stanowi naruszenia wyżej wskazanych przepisów, a także uznanie, że nie jest możliwe sprostanie takiemu obowiązkowi; niezastosowanie art. 32 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 19 p.o.ś.; błędną wykładnię art. 32 ust. 3 ustawy poprzez uznanie, że z zamieszczeniem w internecie równoznaczne jest umieszczenie skrótu do danej strony na jednej z podstron; niezastosowanie art. 34 ust. 1 ustawy poprzez niezapewnienie stronom udziału w postępowaniu, co jest efektem naruszenia wskazanych wyżej przepisów; niezastosowanie art. 2 i art. 45 Konstytucji RP i naruszenie prawa do sądu. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 151 w związku z "art. 145 § 1 ust. 1 lit. c/" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. oraz w związku z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia procedury konsultacyjnej; art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że niezamieszczenie obwieszczenia w pobliżu miejsca inwestycji nie narusza prawa skarżącego do sądu; naruszenie art. 133 § 1 oraz art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 i art. 227 k.p.c. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Ponadto dodatkowo jeszcze pismem z dnia 5 lipca 2009 r. R.W. podtrzymał zarzuty skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Podczas rozprawy w dniu 7 lipca 2009 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym skarżący R.W. oświadczył, że cofa zarzuty wywiedzione w pkt IIa skargi kasacyjnej, a więc dotyczące naruszenia przez zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 288/08 przepisów prawa materialnego. Jednocześnie oświadczył, że popiera skargę kasacyjną w pozostałej części, a więc naruszenie przez skarżony wyrok przepisów postępowania wywiedzionych w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Natomiast w świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1);

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2).

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego wyroku wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.

W świetle art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. uchybiony termin należy przywrócić pod warunkiem, że zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki, tj.:

1) zainteresowany wystąpi z wnioskiem o przywrócenie danego terminu,

2) zainteresowany uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy,

3) wniosek o przywrócenie terminu zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu,

4) jednocześnie z wniesieniem tego wniosku zostanie dokonana czynność, dla której był określony ten termin.

Należy podkreślić, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową i nie można jej stosować do terminów materialnoprawnych. Na gruncie przedmiotowej sprawy jest to związane z drugą przesłanką przywrócenia terminu, czyli uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Ponadto uprawdopodobnienie jest to taka czynność procesowa, która stwarza w świadomości organu orzekającego w danej sprawie przekonanie o prawdopodobieństwie danego faktu. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie strona powinna uprawdopodobnić, że pomimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać tej czynności, czyli wnieść w terminie odwołania od przedmiotowej decyzji, np. z powodu wystąpienia istotnej przeszkody od niej niezależnej i trudnej w tych warunkach do przezwyciężenia. Należy także zaznaczyć, że powyższa przeszkoda musi występować stale przez cały okres biegu terminu przepisanego dla realizacji tej czynności.

Ponadto skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie w pełni podziela linię orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle której zgodnie z art. 58 k.p.a. uprawdopodobnienie braku winy powinno odnosić się tylko do przesłanek niedotrzymania danego terminu, czyli nie może być skierowane przeciwko podstawie prawnej czy też okolicznościom faktycznym, które dotyczą danej decyzji administracyjnej (wyrok NSA z dnia 14 maja 1991 r. sygn. akt II SA 340/91, opubl. ONSA 1991, nr 3-4, poz. 60).

W realiach przedmiotowej sprawy dotyczyło to decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 listopada 2006 r. o środowiskowych unormowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady A4 Zgorzelec - Krzyżowa. Ponadto w świetle art. 46a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), zwanej dalej p.o.ś., w przypadku, gdy liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a., Stanowi on, że strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zaś w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Przepisami szczególnymi są art. 32 ust. 2-3 p.o.ś. Nie ustalają jednak one innego niż czternastodniowy termin do wniesienia odwołania oraz wiążą go nie z doręczeniem decyzji, lecz z publicznym zamieszczeniem informacji o fakcie wydania decyzji.

Zgodnie z tymi przepisami w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 listopada 2006 r. właściwy organ administracji publicznej do wydania decyzji podaje do publicznej wiadomości informację o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzjach wymagających udziału społeczeństwa, w trybie określonym w dziale V p.o.ś. (art. 32 ust. 2 i 3 p.o.ś.) w związku z art. 3 pkt 19 p.o.ś. Dlatego też prawidłowo Sąd pierwszej instancji orzekł, że w przedmiotowej sprawie zachodzą cztery następujące sposoby ogłoszenia informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o przedmiotowej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. wymagającej udziału społeczeństwa:

1) w sposób zwyczajowo przyjęty w siedzibie organu właściwego w sprawie,

2) zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeśli organ ten prowadzi taką stronę (art. 32 ust. 3 p.o.ś.),

3) przez ogłoszenie w prasie lub w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia - w sytuacji gdy siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia.

4) obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia.

W pierwszym przypadku Wojewoda Dolnośląski w sposób zwyczajowo przyjęty, czyli wywieszając na tablicy ogłoszeń Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego swoje obwieszczenie z dnia 10 listopada 2006 r. nr SR.III.6613-5/AK/06 - ogłosił w swej siedzibie o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. jak i, że można się z nią zapoznać w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim oraz w siedzibach urzędów gmin, przez które przebiega planowana inwestycja.

W drugim przypadku wykonaniem obowiązku informacyjnego jest zamieszczenie informacji na stronie internetowej organu właściwego do wydania decyzji, jeżeli dany organ prowadzi taką stroną (art. 32 ust. 3 p.o.ś.). Z akt administracyjnych tej sprawy wynika, że ogłoszenia w wyżej wymieniony sposób dokonano.

W trzecim przypadku informacja o wydanej decyzji w publicznie dostępnym wykazie, polegająca na jej ogłoszeniu w prasie czy też w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia, jest wymagana jeżeli siedziba właściwego organu mieści się na terenie innej gminy niż gmina właściwa miejscowo ze względu na przedmiot ogłoszenia, tak jak w przedmiotowej sprawie, gdyż siedzibą organu właściwego, tj. Wojewody Dolnośląskiego, jest Wrocław. Natomiast, projektowana inwestycja nie przebiega przez Wrocław, lecz przez inne gminy, w tym gminę Nowogrodziec i gminę Bolesławiec, na terenie których znajdują się działki będące własnością skarżącego. Natomiast ujęty w art. 3 pkt 19 p.o.ś. spójnik "lub", co trafnie orzekł Sąd pierwszej instancji, oznacza, że właściwy organ spełnia obowiązek informacyjny tylko przez ogłoszenie w prasie, a także przez ogłoszenie w prasie z jednoczesnym ogłoszeniem w sposób zwyczajowo przyjęty w miejscowości lub miejscowościach właściwych ze względu na przedmiot ogłoszenia, poprzez które przebiegać ma projektowana inwestycja. Dlatego też Wojewoda Dolnośląski wypełnił nałożony na niego obowiązek informacyjny przez ogłoszenie w prasie o zamieszczeniu wydanej decyzji w publicznie dostępnym wykazie. Ponadto także prawidłowo Sąd pierwszej instancji orzekł, że żaden przepis prawa nie wymaga, żeby powyższe ogłoszenie było w gazecie, która jest najbardziej poczytna na danym terenie. Ogłoszenie zostało dokonane w lokalnym dodatku "Gazety Wyborczej" z dnia 16 listopada 2006 r. Dlatego też chociaż nie miało ono pouczenia o dopuszczalności, sposobie i terminie wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 listopada 2006 r., jest ono prawidłowe w świetle art. 32 ust. 2 p.o.ś. w związku z art. 3 pkt 19 p.o.ś. Jest to tylko podanie do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o decyzji wymagających udziału społeczeństwa, bez obowiązku pouczania o prawie do wniesienia odwołania. Należy także podkreślić, co wynika z akt administracyjnych sprawy, że właściwy organ nie poprzestał na ogłoszeniu prasowym, lecz wystąpił do organów wykonawczych gmin, przez które ma przebiegać planowana inwestycja, o ogłoszenie, o którym mowa w art. 32 ust. 2 p.o.ś. Z tych powodów zostało dokonane ogłoszenie także w urzędach gmin, na terenie których znajdują się działki skarżącego. Obwieszczenie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 10 listopada 2006 r. było wywieszone: w Urzędzie Miasta Bolesławiec od 14 listopada 2006 r. do 14 grudnia 2006 r. (pismo Urzędu Miasta Bolesławiec z dnia 3 września 2007 r. nr KO II/7632-15/05), zaś w Urzędzie Gminy Bolesławiec było wywieszone od 16 listopada 2006 r. do 8 grudnia 2006 r. (pismo Urzędu Gminy Bolesławiec z dnia 3 września 2007 r. nr RGG.7624k/1/07). Ponadto obwieszczenie z dnia 10 listopada 2006 r. było wywieszone w Urzędzie Miasta i Gminy Nowogrodziec od 17 listopada 2006 r. do 4 grudnia 2006 r. (pismo Burmistrza Gminy i Miasta Nowogrodziec z dnia 5 września 2007 r. nr WII.OS.7615/69/2007).

Natomiast ostatnim określonym przez art. 32 ust. 2 p.o.ś. w związku z art. 3 pkt 19 p.o.ś. sposobem podania do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu wydanej decyzji w publicznie dostępnym wykazie jest obwieszczenie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia. Z akt administracyjnych nie wynika, żeby taki obowiązek organ zrealizował. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutu skarżącego ze skargi, że z tego powodu Sąd pierwszej instancji powinien uwzględnić skargę strony skarżącej, biorąc pod uwagę, że zdaniem skarżącego jest to naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wynika to z tego, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Wynika to z następujących przesłanek.

Po pierwsze, zgodnie z dyspozycją art. 129 § 2 i 3 k.p.a. w związku z art. 49 k.p.a. oraz art. 58 § 1 k.p.a. zawiadomienie lub doręczenie przedmiotowej decyzji uważa się za dokonane już po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Oznacza to, że nie ma w tym zakresie indywidualnego terminu do doręczenia lub ogłoszenia danej decyzji biorąc pod uwagę wielość stron tego postępowania.

Po drugie, w powyższym stanie prawnym i faktycznym tej sprawy to strona musi uprawdopodobnić, że pomimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać tej czynności zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 k.p.a., czyli z powodu wystąpienia takiej przeszkody od niej niezależnej. Oznacza to, w realiach przedmiotowej sprawy, że skarżący, który stale zamieszkuje z bratem J.W. pod tym samym adresem nie uprawdopodobnił, że żaden z trzech pierwszych sposobów ogłoszenia informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o przedmiotowej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. nie był wobec niego skuteczny, biorąc pod uwagę także fakt, że nie zamieszkuje przecież w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia.

Po trzecie, skarżący R.W. co najmniej wiedział o decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. już od dnia 15 lutego 2007 r., ponieważ brał udział w postępowaniu w przedmiocie jej zmiany, o czym świadczy wniesienie odwołania od decyzji z dnia 15 lutego 2007 r. nr SR.III.6613-5737-122/AK/06/07, którą zmieniono decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. (karta nr 19 akt administracyjnych sprawy). Istotne jest bowiem kiedy strona skarżąca dowiedziała się o przedmiotowej decyzji, a nie o jej treści, w świetle dyspozycji art. 58 § 2 k.p.a., który jednoznacznie stanowi, że wniesienie wniosku o przywrócenie terminu musi nastąpić w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem odwołania.

Po czwarte, jeżeli przedmiotowej decyzji nie doręczono stronie to w świetle tego, iż jest to już decyzja ostateczna może wystąpić o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Podsumowując, należy stwierdzić, że strona skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła, iż pomimo zachowania należytej staranności, czyli bez własnej winy, nie mogła wnieść odwołania i wniosku o przywrócenie terminu w terminie określonym w art. 58 § 2 k.p.a. przed dniem 27 września 2007 r. kiedy to wniosła przedmiotowe odwołanie i wniosek o przywrócenie terminu. Ponadto biorąc pod uwagę, że najpóźniejsze publiczne ogłoszenie Wojewody Dolnośląskiego było z dnia 14 grudnia 2006 r., to w świetle art. 49 k.p.a., termin do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego wobec skarżącego rozpoczął bieg w dniu 15 grudnia 2006 r., a zakończył - w dniu 29 grudnia 2006 r. Dlatego też odwołanie wniesione przez skarżącego w dniu 27 września 2007 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a. w związku z art. 49 k.p.a.

Oznacza to, że chybione są wszystkie zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej, a dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z "art. 145 § 1 ust. 1 lit. c/" p.p.s.a. oraz w związku z art. 6 i 8 k.p.a. z powodu nieuwzględnienia skargi, przy czym błędnie podano w skardze kasacyjnej, że jest to "art. 145 § 1 ust. 1 lit. c/", podczas gdy jest to w istocie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.

Dotyczy to także bezzasadności zarzutu naruszenia "art. 145 § 1 pkt ust. 1 lit. c/ p.p.s.a." - przy czym ponownie wystąpił także błąd w numeracji tego artykułu, gdyż jest to w istocie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a. oraz art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.o.ś. jak i art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 106 § 5 p.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i art. 227 k.p.c. z powodu rzekomego niedopełnienia przez Sąd pierwszej instancji obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w świetle art. 32 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 p.o.ś.

Z tych względów na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.