Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1173/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie treści: par. 6 ust. 1 pkt. 3 lit.a; par. 7 ust. 1 pkt 11; par. 10 pkt 6 w zakresiesłowa "drogowych"; par.

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr) Sędziowie NSA Anna Szkodzińska NSA Joanna Tuszyńska Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2007r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 26 kwietnia 2006 r., nr CVIII/1090/06 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Otoczenie Lasku Wolskiego" w zakresie treści: § 6 ust. 1 pkt 3 lit.a; § 7 ust.1 pkt 11; § 10 pkt 6 w zakresie słowa "drogowych"; § 15 ; § 16 ust. 4 pkt 2; oraz rysunku planu w zakresie, w jakim odnosi się on do terenów otwartych oznaczonych symbolem ZO stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie treści: § 6 ust. 1 pkt 3 lit.a; § 7 ust.1 pkt 11; § 10 pkt 6 w zakresie słowa "drogowych"; § 15; §16 ust. 4 pkt 2; oraz rysunku planu w zakresie, w jakim odnosi się on do terenów otwartych oznaczonych symbolem ZO


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski złożył skargę na uchwałę Nr CVIII/1090/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 kwietnia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Otoczenie Lasku Wolskiego" w Krakowie wnosząc o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały:

1) w zakresie treści:

- § 6 ust.1 pkt 3 lit a,

- § 7 ust.1 pkt 11,

- § 10 pkt 6 w zakresie słowa "drogowych"

- § 15,

- § 16 ust.4 pkt 2,

2) na rysunku planu w zakresie dotyczącym terenów oznaczonych symbolem ZO.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w dniu 26 kwietnia 2006r. Rada Miasta Krakowa przyjęła uchwałę Nr CVIII/1090/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Otoczenie Lasku Wolskiego" w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późno zm.). W ocenie Wojewody Małopolskiego wyżej wymieniony plan zagospodarowania przestrzennego narusza obowiązujące przepisy prawa, a w szczególności przepisy wynikające z ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj.: Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.), ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. Nr 45, poz.435 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 164, poz. 1587).

Rada Miasta Krakowa w § 15 kwestionowanej uchwały uregulowała przeznaczenie i zasady zagospodarowania części terenów objętych przedmiotowym planem, opisując je jako "Tereny otwarte" i oznaczając symbolem ZO, dla których ustaliła, że "podstawowym przeznaczeniem terenów są różnorodne formy zieleni naturalnej i urządzonej w tym grunty użytkowane rolniczo oraz istniejące zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne." W terenach ZO ustalono zakaz zabudowy oraz zakaz rozbudowy obiektów istniejących. Jako przeznaczenie dopuszczalne przyjęto m.in. budowę obiektów małej architektury z wykluczeniem śmietników.

W obszarze ZO przemieszane zostały różne formy przeznaczenia i użytkowania terenu (różne funkcje planistyczne) albowiem są tam tereny z podstawowym przeznaczeniem pod różnorodne formy zieleni naturalnej i urządzonej, grunty użytkowane rolniczo oraz zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne z dopuszczoną lokalizacją m.in. obiektów małej architektury z wykluczeniem śmietników.

Tego typu przemieszanie funkcji różnych kategorii planistycznych powoduje naruszenie normy art.15 ust.2 pkt 1 przywołanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.

Tak sformułowane zapisy planu stanowią również naruszenie art. 7 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zgodnie z którymi przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego

Ponadto zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi narzędzie regulacji zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy jako akt normatywny powszechnie obowiązujący winien określać w sposób jednoznaczny, precyzyjny i szczegółowy przeznaczenie oraz zasady zagospodarowania i zabudowy obszarów, ustalając granice tych obszarów i linie rozgraniczające terenów o różnym przeznaczeniu.

Zgodnie z załącznikiem Nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tereny zieleni urządzonej są to parki, ogrody, zieleń towarzysząca obiektom budowlanym, zieleńce, arboreta, alpinaria, grodziska, kurhany, zabytkowe fortyfikacje, natomiast zgodnie z definicją, zawartą w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz.2016 ze zmianami), przez obiekty małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności kultu religijnego; jak kapliczki, krzyże przydrożne, figury oraz posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, a także obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki.

Tak więc w ustaleniach dotyczących terenów otwartych przewidziane zostały różne kategorie planistyczne: różnorodne formy zieleni naturalnej, zieleń urządzona, grunty użytkowane rolniczo, istniejące zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne oraz lokalizacja małej architektury z wykluczeniem śmietników. Tego typu przemieszanie różnych kategorii planistycznych stanowi naruszenie podstawowych zasad planowania, uregulowanych ustawowo i dlatego zgodnie z art. 28 cyt. wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kwestionowane zapisy powinny być zdelegalizowane.

Niezależnie od powyższego, przyjętymi ustaleniami planu został naruszony art.2 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który zawiera katalog gruntów zaliczanych do gruntów rolnych oraz art.7 ust.2 przywołanej ostatnio ustawy, zgodnie z którym zmiany przeznaczenia gruntów rolnych, których zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha (dotyczy klas gleb I-III), lub 1 ha (dotyczy klasy gleb IV oraz gruntów rolnych klas V i VI pochodzenia organicznego i torfowisk) na cele nierolnicze- dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody organu właściwego

Nie ma wątpliwości, iż w świetle art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych do funkcji rolnych nie zalicza się różnorodnych form zieleni naturalnej i urządzonej czy też lokalizacji obiektów małej architektury z wykluczeniem śmietników.

Tereny oznaczone w planie jako "Tereny otwarte ZO" obejmują obszar zwartych kompleksów rolnych o powierzchni ok.5,7 ha, 1,2 ha, 10,5 ha gruntów o przewadze gruntów rolnych III, Vla, IIIa i IVb klasy, co implikuje konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze stosownego organu. Przedmiotowa sprzeczność z prawem zmiany przedmiotowego przeznaczenia polega na tym, że doszło do niej bez koniecznej zgody właściwego organu, o której jest mowa w art.7 ust.2 cyt. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Poprzez przemieszanie funkcji doszło też do sprzecznego z prawem "odrolnienia tj. przeznaczenia na cele nierolne i również nieleśne występujących w przywołanych obszarach gruntów rolnych albowiem gruntom tym obok funkcji rolnych przypisano również przywołane wyżej funkcje nierolne.

W § 16 kwestionowanej uchwały wyznaczono Tereny leśne (ZL) dopuszczając w ust. 4 pkt 2 "lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym, jeżeli nie ma innych technicznych możliwości przeprowadzenia ich w innym terenie". Teren oznaczony w kwestionowanym planie miejscowym symbolem "ZL", to w całości jest istniejący las, znaczony także na mapie ewidencji gruntów symbolem Ls. Niedopuszczalne jest ustalanie innego niż leśne przeznaczenia tego terenu, bez uzyskania zgody właściwego organu i bez wydzielenia takiego terenu liniami rozgraniczającymi w planie miejscowym.

Kwestionowany zapis § 16 ust.4 pkt 2 dopuszczający w tym terenie (terenie leśnym) lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym, jeżeli nie ma innych technicznych możliwości przeprowadzenia ich w innym terenie stanowi naruszenie art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach który zawiera katalog gruntów zaliczanych do gruntów leśnych oraz art. 7 ust.2 przywołanej ostatnio ustawy, zgodnie z którym zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody organu właściwego. W świetle art.3 cyt. ustawy o lasach do funkcji leśnych nie zalicza się urządzeń i sieci infrastruktury technicznej.

Ponadto na terenach leśnych jest możliwe jedynie sytuowanie urządzeń turystycznych, do których nie można zaliczyć ww. sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Bowiem, zgodnie z cyt. przepisami, przez urządzenia turystyczne rozumie się: parkingi, pola biwakowe, wieże widokowe, kładki, szlaki turystyczne (ścieżki dydaktyczne) i miejsca widokowe). Przedmiotowa sprzeczność z prawem zmiany przedmiotowego przeznaczenia polega na tym, że doszło do niej bez koniecznej zgody właściwego organu, o której jest mowa w art.7 ust.2 cyt. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Zdaniem strony skarżącej jako uniemożliwiające jednoznaczne powiązanie rysunku miejscowego planu z tekstem planu miejscowego, a także wzajemnie, ustaleń między sobą, w obrębie samego tekstu planu, należy uznać zapisy zawarte:

- w § 7 pkt 11, o treści: "lesie miejskim - należy przez to rozumieć las stanowiący własność publiczną traktowany jako przestrzeń publiczna o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej", z uwagi na to, iż ww. pojęcia (tak zdefiniowanego) nie zastosowano nigdzie w ustaleniach planu, ani na rysunku planu,

- w § 10 pkt 6 w zakresie słowa: "drogowych" (inwestycji) z uwagi na fakt, iż zgodnie z zapisem § 13 ust.1, dotyczącym "Komunikacji", ustalono, iż: "nie wyznacza się w obszarze planu terenów dróg publicznych - specyfika obszaru i sposób zagospodarowania terenów nie powodują konieczności ich wyznaczania."

Kwestionowane zapisy są niezgodne z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiącym, iż na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku miejscowego planu z projektem tekstu planu miejscowego.

Konsekwencją powyższego jest konieczność stwierdzenia nieważności § 15 i 16 ust.4 pkt 2, § 7 ust.1 pkt 11, § 10 pkt 6 w zakresie słowa "drogowych" uchwały oraz objęcie przedmiotem zaskarżenia także zapisów § 6 ust.l pkt 3 lit. a oraz rysunku planu w zakresie dotyczącym terenów oznaczonych symbolem ZO.

W odpowiedzi na skargę złożonej przez pełnomocnika Prezydenta Miasta Krakowa, strona przeciwna do skarżącej wniosła o oddalenie skargi.

W pierwszej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę przedstawiono tok formalno-prawny związany z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszar "Otoczenie Lasku Wolskiego" uchwałą Nr CVIII/1090/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 kwietnia 2006r.

W dniu 20.10.2004 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr LXIII/577/04 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Otoczenie Lasu Wolskiego ".

Zgodnie z dyspozycją art. 17 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stosowne ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa dnia 12.03.2005r. zostało opublikowane w Dzienniku Polskim (dodatek Tygodnik Grodzki) oraz wywieszone na tablicach ogłoszeń UMK.

Następnie wysłano zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzania przedmiotowego planu do organów i instytucji właściwych do uzgadniania i opiniowania planu.

W dniu 02.05.2005 r. Zarządzeniem Nr 738/2005 Prezydent Miasta Krakowa rozpatrzył wnioski, które w wyznaczonym w ogłoszeniu terminie zostały złożone do planu.

Sporządzony projekt planu uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia (zgodnie z art. 17 pkt 6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w tym również został pozytywnie uzgodniony przez Skarżącego.

Następnie projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 02.01.2006 r. do 31.01.2006 r. Zgodnie z ustawą zostało opublikowane ogłoszenie prasowe Prezydenta Miasta Krakowa o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu oraz wywieszono obwieszczenie Prezydenta Miasta Krakowa na tablicach ogłoszeń UMK w dniach 16.12.2005r. - 14.02.2006r. W przewidzianym terminie Strona Skarżąca nie złożyła żadnych uwag do planu. Uwagi złożone do planu zostały rozpatrzone Zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa Nr 464/06 z dnia 07.03.2006r. oraz Zarządzeniem Nr 616 /2006 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 marca 2006r. w sprawie zmiany Zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa Nr 464/2006 z dnia 7 marca 2006r.

W dniu 26 kwietnia 2006r. Rada Miasta Krakowa podjęła Uchwałę Nr CVIII/1090/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Otoczenie Lasu Wolskiego", rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu.

Po podjęciu przez Radę Miasta Krakowa ww. uchwały Wojewoda Małopolski, na podstawie dokumentacji planistycznej, badał zgodność z prawem przebiegu procesu planistycznego oraz rozstrzygnięć samej uchwały o planie.

Następnie skierował w/w uchwałę do publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 406 z dnia 14 lipca 2006r. Po upływie 30 dni od tej daty uchwała weszła w życie i stała się prawem miejscowym.

W drugiej części uzasadnienia odpowiedzi na skargę zawarto merytoryczne odniesienie się do zarzutów skargi Wojewody.

Podniesiono, że zarzut przemieszania funkcji w ramach jednego przeznaczenia pojawia się kolejny raz w skargach na plany powstałe na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 23 lipca 2003r. W skardze na plan "Otoczenie Lasu Wolskiego" Wojewoda napisał, iż akt normatywny, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien być jednoznaczny, precyzyjny i szczegółowy, ale nie przytacza zapisów, które zdaniem Strony Skarżącej pozbawiają przedmiotowy plan tych cech. Organ planistyczny może domniemywać zatem, że zarzut jest analogicznym w stosunku do formułowanych na poprzednio zaskarżane miejscowe plany "wzgórze Świętej Bronisławy" oraz "Rejon Fortu Skała", w których zarzucano przemieszania funkcji w oparciu o ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Samo, bowiem przemieszanie funkcji stanowi istotę prawidłowo uprawianej sztuki tworzenia planów miejscowych. To "przemieszanie" czy raczej łączenie w całość w ramach jednego przeznaczenia nie może zdaniem organu planistycznego być dowodem na złamanie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Strona Skarżąca próbuje w swojej skardze negatywnie zdefiniować pojęcie przeznaczenia, pisząc jakiego to przeznaczenia ustalić planem nie wolno. Jednakże ustawodawca nie zdefiniował tegoż pojęcia. Wiadomo, jednak, że plan nie może być sprzeczny z przepisami odrębnymi, w tym z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Strona przeciwna odmiennie niż Wojewoda interpretuje relację przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawę o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem strony przeciwnej katalog gruntów rolnych z art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z jej art. 7 nakładają na organ planistyczny specjalny reżim postępowania w sytuacji, gdyby gmina chciała ustalić przeznaczenie inne niż rolnicze w obszarze planu. W takiej sytuacji musiałaby wystąpić o zgodę odpowiedniego organu. Zdaniem strony przeciwnej ustalenia planu nie są sprzeczne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Gmina nie wystąpiła o uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż zdaniem strony przeciwnej zgoda taka nie leży w interesie ochrony obszarów objętych planem.

Wskazano, że zapis § 7 ust. 1 pkt 11: "ilekroć w uchwale mowa jest o:"... "lesie miejskim - należy przez to rozumieć las stanowiący własność publiczną, traktowany jako przestrzeń publiczna o funkcji rekreacyjno wypoczynkowej" - dotyczy pojęcia, które nie ma definicji w przepisach odrębnych lub takich, które muszą być doprecyzowane w ustaleniach planu tak, aby mogły być jednoznacznie interpretowane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, w tym przypadku w związku z art. 29 i 30 ustawy Prawo Budowlane z dnia 17 sierpnia 2006r. Powołane przepisy stanowią:

- art. 29. Pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: ... pkt 23) ogrodzeń;

- art. 30 ust. 1. Zgłoszenia właściwemu organowi wymaga: ... pkt 4) budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń powyżej 2.20 m...

Z uwagi na to, iż istotne jest, jakie rodzaje ogrodzeń wznoszone będą od strony Lasu Wolskiego, przez skraj którego przebiega ścieżka spacerowa o dużych walorach widokowych, zastosowano przyjęte określenie "lasu miejskiego". Pojęcie to, inaczej niż twierdzi strona skarżąca, zostało zastosowane w zapisach uchwały, w Rozdziale II - Ustalenia obowiązujące na całym obszarze planu, w § 10 pkt 4): "W celu ochrony istniejących wartości urbanistycznych oraz prawidłowego kształtowania ładu przestrzennego w granicach obszaru objętego planem obowiązuje zakaz:" .... ..."4) budowy ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m oraz ogrodzeń pełnych od strony dróg, placów i innych miejsc publicznych, w tym lasów miejskich a także innych miejsc określonych w ustaleniach planu dotyczących przeznaczeń terenu. Od strony lasów miejskich wymagane min. 50% prześwitów w ogrodzeniach, rozmieszczonych równomiernie i rozumianych wg. zasad zawartych w § 7 ust. l pkt 10".

Użycie w §10 pkt 6 słowa "drogowych" (inwestycji) jest usprawiedliwione zapisem w § 13 ust. 2, w którym jest mowa o projektowaniu nie wyznaczonych w planie dróg dojazdowych (wewnętrznych). Zapis ust. 1 dotyczy nie wyznaczania dróg publicznych, a nie dróg wewnętrznych. Zatem mogą zaistnieć inwestycje drogowe o charakterze niepublicznym.

Rozróżnienie dróg publicznych i wewnętrznych ma podstawę w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zał. nr 1 pkt 6.

Z uwagi na brak możliwości określenia szczegółowego przebiegu np. sieci elektrycznej, na etapie planu miejscowego, a także z uwagi na niemożność czytelnego sprecyzowania (obszar liniowy) nie dokonano wyodrębnienia terenów przeznaczonych na sieci i urządzenia infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym.

Wystąpienie natomiast o zgodę na zmianę przeznaczenia dla całego obszaru (Ls) i ustalenie innego niż leśny sposobu użytkowania mogłoby spowodować niebezpieczeństwo przeznaczenia tego terenu przy np. zmianie planu na inny cel np. komercyjny. Dlatego też strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi

Pismem z dnia 7.03.2007r. udział w niniejszym postępowaniu sądowym zgłosił Prokurator Prokuratury Okręgowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego aktu regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 z późn. zm.), ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. jedn.: Dz. U. z 2004 r., nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach (Dz. U. Nr 45, poz.435 ze zm.).

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że ze względu na określony w skardze przedmiot zaskarżenia, kontroli sądowej podlegała uchwała Nr CVIII/1090/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 kwietnia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Otoczenie Lasku Wolskiego" w Krakowie ze szczególnym uwzględnieniem § 6 ust.1 pkt 3 lit.a, § 7 ust.1 pkt 11, § 10 pkt 6, § 15, § 16 ust.4 pkt 2 oraz rysunku planu dotyczącego terenów oznaczonych symbolami ZO. Zaznaczyć należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Skarga została złożona przez organ nadzoru w trybie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Ustawa ta – mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7).

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń (zob.: Z. Niewiadomski (red.): Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Warszawa 2004, s. 253) określa m. in. art. 15 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Artykuł 15 ust. 2 pkt 1 tej ustawy stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Na gruncie rozpoznawanej sprawy istotne jest zwrócenie uwagi na kwestię określania w planie miejscowym przeznaczenia rolniczego i przeznaczenia nierolniczego terenów, a także przeznaczenia leśnego i przeznaczenia nieleśnego terenów.

Rada Miasta Krakowa w § 6 ust.1 pkt 3 lit. a oraz w § 15 uchwały Nr CVIII/1090/06 z dnia 26 kwietnia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Otoczenie Lasku Wolskiego" w Krakowie wyznaczyła obszar terenów otwartych - ZO z podstawowym przeznaczeniem terenów pod "różnorodne formy zieleni naturalnej i urządzonej w tym użytkowane rolniczo oraz istniejące zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne z zakazem zabudowy oraz zakazem rozbudowy obiektów istniejących. Dopuszczono na tym obszarze lokalizację obiektów małej architektury z wykluczeniem śmietników, lokalizację niewyznaczonych na rysunku planu urządzonych ciągów pieszych ścieżek rowerowych, z dochowaniem ich lokalizacji wyłącznie po linii przebiegu istniejących ścieżek i dróg polnych oraz lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym, jeżeli nie ma innych technicznych możliwości przeprowadzenia ich w innym terenie – wymagane kablowanie linii.

Z całokształtu zapisów kontrolowanego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszących się do terenów ZO wynika, że podstawowym przeznaczeniem tych terenów są różnorodne formy zieleni naturalnej i urządzonej w tym użytkowane rolniczo oraz istniejące zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne z zakazem zabudowy oraz zakazem rozbudowy obiektów istniejących. Jednocześnie we wskazanych obszarach w ust. 3 § 15 uchwały dopuszczono zainwestowanie w postaci tymczasowych obiektów małej architektury (z wykluczeniem śmietników), urządzonych ciągów pieszych oraz ścieżek rowerowych (wykorzystaniem istniejących ścieżek i dróg polnych) oraz lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym.

W takiej, jak opisane powyżej, określenie obszarów ZO (określenie przeznaczenia tych obszarów podstawowego i dopuszczalnego) w sposób istotny narusza, zdaniem Sądu obowiązujący porządek prawny i w tym zakresie podzielić należy zarzut strony skarżącej.

Jest tak dlatego, że obszar oznaczony symbolem ZO obejmuje grunty rolne (łąki, pola uprawne, sady, ogrody) o klasie bonitacyjnej IIIa, IIIb i IV (przeważają ok.90% gleby klasy III). Tymczasem Rada Miasta Krakowa, określając przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne obszaru ZO nie wzięła pod uwagę istniejącego rolniczego użytkowania tych gruntów, ponieważ dopuściła możliwość przeznaczenia tych gruntów na cele nierolnicze (zarówno w zakresie przeznaczenia podstawowego dla tych terenów jako terenów zieleni naturalnej i urządzonej, jak i dopuszczalnego), bez uzyskania wymaganej przepisami prawa zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne.

Jako co najmniej niefortunne określić należałoby oznaczenie gruntów rolnych symbolem ZO i nazwanie ich "różnorodnymi formami zieleni naturalnej i urządzonej", gdyż sugeruje to, że grunty te nie mają rolniczego przeznaczenia. Miarodajna w tym zakresie norma, a więc przepis art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, póz. 1266 z późn. zm.) w sposób enumeratywny określa, jakiego rodzaju grunty są gruntami rolnymi i absolutnie do gruntów tych nie zalicza zieleni naturalnej i urządzonej. W szczególności nie może tutaj chodzić o zadrzewienia i zakrzewienia śródpolne, o której to kategorii jest mowa w art. 2 ust. 1 pkt 5 tej cyt. ustawy, gdyż ta kategoria zastała odrębnie wprost wskazana w §15 ust.2 zaskarżonej uchwały. Kategoria zadrzewień i zakrzewień śródpolnych (kategoria gruntów rolnych wg art. 2 ust. l pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), jak sama nazwa wskazuje, odnosi się do pojedynczych, odosobnionych, niewielkich skupisk drzew lub krzewów występujących pośród pól – nie może się zatem odnosić do całego obszaru ZO. Taki zapis planu określający podstawowe przeznaczenie terenu rodzi daleko posunięte wątpliwości co do odczytania jednoznacznego rodzaju przeznaczenia tych obszarów.

W ramach owych obszarów ZO dopuszczono lokalizację małej architektury, urządzonych ciągów pieszych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym. Umożliwia to budowę (lokalizowanie) tych elementów dopuszczalnego przeznaczenia na gruntach rolnych. Taka kategoria dopuszczalnego przeznaczenia terenu, w ocenie Sądu nie może być zaliczona do gruntów rolnych. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2003r. Nr.207, póz. 2016 z póżn. zm.) "obiektem małej architektury" są niewielkie obiekty, a w szczególności kultu religijnego jak kapliczki, krzyże przydrożne, figury oraz posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, a także obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku jak piaskownice, huśtawki, drabinki. Zatem wszelkie tego typu obiekty małej architektury, podobnie jak i urządzone ciągi piesze, ścieżki rowerowe, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej z chwilą ich realizacji, wybudowania, uniemożliwiają rolnicze wykorzystanie gruntów rolnych i stanowią o jego przeznaczeniu na cele nierolnicze.

Poprzez opisane wyżej przeznaczenie terenu doszło więc do sprzecznego z prawem "odrolnienia" tj. przeznaczenia na cele nierolnicze występujących w przywołanych obszarach ZO gruntów rolnych. Wszak gruntom tym przypisano funkcje nierolnicze, w tym przede wszystkim w zakresie funkcji dopuszczalnej. Doprowadziło to do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych w znaczeniu planistycznym. Jest tak dlatego, że uznano w ten sposób i nadano temu brzmieniu charakter normy, wedle której grunty te nie są przeznaczone ani na cele rolnicze ani też leśne, skoro mogą stanowić bliżej nieokreśloną zieleń naturalną, urządzoną czy też tymczasowe obiekty małej architektury, które to kategorie nie stanowią ani gruntów rolnych ani też leśnych.

Biorąc pod uwagę zapisy zaskarżonego planu oraz wyjaśnienia złożone w odpowiedzi na skargę przyjąć należy, że rodzące się wątpliwości co do odczytania przeznaczenia podstawowego obszarów ZO nie były zamiarem organu planistycznego, a są wynikiem błędnego założenia przyjętego przy sporządzaniu projektu planu i jego zapisow. Otóż ustalając przeznaczenie terenów ZO w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Otoczenie Lasku Wolskiego", wzięto pod uwagę w szczególności sytuację faktyczną nieruchomości objętych regulacją tego planu położonych na wyżej wymienionych terenach. Sytuacja faktyczna tych nieruchomości jest bardzo zróżnicowana (zarówno łąki, stare sady, nieużytkowane obecnie rolniczo grunty itp.). Pozostają jednak nadal w strukturze terenów rolniczych, a także figurują w ewidencji gruntów jako rolne. Organ sporządzający plan w zakresie ustalenia przeznaczenia dla terenów ZO chciał odzwierciedlić faktyczny sposób ich użytkowania i stan zagospodarowania w postanowieniach planu, a także utrzymać na przyszłość takie zagospodarowania poprzez stosowne zapisy w planie. Tymczasem istotą planowania przestrzennego jest, jak sama nazwa wskazuje planowanie przestrzennego wykorzystania terenu w przyszłości. O ile zatem gmina w zakresie władztwa planistycznego, przyznanego jej ustawą, może określać cele jakie chce osiągnąć na danym obszarze, np. chronić go przed zabudową, zachować jako teren zielony, to powinna to czynić w odniesieniu do przyszłości. To nie sytuacja faktyczna, aktualny sposób zagospodarowania (zainwestowania) danego terenu ma decydować o treści planu i przyszłym przeznaczeniu terenu, lecz plan ma regulować przyszły sposób zagospodarowania (ewentualnego zainwestowania) terenu. Zatem to nie plan (jego zapisy) należy dostosowywać do sytuacji faktycznej, lecz to postanowienia planu mają w przyszłości kształtować sytuację faktyczną terenów nim objętych w zakresie ich zagospodarowania. Oczywiście aktualny sposób zagospodarowania terenu, jego kwalifikacja prawna (np. w ewidencji gruntów), może determinować określone działania w procesie planistycznym, czy też określone zapisy planu. Organy planistyczne chcąc chronić teren ZO przed zabudową, utrzymać jak największą powierzchnię terenów zielonych, powinny jednak wziąć pod uwagę, że grunty objęte tymi terenami pozostają nadal w strukturze terenów rolniczych i figurują w ewidencji gruntów jako rolne. Co więcej na rozprawie pełnomocnik organu podniosła, że teren objęty planem znajduje się w obszarze Bielańsko-Tynieckiego Parku Krajobrazowego w i konsekwencji można cały ten obszar objąć symbolem ZN – chroniąc te tereny przed zabudową.

Po pierwsze mogło to nastąpić poprzez określenie przeznaczenia podstawowego i oznaczenia symbolem zgodnie z nomenklaturą zawartą w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 164, póź. 1587), które w załączniku nr 1 przewiduje dla użytkowania rolniczego, oznaczonego w przedmiotowym planie jednym symbolem "ZO", liczne odpowiedniki w niżej wymienionych podstawowych oznaczeniach, zgodnych z oznaczeniami określonymi w załączniku nr 1 do przywołanego powyżej Rozporządzenia, które nie zostały wykorzystane w trakcie sporządzania planu:

- "R- tereny rolnicze",

- "RU - tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych oraz gospodarstwach leśnych i rybackich",

- "RM" - tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych.

Natomiast w odniesieniu do terenów zieleni cytowane wyżej rozporządzenie przewiduje m.in. oznaczenia takie jak:

- "ZN - terenu zieleni objęte formami ochrony przyrody zgodnie z przepisami o ochronie przyrody",

- "ZL"-lasy",

- "ZP - tereny zieleni urządzonej, takie jak: parki, ogrody, zieleń towarzysząca obiektom budowlanym, zieleńce, arboreta, alpinaria, grodziska, kurhany, zabytkowe fortyfikacje".

Po drugie dopuszczalne jest, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, mieszane określenie przeznaczenia terenu. Przepis art.15 ust.2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r. (Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) nie zawiera żadnych ograniczeń co do dopuszczalności mieszanego określenia terenu, a tylko nakazuje by w planie miejscowym określono przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Takiego ograniczenia nie zawiera także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a co więcej w § 9 ust.4 tego rozporządzenia wskazano, że w zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych. Organy planistyczne mogły więc wprowadzić "mieszane" przeznaczenie terenu i jego literowe oznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego (odmienne od kategorii wskazanych w załączniku nr 1 cyt. rozporządzenia). Organ planistyczny mógł zatem wprowadzić do planu zagospodarowania obszar o symbolu ZO – tereny otwarte, precyzując jednak dokładnie jego przeznaczenie podstawowe (charakteryzując tym samym jego odmienność w stosunku do innych terenów o zbliżonym sposobie zagospodarowania np. "R", "ZN", "ZL" itp.) ze szczególnym uwzględnieniem, że tereny te obejmują grunty rolne. Podobnie rzecz się ma z przeznaczeniem dopuszczalnym na tych terenach, które w najmniejszym stopniu nie może umożliwiać przeznaczania najmniejszej nawet części gruntów rolnych na cele nierolnicze. A jeżeli organy planistyczne projektowały przeznaczenie takich gruntów na cele nierolnicze (co oczywiście także byłoby możliwe) to w toku procedury planistycznej należało wystąpić do właściwego organu (ministra lub marszałka województwa) o wydanie stosownej decyzji. Grunty rolne pozostają bowiem pod szczególną ochroną i zgodnie z brzmieniem art. 7 ust.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody właściwego organu dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponieważ o taką zgodę nie wystąpiono w procedurze planistycznej będącej przedmiotem kontroli sadu, to wykluczona została możliwość dokonania zmiany przeznaczenia przedmiotowych gruntów rolnych w omawianym planie na cele nierolnicze, tak w zakresie podstawowym jak i dopuszczalnym. Opisana sprzeczność z prawem zmiany przedmiotowego przeznaczenia polega także na tym, że doszło do niej bez koniecznej zgody właściwych organów (wymaganej także procedurą sporządzania planu miejscowego stosownie do art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Pozostawanie w obrocie prawnym regulacji § 6 ust.1 pkt 3 lit.a i § 15 zaskarżonej uchwały łącznie z załącznikiem graficznym, na którym zaznaczono linie rozgraniczające obszar terenów otwartych ZO stwarza w tym stanie rzeczy możliwość wykorzystywania gruntów rolnych w sposób nierolniczy bez zachowania wymogów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Tym samym rozstrzygnięcie takie jest sprzeczne z prawem, tj. z cytowanymi wyżej regulacjami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zasadne jest twierdzenie strony skarżącej, że poprzez pomieszanie funkcji, plan dopuszcza w każdym miejscu obszaru terenów otwartych ZO przeznaczenie nierolne i nieleśne terenów, co prowadzi w rzeczywistości do możliwości zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne bez zgody właściwego organu wymaganej na etapie procedury poprzedzającej uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podzielić także należy zarzut wojewody, że w § 16 kwestionowanej uchwały wyznaczono tereny leśne (ZL) dopuszczając w ust. 4 pkt 2 "lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym, jeżeli nie ma innych technicznych możliwości przeprowadzenia ich w innym terenie". Teren oznaczony w kwestionowanym planie miejscowym symbolem "ZL", to w całości jest istniejący las, znaczony także na mapie ewidencji gruntów symbolem Ls. Niedopuszczalne jest ustalanie innego niż leśne przeznaczenia tego terenu, bez uzyskania zgody właściwego organu i bez wydzielenia takiego terenu liniami rozgraniczającymi w planie miejscowym. Kwestionowany zapis § 16 ust.4 pkt 2 dopuszczający w tym terenie (terenie leśnym) lokalizację urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym, jeżeli nie ma innych technicznych możliwości przeprowadzenia ich w innym terenie stanowi naruszenie art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach który zawiera katalog gruntów zaliczanych do gruntów leśnych oraz art. 7 ust.2 przywołanej ostatnio ustawy, zgodnie z którym zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, po uzyskaniu zgody organu właściwego. W świetle art.3 cyt. ustawy o lasach do funkcji leśnych nie zalicza się urządzeń i sieci infrastruktury technicznej.

Ponadto na terenach leśnych jest możliwe jedynie sytuowanie urządzeń turystycznych, do których nie można zaliczyć ww. sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Bowiem, zgodnie z cyt. przepisami, przez urządzenia turystyczne rozumie się: parkingi, pola biwakowe, wieże widokowe, kładki, szlaki turystyczne (ścieżki dydaktyczne) i miejsca widokowe). Przedmiotowa sprzeczność z prawem zmiany przedmiotowego przeznaczenia polega na tym (podobnie jak w przypadku gruntów rolnych), że doszło do niej bez koniecznej zgody właściwego organu, o której jest mowa w art.7 ust.2 cyt. ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Sąd podzielił także argumentację strony skarżącej dotyczącą zapisów zawartych:

- w § 7 pkt 11, o treści: "lesie miejskim - należy przez to rozumieć las stanowiący własność publiczną traktowany jako przestrzeń publiczną o funkcji rekreacyjno-wypoczynkowej", z uwagi na to, iż ww. pojęcie (tak zdefiniowane) odniesiono do obowiązujących regulacji ustawowych (ustawy prawo budowlane) – co jednoznacznie przyznaje strona przeciwna w odpowiedzi na skargę oraz pełnomocnik organu na rozprawie; niedopuszczalne jest definiowanie pojęć, uzupełnianie regulacji ustawowych w aktach rangi podstawowej (aktach prawa miejscowego) bez stosownego upoważnienia ustawy w tym względzie, w szczególności jeżeli wiąże się to z nałożeniem na obywateli dodatkowych ograniczeń lub obowiązków;

- w § 10 pkt 6 w zakresie słowa: "drogowych" (inwestycji) z uwagi na fakt, iż zgodnie z zapisem § 13 ust.1, dotyczącym "Komunikacji", ustalono, iż: "nie wyznacza się w obszarze planu terenów dróg publicznych - specyfika obszaru i sposób zagospodarowania terenów nie powodują konieczności ich wyznaczania", nie sposób także znaleźć usprawiedliwienia dla użycia dwóch pojęć: "inwestycje drogowe i komunikacyjne", czym one różnią się od siebie?, wydaje się, że inwestycje drogowe zawierają się w pojęciu inwestycji komunikacyjnych – zresztą § 13 ma tytuł "Komunikacja".

Wszystkie wyżej przytoczone okoliczności wskazują, że zaskarżone regulacje uchwały Nr CVIII/1090/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 kwietnia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Otoczenie Lasku Wolskiego" w Krakowie (§ 6 ust.1 pkt 3 lit.1, § 7 ust.1 pkt 11, § 10 pkt 6 w zakresie słowa "drogowych", § 15 i § 16 ust.4 pkt 2 oraz rysunku planu obejmującego obszar ZO) naruszają cytowane wyżej przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zwłaszcza jej art. 7 ust. 1 i 2. Tym samym organ planistyczny naruszył zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też – na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) - należało stwierdzić nieważność uchwały Nr CVIII/1090/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 kwietnia 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Otoczenie Lasku Wolskiego" w Krakowie jak w sentencji wyroku.

Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych.