Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 807/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, sędzia WSA Małgorzata Miron, Protokolant Julia Dobrzańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi A. J. i L. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 807/05

UZASADNIENIE

Na wniosek B. J. (najemczyni lokalu) wszczęte zostało postępowanie administracyjne odnośnie wymeldowania W. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. We wniosku o wszczęcie postępowania B. J. podała, że jej syn W. J. nie przebywa w mieszkaniu przy ul. [...] od 1974r. W toku postępowania administracyjnego B. J. reprezentowana była przez pełnomocników tj. syna L. J.

i synową A. J.

Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2004r. orzeczono o wymeldowaniu

W. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

Decyzja wydana została w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.jedn. Dz. U. Nr 87, poz. 960

z 2001r.).

W uzasadnieniu decyzji podano, że W. J. wyprowadził się z przedmiotowego lokalu dobrowolnie ok. 30 lat temu, lecz nie dopełnił obowiązku wymeldowania się

z tego lokalu.

Od decyzji tej odwołanie wniósł W. J., który podniósł, że decyzja o wymeldowaniu jest niezasadna, ponieważ została wydana na podstawie błędnej analizy materiału dowodowego. W. J. podał, że jego brat L. J. wraz z żoną A. "wyłudzili" od matki B. J. (najemczyni lokalu) pełnomocnictwo do działania w jej imieniu i doprowadzili bezprawnie do jego wymeldowania, aby wykupić mieszkanie na własność.

W. J. podał także, że jego matka B. J. zmarła w dniu [...] kwietnia 2004r. tj. przed wydaniem decyzji przez organ I instancji.

Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w postępowaniu

o wymeldowanie W. J., interesy B. J. reprezentowali ustanowieni przez nią pełnomocnicy tj. A. i L. J. Pełnomocnictwo to jednak wygasło z chwilą śmierci B. J. Wobec powyższego prowadzenie postępowania w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2004r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli A. J. i L. J. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skarżący podnieśli, że Wojewoda [...] bezpodstawnie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i nie rozpoznał sprawy merytorycznie, aczkolwiek uchylił decyzję organu

I instancji.

Skarżący podnieśli, że w związku ze śmiercią strony postępowania należało wezwać spadkobierców osoby zmarłej do udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji podnosząc dodatkowo, że wątpliwości budzi istnienie po stronie skarżących interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, bowiem stosunek najmu nie jest prawem zbywalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności,

w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział

w postępowaniu administracyjnym.

Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę, z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, uznawany również w doktrynie, iż podstawą legitymacji procesowej strony jest przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, który podlega skonkretyzowanemu w postępowaniu administracyjnym.

Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych

z potrzebami danego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej, skarżący A. i L. J. nie mają interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Stroną postępowania dotyczącego wymeldowania W. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. była najemczyni tego lokalu B. J. oraz W. J., ponieważ interesów prawnych lub obowiązków tylko tych osób dotyczyło to postępowanie.

A. i L. J. działali w tym postępowaniu tylko jako pełnomocnicy B. J. nie będąc najemcami lokalu nr [...] przy ul. [...] i również nie zamieszkując w tym lokalu.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.