Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 956/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 136, art. 137 ,
journal: Dz.U. 2018 poz 121
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2018 r. sprawy ze skarg Gminy Miejskiej K., E. D., C. S.- R., D. R.-S. i M. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości skargi oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 13 czerwca 2018 r. (znak: [...]), na podstawie:

- art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 121 z późn. zm. – dalej jako: u.g.n.) oraz

- art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935),

po rozpatrzeniu odwołania Gminy Kraków od punktów 1, 2 i 3 decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 25 września 2017 r. (znak: [...]) oraz odwołań C. S., D. R., M. J., E. D., H. W. i L. J. od punktów 4 i 5 ww. decyzji Starosty Krakowskiego,

utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 25 września 2017 r. (znak: [...]), Starosta Krakowski orzekł:

- w pkt. 1 – o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...] o pow. 0,0752 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...], b. gm. kat. [...], na rzecz: a) C. S., w [...] części; b) H. W., w [...] części; c) L. J., w [...] części; d) M. J., w [...] części; e) M. P., w [...] części; f) E. D., w [...] części; g) D. R., w [...] części; h) R. L., w [...] części;

- w pkt. 2 – o zobowiązaniu osób wymienionych w punkcie 1 do zwrotu na rzecz Gminy Kraków kwoty [...]zł, odpowiadającej kwocie zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, a mianowicie: a) C. S. do zwrotu kwoty [...]zł; b) H. W. do zwrotu kwoty [...]zł; c) L. J. do zwrotu kwoty [...]zł; d) M. J. do zwrotu kwoty [...]zł; e) M. P. do zwrotu kwoty [...]zł; f) E. D. do zwrotu kwoty [...]zł; g) D. R. do zwrotu kwoty [...]zł; h) R. L. do zwrotu kwoty [...]zł;

- w pkt. 3 – o tym, że należności określone w punktach: 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, 2g i 2h, należy wpłacić w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym decyzja organu I instancji stanie się ostateczna na wskazany nr konta Urzędu Miasta Krakowa;

- w pkt. 4 – o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...], o pow. 0,3726 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonych parcel 1. kat.: [...] b. gm. kat. [...] na rzecz: M. P., H. W., L. J., M. J., D. R., C. S., E. D. i R. L.;

- w pkt. 5 – o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...], o pow. 0,0822 ha, powstałej z działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonych parcel 1. kat.: [...], b. gm. kat. [...] na rzecz: M. P., H. W., L. J., M. J., D. R., C. S., E. D. i R. L..

Odwołanie od ww. decyzji Starosty Krakowskiego w części orzekającej o odmowie zwrotu działek: nr [...] i [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...], wnieśli: H. W., L. J., E. D. oraz C. S., D. R. i M. J., zarzucając zaskarżonej części, tj. punktom 4 i 5 tej decyzji, naruszenie art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do całościowego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie budzenia zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, poprzez niepodjęcie kroków zmierzających do zebrania całego materiału dowodowego oraz naruszenie art. 137 u.g.n., poprzez nieustalenie w sposób rzetelny i zgodny z obowiązującymi normami prawnymi celu na jaki została wywłaszczona nieruchomość oraz wynikające z powyższego nieuprawnione stwierdzenie, iż nie zachodzi podstawa do uznania wywłaszczenia za zbędne na cel określony w decyzji. W powyższych odwołaniach strony podniosły również, że bezsprzeczny był brak zrealizowania celu wywłaszczenia pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, gdyż nie rozpoczęto nawet budowy boiska, ani też innego obiektu sportowego. Dodatkowo strony podkreśliły, że w ich ocenie, brak było podstawy do uznania, iż celem wywłaszczenia było jedynie zazielenienie Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie.

Ponadto odwołanie od punktów 1, 2 i 3 ww. decyzji Starosty Krakowskiego złożyła Gmina Kraków, reprezentowana przez Prezydenta Miasta Krakowa, m.in. podnosząc, iż na dz. nr [...] (w granicach parceli 1. kat. [...] b. gm. kat. [...]), obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. został zrealizowany cel wywłaszczenia polegający na zazielenieniu, co wynikało z Opisu technicznego do projektu realizacyjnego "Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie – etap IV", które miało polegać na luźnym zadrzewieniu jego przestrzeni z dużymi płaszczyznami otwartymi. Zdaniem Gminy Kraków, powyższe potwierdzały dowody zebrane przez organ I instancji, w tym zdjęcia wysokościowe obejmujące teren dz. nr [...] wykonane w latach 1970 i 1975. Wobec powyższego, wniesiono o uchylenie punktów 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie zwrotu dz. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K..

Rozpatrując odwołania oraz całość materiału dowodowego zebranego w sprawie Wojewoda w pierwszej kolejności wskazał, iż Starosta Krakowski, wskutek decyzji Wojewody z dnia 4 grudnia 2014 r. (znak: [...]), uchylającej w całości poprzednią decyzję Starosty Krakowskiego z dnia 25 marca 2014 r. (znak: [...]) i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponownie rozpatrywał wniosek o zwrot wywłaszczonych działek: nr [...] (w granicach parcel l. kat.: [...] b. gm. kat. [...]), nr [...] (w granicach parcel l. kat.: [...], b. gm. kat. [...]) i nr [...] (w granicach parceli l. kat. [...], b. gm. kat. [...]), poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K.. Organ odwoławczy zaznaczył również, że w kwestii części dz. nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. (w granicach parceli l. kat. [...] b. gm. kat. [...] wydana zostanie odrębna decyzja. Wojewoda podkreślił przy tym, że organ I instancji ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę zrealizował wytyczne zawarte w decyzji Wojewody z dnia 4 grudnia 2014 r. (znak: [...]), poprzez pozyskanie dodatkowej dokumentacji w sprawie i dokonując całościowej analizy zgromadzonego materiału doszedł do wniosku o zaistnieniu w stosunku do dz. nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. przesłanek jej zwrotu, natomiast w odniesieniu do działek nr [...] i nr [...] uznał brak przesłanek do ich zwrotu.

Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy podniósł, że w jego ocenie, w przedmiotowej sprawie spełnione zostały dwie podstawowe przesłanki, bez zaistnienia których nie byłoby możliwe orzeczenie o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości, tj. ww. nieruchomość, w części obejmującej obecne dz. nr [...], nr [...] i nr [...] poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 15 lutego 1963 r. (znak: USW [...]) wydanym w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, celem budowy Parku Kultury i Wypoczynku, a zatem miały w stosunku do niej wprost zastosowanie przepisy o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, a nadto z wnioskiem o zwrot wystąpiły uprawnione do tego osoby (byli współwłaściciele lub spadkobiercy jej poprzednich współwłaścicieli), co potwierdzały zgromadzone w aktach sprawy, stosowne dokumenty. W dalszej kolejności organ II instancji przytoczył treść art. 137 ust. 1 u.g.n. zawierającego legalną definicję stanu zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu oraz zaznaczył, że przy dokonywaniu oceny zbędności wywłaszczonej nieruchomości na cel wywłaszczenia konieczne jest uwzględnienie oceny prawnej zawartej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11), zgodnie z którym art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n., w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed dniem 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed dniem 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 165 ust. 1 Konstytucji RP. Dodano przy tym, że w uzasadnieniu ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż konsekwencją powyższej wykładni art. 137 ust. 1 pkt 2 u.g.n. w obecnym brzmieniu jest uznanie, że skoro w chwili złożenia przez byłych właścicieli wniosku o zwrot nieruchomości cel został już na niej zrealizowany, wówczas nie ma podstaw do jej zwrotu, nawet jeśli realizacja celu nastąpiła zdecydowanie później niż przed upływem 10 lat od dnia wywłaszczenia, w przypadku pomyślnej realizacji celu wywłaszczenia przed dniem złożenia wniosku nie jest możliwy zwrot wywłaszczonej nieruchomości niezależnie od terminu, kiedy ta realizacja nastąpiła. Podniesiono bowiem, że skoro nieruchomość wywłaszczona przed 27 maja 1990 r. została wykorzystana na cel wywłaszczenia, a zanim to się stało byli właściciele nieruchomości nie złożyli wniosku o zwrot nieruchomości, to prawo byłego właściciela lub jego spadkobierców do żądania zwrotu wygasło z chwilą skutecznej realizacji inwestycji. Tym samym, w ocenie Wojewody, organ prowadzący postępowanie o zwrot nieruchomości jest obowiązany w pierwszej kolejności możliwie najbardziej precyzyjnie określić cel wywłaszczenia nieruchomości, a następnie ocenić – czy w odniesieniu do konkretnej nieruchomości zaistniała przesłanka zbędności, określona w art. 137 ust. 1 u.g.n. Podkreślono bowiem, że zarówno art. 136, jak i art. 137 u.g.n., posługując się pojęciem celu wywłaszczenia, utożsamiają go z celem określonym w decyzji o wywłaszczeniu będącej aktem administracyjnym wydanym w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej lub w umowie sprzedaży. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z dokumentacją geodezyjną zgromadzoną w przedmiotowej sprawie (porównania mapy katastralnej b. gm. kat. [...] z aktualną mapą ewidencyjną dla obr. [...], wykonanego przez geodetę uprawnionego A. G. – L. ks. [...]) ustalono, iż parcele l. kat.: [...] i część parceli l. kat. [...], b. gm. kat. [...], odpowiadają aktualnie dz. nr [...], zaś parcela l. kat. [...] oraz części parcel l. kat.: [...], b. gm. kat. [...] odpowiada dz. nr [...], natomiast pozostała część parceli l. kat. [...] odpowiada obecnie dz. nr [...] i nr [...] – w odniesieniu do której organ I instancji zaznaczył, że orzeknie odrębną decyzją. Stąd też zdaniem organu odwoławczego, rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji uwzględnił okoliczności wskazane w decyzji Wojewody z dnia 4 grudnia 2014 r. (znak: [...]), gdyż w toku ponownie prowadzonego postępowania udało się Staroście Krakowskiemu odnaleźć dodatkową dokumentację, która "doprecyzowała" cel wywłaszczenia oraz umożliwiła określenie czy cel ten został zrealizowany. Wyjaśniono bowiem, że w tym celu pozyskano z Archiwum Urzędu Miasta Krakowa: "Projekt realizacyjny Parku Kultury w Krakowie – Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury – Plansza Podstawowa" z marca 1968 r., "informację o przygotowaniu i realizacji centralnego parku kultury i wypoczynku w Krakowie", "projekt podstawowy ścieżki wewnątrz parku", protokół "przekazania materiałów i dokumentów dotyczących IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie-Nowej Hucie". Ponadto zaznaczono, że Starosta Krakowski z Archiwum Narodowego w Krakowie pozyskał kopię planu z 1955 r. pn.: "Szkic programowania terenów parku kultury i wypoczynku w Krakowie", według którego przedmiotowe parcele znajdowały się w rejonie oznaczonym jako "sektor wychowania fizycznego".

Mając na uwadze powyższe Wojewoda, po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w oparciu o który wydana została zaskarżona obecnie decyzja Starosty Krakowskiego, tj.: "Projektu realizacyjnego Parku Kultury w Krakowie – Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury – Plansza podstawowa" z marca 1968 r., "Projektu realizacyjnego Parku Kultury i Wypoczynku – Tymczasowe Zagospodarowanie – Plan Ogólny – Etap IV/3" z października 1969 r. oraz opisu technicznego do projektu wstępnego terenów I, II, III etapu – uznał za udowodnione, iż ww. materiały pozwalały określić, że na przedmiotowej nieruchomości miały być realizowane prace polegające na "zazielenieniu parku", które zgodnie z tymi dokumentami miały polegać na ulepszeniu gleby ziemią urodzajną grubości 3 cm, zaprawieniu dołów pod krzewy i drzewa ziemią kompostową oraz zasianiu trawy. Dodano przy tym, że organ I instancji pozyskał także protokół z dnia 14 czerwca 1973 r. w sprawie przekazania materiałów i dokumentów dotyczących IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie-Nowej Huty, spisany przez Dyrekcję Inwestycji Miejskich II (jako podmiot przekazujący) dla Dyrekcji Inwestycji Miejskich I (jako podmiot przejmujący), z którego to dokumentu wynikało, że Dyrekcja Inwestycji Miejskich II w latach 1963-1969 zrealizowała etapy: I, II i III budowy parku i przekazała te inwestycje Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Nowa Huta Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Zgodnie z ww. protokołem, teren pod realizację etapu IV został wywłaszczony, a nakłady i finansowanie poniesionych w tym celu kosztów zostały przekazane. Zaznaczono również, że podobnie też przekazana została dokumentacja geodezyjna i techniczna, a Dyrekcja Inwestycji Miejskich II oświadczyła, iż przekazana dokumentacja stanowiła całość materiałów i dokumentów posiadanych w sprawie IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku, do momentu spisania protokołu. Tym samym zdaniem, organu odwoławczego, nie zostały wówczas przekazane żadne dokumenty świadczące o poniesionych nakładach w związku z wykonanymi do tego momentu pracami dotyczącymi budowy IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku.

Ponadto Wojewoda wskazał, że analiza pozyskanej z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie odbitki zdjęcia lotniczego (z naniesionym opracowaniem kartograficzno-geodezyjnym) z dnia 14 września 1970 r., obejmującego m.in. teren przedmiotowych parcel, pozwalała stwierdzić, iż na zawnioskowanych do zwrotu dz. nr [...] i [...] (w granicach parcel l. kat.: [...], b. gm. kat. [...]) urządzone zostały alejki spacerowe (ciągi piesze), stanowiące część terenu rekreacyjnego Parku Kultury i Wypoczynku, a częściowo teren ten stanowił zieloną przestrzeń porośniętą w części trawą (obecna dz. nr [...]) oraz trawą i drzewami (obecna dz. nr [...]). Z kolei zaznaczono, że na obecnej dz. nr [...] (w granicach części parceli [...]) brak było jakiegokolwiek zagospodarowania o charakterze "parkowym". Dodatkowo podniesiono, że na kolejnym zdjęciu z 1975 r. stan zagospodarowania parcel l. kat.: [...], gm. kat. [...], nie uległ zmianie, zaś na części parcel l. kat.: [...] widać było zmiany na skutek prowadzonych prac budowlanych dotyczących wykonywanej inwestycji liniowej. Jednocześnie podkreślono, że organ I instancji pozyskał także w przedmiotowej sprawie dowody z zeznań świadków, tj.: A. M., A. K. oraz A. H.. Niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego, zeznania świadków nie pozwalały w sposób precyzyjny określić granicy realizacji parku, co jak wskazał organ I instancji wynikało z upływu czasu, głębokich zmian w sposobie zagospodarowania okolicznego terenu oraz stosunkowo niedługiego okresu w jakim na części zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości istniały alejki i nasadzenia zrealizowane w ramach etapu II budowy parku zgodnie z planem "projekt realizacyjny Parku Kultury w Krakowie – Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury – Plansza podstawowa" z marca 1968 r. Tym samym biorąc pod uwagę powyższe, Wojewoda podał, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi na podstawie zgromadzonej dokumentacji, przedmiotowe parcele znajdowały się przy granicy III i IV etapu realizacji parku, zaś wykonane zostały jedynie etapy: I, II i III i w tym też zakresie zeznania świadków były zbieżne z pozostałą częścią zgromadzonej dokumentacji. Ponadto odnosząc się do ww. zdjęć lotniczych organ odwoławczy uznał, iż pozwalały one stwierdzić, że na dz. nr [...] i nr [...] znajdowały się alejki zrealizowane w ramach II etapu budowy Parku Kultury i Wypoczynku, natomiast dz. nr [...] nie została zagospodarowana w ramach realizowania ww. parku, bowiem znajdowała się w części objętej IV etapem budowy Parku Kultury i Wypoczynku, który nie został w tej części zrealizowany, co – zdaniem organu II instancji – potwierdzać miały zdjęcia lotnicze z lat 1970 i 1975, zeznania świadków, jak również pozostałe dowody pozyskane przez organ I instancji, tj.: "projekt realizacyjny Parku Kultury w Krakowie – Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury", protokół nr 135/65 z dnia 30 grudnia 1965 r. w sprawie oceny skróconych założeń projektowych zazielenienia Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie oraz informacji o stanie realizacji i przygotowania budowy Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie z dnia 8 listopada 1968 r. (k.a. 707-735). Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że dz. nr [...], obr. [...] m. K. w całości weszła w skład zrealizowanego etapu I inwestycji pn. "Budowa przedłużenia ul. [...] w K. – etap I odc. od al. [...] do al. [...] – zad. A – ulica [...]" zgodnie z decyzjami Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z dnia 16 czerwca 2008 r. (znak: [...]), nr [...] z dnia 4 marca 2009 r. (znak: [...]) oraz nr [...] z dnia 29 lipca 2010 r. (znak: [...]) – co potwierdził Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w piśmie z dnia 29 marca 2012 r., jak również kopia mapy zasadniczej zaewidencjonowanej pod [...] (znak: [...]), z której wynikało, iż dz. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] w całości wchodziła w pas drogowy drogi publicznej – ul. [...] w K.. Ponadto podniesiono, że jak ustalono na podstawie pisma Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. z dnia 10 listopada 2014 r. (znak: [...]), przedmiotowa działka w całości wchodziła w zakres pasa drogowego ul. [...] w Krakowie i dlatego w całości nie mogła ona podlegać zwrotowi. Wyjaśniono przy tym, że Rada Miasta Krakowa uchwałą nr CXII/1738/14 z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie zaliczenia dróg do dróg publicznych kategorii gminnych, pozbawienia kategorii dróg gminnych oraz zaliczenia dróg do kategorii dróg powiatowych (data wejścia w życie – 1 stycznia 2015 r.), zaliczyła ul. [...] do dróg publicznych kategorii powiatowej. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy wskazał, że jak wynikało z ustaleń poczynionych w rozpoznawanej sprawie, przedmiotowa nieruchomość stanowiła już fragment pasa drogowego drogi publicznej o kategorii powiatowej – ul. [...] w Krakowie, a w związku z tym należało przyjąć, że wobec brzmienia art. 2a ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 2 u.g.n., zaistniała w przedmiotowej sprawie negatywna przesłanka zwrotu dz. nr [...] na rzecz wnioskodawców. Wojewoda podkreślił przy tym powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że w przypadku rozpoznawania roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, która znajduje się liniach rozgraniczających pas drogi publicznej, nie można tej kategorii traktować odmiennie, niż samej drogi publicznej. Tym samym zaznaczono, że w przypadku zajęcia nieruchomości pod pas drogowy nie może ona podlegać zwrotowi w trybie art. 136 ust. 3 u.g.n. i zbytecznym w takim przypadku staje się badanie jej zbędności na cel wywłaszczenia.

Ponadto odnosząc się do zarzutów stron odwołujących się organ II instancji wskazał, że w jego ocenie nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty podniesione przez Gminę Kraków w zakresie orzeczonym w pkt. 1 zaskarżonej decyzji, z uwagi na fakt, iż na wywłaszczonej nieruchomości, obecnie ozn. jako dz. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., nie został zrealizowany cel wywłaszczenia, co potwierdziły zgromadzone dowody i zeznania świadków, bowiem jak ustalono działka ta znajdowała się w tej części planu realizacyjnego budowy Parku Kultury i Wypoczynku, który pozostał niezrealizowany. Z kolei odnosząc się do zarzutów pozostałych stron odwołujących się w zakresie orzeczonym w pkt. 4 i pkt. 5 zaskarżonej decyzji uznał, że również i one nie mogły zostać uwzględnione, bowiem na wywłaszczonej nieruchomości, obecnie ozn. jako dz. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., został zrealizowany cel wywłaszczenia, tj. alejki spacerowe oraz zieleń w ramach Parku Kultury i Wypoczynku w K., co ustalono na podstawie posiadanej dokumentacji planistycznej Parku Kultury i Wypoczynku oraz pozyskanych zdjęć lotniczych. Jednocześnie dodano, że dz. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., stanowi pas drogowy drogi publicznej – ul. [...], co – jak wyjaśniono powyżej – uniemożliwiało jej zwrot.

Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że na przedmiotową sprawę po części miało wpływ wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11), tj. w odniesieniu do dz. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., na której cel wywłaszczenia został zrealizowany przed 1970 r.

W dalszej kolejności Wojewoda wyjaśnił, że po potwierdzeniu zasadności uznania przez Starostę [...] dz. nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. (w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...], b. gm. kat. [...]), za zbędną na cel wywłaszczenia oraz ustaleniu, iż wobec braku przeszkód prawnych działka ta nadawała się do zwrotu na rzecz wnioskodawców, w ramach postępowania odwoławczego zobowiązany był do przeprowadzenia również oceny prawidłowości rozliczeń dokonanych w zaskarżonej decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 25 września 2017 r. (znak: [...]), z tytułu zwrotu ww. działki na rzecz podmiotów uprawnionych. W tym zakresie organ II instancji przytoczył treść art. 140 ust. 1, 2 i 3 u.g.n., w oparciu o które wskazał, że w świetle powyższej regulacji zwrot zwaloryzowanego odszkodowania, zgodnie z art. 136 ust. 3 u.g.n., warunkuje zwrot nieruchomości wywłaszczonej i zbędnej na cel wywłaszczenia na rzecz uprawnionego podmiotu. Dlatego też Wojewoda mając na uwadze powyższe, wskazał, że dokonał weryfikacji sposobu ustalenia w zaskarżonej decyzji Starosty Krakowskiego wysokości kwoty zwaloryzowanego odszkodowania i uznał, że organ I instancji zasadnie powołał się w tym zakresie na art. 5 u.g.n. Tym samym w ocenie organu odwoławczego, dokonana przez organ I instancji waloryzacja odszkodowania była prawidłowa i zgodna z aktualnie obowiązującą ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Skargi na ww. decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – Gmina Miejska Kraków (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 956/18) oraz E. D. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1000/18), a także C. S., D. R., M. J. (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1001/18). Gmina Miejska Kraków domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz zasądzenia od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, natomiast pozostali skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji we wskazanych przez nich częściach (poszczególne pkt. decyzji), jak również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Strona skarżąca Gmina Miejska Kraków zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Z kolei skarżąca E. D. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i w konsekwencji błędne ustalenie, że w odniesieniu do dz. nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...], która odpowiada wywłaszczonym parcelom 1. kat. [...] b. gm. kat. [...], nie zostały spełnione przesłanki do uznania tej nieruchomości za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu;

2) art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n., poprzez uznanie, w konsekwencji błędnych ustaleń, o których mowa w pkt 1, że wywłaszczona nieruchomość nie stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu i w konsekwencji odmowę zwrotu tej nieruchomości, a także poprzez samodzielne rozciągnięcie, za organem I instancji, zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11) również do normy prawnej wyrażonej w art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. i przyjęcie, że norma ta jest sprzeczna z Konstytucją RP, a w konsekwencji brak zbadania przesłanki określonej w art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n.;

3) art. 136 ust. 3 u.g.n., poprzez odmowę zwrotu przedmiotowej dz. nr [...].

Ponadto skarżący C. S., D. R. oraz M. J. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) prawa materialnego, a to art. 137 u.g.n., poprzez nieustalenie w sposób rzetelny i prawidłowy celu wywłaszczenia nieruchomości, co w efekcie doprowadziło do błędnego przekonania, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi podstawa do uznania dz. nr [...] za zbędną dla planowanego celu wywłaszczenia;

2) prawa materialnego, a to art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 2 u.g.n., poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy negatywna przesłanka zwrotu wywłaszczonych nieruchomości zaktualizowała się w trakcie toczącego się postępowania o zwrot wywłaszczonych gruntów;

3) przepisów postępowania, a to art. 80 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez dokonanie przez Wojewodę ustaleń sprzecznych z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkujących błędnym uznaniem, iż na dz. nr [...] zrealizowany został cel wywłaszczenia;

4) przepisów postępowania, a to art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, które przejawiają się brakiem wszechstronnego zbadania okoliczności sprawy i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również niezałatwieniem sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu skarżących;

a w rezultacie powyższych naruszeń,

5) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 25 września 2017 r. (znak: [...]), podczas gdy prawidłowo przeprowadzona kontrola instancyjna powinna doprowadzić do jej uchylenia.

W uzasadnieniu poszczególnych skarg skarżący szczegółowo rozwinęli podnoszone przez nich zarzuty, przedstawiając przy tym argumentację na ich poparcie.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 9 listopada 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.), sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1000/18 i II SA/Kr 1001/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą o sygn. akt II SA/Kr 956/18 i prowadzenia ich dalej pod sygn. akt II SA/Kr 956/18, w której to sprawie również została wniesiona skarga na tą samą decyzję Wojewody z dnia 13 czerwca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu.

Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach".

Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 13 czerwca 2018 r., wydana po rozpatrzeniu odwołania Gminy Kraków od punktów 1, 2 i 3 decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 25 września 2017 r. oraz odwołań C. S., D. R., M. J., E. D., H. W. i L. J. od punktów 4 i 5 ww. decyzji Starosty Krakowskiego i utrzymująca w mocy ww. decyzję z dnia 25 września 2017 r. Starosty Krakowskiego, którą organ ten orzekł:

- w pkt. 1 – o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...] o pow. 0,0752 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej parceli 1. kat. [...], b. gm. kat. [...] na rzecz: a) C. S., w [...] części; b) H. W., w [...] części; c) L. J., w [...] części; d) M. J., w [...] części; e) M. P., w [...] części; f) E. D., w [...] części; g) D. R., w [...] części; h) R. L., w [...] części;

- w pkt. 2 – o zobowiązaniu osób wymienionych w punkcie 1 do zwrotu na rzecz Gminy Kraków kwoty [...]zł, odpowiadającej kwocie zwaloryzowanego odszkodowania ustalonego z tytułu wywłaszczenia nieruchomości, a mianowicie: a) C. S. do zwrotu kwoty [...]zł; b) H. W. do zwrotu kwoty [...]zł; c) L. J. do zwrotu kwoty [...]zł; d) M. J. do zwrotu kwoty [...]zł; e) M. P. do zwrotu kwoty [...]zł; f) E. D. do zwrotu kwoty [...]zł; g) D. R. do zwrotu kwoty [...]zł; h) R. L. do zwrotu kwoty [...]zł;

- w pkt. 3 – o tym, że należności określone w punktach: 2a, 2b, 2c, 2d, 2e, 2f, 2g i 2h, należy wpłacić w terminie 14 dni licząc od dnia, w którym decyzja organu I instancji stanie się ostateczna na wskazany nr konta Urzędu Miasta Krakowa;

- w pkt. 4 – o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...], o pow. 0,3726 ha, objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonych parcel 1. kat.: [...] b. gm. kat. [...] na rzecz: M. P., H. W., L. J., M. J., D. R., C. S., E. D. i R. L.;

- w pkt. 5 – o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako dz. nr [...], o pow. 0,0822 ha, powstałej z działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], poł. w obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonych parcel 1. kat.: [...], b. gm. kat. [...] na rzecz: M. P., H. W., L. J., M. J., D. R., C. S., E. D. i R. L..

Skargi jako niezasadne - zarówno w całej rozciągłości swojej argumentacji, jak i zarazem odnoszące się do decyzji zgodnych w ocenie Sądu z obiektywnym porządkiem prawnym, zostały oddalone.

W tym miejscu Sąd zaznacza, że powyższe stanowisko zapadło po szczegółowym zapoznaniu się z argumentacją zarzutów każdej ze skarg jak i po całościowej ocenie zgodności z prawem ww. kontrolowanych decyzji organu I i II instancji.

W ocenie Sądu kontrolowane organy nie naruszyły zasad postępowania administracyjnego regulowanych k.p.a. o których jest mowa w skargach w sposób mogący mieć znaczenie dla wyniku sprawy, a zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy pozwolił kontrolowanym organom na sformułowanie uzasadnionych i nie arbitralnych ocen co do stanu faktycznego sprawy a następnie na prawidłowe materialne dokonanie aktu stosowania prawa jak to ma miejsce w kontrolowanej obecnie decyzji organu I i II instancji.

Wzorcem kontroli jest treść art. 136 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 121 z późn. zm.) zgodnie z którym

"1. Nieruchomość wywłaszczona nie może być użyta na cel inny niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, z uwzględnieniem art. 137, chyba że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca nie złożą wniosku o zwrot tej nieruchomości.

2. W razie powzięcia zamiaru użycia wywłaszczonej nieruchomości lub jej części na inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, właściwy organ zawiadamia poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę o tym zamiarze, informując równocześnie o możliwości zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.

3. Poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z wnioskiem o zwrot nieruchomości lub jej części występuje się do starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, który zawiadamia o tym właściwy organ. Warunkiem zwrotu nieruchomości jest zwrot przez poprzedniego właściciela lub jego spadkobiercę odszkodowania lub nieruchomości zamiennej stosownie do art. 140.

4. Przepis ust. 3 stosuje się odpowiednio do części nieruchomości nabytej w drodze umowy zgodnie z art. 113 ust. 3.

5. W przypadku niezłożenia wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania zawiadomienia o możliwości zwrotu, uprawnienie do zwrotu nieruchomości lub jej części wygasa.

6. (utracił moc).

Zarazem w myśl art. 137 u.g.n. "1. Nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. 2. Jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

W tym miejscu Sąd zauważa, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 marca 2014 r. o sygn. akt P 38/11 (Dz. U. z 2014 r. poz. 376) orzekł, że art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zakresie, w jakim za nieruchomość zbędną uznaje nieruchomość wywłaszczoną przed 27 maja 1990 r., na której w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z sentencją ww. wyroku w przypadku jeśli na nieruchomości został zrealizowany cel wywłaszczenia, to jeżeli zostaną łącznie spełnione dwie przesłanki: realizacja nastąpiła przed 2004 r. i przed dniem złożenia wniosku o zwrot, wtedy nieruchomość nie podlega zwrotowi na rzecz byłych właścicieli lub ich spadkobierców, bez konieczności badania, czy realizacja ta nastąpiła przed upływem 10 lat od chwili wywłaszczenia.

Natomiast odnosząc się do przesłanki rozpoczęcia realizacji celu wywłaszczenia w terminie 7 lat od daty wywłaszczenia w ocenie obecnie orzekającego Sądu należy przytoczyć wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt IISA/Kr 1048/14, w którym w następujący sposób odniesiono się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt P 38/11: "(...) Trybunał Konstytucyjny pozostawał związany zakresem zadanego pytania, które dotyczyło tylko terminu określonego wart. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy. Oceny zaś konstytucyjności w/w przepisu Trybunał dokonał w kontekście szerszych rozważań, wskazując między innymi, że "stany faktyczne, powstałe lub zrealizowane w okresie formalnego obowiązywania norm dotychczasowego prawa, powinny podlegać co do zasady jego dalszej ocenie normatywnej (tzn. ocenie według "starych" reguł), chyba że prawodawca wskaże dostatecznie przekonywujące argumenty, które uzasadniają wprowadzenie wstecznego działania nowego prawa. Zakaz wstecznego działania prawa obowiązuje w szczególności wtedy, gdy oddziaływuje ono w sposób niekorzystny na interesy określonych podmiotów, a zwłaszcza na prawa podmiotowe nabyte zgodnie z obowiązującymi dotychczas przepisami". Skoro Trybunał uznał, że w odniesieniu do nieruchomości wywłaszczonych przed 27 maja 1990 r. na których w dniu złożenia wniosku o zwrot, a nie później niż przed 22 września 2004 r., zrealizowano cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 165 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej właśnie z powodu braku dostatecznego uzasadnienia dla retroaktywnego działania prawa, to nie ma, zdaniem Sądu przeszkód, aby rozważania Trybunału odnieść także do terminu określonego w art. 137 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zwrot nieruchomości wywłaszczonej przed 27 maja 1990 r. z tego powodu, że realizację celu wywłaszczenia podjęto po upływie 7 lat od daty wywłaszczenia (a cel ten zrealizowano przed 22 września 2004 r) jest także wynikiem retroaktywnego działania prawa''

Sąd kontrolujący obecnie zaskarżoną decyzję podziela bowiem stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i uważa je za własne w związku z czym, w ocenie Sądu okoliczność, czy rozpoczęcie realizacji celu wywłaszczenia na przedmiotowej nieruchomości nastąpiło przed upływem 7 lat od daty wywłaszczenia nie ma w kontrolowanej sprawie prawnego znaczenia. Z tego powodu, o czym będzie mowa poniżej, Sąd nie uwzględnia zarzutów skargi podnoszącej przeciwną argumentację.

Dokonane w sprawie ustalenia bezsprzecznie dowodzą w ocenie Sądu, iż pierwsze dwie przesłanki zwrotu zostały spełnione, bowiem wnioskodawcy: M. P., H. W. - M., L. J., M. J., D. R. - S., C. S., E. D. i R. L. są byłymi współwłaścicielami lub spadkobiercami poprzednich właścicieli, natomiast wywłaszczenie nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa nastąpiło na podstawie orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa nr USW Wł. [...] z dnia 15 lutego 1963 r. zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 18 poz. 94 z 1961 r.).

Dla ustalenia, czy i trzecia przesłanka zwrotu została spełniona należało dokonać kontroli oceny organów administracyjnych w przedmiocie zbędności ww. nieruchomości dla celu wywłaszczenia określonego w ww. orzeczeniu o wywłaszczeniu, w świetle wskazanego wyżej przepisu art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kontrola ta wykazała, że na zawnioskowanych do zwrotu dz. nr [...] i [...] (w granicach parcel l. kat.: [...], b. gm. kat. [...]) urządzone zostały alejki spacerowe (ciągi piesze), stanowiące część terenu rekreacyjnego Parku Kultury i Wypoczynku, a częściowo teren ten stanowił zieloną przestrzeń porośniętą w części trawą (obecna dz. nr [...]) oraz trawą i drzewami (obecna dz. nr [...]). Z kolei na obecnej dz. nr [...] (w granicach części parceli [...]) brak było jakiegokolwiek zagospodarowania o charakterze "parkowym".

Jak bezsprzeczne bowiem, że nieruchomości oznaczone jako parcele: l. kat. [...], l. kat. [...] b. gm. kat. [...], zostały wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa nr USW Wł. [...] z dnia 15 lutego 1963 r. z przeznaczeniem pod budowę Parku Kultury i Wypoczynku.

W ocenie Sądu gromadzenie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy nastąpiło zgodnie z prawem i spełnia wymogi zasady prawdy materialnej. Gromadzenie tego materiału dowodowego trwało w czasie, przebiegało przedstawionymi poniżej etapami, jednak w ocenie Sądu zgromadzony dla potrzeb wydania kontrolowanych decyzji materiał dowodowy w pełni pozwala na ich merytoryczną, materialnoprawną kontrolę, co zostaje przedstawione i uargumentowane poniżej.

Pismami z dnia 21 września 2004 r. nr [...] organ I instancji zwrócił się do Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Krakowa oraz do Zarządu Gospodarki Komunalnej w Krakowie o przesłanie dokumentów pozwalających na określenie terminu w jakim przystąpiono do realizacji zazielenienia Parku Kultury i Wypoczynku, a także do Referatu Archiwum Wydział Organizacji i Nadzoru Urzędu Miasta Krakowa o przesłanie planu realizacyjnego Parku Kultury i Wypoczynku z 1969 r.

Pismem z dnia 7 października 2004 r. Zarząd Gospodarki Komunalnej poinformował, że przejął utrzymanie parku od Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Krakowa w 2000 r. i nie posiada dokumentów związanych z inwestycjami na tym terenie, natomiast Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Krakowa pismem z dnia 7 października 2004 r. przekazał według kompetencji pismo organu do Referatu Archiwum Wydział Organizacji i Nadzoru Urzędu Miasta Krakowa.

Ponadto w odrębnych postępowaniach dotyczących zwrotu nieruchomości wywłaszczonych na cele realizacji Parku Kultury i Wypoczynku prowadzonych przez organ I instancji pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. zwrócono się do Referatu Archiwum Referatu Archiwum Wydział Organizacji i Nadzoru Urzędu Miasta Krakowa o udostępnienie planu realizacyjnego inwestycji określanej jako "zazielenienie Parku Kultury i Wypoczynku".

W odpowiedzi na powyższe Referat Archiwum poinformował, że na podstawie pisma z dnia 14 września 2004 r. nr [...] do Starostwa Powiatowego w Krakowie został wypożyczony projekt realizacyjny Parku Kultury i Wypoczynku z 1969 roku.

Już po wydaniu decyzji Wojewody z dnia 4 grudnia 2014 r. nr [...], w odrębnym postępowaniu prowadzonym przed Starostą Krakowskim, pozyskano dokumenty przechowywane w Archiwum Urzędu Miasta Krakowa, w tym m. in. "Projekt realizacyjny Parku Kultury w Krakowie - Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury - Plansza podstawowa" z marca 1968 r., "informację

o przygotowaniu i realizacji centralnego parku kultury i wypoczynku w Krakowie", "projekt podstawowy ścieżki wewnątrz parku", protokół "przekazania materiałów i dokumentów dotyczących IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie - Nowej Hucie". Ponadto z Archiwum Narodowego w Krakowie pozyskano kopię planu pn. "Szkic programowania terenów parku kultury i wypoczynku w Krakowie" z 1955 r. zgodnie z którym przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w rejonie oznaczonym jako sektor wychowania fizycznego.

Z powyższego planu wynika, także w ocenie Sądu, że już w latach 50. ubiegłego wieku planowano utworzenie parku pomiędzy terenami starego Krakowa a Nową Hutą, na terenach obejmujących m. in. zawnioskowane do zwrotu parcele. Jednakże, ww. plan – co wymaga w ocenie Sądu podkreślenia - stanowi jedynie projektowany, nie zatwierdzony sposób zagospodarowania terenu parku. b. gm. kat. [...]. Natomiast na podstawie przytoczonej wyżej dokumentacji ustalono, że w dniu 7 lipca 1965 r., a więc po dacie wywłaszczenia przedmiotowych parcel, wydana została przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa decyzja o lokalizacji szczegółowej nr [...] nr [...] Na podstawie mapy wykonanej w skali 1:2880 ustalono lokalizację Parku Kultury i Wypoczynku oznaczoną kolorem zielonym na terenie położonym w Krakowie w dzielnicy Nowa Huta. Zawnioskowane do zwrotu parcele: l. kat. [...] b. gm. K.. [...] w całości znajdowały się w granicach lokalizacji Parku Kultury i Wypoczynku.

Z treści ww. decyzji jednoznacznie wynika, iż "Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury ustala lokalizację szczegółową na zazielenienie Parku Kultury i Wypoczynku".

Ponadto z treści ww. decyzji lokalizacyjnej wynika, że "inwestor przystąpi do opracowania dokumentacji projektowo - kosztorysowej, obejmującej projekt wstępny z realizacyjnym planem zagospodarowania terenu w nawiązaniu do otoczenia", "w miarę etapowego urządzenia poszczególnych sektorów Parku Kultury i Wypoczynku, każdy program zainwestowania poszczególnego sektora wymagał będzie odrębnej decyzji lokalizacyjnej, o którą należy w miarę potrzeby zwracać się do WBUiA przy dołączeniu wszystkich materiałów" oraz "do zazielenienia można będzie przystąpić po opracowaniu i akceptacji przez tut. Wydział projektu terenów zielonych (projekt może być opracowany etapowo)".

Z powyższego wynika, także w ocenie Sądu, że zagospodarowanie terenu pod Park Kultury i Wypoczynku miało być przeprowadzone etapami, a plan zagospodarowania terenu i plany zazielenienia nie były jeszcze w momencie wydania ww. decyzji lokalizacyjnej opracowane. Dopiero w dniu 31 grudnia 1965 r. Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa na podstawie uchwały nr 114/W63 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 6 lutego 1963 r. oraz opinii Zespołu Rzeczoznawców dla Oceny Projektów Inwestycyjnych z dnia 30 grudnia 1965 r. (prot. Nr [...]) zatwierdziło skrócone założenia projektowe zazielenienia Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie w zakresie planu pięcioletniego na lata 1966-1970.

Należy natomiast zauważyć, że w wydanej w dniu 25 kwietnia 1967 r. "informacji o przygotowaniu i realizacji centralnego parku kultury i wypoczynku w Krakowie" zapisano, że Miejskie Biuro Studiów i Projektów Budownictwa na zlecenie Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych w latach 1958-1960 opracowało skrócone założenia projektowe, a [...] w 1962 r. wykonał plan szczegółowy parku. Jednocześnie w ww. dokumencie zapisano, że Rada Narodowa m. Krakowa w dniu 21 czerwca 1963 r. podjęła uchwałę w sprawie rozwoju i porządkowania terenów zielonych w Krakowie, której realizacja włączyła w swój zasięg również obszar Parku Kultury. Jednakże ze względu na wysoki koszt realizacji całego programu budowy parku realizacja tego zamierzenia została przesunięta w stosunku do pierwotnych koncepcji, wskutek czego Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa podjęło decyzję o etapowym przejmowaniu przez miasto całego terenu przyszłego parku, jego zadrzewieniu i zagospodarowaniu, w postaci nasadzenia drzew i krzewów, obsianiu terenu trawą, urządzeniu dróg i ścieżek oraz ustawieniu ławek. Miało to na celu stworzenie jeszcze przed okresem realizacji docelowego programu parku zwartego terenu zielonego, który w miarę realizacji mógł być etapowo oddawany do użytku społeczeństwa. Następnie dla umożliwienia realizacji ww. programu opracowane zostały przez Dyrekcję Inwestycji Miejskich II w Krakowie założenia projektowe zazielenienia parku, obejmujące zazielenienie całego terenu parku w okresie 10 - 15 lat.

Z wyżej przytoczonych dokumentów wynika także w ocenie Sądu, że już w latach 50. ubiegłego wieku planowano utworzenie parku pomiędzy terenami starego Krakowa a Nową Hutą, na terenach obejmujących m. in. zawnioskowane do zwrotu parcele, jednakże ostatecznie budowa parku była realizowana w oparciu o dokumenty związane z jego zazielenieniem, zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia 7 lipca 1965 r., nr [...], która jednak została wydana już po dacie wywłaszczenia.

Wobec powyższych ustaleń w ocenie Sądu należy uznać, że celem wywłaszczenia przedmiotowej parceli było zgodnie z orzeczeniem o wywłaszczeniu utworzenie parku, a więc ogólnodostępnego terenu zielonego z alejkami.

Z dokumentacji pozyskanej z Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta Krakowa - a w szczególności z obwieszczenia Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Nowa Huta z dnia 2 września 1966 r. o sporządzeniu szczegółowego projektu zagospodarowania przestrzennego Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie, w którym zapisano, że sporządzony szczegółowy projekt zagospodarowania przestrzennego Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie miał zostać udostępniony "do publicznej wiadomości" przez 14 dni - od dnia 12.09.1966 r. do dnia 26.09.1966 r., zaś osobom zainteresowanym w tym czasie służyło prawo wnoszenia zastrzeżeń i wniosków - wynika, że plan zagospodarowania Parku Kultury i Wypoczynku, który zgodnie z ww. decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia 7 lipca 1965 r., nr [...] w dacie jej wydania miał dopiero zostać sporządzony, powstał w roku 1966 oraz został zatwierdzony na podstawie uchwały nr 23/133/67 Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Nowa Huta w Krakowie z dnia 13 listopada 1967 r. opiniującej pozytywnie projekt Szczegółowego Planu Miejscowego Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie, pod warunkiem m. in. zwiększenia maksymalnie terenów zielonych wypoczynku biernego.

Zgodnie z powyższymi pismami najwcześniejszy dokument graficzny obrazujący j sposób planowanego zagospodarowania wywłaszczonego terenu, czyli Szczegółowy Plan Miejscowy Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku został sporządzony w 1966 r. i zatwierdzony w 1967 r., jednakże nawet ten plan zgodnie z ww. uchwałą Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Nowa Huta w Krakowie miał być przed realizacją zmodyfikowany.

Natomiast w pismach: Departamentu Organizacyjno-Prawnego Urzędu Marszałkowskiego Województwa Małopolskiego z dnia 20 listopada 2015 r. nr [...], Referatu Archiwum Urzędu Miasta Krakowa z dnia 25 listopada 2015 r. nr [...] 1634.1411.2015, Archiwum Zakładowego Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 2 grudnia 2015 r. nr OK-IV. 1534.727.2015 i Archiwum Narodowego w Krakowie z dnia 28 grudnia 2015 r. nr [...] ww. podmioty poinformowały, że w swoich zasobach archiwalnych nie przechowują szczegółowego planu miejscowego Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku.

Następnie decyzją Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 4 stycznia 1968 r. nr BAA [...] zatwierdzono projekt wstępny częściowego zagospodarowania przestrzennego II i III etapu Parku Kultury i Wypoczynku celem wykonania w czynie społecznym ścieżek spacerowych i zadrzewienia ww. terenu.

Analiza projektu realizacyjnego Parku Kultury w Krakowie - Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury - Plansza podstawowa z marca 1968 r., pozyskanego po wydaniu decyzji Wojewody z dnia 4 grudnia 2014 r. nr [...], pozwala zdaniem Sądu kontrolowanym organom stwierdzić iż "został on wykonany na planie Centralnego Parku w Krakowie - Szczegółowy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego - Plansza kompozycji przestrzennej i funkcjonalnej z sierpnia 1966 r. W dolnej części planu znajduje się legenda stanowiąca część planu z 1966 r. oraz powyżej legenda do tymczasowego zagospodarowania stanowiąca część planu z 1968 r., zgodnie z którą liniami przerywanymi oraz cyframi arabskimi oznaczone zostały tereny poszczególnych etapów realizacji parku. Na rysunku planu oznaczone zostały tereny etapów: 1, 2, 3, oddzielone linią przerywaną. Porównując rysunek planu w części oznaczonej numerami etapów realizacji z częścią pozostającą poza terenem ww. etapów można zauważyć, że sieć gęsto rozmieszczonych ciągów pieszych widoczna jest jedynie w terenie objętym etapami 1-3 realizacji parku i została naniesiona dopiero w 1968 r. Parcele: [...], b. gm. kat. [...] na ww. planie znajdowały się częściowo na terenie etapu 2 w obszarze przez który biegły alejki tworzące pętlę, a częściowo ww. parcele znalazły się poza terenem oznaczonym numerami etapów w obszarze, na który naniesiono symbole: IKS, zgodnie z legendą do planu z 1966 r. oznaczający "tereny parkingów", KN, zgodnie z legendą do planu z 1966 r. oznaczający "ulice komunikacji ruchu normalnego" i 1US, zgodnie z legendą do planu z 1966 r. oznaczający "sektor urządzeń kultury fizycznej dział sportów naziemnych - centralny stadion sportowo widowiskowy". Zgodnie z powyższym tak określony sposób planowanego zagospodarowania przedmiotowych parcel był projektowany w Szczegółowym Planie Miejscowym Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku z 1966 r., natomiast alejki, które powstać miały w ramach 2 etapu realizacji parku zostały naniesione w 1968 r.

Po zatwierdzeniu ww. planów przystąpiono do sporządzenia kolejnego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego następnego etapu realizacji Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie, co potwierdzają poniższe dokumenty: pismo Biura Projektów Budownictwa Komunalnego z dnia 19 czerwca 1969 r. przy którym do pracowni "[...]" przesłano szkic koncepcyjny Centralnego Parku Kultury w Krakowie, etap IV-ty "tymczasowe zagospodarowanie" z prośbą o uzgodnienie, pismo Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 8 października 1969 r. zawiadamiające, że do szkicu koncepcyjnego Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie etap IV ustosunkuje się po przedstawieniu opinii, autora szczegółowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie - zespołu mgr inż. L. P. z pracowni "[...]".

Z powyższej dokumentacji wynika także w ocenie Sądu, że projekt realizacyjny Parku Kultury i Wypoczynku etap IV obejmujący teren zawnioskowanych do zwrotu parcel został sporządzony w 1969 r. jednak do jego zatwierdzenia wymagana była opinia autora Szczegółowego Planu Miejscowego Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku.

Natomiast z odpisu ww. opinii wynika, że: "proponowane ciągi piesze winny być prowadzone możliwie ściśle zgodnie z prowadzeniem tych ciągów przez miejsc. plan szczegół. wzgl. wzdłuż projektowanych dróg ulic a w każdym wypadku omijając tereny przewidywane w przyszłości przez plan szczegółowy do trwałego zainwestowania. Dotyczy to zarówno poprzednich etapów jak i etapu w szczególności IV/l i IV/3" oraz "propozycja lokalizacji programu terenowych urządzeń sportowych i ogródka jordanowskiego na terenie IV/3 jest niezgodna z miejscowym planem szczegółowym (przyszły parking centralny). Lokalizacja ogródka jordanowskiego ustalona jest na terenie etapu III a terenowych urządzeń sportowych na terenie etapu [...] Pozytywne zaopiniowanie projektu IV etapu realizacji Parku może nastąpić po wprowadzeniu powyższych uwag". Ponadto: "odnośnie programu zieleni podkreśla się konieczność pozostawienia terenów przewidywanych przez szczegółowy plan miejscowy do trwałego zainwestowania (w przyszłości) jako terenów trawiastych bez zieleni wysokiej".

Zgodnie z ww. opinią teren etapu IV/3, na którym częściowo położone są zawnioskowane do zwrotu parcele miał stanowić tereny trawiaste bez zieleni wysokiej, a alejki spacerowe miały w zasadzie omijać przedmiotowy obszar.

Natomiast na podstawie "Opisu technicznego do projektu realizacyjnego Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury i Wypoczynku w K. - etap IV", opracowanego na podstawie zlecenia i umowy DIMII w K. Nr [...] z dnia 22 kwietnia 1969 r., pozyskanego z Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta K. ustalono poniższe: Z pkt. 8 ww. opisu technicznego poświęconego zieleni wynika, iż realizowane zazielenienie Parku Kultury i Wypoczynku miało polegać na luźnym zadrzewieniu jego przestrzeni z dużymi płaszczyznami otwartymi ze względu na możliwość dobrego przewietrzenia terenu. Ze względu na fakt, że teren IV etapu zajęty był pod uprawy rolne i łąki przewidywano jedynie ulepszenie gleby ziemią urodzajną grubości 3 cm oraz zaprawienie dołów pod krzewy i drzewa ziemią kompostową. Natomiast z punktu 11 poświęconemu sportowi wynika, że o ile zgodnie z danymi wyjściowymi do projektu IV etapu Parku Kultury "Zadanie III" zaprojektowano typowe trawiaste boiska sportowe do koszykówki, siatkówki i piłki nożnej, jednak nie miały one posiadać charakteru inwestycji trwałych, bowiem zlokalizowane zostały na terenie docelowego parkingu (wg. szczegółowego planu miejscowego) oraz nie zostały zaopiniowane pozytywnie przez mgr inż. L. P., autora szczegółowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie.

Natomiast z opisu technicznego - projekt podstawowy obiektu "ścieżki wewnątrz parku IV/3" z dnia 20 grudnia 1969 r. wynika, że na terenie etapu IV zadanie 3 projektowano budowę ścieżek i chodników oznaczonych literami: A,B,C,D,E,F,G,H,J,K o łącznej długości 1661 metrów. Nawierzchnię ścieżek projektowano ze żwiru albo asfaltu lanego, natomiast nawierzchnię chodników projektowano z płyt betonowych.

Z ww. dokumentów wynika, że projekty zagospodarowania przestrzennego kolejnych etapów budowy parku były sporządzane kolejno po sobie po zatwierdzeniu Szczegółowego Planu Miejscowego Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie i musiały być z nim zgodne, zaś sporządzony przez Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego w Krakowie projekt realizacyjny Parku Kultury i Wypoczynku - Tymczasowe Zagospodarowanie - Plan Ogólny - Etap IV/3 z października 1969 r., wykonany w skali 1:2000 wraz z opisem technicznym do projektu realizacyjnego Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie - etap IV określa graficznie sposób projektowanego zagospodarowania terenu objętego wywłaszczeniem. Dokument taki miał być wykonany na podstawie ww. decyzji o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia 7 lipca 1965 r., nr [...] wydanej przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa.

Analiza Projektu realizacyjnego Parku Kultury i Wypoczynku - Tymczasowe Zagospodarowanie - Plan Ogólny - Etap IV/3 z października 1969 r., wykonanego po dacie wywłaszczenia, pozwala stwierdzić kontrolowanym organom, iż powstał on na podstawie planu Centralnego Parku w Krakowie - Szczegółowy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego - Plansza kompozycji przestrzennej i funkcjonalnej z sierpnia 1966 r., na który zostały naniesione granice etapów I - IV, należy jednak zauważyć, że ww: granice są nieznacznie przesunięte w porównaniu z tymi samymi granicami widocznymi na planie "projekt realizacyjny Parku Kultury w Krakowie - Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury - Plansza podstawowa" z marca 1968 r. a ponadto układ alejek widoczny na planie z 1968 r. różni się w niewielkim stopniu w porównaniu z układem alejek widocznym na planie z 1969 r. Powyższe różnice spowodowały także w ocenie Sądu, że fragmenty alejek, które powstać miały w ramach etapu II budowy parku na planie z 1969 r. znalazły się w granicach etapu IV, w terenie odpowiadającym obecnie m. in. działkom: nr [...] i nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K.. Ponadto na planie z 1969 r. w terenie oznaczonym jako etap IV/3 naniesione zostały dodatkowe alejki spacerowe, niewidoczne na planie z 1968 r., z których jedna biegnie przez teren stanowiący obecnie działkę nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K.. Ponadto na opisywanym planie teren części przedmiotowych parcel znalazł się w granicach terenu oznaczonego jako "etap IV/3", dodatkowo opisanego jako "tereny sportowe". Natomiast poza ww. zmianami sposób zagospodarowania terenu obejmującego przedmiotowe parcele na obu planach był taki sam, odpowiadając planowi Centralnego Parku w Krakowie - Szczegółowy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego - Plansza kompozycji przestrzennej i funkcjonalnej z sierpnia 1966 r.

W treści programu stanowiącego załącznik do Uchwały nr 8/106/69 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 31 marca 1969 r. w sprawie zatwierdzenia danych wyjściowych do projektowania dla IV etapu Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie można przeczytać, iż: ze względów realizacyjnych urządzenie terenu podzielono na trzy zadania stopniowo podlegające wywłaszczeniu, zazielenieniu i zagospodarowaniu". Przedmiotowe trzy zadania zdefiniowano jako: Zadanie I - realizacja w latach 1970-1972 (dotyczące przedłużenia polany zlotowej), Zadanie II - realizacja w latach 1972-1973 (dotyczące zagospodarowania terenu rekreacyjno - wypoczynkowego), Zadanie III - realizacja w latach 1973 - 1974 (dotyczące zagospodarowania sektora sportu). Analizując przeznaczenie części zawnioskowanych do zwrotu parcel: [...] kat. [...], b. gm. kat. [...], wynikające z "programu IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie", określone jako Zadanie III należy stwierdzić, iż realizacja niniejszego celu na wywłaszczonym w 1963 r. terenie przedmiotowych parcel miała być wykonana do 1974 r. Z opisu Zadania III, które miało być zrealizowane w latach 1973-1974, wynika, iż jego obszar przewidziany był jako sektor sportu, mający składać się z 3-4 boisk trawiastych do siatkówki, 2 boisk trawiastych do koszykówki i 2 boisk trawiastych do piłki nożnej. Boiska miały być oddzielone pasami zieleni. Wokół boisk miały przebiegać ścieżki wraz z towarzyszącymi im ławkami i koszami na śmieci. W pobliżu os. Wieczysta przewidywano wykonanie ogródka jordanowskiego dla dzieci w wieku przedszkolnym. Finansowanie i realizację urządzeń sportowych i ogródka jordanowskiego pozostawiono do późniejszego rozstrzygnięcia. Na podstawie ww. Uchwały nr 8/106/69 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 31 marca 1969 r. zatwierdzone zostały dane wyjściowe projektowania IV etapu "Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie" w zakresie dotyczącym programu stanowiącego załącznik do uchwały. Realizacja i położenie w terenie, stanowiącym w części nieruchomość będącą przedmiotem niniejszej decyzji, oznaczonym jako etap IV zadanie III, boisk oraz ogródka jordanowskiego nie zostały w programie IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie jednoznacznie określone, gdyż ich realizację zgodnie z przytoczonym powyżej opisem zadania III pozostawiono do późniejszego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym wybudowania ww. urządzeń, które w następstwie ustaleń powyższego dokumentu mogły, ale nie musiały zostać przeznaczone do realizacji, nie można uznać także w ocenie Sądu za cel wywłaszczenia przedmiotowych parcel, gdyż z zebranych materiałów wynika, że plany te nie zyskały ostatecznej akceptacji.

Z powyższych dokumentów wynika, że projekt zlokalizowania na terenie etapu IV zadania 3 Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie boisk oraz ogródka jordanowskiego pojawił się na pewnym etapie planowania zagospodarowania parku w 1969 r. jednak zgodnie z opinią mgr inż. L. P. był niezgodny ze szczegółowym planem miejscowym parku, a jego finansowanie i realizację pozostawiono do późniejszego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, trafne jest stanowisko kontrolowanych organów, że realizacji na przedmiotowym terenie boisk sportowych bądź ogródka jordanowskiego nie można uznać za cel wywłaszczenia części parcel: 1. kat. [...], b. gm. kat. [...].

Kontrolowane organy trafnie i zgodnie z prawem powołują się na stanowisko, że w doktrynie ugruntowany jest pogląd, że z tego względu, iż cel wywłaszczenia w decyzji często jest określony w sposób ogólnikowy bądź też brakuje nawet określenia przeznaczenia wywłaszczonej nieruchomości, w prowadzonym postępowaniu w sprawie jej zwrotu niezbędna jest w takich przypadkach prawidłowa ocena przeznaczenia tej nieruchomości na podstawie tych samych kryteriów co jej niezbędność w postępowaniu wywłaszczeniowym. Będzie to w szczególności analiza przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w czasie wydania decyzji wywłaszczeniowej oraz analiza dokumentacji dołączonej obowiązkowo do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, a w szczególności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji i decyzji o zatwierdzeniu planu realizacyjnego (T. Woś, Wywłaszczanie nieruchomości i ich zwrot, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2010, str. 362).

W kontrolowanej sprawie sprawie badanie przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, obowiązującym w dacie wydania decyzji wywłaszczeniowej nie jest możliwe ze względu na fakt, że najstarszym planem dla Krakowa Nowej Huty powstałym po II wojnie światowej jest Plan Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa zatwierdzony Uchwałą Nr 117ATI/67 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 31 marca 1967 r. (Dz. U. Nr 9 z 17 kwietnia 1967 r., poz. 28), co wielokrotnie w pismach potwierdzało Biuro Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa, m.in. w piśmie z dnia 19.02.2014 r. nr [...]

W kontrolowanym postępowaniu zawnioskowana do zwrotu nieruchomość została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa nr USW [...] z dnia 15 lutego 1963 r. w treści którego zapisano, że była przeznaczona pod budowę Parku Kultury i Wypoczynku. W związku z tym, że decyzja o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia 7 lipca 1965 r., nr [...], ustalająca lokalizację szczegółową na zazielenienie Parku Kultury i Wypoczynku została wydana po dacie wywłaszczenia kontrolowane organy w ocenie Sadu zgodnie z prawem przyjęły, iż konkretny cel wywłaszczenia parcel: l. kat. [...], l. kat. [...] i l. kat. [...] b. gm. kat. [...] mieścił się pod pojęciem budowy parku. Natomiast przywołane wyżej dokumenty, w szczególności Projekt realizacyjny Parku Kultury w K. - Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury - Plansza podstawowa z marca 1968 r., "Projekt realizacyjny Parku Kultury i Wypoczynku -Tymczasowe Zagospodarowanie - Plan Ogólny - Etap IV/3" z października 1969 r. oraz opis techniczny do projektu realizacyjnego Parku Kultury "tymczasowe zagospodarowanie" - projekt wstępny terenów I, II, III etapu, pozwalają określić za pomocą jakich działań i środków zamierzano przystąpić do budowy parku.

W tym miejscu Sąd podkreśla, że zgodnie z prawem, w celu ustalenia sposobu zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości po dacie jej wywłaszczenia pozyskano z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie odbitki zdjęć lotniczych w skali 1:2000, obrazujących teren wywłaszczonych parcel: l. kat. [...] b. gm. kat. [...] aktualnych na dzień 14 września 1970 roku i na dzień 22 sierpnia 1975 roku.

Analiza zdjęcia wykonanego w 1970 r. pozwala zdaniem Sądu bezsprzecznie stwierdzić, że w tej dacie w północnej części zawnioskowanej do zwrotu b. parceli l. kat. [...], b. gm. kat. [...] urządzone zostały już alejki spacerowe (ciągi piesze), stanowiące integralną część terenu rekreacyjnego II etapu Parku Kultury i Wypoczynku, a teren parcel: l. kat. [...] i części parceli l. kat. [...] od strony zachodniej obejmował fragment alejek tworzących już poza terenem przedmiotowych parcel pętlę, stanowiących przedłużenie alejek biegnących przez parcelę l. kat. [...] b. gm. kat. [...], przy czym na całej szerokości terenu parcel: l. kat. [...] widoczne są rosnące w skupiskach niewielkie drzewa. Część terenu parceli l. kat. [...] b. gm. kat. [...] odpowiadająca obecnie m. in. działce nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. poprzecinana była ponadto drogami gruntowymi biegnącymi nieregularnie na osi wschód - zachód i zbiegającymi się przy ul. [...]. Jednocześnie na ww. zdjęciu nie widać żadnych alejek które miały powstać w ramach etapu IV/3 budowy parku, a drzewa rosnące na terenie parcel: l. kat. [...], l. kat. [...] i l. kat. [...] skupione są w pobliżu zrealizowanych alejek, rosnąc ponadto wewnątrz pętli stworzonej przez te alejki i zasadniczo nie rosną na terenie, który miał zostać zagospodarowany w ramach etapu IV/3 budowy parku, poza niewielkim fragmentem przedmiotowych parcel położonym na przywołanych wyżej planach przy granicy etapów: II i IV. Natomiast ze zdjęcia późniejszego, wykonanego w 1975 roku wynika, że położone na terenie parceli l. kat. [...], b. gm. kat. [...] alejki spacerowe pozostały nienaruszone, natomiast na terenie parcel: l. kat. [...], l. kat. [...], l. kat. [...] na skutek przeprowadzenia inwestycji o charakterze liniowym prowadzone były prace budowlane, w tym prace ziemne, które w znaczący sposób naruszyły urządzoną w początkach lat 70-tych XX w. przestrzeń II etapu Parku Kultury i Wypoczynku, w wyniku czego usunięte zostały widoczne na zdjęciu z 1970 r. alejki tworzące pętlę oraz drzewa rosnące na terenie parcel: l. lat. [...] b. gm. kat. [...].

Na podstawie wydruków zdjęcia satelitarnego z 1965 r. wykonanych na kilku różnych poziomach przybliżenia, pozyskanych z przeglądarki opracowań kartograficznych dostępnej na stronie internetowej Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta Krakowa (http://planowanie.um.krakow.pl) ustalono, że w roku 1965 widoczne na zdjęciu lotniczym wykonanym w dniu 14 września 1970 r. ciągi piesze jeszcze nie istniały. Powyższe zdjęcie potwierdza więc dodatkowo, że ich realizacja przebiegła w ramach budowy Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie. Jednocześnie na ww. zdjęciu widać wyraźnie alejki i drzewa zrealizowane w ramach budowy I etapu parku. Należy ponadto zauważyć, że kształt, regularność i szerokość widocznych na zdjęciach z 1970 i z 1975 r. ciągów pieszych wskazuje, że nie mogły powstać w ciągu kilku lat między 1965 a 1970 r. w sposób naturalny ani w wyniku następstw znacznego i regularnego ruchu pieszego, lecz powstały w wyniku zamierzonego działania człowieka. Ponadto na ww. zdjęciu nie widać drzew, które widoczne są na terenie parcel: 1[...] b. gm. kat. [...] na zdjęciu z 1970 r.

Wśród dokumentów pozyskanych w odrębnym postępowaniu prowadzonym przed Starostą Krakowskim znalazł się protokół spisany w dniu 14 czerwca 1973 r. w sprawie przekazania materiałów i dokumentów dotyczących IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie - Nowej Hucie przez Dyrekcję Inwestycji Miejskich II jako podmiot przekazujący dla Dyrekcji Inwestycji Miejskich I stanowiącej podmiot przyjmujący. Z powyższego dokumentu wynika, że Dyrekcja Inwestycji Miejskich II w latach 1963 -1969 r. zrealizowała etapy: I, II i III budowy parku i inwestycje te zostały przekazane Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Nowa Huta Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Natomiast odnośnie IV etapu zgodnie z ww. protokołem teren pod jego budowę został wywłaszczony, a nakłady i finansowanie poniesionych na wywłaszczenia IV etapu nakładów zostały ww. protokołem przekazane. Ponadto przekazana została dokumentacja geodezyjna oraz techniczna, a Dyrekcja Inwestycji Miejskich II oświadczyła, że przekazana dokumentacja stanowi całość materiałów i dokumentów posiadanych do momentu spisania protokołu w sprawie IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku. Nie zostały więc przekazane żadne dokumenty oraz poniesione nakłady w związku z realizacją IV etapu parku.

Z powyższego protokołu wynika, że co najmniej do dnia 14 czerwca 1973 r. realizacja IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie nie została rozpoczęta, zrealizowane zostały natomiast etapy I - III i widoczne na zdjęciu z 1970 r. alejki zgodnie z planem "projekt realizacyjny Parku Kultury w Krakowie - Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury - Plansza podstawowa" z marca 1968 r. w ramach etapu II budowy parku.

Wobec powyższego w celu ustalenia, czy realizacja IV etapu parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie mogła nastąpić po 1975 r. z Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie pozyskano dodatkowo odbitki zdjęć lotniczych aktualnych na dzień 30 grudnia 1982 r., na dzień 24 września 1993 r., na dzień 9 maja 1998 r. i na dzień 6 września 2003 r.

Na zdjęciu z 1982 r. na terenie parcel: [...][...] b. gm. kat.; [...] oraz w ich sąsiedztwie w dalszym ciągu nie widać alejek, które miały zostać zrealizowane w związku z budową IV etapu parku. W dalszym ciągu widoczny jest też teren budowy inwestycji o charakterze liniowym oraz związane z tymi pracami zdewastowanie okolicznych terenów, natomiast część działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. została zagospodarowana pod fragment ogrodzonego składowiska powstałego na przedłużeniu ul. [...]. Na zdjęciu z 1993 r. teren w którym położona była przedmiotowa nieruchomość w przeważającej części zagospodarowany został pod ogrody działkowe z widocznymi na zdjęciu altankami, prowadzącymi do nich ścieżkami, roślinnością wysoką - krzewami, drzewami. Natomiast widoczna na zdjęciach: z 1975 r. i z 1982 r. inwestycja o charakterze liniowym została zasypana, a na zdjęciu z 1993 r. teren przez który biegła był w większej części niewyrównany i niezagospodarowany, jedynie na przedłużeniu alejki widocznej już na zdjęciu z 1970 r. widoczna jest droga biegnąca wzdłuż ogrodów działkowych, która jednak ze względu na nieregularny kształt mogła stanowić drogę gruntową. Teren części działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w dalszym ciągu obejmował teren ogrodzonego składowiska na którym powstały ponadto niewielkie budynki. Natomiast na terenie działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. powstał budynek biegnący przez całą wysokość działki. Na zdjęciu z 1998 r. sposób zagospodarowania przedmiotowych parcel oraz okolicznych terenów zasadniczo nie zmienił się, poza tym, że widoczna na zdjęciu z 1993 r. droga w zachodniej części została utwardzona. Na zdjęciu z 2003 r. teren parcel: [...] b. gm. kat. [...] pozostawał zagospodarowany w przeważającej części pod ogrody działkowe, natomiast składowisko obejmujące część terenu działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. zostało zlikwidowane. Zarówno na zdjęciu z 1998 r. jak i z 2003 r. na terenie działki nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w dalszym ciągu widoczny jest budynek opisany przy zdjęciu z 1993 r.

Zgodnie z decyzją Urzędu Dzielnicowego Kraków - Nowa Huta z dnia 5 stycznia 1983 r. nr [...] przekazano w użytkowanie na okres do końca 1987 r. na rzecz Wojewódzkiego Zarządu Polskiego Związku Działkowców w K. nieruchomość przeznaczoną pod urządzenie tymczasowego Pracowniczego Ogrodu Działkowego zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr VI/34/77 Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 23 czerwca 1977 r. oraz informacją o terenie nr [...] z dnia 23 grudnia 1982 r. Z załącznika graficznego do ww. informacji o terenie wynika, że przekazany teren położony był na południe od obiektu określonego na ww. mapie jako EC Północ, w terenie odpowiadającym części terenu zajętego pod ogródki działkowe na zdjęciach z 1993, 1998 i 2003 r. Przedmiotowy teren został przekazany Polskiemu Związkowi Działkowców protokołem zdawczo-odbiorczym z dnia 19 stycznia 1983 r. Natomiast uchwałą V nr 12/2011 z dnia 2 lutego 2011 r. Prezydium Krajowej Rady Polskiego Związku Działkowców wyrażono zgodę na skreślenie z rejestru Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w K., utworzonego na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicowego Kraków - Nowa Huta z dnia 5 stycznia 1983 r. nr [...] jako ogród czasowy.

Jak wynika z zeznań świadków: tj. A. M., A. K., A. H. teren parcel: [...] b. gm. kat. [...] stanowił przed wywłaszczeniem łąki, a po wywłaszczeniu stanowił dzikie wysypisko śmieci. Następnie przez przedmiotowy obszar został przeprowadzony ciepłociąg oraz powstał fragment zaplecza budowlanego, a następnie zostały urządzone ogrody działkowe i ponadto zgodnie z zeznaniami i A. H. na terenie działek nr [...] i nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. rosły drzewa, krzewy porzeczek, a następnie powstał budynek wykorzystywany jako hurtownia. Mając na uwadze wymienione wyżej dokumenty: protokół spisany w dniu 14 czerwca 1973 r. w sprawie przekazania materiałów i dokumentów dotyczących IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie - Nowej Hucie, decyzję Urzędu Dzielnicowego Kraków - Nowa Huta z dnia 5 stycznia 1983 r. nr [...] o przekazaniu terenów pod rodzinny ogród działkowy oraz zdjęcia lotnicze należy uznać, także w ocenie Sądu, że powyższe zeznania potwierdzają dodatkowo jak zmieniał się sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości po wywłaszczeniu.

Jednocześnie powyższe zeznania nie pozwalają w sposób precyzyjny określić granicy realizacji parku, ze względu na upływ czasu, głębokie zmiany w sposobie zagospodarowania okolicznego terenu oraz stosunkowo niedługi okres w jakim na części zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości istniały alejki i nasadzenia zrealizowane w ramach etapu II budowy parku zgodnie z planem "projekt realizacyjny Parku Kultury w Krakowie - Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury - Plansza podstawowa" z marca 1968 r. Jako, że parcele: [...] b. gm. kat. [...] znajdowały się przy granicy etapów: III i IV realizacji parku, a jak ustalono wykonany został jedynie etap III, to także w ocenie Sądu zeznania świadków pokrywają się z resztą materiału dowodowego w zakresie terenu wchodzącego w obszar etapu IV realizacji parku. Natomiast opisane powyżej zdjęcia lotnicze pozwalają jednoznacznie stwierdzić i zweryfikować zeznania świadków i w efekcie stwierdzić, że na działkach: nr [...] i nr [...] znajdowały się alejki zrealizowane w ramach etapu III budowy parku. Natomiast zdaniem Sądu trafna i udokumentowana w aktach sprawy, w tym materiałem zdjęciowym spójnym z wyjaśnieniami A. C., jest konkluzja kontrolowanych organów, że działka nr [...] w ramach realizacji parku nie została w żaden sposób zagospodarowana na cel wywłaszczenia i znajdowała się w znacznej odległości od zrealizowanych alejek.

W dniu 12 września 2005 r. przeprowadzona została dla celów dowodowych rozprawa administracyjna połączona z oględzinami zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości podczas której stwierdzono, że teren działki nr [...] w całości pozostawał bez opieki, był zaniedbany i w znacznej części porośnięty dziką roślinnością (wysoka trawa, chwasty, krzewy i drzewa samosiejki), wysypany drobnym kamieniem i porośnięty gdzieniegdzie chwastami. Natomiast teren działki nr [...] znajdujący się na przedłużeniu działki nr [...] w kierunku północno -wschodnim w części wylany był zniszczonym betonem z rosnącymi chwastami. Na terenie tym znajdowała się również pozostałość po budynku garażowym w postaci wylewki betonowej i garaż blaszany sprawiający wrażenie nieużytkowanego. Za powyższym garażem teren działki poprzecznie przecinało ogrodzenie z siatki metalowej wspartej na słupkach żeliwnych. Za ogrodzeniem znajdował się blaszak pokryty od wewnątrz rdzą w środku którego teren został wybetonowany a przed którym znajdował się teren wysypany kamieniem średniej wielkości, porośnięty częściowo trawą i chwastami. Teren działki nr [...] kończył się w odległości 1 m do 1,5 m od ogrodzenia przebiegającego za barakiem od strony północnej, które wykonane było z siatki metalowej wspartej na słupkach metalowych z szeroką bramą wjazdową. Działka nr [...] z wyjątkiem części południowej i północnej zajęta była w całej szerokości pod ogródki działkowe zagospodarowane pod uprawy ogrodnicze i zabudowania typu altanowego - murowane, blaszane i drewniane, rozdzielone nietrwałymi ogrodzeniami. Od strony północnej fragment działki nr [...] wchodził w pofałdowany teren na którym znajdowała się skarpa i przez który przechodziły ciąg piesze - jeden wyasfaltowany, a drugi gruntowy. Teren ten w części był porośnięty trawą, drzewami i krzewami. Natomiast od strony południowej teren działki nr [...] był zaniedbany i porośnięty chwastami.

Dodatkowo w dniu 29 sierpnia 2008 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna połączona z oględzinami nieruchomości, w trakcie której stwierdzono, że sposób zagospodarowania działki nr [...] nie uległ zmianie, jednakże jej teren został rozjeżdżony ciężkimi maszynami w związku z budową prowadzoną na działkach sąsiednich. Natomiast teren działki nr [...], która podzieliła się na działki: nr [...] i nr [...], stanowił przy granicy północnej obszar porośnięty trawą, chwastami i samosiejkami krzewów, dalej w kierunku południowym teren obejmował grunt wybetonowany stanowiący pozostałość po baraku z blachy falistej opisanego w protokole z poprzedniej rozprawy (sam barak został zdemontowany) oraz brak było siatki metalowej wspartej na słupkach żeliwnych, a w południowej części tej działki usypane zostały kopce piasku i ziemi, prawdopodobnie z budowy prowadzonej na działkach sąsiednich. Sposób zagospodarowania działki nr [...] nie uległ zmianie w stosunku do opisanego w protokole z dnia 12 września 2005 r.

W trakcie rozprawy administracyjnej połączonej z oględzinami nieruchomości przeprowadzonej przez Małopolski Urząd Wojewódzki w Krakowie w dniu 2 września 2011 r., ustalono, że teren działki nr [...] był porośnięty koniczyną oraz chwastami. Od strony północno-zachodniej oraz od strony południowej granica działki przechodzi wzdłuż ogrodzenia odgradzającego ją od istniejącej zabudowy osiedlowej. Teren działki nr [...] styka się z działką nr [...] w terenie stanowiącym od strony północno-zachodniej obszar wyrównany, pozbawiony roślinności na szerokości ok. 17 m, a w pozostałej szerokości ok. 3 m obejmujący pozostałości ogrodzenia oraz roślinności (chwasty, krzaki, samosiejki). Na działce nr [...] w odległości ok. 16 m od ogrodzenia (od strony północno-zachodniej) znajduje się garaż - bloczek. Dalej w kierunku północnym działka nr [...] graniczy z działką nr [...], której południowa granica styka się z ogrodzeniem istniejącej zabudowy osiedlowej oraz w kierunku wschodnim stanowi teren porośnięty naturalną roślinnością. Działka nr [...] do krawężnika ścieżki rowerowej stanowiła teren porośnięty trawą oraz posadzonymi niedawno drzewkami i jednym drzewem. Dalej w kierunku północnym działka ta stanowiła urządzony w terenie fragment drogi o szerokości ok. 44 m wraz z chodnikiem z kostki brukowej, pasem ścieżki rowerowej, wąskim pasem zieleni izolacyjnej, jezdni asfaltowej trzypasmowej, następnie pasa zieleni izolacyjnej oraz pasa jezdni asfaltowej trzypasmowej do której w odległości ok. 1 m przylega granica opisywanej działki. Dalej w kierunku północnym znajduje się działka nr [...], która stanowiła w terenie pas gruntu o szerokości ok. 20 m i długości 186 m. Działka stanowiła w części południowej teren dojazdowy do znajdujących się w kierunku północnym ogródków działkowych i była porośnięta naturalną roślinnością. Dalej w kierunku północnym działka stanowiła teren zagospodarowany pod ogródki działkowe. W północnej części działki nr [...] znajdowało się skrzyżowanie ścieżek, w tym - jednej asfaltowej biegnącej do Parku Kultury i Wypoczynku do wysokości istniejących w terenie niewielkich skarp. Opisywany północny fragment działki nr [...] znajdował się poza istniejącym ogrodzeniem z siatki drucianej opisywanych wyżej ogródków działkowych. Obszar porośnięty był naturalną roślinnością, w tym kilkoma drzewami i przylegał do parku. Ponadto na niektórych ogródkach działkowych znajdowały się altany o znacznym stopniu zużycia.

W celu zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w kontrolowanej sprawie w dniu 7 sierpnia 2012 r. została przeprowadzona kolejna rozprawa administracyjna połączona z oględzinami nieruchomości w trakcie której stwierdzono, że stan zagospodarowania nieruchomości od dnia rozprawy przeprowadzonej przez Małopolski Urząd Wojewódzki w Krakowie w dniu 2 września 2011 r. zmienił się jedynie w tym względzie, że na działce nr [...] zostały zasadzone młode drzewa.

W piśmie z dnia 29 marca 2012 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie poinformował, że działka nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w całości weszła w skład zrealizowanego etapu I inwestycji pn. "Budowa przedłużenia ul. [...] w K. - etap I odc. od al. [...] do al. [...] - zad. A - ulica [...]" zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 16.06.2008 r. nr [...] znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 04.03.2009 r. nr [...], znak: [...] oraz decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 29.07.2010 r. nr [...], znak: [...] zmieniającą ww. decyzje i zatwierdzającą projekt budowlany zamienny. Natomiast działki: nr [...], nr [...] i nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. znajdują się poza zakresem ww. inwestycji. Natomiast w piśmie z dnia 19 listopada 2014 r. nr [...] Wydział Skarbu Miasta Urzędu Miasta Krakowa poinformował, że Rada Miasta Krakowa uchwałą nr CXII/1738/14 z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie zaliczenia dróg do dróg publicznych kategorii gminnych, pozbawienia kategorii dróg gminnych oraz zaliczenia dróg do kategorii dróg powiatowych zaliczyła ul. [...] do dróg publicznych kategorii powiatowej. Powyższa uchwała weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 - tekst jednolity ze zm.): droga to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Z kolei pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Ponadto, należy wykazać, że: "droga powinna mieć w szczególności jezdnię - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pojazdów, pobocza lub chodnik - jeżeli jest przeznaczona do ruchu pieszych" (Kotowski Wojciech, Kurzępa Bolesław, komentarz do ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych LEX/E1. 2004).

Natomiast zgodnie z art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. W związku z powyższym nie mogą stać się one przedmiotem obrotu. Należy zatem uznać, że trafne jest stanowisko organów, iż z cytowanego przepisu wynika zakaz przenoszenia własności dróg publicznych na rzecz podmiotów innych niż wymienione w tym przepisie. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, zadośćuczynienie roszczeniu o zwrot, zajętej obecnie pod drogę publiczną, wywłaszczonej nieruchomości, na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, prowadziłoby do skutku sprzecznego z prawem, polegającego na nabyciu przez osobę fizyczną nieruchomości stanowiącej część drogi publicznej (por. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2003 r. sygn. akt II SA/Gd 1206/01).

Wykładnia systemowa przepisu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uwzględniająca ograniczenie obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne, które wynika z art. 2a ustawy o drogach publicznych, prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że niedopuszczalne jest orzeczenie o zwrocie nieruchomości wywłaszczonej lub nabytej na podstawie przepisów wymienionych w art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jeśli nieruchomość objęta żądaniem w czasie orzekania o zwrocie jest częścią drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych.

W tym miejscu Sąd jednak podkreśla, że kontrolowane organy w pierwszej kolejności wykazały zgodne z celem wywłaszczenia wykorzystanie przedmiotowej nieruchomości a zatem brak przesłanki zbędności na cel wywłaszczenia.

W ocenie Sądu zgromadzony w aktach sprawy kompletny materiał dowodowy potwierdza tezę dowodową kontrolowanych organów, iż po dacie wywłaszczenia parcel l. kat. [...],l. kat. [...] b. gm. kat. [...] ich stan zagospodarowania początkowo nie zmienił się, natomiast między 1965 a 1970 r., na części przedmiotowej nieruchomości odpowiadającej obecnie działkom: nr [...] i nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. powstały alejki zrealizowane zgodnie z planem obejmującym etap 2 budowy parku Kultury i Wypoczynku oraz zasadzone zostały drzewa. W konsekwencji kontrolowane organy prawidłowo zastosowały prawo materialne odmawiając ich zwrotu. Jednocześnie kontrolowane organy prawidłowo i zgodnie z prawem proceduralnym i materialnym i w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowym stwierdziły, że na terenie nieruchomości oznaczonej obecnie jako działka nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. realizacja parku nie nastąpiła.

Jak wynika z akt sprawy, już po zrealizowaniu drugiego etapu budowy parku Kultury i Wypoczynku na terenie przedmiotowej nieruchomości prowadzono prace związane z budową ciepłociągu "EC północ", w wyniku czego teren parcel l. kat. [...] b. gm. kat. [...] został zdewastowany, a w późniejszym okresie, około roku 1983, na przedmiotowej nieruchomości zostały urządzone dzikie ogrody działkowe oraz fragment zaplecza budowlanego, a przed 1993 r. na działce nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. powstał budynek hurtowni, po czym już po 2004 r. zrealizowana została droga publiczna - ul. [...].

Sąd podziela stanowisko kontrolowanych organów, że wykorzystanie nieruchomości na cel inny niż wskazany w orzeczeniu o wywłaszczeniu - po prawidłowym zrealizowaniu celu wywłaszczenia - należy uznać za dozwolone w świetle art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i takie działanie nie rodzi obowiązku zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Z chwilą zrealizowania celu wywłaszczenia wykonywanie prawa własności (lub innego prawa) na takiej nieruchomości nie jest ograniczone innymi warunkami poza tymi, którym poddane jest prawo własności przysługujące każdemu innemu podmiotowi. Takie stanowisko potwierdza dodatkowo wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r. sygn. akt P 12/11 (OTK-A 2012/11/135, Dz. U. 2012.1472) w którym wskazano m. in., że: " Obecna regulacja ustawowa zwrotu wywłaszczonych nieruchomości zawarta w art. 136 i nast. u.g.n. zapewnia, że po prawidłowym dokonaniu wywłaszczenia i zrealizowaniu celu określonego w decyzji wywłaszczeniowej podmiot publiczny, który nabył wywłaszczoną nieruchomość, zwolniony jest z obowiązku "wiecznej realizacji" tego celu na wywłaszczonej nieruchomości. Jest on swobodny, oczywiście w ramach obowiązujących ustaw, albo do kontynuowania celu wywłaszczenia, albo do jego zmiany na inny cel, w tym również na cel prywatny, a więc na cel, który nie uzasadniałby wywłaszczenia tej nieruchomości.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu, zgodna z prawem jest odmowa zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,3726 ha, objętej księgą wieczystą nr KRI [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonych parcel: [...], b. gm. kat. [...] na rzecz osób wymienionych w punkcie 4 sentencji kontrolowanej decyzji oraz o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0822 ha, objętej księgą wieczystą nr KRI [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonych parcel: 1. kat. [...], b. gm. kat. [...] na rzecz osób wymienionych w punkcie 5 sentencji niniejszej decyzji.

Jak to było podniesione, w ocenie Sądu zgromadzone w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym materiały i dowody przedstawione wyżej wskazują, iż na terenie działki nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. w terminach wskazanych w art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami a także do dnia dzisiejszego, nie były prowadzone żadne prace związane z realizacją celu wywłaszczenia. Wobec powyższego zdaniem Sądu I instancji zgodnie z prawem kontrolowane organy zawnioskowaną do zwrotu nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. [...] uznały za zbędną na cel wywłaszczenia określony w orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej m. K. nr USW Wł. [...] z dnia 15 lutego 1963 r. jako Park Kultury i Wypoczynku. Zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] działka nr [...] poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K. stanowi własność Gminy K., w związku z czym jej stan prawny nie stanowi przeszkody do wydania decyzji o zwrocie nieruchomości. Wobec powyższego kontrolowane organy zgodnie z prawem orzekły o zwrocie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0752 ha, poł. w obr. [...] jedn. ewid. [...] m. K., w granicach wywłaszczonej parceli l. kat. [...] b. gm. kat. [...] na rzecz osób wymienionych w punkcie 1 sentencji niniejszej decyzji.

Wobec powyższych ustaleń Sąd nie podziela zarzutów skargi Gminy K., która zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż kontrola postępowania administracyjnego przeprowadzonego w celu wydania zaskarżonej decyzji w żadnym wypadku nie wykazała naruszeń prawa wskazanych w skardze, a uzasadnienia kontrolowanych decyzji opierają się na wszechstronnie i zgodnie z zasadą prawdy materialnej zgromadzonym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym. Kontrolowane organy pozyskały nadto dodatkową dokumentację w sprawie opisaną przez organ I i II instancji, dokonały następnie całościowej logicznej i systemowej, zgodnej z zasadą swobodnej ale nie dowolnej oceny, analizy zgromadzonego materiału dowodowego i prawidłowo, zgodnie z prawem doszły do wniosku o zaistnieniu w stosunku do dz. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...] m. K. przesłanek jej zwrotu, natomiast w odniesieniu do działek nr [...] i nr [...] braku przesłanek do ich zwrotu. Zeznania świadków zostały prawidłowo uzupełnione i odpowiednio zweryfikowane materiałem zdjęciowym, co pomijają zarzuty skargi. W zakresie zarzutów skargi Sąd I instancji podziela także argumentację organu II instancji sformułowaną w odniesieniu do zarzutów odwołania wniesionego przez stronę skarżącą korespondującymi z zarzutami rozpatrywanej skargi. W ocenie Sądu organ II instancji w ramach prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalił, że zgodnie z ustaleniami poczynionymi na podstawie zgromadzonej dokumentacji, przedmiotowe parcele znajdowały się przy granicy III i IV etapu realizacji parku, zaś wykonane zostały jedynie etapy: I, II i III i w tym też zakresie zeznania świadków były zbieżne z pozostałą częścią zgromadzonej dokumentacji. Ponadto odnosząc się do zdjęć lotniczych zgromadzonych w aktach sprawy organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż pozwalały one stwierdzić, że na dz. nr [...] i nr [...] znajdowały się alejki zrealizowane w ramach II etapu budowy Parku Kultury i Wypoczynku, natomiast dz. nr [...] nie została zagospodarowana w ramach realizowania ww. parku, bowiem znajdowała się w części objętej IV etapem budowy Parku Kultury i Wypoczynku, który nie został w tej części zrealizowany, co - trafnym i zgodnym z prawem zdaniem organu II instancji - potwierdzają zdjęcia lotnicze z lat 1970 i 1975, zeznania świadków, jak również pozostałe dowody pozyskane przez organ I instancji, tj.: "projekt realizacyjny Parku Kultury w Krakowie - Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury", protokół nr [...] z dnia 30 grudnia 1965 r. w sprawie oceny skróconych założeń projektowych zazielenienia Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie oraz i oraz informacji o stanie realizacji i przygotowania budowy Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie z dnia 8 listopada 1968 r. (k.a. 707-735).

Sąd nie podziela także zarzutów skargi E. D.. Kontrolowana decyzja nie narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i w konsekwencji przyjętych przez kontrolowane organy ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego i prawnego kontrolowanej sprawy. W ocenie Sądu zgodne jest z prawem ustalenie, że w odniesieniu do dz. nr [...] objętej księgą wieczystą nr [...], która odpowiada wywłaszczonym parcelom l. kat. [...] b. gm. kat. [...], zostały spełnione przesłanki do uznania tej nieruchomości za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zdaniem Sądu kontrolowane organy bezsprzecznie wykazały, że na wnioskowanych do zwrotu dz. nr [...] i [...] (w granicach parcel l. kat.: [...], b. gm. kat. [...]) urządzone zostały alejki spacerowe (ciągi piesze), stanowiące część terenu rekreacyjnego Parku Kultury i Wypoczynku, a częściowo teren ten stanowił zieloną przestrzeń porośniętą w części trawą (obecna dz. nr [...]) oraz trawą i drzewami (obecna dz. nr [...]). W kontrolowanej sprawie organy zgodnie z prawem jasno i precyzyjnie wykazały i uzasadniły, że fragmenty alejek, które powstać miały w ramach etapu II budowy parku na planie z 1969 r. znalazły się w granicach etapu IV, w terenie odpowiadającym obecnie m. in. działkom: nr [...] i nr [...], obr. [...] jedni. ewid. [...] m. K.. W kontrolowanej sprawie nie został naruszony art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n., gdyż kontrolowane organy zgodnie z prawem ustaliły, że ww. wywłaszczone działki nie stały się zbędne na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. A zatem w konsekwencji w ocenie Sądu odmowa zwrotu tych działek, a w szczególności działki nr [...] jest zgodna z prawem. W kontrolowanej sprawie w ocenie Sądu odpowiednio uargumentowanej powyżej organy wyciągnęły zgodne z prawem ustalenia co do wykładni art. 137 ust. 1 pkt 1 u.g.n. w nawiązaniu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11). W konsekwencji Sąd stwierdza, że kontrolowane organy nie naruszyły art. 136 ust. 3 u.g.n., przez odmowę zwrotu przedmiotowej dz. nr [...].

Sąd nie uwzględnia także zarzutów skargi C. S., D. R. oraz M. J.. Na samym początku Sąd potwierdza raz jeszcze swoje stanowisko, że w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a to art. 80 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy. Wbrew temu co twierdzi strona skarżąca, Wojewoda nie dokonał ustaleń sprzecznych z całokształtem zebranego w sprawie materiału dowodowego, i zgodnie ze stanem faktycznym relewantnym dla sprawy prawidłowo i zgodnie z prawem uznał, iż na dz. nr [...] zrealizowany został cel wywłaszczenia. Organ II instancji nie naruszył także art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ zarówno z akt sprawy jak i z treści kontrolowanych decyzji jasno i bezsprzecznie wynika, że w sprawie miało miejsce wszechstronne zbadanie okoliczności sprawy i wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego. Brak wystąpienia ustawowych przesłanek zwrotu ww. działki uniemożliwiał uwzględnienie interesu skarżących, gdyż w tym przypadku nie ma on waloru interesu słusznego. Sąd w całości popiera powyżej zaprezentowaną i zgodną z prawem argumentację kontrolowanych organów w przedmiocie ustalenia celu wywłaszczenia, który został ustalony w sposób rzetelny i prawidłowy. Z wyżej przytoczonych dokumentów wynika, że już w latach 50. ubiegłego wieku planowano utworzenie parku pomiędzy terenami starego Krakowa a Nową Hutą, na terenach obejmujących m. in. zawnioskowane do zwrotu parcele, jednakże ostatecznie budowa parku była realizowana w oparciu o dokumenty związane z jego zazielenieniem, zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia 7 lipca 1965 r., nr [...], która jednak została wydana już po dacie wywłaszczenia.

Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu należy uznać, że celem wywłaszczenia przedmiotowej parceli było zgodnie z orzeczeniem o wywłaszczeniu utworzenie parku, a więc ogólnodostępnego terenu zielonego z alejkami. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego, w oparciu o który wydana została zaskarżona obecnie decyzja Starosty Krakowskiego, tj.: "Projektu realizacyjnego Parku Kultury w Krakowie – Tymczasowe Zagospodarowanie Parku Kultury – Plansza podstawowa" z marca 1968 r., "Projektu realizacyjnego Parku Kultury i Wypoczynku – Tymczasowe Zagospodarowanie – Plan Ogólny – Etap IV/3" z października 1969 r. oraz opisu technicznego do projektu wstępnego terenów I, II, III etapu – organ II instancji zgodnie z prawem i prawidłowo ustalonym stanem faktycznym uznał za udowodnione, iż ww. materiały pozwalały określić, że na przedmiotowej nieruchomości miały być realizowane prace polegające na "zazielenieniu parku", które zgodnie z tymi dokumentami miały polegać na ulepszeniu gleby ziemią urodzajną grubości 3 cm, zaprawieniu dołów pod krzewy i drzewa ziemią kompostową oraz zasianiu trawy. Jednocześnie analizując przeznaczenie części zawnioskowanych do zwrotu parcel: l. kat. [...], b. gm. kat. [...], wynikające z "programu IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w K.", określone jako Zadanie III należy także w ocenie Sądu stwierdzić, iż realizacja niniejszego celu na wywłaszczonym w 1963 r. terenie przedmiotowych parcel miała być wykonana do 1974 r. Z opisu Zadania III, które miało być zrealizowane w latach 1973-1974, wynika, iż jego obszar przewidziany był jako sektor sportu, mający składać się z 3-4 boisk trawiastych do siatkówki, 2 boisk trawiastych do koszykówki i 2 boisk trawiastych do piłki nożnej. Boiska miały być oddzielone pasami zieleni. Wokół boisk miały przebiegać ścieżki wraz z towarzyszącymi im ławkami i koszami na śmieci. W pobliżu os. Wieczysta przewidywano wykonanie ogródka jordanowskiego dla dzieci w wieku przedszkolnym. Finansowanie i realizację urządzeń sportowych i ogródka jordanowskiego pozostawiono do późniejszego rozstrzygnięcia. Na podstawie ww. Uchwały nr 8/106/69 Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z dnia 31 marca 1969 r. zatwierdzone zostały dane wyjściowe projektowania IV etapu "Centralnego Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie" w zakresie dotyczącym programu stanowiącego załącznik do uchwały. Realizacja i położenie w terenie, stanowiącym w części nieruchomość będącą przedmiotem niniejszej decyzji, oznaczonym jako etap IV zadanie III, boisk oraz ogródka jordanowskiego nie zostały w programie IV etapu Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie jednoznacznie określone, gdyż ich realizację zgodnie z przytoczonym powyżej opisem zadania III pozostawiono do późniejszego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, w ocenie Sądu trafne i zgodne z prawem jest stanowisko kontrolowanych organów, że wybudowania ww. urządzeń, które w następstwie ustaleń powyższego dokumentu mogły, ale nie musiały zostać przeznaczone do realizacji, nie można uznać za cel wywłaszczenia przedmiotowych parcel, gdyż w ocenie Sądu z zebranych materiałów wynika, że plany te nie zyskały ostatecznej akceptacji. Z powyższych dokumentów zdaniem Sądu wynika, że projekt zlokalizowania na terenie etapu IV zadania 3 Parku Kultury i Wypoczynku w Krakowie boisk oraz ogródka jordanowskiego pojawił się na pewnym etapie planowania zagospodarowania parku w 1969 r. jednak zgodnie z opinią mgr inż. L. P. był niezgodny ze szczegółowym planem miejscowym parku, a jego finansowanie i realizację pozostawiono do późniejszego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego realizacji na przedmiotowym terenie boisk sportowych bądź ogródka jordanowskiego nie można uznać za cel wywłaszczenia części parcel: [...] b. gm. kat. [...]. A zatem nie został naruszony art. 137 u.g.n., gdyż kontrolowane organy w nawiązaniu do prawidłowo ustalonego celu wywłaszczenia, zgodnie z prawem wywiodły, że cel ten został zrealizowany. Wobec rzetelnego i prawidłowego, zgodnego z prawem ustalenia przez kontrolowane organy celu wywłaszczenia nieruchomości, nie można mówić, że organy pozostały w błędnym przekonaniu, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzi podstawa do uznania dz. nr [...] za zbędną dla planowanego celu wywłaszczenia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a to art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 2 u.g.n., przez ich zastosowanie w sytuacji, gdy negatywna przesłanka zwrotu wywłaszczonych nieruchomości zaktualizowała się w trakcie toczącego się postępowania o zwrot wywłaszczonych gruntów Sąd ocenia i stwierdza, że podstawowym motywem odmowy zwrotu tej działki jest uzasadnione stanowisko kontrolowanych organów, że działka nr [...] została przede wszystkim wykorzystana na cel wywłaszczenia, a zatem nie była zbędna wobec celu wywłaszczenia. Argumentacja kontrolowanego organu II instancji związana ze skutkami prawnymi wynikającymi z ww. przepisu ustawy o drogach publicznych jest w realiach kontrolowanej sprawy zgodna z prawem i ma w kontrolowanej sprawie charakter dodatkowy, wzmacniający prawidłową argumentację odmowy zwrotu działki. Jednocześnie zaktualizowanie się tej negatywnej przesłanki zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego o zwrot wywłaszczonych gruntów nie uniemożliwia kontrolowanym organom zgodnego z prawem powoływania się na nią.

W konsekwencji powyższych ustaleń, w ocenie Sądu I instancji kontrolowany organ II instancji nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez utrzymanie w mocy rzekomo wadliwej decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 25 września 2017 r., gdyż prawidłowo - jak to powyżej uargumentował Sąd - przeprowadzony przez kontrolowany organ II instancji ponowny akt subsumcji prawa (stosowania prawa) pozwolił temu organowi na zgodne z prawem utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Mając na uwadze całość powyższych ocen i rozważań Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi.