Wyrok NSA, sygn. akt GSK 1238/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Rafał Batorowicz, Sędziowie NSA - Małgorzata Korycińska (spr.), - Jerzy Sulimierski, Protokolant - Agnieszka Romaniuk, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2004 r. sygn. akt V SA 3415/02 w sprawie ze skargi R.K., P. K., E. A. – "[...]" s.c. w Legionowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 27 września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia od spółki cywilnej "[...]" na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Warszawie kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 4 maja 2004 r. sygn. akt V SA 3415/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia 27 września 2002 r. nr [...] oraz utrzymane nią w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe .

Sąd pierwszej instancji , rozpoznając sprawę na skutek skargi wspólników spółki cywilnej "[...]" /importera/, swoje orzeczenie oparł na ustaleniach faktycznych organów celnych obu instancji, z których wynikało, że Mazowiecka Agencja Celna w Wołominie, działająca z upoważnienia importera w dniach [...] zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym sprowadzone z Holandii przez importera kwiaty cięte:

- róże w I gatunku przypisując im kod PCN 0603 10 51 0 ze stawką celną autonomiczną w wysokości 0,08 ECU/szt. oraz róże w II gatunku przypisując im również kod PCN 0603 10 51 0 ze stawką celną konwencyjną (ad valorem) od wartości celnej towaru – w wysokości 49,2 %;

- chryzantemy w I gatunku przypisując im kod PCN 0603 10 65 0 ze stawką celna autonomiczną w wysokości 0,07 ECU/szt. oraz chryzantemy w II gatunku przypisując im również kod PCN 0603 10 65 0 ze stawką celną konwencyjną (ad valorem) od wartości celnej towaru w wysokości 49,2 %.

W wyniku stwierdzonych nieprawidłowości Dyrektor Urzędu Celnego w Warszawie decyzjami wydanymi odpowiednio w dniach 15 i 18 marca 2002 r. nr [...] uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe i zaklasyfikował róże do jednego kodu PCN 0603 10 51 0 Taryfy celnej stosując dla róż w obu gatunkach autonomiczna stawkę celną w wysokości 0,08 ECU/szt; chryzantemy do jednego kodu PCN 0603 10 65 0 ze stawką celną konwencyjną w wysokości 49,2 %.

W wyniku odwołań wniesionych przez importera, Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 23 września 2002 r. połączył toczące się oddzielnie sprawy związane z tymi odwołaniami w celu łącznego ich rozpoznania, a następnie decyzją z dnia 27 września 2002 r. podzielił stanowisko organu celnego pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, powołując się na postanowienia taryfy celnej, że klasyfikacja taryfowa kwiatów nie jest uzależniona od ich gatunku, lecz od czasu zgłoszenia celnego. Przedmiotowe kwiaty zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu w kwietniu i maju 1999 r. , dlatego prawidłowym kodem dla róż zgłoszonych w tym okresie był wskazany PCN 0603 10 51 0, zaś dla chryzantem – PCN 0603 10 65 0.

Odnosząc się do tego poglądu prawnego organów celnych Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że wprawdzie klasyfikacja według kodów PCN nie uwzględnia podziału na gatunki, lecz w sprawie niniejszej rozbieżność dotyczy stosowania stawek celnych i związanego z tym sposobu zgłoszenia towaru do procedury celnej. W tym zakresie, według Sądu, ani przepisy Kodeksu celnego (Dz. U. Nr 75 z 2001 r. poz. 802 ze zm.), ani rozporządzenie w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej, nie przewidują żadnych unormowań, które zabraniałyby importerowi dla celów związanych ze stosowaniem stawek celnych ujmować w odrębnych pozycjach zgłoszenia celnego towar różnego gatunku. Importer nie ma też obowiązku zsumowania ujętych odrębnie w fakturze handlowej ilości i wartości kwiatów danego rodzaju, lecz różnego gatunku w celu wybrania korzystniejszej bo niższej stawki celnej. Sąd przyjął, że powołany w zaskarżonej decyzji przepis § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. (Dz. U. Nr 104, poz.1193) nie znajduje w sprawie zastosowania, gdyż rozporządzenie jest późniejsze od daty zgłoszenia celnego kwiatów, a ubocznie zauważył, że organ celny pominął, iż podstawą ujęcia w oddzielnej pozycji może być także w myśl tych przepisów różna stawka celna.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja uznająca zgłoszenie celne za nieprawidłowe narusza w sposób mający wpływ na wynik sprawy przepis art. 65 § 4 pkt. 2 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny oraz przepisy Taryfy celnej – przez błędną ich wykładnię.

Również błędnie , zdaniem Sądu I instancji , organy rozstrzygnęły kwestię odsetek wyrównawczych. Zawarte w sentencji decyzji organu I instancji orzeczenie o odsetkach nie odpowiada wymaganiom art. 210 Ordynacji podatkowej. Prawidłowe rozstrzygnięcie winno określać ich wysokość za jeden dzień oraz początkową datę ich naliczania wraz ze wskazaniem daty końcowej tj. dnia zapłaty należnej kwoty. Zawarty w decyzji zapis ujęty w formie informacyjnej w zestawieniu z dalszą praktyką postępowania organów celnych wyliczania kwoty odsetek w drodze czynności materialno-technicznej, stwarza, według sądu, swoistą pułapkę powodującą, iż strona pozbawiona jest na etapie ustalania wysokości odsetek możliwości odwołania się, co narusza jej podstawowe procesowe uprawnienia, godząc w zasadę zaufania do organów Państwa. Nadto art. 222 § 5 ustawy – Kodeks celny i rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. (Dz. U. Nr 143, poz. 958 ze zm.) określa warunki przy spełnieniu, których odsetki wyrównawcze mogłyby być zasądzone.

Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Warszawie, reprezentowany przez radcę prawnego , wniósł skargę kasacyjną opierając ją na podstawie art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270). Zdaniem strony skarżącej Sąd w zaskarżonym wyroku dopuścił się naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającego

na :

- niewłaściwej interpretacji art. 13 § 1 i § 3 pkt. 2 ustawy – Kodeks celny ustalających zasady stosowania stawek celnych dla potrzeb wymiaru cła, poprzez uznanie, że dla jednego rodzaju towaru, zgłaszanego jednego dnia, można stosować różne stawki celne – w zależności od gatunku towaru,

- niewłaściwej interpretacji § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 104, poz. 1193 z 1999 r.) określającego formę pisemnego zgłoszenia celnego na formularzu Jednolitego Dokumentu Administracyjnego w przypadku dokonywania zgłoszenia celnego towaru lub towarów klasyfikowanych według jednego kodu taryfy celnej, pochodzących z jednego kraju, objętych jedną stawką celną i jedną stawką podatkową, poprzez przyjęcie, iż towar klasyfikowany do jednego kodu PCN Taryfy celnej, można zgłaszać w dwóch pozycjach dokumentu SAD.

W związku z powyższym domagano się uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz rozstrzygnięcie o kosztach postępowania lub zmiany zaskarżonego wyroku w całości, oddalenie skargi oraz orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Wniesienie skargi kasacyjnej skarżący uzasadnił nade wszystko potrzebą ujednolicenia stanowiska wyrażonego w orzeczeniach zarówno, dawnego NSA w Warszawie, jak i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które to orzeczenia przy identycznym stanie faktycznym są rozbieżne. Skarga powołuje trzy orzeczenia NSA w Warszawie, wydane w okresie od czerwca do listopada 2003 r., w których przesądzono, iż kwiaty jednego rodzaju o różnych gatunkach klasyfikowane według jednego kodu PCN należy zgłaszać w jednej pozycji dokumentu SAD, z jedną stawką celną, stosownie do przepisów zamieszczonych w Taryfie celnej. Tym orzeczeniom kasacja przeciwstawia zaskarżony wyrok w niniejszej sprawie, w którym Sąd pierwszej instancji stanął na odmiennym stanowisku, a mianowicie że klasyfikowane towary do jednego kodu PCN, można zgłaszać w kilku pozycjach dokumentu SAD, z zastosowaniem różnych stawek celnych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Dyrektor Izby Celnej w Warszawie stwierdził, że interpretacja dokonana przez WSA w Warszawie narusza wskazane wyżej przepisy prawa, gdyż przepisy prawa celnego nie dopuszczają możliwości wybiórczej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru oraz stawki celnej, w zależności od przewidywanej korzyści finansowej.

Za prawidłowy należy uznać sposób klasyfikowania jednego rodzaju kwiatów – róż do jednego kodu PCN 0603 10 51 0, o tej samej stawce celnej. Podobna sytuacja ma miejsce przy kwiatach o nazwie chryzantemy, które należało klasyfikować do jednego kodu PCN 0603 10 65 0.

Sporne kwiaty pochodziły z Holandii tj. kraju należącego do Unii Europejskiej, który jest członkiem Światowej Organizacji Handlu. Ponieważ dla towarów z Unii Europejskiej nie ustanowiono obniżonej stawki celnej dla tego rodzaju towaru, należało zgodnie z zasadą określoną w ust. 2 część pierwsza Taryfy celnej, tytuł A Stawki celne, zastosować stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną. W zależności od wysokości naliczonego cła należało zastosować tę stawkę celną, według której kwota cła jest mniejsza zgodnie z postanowieniami ust. 3 część pierwsza Taryfy celnej. Importer zgłaszając jeden rodzaj towaru do odprawy celnej w dwóch odrębnych pozycjach SAD z zastosowaniem jednego kodu PCN, dokonał według organu celnego, nieuzasadnionego żadnym przepisem podziału kwiatów jednego rodzaju na dwa gatunki, przypisując im różne stawki celne. Dla róż I gatunku zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 0,08 EUR/szt, zaś do II gatunku zastosował stawkę celną konwencyjną (ad valorem) w wys. 49,2%; dla chryzantem I gatunku zastosował stawkę celną autonomiczną w wysokości 0,07 EUR/szt, zaś do II gatunku zastosował stawkę celną konwencyjną (ad valorem) w wys. 49,2%.. Zdaniem organu celnego, spółka "[...]" zgłaszając towar w dwóch odrębnych pozycjach SAD uznała tym samym, że róże I i II gatunku to różny towar, co nie jest zgodne z rzeczywistym ich rodzajem oraz przepisami prawa celnego. Organ celny twierdzi, że "przykładowo róże zarówno I i II gatunku dla potrzeb wymiaru cła, są towarem jednego rodzaju, klasyfikowanym do jednego kodu PCN 0603 10 51 0 – czego sąd ani importer nie kwestionują". Towar ten należy zgłaszać w jednej pozycji dokumentu SAD, co potwierdza zarządzenie Prezesa GUC z dnia 23 września 1997 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (M.P. Nr 72 z 1997 r., poz. 690). Organ celny przy ustaleniu stawki celnej dla kwiatów jednego rodzaju zastosował zasady określone w Części pierwszej Taryfy celnej w pkt 3 lit. b) tytuł A. Stawki celne i wybrał tę stawkę, która była korzystniejsza w stosunku do jednego rodzaju towaru, a nie do poszczególnych partii tego samego rodzaju towaru podzielonego na gatunki I i II, jak to uczynił importer. Z tych względów strona skarżąca stwierdza, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy zostały przez WSA naruszone.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Rozpoznawana skarga kasacyjna jest identyczna z kilkunastu innymi jakie zostały wniesione przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących tego samego rodzaju spraw, w których mimo nieco odmiennie prezentowanych motywów Sąd odniósł się do tej samej problematyki prawnej. Jednorodne we wszystkich sprawach stany faktyczne (poza rodzajem kwiatów) oraz identyczna lub podobna argumentacja wykorzystana przez strony w postępowaniu administracyjnym i sądowym usprawiedliwiały posłużenie się w motywach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zbliżoną do siebie lub taką samą argumentacją. Dotyczy ona głównie oceny wymogów formalnych skargi kasacyjnej i szeregu kwestii prawnych powstałych na tle kluczowego problemu jakim jest podział kwiatów na gatunki i rodzaju zastosowania stawki celnej.

Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz w art. 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.

Przepis art. 183 § 1 powołanej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznawania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.

Przedmiotowa skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego. Zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być zweryfikowane tylko w odniesieniu do określonego stanu faktycznego stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego. Oznacza to, że w przypadku braku skutecznego prawnie zarzutu naruszenia przepisów postępowania – Naczelny Sąd Administracyjny za wiarygodną musi uznać faktyczną podstawę rozstrzygnięcia przyjętą przez wojewódzki sąd administracyjny.

Problem jaki wyłania się na tle niespornego stanu faktycznego według obu stron, to dopuszczalność zgłoszenia towaru w dwóch różnych SAD-ach ze względu na jego jakość i obliczanie cła na podstawie wartości celnej I i II gatunku odrębnie, celem uzyskania korzystniejszej stawki celnej. Treść unormowań zawartych w Kodeksie celnym oraz w taryfie celnej i rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych (Dz. U. Nr 104, poz. 1193), które obowiązywało w dacie wydania ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Warszawie, narzuca jednak inne rozwiązanie wysokości należności celnych w sprawie niniejszej. Cło, które jest opłatą pobieraną w przypadku przywozu, wywozu lub przewozu towarów przez granice państwa – stanowi ustalone przez to państwo świadczenie pieniężne, ma charakter daniny publiczno prawnej i w związku z powyższym traktowane jest jako pewnego rodzaju podatek. Zasady wyliczania cła zawiera ustawa – Kodeks celny i podstawą, od której zależy wysokość cła jest wartość celna importowanego towaru lecz również ilość lub masa netto pozycji towarowej według stawek określonych w taryfie celnej. Nie należy zapomnieć o treści art. 85 § 1 ustawy, według którego należności celne przywozowe są wymagane według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Kodeks celny regulował pobór cła od importu. Przewidziane były jednak wyjątki od obowiązku uiszczania cła w przypadkach gdy towar podlegał zwolnieniu celnemu, gdy dla danej pozycji towarowej występowała zerowa stawka celna lub pobór od danej pozycji taryfowej był zawieszony.

Stosownie bowiem do treści art. 13 § 1 ustawy – Kodeks celny, cła określane były na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych. Inne środki taryfowe to zawieszenie w całości lub w części poboru cła, kontyngenty taryfowe, plafony taryfowe.

Zgodnie z treścią art. 13 § 6 – Rada Ministrów ustanawia w drodze rozporządzenia, taryfę celną. Korzystając z tej delegacji ustawowej, Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 15.12.1998r. w sprawie ustanowienia taryfy celnej (Dz. U. Nr 158, poz. 1036 ze zm.), która stanowiła załącznik nr 1 do tego rozporządzenia. Taryfa celna obejmowała nie tylko wysokość, ale także sposób, warunki i zakres stosowania (art. 13 § 3 pkt 2 ustawy – Kodeks celny). Rodzaj towaru stanowił warunek klasyfikacji, to jest przypisania danego towaru do kodu PCN zawartego w taryfie celnej i odpowiednio decydował o zastosowaniu stawki celnej.

W sprawie niniejszej do jednego rodzaju towaru o tym samym kodzie PCN taryfy celnej, pochodzącego z tego samego kraju, bo z Holandii – importer zastosował dwie stawki celne – konwencyjną i autonomiczną. Towar ten zakupiony został na podstawie tej samej faktury, różnił się tylko jakością bowiem importowane kwiaty tj. róże i chryzantemy były zaliczone do I i II gatunku. Podnieść należy, że ani ustawa – Kodeks celny, ani powołana taryfa celna nie uzależnia stosowania kodu PCN i określonej stawki celnej od jakości towaru. Róże i chryzantemy zarówno I jak i II gatunku klasyfikowane są do tego samego kodu PCN czego nie kwestionują importerzy. Nie można również uznać za zasadny pogląd, że zgłoszenie kwiatów w odrębnych pozycjach ze względu na ich jakość uzasadniało zastosowanie różnych stawek celnych, tj. autonomiczną i konwencyjną. Wadliwie bowiem przyjęto dla przedmiotowych kwiatów I gatunku stawkę celną autonomiczną, zaś dla II gatunku o tym samym kodzie taryfy celnej – stawkę konwencyjną, twierdząc, że taryfa celna przewiduje 2 stawki celne dla kodu PCN 0 603, które importer może wykorzystać przy jednym zgłoszeniu celnym. Dyrektor Izby Celnej natomiast nietrafnie przyjął, że obowiązującą stawką, jest to stawka zastosowana wg uwagi zamieszczonej w części pierwszej tytuł A – stawki celne pkt 3 lit. b).

Zdaniem sądu kasacyjnego oba stanowiska nie są prawidłowe. Zgodnie z częścią pierwszą tytuł A – taryfy celnej – stawki celne o których mowa w ust. 1 lit. a) tj. konwencyjne z zastrzeżeniem ust. 3 lit. b) stosuje się do towarów pochodzących z krajów i regionów :

- członków Światowej Organizacji Handlu (WTO) i do których stosuje się również klauzulę największego uprzywilejowania.

Natomiast stawki celne autonomiczne (ust. 3) stosuje się do towarów pochodzących między innymi z krajów i regionów, o których mowa w ust. 2 tj. również do członków WTO, jeżeli stawka celna konwencyjna jest wyższa od określonej dla tego towaru stawki celnej autonomicznej lub gdy stawka celna konwencyjna nie została określona.

W sprawie niniejszej zarówno róże jak chryzantemy zostały przywiezione w okresie od 1 listopada do 31 maja, w którym taryfa celna przewiduje stawki celne autonomiczną-specyficzną i konwencyjną.

Stawka specyficzna to wyrażona w EUR wysokość cła, w stosunku do jednostki masy lub miary, w sprawie niniejszej – od sztuki.

Stawka konwencyjna ad valorem wyrażona jest w % w stosunku do wartości celnej towaru.

Obu tych stawek nie można porównać w myśl uwagi zamieszczonej w części pierwszej A ust. 3 b) i w ten sposób ustalić, która stawka jest wyższa. Sposób sugerowany przez organ celny, że należy dokonać symulacji wyliczania cła i następnie porównać stawki nie znajduje uzasadnienia ani w unormowaniach Kodeksu celnego ani też w taryfie celnej. Należy przyjąć, że jest to pragmatyczny sposób zmierzający do zastosowania stawki niższej – nie mający oparcia w przepisach.

Zdaniem sądu kasacyjnego, w niniejszej sprawie nie może być wyboru stawki w zależności od niższej, bowiem są to stawki nieporównywalne.

Inna sytuacja jest wówczas gdy stawka autonomiczna i konwencyjna są określone w procentach jak to ma miejsce przy kwiatach kod PCN 0 603 importowanych w innym okresie czasowym.

Wymieniona stawka autonomiczna przewidziana przy powyższym kodzie taryfy celnej stosowanym dla róż i chryzantem importowanych w okresie od 1 listopada do 31 maja może być stosowana dla krajów i regionów wymienionych w części pierwszej A ust. 3 lit. a) i c), gdzie nie zamieszczono warunku dotyczącego wyboru niższej stawki celnej, lub w sytuacji gdy obie stawki autonomiczne i konwencyjne wg taryfy celnej są porównywalne bo określone w procentach.

W tej sytuacji marginesowy staje się problem dotyczący prawidłowości zgłoszenia celnego dokonanego przez stronę skarżącą a obejmującego kolejne pozycje w zależności od gatunku towaru. Nie mniej należy zgodzić się ze stanowiskiem kasacji, że taryfa celna nie przewiduje klasyfikacji w zależności od gatunku towaru, który wyraża się w jego wartości celnej.

Nadto rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych w § 5 określa sposób dokonywania zgłoszenia celnego towarów klasyfikowanych według jednego kodu taryfy celnej, pochodzących z jednego kraju, objętych jedną stawką celną, jedną stawką podatkową i jedną stawką opłaty wynikającej z przepisów o ochronie rynku krajowego. Inaczej dokonywane są zgłoszenia celne towarów w wypadku towarów klasyfikowanych według więcej niż jednego kodu taryfy celnej lub jednego kodu taryfy celnej, ale pochodzących z więcej niż jednego kraju lub objętych więcej niż jedną stawką celną, lub więcej niż jedną stawką podatkową, lub więcej niż jedną stawką opłaty wynikającej z przepisów o ochronie rynku krajowego. Rozporządzenie to nie przewiduje możliwości wyboru przez importera sposobu dokonywania zgłoszenia celnego.

W sprawie niniejszej w taryfie celnej jak wykazano wyżej, dla Holandii która jest członkiem WTO należy rozważyć, czy nie powinna być zastosowana stawka celna według zasad określonych w części pierwszej A – stawki celne ust. 2 lit. a) i ust. 1 lit. a).Na koniec podnieść należy, że według wykładni systemowej, jeżeli cło stanowi daninę publiczno-prawną w rodzaju podatku od importowanych towarów, to nie może istnieć żadna dowolność tak w zakresie dokonywania zgłoszeń celnych jak i stosowania stawek celnych. Przy prawidłowej interpretacji postanowień części pierwszej A – stawki celne – w sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości możliwość zastosowania prawidłowej stawki celnej.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 181 i art. 185 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżony wyrok uchylił i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie .

Na podstawie art. 207 § 2 tej ustawy Sąd odstąpił od zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego z uwagi na zasadę słuszności i motywów rozstrzygnięcia .