Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1367/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne wobec A. B. na wniosek wierzyciela – Dyrektora Spółki A S.A., na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 marca 2016 r. nr [...], obejmującego należności z tytułu nieuiszczonych opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2011 r. do lipca 2015 r. w łącznej wysokości należności głównej 1.034,90 zł.

W celu wyegzekwowania w/w należności organ egzekucyjny skierował do pracodawcy zobowiązanej - Fundacji S. z siedzibą w G., zawiadomienie nr [...] z dnia 24 marca 2016 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 30 marca 2016 r.. W dniu 2 kwietnia 2016 r. odpis w/w zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 marca 2016 r. otrzymała zobowiązana.

Korzystając z przysługującego prawa, pismem z dnia 4 kwietnia 2016 r. A. B. w oparciu o art. 33 u.p.e.a. wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego egzekucji administracyjnej na podstawie w/w tytułu wykonawczego. W złożonym piśmie zobowiązana podniosła zarzut przedawnienia i braku wymagalności egzekwowanego obowiązku oraz zarzut braku doręczenia upomnienia. Jednocześnie, powołując się na art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zobowiązana wniosła o wstrzymanie i zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie zaległości z tytułu opłat abonamentowych przez Spółkę A S.A..

Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2016 r., z uwagi na wniesione w terminie zarzuty, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku zobowiązanej. Jednocześnie w oparciu o art. 34 § 1 u.p.e.a. organ wystąpił do wierzyciela z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie złożonych przez zobowiązaną zarzutów.

Pismem z dnia 17 maja 2016 r. organ egzekucyjny, po uprzednim wezwaniu zobowiązanej do sprecyzowania żądania zawartego w piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r., zawiadomił stronę o pozostawieniu bez rozpoznania przedmiotowego pisma w części dotyczącej wniosku o wstrzymanie prowadzonego postępowanie egzekucyjnego.

Pouczona w w/w piśmie przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego o możliwości złożenia w trakcie zawieszonego postępowania, wniosku o uchylenie zajęcia egzekucyjnego, A. B. pismem z dnia 27 maja 2016 r. wniosła o uchylenie zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonanego zawiadomieniem z dnia 24 marca 2016 r. nr [...] W efekcie rozpoznania w/w wniosku, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w dniu 26 sierpnia 2016 r. wydał postanowienie nr [...], którym uchylił zajęcie dokonane w/w zawiadomieniem.

W dniu 7 września 2016 r. Dyrektor Spółki A S.A. wydał postanowienie nr [...], którym uznał podniesione przez zobowiązaną zarzuty za nieuzasadnione.

Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Spółki A S.A. postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2017 r. nr [...].

Wobec powyższego, Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, opierając się na ostatecznej wypowiedzi wierzyciela, rozstrzygnięciem z dnia 29 maja 2017 r. nr [...] postanowił uznać za nieuzasadnione zarzuty A. B. wniesione w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1, 2 i 7 u.p.e.a., w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 marca 2016 r.. Postanowienie z dnia 29 maja 2017 r. zostało doręczone zobowiązanej w dniu 2 czerwca 2017 r..

Pismem z dnia 5 czerwca 2017 r., z zachowaniem ustawowego terminu, A. B. złożyła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej zażalenie na w/w postanowienie organu pierwszej instancji, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 marca 2016 r.. W uzasadnieniu złożonego zażalenia zobowiązana podniosła kwestię braku dysponowania przez Spółkę A S.A. dowodami na dopełnienie obowiązku wynikającego z rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., nr 187, poz. 1342), tj. nadania posiadaczowi odbiorników nowego numeru identyfikacyjnego. A. B. podniosła również kwestię przedawnienia należności objętej w/w tytułem wykonawczym wskazując, że nieuiszczona opłata abonamentowa nie jest zaległością podatkową, do której zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej, ale opłatą okresową, do której stosuje się 3-letni termin przedawnienia wynikający z art. 118 K.C..

W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego zażalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w dniu 20 lipca 2017 r. wydał postanowienie nr [...], którym utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego nr [...] z dnia 29 maja 2017 r., uznające za nieuzasadnione zarzuty strony w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 marca 2016 r. nr [...].

Przedmiotowe postanowienie doręczono stronie w dniu 26 lipca 2017 r..

Pismem z dnia 21 sierpnia 2017 r. A. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 20 lipca 2017 r.. Organowi w zaskarżonym postanowieniu strona zarzuciła brak ustosunkowania się do informacji zawartych w jej pismach składanych do Dyrektora Spółki A. S.A., które jej zdaniem wskazują, że wierzyciel nie potrafi udowodnić swoich racji i interpretuje przepisy prawne zgodnie ze swoimi potrzebami.

W skardze i w pismach procesowych skarżąca podniosła, że do dnia sporządzenia przedmiotowej skargi nie otrzymała wyjaśnień dotyczących sposobu dostarczenia przesyłek przez Pocztę Polską, brak też jest jakiejkolwiek reakcji Spółki A S.A. na zawiadomienie o rezygnacji z użytkowania odbiorników RTV. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie zażądał od wierzyciela wyjaśnienia zarzutów, a w ocenie skarżącej powinien był to zrobić, z uwagi, iż posiadał informację o w/w faktach. Ponadto, A. B. wskazała, że postanowieniem z dnia 20 lipca 2017 r. nr [...] organ zmienił swoje stanowisko w sprawie, gdyż wcześniej - postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2016 r. uchylił zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Do zmiany rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie - w ocenie strony - nie było podstaw, gdyż wierzyciel nie przedstawił żadnych nowych faktów i nie odniósł się do zastrzeżeń podnoszonych przez skarżącą.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - oceniając ponownie zebrany materiał dowodowy - podtrzymał swoje stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu z dnia 20 lipca 2017 r..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1370 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Zakreślając ramy prawne przedmiotowej sprawy należy wskazać, że zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Według art. 33 § 1 pkt 1 cyt. ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku, zaś zgodnie z art. 33 § 1 pkt 7 tej ustawy - brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 cyt. ustawy. Stosownie z kolei do art. 34 § 1 cyt. ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów z tym, że w zakresie zarzutów, o których mowa między innymi w art. 33 § 1 pkt 1- 5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie był jednocześnie wierzycielem, dlatego obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów i był stanowiskiem wierzyciela związany. Ten element procesowy eksponował w postanowieniu zarówno ;organ egzekucyjny, jak i organ nadzoru. W tej sytuacji, ze względu na związanie tych organów i stanowiskiem wierzyciela na podstawie art. 34 § 1 cyt. ustawy, nieodzownym było poddanie kontroli Sądu stanowiska wierzyciela.

W tym miejscu należy też wskazać, że zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, gdyż mają charakter incydentalny. W pełni skuteczna ochrona praw jednostki w tym zakresie jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to jest postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Sąd administracyjny i rozpoznający skargę na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne może zatem i powinien odnieść się również do treści rozstrzygnięcia wierzyciela dotyczącego stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Mając w powyższy sposób zakreślone granice rozpoznania sprawy, Sąd dokonał analizy zapadłych w sprawie postanowień. Odnosząc się do zasadności podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu nieistnienia obowiązku należy wskazać, że w dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (t.j. Dz. U. z 2004 r., poz. 2531 z późn. zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie aktualnie obowiązująca ustawa o opłatach abonamentowych. Ustawa ta nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy o opłatach abonamentowych, ale również na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

Z powyższego wynika, że zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez skutecznego jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Analizując argumentację strony w przedmiotowej sprawie należy podkreślić, że głównym argumentem skarżącej jest brak skutecznego nadania zaktualizowanego numeru identyfikacyjnego, który uniemożliwiał dokonywanie wpłat abonamentowych.

Po zarejestrowaniu odbiornika RTV uiszczenie opłaty abonamentowej jest obowiązkiem, który wynika z mocy samego prawa, zatem dla jego realizacji nie jest konieczna konkretyzacja w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, tj. decyzji administracyjnej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., K 24/08, OTK-A z 2010 r. nr 3, poz. 22, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 236/13).

Zatem jeśli fakt zarejestrowania odbiornika został w sprawie ustalony, to aby skutecznie podważyć ciążący obowiązek uiszczania abonamentu, należy wykazać wyrejestrowanie tegoż odbiornika (por. wyroki WSA w Gliwicach w sprawach I SA/Gl 650/14, I SA/Gl 518/14, I SA/Gl 376/13, jak również WSA w Poznaniu w sprawie I SA/Po 57/14). Powyższe stanowisko znajduje oparcie w regulacjach zobowiązujących abonenta do powiadomienia urzędu pocztowego m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika, a to w: § 4 obowiązującego do dnia 16 czerwca 2005 r. rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. nr 70, poz. 338); § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r., poz. 1190); § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., poz. 1342); oraz § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Na ciążący na użytkowniku odbiorników obowiązek niezwłocznego powiadomienia (przez złożenie w placówce "Formularza zgłoszenia danych") m.in. o zaprzestaniu używania odbiorników zwrócił uwagę także Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku z dnia 16 marca 2010 r..

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie skarżąca nie zdołała faktu wyrejestrowania udowodnić, a zaoferowane twierdzenia uznać należy za gołosłowne i nie potwierdzone zgodnie z regułami dowodzenia.

Kolejną przesłanką, z której skarżąca wywodziła fakt nieistnienia obowiązku abonamentowego był brak doręczenia nowego numeru indentyfikacyjnego abonenta.

Faktycznie, z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., nr 187, poz. 1342) wynika, że operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu miał nadać posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, (indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny miał powiadomić Iużytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr [...] do rozporządzenia (ust. 2).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, wierzyciel wskazał, że zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej zostało wysłane skarżącej i nie odnotowano zwrotu wysłanej korespondencji. Jednakże w ocenie Sądu brak dowodu doręczenia zawiadomienia nie anuluje wynikającego z ustawy obowiązku do uiszczania abonamentu. Abonenci, którzy nie zapoznali się z nowo nadanym numerem, mieli szereg możliwości, aby go ustalić, poprzez zasięgnięcie informacji w urzędzie pocztowym, poprzez infolinię lub w internecie.

Odnosząc się do zarzutu braku doręczenia zobowiązanej upomnienia, należy wskazać na brzmienie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z którego wynika, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Jednakże Sąd zwraca uwagę, że art. 15 § 5 cyt. ustawy stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, inne niż określone w § 3a należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, kierując się celowością doręczenia upomnienia oraz potrzebą zapewnienia efektywności czynności wierzyciela zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z obowiązującym w dacie wszczęcia egzekucji § 13 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 131, poz. 1541 z późn. zm.) - postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez jego uprzedniego doręczania, gdy "zobowiązany ma ustawowy obowiązek obliczenia lub uiszczenia należności pieniężnej bez wezwania". Ten przepis miał zastosowanie do opłaty abonamentowej (por. wyrok NSA z dnia 10 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1818/14, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15).

Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie brak uregulowania przez A. B. opłat z tytułu abonamentu RTV jednak poskutkował skierowaniem w dniu 17 sierpnia 2015 r. do zobowiązanej upomnienia nr [...], które jako niepodjęte w terminie przez adresata, zostało zwrócone wierzycielowi w dniu 5 września 2015 r.. Zatem, stwierdzić należy, że doręczenie przesyłki zawierającej upomnienie, wystawione w związku brakiem uregulowania przez zobowiązaną opłat abonamentowych RTV za okres od stycznia 2011 r. do lipca 2015 r., zostało skutecznie doręczone zobowiązanej w dniu 5 września 2015 r..

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, wskazać należy, iż opłata z tytułu abonamentu radiowo-telewizyjnego stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.), a zatem do przedawnienia abonamentu radiowo-telewizyjnego zastosowanie będą miały przepisy wskazane w tej ustawie, a mianowicie art. 70 § 1, zgodnie z którym zobowiązanie przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Powyższe znalazło potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych - m.in. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 210/12. W przywołanym wyroku Sąd, powołując się również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, zajął stanowisko, iż przepis art. 2 Ordynacji podatkowej regulujący zakres jej stosowania przewiduje w § 2, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne organy, niż wymienione w § 1 pkt 1 ustawy (paragraf 1 pkt 1 odnosi się do organów podatkowych). Sąd orzekł, że przepis ten ma zastosowanie do opłat za abonament, gdyż ten jest opłatą, o której w nim mowa a brak jest przepisów odrębnych, stanowiących inaczej. Biorąc pod uwagę powyższe, za niezasadne należy uznać stanowisko zobowiązanej o stosowaniu do opłat radiowo-telewizyjnych przepisów Kodeksu Cywilnego.

Reasumując, zebrane przez wierzyciela dowody wskazują, iż skarżąca dokonała rejestracji odbiorników TV pod adresem: ul. [...], [...] G., w wyniku której została wydana książeczka radiofoniczna służąca do dokonywania opłat z tytułu abonamentu. W/w książeczka została zastąpiona nadaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342). Powyższe zostało dokonane w terminie wskazanym w ww. przepisach - zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta [...], stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników RTV i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej zostało skierowane do skarżącej. Wobec braku dowodów na wyrejestrowanie odbiornika oraz wobec niespornej okoliczności nieuiszczania opłat, uznać należy prawidłowość zaskarżonego postanowienia.

Wskazać należy także, że postanowienie z dnia 20 lipca 2017 r., było jedynym wydanym przez z organ, dotyczącym rozpatrzenia zarzutów A. B. w przedmiocie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie wystawionego przez Dyrektora Spółki A. S.A. tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 14 marca 2016 r.. Wskazywane przez stronę w złożonej skardze rozstrzygnięcie organu z dnia 19 sierpnia 2016 r. nr [...] uchylało postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia 28 czerwca 2016 r. nr [...], którym organ pierwszej instancji odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku A. B. o uchylenie czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę zawiadomieniem z dnia 24 marca 2016 r. nr [...]. Ww. rozstrzygnięcie w żadnej mierze nie dotyczyło jednak ustosunkowania się do wniesionych przez zobowiązaną w oparciu o art. 33 § 1 u.p.e.a. zarzutów. Tym samym, za niezasadny należy uznać podniesiony przez stronę skarżącą zarzut zmiany przez organ stanowiska w niniejszej sprawie i wydania dwóch różnych rozstrzygnięć.

Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.