Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 171/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. C. na bezczynność A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółkę Akcyjną z siedzibą w G. do rozpatrzenia w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku M. C. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 marca 2012 r., uzupełnionego pismem z dnia 25 maja 2012 r.; 2. stwierdza, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na rzecz skarżącego M. C. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność A. (działającej przez swój Oddział w T. i Oddział w E.), polegającą na:

1. nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 2 marca 2012 r. i z dnia 25 maja 2012 r., w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, ze zm.), przy jednoczesnym:

2. niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 tej ustawy.

W skardze wniesiono o zobowiązanie A. do udostępnienia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący powołuje się na brak przepisu, który ustalałby termin na wniesienie skargi na bezczynność. Przywołuje postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 2020/08.

Następnie skarżący uzasadnia brak konieczności poprzedzenia skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, powołując się na stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego, w tym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05. Wywodzi o dopuszczalność skargi na bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej niepoprzedzonej żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej.

Ponadto uzasadnia, że żądana informacja dotycząca decyzji o lokalizacji i budowie linii energetycznych stanowi informację publiczną, dotyczy bowiem "sprawy publicznej" jaką jest dystrybucja energii elektrycznej. A. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dystrybucja energii elektrycznej jest zadaniem publicznym.

Jak wynika z dalszego uzasadnienia skargi, skarżący pismem z dnia 2 marca 2012 r. a następnie z dnia 25 maja 2012 r. wystąpił do A. Oddziału w T. i Oddziału w E. m.in. o udostępnienie, w przypadku ich istnienia, kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy oraz ewentualnej przebudowy linii energetycznych.

Spółka udzieliła odpowiedzi pismem z dnia 8 maja 2012 r., przedłużając postępowanie powołała się na dużą ilość składanych wniosków i konieczność zgromadzenia dokumentacji archiwalnej. Oddział w T. odpowiedział, że nie posiada urządzeń w miejscowości G., powiat i., niewskazując, że ich posiadaczem jest Oddział w E. Podobnej odpowiedzi udzielił następnie Oddział w E. pismem z dnia 9 lipca 2012 r. Wreszcie oba oddziały pismami z dnia 27 września 2012 r. i z dnia 8 października 2012 r. stwierdziły, że posiadają tytuł prawny do korzystania z urządzeń posadowionych na nieruchomościach skarżącego, nabywając służebność przesyłu przez zasiedzenie. Milczeniem natomiast pominięto kwestię wezwania do udostepnienia informacji publicznej. Wniosek ten pozostał bez odpowiedzi do dnia sporządzenia skargi.

Odpowiedzi na skargę udzieliła A., w imieniu której działa profesjonalny pełnomocnik. Wskazuje, że odpowiedzi udziela w imieniu Oddziału w O. i domaga się oddalenia skargi.

Wyjaśnia, że korespondencja między stronami dotyczyła przede wszystkim zawarcia umowy służebności przesyłu oraz zapłaty wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości, pod rygorem skierowania sprawy na drogę sądową. Spółka twierdzi, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie służą uzyskiwaniu informacji w sprawach indywidualnych i realizacji osobistych celów wnioskodawcy. W tej sprawie celem uzyskania informacji są indywidualne sprawy cywilne skarżącego, o ustanowienie służebności i wypłatę odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości, których zamierza dochodzić przed sądem powszechnym. W takich okolicznościach instytucja dostępu do informacji publicznej nie może zastępować przysługującego stronom postępowania sądowego uprawnień i obowiązków procesowych, stosownie do treści art. 244 i nast. K.p.c.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga jako zasadna podlegała uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (3 § 2 pkt 1) i podejmowaniu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (3 § 2 pkt 4).

Okoliczności niniejszej sprawy nie są sporne. Bezczynność A. polega na nierozpatrzeniu wniosku M. C. o udostępnienie informacji publicznej, zawartego w piśmie z dnia 2 marca 2012 r. nazwanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" i skierowanym do A. Oddział w T. W piśmie tym, w ostatnim akapicie, złożono wniosek z powołaniem się na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej, którym wnioskodawca domaga się udostępnienia "kserokopii wszelkich decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych" na szeregu oznaczonych działkach w miejscowościach S., P. i G. Kolejnym pismem, z dnia 25 maja 2012 r., skierowanym do A. Oddziału w O., identycznie nazwanym, skarżący także w ostatnim akapicie zwrócił się udostępnienie kserokopii wszelkich decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych, na działce nr [...] położonej w miejscowości G. Jak wynika z pism A. Oddziałów w E. i T., ich treść dotyczy zasadniczo kwestii związanych z żądaniem ustanowienia służebności przesyłu oraz odszkodowania za bezumowne korzystanie z nieruchomości wnioskodawcy. W piśmie z dnia 10 października 2012 r. A Oddział w T. poinformował natomiast, jakie urządzenia znajdują się na 7 oznaczonych działkach wnioskodawcy oraz kiedy i w jakim trybie zostały wybudowane. W piśmie tym znalazło się stwierdzenie, że wezwana nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż zakres stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej nie obejmuje przedsiębiorstwa energetycznego jakim jest A., który nie dysponuje środkami publicznymi ani nie wykonuje zadań publicznych.

Skarżona bezczynność wynika zatem z faktu, że w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.) wnioskodawca jak twierdzi nie uzyskał żądanej informacji publicznej w sposób i formie podanych we wniosku. Umknęło jednak skarżącemu, że odpowiedzi w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej udzielono mu w opisanym piśmie z dnia 10 października 2010 r. Inną kwestią jest prawidłowość tego stanowiska, która właśnie podlega ocenie sądu w niniejszej sprawie, z punktu widzenia, czy mamy do czynienia z bezczynnością podmiotu zobowiązanego na gruncie tej ustawy.

Istotne zatem na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej jest ustalenie, czy wezwana A. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz czy żądane przez wnioskodawcę decyzje administracyjne o lokalizacji i budowie linii elektroenergetycznych stanowią informacją publiczną.

Zatem rozpatrując aspekt podmiotowy na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1. organy władzy publicznej,

2. organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3. podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4. podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Na tle niniejszej ustawy zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej informacji publicznej zostały nie tylko władze publiczne, lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne, niebędące organami władzy publicznej.

Zobowiązana spółka jest podmiotem, którego działalność podlega przepisom ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059). W świetle treści art. 3 pkt 25 tej ustawy, A. jako operator systemu dystrybucyjnego elektroenergetycznego jest przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długookresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi. Obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05 wskazał, że dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju o której mowa w art. 5 Konstytucji. Obowiązkiem władzy publicznej jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych (OTK-A 2006/7/87, Dz. U. z 2006 r., nr 41, poz. 1012, LEX nr 198687). Taka ocena pozostaje aktualna mimo zmiany funkcjonowania rynku energetycznego, ustalonego nowelizacją ustawy Prawo energetyczne, wskutek wejścia w życie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/54/WE z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (Dz. U. U.E.EL z dnia 15 lipca 2003 r., nr 176, poz. 37, ze zm.). Dyrektywa nr 2003/54 aktualnie nie obowiązuje, została uchylona mocą Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 20093/72/WE dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (Dz. U. UE L z dnia 14 sierpnia 2009 r., nr 211, poz. 55). Niemniej, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 25 lipca 2006 r. mimo, że dokonywał zgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy – Prawo energetyczne w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną w 2005 r., a opartą na wynikającym z dyrektywy 2003/54/WE rozdziale systemów energetycznych, to swoje wnioski wyprowadził z Konstytucji RP. Również obecnie, po zmianach dokonanych w ustawie Prawo energetyczne, a także na gruncie obecnie obowiązującej dyrektywy 2009/72/WE (art. 2 pkt 35 dyrektywy) operator systemu dystrybucyjnego pozostaje przedsiębiorstwem energetycznym, które ze względu na dysponowanie zasobami energetycznymi wykonuje zadania publiczne. Dyrektywa 2009/72/WE w art. 25 ust. 1 wskazuje, że operator systemu dystrybucyjnego jest odpowiedzialny za zapewnienie długoterminowej zdolności systemu do zaspokajania uzasadnionego zapotrzebowania na dystrybucję energii elektrycznej, za eksploatację, utrzymanie i rozbudowę w warunkach opłacalności ekonomicznej bezpiecznego, niezawodnego i wydajnego systemu dystrybucji energii elektrycznej na swoim obszarze, z należytym poszanowaniem środowiska i efektywności energetycznej. Postanowienia obecnie obowiązującej dyrektywy 2009/72/WE potwierdzają aktualność tezy postawionej przez Trybunał Konstytucyjny we wskazanym wyroku, że dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego i ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju. Tym samym nawet rozdział usług sprzedaży i dystrybucji energii elektrycznej przewidziany w znowelizowanej ustawie Prawo energetyczne pozostaje bez wpływu na ocenę sądu odnośnie wykonywania przez spółkę A. zadań publicznych. Nadto, jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., w sprawie sygn. akt I OSK 851/10 (LEX nr 737513), obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienia art. 9c ust. 3 ustawy prawo energetyczne, wobec czego działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy. Zawarte w tym przepisie formułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej". Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Takie też stanowisko odnośnie wykonywania przez A. zadań publicznych, wskutek czego jest ona podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjmowane jest obecnie jednolicie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 września 2014 r., sygn. akt I OSK 659/14; z dnia 11 marca 2014 r. - w sprawach o sygnaturach I OSK 2586/13, I OSK 2653/13, I OSK 2436/13; z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1330/13, z dnia 29 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1421/13, z dnia 15 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1212/13, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nietrafne jest zatem stanowisko przeciwne zawarte w odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Przechodząc następnie do rozważań odnośnie charakteru żądanej informacji odwołać się trzeba do treści art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. "a" tej ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym: treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które władzę publiczną realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, dostępny na stronie internetowej http://.orzeczenia.nsa.gov.pl). Treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, stanowi informację publiczną. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325). Zatem żądane przez skarżących dokumenty urzędowe – decyzje stanowiące podstawę lokalizacji i budowy infrastruktury elektroenergetycznej, jako stanowiące treść aktów administracyjnych dotyczących danych publicznych stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jednocześnie sąd orzekający w niniejszym składzie nie podziela stanowiska wyrażonego w odpowiedzi na skargę kwestionującego możliwość skorzystania z dostępu do informacji publicznej, z uwagi na cel złożenia przedmiotowego wniosku. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiot uprawniony do uzyskania informacji publicznej nie musi wykazywać, że cel jego żądania jest zgodny z celem ustawy. Istotnym jest, że każdy ma prawo ubiegać się o udostępnienie informacji publicznej (na warunkach określonych w ustawie), a podmiot obowiązany do udostępnienia informacji ma ustawowy obowiązek wniosek taki załatwić. Tym samym okoliczność, że skarżący jest właścicielem nieruchomości, na których zlokalizowana jest infrastruktura przedsiębiorstwa nie wyłącza jego prawa do żądania udostępnienia informacji publicznej, gdyż takiego ograniczenia nie wprowadza ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przepis art. 1 ust. 1 tej ustawy stanowi jednoznacznie, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 2 ustawy stanowi natomiast, że z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, przysługuje każdemu, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu takiej informacji. Zatem nawet posiadanie osobistego interesu w uzyskaniu informacji publicznej, związanego z prawem własności nieruchomości zabudowanej urządzeniami wykorzystywanymi do realizacji celów publicznych, co niewątpliwie jawi się w niniejszej sprawie, nie wyłącza uprawnień do uzyskania informacji w trybie tej ustawy.

Odnosząc się następnie do adresata wniosku oraz sposobu udostępnienia żądanej informacji publicznej, trzeba zauważyć, że skarżący domaga się jej w dwóch opisanych pismach stanowiących w istocie jeden wniosek, lecz skierowany do dwóch jednostek organizacyjnych A. (Oddziału w T. i Oddziału w O.). Jednakże zobowiązaną na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej i jednocześnie wyłącznie posiadającą zdolność sądową jest A. Oczywiście podlega akceptacji taki stan, gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej skierowany jest do jednostki organizacyjnej podmiotu zobowiązanego, a ten informacji takiej udziela. Jednakże w niniejszej sprawie niezależnie od działań podejmowanych przez wymienione oddziały A., jedynie tej spółce można przypisać stan bezczynności. Stanowisko sądu zgodne jest zresztą z żądaniem skargi, skierowanym przeciwko A.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W sytuacji, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Jak wynika z ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnienie informacji publicznej może nastąpić m.in. w formie pisemnej, w formie kopii albo wydruku, strona ma prawo żądania przesłania jej informacji, a kwestia formy udostępnienia informacji publicznej pozostawiona jest, co do zasady, występującemu z wnioskiem o udostępnienie informacji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że żądający udostępnienia informacji publicznej może domagać się wydania mu kserokopii dokumentów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 754/13; z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. I OSK 1872/13; z dnia 14 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 609/12, dostępne j. w.). Skarżący w niniejszej sprawie domagał się "udostępnienia" kserokopii decyzji dotyczących budowy i lokalizacji linii elektroenergetycznych na jego nieruchomościach. Sformułowanie wniosku jest niezręczne, ale gdyby wnioskodawcy chodziło o wgląd do dokumentacji w siedzibie przedsiębiorstwa, to dałby temu wyraz wprost. Należy zatem sądzić, że formą udostępnienia ma być przesłanie kserokopii żądanych dokumentów, a nie zapoznanie się z nimi w miejscu udostępnionym przez podmiot zobowiązany (zob. art. 12 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Niemniej przedmiotowe żądanie nie zostało przez spółkę spełnione w żadnej formie, nie zastosowano także trybu przewidzianego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udzielono natomiast błędnej odpowiedzi, że A. nie jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno – techniczną. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, która jest w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Jeżeli zatem podmiot zobowiązany żądanej informacji nie posiada, wystarczające jest pisemne powiadomienie o tym wnioskodawcy. Bezczynność podmiotu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w ustawowo ustalonym terminie podmiot ten nie rozpoznał złożonego wniosku. Wniosek skarżącego z dnia 2 marca 2012 4., uzupełniony wnioskiem z dnia 25 maja 2012 r., nie został do dnia orzekania przez sąd załatwiony zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zobowiązał A. do rozpatrzenia w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku M. C. z dnia 2 marca 2012 r., uzupełnionego wnioskiem z dnia 25 maja 2012 r., o udostępnienie informacji publicznej. Rozpatrując wniosek spółka winna udostępnić żądaną informację, jeżeli znajduje się ona w jej posiadaniu, poinformować pisemnie, że nie posiada takiej informacji, jeżeli żądana dokumentacja nie istnieje lub nie znajduje się w posiadaniu spółki, bądź wydać decyzję o odmowie udzielenia informacji publicznej, w sytuacji zaistnienia przesłanek z art. 5 ust. 2 ustawy. Sąd orzekł następnie, że bezczynność A. nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa (punkt drugi wyroku). Sąd uwzględnił okoliczność, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej był uboczny, gdyż pierwszorzędne w wymienionych pismach były żądania o charakterze cywilnoprawnym. Nadto odpowiedź na wniosek została w rezultacie udzielona, pismem z dnia 10 października 2012 r., mimo błędnego stanowiska. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. nr 163 poz. 1349) ustalając, że na zasądzone koszty składa się kwota 100 zł wpisu sądowego oraz kwota 257 zł stanowiąca wynagrodzenie radcy prawnego wraz z poniesioną opłatą od pełnomocnictwa.