Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 279/85
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1985-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 75
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 czerwca 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Teza: Brak możliwości ustalenia miejsca pobytu /art. 15 ust. 2 in fine ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ zachodzi nie tylko wówczas, gdy nie udaje się nawiązać kontaktu z osobą, której dotyczy postępowanie administracyjne o wymeldowanie, lecz także wówczas, gdy osoba ta odmawia wskazania miejsca swego pobytu.

TEZY

Brak możliwości ustalenia miejsca pobytu /art. 15 ust. 2 in fine ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ zachodzi nie tylko wówczas, gdy nie udaje się nawiązać kontaktu z osobą, której dotyczy postępowanie administracyjne o wymeldowanie, lecz także wówczas, gdy osoba ta odmawia wskazania miejsca swego pobytu.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił na podstawie art. 207 par. 5 Kpa skargę Jana J. na decyzję Dyrektora Wydziału Społeczno-Administracyjnego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu z dnia 21 marca 1985 r. w przedmiocie wymeldowania z urzędu.


UZASADNIENIE

Kierownik Wydziału Społeczno-Administracyjnego Urzędu Dzielnicowego we Wrocławiu wydał w dniu 4 lutego 1985 r. decyzję nr WSA-6212/129/84, którą orzeczono z urzędu wymeldowanie Jana J. z lokalu przy ul. K. nr 67/6 w W., wskazując jako materialnoprawną podstawę decyzji art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/.

Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia 21 marca 1985 r. nr SA-V-6214/14/85 Dyrektora Wydziału Społeczno-Administracyjnego Urzędu Wojewódzkiego we Wrocławiu.

Organy administracji ustaliły, że Jan J. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania przy ul. K. nr 67/6, co sam potwierdził na rozprawie administracyjnej przeprowadzonej w dniu 4 marca 1985 r., nie podając miejsca swego pobytu, oraz nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego Jan J. wnosił o jej uchylenie, zarzucając naruszenie przepisu art. 7 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności. Twierdził, że nie zachodzi żadna z okoliczności, z którymi art. 15 ust. 2 wiąże możliwość wymeldowania z urzędu. Skarżący wskazał, że posiada tytuł prawny do przebywania w lokalu przy ul. K. nr 67/6 gdyż w wyroku Sądu Rejonowego z 10 marca 1980 r. R.III.C.1153/79, rozwiązującym jego małżeństwo z Matyldą J., ustalono sposób korzystania z tego mieszkania w ten sposób, że przyznano mu jeden pokój o pow. 24 m2, a Matyldzie J. - dwa pokoje. Podniósł ponadto, że powództwo Matyldy J. o jego eksmisję zostało oddalone, a zatem brak jest podstawy do przyjęcia, że opuścił miejsce zamieszkania.

Przesyłając skargę do Sądu, organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

Przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ określa sytuacje, przy wystąpieniu których organ administracji jest obowiązany wydać z urzędu lub na wniosek strony decyzję o wymeldowaniu. Następstwo takie powinno wyniknąć, gdy osoba, której dotyczy wszczęte postępowanie administracyjne, utraciła uprawnieni do przebywania w lokalu i bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim przez okres co najmniej 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.

Zebrany materiał dowodowy stanowi dostateczną podstawę do ustalenia, że Jan J. w miejscu swego dotychczasowego pobytu przy ul. K. nr 67/6 w W. nie przebywa przez okres dłuższy niż sześć miesięcy, nie jest również znane jego nowe miejsce pobytu, którego nie udało się określić mimo podjętych starań. Ze złożonych w toku rozprawy administracyjnej w dniu 4 marca 1985 r. zeznań byłej żony skarżącego - Matyldy J., znajdujących potwierdzenie w zeznaniach Grzegorza J. - syna skarżącego, wynika, że Jan J. co najmniej od połowy 1984 r. nie przebywa w lokalu przy ul. K. nr 67/6, gdzie jest zameldowany na pobyt stały, a koncentruje swoje sprawy bytowe i interesy życiowe w innym, nieznanym miejscu. Wyjaśnienia skarżącego, iż w roku 1980 wyjechał do R. koło G., gdzie pracował i przebywał do września 1981 r. bez zameldowania, a następnie podjął pracę w stacji CPN w P., gdzie nadal jest zatrudniony, mieszkając "(...) wszędzie, gdzie miał sposobność (...) czasem również na ul. P (...)" - nie wykazują w istocie odmiennego stanu faktycznego, niż zeznania Matyldy i Grzegorza J. Wprawdzie skarżący twierdził, że jego pokój w mieszkaniu przy ul. K. nr 67/6 został zajęty przez byłą żonę i syna, co stanowi przeszkodę do przebywania tam, lecz nie wykazał, aby podjął jakieś konkretne czynności zmierzające do odzyskania pomieszczenia.

Wobec tych okoliczności nie można przyjąć, że skarżący nie przebywa w miejscu swego dotychczasowego zameldowania na pobyt stały przez tak długi czas ze względu na sytuację przymusową, wytworzoną wbrew jego woli, co jedynie mogłoby usprawiedliwiać jego zachowanie się.

W rozpatrywanym przypadku istniały zatem przesłanki z art. 15 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. i organy administracji były uprawnione do wydania decyzji o wymeldowaniu skarżącego, ponieważ opuścił on bez wymeldowania lokal przy ul. K. nr 67/6 i nie przebywa tam dłużej niż 6 miesięcy, a nowego miejsca pobytu nie można ustalić. Podkreślić przy tym trzeba, że niemożność ustalenia miejsca pobytu zachodzi nie tylko wówczas, gdy nie udaje się nawiązać kontaktu z osobą, której postępowanie dotyczy, lecz także wówczas, kiedy osoba ta, jak w niniejszej sprawie, nie chce wskazać miejsca pobytu.

Z tych przyczyn, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa oddalono skargę Jana J. jako nieuzasadnioną.