Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 745/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: aryt. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: 217 § 2 , art. 218 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. D. jest postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji (dalej zwany: KWP lub Komendantem) z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Zaskarżone rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Pismem z dnia 27 sierpnia 2014 r. J. D. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji [...] (dalej: "KPP") o wydanie zaświadczenia o okresach służby w Policji, za które nabył prawo do podwyższenia świadczenia emerytalnego o wskaźniki procentowe określone w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym policji.

Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. nr [...] odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. Rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez KWP postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego konieczne w sprawie było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 218 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.) – dalej: "K.p.a.", zaś wydanie rozstrzygnięcia bez takiego postępowania czyniło uzasadnionym zarzut wydania zaskarżonego postanowienia w oparciu o wadliwie ustalony stan sprawy.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 219 K.p.a., KPP ponownie odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, uzasadniających podwyższenie emerytury. Podał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego obejmującego akta osobowe (m.in. rozkazy personalne, zakres obowiązków, karty opisu stanowisk pracy, oceny okresowe, opinie służbowe), a także dokumentację archiwalną należącą do Komendy Powiatowej Policji [...], Komisariatu Policji [...] oraz Komisariatu Policji [...], nie znaleziono żadnych dokumentów, które w jakikolwiek sposób potwierdzałyby pełnienie służby w warunkach określonych w treści § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. z 2005 r. Nr 86, poz. 734 z późn. zm.) – dalej: "rozporządzenie", wobec czego żądanie wnioskodawcy było niemożliwe do uwzględnienia. Zauważono, iż w aktach osobowych J. D. nie znajdują się protokoły powypadkowe oraz orzeczenia lekarskie dotyczące okoliczności w których wymieniony doznał lub też mógł doznać uszczerbku na zdrowiu. Dokonana przez Organ analiza materiałów zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym, a dotyczących wszystkich komórek organizacyjnych Policji, w których wnioskodawca pełnił służbę nie wykazała dokumentacji potwierdzającej pełnienie służby w warunkach umożliwiających wydanie żądanego zaświadczenia. Podkreślono, iż służba w Policji niesie w sobie element zagrożenia i każdy policjant pełniąc służbę naraża się na niebezpieczeństwo, nieodłącznie z tym związane. Ponadto, wykonywanie zadań na określonym stanowisku służbowym bez względu na to, czy jest to stanowisko usytuowane w pionie prewencji czy w pionie kryminalnym i wykonywanie podczas pełnienia służby przypisanych zakresem czynności i zadań nie jest jednoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych. Należy odróżnić pełnienie służby w warunkach powszednich i normalnych od pełnienia służby w warunkach przypisanych policjantowi zakresem czynności oraz zadań służbowych, w których mogą zdarzyć się nadzwyczajne sytuacje i okoliczności zagrażające życiu i zdrowiu. Stwierdzono również, że fakt pełnienia służby w Policji, w tym dokonywanie zatrzymań osób na gorącym uczynku, zabezpieczenie imprez masowych, udział w interwencjach domowych, wykonywanie czynności operacyjno – rozpoznawczych lub dochodzeniowo śledczych, interwencje w celu ochrony osób i mienia lub przywrócenia porządku publicznego nie uzasadnia podwyższenia emerytury.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący podnosząc, że KPP nie odniósł się w ogóle do powoływanych przez niego okoliczności, które jego zdaniem stanowiły służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu funkcjonariusza, a tym samym w sposób nieuprawniony odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia.

Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2015 r. PKWP, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. Podał, że w toku postępowania KPP dokonał kwerendy dokumentacji należącej do Komendy Powiatowej Policji [...], Komisariatu Policji [...] oraz Komisariatu Policji [...], pod kątem pełnienia przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Ustalenia w tym zakresie nie budzą wątpliwości i na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego sprawy zasadne było wydanie postanowienia o odmowie wydania wnioskowanego zaświadczenia. Co istotne, w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wydania zaświadczenia organ może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, jednakże tylko w niezbędnym zakresie. Ogranicza się ono do ustalenia źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają istnienie określonego stanu faktycznego lub tez potwierdzają konkretny stan prawny, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenie ich dysponentów. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego nie można przyjąć, że organy Policji są właściwe do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie np. z zeznań świadków, czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. D. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia KPP, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

I. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji;

II. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, polegającą na ustaleniu, że skarżący nie pełnił służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy analiza materiału dowodowego winna prowadzić do ustalenia, że skarżący taką służbę pełnił minimum 6 razy w każdym ze wskazanych lat, co uprawniało go do domagania się wydania stosownego zaświadczenia;

III. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezastosowanie wobec skarżącego zasady wysłuchania stron i nie umożliwienie mu wypowiedzenia się co do dowodów zebranych podczas przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego;

IV. art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do twierdzeń skarżącego zawartych w zażaleniu na postanowienie KPP;

V. art. 218 § 2 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie i niewykorzystanie wszystkich danych będących w posiadaniu organu, które są istotne dla wydania żądanego zaświadczenia, nieuwzględnienie wniosków skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadków wskazanych przez niego osób i niedokładne przeanalizowanie dokumentacji znajdującej się w dyspozycji organu oraz pominięcie istotnych danych zawartych m.in. w książkach służby skarżącego i teczkach tematycznych;

VI. § 4 pkt 1 rozporządzenia poprzez błędną wykładnię tego przepisu i ustalenie, że służba skarżącego we wskazanych przez niego okresach nie była pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, podczas gdy treść dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organu prowadzi do wniosków zgoła odmiennych.

W odpowiedzi na skargę KWP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd oddalił skargę J. D., bowiem postanowienie Komendanta nie jest obarczone wadliwością prawną.

W pierwszej kolejności wypada wyjaśnić, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Należy dodać, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Skarga J. D. została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem jej przedmiotem jest postanowienie organu kończące postępowanie w sprawie z wniosku o wydanie zaświadczenia. Do takich postanowień organów ma więc zastosowanie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 p.p.s.a.

Skarga J. D. została przez Sąd oddalona albowiem zaskarżone postanowienie Komendanta nie narusza obowiązujących regulacji prawa materialnego jak i procesowego. Żaden z zarzutów skargi nie mógł zostać przez WSA uwzględniony, bowiem działania Komendanta odpowiadają kryterium legalności.

Należy przypomnieć, iż postanowienie Komendanta zostało wydane w wyniku zastosowania art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2013 r. nr 667 ze zm.; zwana dalej ustawą). Na mocy tego przepisu emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Wynika z tego, że pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu funkcjonariusza stanowi dla ustawodawcy uzasadnienie przyznania funkcjonariuszowi większego przysporzenia w stosunku do tych, którzy w takich okolicznościach służby nie pełnili. Tą wypowiedź ustawy precyzuje m.in. treść § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.; dalej zwane rozporządzeniem), która stanowi, iż emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych odejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Natomiast § 4 pkt 2 rozporządzenia, uzależnia podwyższenie emerytury od uczestniczenia, co najmniej przez 30 dni w ciągu roku, w fizycznej ochronie osób lub mienia w warunkach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Oba wskazane przepisy rozporządzenia stanowiły podstawę dla złożonego przez stronę wniosku o wydanie zaświadczenia.

W tym miejscu nie sposób pominąć, iż TK w wyroku z dnia 27 marca 2014 r. sygn. U 12/13, stwierdził, że w zakresie, w jakim § 4 pkt 1 rozporządzenia nakłada na funkcjonariuszy konieczność wykazania okresów służby w warunkach "bezpośrednio" zagrażających życiu lub zdrowiu jest niezgodny z art. 15 ust. 6 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, a także z art. 92 ust. 1 Konstytucji. W tym orzeczeniu sędziowie Trybunału podkreślili, że zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest aby zagrożenie to nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Wypowiedź preferencyjna prawodawcy wskazuje na możliwość gradacji zagrożeń uzasadniających podwyższenie emerytury. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w pojęciu "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" mieszczą się takie zdarzenia, które mogą mieć miejsce w czasie pełnionej służby, choć nie pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym z czynnościami podejmowanymi przez funkcjonariusza lub jego osobą.

Środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. O tym środku dowodowym stanowi § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agenci Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404).

Procedurę wydawania zaświadczeń przez Organ normuje m.in. art. 217 § 2 k.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie zaś do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.).

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak również w literaturze przedmiotu przyjmuje się zgodnie, że wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych, zaś konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaświadczenia ma w istocie charakter fakultatywny i nie może polegać na dokonywaniu przez organ jakichkolwiek ocen. Należy wyraźnie podkreślić, iż istotą zaświadczenie jest wyrażenie przez Organ swej wiedzy na temat określonego stanu faktycznego bądź prawnego, nie zaś rozstrzyganie w sprawie administracyjnej. Gromadzenie materiału dowodowego na wzór postępowania jurysdykcyjnego jest w postępowaniu prowadzonym na postawie wniosku o wydanie zaświadczenia niedopuszczalne, bowiem zaświadczenie jest czynnością faktyczną nie zaś aktem administracyjnym.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w zakresie badania przesłanek nabycia przez skarżącego prawa do podwyższenia emerytury kierował się znaczeniem zwrotu użytego w art.15 ust. 2 pkt 3 ustawy, w postaci pełnienia służby warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Z racji częściowej niekonstytucyjności przepisu § 4 ust. 1 rozporządzenia, zaskarżone postanowienie Komendanta zostało zweryfikowane pod kątem tego czy zgodnie z jego treścią oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy, będące w dyspozycji Organu akta osobowe i inne dokumenty nie potwierdzają aby skarżący pełnił swą służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Chodzi tu więc o okoliczności świadczące o ponad przeciętnym w stosunku do innych funkcjonariuszy występowaniu zagrożeń dla chronionych wartości. Sąd zgadza się ze skarżącym, że jego służba nie musi w aktualnym stanie prawnym charakteryzować się warunkiem bezpośredniego czyli konkretnego (rzeczywistego) zagrożenia dla jego życia lub zdrowia. Jednakże w przekonaniu Sądu ustawowy zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" ustanawia wymóg kwalifikacji występujących w toku służby zagrożeń, rozumianych jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, w której istotę, co wyraźnie zaznaczył TK w przytoczonym wyżej wyroku, wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Innymi słowy, zagrożenia muszą mieć charakter wyjątkowy, a nie normalny bądź typowy dla służby w Policji. Pominięcie aspektu gradacji warunków pełnienia służby skutkować by mogło utratą wyjątkowości uprawnień wiążących się z podwyższeniem, a w konsekwencji zniekształceniem dość oczywistych intencji ustawodawcy, polegającej na częściowym wynagrodzeniu funkcjonariuszowi obciążeń fizycznych i psychicznych wynikających z ponadprzeciętnych niebezpieczeństw wykonywania służby.

Przeprowadzone przez Organ postępowanie wyjaśniające nie wykazało, aby skarżący spełniał warunki uprawniające do uzyskania podwyższonej emerytury na podstawie § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Wypada zgodzić się z Komendantem, że powoływane przez skarżącego zdarzenia w czasie pełnienie służby nie wyczerpują kwantyfikatorów wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy. W takich warunkach nie pełni służby funkcjonariusz, który zabezpiecza imprezy i uroczystości masowe, bierze udział w interwencjach domowych, czy dokonuje zatrzymań osób na gorącym uczynku. Przekonująco uzasadniono, że czynności tego rodzaju mają charakter normalnych a przez to typowych zadań każdego funkcjonariusza Policji, zatem każdy policjant powinien liczyć się ze związanym z tym ryzykiem. Z przepisów ustrojowych czyli z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1990 r. o Policji (Tj. Dz. U. z 2015 r., poz. 355), wynika w sposób jednoznaczny, że w ramy służby wpisują się czynności na jakie powołuje się skarżący. Jest w nich mowa m.in. o zadaniach polegających na ochronie życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochronie bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Wskazywane przez skarżącego w toku postępowania zdarzenia jak zabezpieczenie meczy piłkarskich, konwojowanie kibiców, podejmowanie czynności procesowych na miejscu zdarzeń, asysty komornicze, doprowadzanie skazanych na rozprawy sądowe, konwojowanie skazanych jak i tymczasowo aresztowanych, jakkolwiek niewątpliwie wiąże się z pewnych stopniem narażenia życia i zdrowia policjanta, to nie można przypisać im charakteru wyjątkowego, a więc również na tyle szczególnego aby mogło to przekładać na pozytywne dla skarżącego rozstrzygnięcie wniosku. Tym bardziej, że sam skarżący nie podał w toku postepowania choćby jednego zdarzenia, w którym w sposób obiektywny stwierdzono by jakąkolwiek postać zamachu na jego życie i zdrowie. Czynności opisywane przez skarżącego nie były więc na tyle szczególne aby można było im przypisać charakteru zdarzeń wyjątkowych dla służby w polskiej Policji, dlatego sam fakt ich wykonywania bez potwierdzenia w dokumentacji okoliczności świadczących o występowaniu szczególnego zagrożenia, nie mogły wpłynąć na sposób zakończenia sprawy przez Komendanta.

Także zarzuty dotyczące nieprawidłowego według skarżącego prowadzenia postępowania wyjaśniającego nie mogły zostać uznane przez Sąd za zasadne. Otóż w toku postępowania wyjaśniającego Organy obu instancji nie miały możliwości prawnych aby przeprowadzić dowody z zeznań świadków, bowiem jak już nadmieniono wyżej, postępowanie zakończone zaskarżonym postanowieniem może odnosić się jedynie do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ dokumentów potwierdzających okresy pełnienia służby w warunkach szczególnych. Ten wniosek nasuwa już wykładnia językowa przepisu § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agenci Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404). Jego treść w sposób bezsprzeczny ogranicza pole działań wyjaśniających organu do akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury wnioskodawcy. Dokonano nie tylko analizy akt osobowych skarżącego ale także kwerendy dokumentacji archiwalnej obrazującej przebieg służby skarżącego znajdującej się w KPP [...], Komisariacie [...] i Komisariacie [...]. W istniejącej czyli niewybrakowanej dokumentacji archiwalnej, nie odnotowano zdarzeń czy okoliczności mogących potwierdzać twierdzenia wnioskującego. Organy obu instancji nie mogły uwzględnić takich wniosków dowodowych skarżącego, które dotyczyły innych niż wymienione w powyższym przepisie środków dowodowych. Do tych środków nie należą dokumenty spraw operacyjnych i procesowych prowadzonych przez skarżącego, gdyż nie są do dokumenty tworzone w celu potwierdzania zdarzeń o jakich mowa w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Ponadto prowadzenie postępowania wyjaśniającego na ich podstawie wiązałoby się z koniecznością dokonywania ocen, które jednoznacznie wyklucza charakter prawny zaświadczeń.

Ponieważ będąca w posiadaniu organów dokumentacja obrazująca przebieg służby skarżącego nie potwierdziła występowania okoliczności jak i zdarzeń określonych w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia, to odmowa wydania zaświadczenia wyrażona w zaskarżonym postanowieniu jest rozstrzygnięciem legalnym, czyli odpowiadającym obowiązującym przepisom prawa w tym przepisom powołanym przez skarżącego w skardze. Dodać też należy, że Organ odwoławczy przytoczył w treści swego postanowienia wszystkie z zarzutów zażalenia i odniósł się do nich stwierdzając, że akta osobowe skarżącego jak również żadna inna dokumentacja nie potwierdza wykonywania czynności w warunkach określonych w § 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia.

W toku sądowej kontroli nie znalazł potwierdzenia żaden ze wskazanych w skardze zarzutów, zaś Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się takich naruszeń, które mogłyby uzasadniać skorzystanie z posiadanych kompetencji kasacyjnych.

Z tych powodów orzeczono o oddaleniu skargi J. D. na podstawie art. 151 p.p.s.a.