Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2434/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 6
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2013 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia S. z siedzibą w W. oraz Ogólnopolskiego Towarzystwa O. z siedzibą w M. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - oddala skargi -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2011r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W., na podstawie art. 71 ust. 2 pkt. 2, art. 75 ust. 6 oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisku (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.), zwanej dalej "ustawą ooś", a także § 3 ust. 1 pkt 56 i 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573, ze zm.), w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) oraz art. 104 k. p. a., po rozpatrzeniu wniosku z 17 czerwca 2010r., Dyrektora Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych w W., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Trasy "[...]" na odcinku [...] wraz z przeprawą mostową i torowiskiem tramwajowym według wariantu biegnącego wzdłuż korytarza transportowego w ciągu ulicy [...] o charakterze trasy pieszo-rowerowo-tramwajowo-samochodowej, z mostem typu łukowego oraz zastosowaniem skrzyżowań jednopoziomowych.

Określając rodzaj i miejsca inwestycji organ podał, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w województwie mazowieckim, w mieście W. Projektowana trasa przebiegać będzie od pl. [...] do ul. [...] i przetnie rzekę W. łącząc dzielnice [...] i [...]. Zgodnie z przyjętymi założeniami trasa będzie ulicą dwujezdniową, po dwa pasy ruchu w obu kierunkach i torowiskiem tramwajowym usytuowanym w pasie rozdzielającym oraz chodnikami i drogami rowerowymi po obu jej stronach. Całkowita długość planowanej trasy wynosi ok. 3 km.

Organ wskazał, że w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisku analizie wariantowej poddano: lokalizację inwestycji (korytarz transportowy w ciągu ul. [...], korytarz transportowy w ciągu ul. [...] i korytarz transportowy w ciągu ul. [...]), charakter zastosowanych skrzyżowań (skrzyżowania jednopoziomowe i skrzyżowania dwupoziomowe), formę przejścia przez W.(przeprawa mostowa i tunel pod rzeką W.), konstrukcję mostu (most łukowy, podwieszany i wieloprzęsłowy) i charakter trasy (trasa o charakterze pieszo - rowerowo – tramwajowo – samochodowej oraz trasa o charakterze pieszo - rowerowo – tramwajowo – samochodowej).

Następnie organ pierwszej instancji określił warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji potrzebnej do wydania decyzji , o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, że w miarę możliwości należy dokonywać przesadzeń drzew i krzewów kolidujących z inwestycją, a w odniesieniu do występujących na obszarze Natura 2000 sprecyzował gatunki wprowadzanych nasadzeń i ich pochodzenie. Zalecił zastosowanie stonowanego oświetlenia mostu (najlepiej przy użyciu lamp sodowych), w szczególności lin nośnych i łuku i pomalowanie ich na kolor jaskrawy. Wykonanie zaś planowanego przedsięwzięcia powinno nastąpić z materiałów gwarantujących szczelność, wytrzymałość i nieagresywność dla środowiska, posiadających niezbędne aprobaty techniczne.

Stwierdzając konieczność wykonania badań monitoringowych organ wskazał, że mają one być przeprowadzone na:

- etapie realizacji inwestycji w zakresie wód powierzchniowych i podziemnych w rejonie realizacji inwestycji, wskaźników zanieczyszczeń ścieków odprowadzanych do sieci kanalizacyjnej, niekontrolowanych przejawów deformacji na powierzchni terenu;

- etapie eksploatacji inwestycji w zakresie emisji zanieczyszczeń do atmosfery, emisji hałasu związanej z ruchem kołowym i szynowym, jakości wód opadowych odprowadzanych z powierzchni jezdni i obiektów mostowych.

Dodatkowo organ nałożył obowiązek wykonania trzyletniego (licząc od dnia oddania inwestycji do użytkowania) monitoringu ptaków w obrębie estakad i przeprawy mostowej pozwalającego na dokonanie oceny oddziaływania inwestycji na migrację tych zwierząt oraz ich śmiertelność związaną z eksploatacją drogi.

Ponadto wskazał, że należy przeprowadzić rejestrację zasiedlenia przez poszczególne gatunki ptaków budek lęgowych rozwieszonych w sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia. Wyniki z tego monitoringu wraz z wnioskami winny być przedłożone Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w W.

W decyzji tej stwierdzono również konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś.

Zobowiązano do wykonania analizy porealizacyjnej w formie pomiarów kontrolnych w zakresie poziomu hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych w terminie 12 miesięcy i przedstawienia jej wyników odpowiedniemu organowi w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania, w celu oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań chroniących środowisko.

Jednocześnie organ zobowiązał do dodatkowego w terminie 2 miesięcy od zakończenia monitoringu przedstawienia analizy porealizacyjnej zaproponowanych działań minimalizujących w zakresie zmniejszenia kolizyjności ptaków z konstrukcją mostu i estakad oraz z poruszającymi się po nich pojazdami.

W zakresie ochrony przed hałasem, organ ustanowił obowiązek wykonania pomiarów tego oddziaływania obejmujących tereny w sąsiedztwie przedmiotowego odcinka drogi podlegające ochronie akustycznej. Wskazał, że opracowana analiza porealizacyjna powinna obejmować także pomiary kontrolne w zakresie zanieczyszczenia powietrza – wykonywane w sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji w rejonie zabudowy mieszkalnej.

Natomiast w zakresie zanieczyszczeń wód powierzchniowych i podziemnych oraz skuteczności zastosowanych środków ochronnych organ stwierdził, że badania należy przeprowadzić na wylotach kanałów odprowadzających wody z drogi oraz obiektów mostowych do odbiorników. Analiza porealizacyjna powinna obejmować również sprawdzenie wpływu powstałych obiektów mostowych oraz ruchu pojazdów na nowopowstałej trasie na śmiertelność ptaków i ewentualne propozycje wprowadzenia niezbędnych zmian w ramach zastosowanych zabezpieczeń.

Organ podkreślił, że w przypadku niedotrzymania standardów jakości środowiska należy zastosować odpowiednie dodatkowe zabezpieczenia, a przypadku stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu należy przedstawić rozwiązania zabezpieczające tereny chronione przed ponadnormatywnym oddziaływaniem akustycznym. Natomiast w sytuacji, w której standardy w środowisku nie będą mogły być dotrzymane, należy podjąć działania mające na celu utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

W uzasadnieniu decyzji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. podał, że w dniu 18 czerwca 2009r. wpłynął wniosek Dyrektora Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych w W., pełnomocnika Miasta W. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Trasy "[...]" na odcinku [...] wraz z przeprawą mostową i torowiskiem tramwajowym. Rodzaj, parametry techniczne oraz zasięg potencjalnego oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji zaliczają ją do grupy przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt. 56 i 57 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie bowiem z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 ustawy ooś wszczętych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Inwestycja będzie realizowana częściowo na terenie zamkniętym - co potwierdza zgodnie z art. 75 ust. 6 ustawy ooś właściwość Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. w przedmiotowej sprawie.

Organ wskazał, że w trakcie postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia inwestor zobowiązany postanowieniem RDOŚ z dnia [...] lipca 2009r., przedłożył w dniu 8 sierpnia 2009r. raport o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia, który na wezwanie organu podlegał uzupełnieniom. Ostatecznie inwestor pismem z dnia 6 września 2010r. przedłożył aneks do raportu, który zawierał w całości – oprócz innych informacji - dwa wcześniej przedkładane uzupełnienia.

Stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ooś, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przeprowadził ocenę oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia. Na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy, wystąpił do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o opinię w związku z przeprowadzaną oceną. Ostateczną opinię sanitarną PPIS wydał w dniu 15 listopada 2010r., którą uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazania zawarte w opinii Inspektora Sanitarnego organ uwzględnił w całości w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie RDOŚ przedłożony raport wraz z uzupełnieniami i aneksem zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 66 ustawy ooś, a projektowane rozwiązania chroniące środowisko są racjonalne i adekwatne do charakteru i skali oddziaływania inwestycji na środowisko.

Organ wskazał, że w celu zminimalizowania wpływu przedsięwzięcia na środowisko wziął pod uwagę i w pełnym zakresie uwzględnił ustalenia zawarte w raporcie i na ich podstawie określił:

- warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich;

- wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś.

Następnie organ przedstawił argumentację uzasadniającą nałożone niniejszą decyzją warunki i wymagania, które inwestor winien spełnić w czasie procesu inwestycyjnego, jak również na etapie eksploatacji, w tym w trakcie sporządzania przez inwestora analizy porealizacyjnej. Zdaniem organu wyniki tej analizy pozwolą stwierdzić, czy wystąpią przekroczenia dopuszczalnych norm stężeń zanieczyszczeń środowiska oraz, czy będzie zasadne podjęcie dodatkowych działań minimalizujących negatywne ich oddziaływania. Jednocześnie organ wskazał, że jeżeli nie będzie takich niemożliwości – przy stwierdzeniu występujących przekroczeń – zostanie podjęta decyzja o utworzeniu obszaru ograniczonego użytkowania.

Organ wskazał, że ze względu na prowadzenie prac budowlanych w rejonie rzeki W., pożądanym było nałożenie na inwestora warunków gwarantujących nienaruszalność koryta rzeki, w tym umiejscowienie podpór mostu poza jego zasięgiem (na lewym brzegu - na skarpie, na prawym brzegu - na wale przeciwpowodziowym). Zdaniem organu umożliwi to uniknięcie zmian warunków funkcjonowania hydrogenicznych siedlisk przyrodniczych oraz warunków bytowania gatunków zależnych od wody (ryby, płazy, niektóre gatunki ssaków, np. bóbr, wydra). Dodatkowo będą zastosowane wszelkie środki ostrożności, by przeciwdziałać przedostania się do cieku szkodliwych substancji podczas budowy mostu. Mając na względzie kwestię spływów wód opadowych ze zrealizowanej trasy, organ zobowiązał inwestora do wykonania odwodnienia drogi w taki sposób, by wody opadowe były przed odprowadzeniem do odbiornika podczyszczane w separatorze zawiesiny i substancji ropopochodnych. Ponadto wskazał, że inwestor zobowiązany został do zapewnienia szczelnego odwonienia obiektów mostowych.

Ze względu na przebieg planowanej inwestycji częściowo przez obszar Natura 2000 z Dyrektywy Ptasiej Dolina [...]W.PLB 140004 oraz [...] Obszar Chronionego Krajobrazu, organ podkreślił, że w celu zminimalizowania niekorzystnego oddziaływania inwestycji (utrata miejsc lęgowych, hałas powodujący płoszenie) na podlegające ochronie gatunki ptaków, nałożono na inwestora szereg warunków i zaleceń, wskazujących m.in. terminy dokonania wycinki drzew i krzewów (poza sezonem lęgowym ptaków). W celu stworzenia nisz ekologicznych, np. mikrosiedlisk dla grzybów, schronień dla drobnych zwierząt, organ wskazał, że zasadne jest ustanowienie warunku pozostawienia w międzywalu na terenie obszaru Natura 2000 gałęzi oraz korzeni drzew i krzewów w rejonie, z którego zostały usunięte. W celu częściowego przywrócenia stanu funkcjonalności przyrodniczej terenom znajdującym się w bliskim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji, nałożono na inwestora obowiązek niezwłocznego uprzątnięcia i zagospodarowania zieleni.

Z kolei wprowadzenie nadzoru przyrodniczego na etapie projektowania i budowy ma na celu konsultowanie rozwiązań i działań ze specjalistami z różnych dyscyplin. W celu rozmieszczenia oświetlenia lin nośnych i łuku mostu oraz pomalowania tych elementów, a także rozmieszczenia i określenia odległości pomiędzy budkami lęgowymi i wysokości na jakich powinny zostać powieszone, organ uznał, że konieczny jest nadzór ornitologa.

Natomiast w celu doboru gatunków na siedlisku łęgowym, z uwzględnieniem struktury przestrzennej zbiorowiska, jak też możliwości i sposobu przesadzania drzew i krzewów, właściwej ich pielęgnacji i sposobu ochrony w trakcie prac budowlanych – ze względu na możliwość wystąpienia rzadkich i chronionych gatunków grzybów i porostów w rejonie wykonywanych prac, organ nałożył obowiązek wprowadzenia nadzoru fitosocjologa.

Z kolei w celu zminimalizowania utraty i przekształcenia ok. 5 ha terenu (łęg i zarośla wierzbowe stanowiące miejsce gniazdowania 35 gatunków ptaków wskazanych w granicach oddziaływania inwestycji) zajętego podczas realizacji przedsięwzięcia w międzywalu w ramach rekompensaty utraconych miejsc rozrodu przez dziuplaki, organ podał, że zobowiązał inwestora do umieszczenia we wskazanych przez organ odległościach budek lęgowych.

Z kolei aby zminimalizować kolizję ptaków z pojazdami przemieszczającymi się wzdłuż trasy wykluczono w ramach nasadzeń drzew i krzewów gatunków o atrakcyjnych dla awifauny owocach.

W ocenie organu realizacja zamierzenia pod ustanowionymi warunkami nie spowoduje znaczącego negatywnego oddziaływania na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000 z Dyrektywy Ptasiej Dolina [...]W.PLB 140004.

Ponadto organ stwierdził, że koniecznym jest nałożenie na inwestora obowiązku ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. Dopiero bowiem stopień dokładności projektu budowlanego pozwoli na skuteczniejsze oszacowanie i określenie wielkości oddziaływań, jak również zaproponowanie odpowiednich działań zaradczych i ochronnych. Organ zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie nie są sprecyzowane wszystkie parametry drogi na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie ma możliwości przeprowadzenia dokładnych analiz w zakresie ich wyznaczenia, a dodatkowo nie ma możliwości stwierdzenia, jak duże będzie oddziaływanie zamierzenia na tereny mieszkalne oraz środowisko przyrodnicze.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ustawy ooś, zapewnił w ramach przeprowadzanej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Sposób wykorzystania uwag i wniosków zgłoszonych w związku z udziałem społeczeństwa organ przedstawił w tabeli zawartej w uzasadnieniu decyzji.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli: Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]", Stowarzyszenie [...], Stowarzyszenie "[...]", Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony [...], Towarzystwo Ochrony [...] oraz K.K.i E.K..

Stowarzyszenie "[...]" zarzuciło:

- sprzeczność przedmiotowej inwestycji z przyjętą zasadą zrównoważonego rozwoju systemu transportowego W.,

- oparcie raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia na fałszywych danych.

Nadto podniosło, że planowana konstrukcja mostu łukowego jest niedozwolona z uwagi na ochronę ptaków i krajobraz.

Stowarzyszenie [...] zarzuciło, że :

- analiza wariantów przeprowadzona w raporcie oddziaływania na środowisko została przygotowana w sposób nierzetelny i tendencyjny, co oznacza, że nie może być podstawą do wydania decyzji,

- wariant przyjęty do realizacji najbardziej obciąża środowisko naturalne, jest nieuzasadniony ekonomicznie i społecznie, jest sprzeczny z koncepcjami urbanistycznymi, polityką m. W. (Strategia Zrównoważonego Rozwoju Systemu Transportowego) oraz dyrektywami Unii Europejskiej, dążącymi do znacznego ograniczenia, a czasem wręcz wyeliminowania indywidualnego ruchu samochodowego z centrum miast.

Stowarzyszenie "[...]" zarzuciło:

- niewłaściwy wybór wariantu realizacji przedsięwzięcia, wybrany wariant jest droższy, bardziej ingeruje w otaczające środowisko zamieszkania oraz jest niezgodny ze strategią ograniczenia ruchu samochodowego w mieście z tytułu realizacji Planu Ochrony Powietrza, wariantem korzystniejszym jest wariant społeczny (pieszo-rowerowo-tramwajowy),

- niepełną i niewłaściwą analizę wpływu na siedliska priorytetowe z Dyrektywy Rady 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, które będą niszczone podczas budowy planowanej drogi,

- nieuwzględnienie podstawowych aktów prawnych przy planowaniu inwestycji (ustalenia Planu Ochrony Powietrza dla strefy aglomeracji [...] z dnia 24 grudnia 2007r.),

- niepoparte dowodami ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko dotyczące rozwiązań w zakresie transportu publicznego .

Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony [...] zarzuciło:

- niewłaściwy wariant mostu przyjęty od realizacji (zamiast mostu niskiego o konstrukcji przęsłowej wybrano konstrukcję mostu łukowego),

- naruszenie art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś, poprzez brak zbadania pośredniego i bezpośredniego wpływu na zabytki, dostępne złoża kopalin,

- naruszenie art. 66 ustawy ooś ze względu na to, że decyzja została oparta o raport o oddziaływaniu na środowisko, w którym odstąpiono od wskazania prognozowanego wpływu na istotne w ekosystemie grupy organizmów (bezkręgowce, grzyby), jak również nie zawierającego wpływu planowanej inwestycji na obiekt zabytkowy – kompleks Cmentarza [...],

- brak postulowanego przez OTO[...] warunku wymogu poboru kruszyw budowlanych na potrzeby budowy wyłącznie z terenów nieobjętych obszarowymi formami ochrony przyrody,

- błędne zalecenie oświetlenia konstrukcji mostowej, skutkiem czego będą kolizje ptaków migrujących nocą z mostem,

- naruszenie prawa własności właścicieli lokali mieszkalnych poprzez nałożenie obowiązku wymiany stolarki okiennej w budynkach,

- brak odniesienia się co do celowości przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania transgranicznego.

Jednocześnie OTO[...] na podstawie art. 142 k.p.a., zaskarżyło wydane w sprawie dwie opinie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. (z dnia 21 października 2009r. oraz z dnia 15 listopada 2010r.) oraz wniosło o ich uchylenie. Skarżący zarzucił w/w opiniom, wydanym w trybie art. 106 k.p.a., brak pouczenia w sprawie możliwości ich zaskarżenia, oraz iż opinia z dnia 15 listopada 2010r. nie wycofuje z obrotu prawego stanowiska Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 21 października 2009r., wydanego wcześniej i znajdującego się w aktach sprawy.

Towarzystwo Ochrony [...] nie przedstawiło zarzutów do zaskarżonej decyzji.

K.K.i E.K. zarzuciły, iż:

- nie wzięto należycie pod uwagę lokalnych warunków, zarówno na [...], jak i na [...], zwłaszcza głosu mieszkańców narażonych na skutki inwestycji,

- nie dokonano w sposób rzetelny analizy wszystkich wariantów przedsięwzięcia,

- nie wzięto pod uwagę wszystkich możliwych rozwiązań przy rozpatrywaniu wariantów realizacji przedsięwzięcia,

- nie dopasowano wariantu mostu do możliwości terenu w sąsiedztwie osiedla [...], uszczuplając tereny zielone i przestrzeń życiową mieszkańców.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, zwany dalej GDOŚ, decyzją z [...] sierpnia 2010r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił punkt 1.3.3. decyzji dotyczący wymiany stolarki okiennej i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji. Uchylił również pkt 1.3.10. w/w decyzji dotyczący nowych nasadzeń zastępczych i w tym zakresie orzekł ustanawiając m. in. obowiązek prowadzenia kontroli udatności nowych nasadzeń zastępczych w kolejnych pięciu latach po ich dokonaniu. Ponadto uchylił pkt 1.3.10.2. w/w decyzji dotyczący nowych nasadzeń i w tym zakresie orzekł zobowiązując do zastosowania przy nasadzeniach gatunków rodzimych. Natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GDOŚ stwierdził, że nie dostrzegł naruszenia przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji, za zasadne zaś uznał skorygowanie zaskarżonej decyzji w wymienionych powyżej punktach. Wskazał, że uchylenie pkt 1.3.3. związane jest z okolicznością, iż warunek wymiany stolarki okiennej wykracza poza kompetencje organu wydającego decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Przepisy ochrony środowiska wskazują na dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku, czyli na zewnątrz budynków. W związku z powyższym wymiana stolarki okiennej w żaden sposób nie doprowadzi do poprawy klimatu akustycznego w środowisku i zachowania dopuszczalnych wartości wskazanych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 2007r., Nr 120, poz. 826).

Korekta zaś punktu 1.3.10. dotycząca zastępczych nasadzeń drzew i krzewów, wynika z konieczności doprecyzowania tego warunku poprzez zapis, iż przez kolejnych pięć lat od dokonania zastępczych nasadzeń należy systematycznie sprawdzać ich udatność. W przypadku stwierdzenia braku zachowania żywotności nasadzeń, nakazano uzupełnić powstałe ubytki. Zdaniem organu odwoławczego powyższy warunek uzasadniony jest faktem, iż nie wszystkie zaplanowane do nasadzenia drzewa i krzewy mogą się przyjąć na skutek różnego rodzaju uwarunkowań. Doprecyzowanie tego warunku zagwarantuje, iż wykonane nasadzenia w pełni zrekompensują konieczność wycinki części drzew i krzewów.

Zmiana zaś pkt 1.3.10.2. zaskarżonej decyzji, polega na preferowaniu przy nasadzeniach zastępczych rodzimych gatunków drzew i krzewów odpornych na zasolenie, suszę i zanieczyszczenia powietrza.

Organ drugiej instancji po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że pozostałą część decyzji należało utrzymać w mocy, bowiem nie zaistniały podstawy do innych zmian wydanego przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniach organ stwierdził, iż są one nieuzasadnione. Stwierdził, że nie można uznać argumentacji przedstawionej przez skarżących, iż cel inwestycji, jakim jest udrożnienie systemu komunikacyjnego miasta jest z gruntu fałszywy, a rozbudowa dróg i budowa nowych przepraw mostowych nie likwiduje zatorów ulicznych, a wręcz je zwiększa. Zauważył, że budowa Trasy [...] zawarta jest w dokumentach planistycznych dla aglomeracji [...], takich jak Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta W. Jednocześnie GDOŚ wskazał, że organy środowiskowe nie decydują o zasadności realizacji danego przedsięwzięcia, gdyż ich rolą jest ocena inwestycji pod kątem generowanych oddziaływań na środowisko. Zdaniem organu, budowa przedmiotowej trasy nie stoi w sprzeczności z programem ochrony powietrza, gdyż budowanie nowych tras komunikacyjnych, drożnych i bezkolizyjnych, stanowić będzie odciążenie dla centrum miasta, w którym ruch samochodowy ma charakter masowy, jest spowolniony i ograniczony licznymi barierami utrudniającymi swobodny przejazd. Odnośnie do zakwestionowanej przez skarżących konstrukcji mostu łukowego, organ wskazał, iż w chwili obecnej brak dowodów, że przyjęty kształt przeprawy mostowej powodować będzie zwiększoną śmiertelność ptaków. Wskazał, że przeloty ptaków podczas sezonowych wędrówek odbywają się zazwyczaj na znacznej wysokości, przewyższającej wysokość planowanej łukowej formy przeprawy. Zwrócił uwagę, że istniejące w aglomeracji [...] mosty na W. (zwłaszcza most [...]) o konstrukcji podobnej do planowanej, nie powodują zwiększonej śmiertelności ptaków, także w porównaniu z innymi funkcjonującymi w stolicy przeprawami o wskazanym przez skarżących tradycyjnym (płaskim) charakterze. Podkreślił, że kwestia ta dodatkowo zostanie powtórnie przeanalizowana na etapie ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Dokładnie i precyzyjnie określona metodyka monitoringu, pozwoli na uzyskanie wiarygodnych informacji o śmiertelności awifauny przy obiektach planowanych do realizacji w ramach niniejszego przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy nie podzielił również zastrzeżeń skarżących co do analizy wariantowej. Zaznaczył, że przeprowadzona dokładna analiza oddziaływania na środowisko wariantów zawarta jest w aneksie do raportu. Szczegółowo zostały omówione i ocenione warianty lokalizacyjne przedsięwzięcia, warianty w zakresie skrzyżowań i węzłów, rozwiązań technicznych przeprawy przez W., a także warianty charakteru trasy.

Organ wskazał, że w raporcie o oddziaływaniu na środowisko zawarty jest opis istniejących zabytków chronionych, będących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia.

W odniesieniu do dostępności złóż kopalin, GDOŚ wskazał, iż planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na dostępność do złóż kopalin.

Skargi na powyższą decyzję złożyło Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]", Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony [...] (zwane dalej OTO[...]) i Stowarzyszenie [...].

Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]" zarzuciło, że GDOŚ nie odniósł się w sposób wyczerpujący do wszystkich zarzutów Stowarzyszenia podniesionych w odwołaniu:

- wpływu na jakość powietrza dodatkowego ruchu samochodowego,

- wpływu na zwiększenie hałasu w strefie śródmiejskiej,

- wyboru w kontekście uwarunkowań środowiskowych właściwego wariantu nowej trasy,

- wpływu konstrukcji mostu na cele, dla których wyznaczony został obszar Natura 2000.

Zdaniem skarżącego, organ nie przeanalizował możliwości realizacji planowanego przedsięwzięcia w kontekście aktualnego stanu powietrza w Warszawie, określonego w Programach Ochrony Powietrza. Według skarżącego organy brały pod uwagę wyłącznie jeden wariant funkcjonalny inwestycji, zaś inne warianty wykonano pod presją społeczną i przedstawiono w sposób, który uzasadnia powzięty z góry wybór. Organ odwoławczy godząc się na wariant samochodowy mostu zaakceptował tym samym strategię inwestora nie dokonując analizy oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem Stowarzyszenia, przyjęta w projekcie łukowa konstrukcja mostu nie została przeanalizowana w kontekście wyznaczonego korytarza przelotu ptaków, zimowania ptaków z załącznika pierwszego Dyrektywy 2009/147/WE w sprawie ochrony dzikiego ptactwa i Dyrektywy Siedliskowej 92/43/EWG. Wskazując na powyższe naruszenia, Stowarzyszenie "[...]" wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

OTO[...] w skardze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

- brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu;

- brak uzasadnienia przyjętych przez organ odwoławczy twierdzeń;

- naruszenie zasady przezorności obowiązującej odnośnie prowadzenia przedsięwzięć publicznych i prywatnych w obszarach sieci Natura 2000, określonej w zapisach Dyrektywy Ptasiej;

- błędny pogląd, że opinie właściwych organów sanitarnych dotyczące środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogą być wydawane bez przestrzegania zapisu art. 106 § 1 k.p.a., i tym samym nie podlegają zaskarżeniu na podstawie art. 142 k.p.a.

- błędny pogląd, iż analiza zagadnień dotyczących ochrony zabytków i dóbr kultury, poruszona wyłącznie w raporcie znajdujący się w aktach sprawy, została rozpatrzona w trakcie przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;

- naruszenie art. 62 ust.1 pkt 1 ustawy ooś, polegającym na nierozpatrzeniu oddziaływania przedsięwzięcia w fazie budowy na dostępność do złóż kopalin, które będą masowo wykorzystywane na budowie mostu i związanej z nim realizacji nowej trasy drogowej;

- błędne stwierdzenie, że raport jest kompletny i spełnia wymogi, o których mowa w art. 66 ust. 1 ustawy ooś;

- błędną ocenę wykładni zawartej w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2008r. o sygn. akt IV SA/Wa 2344/07, według której niezgodnie z prawem ochrony środowiska nie został uwzględniony wniosek OTO[...], wniesiony w trakcie procedury udziału społeczeństwa i dotyczący zakazu poboru kruszyw budowlanych na potrzeby realizacji inwestycji ze strefy korytowej W.położonej w sieci obszarów Natura 2000.

Z kolei Stowarzyszenie [...] zarzuciło wydanie zaskarżonej decyzji bez merytorycznego rozpatrzenia uwag, które zostały zgłoszone do raportu oddziaływania na środowisko. Zdaniem Stowarzyszenia, analiza wariantowa została opracowana w sposób nierzetelny i tendencyjny.

W odpowiedzi na skargi GDOŚ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ odniósł się do zarzutów podniesionych w skargach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skarga Stowarzyszenia [...] z przyczyn formalnych została prawomocnym postanowieniem Sądu odrzucona, a zatem nie była ona przedmiotem rozpoznania przez Sąd.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skargi nie są zasadne i podlegają oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz. 1227 ze zm.), zwane dalej ustawą ooś.

W myśl z art. 71 ust. 1 ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kompetencje do określenia w drodze rozporządzenia rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ustawodawca powierzył Radzie Ministrów (art. 60 ustawy). Stwierdzić należy, że organ pierwszej instancji prawidłowo procedował w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.).

Wprawdzie w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji obowiązywało już nowe rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), które weszło w życie w dniu 15 listopada 2010r., jednakże nie miało ono zastosowania w niniejszej sprawie. W sprawie niniejszej wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wpłynął do organu w dniu 18 czerwca 2009r. Stosownie zaś do § 4 nowego rozporządzenia do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe, a zatem w/w rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004r. Rozporządzenie to w § 2 wskazuje rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które wymagają sporządzenia raportu, natomiast w § 3 wskazują te przedsięwzięcia, które mogą wymagać sporządzenia raportu. W związku z tym, że przedmiotowe przedsięwzięcie obejmuje również drogę publiczną o nawierzchni utwardzonej, niewymienioną w § 2 ust. 1 pkt 29 i 30 i linię tramwajową, to zasadnie organy przyjęły, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 i 57 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. planowane przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy o informacji.

Przepis ten stanowi, że przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Przepis art. 63 ust. 1 stanowi, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia.

W niniejszej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w W. postanowieniem z dnia [...] lipca 2009r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określił jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Zaznaczyć należy, że przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ooś rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

- weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

- zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

W ramach postępowania w niniejszej sprawie przeprowadzono ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w oparciu o zapisy raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania, złożonego w dniu 8 sierpnia 2009r. i uzupełnionego (12 listopada 2009r., 22 stycznia 2010r. i 6 września 2010r.) przez inwestora, który organy prawidłowo oceniły jako zgodny z zakresem wyznaczonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz odpowiadający w pełni wymogom art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku.

Organ pierwszej instancji podkreślił, że przestawione w raporcie warunki realizacji przedsięwzięcia i projektowane rozwiązania chroniące środowisko zostały zaproponowane racjonalnie i adekwatnie do charakteru i skali oddziaływania inwestycji na środowisko.

Zgodnie z wymogiem art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy organ pozyskał również opinię sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 15 listopada 2010r. określającą warunki realizacji przedsięwzięcia, które w całości zostały uwzględnione przez organ pierwszej instancji.

Analizując z kolei przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa Sąd doszedł do przekonania, że organ pierwszej instancji wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Działając zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy organ administracji podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania opinii, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości, sposobie i miejscu składania pisemnych wniosków i uwag określając jednocześnie 21- dniowy termin w tym zakresie. Informacja ta była wywieszona na tablicy ogłoszeń w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W., Urzędu m. W., Urzędu m. W. dla dzielnic: [...], a także Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych w W. oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w W. Zauważyć należy, iż omawiany element procedury został w przedmiotowym postępowaniu przeprowadzony dwukrotnie: po raz pierwszy w okresie od 3 marca 2010r. do 23 marca 2010r. oraz ponownie w terminie od 8 października 2010r. do 28 października 2010r. w związku z przedłożeniem przez wnioskodawcę aneksu do raportu o oddziaływaniu na środowisko w dniu 7 września 2010r.

Sposób wykorzystania zgłoszonych uwag i wniosków Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska przedstawił w decyzji.

W ocenie Sądu postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało prawidłowo.

Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie procedując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy ustaliły środowiskowe uwarunkowania biorąc pod uwagę opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia wymogi przewidziane w art. 82 ust. 1 ustawy, albowiem zawiera wszystkie elementy tam określone. Załącznikiem do decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia, która jest odzwierciedleniem Karty informacyjnej przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy), a zawierającej podstawowe informacje o przedsięwzięciu. W decyzji określono szczegółowo warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków. Ustalono również wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 ustawy ooś. Stwierdzono konieczność wykonania badań monitoringowych określając jednocześnie ich zakres. Nałożono także obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie poziomu hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza, wód powierzchniowych i podziemnych.

Kierując się zasadą przezorności organ pierwszej instancji nałożył obowiązek przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. Przy określaniu tego obowiązku organ administracji wskazał, że w dacie ustalania warunków środowiskowych nie są sprecyzowane wszystkie parametry drogi i nie ma możliwości przeprowadzenia dokładnych analiz w zakresie ich wyznaczenia. Dopiero stopień dokładności projektu budowlanego pozwoli na skuteczniejsze oszacowanie i określenie wielkości oddziaływań jak również zaproponowanie odpowiednich działań zaradczych i ochronnych.

W ocenie Sądu organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę - wbrew stanowisku skarżących - w weryfikowanym postępowaniu, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Organy oceniły także, pozostając w zgodzie z art. 80 k.p.a., czy raport uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia, aby następnie określić konkretne wymagania ochrony środowiska na następnym etapie procesu inwestycyjnego.

W ocenie Sądu zarzuty skarżących dotyczące niekompletności raportu są nieuprawnione. Jeżeli kwestionuje się ustalenia opracowania środowiskowego należy przedstawić ekspertyzę, która wskaże jego wady. Raport przedstawiony przez inwestora ma charakter dowodu, którego nie można podważać gołosłownie.

Odnosząc się do zarzutu OTO[...] dotyczącego braku w raporcie wpływu planowanej inwestycji na obiekt zabytkowy, jakim jest kompleks Cmentarza [...], należy wskazać, że w raporcie tym zostało ocenione, że wprowadzenie projektowanej trasy nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na ten zabytek. Jednocześnie w raporcie przy rozważaniu możliwości przesunięcia Trasy [...] w kierunku południowym zostało wyraźnie wskazane, że taka lokalizacja spowoduje kolizję z wpisanym do rejestru zabytków Cmentarzem [...]. Chybiony jest zatem zarzut, iż w raporcie o oddziaływaniu na środowisko nie zawarto wpływu planowanej inwestycji na wymieniony obiekt zabytkowy.

Z kolei odnośnie do zarzutu braku w zaskarżonej decyzji warunku wymogu poboru kruszyw budowlanych na potrzeby budowy wyłącznie z terenów nieobjętych obszarowymi formami ochrony przyrody, to organ słusznie wskazał, iż pobór kruszywa regulowany jest odrębnymi przepisami oraz, że w niektórych przypadkach wydobywanie kopalin może wymagać uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc odrębnego postępowania administracyjnego. Trafnie również organ zauważył, że brak zawarcia w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia żądanego przez OTO[...] zakazu poboru kruszyw budowlanych na potrzeby realizacji inwestycji ze strefy korytowej W.położonej w sieci obszarów Natura 2000 nie oznacza automatycznej zgody na realizację tego typu prac.

Sąd podziela pogląd organu drugiej instancji, iż w sprawie niniejszej nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko z uwagi na fakt, iż nie zostało stwierdzone, aby konstrukcja mostu powodowała znaczący poziom śmiertelności ptaków. Jedynie możliwość wystąpienia wysokiego poziomu śmiertelności gatunków wykorzystujących teren Doliny [...]W.jako szlak migracji pomiędzy lęgowiskami i zimowiskami położonymi poza terenem kraju, uzasadniałaby konieczność przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Za niezasadny należy uznać również zarzut podniesiony przez OTO[...], że opinie właściwych organów sanitarnych w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podlegają zaskarżeniu. Należy zaznaczyć, iż art. 142 k.p.a. ma zastosowanie wyłącznie do postanowień, na które nie służy zażalenie. W sprawie niniejszej organ sanitarny wydał opinię, a zgodnie z art. 77 ust. 7 ustawy ooś do opinii tej nie stosuje się art. 106 § 5 k.p.a. W związku z powyższym stwierdzić należy, iż prawidłowo uznał organ drugiej instancji, iż w procedurze oceny oddziaływania na środowisko opinia wydana przez właściwy organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie ma formy postanowienia, a to oznacza, że opinia ta nie jest zaskarżalna.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.