Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1519/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi H. S. i T. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez H. S. i T. S. (dalej: "skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...], odmawiającą uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2002 r., znak: [...].

Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...][...] WINB odmówił, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...] czerwca 2002 r., znak: [...] uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2002 r., nr [...], znak: [...] (nakazującą H. S. i T. S. doprowadzenie budynku gospodarczo-garażowego położonego na działce nr [...] w [...] przy ul. [...] do stanu zgodnego z warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym poprzez wykonanie na własny koszt rozbiórki tarasu wraz z zadaszeniem) i nakazującej H. S. i T. S. "w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budowanego budynku gospodarczo - garażowego i uzyskania pozwolenia na wznowienie robót: rozebrać taras wraz z zadaszeniem w terminie do dnia 30 października 2002 r.".

Wyrokiem z dnia 22 września 2004 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1478/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, oddalił skargę H. S. na decyzję [...] WINB z dnia [...] czerwca 2002 r.

Pismem z dnia 25 marca 2019 r. H. S. i T. S., wnieśli o uchylenie decyzji [...]WINB z dnia [...] czerwca 2002 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. [...]WINB odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r.

Od ww. decyzji odwołanie ( zatytułowane jako zażalenie) złożyli H. S. i T. S.

Po rozpatrzeniu odwołania, GINB skarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że przepis art. 154 § 1 k.p.a. (będący podstawą zaskarżonej decyzji [...] WINB z dnia [...] stycznia 2020 r.) stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, decyzja nakładająca na stronę obowiązek jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawo. W świetle powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja [...] WINB z dnia [...] czerwca 2002 r. jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawo, zatem nie ma zastosowania tryb przewidziany w przepisie art. 154 k.p.a. Następnie organ wskazał, że uchyleniu lub zmianie mogą ulec jedynie takie decyzje niewadliwe, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. Nie jest to możliwe w przypadku decyzji związanej, która nie przewiduje dla organu możliwości wyboru rozstrzygnięcia zgodnego z prawem. Ten rodzaj decyzji powoduje, że organ, stwierdzając istnienie określonej przesłanki (stanu faktycznego) zobligowany jest wydać wskazane rozstrzygnięcie. Następnie organ powołując się na orzecznictwo wyjaśnił, że przystępując do rozpatrzenia wniosku o uchylenie lub zmianę decyzji w trybie art. 154 k.p.a., organ administracji musi przede wszystkim ustalić, czy decyzja, której wniosek dotyczy jest decyzją związaną, czy też nie. Jeśli wniosek dotyczy decyzji związanej, to jej zmiana w trybie art. 154 k.p.a. jest co do zasady niedopuszczalna. Organ wskazał, że w takim przypadku dokonywanie przez organ administracji oceny, czy istnieją wskazane w tym przepisie przesłanki zmiany decyzji, to jest czy strona na podstawie tej decyzji nie nabyła prawa oraz czy za zmianą lub uchyleniem decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Możliwość zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 154 k.p.a. nie dotyczy tzw. decyzji związanych, a taką decyzją jest decyzja z dnia [...] czerwca 2002 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie może znaleźć zastosowania do uchylenia decyzji [...] WINB z dnia [...] czerwca 2002 r,. Bezprzedmiotowe jest bowiem analizowanie, czy za uchyleniem lub zmianą tej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Ponadto GINB odniósł się do argumentacji skarżących, wskazującej że organ uniemożliwił stronie złożenie wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ wyjaśnił, że celem postępowania prowadzonego w trybie art. 154 k.p.a., nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, wyłącznie na podstawie przesłanek wymienionych w tym przepisie. Organ odwoławczy podniósł, że w ramach postępowania wynikającego z art. 154 k.p.a. organ nie prowadzi postępowania dowodowego. GINB odniósł się do argumentacji skarżących, którzy podnieśli we wniosku, że uchylenie decyzji ostatecznej w trybie art. 154 k.p.a. nie zwalnia organu od rozważenia możliwości zastosowania art. 155 k.p.a., przez co doszło do naruszenia przepisów postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że powyższy zarzut nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. GINB podkreślił, że przepisy art. 154 i 155 k.p.a. tworzą dwa odrębne tryby postępowania pozwalające na wzruszenie ostatecznej decyzji na zasadach określonych w obu tych przepisach. Dlatego też, wbrew podniesionym zarzutom, nie było naruszeniem niepołączenie wskazanych trybów w ramach jednej sprawy administracyjnej. Organ podsumował, że decyzja [...] WINB z dnia [...] czerwca 2002 r. kształtuje sytuację prawną stron, a więc tryb określony w art. 154 k.p.a. nie ma zastosowania.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wnieśli H. S. i T. S.

Zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucili:

1. Naruszenie przepisów postępowania., które mogło mieć wpływ na wynik zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. art. 154 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie przez organ, że ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002r. kształtuje sytuację prawną stron, a ponadto jest decyzją związaną, to tryb określony w art. 154 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania podczas gdy:

- przepis art. 154 § 1 daje postawy do wzruszenia decyzji, która cechuje się tym, że jest ostateczna, a żadna ze stron nie nabyła z niej prawa, w sferze prawa materialnego; pojęcie "nabycie praw" nie może być odnoszone do prawa procesowego;

- ustalenie tego, że decyzja nie tworzy praw nabytych dla żadnej ze stron postępowania,

- wskazanie organu, że decyzja nakazująca rozbiórkę jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawo, albowiem obowiązek co do rozbiórki tarasu jest prawem do tego, aby wyegzekwowano od niej wyłącznie obowiązek w ustalonym zakresie.

2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. art 155 § k.p.a. w zw. z art. 154 § 1, § 2 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez brak uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002r., i uznanie przez organ, że bezprzedmiotowe jest analizowanie czy za uchyleniem lub zmianą przedmiotowej decyzji (decyzji WINB z dnia [...] czerwca 2002r.) przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony w sytuacji gdy:

- w sprawie występował słuszny interes strony oraz interes społeczny przemawiający za uchyleniem przedmiotowego rozstrzygnięcia albowiem organ powinien wziąć pod uwagę zarzuty podnoszone przez skarżących z uwzględnieniem zmiany skarżących sytuacji osobistej, dochodowej, zdrowotnej od daty wydania ostatecznej decyzji;

- skarżący trafnie podnieśli, iż nie są w stanie zrealizować nałożonego na nich obowiązku zarówno w zakresie dokonania zapłaty grzywny jak i dokonania rozbiórki tarasu ze względu na ich złą sytuację osobistą;

- przedmiotowa budowla została wykonana zgodnie ze sztuką budowlaną, z warunkami technicznymi (budynek usytuowany w odległości 5m od granicy działki sąsiada W. M.), a także zwrócenie uwagi na fakt, iż od przeszło 22 lat nie zagraża ona bezpieczeństwa innych osób, stąd dokonywanie jej rozbiórki jest w tym miejscu bezprzedmiotowe;

3. Naruszenie przepisów postępowania z art. 155 § 1 k.p.a. , które mogło mieć wpływ na wynik zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, poprzez niezastosowanie, jak również nie wszechstronne rozważenie wszystkich okoliczności w sprawie, ograniczenie postępowania do oceny przesłanek z art. 154 k.p.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a., podczas kiedy:

- organ uznał, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r., znak [...], jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawo, winien rozważyć przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności w sprawie, czy decyzja ta nie może zostać uchylona w trybie art. 155 k.p.a.;

- organ administracji publicznej nie jest bezwzględnie związany zakresem żądania i treścią wniosku ani wskazaną w nim podstawą prawną i powinien wyjść poza granice wniosku, a we wstępnej fazie postępowania, gdy jego przedmiot nie jest jeszcze w pełni sprecyzowany, organ winien brać pod uwagę ogół norm materialnych, statuujących kompetencje jurysdykcyjne, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie;

- organ odwoławczy wskazał tylko jedną przyczynę wydania decyzji odmownej, tj. nabycie prawa na podstawie decyzji wskazanej we wniosku, podczas gdy decyzja ta nie może być kwalifikowana jako decyzja, na mocy której strona nabyła prawo, a w przypadku uznania, że na podstawie tej decyzji skarżący uzyskali prawo – organ powinien rozważyć zastosowanie art. 155 k.p.a.;

- organ kierując się słusznym interesem strony winien wszcząć postępowanie w przedmiocie uchylenia decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. i podjąć wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia przedmiotowej sprawy czego niewątpliwie zaniechał z pokrzywdzeniem dla interesu skarżącej.

4. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia w sprawie tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez uznanie przez organ, że celem postępowania prowadzonego w trybie art. 154 § 1 k.p.a. nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy lecz weryfikacja wydanej już decyzji ostatecznej i przez to uniemożliwienie stronie złożenia wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Wydanie decyzji po złożeniu istotnego dowodu w sprawie jakim jest ekspertyza budowlana wydana przez mgr inż. D. P., z której wynika m.in., że taras wraz z zadaszeniem, nie zagraża zdrowiu, życiu osób trzecich, nie powoduje jakichkolwiek ograniczeń w zakresie sąsiednich działek, nie powoduje żadnych uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibracji, zakłóceń elektrycznych i promieniowanie, nie powoduje zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, zadaszenie nie wprowadza żadnych zakłóceń w ekologicznej charakterystyce ziemi, gleby, wód powierzchniowych i podziemnych, obszar oddziaływania zadaszenia zamyka się w granicach działki inwestora nr eweid. [...], podczas kiedy:

- dowód ten miał istotne znaczenie w sprawie, w kontekście okoliczności interesu stron i interesu społecznego;

- skarżący w terminie zakreślonym do złożenia wszelkich wniosków dowodowych, zasygnalizowali fakt zgłoszenia takiego dowodu, lecz z przyczyn oczywistych dowód nie mógł zostać dołączony, z uwagi na niewystarczający czas do jego pozyskania, dowód został nadesłany w terminie kolejnych 7 dni, lecz został w zupełności pominięty;

- organ pozbawił stronę możliwości obrony swoich praw, zaś samo postępowanie, zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny, nie wszechstronny, budzący wątpliwości, z pominięciem dowodów zaoferowanych przez stronę, a mających istotne znaczenie dla sprawy, z brakiem poszanowania interesu stron, tym bardziej, że skarżąca zawiadomieniem z dnia 08.01.2020 r., została poinformowana o terminie zakończenia sprawy 24.02.2020 r., zaś ekspertyza została doręczona do akt 07.02.2020 r.;

5. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, tj. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020r., znak [...], podczas gdy wnikliwa analiza niniejszej sprawy, dokładne zapoznanie się z wykładnią przepisów art. 154 k.p.a. oraz art. 155 k.p.a. uprawniało organ do wydania decyzji uchylającej decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020r. znak [...].

W uzasadnieniu skarżący rozwinęli postawione zarzuty.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2020 roku.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 , dalej "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona decyzja, jak też decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

W myśl art. 154 § 1 k.p.a. stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Zastosowanie powyższego przepisu, wymaga zatem łącznego spełnienia dwóch przesłanek: ustalenia, że decyzja ostateczna nie tworzy praw dla żadnej ze stron postępowania oraz że za uchyleniem lub zmianą takiej decyzji przemawiają interes społeczny lub słuszny interes strony. Ocena, czy strona nabyła lub nie nabyła praw na podstawie decyzji ostatecznej, powinna być dokonywana w oparciu o treść rozstrzygnięcia zawartego w takiej decyzji.

Podstawę prawną ostatecznej decyzji [...]WINB z dnia [...] czerwca 2002 r., stanowił art. 51 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji) w oparciu o który nałożono na skarżących obowiązki określone w sentencji decyzji.

Pojęcie "nabycia prawa", użyte w art. 154 k.p.a., należy rozumieć szeroko, przyjmując, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona nabyła prawa. Decyzja nie tworzy prawa, jeżeli rozstrzygnięcie nie kształtuje uprawnienia, jak również nie nakłada obowiązku. Jeżeli w rozstrzygnięciu nałożono na stronę obowiązek, to na stronie ciąży on tylko tej treści i w tych granicach. Zatem decyzja nakładająca obowiązek jest decyzją tworzącą prawo, a to wyłącza zastosowanie do niej trybu unormowanego w art. 154 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 624/18, LEX nr 2783900).

W świetle powyższego, nie może zatem budzić wątpliwości, że wydana przez [...]WINB decyzja z dnia [...] czerwca 2002 r., jest rozstrzygnięciem, na podstawie którego skarżący nabyli prawo w przedstawionym wyżej znaczeniu. Określono w niej bowiem konkretne obowiązki nałożone na skarżących. Z tych powodów nie mógł odnieść zamierzonego skutku postawiony w skardze zarzut błędnej wykładni art. 154 § 1 k.p.a., którego treść w zakresie pojęcia "nabycia prawa", należy zdaniem skarżących interpretować jako "korzyści prawne". Decyzja [...]WINB, jest zatem decyzją na mocy której skarżąca nabyła prawa, a to wyłącza zastosowanie do niej trybu unormowanego w art. 154 k.p.a.

Niesłuszny jest także poniesiony przez skarżących zarzut niezastosowania przez organ regulacji określonej w art. 155 k.p.a. Jak bowiem trafnie wskazał organ odwoławczy, przepisy art. 154 i 155 k.p.a. tworzą dwa odrębne tryby postępowania pozwalające na wzruszenie ostatecznej decyzji na zasadach określonych w obu tych przepisach. Nie jest zatem naruszeniem przez organ niepołączenie wskazanych trybów w ramach jednej sprawy administracyjnej. Warto w tym miejscu przypomnieć, że skarżący z powodu wskazania jako podstawy prawnej swojego wniosku zarówno art. 154, jak też art. 155 k.p.a., zostali wezwani do jej sprecyzowania, po czym w piśmie z dnia 15 kwietnia 2019 r. jednoznacznie wskazali, że podstawą wniosku jest art. 154 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie, nie było zatem wątpliwości co do wskazanej przez stronę podstawy prawnej i była ona dla organu wiążąca. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2532/15, LEX nr 2170782, precyzyjne i jednoznaczne oznaczenie przedmiotu sprawy przez samą stronę z powołaniem się na konkretny przepis prawa przesądza kwestię przedmiotu sprawy, a w konsekwencji również trybu prowadzonego postępowania. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko i wyłącznie ta strona określa przedmiot swego żądania, przy czym w razie wątpliwości co do zakresu, czy przedmiotu żądania, jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Organ administracji nie może, prowadząc postępowanie w trybie art. 154 k.p.a., rozszerzyć swojego postępowania również na tryb przewidziany w art. 155 k.p.a. Rozstrzygnięcie określonych spraw, prowadzonych w różnych trybach wymaga wszczęcia odrębnych postępowań i zakończenia ich osobnymi decyzjami, niezależnie od tego czy przedmiotem weryfikacji jest jedna i ta sama decyzja. Skoro zatem w treści żądania strony zawarty był wniosek o zastosowanie trybu określonego w art. 154 k.p.a., to organ, choćby nawet nie zgadzał się z zaproponowaną przez strony kwalifikacją żądania, był związany jego treścią.

Ponadto przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji. Stanowcza regulacja prawna w tym przepisie nie pozwala na jej korygowanie elementami natury słusznościowej, czy celowościowej, z powoływaniem się na interes społeczny lub uzasadniony interes strony ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 3043/17, LEX nr 2569306). To samo dotyczy decyzji wydawanych w trybie art 154 k.p.a. ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 1693/11, LEX nr 140461800).

Dlatego w realiach rozpoznawanej sprawy, bezprzedmiotowe jest analizowanie, czy za uchyleniem lub zmianą tej decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Nie można także uznać za zasadne zarzutów dotyczących uniemożliwienia skarżącym złożenia wszystkich dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Celem postępowania prowadzonego w trybie art. 154 k.p.a., nie jest bowiem ponowne rozpatrzenie sprawy lecz dokonanie weryfikacji wydanej już decyzji ostatecznej, wyłącznie na podstawie przesłanek wymienionych w tym przepisie.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.