Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 187/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 4 oraz art. 47
journal: Dz.U. 2017 poz 2062
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon (spr.) Sędzia del. WSA Renata Detka Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T[...] S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 612/16 w sprawie ze skargi [...] w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. prostuje z urzędu zaskarżony wyrok w ten sposób, że w komparycji wyroku i w punkcie 2 sentencji wyroku oraz w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2016 r. w miejsce słów: "z siedzibą w R." wpisuje "z siedzibą w R."; 2. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 612/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. dalej – p.p.s.a.) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu [...] z dnia [...] lipca 2015 r. dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej na dachu budynku mieszkalnego, na działce o nr ew. [...] w obrębie [...] przy ulicy [...] na terenie dzielnicy [...] w W.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] S.A. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] stycznia 2016 r. nie spełnia kryteriów wskazanych w tych przepisach w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie organy obu instancji spełniły wszystkie przesłanki wynikające z tych przepisów.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a.

Wbrew zarzutowi kasacyjnemu, Sąd Wojewódzki zasadnie uchylił kontrolowane decyzje stwierdzając, że wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 i 11 k.p.a.

Jak słusznie wskazał Sąd Wojewódzki, organy obu instancji nie zawarły w decyzjach ustaleń faktycznych i analizy prawnej wykazującej przesłanki do zastosowania w sprawie art. 47 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych stanowiącego, że nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 27 maja 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury.

W świetle wymienionego przepisu podstawowym zagadnieniem podlegającym wyjaśnieniu w postępowaniu administracyjnym było to, czy objęta wnioskiem inwestycja w postacie stacji bazowej telefonii cyfrowej jest budową infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu, przy uwzględnieniu treści art. 2 ust. 1 pkt 4 wymienionej ustawy z 7 maja 2010 r., zgodnie z którym "infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" oznacza – kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Zgodzić się należało z Sądem Wojewódzkim, że nie odpowiadało wymogom proceduralnym działanie organu pierwszej instancji, który decyzję o umorzeniu postępowania podjął wyłącznie na podstawie dokumentacji złożonej przez inwestora, a w szczególności pisma Biura [...] z [...] czerwca 2015 r. bez jego weryfikacji.

Zaznaczyć należy, że to obowiązkiem organu pierwszej instancji było sprawdzenie dokumentacji celem ustalenia parametrów technicznych planowanej stacji bazowej telefonii cyfrowej i wyjaśnienia, czy jest to przedsięwzięcie wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tymczasem w decyzji z [...] lipca 2015 r. organ zawarł trzy zdania uzasadnienia, powołując się tylko na informację ww. Biura [...], zgodnie z którą "przedmiotowa inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...)", jednak bez ustaleń co do technicznej charakterystyki przedmiotowej stacji oraz bez przedstawienia przepisów wymienionego rozporządzenia mających zastosowanie w sprawie. Również organ drugiej instancji nie przedstawił stanu faktycznego sprawy i samodzielnej oceny w zakresie kwalifikacji prawnej przedmiotowego przedsięwzięcia, ograniczając się do powielenia stanowiska Biura [...]. Ponadto organ odwoławczy nie odniósł się do merytorycznych zarzutów odwołania, pozostawiając istotne kwestie sporne bez oceny prawnej. W takim stanie sprawy Sąd Wojewódzki słusznie zauważył, że rozstrzygnięcia podjęte przez organy obu instancji nie mogły być poddane pełnej kontroli pod względem ich zgodności z prawem.

Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki stwierdził, że organ powinien dokonać kwalifikacji przedsięwzięcia w świetle przepisów art. 59 ust. 1 i art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 47 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W szczególności wskazał, że obowiązkiem organu było wyjaśnienie czy i w jakim zakresie jest możliwe (czy powinno nastąpić) sumowanie mocy poszczególnych anten ze względu na ich parametry i wyznaczanie ich równoważnej mocy promieniowania izotopowego, do czego zobowiązuje § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd Wojewódzki wskazał, że organ powinien albo dokonać samodzielnej analizy albo zasięgnąć ekspertyzy w zakresie tego czy zasięg oddziaływania anten nie kumuluje się z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, przy czym zwrócił też uwagę na brak w kontrolowanych decyzjach analizy uwzględniającej anteny istniejące na przedmiotowym obiekcie.

Podkreślić trzeba w tym miejscu, że w skardze kasacyjnej nie zawarto zarzutów kasacyjnych dotyczących przepisów prawa materialnego, co skutkuje tym, że nie została podważona ocena Sądu Wojewódzkiego w przedmiocie wymienionych wyżej przepisów materialnoprawnych, a tym samym zakresu okoliczności istotnych w sprawie. Przyjęte przez Sąd Wojewódzki stanowisko co do przepisów mających zastosowanie w sprawie determinowało wskazania dotyczące kierunku postępowania wyjaśniającego, które organ powinien przeprowadzić.

Wobec powyższego twierdzenia autora skargi kasacyjnej wskazujące na kompletność i rzetelność dokumentacji złożonej przez inwestora nie mogły prowadzić do uwzględnienia zarzutu kasacyjnego. Przyczyną bowiem uchylenia decyzji było właśnie to, że organy orzekające w sprawie nie zweryfikowały w ramach swoich kompetencji materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wobec braku właściwych uzasadnień podjętych decyzji, Sąd nie mógł wyrazić oceny odnoszącej się bezpośrednio do wniosku i dokumentów złożonych przez inwestora. Rzeczą sądu administracyjnego jest kontrola legalności działań administracji publicznej, a nie ich zastępowanie w rozpoznawaniu spraw administracyjnych. Dlatego nie mógł mieć znaczenia sam fakt, że organy obu instancji dysponowały - jak twierdzi autor skargi kasacyjnej - pełnym i wystarczającym materiałem koniecznym do wydania rozstrzygnięcia, skoro nie poddały go ocenie według reguł wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak też nie sporządziły uzasadnień decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec stwierdzonych uchybień proceduralnych, uprawniona była konkluzja Sądu Wojewódzkiego, że w sprawie nie wykazano podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 k.p.a.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. Natomiast o sprostowaniu z urzędu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a.