Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 677/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Inspekcja pracy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15zzs4
journal: Dz.U. 2021 poz 2095
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 11 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 623
law: Ustawa z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy - tekst jedn.
article: art. 207 par. 2, art. 237[4], art. 237 [15]
journal: Dz.U. 2020 poz 1320
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2022 r. sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w S. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie nakazów z inspekcji pracy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Nakazem z dnia [...] marca 2022 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 11 pkt 1, 6, 6a, w związku z art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 623 – j.t.), dalej jako "u.p.i.p.", Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w S. nakazał T. S.:

1. Zorganizować prace transportowe związane z przetaczaniem wózków napędowych wagonów tramwajowych na stanowiska remontowe za pomocą urządzeń mechanicznych.

2. Opracować i udostępnić pracownikom do stałego korzystania szczegółowe instrukcje bezpieczeństwa i higieny pracy przy wymianie i przetaczaniu wózków napędowych wagonów tramwajowych.

3. Dokonać ryzyka zawodowego przy ręcznych pracach transportowych w szczególności biorąc pod uwagę:

- masę przemieszczanego przedmiotu, jego rodzaj i położenie środka ciężkości,

- warunki środowiska pracy, w tym w szczególności temperaturę i wilgotność powietrza oraz poziom czynników szkodliwych dla zdrowia,

- organizację pracy, w tym stosowane sposoby wykonywania pracy,

- indywidualne predyspozycje pracownika, takie jak sprawność fizyczna, wiek i stan zdrowia, przeciwwskazania lekarskie do pracy.

4. Dokonać weryfikacji obowiązujących na terenie Zajezdni [...] instrukcji stanowiskowych w zakresie faktycznie wykonywanych czynności na tych stanowiskach.

5. Zapewnić zasilanie poszczególnych kolumn dźwignika kolumnowego [...] zainstalowanego na hali naprawczej Zajezdni [...], w sposób zabezpieczający przewody zasilające przed możliwością mechanicznego uszkodzenia oraz w sposób nienarażający pracowników na ryzyko wypadkowe.

6. Uzupełnić ocenę ryzyka zawodowego przy pracach wykonywanych na stanowisku ślusarz w Zajezdni [...] o informacje dotyczące stosowanych materiałów chemicznych i zagrożenia przy ich użytkowaniu oraz o informacje o stosowanych środkach ochrony zbiorowej i indywidualnej przed upadkiem z wysokości,

- z terminem ich wykonania ustalonym na dzień 30 kwietnia 2022 r.

7. Wydać A. K. (po upływie okresu niezdolności do pracy) środki ochrony indywidualnej zgodnie z tabelą norm przydziału, tj. półmaska przeciwpyłowa, okulary ochronne, przyłbica ochronna, czapka ocieplana ostrzegawcza.

8. Zapoznać (po upływie niezdolności do pracy) A. K. z oceną ryzyka zawodowego w zakresie prac rzeczywiście wykonywanych,

- z nadaniem im rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., wskazując, iż jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2022 r., T. [...] Spółka z o.o. w S. , dalej również jako "strona", "skarżąca", złożyła odwołanie od decyzji nr 1 i 2 zawartej w nakazie, wnosząc o wydłużenie terminu ich realizacji do jednego roku i wskazując, że wykonanie decyzji nr 1 w terminie do 30 kwietnia 2022 r. jest nierealne z uwagi na odległe terminy dostarczenia przeznaczonych do tego typu zadań urządzeń (wózek manewrowy szynowo-drogowy). Ponadto wskazała, że koszt tego typu urządzeń oscyluje w granicach 600-850 tys. zł netto, co stanowi dla niej znaczny wydatek i wymaga zabezpieczenia finansowego. Zakup urządzeń o takiej wartości realizowany jest w procedurze przetargowej, co dodatkowo wydłuża okres potrzebny na zastosowanie się do nakazu.

Strona twierdziła, że organ I instancji, wydając decyzję nr 1, nie uwzględnił aktualnych warunków rynkowych pozyskania urządzeń przeznaczonych do tego typu zadań i nie zwrócił się do strony przed wydaniem decyzji o przekazanie informacji w tym zakresie. Zdaniem Spółki, nieuwzględnienie realnych terminów wykonania obowiązku z decyzji nr 1 i utrzymanie w mocy wskazanego w niej terminu doprowadzi do wstrzymania bieżących prac remontowych, wymagających czynności związanych z przetaczaniem wózków napędowych wagonów tramwajowych oraz do stopniowego ograniczania realizacji głównego zadania spółki, jakim jest świadczenie publicznych usług przewozowych, w zakresie lokalnego transportu zbiorowego, w ramach komunikacji tramwajowej. W ocenie strony, decyzja nr 2 także nie jest możliwa do wykonania w ww. terminie, ponieważ w momencie nieposiadania urządzenia do realizacji obowiązku z decyzji nr 1 nakazu, nie można sporządzić stosownych instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy dla pracowników. W związku z tym, termin realizacji decyzji nr 2 powinien być skorelowany z włączeniem do eksploatacji ww. urządzenia, tj. przedłużony o rok.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...], Okręgowy Inspektor Pracy w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.), dalej jako "k.p.a.", art. 19 ust. 1 pkt 5 u.p.i.p. oraz art. 207 § 2, art. 2374, art. 23715 § 1 i § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 z późn. zm.), dalej jako "k.p.", w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 marca 2000 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy ręcznych pracach transportowych oraz innych pracach związanych z wysiłkiem fizycznym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1139), § 26 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2021 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji międzymiastowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 125) oraz § 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (t.j. Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.), uchylił:

1. decyzję nr 1 zawartą w zaskarżonym nakazie inspektora pracy w części dotyczącej podstawy prawnej decyzji i określił podstawę prawną decyzji na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 207 § 2, art. 23715 § 1 ustawy - Kodeks pracy w związku z § 22 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy ręcznych pracach transportowych oraz innych pracach związanych z wysiłkiem fizycznym oraz art. 23715 § 2 ustawy - Kodeks pracy w związku z § 26 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji międzymiastowej, a także w części dotyczącej terminu wykonania i określił ten termin na dzień 30 czerwca 2022 r., w pozostałej części utrzymał ją w mocy;

2. decyzję nr 2 zawartą w zaskarżonym nakazie inspektora pracy w części dotyczącej podstawy prawnej decyzji i określił podstawę prawną decyzji na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, art. 2374, art. 23715 § 1 ustawy - Kodeks pracy w związku z § 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, a także w części dotyczącej terminu wykonania i określił ten termin na dzień 30 czerwca 2022 r., w pozostałej części utrzymał ją w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w trakcie prowadzenia czynności kontrolnych inspektor pracy zbadał stopień przestrzegania przepisów prawa pracy, w tym przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, ze szczególnym uwzględnieniem okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy, jakiemu w dniu [...] stycznia 2022 r. uległ pracownik A. K. - zatrudniony na stanowisku robotnik warsztatowy. Dokonane ustalenia zostały zawarte w treści protokołu kontroli nr [...], który strona podpisała w dniu [...] marca 2022 r. Podczas kontroli inspektor pracy ustalił m.in., że wypadek miał miejsce na terenie hali warsztatowej Zajezdni [...]. W trakcie prac transportowych wózka napędowego wagonu doszło do zmiażdżenia i w konsekwencji amputacji palca prawej stopy w wyniku dociśnięcia stopy wózkiem do podpory dźwignika. W zakresie organizacji prac hali inspektor pracy ustalił, że sposób transportu (przetaczania) wózków napędowych wagonów tramwajowych nie jest w żaden sposób sformalizowany. Nie opracowano instrukcji bhp lub wytycznych, a jedynie przyjęte jest, że na terenie Zajezdni [...] tego typu prace odbywają się ręcznie. Sposób przemieszczania, ilość osób niezbędnych do przemieszczania, miejsce pchania nie zostały określone. Poszkodowany w dniu wypadku pchał wózek opierając się o przedni błotnik wózka. Tym samym istniało realne zagrożenie, że zostanie potrącony przez element konstrukcji wózka, który znajdował się za nim, np. amortyzator lub luzownik (wystający na zewnątrz element układu hamulca postojowego, bębnowego). Zagrożenie w trakcie prac potknięciem, upadkiem lub uderzeniem jest szczególnie istotne w trakcie wpychania wózka pod pudło wagonu. Utrudnieniem w tym przypadku jest pudło wagonu, które wystaje poza obrys wózka (realne zagrożenie uderzenia w głowę). Ponadto, stojące na drodze pchania kolumny dźwigników powodują zagrożenie potknięcia, upadku, uderzenia w głowę. Innym zagrożeniem jest wpadnięcie do kanału. Pracownik pchający z tyłu w początkowej fazie idzie po powierzchni hali, jednak w pewnym momencie na jego drodze znajdują się schody zejściowe do kanału, po których w trakcie pchania musi zejść.

Organ wskazał, że czynności związane z przetaczaniem wózków napędowych zaliczane są do ręcznych prac transportowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy ręcznych pracach transportowych oraz innych pracach związanych z wysiłkiem fizycznym. Zgodnie z rozporządzeniem pod pojęciem "ręczne prace transportowe" - rozumie się każdy rodzaj transportowania lub podtrzymywania przedmiotów, ładunków lub materiałów przez jednego lub więcej pracowników, w tym przemieszczanie ich poprzez: unoszenie, podnoszenie, układanie, pchanie, ciągnięcie, przenoszenie, przesuwanie, przetaczanie lub przewożenie. Przepisy cytowanego rozporządzenia określają m.in. wymagania dotyczące organizacji i sposobów wykonywania ręcznych prac transportowych, z uwzględnieniem wymagań ergonomii, dopuszczalne masy przemieszczanych przedmiotów, ładunków lub materiałów, dopuszczalne wartości sił niezbędne do ich przemieszczania. Zgodnie z przepisami rozporządzenia, masa ładunku przemieszczanego na wózku szynowym, łącznie z masą wózka, nie może przekraczać na jednego pracownika przy przemieszczaniu po terenie o nachyleniu nieprzekraczającym 2% - 600 kg dla mężczyzn; wózki przemieszczane na szynach powinny posiadać sprawnie działające hamulce. Wózek napędowy wagonu tramwajowego w trakcie jego ręcznego przetaczania należy w świetle cytowanych przepisów traktować jako wózek szynowy, a zatem wyżej wymienione warunki powinny być spełnione.

W toku postępowania ustalono, iż nie został warunek mówiący o tym, że masa przetaczanego wózka szynowego nie może przekraczać wartości 600 kg na jednego pracownika. Z ustaleń wynika, że w czynnościach związanych z przetaczaniem brało udział 3 pracowników, a masa wózka wynosiła ok. 4500 kg.

Wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej w zakresie obsługi i naprawy tramwajów określone są w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej i autobusowej komunikacji międzymiastowej. Zgodnie z § 20 ust. 6 tego rozporządzenia "przetaczanie podwozia lub nadwozia na stanowisko remontowe powinno odbywać się za pomocą urządzeń mechanicznych". Inspektor pracy w treści protokołu kontroli wskazał także, że przepis ten będzie powtórzony w nowym rozporządzeniu, które wejdzie w życie z dniem 20 kwietnia 2022 r. W nowym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2021 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji międzymiastowej przepis brzmi następująco: "przetaczanie podwozia lub nadwozia na stanowisko remontowe powinno odbywać się wyłącznie za pomocą urządzeń mechanicznych" (§ 26 ust. 6).

Organ odwoławczy podkreślił, że w odwołaniu od decyzji nr 1 i 2, strona nie neguje stwierdzonych przez inspektora pracy naruszeń przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, które stanowiły podstawę nakazów nr 1 i 2, lecz wnosi wyłącznie o ich prolongatę o rok.

Organ zwrócił uwagę na to, że w piśmie z dnia 18 maja 2022 r. strona wyjaśniła, iż niemożliwe jest wykonanie obowiązków nałożonych na nią w decyzji nr 1 i 2 wcześniej niż do dnia 31 lipca 2023 r., wskazując na długość okresów zgodnego z prawem dokonania zakupu urządzeń do mechanicznego przetaczania podwozi i nadwozi oraz technologicznego okresu skonstruowania, dostarczenia i zamontowania tych urządzeń na terenie Zajezdni [...] w S.. Strona podkreśliła bowiem, że obiekty zajezdni tramwajowych nie mogą być wyposażone w standardowe urządzenia do przetaczania wózków napędowych z uwagi na specyfikę obiektów, w których mają być zamontowane oraz specyfikę wykonywanych z ich wykorzystaniem czynności. W piśmie wymieniono różne możliwości realizacji obowiązku nałożonego w decyzji nr [...], jednak po rozeznaniu dostępnych na rynku urządzeń i technologii strona doszła do wniosku, że zastosowanie akumulatorowego urządzenia manewrowego jest rozwiązaniem najlepszym. Przygotowania do wszczęcia procedury jego zakupu są obecnie w toku. Na potwierdzenie znacznego stopnia złożoności wdrożenia rozwiązania mającego na celu zorganizowanie prac transportowych związanych z przetaczaniem wózków napędowych wagonów tramwajowych, strona załączyła do pisma korespondencję z potencjalnymi wykonawcami.

Strona zarzuciła inspektorowi pracy, że nie poczynił on żadnych ustaleń na okoliczność dostępności urządzeń lub technologii umożliwiających wykonanie decyzji nr 1 i 2 w terminie do dnia 30 kwietnia 2022 r. Jej zdaniem, inspektor pracy nie zawarł również w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji żadnych wyjaśnień w przedmiocie właściwego ustalenia obowiązków, a także zignorował przekazywane mu przez inspektora BHP informacje o złożoności problemu związanego z realizacją tych obowiązków.

Strona podniosła, że bezrefleksyjne nałożenie obowiązków w decyzji administracyjnej, bez oceny możliwości ich zastosowania w konkretnej sprawie oraz bez konsultacji z podmiotem zobowiązanym, niezgodne jest z art. 7 k.p.a. Dodatkowo, postępowanie administracyjne prowadzone jest w sprzeczności z zasadą niezbędności i proporcjonalności. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 77 k.p.a. z uwagi na brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zdaniem strony, terminy wykonania decyzji nr 1 i 2 są niewłaściwie określone również dlatego, że upływają w toku postępowania odwoławczego. Ponadto, organ I instancji nie wyjaśnił, czym kierował się wyznaczając termin i nie zostały wskazane ani wykazane przesłanki podjęcia decyzji. Nałożenie obowiązku w tym wymiarze nie pozwoli na wykonanie go w wyznaczonym terminie. W ocenie strony, nieuprawnione jest przerzucanie przez organ obowiązku poczynienia ustaleń w tym zakresie na stronę. Inspektor pracy nie poczynił nawet ustaleń ile czasu potrzeba na dokonanie zakupu i zamontowania właściwych urządzeń.

W dalszej części uzasadnienia organ II instancji przytoczył treść art. 207 § 2 i art. 2374 Kodeksu pracy, § 22 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 marca 2000 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy ręcznych pracach transportowych oraz innych pracach związanych z wysiłkiem fizycznym, § 20 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji międzymiastowej oraz § 41 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, i wskazał, że inspektor pracy częściowo błędnie określił podstawę prawną decyzji nr 1 i 2, gdyż przywołując przepisy ww. rozporządzeń, nie przytoczył przepisu ustawy upoważniającego do ich wydania. Kodeks pracy w art. 23715 § 1 zawiera upoważnienie dla Ministra Pracy i Polityki Socjalnej do wydania rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy ręcznych pracach transportowych oraz innych pracach związanych z wysiłkiem fizycznym oraz do wydania rozporządzenia w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy. Natomiast art. 23715 § 2 zawiera upoważnienie dla Ministra Infrastruktury do wydania rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji międzymiastowej. Wobec powyższego organ II instancji dokonał korekty podstawy prawnej decyzji nr 1 i 2 nakazu.

Mając na względzie powołane wyżej podstawy prawne i stan faktyczny sprawy, zdaniem organu odwoławczego, należało stwierdzić, że strona narusza przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy, ponieważ nie organizuje prac transportowych związanych z przetaczaniem wózków napędowych wagonów tramwajowych na stanowiska remontowe za pomocą urządzeń mechanicznych oraz nie opracował dla pracowników do stałego korzystania szczegółowych instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy przy ww. pracach. W ocenie Okręgowego Inspektora Pracy, argument niemożliwości wykonania decyzji w określonym terminie nie może być uwzględniony, ponieważ decyzja konkretyzuje obowiązek wynikający z ustawy jedynie w wąskim zakresie. Inspektor pracy nie zastrzegł sposobu, w jaki mają być zorganizowane prace transportowe związane z przetaczaniem wózków napędowych wagonów tramwajowych na stanowiska remontowe za pomocą urządzeń mechanicznych i nie ma takiego obowiązku. Nie jest rzeczą organu Państwowej Inspekcji Pracy poszukiwanie dogodnych i właściwych rozwiązań usuwania naruszeń prawa. Wydając decyzje nr 1 i 2 nakazu, inspektor pracy kierował się wyłącznie względami bezpieczeństwa w zakładzie pracy, aby zminimalizować zagrożenia przy wykonywaniu przedmiotowych prac. Konsekwencją niestosowania przez pracodawcę przepisów z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy był wypadek przy pracy o charakterze ciężkim, w wyniku którego nastąpiła amputacja palca u stopy pracownika. Bezsprzeczny jest zatem fakt, że prace transportowe związane z przetaczaniem wózków napędowych w sposób ręczny stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia pracowników. Przedłużenie terminu wykonania decyzji nr 1 i 2 nakazu stwarza obawę o kolejne wypadki przy pracy.

Organ II instancji podkreślił również, że przepis obligujący do organizowania prac transportowych, tj. przetaczania podwozia lub nadwozia na stanowisko remontowe za pomocą urządzeń mechanicznych, obowiązuje od 2002 r., a dnia 20 kwietnia 2022 r. został doprecyzowany poprzez dodanie wyrazu "wyłącznie". Od tego czasu strona nie podjęła żadnych kroków w zakresie organizowania pracy w sposób zgodny przywołanym przepisem. Niedopuszczalny jest również fakt, że sposób wykonywania prac, nawet jeśli odbywały się one ręcznie, nie został do tej pory ujęty w żadnej instrukcji dotyczącej bezpieczeństwa pracowników na stanowiskach pracy związanych z przedmiotowymi czynnościami.

Ponadto, organ odwoławczy nie zgodził się z argumentem strony, że organ I instancji nie podjął niezbędnych czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Treść protokołu kontroli nie budzi zastrzeżeń, a ustalone fakty przez inspektora pracy jednoznacznie wskazują na naruszenia pracodawcy. Ponadto, informował on w trakcie kontroli osoby uczestniczące w czynnościach o stwierdzonych nieprawidłowościach i o decyzjach, które zostaną wydane po jej zakończeniu na bieżąco. Nie ma zatem podstaw do uznania, że inspektor pracy działał pochopnie w niniejszej sprawie.

Organ II instancji wyjaśnił również, że składniki decyzji inspektora pracy zostały enumeratywnie wymienione w art. 34 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy i zgodnie z tym przepisem decyzja inspektora pracy nie musi zawierać uzasadnienia faktycznego i prawnego w znaczeniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w tym zakresie ustawodawca wyłączył stosowanie art. 107 k.p.a., co potwierdza także unormowanie zawarte w art. 12 ww. ustawy o PIP, która stanowi więc lex specialis do Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odniesieniu natomiast do zarzutu nieuzasadnienia przez inspektora pracy, czym kierował się przy wyznaczaniu terminu wykonania decyzji nr 1 i 2, organ odwoławczy wyjaśnił, że jest to kwestia o charakterze uznaniowym. Zgodnie z art. 11 pkt 1 ustawy o PIP w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Z powyższego nie wynika zatem, że inspektor pracy ma obowiązek kierowania się ustawowymi przesłankami do ustalenia terminu wykonania decyzji. Jak już wyżej zostało wyjaśnione, inspektor pracy przy określaniu terminu wykonania decyzji kierował się zapewnieniem bezpieczeństwa w zakładzie pracy, nie zastrzegając przy tym sposobu wykonania tych decyzji. W ocenie Okręgowego Inspektora Pracy termin wyznaczony przez organ I instancji znajduje uzasadnienie w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego podczas kontroli.

Ponadto, organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 130 § 1 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wskazany przepis ustanawia zatem zakaz wykonania decyzji nieostatecznej w terminie 7 dni od dnia jej doręczenia (art. 34 ust. 5 ustawy o PIP). Innymi słowy, organ administracji publicznej nie może przed upływem terminu wniesienia odwołania skutecznie żądać od strony wykonania decyzji ani też przystąpić do przymusowego jej wykonania. Zgodnie natomiast z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Strona otrzymała nakaz w dniu 1 kwietnia 2022 r., a odwołanie wniosła w dniu 7 kwietnia 2022 r. Oznacza to, że organ nie może żądać od strony wykonania decyzji od dnia 1 kwietnia 2022 r. do czasu doręczenia niniejszej decyzji ostatecznej. W konsekwencji, upływ wyznaczonego terminu wykonania decyzji nr 1 i 2 w trakcie postępowania odwoławczego nie stanowi naruszenia przepisów proceduralnych, ani nie stanowi podstawy do wszczęcia egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. Zarzut strony dotyczący niewłaściwego określenia terminu wykonania decyzji z powodu jego upływu w toku postępowania odwoławczego nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Okręgowy Inspektor Pracy, mając na względzie powyższe ustalenia prawne i faktyczne, wyznaczył zatem nowy termin realizacji decyzji nr 1 i 2 nakazu na dzień 30 czerwca 2022 r.

Pismem z dnia 1 lipca 2022 r., T. [...] Spółka z o.o. w S. , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w S. zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7, art. 8 ust. 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 136 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, polegające na przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wbrew regułom wynikającym z tych przepisów i zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia sprawy, a w szczególności zaniechaniu ustaleń co do realnych możliwości wykonania przez skarżącą w konkretny sposób, w konkretnym terminie oraz obiekcie, obowiązku przetaczania wózków napędowych wagonów tramwajowych na stanowisko remontowe za pomocą urządzeń mechanicznych,

2. art. 34 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy i utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji nr 1 zawartej w nakazie inspektora pracy z dnia [...] marca 2022 r., której rozstrzygnięcie sformułowane jest w sposób ogólny i nieprecyzyjny, dający możliwość różnej interpretacji oraz nieokreślający miejsca/obiektu, w którym nakaz winien być wykonany, a co za tym idzie — utrzymania w mocy nakazu niewykonalnego i niemożliwego do wyegzekwowania w drodze egzekucji administracyjnej,

3. § 26 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 16 grudnia 2021 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji międzymiastowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji nr 1 zawartej w nakazie inspektora pracy z dnia [...] marca 2022 r., która zawiera rozstrzygnięcie polegające na przytoczeniu treści naruszonego przepisu, bez zrekonstruowania zawartej w nim normy prawnej i wskazania jakie konkretnie działania strona ma podjąć aby usunąć stwierdzone uchybienia, a także poprzez nieokreślenie miejsca/obiektu, którego dotyczy nałożony na stronę obowiązek.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że organy orzekające w niniejszej sprawie zupełnie pominęły okoliczność, że ich decyzje winny być wydane po przeprowadzeniu postępowania, do którego zgodnie z art. 12 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy subsydiarnie stosuje się przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego. Przewidziane w ustawie o PIP odmienności od klasycznego postępowania administracyjnego, w tym w szczególności brak wymogu zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego, nie powodują, że decyzja organów PIP może być wydana dowolnie, bez konieczności przestrzegania zasad ogólnych procedury administracyjnej. Tym bardziej, że w przypadku niewykonania dobrowolnie przez zobowiązanego decyzji organu PIP, podlega ona przymusowemu wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Skarżąca podkreśliła, że organ II instancji podniósł, że ani on, ani organ I instancji nie będą się pochylać nad rozwiązaniami prezentowanymi przez stronę i w sposób dowolny nałożyły na stronę ogólnie sformułowany, nieprecyzyjny obowiązek.

W efekcie powyższego, zdaniem skarżącej. decyzja nr 1 zawarta w nakazie z dnia [...] marca 2022 r. jest sformułowana nazbyt ogólnie, w oderwaniu od rzeczywistych warunków pracy oraz możliwości technologicznych a także bez odniesienia do konkretnego miejsca, w którym ma być wykonana. W ocenie skarżącej decyzja taka staje się przez to niewykonalna. Z kolei, wadliwość decyzji nr 1 pociąga za sobą wadliwość i konieczność usunięcia z obrotu prawnego związanej z nią decyzji nr 2, nawet jeżeli nie dotyczą jej wszystkie zarzuty skierowane pod adresem decyzji nr 1. Decyzja nr 2 jest bowiem nierozerwalnie uzależniona od decyzji nr 1 i nie może być wykonana przed wykonaniem decyzji nr 1. Zdaniem skarżącej, konsekwencją zaniedbań organów PIP w zakresie właściwego zredagowania rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzających jest również wadliwe ustalenie terminu wykonania obowiązku. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że decyzje inspektora PIP mają charakter uznaniowy.

Skarżąca nie przeczy powyższemu, jednakże wskazuje, że uznaniowość nie oznacza dowolności — ma to być termin rozsądny i realny. Jednak przesłanki te należy oceniać wyłącznie pod kątem konkretnego rozwiązania i konkretnych czynności, których obowiązek wykonania zostaje na stronę postępowania nałożony. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazane zostało, że inspektor pracy ma obowiązek kierować się ustawowymi przesłankami do ustalenia terminu wykonania decyzji, nie wskazując przy tym o jakie to przesłanki ustawowe chodzi. W ocenie skarżącej, przesłanek takich żadna ustawa nie określa, natomiast uprawnienie do wydania decyzji uznaniowej nie zwalnia organu z obowiązku prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Spełnienie tego wymogu powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, a w przypadku jego braku w protokole z kontroli lub w jakichkolwiek dokumentach postępowania, które potwierdzą ustalenia w zakresie możliwości realizacji obowiązku oraz tok rozumowania, którym kierował się organ definiując w ten a w nie inny sposób obowiązek zawarty w decyzji.

W tym zakresie skarżąca zarzuciła również, że organ I instancji w trakcie kontroli ograniczył ustalenia zawarte w protokole kontroli do zastanego stanu faktycznego i nie zawarł w nim jakichkolwiek ustaleń co do możliwości rozwiązania stwierdzonego problemu. Zdaniem skarżącej, wadliwość rozstrzygnięcia wynika również z tego względu, że utrzymana w mocy przez organ II instancji decyzja nr 1 organu I instancji nie wskazuje w jakim miejscu czy obiekcie obowiązek ma być wykonany. Kontrolowana była zajezdnia tramwajowa [...] w S., ale ani zaskarżona decyzja, ani też decyzja organu I instancji nie wskazują miejsca lub obiektu, w którym mają być usunięte stwierdzone naruszenia. Skarżąca ponownie wskazała, że zastosowanie przez skarżącą jedynego w jej ocenie rozwiązania w pełni odpowiadającego charakterowi prac na terenie zajezdni polegających, na przetaczaniu wózków, tj. akumulatorowych urządzeń manewrowych, wymaga czasu niezbędnego do dokonania zakupu, dostosowania i uruchomienia tych urządzeń i realnie może być zrealizowane w terminie do dnia 31 lipca 2023 r. Jednocześnie, że względu na wysoki koszt zakupu dedykowanych do tego celu urządzeń manewrowych, skarżąca rozpatruje także możliwość budowy wózka manewrowego we własnym zakresie. Realizacja takiego przedsięwzięcia wymaga dużego zaangażowania pracowników spółki i jest procesem czasochłonnym, którego realizacja może trwać również około 1 roku. Skarżąca zdaje sobie sprawę z obowiązku ochrony zdrowia i życia pracowników i w tym celu, do czasu wdrożenia technologii przetaczania podwozi za pomocą akumulatorowych urządzeń manewrowych, wprowadziła rozwiązanie tymczasowe polegające na wykonywaniu prac transportowych wózków napędowych wagonów tramwajowych z wykorzystaniem wyciągarki elektrycznej przenośnej, które przestanie być stosowane po wdrożeniu rozwiązania docelowego. Zostały również opracowane instrukcje bhp przy pracach transportowych wózków napędowych wagonów tramwajowych z wykorzystaniem urządzeń mechanicznych w postaci wyciągarki elektrycznej przenośnej. Wobec nieprecyzyjnego określenia nałożonego na skarżącą obowiązku nie sposób jednak określić czy inspektor PIP uzna to rozwiązanie za właściwe. Z tych względów, w ocenie skarżącej, konieczne jest ponowne przeanalizowanie przez organ PIP niniejszej sprawy po uchyleniu zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:

Na podstawie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.), sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Skarga nie jest zasadna. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji, dokonana na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 – j.t.), wykazała bowiem, że akt ten nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w S. w zakresie nałożonego na stronę obowiązku zorganizowana prac transportowych, związanych z przetaczaniem wózków napędowych wagonów tramwajowych na stanowiska remontowe za pomocą urządzeń mechanicznych oraz obowiązku opracowania i udostępnienia pracownikom do stałego korzystania szczegółowych instrukcji bezpieczeństwa i higieny pracy przy wymianie i przetaczaniu wózków napędowych wagonów tramwajowych z zakreśleniem terminu ich realizacji do dnia 30 kwietnia 2022 r.

Lektura skargi prowadzi do wniosku, że skarżąca nie kwestionuje zasadności nałożenia na nią wskazanych obowiązków, a jej zastrzeżenia dotyczą zbyt krótkiego terminu ich realizacji, niezbadania przez organ możliwości zastosowania urządzeń mechanicznych w obiekcie, który został skontrolowany, nieprecyzyjnego określenia nałożonego obowiązku, a także nieuwzględnienia przez organ faktycznych możliwości zakupu urządzeń w krótkim czasie.

Podstawę nałożenia kwestionowanych przez skarżącą obowiązków stanowił art. 11 pkt 1 u.p.i.p., zgodnie z którym, w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.

Organ powołał się również na art. 207 § 2 k.p., który stanowi, że Pracodawca jest obowiązany chronić zdrowie i życie pracowników przez zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków pracy przy odpowiednim wykorzystaniu osiągnięć nauki i techniki. W szczególności pracodawca jest obowiązany:

1) organizować pracę w sposób zapewniający bezpieczne i higieniczne warunki pracy;

2) zapewniać przestrzeganie w zakładzie pracy przepisów oraz zasad bezpieczeństwa i higieny pracy, wydawać polecenia usunięcia uchybień w tym zakresie oraz kontrolować wykonanie tych poleceń;

3) reagować na potrzeby w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy oraz dostosowywać środki podejmowane w celu doskonalenia istniejącego poziomu ochrony zdrowia i życia pracowników, biorąc pod uwagę zmieniające się warunki wykonywania pracy;

4) zapewnić rozwój spójnej polityki zapobiegającej wypadkom przy pracy i chorobom zawodowym uwzględniającej zagadnienia techniczne, organizację pracy, warunki pracy, stosunki społeczne oraz wpływ czynników środowiska pracy;

5) uwzględniać ochronę zdrowia młodocianych, pracownic w ciąży lub karmiących dziecko piersią oraz pracowników niepełnosprawnych w ramach podejmowanych działań profilaktycznych;

6) zapewniać wykonanie nakazów, wystąpień, decyzji i zarządzeń wydawanych przez organy nadzoru nad warunkami pracy;

7) zapewniać wykonanie zaleceń społecznego inspektora pracy.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przywołano również art. 237[4] k.p., stosownie do którego pracodawca jest obowiązany zaznajamiać pracowników z przepisami i zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczącymi wykonywanych przez nich prac (§ 1). Pracodawca jest obowiązany wydawać szczegółowe instrukcje i wskazówki dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach pracy (§ 2). Pracownik jest obowiązany potwierdzić na piśmie zapoznanie się z przepisami oraz zasadami bezpieczeństwa i higieny pracy (§ 3). A także delegacyjny przepis art. 237[15] k.p. , który odsyła do rozporządzeń zawierających przepisy bezpieczeństwa i higieny pracy dotyczące prac wykonywanych w różnych gałęziach pracy.

Przywołane przepisy w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie bhp w komunikacji miejskiej oraz autobusowej komunikacji międzymiastowej, wskazują na konieczność zapewnienia pracownikom bezpiecznych i higienicznych warunków pracy z uwzględnieniem jej specyfiki i zagrożeń, które mogą się wiązać z wykonywaniem poszczególnych prac. Rzeczą pracodawcy jest nie tylko zaopatrzenie pracowników w środki ochrony osobistej, ale także ich przeszkolenie, wskazanie na zagrożenia występujące w środowisku pracy i sposoby ich uniknięcia oraz opracowanie instrukcji bezpiecznego wykonywania prac, szczególnie związanych z ryzykiem doznania przez pracownika uszczerbku na życiu lub zdrowiu.

W badanej sprawie przyczynkiem do przeprowadzenia u skarżącej kontroli był wypadek przy pracy, któremu uległ jeden z pracowników, podczas ręcznego przetaczania wózka napędowego wagonu tramwajowego. Konsekwencją tego wypadku była amputacja małego palca u stopy poszkodowanego.

Podczas kontroli, czego zdaje się nie zauważać skarżąca, ujawniono, że pracodawca nie sporządził instrukcji bezpiecznego wykonywania prac związanych z ręcznym przetaczaniem wózków, czym ewidentnie uchybił swoim obowiązkom wynikającym z art. 237[4] § 1 i 2 k.p. W protokole kontroli szczegółowo opisano wszystkie czynności, które pracownik wykonuje dokonując ręcznego przetaczania wózka napędowego, a także niebezpieczeństwa z tym związane, na każdym etapie przetaczania wózka.

Konsekwencją tych ustaleń było z jednej strony nałożenie na stronę obowiązku zastosowania przy wykonywaniu tych prac urządzeń mechanicznych, z powołaniem się organu I instancji na § 20 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej i autobusowej komunikacji międzymiastowej (Dz. U. z 2002 r. Nr 219, poz. 1866 ze zm.), dalej "rozporządzenie z 2002 r." i powołaniem się przez organ II instancji na § 26 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2021 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy w komunikacji miejskiej i autobusowej komunikacji międzymiastowej (Dz. U. z 2022 r. poz. 125), dalej "rozporządzenie z 2021 r."

Należy zwrócić uwagę na to, że o ile w rozporządzeniu z 2002 r. przetaczanie podwozia lub nadwozia na stanowisko remontowe za pomocą urządzeń mechanicznych było sposobem rekomendowanym przez prawodawcę, o tyle zgodnie z § 26 ust. 6 rozporządzenia z 2021 r. stało się sposobem wyłącznie możliwym do stosowania. Oznacza to, że jakkolwiek w dacie wydania decyzji przez organ I instancji pracodawca miał możliwość ręcznego wykonywania prac związanych z przetaczaniem podwozia, to w dacie wejścia w życie rozporządzenia z 2021 r. to jest w dniu 20 kwietnia 2022 r.(a więc przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy), możliwość tę utracił na rzecz wykonywania prac związanych z przetaczaniem podwozi wyłącznie przy użyciu urządzeń mechanicznych.

W ocenie Sądu, nałożenie na skarżącą obowiązku, o którym mowa w pkt 1 decyzji organu I instancji nie było wadliwe. Należy bowiem podkreślić, że priorytetem przy wykonywaniu prac niebezpiecznych, a do takich niewątpliwie, w świetle poczynionych w protokole ustaleń, należy ręczne przetaczanie podwozi tramwajowych, jest bezpieczeństwo pracowników. Skoro zatem, jak ustalono, prace te wiązały się z konkretnymi, wymienionymi w protokole i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zagrożeniami, a pracodawca nie zapewnił pracownikom możliwości ich bezpiecznego wykonywania, co przejawiło się między innymi brakiem stosownej instrukcji, to właściwym było nałożenie na pracodawcę obowiązku zastąpienia prac wykonywanych ręcznie pracami wykonywanymi przy użyciu urządzeń mechanicznych. Niewątpliwie takie sformułowanie nakazu było podyktowane realiami wynikającymi z przeprowadzonej kontroli oraz dokonanej przez organ oceny zagrożenia dla życia i zdrowia pracowników.

Nałożenie tego obowiązku było tym bardziej zasadne, że w perspektywie trzech tygodni od daty wydania decyzji przez organ I instancji weszło w życie nowe rozporządzenie (z 2021 r.), w którym wykonywanie prac związanych z przetaczaniem podwozi tramwajowych przy użyciu urządzeń mechanicznych stało się obligatoryjne.

Oznacza to, zdaniem Sądu, że już w dacie wejścia w życie tego rozporządzenia skarżąca, jako podmiot profesjonalnie prowadzący działalność gospodarczą, od którego wymaga się należytej staranności w wykonywaniu zadań i znajomości przepisów prawa zarówno obowiązujących, jak i tych, których wejście w życie jest planowane w najbliższej perspektywie, powinna być przygotowana do wprowadzenia takich zmian w organizacji pracy, które pozwolą jej sprostać nowym obowiązkom. Inaczej mówiąc, już w dniu 20 kwietnia 2022 r. wszystkie stanowiska pracy związane z przetaczaniem podwozi tramwajów powinny być wyposażone w odpowiednie urządzenia mechaniczne. Stąd też niezrozumiałe są wywody skarżącej dotyczące zakreślenia zbyt krótkiego terminu do wykonania nałożonego obowiązku, skoro w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy skarżąca powinna odpowiednie urządzenia mechaniczne posiadać.

Nie ma przy tym racji strona wywodząc, że organ nie wskazał jej jakiego rodzaju urządzenia uzna za spełnienie obowiązku. Wskazać bowiem należy, że również prawodawca tak szczegółowej regulacji w rozporządzeniu nie zamieścił, uznając że skoro rozporządzenie dotyczy komunikacji miejskiej, a więc autobusów, tramwajów, trolejbusów i innych pojazdów w komunikacji tej znajdujących zastosowanie, to realia naprawy i konserwacji tych pojazdów mogą się od siebie znacznie różnić. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nie jest możliwe ani celowe sztywne określanie rodzaju urządzeń mechanicznych, które w określonej sytuacji mogą znaleźć zastosowanie. Warunek, o którym mowa w § 26 ust. 6 rozporządzenia z 2021 r. należy uznać za spełniony w sytuacji, gdy przetaczanie podwozia tramwaju będzie wykonywane wyłącznie za pomocą urządzenia mechanicznego, a udział w tych pracach człowieka sprowadzi się wyłącznie do obsługi tego urządzenia. Nie zwalnia to pracodawcy z obowiązku opracowania szczegółowej instrukcji bezpiecznego wykonywania prac związanych z przetaczaniem podwozi tramwajowych. To z kolei pozwoli na uniknięcie wypadków przy pracy bądź zminimalizowanie ryzyka ich wystąpienia, co niewątpliwie leży również w interesie pracodawcy.

Konkludując zapewnienie odpowiednich, dostosowanych do warunków i możliwości finansowych pracodawcy urządzeń leży wyłącznie po jego stronie i brak jest podstaw prawnych do tego aby organ inspekcji pracy rekomendował zakup konkretnego urządzenia. Po stronie pracodawcy leży również takie dostosowanie miejsca wykonywania prac związanych z wykonywaniem remontu tramwajów, aby zastosowanie urządzeń o których mowa było możliwe. Rozporządzenie nie zawiera bowiem żadnych wyłączeń w tym zakresie.

Z powyższych względów Sąd nie podzielił wyartykułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Lektura przedłożonych Sądowi akt postepowania prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami, a organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy do podjęcia decyzji. Materiał ten został wnikliwie przeanalizowany i stanowił dostateczną podstawę do podjęcia zaskarżonej decyzji. Podkreślenia przy tym wymaga, że nie było potrzeby wskazywania w sentencji decyzji, której z zajezdni tramwajowych rozstrzygnięcie to dotyczy, skoro – jak już wyżej wskazano, wynikający z § 26 ust. 6 rozporządzenia z 2021 r. obowiązek stosowania urządzeń mechanicznych ma charakter bezwzględnie obowiązujący, zatem dotyczy wszystkich będących w dyspozycji skarżącej stanowisk pracy, na których dokonuje się przetaczania podwozi tramwajowych.

Z powyższych względów, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd – w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – j.t.), orzekł o oddaleniu skargi.