Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 569/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1, 2 i ust..3 pkt 3
journal: Dz.U. 2021 poz 1882
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Natalia Paulina Janowicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności:

W dniu [...] maja 2021 r. Komendant Miejski Policji w B., wobec uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przewinień dyscyplinarnych, po uprzednim przeprowadzeniu czynności wyjaśniających, wszczął postępowanie dyscyplinarne wobec sierż. M. M. (powoływanej dalej jako "Skarżąca"), zarzucając jej, że:

1. będąc funkcjonariuszem Policji zobowiązanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej, w dniu [...] marca 2021 r. w B., przy ul. K., około godz. 19:55 oraz w trakcie przejazdu do Izby Wytrzeźwień w B., wykonując czynności służbowe wobec doprowadzanego do wytrzeźwienia A. M., nie sprostała temu obowiązkowi, gdyż zwracała się do niego nie używając zwrotów grzecznościowych, prowokowała mężczyznę wypowiadając zbędne komentarze w postaci cyt.: "Ale on zaraz w łeb dostanie", "Grzeczny chłopiec", "Chyba jeszcze w łeb, dostanie na izbie. Się przyszykuję", "Fajnie? Podoba się?", "Pomocy? Zamknij mordę!", "Może pod klatką się spotkamy?! Co?!", a także użyła w jego obecności słowa powszechnie uznanego za obraźliwe, tj. cyt.: "spierdalaj", przez co swoim zachowaniem nie postępowała tak, aby jej działanie prowadziło do pogłębiania społecznego zaufania do Policji, nie przestrzegała zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej i nie dbała o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy, czym popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2, 7, 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

2. będąc funkcjonariuszem Policji zobowiązanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej oraz przestrzegania prawa, w dniu 11 marca 2021 r. w B., wykonując czynności służbowe wobec doprowadzanego do wytrzeźwienia A. M., stosując wobec niego środek przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek założonych na ręce trzymane z tyłu, użyła dodatkowo ręcznego miotacza pieprzu oraz siły fizycznej i przy tym zadawała uderzenia, co jest prawnie zabronione, a dodatkowo przy zastosowaniu środków przymusu bezpośredniego nie zachowała szczególnej rozwagi, przy czym równocześnie nie przestrzegała obowiązku poszanowania godności ludzkiej i nie przestrzegała ochrony praw człowieka, a szczególnie zakazu inicjowania, stosowania lub tolerowania tortur, bądź nieludzkiego lub poniżającego traktowania, czym popełniła przewinienia dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej oraz niedopełnieniu obowiązków policjanta wynikających ze złożonego ślubowania, tj. o czyn z art. 132 ust.1, 2 i 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 14 ust. 2 i art 24 ust. 3 ustawy o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej w zw. z § 4 pkt 2 oraz § 5 "Zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

3. będąc funkcjonariuszem Policji zobowiązanym do uprzedzenia, w miarę możliwości o nagrywaniu interwencji kamerą Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW) oraz właściwego umocowania kamery, nagrywania całości przeprowadzanej interwencji oraz wyłączenia kamery nasobnej po zakończeniu interwencji, w dniu [.] marca 2021 r. w B., przy ul. K., w trakcie przejazdu na Izbę Wytrzeźwień w B. i przy ul. Z., wykonując czynności służbowe wobec doprowadzanego do wytrzeźwienia A. M., nie sprostała tym obowiązkom, gdyż mając ku temu sposobność na żadnym etapie wykonywanych czynności nie poinformowała mężczyzny o nagrywaniu interwencji z jego udziałem kamerą nasobną systemu RAW, niewłaściwie umocowała kamerę na frontowej części munduru, gdyż w trakcie doprowadzania kamera spadła na podłogę pojazdu nie rejestrując właściwie przebiegu interwencji i wszystkich wykonywanych czynności służbowych, a także przedwcześnie wyłączyła kamerę nasobną przed zakończeniem doprowadzenia, czym popełniła przewinienia dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie nieprawidłowego wykonania czynności służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z pkt 5.4, 5.5, 5.6 instrukcji użytkowania Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW) stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2019r. w sprawie wprowadzenia zasad funkcjonowania "Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW)" w Komendzie Miejskiej Policji w B. i jednostkach podległych;

4. będąc funkcjonariuszem Policji zobowiązanym do podania swojego stopnia, imienia i nazwiska przy podejmowaniu czynności legitymowania, nie sprostała temu obowiązkowi, gdyż legitymując A. M. w dniu [...] marca 2021r. w B., przy ul. K., przed budynkiem Dworca Kolejowego w B., nie podała swojego stopnia, imienia i nazwiska, czym popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie zaniechania czynności służbowej, tj. o czyn z art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 lutego 2020 roku w sprawie postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów;

5. będąc funkcjonariuszem Policji, zobowiązanym do obserwowania zachowania się osoby doprowadzanej, w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z udziałem tej osoby, nie sprostała temu obowiązkowi, gdyż w dniu [...] marca 2021r. w B., pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym wspólnie ze st. post. R. Ł., realizując czynności służbowe w ramach doprowadzenia A. M. do Izby Wytrzeźwień w B., w momencie przeprowadzania ww. mężczyzny z pojazdu służbowego do pomieszczenia Izby Wytrzeźwień w B. przy ul. Z., powróciła do radiowozu i nie obserwowała zachowania doprowadzanego, w wyniku czego A. M. był doprowadzany, obserwowany i nadzorowany jedynie przez st. post. R. Ł., czym popełniła przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej w zakresie wykonania czynności służbowej w sposób nieprawidłowy, tj. o czyn z art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. w zw. z § 11 ust. 1 pkt 6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy, po dwukrotnym przesłuchaniu Skarżącej w charakterze obwinionej, Komendant Miejski Policji w B., orzeczeniem nr p[...] z dnia 30 lipca 2021r., uznał Skarżącą za winną popełnienia czynów określonych zarzutach 1, 3, 4 i 5 i wymierzył jej karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe. Jednocześnie uniewinnił policjantkę od popełnienia czynu, opisanego w zarzucie nr 2.

Po zapoznaniu się z argumentacją odwołania pełnomocniczki Skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji w B. orzeczeniem nr [...[ z dnia [...] listopada 2021 r. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego.

W dniu 25 marca 2022 r., po dokonaniu oceny uzupełnionego materiału dowodowego, Komendant Miejski Policji w B. podzielił argumentację rzecznika dyscyplinarnego i orzeczeniem nr [...] działając na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135j ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, uznał sierż. M. M. za winną popełnienia czynów opisanych w zarzutach dyscyplinarnych nr 1, 3 w zakresie niepoinformowania o nagrywaniu interwencji kamerą nasobną systemu RAW i przedwczesnego wyłączenia kamery przed zakończeniem interwencji - doprowadzenia) oraz zarzucie nr 5, za co wymierzył jej karę dyscyplinarną nagany (pkt 1). Jednocześnie uniewinnił Skarżącą od popełnienia czynu, opisanego w zarzutach dyscyplinarnych nr 2 i 3 w zakresie nieprawidłowego umocowania kamery nasobnej systemu RAW na frontowej części munduru w wyniku czego spadła na podłogę) oraz zarzucie nr 4 (pkt 2).

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia w części dotyczącej punktu nr 1 orzeczenia wniosła pełnomocniczka Skarżącej zarzucając mu naruszenie:

1) art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2, 7 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta" stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", wobec nieuprawnionego uznania, że Skarżąca w czasie wykonywania czynności służbowych wobec doprowadzanego do wytrzeźwienia A. M., naruszyła zasady etyki zawodowej, w tym "nie używała zwrotów grzecznościowych, prowokowała mężczyznę, wypowiadając zbędne komentarze oraz użyła w jego obecności słowo powszechnie uznane za obelżywe", co pozostaje w oderwaniu od przebiegu i kontekstu całej sytuacji, zachowania A. M. wobec interweniujących funkcjonariuszy, w tym od stosowanej przez niego agresji słownej, gróźb i zniewag wobec policjantów, a nadto doświadczenia życiowego, wskazującego, że wobec tak nagannego zachowania A. M. reakcja policjantów, w tym Skarżącej, była wynikiem emocji, poruszenia i stresu związanego z zaistniałą sytuacją, co nie dowodzi łamania zasad kultury osobistej, nie stanowi braku profesjonalizmu i nie wpływa negatywnie na wizerunek społeczny Policji;

2) art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z pkt 5.4, 5.5 i 5.6 "Instrukcji użytkowania Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW)", stanowiącej załącznik do decyzji nr [...[ Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...].02.2019 r. w sprawie wprowadzania zasad funkcjonowania "Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW)" w Komendzie Miejskiej Policji w B. i jednostkach podległych (zarzut nr 3) wobec: (a) jednoczesnego uznania obwinionej za winną i niewinną popełnienia czynu opisanego w zarzucie dyscyplinarnym nr 3, w sytuacji gdy rozstrzygniecie "zakresowe" o winie funkcjonariusza i jego odpowiedzialności dyscyplinarnej jest niedopuszczalne prawem i stanowi rażące naruszenie przepisów ustawy o Policji, (b) oceny zachowania sierż. M. M. w kontekście przewinienia dyscyplinarnego pomimo, że powołana podstawa prawna (instrukcja użytkowania) nie może stanowić źródła sankcji dyscyplinarnej, (c) dowolnego uznania, że obwiniona świadomie i celowo wyłączyła kamerę nasobną, w sytuacji braku dowodu, który uprawniałby przełożonego dyscyplinarnego do postawienia takiego wniosku;

3) art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 11 ust. 1 pkt 6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (zarzut nr 5), wobec dowolnego uznania, że policjantka nie sprostała obowiązkowi obserwowania doprowadzanego do izby wytrzeźwień, w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym w sytuacji, gdy: (a) nie miało miejsca wydarzenie nadzwyczajne z udziałem doprowadzanego, a zatem wskazywany przez przełożonego dyscyplinarnego cel wykonywanych przez obwinioną czynności służbowych został osiągnięty; (b) wskazane w kwalifikacji prawnej czynu przepisy prawa regulują sposób wykonywania konwoju osób, w tym obowiązki konwojenta, z którą to sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia, bowiem A. M. nie był konwojowany, co z kolei oznacza, że zachowanie obwinionej nie wyczerpuje znamion zarzucanego jej przewinienia dyscyplinarnego; (c) rzecznik dyscyplinarny nie przeprowadził czynności dowodowych zmierzających do ustalenia podziału obowiązków w zakresie doprowadzania A. M. do izby wytrzeźwień, w tym kto był dowódcą konwoju, jakie zadania spoczywały na dowódcy, a jakie na konwojencie, ani oceny sytuacji w kontekście kompleksowego wykonywania czynności doprowadzania z uwzględnieniem jej celu i zadań konwojentów, w tym choćby w zakresie posiadania i przygotowania stosownej dokumentacji, czy depozytu nad rzeczami doprowadzanego; (d) obwiniona nie pozostawiła osoby doprowadzanej bez nadzoru, a wszystkie podejmowane przez nią, w sytuacji opisanej w zarzucie nr 5 czynności służbowe (w tym powrót do radiowozu), były związane z doprowadzeniem A. M., czego rzecznik dyscyplinarny nawet nie zbadał, choćby w oparciu o zapis monitoringu; (e) przypisane obwinionej w zarzucie nr 5 nieprawidłowe zachowanie, iż " momencie przeprowadzania mężczyzny z pojazdu służbowego do Izby Wytrzeźwień w B. powróciła do radiowozu i nie obserwowała zachowania doprowadzanego", rozmija się z materiałem dowodowym, w tym zapisami protokołu oględzin z dnia 4 stycznia 2022 r.;

4) art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, wobec wydania przez przełożonego dyscyplinarnego orzeczenia nieznanego ustawie, a mianowicie uznającego sierż. M. M. jednocześnie za winną popełnienia czynu opisanego w zarzucie dyscyplinarnym nr 3 (w zakresie niepoinformowania o nagrywaniu interwencji kamerą nasobną systemu RAW i przedwczesnego wyłączenia kamery, przed zakończeniem interwencji - doprowadzenia) - w punkcie nr 1 rozstrzygnięcia oraz uniewinniającego od popełnienia czynu opisanego w zarzucie nr 3 (w odniesieniu do nieprawidłowego umocowania kamery nasobnej systemu RAW na frontowej części munduru w wyniku czego spadła na podłogę) - w punkcie nr 2 rozstrzygnięcia.

Powołując się na powyższe zarzuty pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy przełożonemu dyscyplinarnemu do ponownego rozpatrzenia.

Komendant Wojewódzki Policji w B. nie podzielił zarzutów odwołania i orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, w tym w zakresie orzeczonej kary dyscyplinarnej nagany.

Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ w pierwszej kolejności podkreślił, że skoro odwołanie nie dotyczy punktu nr 2 sentencji zaskarżonego orzeczenia, to podzielić należy argumentację przełożonego dyscyplinarnego, wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia, przemawiającą za brakiem możliwości przypisania obwinionej zawinienia we wskazanym zakresie. Przyjęcie tego rodzaju rozstrzygnięcia uzasadniają zgromadzone w sprawie dowody i wyłaniające się z nich wątpliwości, zwłaszcza w zakresie czynu opisanego w zarzucie nr 2, które - zgodnie z treścią art. 135g ust. 2 ustawy o Policji - rozstrzygnięto na korzyść obwinionej. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, iż zebrane w sprawie dowody pozwalają jednoznacznie uznać, że Skarżąca w sposób zawiniony i umyślny dopuściła się zarzucanych jej przewinień dyscyplinarnych, określonych w pkt 1 sentencji zaskarżonego orzeczenia. W ocenie Komendanta materiał dowodowy w postaci: zeznań przesłuchanych w sprawie świadków: A. N., I. R. (dwukrotnie), M. S. (dwukrotnie), A. M, (dwukrotnie), R. Ł. (dwukrotnie), J. M., M. R., M. J. K., J. N., P. S.; nagrania z kamery nasobnej Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW), będącej na wyposażeniu obwinionej; nagrania z systemu monitoringu wizyjnego funkcjonującego na terenie Izby Wytrzeźwień w B.; protokolarnych oględzin wymienionych nagrań; dokumentacji dotyczącej przebiegu służby obwinionej w dniu [...] marca 2021r., w tym zapisy w notatnikach służbowych jej oraz st. post. R. Ł., pozwalają na ustalenie stanu faktycznego w zakresie, w którym potwierdzono zawinienie skarżącej Policjantki. Zebrany w sprawie materiał dowodowy oddaje pełny obraz sprawy, pozwala na ustalenie stanu faktycznego dotyczącego każdego z zarzucanych Skarżącej przewinień dyscyplinarnych oraz obowiązującego w tym zakresie stanu prawnego oraz dokonanie obiektywnej ich oceny. Komendant nie podzielił przy tym stanowiska wyrażonego w odwołaniu, że w dniu objętym zarzutami czynności służbowe realizowane przez Skarżącą policjantkę były wykonane prawidłowo i dopełniła ona wszystkich ciążących na niej obowiązków, z poszanowaniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, w tym powinności etycznych związanych wykonywaniem zawodu policjanta.

Przechodząc do zarzutu dotyczącego "wydania przez przełożonego dyscyplinarnego orzeczenia nieznanego ustawie", a tym samym sprzecznego z art. 135j ust. 1 ustawy o Policji, organ wyjaśnił, że podjęte przez Komendanta Miejskiego Policji w B. rozstrzygnięcie, jeżeli nawet przyjąć, że narusza prawo w zakresie niedokonania zmiany zarzutów, to naruszenie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, a więc jego stopień nie jest rażący i nie uzasadnia wyeliminowania zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego. Jak podkreślił z treści sentencji zaskarżonego orzeczenia jednoznacznie wynika, w jakim zakresie, jeżeli chodzi o zarzut nr 3, uznano zawinienie obwinionej, a w jakim ją uniewinnioną. Ponadto, co zaakcentował organ, kłopotu z rozpoznaniem elementów czynu, za który uznano zawinienie Skarżącej, nie miał także jej pełnomocnik, zaskarżając w odwołaniu jedynie punkt 1 orzeczenia i uznając tym samym za prawidłowe rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2.

Zdaniem Komendanta zasadnie zarzucono Skarżącej naruszenie art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, a więc zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy. Wskazana w kwalifikacji prawnej zarzutu "Instrukcja użytkowania Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW), w tym kamer nasobnych pozostających na wyposażeniu policjantów służby prewencyjnej" została zatwierdzona przez Komendanta Głównego Policji, zaniechanie zatem realizacji tych czynności w sposób określony w instrukcji albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy może więc stanowić podstawę odpowiedzialności dyscyplinarnej. Z postanowieniami ww. instrukcji i wydanej na jej podstawie - decyzji Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...[ w sprawie wprowadzenia zasad funkcjonowania "Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW)" w Komendzie Miejskiej Policji w B. i jednostkach podległych, Skarżąca została zapoznana w dniu 5 marca 2019r., co potwierdziła czytelnym podpisem, znajdującym się w akt sprawy. Skoro ww. instrukcja w punkcie 5.5, nakłada na policjanta obowiązek uprzedzenia, w miarę możliwości, o nagrywaniu interwencji, to oznacza to, że muszą wystąpić obiektywne okoliczności wskazujące na brak możliwości dokonania takiego uprzedzenia. Skarżąca zaniechała realizacji ciążącego na niej obowiązku, co wynika wprost z treści nagrania z kamery nasobnej będącej na jej wyposażeniu, zabezpieczonego w aktach sprawy oraz jego protokolarnych oględzin. Tymczasem co podkreślił Komendant, w chwili przejmowania A. M. do dalszych czynności (doprowadzenia), nagrywająca interwencję Skarżąca miała wystarczająco dużo czasu i sposobność, aby sprostać temu obowiązkowi. Doprowadzony mężczyzna w chwili przekazywania przez patrol pieszy zachowywał się spokojnie, wykonywał polecenia policjantów. Zostało to zarejestrowane kamerą, której użytkownikiem była obwiniona. Co więcej, Skarżąca zamiast zrealizować obowiązek wynikający z cytowanego przepisu, już na samym początku interwencji, podczas zmiany kajdanek, ten fakt opatrzyła zbędnym komentarzem. W kontekście powyższych dowodów Komendant uznał twierdzenia Skarżącej, że dopełniła opisanego obowiązku, za bezpodstawne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nr III w zakresie dotyczącym przedwczesnego wyłączenia kamery nasobnej, czyli przed zakończeniem doprowadzenia, Komendant stwierdził, że to Skarżąca przedwcześnie zakończyła rejestrację przebiegu wykonywanych w trakcie rozpatrywanego doprowadzenia - czynności służbowych. Jak podkreślił w notatniku Skarżącej brak jest, wbrew takiemu obowiązkowi, zapisów odnośnie zaprzestania rejestrowania czynności, spowodowanej ujawnieniem jakichkolwiek nieprawidłowości w działaniu kamery, czy przeszkód ku temu. Tym samym, kierując się oceną zgromadzonych w sprawie dowodów, popartą wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, organ przyjął, iż to Skarżąca działając świadomie, wyłączyła kamerę, w momencie dojechania pod siedzibę Izby Wytrzeźwień w B. i zatrzymania się radiowozu, co zostało opatrzone wypowiedzianym przez nią słowami "O jesteśmy". Nagranie, zgodnie z uwidocznionym w jego treści czasem, kończy się o godz. 20:06:27. Tym samym brak jest możliwości odtworzenia przebiegu dalszych czynności służbowych, w tym siły fizycznej używanej w stosunku do doprowadzanego. St. post. R. Ł., towarzyszący Skarżącej podczas służby w dniu 11 marca 2021r., podczas pierwszego przesłuchania, odmówił składania zeznań odnośnie przebiegu czynności służbowych wykonywanych w tym dniu w obawie o grożącą mu odpowiedzialność dyscyplinarną i kamą. Podczas drugiego przesłuchania zeznał natomiast, że nie pamięta czy doprowadzany wysiadł sam czy trzeba było użyć wobec niego siły fizycznej, a więc środka przymusu bezpośredniego, w celu wydostania go z radiowozu. Skarżąca nie przyznała się natomiast do popełnienia zarzucanego jej czynu, przedstawiając okoliczności jego zaistnienia, w sposób któremu - w oparciu o zgromadzone dowody, w tym zabezpieczone nagrania – Komendant Wojewódzki Policji nie dał wiary, poza kwestią związaną z mocowaniem kamery.

W zakresie zarzutu nr 5, dotyczącego zaniechania wykonania czynności służbowej, polegającej na obserwowaniu zachowania doprowadzanego do Izby Wytrzeźwień w B. A. M., a tym samym naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, Komendant uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Organ nie podzielił przede wszystkim poglądu odnośnie nieprawidłowego zastosowania, w kwalifikacji prawnej tego deliktu - § 11 ust. 1 pkt 6 zarządzenia 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeni. Jak podkreślił, zgodnie z treścią § 34 ust. 4 cytowanego zarządzenia, z którym obwiniona została zapoznana w dniu 6 listopada 2020 r., do doprowadzeń stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 1 i 2 zarządzenia, z wyłączeniem § 4, 5, 9 ust. 1 pkt 12 i § 10 oraz przepisy rozdziału 6 (z określonymi włączeniami). Oznacza to, że § 11 ust. 1 pkt 6 zarządzenia nr 360 KGP, znajdujący się w jego rozdziale 2, ma odpowiednie zastosowanie również do doprowadzeń, a zarzut dyscyplinarny został sformułowany w sposób prawidłowy, w oparciu o obowiązujące w trakcie doprowadzenia normy prawne. W przepisie tym jednoznacznie zaś wskazano, że obowiązkiem policjanta realizującego doprowadzenie jest obserwowanie zachowania się osoby doprowadzanej, w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z udziałem takiej osoby. Tymczasem, jak jednoznacznie wynika ze stanu faktycznego (głównie z materiału wideo z monitoringu z Izby Wytrzeźwień w B. i jego protokolarnych oględzin), Skarżąca po dojechaniu o godz. 20:21:51 pod drzwi wejściowe izby wytrzeźwień, obowiązku w tym zakresie nie dopełniła, pozostawiając kolegę samego i nie obserwując przez pewien czas (co najmniej przez 23 sekundy) doprowadzanego. Wbrew twierdzeniom odwołania żaden z przepisów prawa obowiązujących w rozpatrywanym zakresie, nie uzależnia odpowiedzialności policjanta, w przypadku udowodnienia mu zaniechania, od zaistnienia skutku w postaci wydarzenia nadzwyczajnego podczas doprowadzenia. Ponadto, na co zwrócił uwagę Komendant, w toku postępowania dowodowego jednoznacznie ustalona została rola poszczególnych policjantów biorących udział w doprowadzeniu. Zgodnie z zapisami w notatnikach służbowych obu policjantów biorących udział w patrolu, w którego trakcie realizowane było przedmiotowe doprowadzenie, dowódcą patrolu była sierż. M. M., legitymująca się nie tylko wyższym stopniem służbowym, ale także dłuższym stażem służby, a więc i doświadczeniem. Tym samym to Skarżąca odpowiedzialna była za prawidłowy przebieg czynności służbowych realizowanych przez patrol.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji wątpliwości nie budzi także zawinienie Skarżącej w zakresie zarzutu nr 1. Znając zasady etyki zawodowej policjanta, z którymi została zapoznana formalnie w dniu 6 listopada 2020 r., zobligowana była do wykonywania czynności służbowych zgodnie z ich treścią, a więc między innymi do przestrzegania zasad poprawnego zachowania i kultury osobistej, o których mowa w § 7 "Zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Zarejestrowane na nagraniu z kamery nasobnej, jednoznacznie prowokacyjne wypowiedzi Skarżącej odnoszące się do doprowadzanego, w tym wulgaryzm, zacytowane w treści zarzutu, nie powinny mieć zatem miejsca i nie usprawiedliwia ich agresja słowna doprowadzanego. Używanie tego rodzaju słownictwa w trakcie służby, w stosunku do osoby będącej pod opieką Policji, nie może być uznane za mieszczące się, w zgodnej ocenie organów dyscyplinarnych obu instancji, w kategoriach poprawnego etycznie zachowania, wymaganego od każdego policjanta, a w szczególności będącego w trakcie wykonywania obowiązków służbowych.

Konkludując Komendant stwierdził, że z całokształtu ustaleń faktycznych jednoznacznie wynika, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej, w zakresie w jakim uznano zawinienie Skarżącej. W przypadku każdego z zarzucanych przewinień wskazano prawidłową podstawę prawną, tj. art. 132 ust. 1 lub art. 132 ust. 1, 3 i 3 pkt 3 ustawy o Policji, skonkretyzowaną o odpowiednie zapisy zarządzenia nr 805 KGP lub zarządzenia nr 360 albo instrukcji użytkowania Systemu Rejestracji Audio-Wideo, jak też opis niepożądanych zachowań. Oceniając z kolei konstrukcję zarzutów organ stanął na stanowisku, że jest ona dostatecznie zrozumiała i nie budzi wątpliwości w jakim zakresie uznano zawinienie Skarżącej. Tym bardziej, że odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością kamą, stąd też w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Także ewentualna niewłaściwa bądź niepełna kwalifikacja prawna przypisanego obwinionemu przewinienia nie dyskwalifikuje wydanego w danej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego.

Odnosząc się do wymierzonej Skarżącej kary nagany, organ przypomniał, że kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, a przy jej wymierzaniu uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionej obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionej przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu, dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności, zarówno łagodzące, jak i obciążające. Dokonując analizy danych zawartych w aktach osobowych Skarżącej oraz dokumentacji zgromadzonej w aktach postępowania, Komendant stwierdził, że w dotychczasowej służbie Skarżąca była wielokrotnie nagradzana pieniężnymi nagrodami motywacyjnymi, głównie za wzorowe wykonywanie obowiązków służbowych. Z tego względu wymierzona kara nagany jawi się jako adekwatna do rangi potwierdzonych przewinień dyscyplinarnych, nawet w sytuacji, gdy - w ocenie organu odwoławczego - w szczególności motywacja zachowania, którego subsumpcji dokonano w zarzucie nr 1 zasługuje na szczególne potępienie. Przy uwzględnieniu zgromadzonych dowodów oraz ustalonych okoliczności zaistnienia przewinień – Skarżącej wymierzono jedną z dwóch najmniej dotkliwych kar dyscyplinarnych. Komendant Wojewódzki Policji uwzględniając dotychczasowy przebieg służby Skarżącej oraz jej postawę, nie znalazł podstaw do skorzystania przy orzekaniu z dyspozycji art. 135j ust. 5 ustawy o Policji, ani też do wymierzenia łagodniejszej kary dyscyplinarnej. Kara nagany wymierzona Skarżącej, przy uwzględnieniu dyspozycji art. 135n ust. 6 ustawy o Policji, została uznana za współmierną do zaistniałych przewinień dyscyplinarnych, ustalonych okoliczności ich popełnienia oraz ich skutków dla służby i spełnia wymogi określone w art. 134h ust. 1, la i 2 ustawy o Policji. Jak podkreślono samo naruszenie " Zasad etyki zawodowej policjanta" do przestrzegania, których Skarżąca była zobligowana w sposób ujęty w zarzucie nr 1, zasługuje na napiętnowanie i uzasadnia ukaranie Skarżącej. Dodatkowo świadomy brak należytej realizacji czynności służbowych, w sposób wynikający z pragmatyki służbowej, również zasługuje na napiętnowanie, a zwłaszcza brak należytego obserwowania zachowania doprowadzanego oraz asekuracji kolegi z patrolu, aż do momentu przekazania A. M. pod władztwo personelu izby wytrzeźwień. Konkludując Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że w niniejszej nie zostały naruszone ustawowe dyrektywy dotyczące wymierzania kar dyscyplinarnych, tym samym brak było podstaw do kwestionowania tej oceny.

Skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła Skarżąca zarzucając mu naruszenie:

1) przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 135j ust. 41 ustawy o Policji wobec uznania przez organ odwoławczy za właściwe wydania przez przełożonego dyscyplinarnego orzeczenia nieznanego ustawie, a mianowicie uznającego Skarżącą jednocześnie za winną popełnienia czynu opisanego w zarzucie dyscyplinarnym nr 3 (w zakresie niepoinformowania o nagrywaniu interwencji kamerą nasobną systemu RAW i przedwczesnego wyłączenia kamery przed zakończeniem interwencji - doprowadzenia) - w pkt 1 oraz uniewinniającą od popełnienia czynu opisanego w zarzucie nr 3 (w zakresie nieprawidłowego umocowania kamery nasobnej systemu RAW),

2) art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2, 7 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta" stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 roku w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta (zarzut nr 1) wobec nieuprawnionego uznania, że Skarżąca w czasie wykonywania czynności służbowych wobec doprowadzanego do wytrzeźwienia A. M. naruszyła zasady etyki zawodowej, w tym nie używała zwrotów grzecznościowych, prowokowała wypowiadając zbędne komentarze oraz użyła w jego obecności słowo powszechnie uznane za obelżywe, co pozostaje w oderwaniu od przebiegu i kontekstu całej sytuacji, zachowania doprowadzanego wobec interweniujących funkcjonariuszy, w tym od stosowanej przez niego agresji słownej, gróźb i zniewag wobec Policjantów, a nadto doświadczenia życiowego wskazującego, że wobec tak nagannego zachowania doprowadzanego reakcja policjantów, w tym skarżącej była wynikiem emocji, poruszenia i stresu związanego z zaistniałą sytuacją, co nie dowodzi łamania zasad kultury osobistej, nie stanowi braku profesjonalizmu i nie wpływa negatywnie na wizerunek społeczny formacji Policji;

3) art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z pkt 5.4, 5.5 i 5.6 instrukcji użytkowania Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW) stanowiącej załącznik do decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dn. [...] lutego 2019 r. w sprawie wprowadzania zasad funkcjonowania "Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW)" w Komendzie Miejskiej Policji w B. i jednostkach podległych (zarzut nr 3) wobec:

- jednoczesnego uznania Skarżącej winną i niewinną popełnienia czynu opisanego w zarzucie dyscyplinarnym nr 3 - rozstrzygnięcie "zakresowe" o winie funkcjonariusza i jego odpowiedzialności dyscyplinarnej jest niedopuszczalne prawem i stanowi rażące naruszenie przepisów ustawy o Policji;

- oceny zachowania Skarżącej w kontekście przewinienia dyscyplinarnego pomimo, że powołana podstawa prawna (instrukcja użytkowania) nie może stanowić źródła sankcji dyscyplinarnej;

- dowolnego uznania, że Skarżąca świadomie i celowo wyłączyła kamerę nasobną w sytuacji braku dowodu, który uprawniałby przedłożonego dyscyplinarnego do postawienia takiego wniosku.

4) art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 11 ust. 1 pkt 6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dn. 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń (zarzut nr 5) wobec dowolnego uznania, że M. M. nie sprostała obowiązkowi obserwowania doprowadzanego do izby wytrzeźwień w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym w sytuacji, gdy:

- nie miało miejsca żadne wydarzenie nadzwyczajne z udziałem doprowadzanego, a zatem wskazywany przez przełożonego dyscyplinarnego cel wykonywanych przez skarżącą czynności służbowych został osiągnięty,

- rzecznik dyscyplinarny nie przeprowadził czynności dowodowych zmierzających do ustalenia poddziału obowiązków w zakresie doprowadzania do izby wytrzeźwień, w tym kto był dowódcą konwoju, jakie zadania spoczywały na dowódcy, a jakie na konwojencie, ani oceny sytuacji w kontekście kompleksowego wykonywania czynności doprowadzania z uwzględnieniem jej celu i zadań konwojentów, w tym choćby w zakresie posiadania i przygotowania stosownej dokumentacji, czy depozytu nad rzeczami doprowadzanego.

- Skarżąca nie pozostawiła osoby doprowadzanej bez nadzoru,

- wszystkie podejmowane przez nią w sytuacji opisanej w zarzucie nr 5 czynności służbowe (w tym powrót do radiowozu) były związane z doprowadzeniem, czego rzecznik dyscyplinarny nawet nie zbadał, choćby w oparciu o zapis monitoringu,

- przypisane Skarżącej w zarzucie nr 5 nieprawidłowe zachowanie, iż w momencie przeprowadzania mężczyzny z pojazdu służbowego do Izby Wytrzeźwień w B. powróciła do radiowozu i nie obserwowała zachowania doprowadzanego rozmija się z materiałem dowodowym, w tym zapisami protokołu oględzin z dn. 4 stycznia 2022 r. (k. 341), w którym rzecznik dyscyplinarny wskazuje: o godz. 20.23.00 jest wyprowadzany z radiowozu z tzw. trzeciej klasy doprowadzany mężczyzna. Doprowadzający wyciągają go z radiowozu a następnie doprowadzają do drzwi wejściowych Izby Wytrzeźwień;

5) art. 135j ust. 5 ustawy o Policji wobec jego niezastosowania i nieodstąpienia od ukarania funkcjonariuszki, w sytuacji gdy stopień zawinienia i stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjantki oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie ona przestrzegać dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej, co jednoznacznie wynika z oceny dotychczasowego przebiegu służby i postawy funkcjonariuszki dokonanej przez Organ na gruncie niniejszej sprawy.

Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i poprzedzającego go orzeczenia wydanego przez Komendanta Miejskiego Policji w B. w zakresie pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

W rozpatrywanym przypadku kontrolą sądu objęte zostało orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...].

Kwestie odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów uregulowane zostały w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl art. 132 ust. 2 tej ustawy naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W pojęciu naruszenia dyscypliny służbowej mieści się wiele różnych czynów, których przykładowe wyliczenie zawiera art. 132 ust. 3 ustawy. I tak według art. 132 ust. 3 pkt 3 tej ustawy naruszeniem dyscypliny służbowej jest między innymi zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy.

W tym miejscu należy podkreślić, że zacytowany art. 132 ust. 3 pkt 3 jest przepisem o charakterze ogólnym właśnie po to, aby objął swoim zakresem wszystkie możliwe formy zaniechania wykonania obowiązków przez policjanta, a nie tylko te, które wynikają z wyraźnych przepisów szczególnych kreujących określone czynności służbowe. Co więcej, zawarty w tym przepisie katalog zachowań i zaniechań, które mogą skutkować odpowiedzialnością dyscyplinarną funkcjonariusza, jest katalogiem otwartym, na co wskazuje użyta w tej normie formuła "w szczególności" (por. też wyrok NSA z dnia 1 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1170/16 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 lipca 2020r., sygn. akt III SA/Kr 278/20, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Dla poniesienia odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zamierzone, czy też nie. Czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne może mieć bowiem charakter umyślny, jak i nieumyślny, na co wprost wskazuje treść art. 132a ustawy o Policji. Stąd też przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (art. 132a pkt 1), jak również wtedy, gdy policjant nie mając zamiaru jego popełnienia jednak popełnia przewinienie na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką mógł i powinien przewidzieć (art. 132a pkt 2). Już zatem samo (nieumyślne, niezamierzone) naruszenie obowiązków służbowych może powodować odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariusza. Wobec tego postać i stopień jego winy nie przesądza o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, może natomiast mieć wpływ na wymiar kary dyscyplinarnej.

Przy czym należy podkreślić, że odpowiedzialność dyscyplinarna nie jest odpowiedzialnością karną, i dlatego w jej ramach nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego. Także ewentualna niewłaściwa bądź niepełna kwalifikacja prawna przypisanego obwinionemu przewinienia nie dyskwalifikuje wydanego w danej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż – inaczej, niż w prawie karnym – naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym prawa materialnego wymaga uwzględnienia tylko o tyle, o ile naruszenie to wywarło wpływ na wynik sprawy. O takim naruszeniu nie może być zaś mowy w kontrolowanym postępowaniu, albowiem przy każdym ze wskazanych w pkt 1, 3 i 5 zarzucie organ przytoczył właściwą podstawę prawną z art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji konkretyzując ją o właściwe zapisy: (-) zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", (-) decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2019r. w sprawie wprowadzenia zasad funkcjonowania "Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW)" w Komendzie Miejskiej Policji w B. i jednostkach podległych, (-) zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 marca 2009 r. w sprawie metod i form wykonywania przez policjantów konwojów i doprowadzeń.

Odnosząc się do ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego orzeczenia, sąd stwierdził, że ustalenia te są niewadliwe, przeciwnie bowiem do zarzutów skargi – zebrany materiał dowodowy oraz ustalony na jego podstawie stan faktyczny sprawy pozwalał na podjęcie prawidłowych orzeczeń dyscyplinarnych w obu instancjach. Przepis art. 135e ustawy o Policji obliguje rzecznika dyscyplinarnego do zebrania materiału dowodowego i podjęcia czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy. Rzecznik w szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśnienia, dokonuje oględzin. Z czynności tych sporządza protokoły; może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań. Przełożony dyscyplinarny, w oparciu o dokonaną ocenę zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego, wydaje następnie orzeczenie o: 1) uniewinnieniu albo 2) odstąpieniu od ukarania, albo 3) ukaraniu, albo 4) umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy o Policji). W myśl z kolei art. 135l w postępowaniu odwoławczym rozpoznanie sprawy następuje na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli jest to potrzebne do prawidłowego wydania orzeczenia, wyższy przełożony dyscyplinarny może uzupełnić materiał dowodowy, zlecając rzecznikowi dyscyplinarnemu prowadzącemu postępowanie dyscyplinarne wykonanie czynności dowodowych, określając ich zakres. Wynikającym z powołanych wyżej przepisów regulujących przebieg czynności dowodowych i ocenę zebranego materiału dowodowego organ zadośćuczynił w sposób należyty. Poszczególne dowody oceniane osobno i we wzajemnej korespondencji ukazują spójny i logiczny przebieg zdarzeń i nie zachodzi konieczność uzupełnienia tego materiału.

Odnosząc się zaś do poszczególnych zarzutów skargi jako bezpodstawny należy przede wszystkim ocenić zarzut naruszenia przez organ art. 135j ust. 1 ustawy o Policji poprzez wydanie orzeczenia nieznanego ustawie, uznającego Skarżącą jednocześnie za winną popełnienia czynu opisanego w zarzucie dyscyplinarnym nr 3 (w zakresie niepoinformowania o nagrywaniu interwencji kamerą nasobną systemu RAW i przedwczesnego wyłączenia kamery przed zakończeniem interwencji - doprowadzenia) - w pkt 1 oraz uniewinnioną od popełnienia czynu opisanego w zarzucie nr 3 (w zakresie nieprawidłowego umocowania kamery nasobnej systemu RAW (na frontowej części munduru w wyniku czego spadła na podłogę) - w pkt 2.

Z treści art. 135e ust. 9a cytowanej ustawy wynika, że rzecznik dyscyplinarny, w razie ustalenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, że zachodzi potrzeba istotnej zmiany opisu czynu lub jego kwalifikacji prawnej, występuje do przełożonego dyscyplinarnego z wnioskiem o zmianę lub uzupełnienie zarzutów. Jeżeli zaś zebrany materiał dowodowy to uzasadnia, przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o zmianie lub uzupełnieniu zarzutów (art. 135e ust. 10). Przełożony dyscyplinarny ma także prawną możliwością dokonania zmiany opisu czynu lub jego kwalifikacji prawnej, jednakże wyłącznie w granicach czynu zarzucanego obwinionemu i jego kwalifikacji prawnej (art. 135j ust. 1a ustawy). Rzecznik dyscyplinarny miał zatem możliwość dokonania zmiany zarzutu nr 3, także na etapie orzekania, w taki sposób, aby wyeliminować z jego opisu i kwalifikacji prawnej, elementy co do których zebrane dowody nie pozwoliły na potwierdzenie zawinienia Skarżącej, tym niemniej zaniechanie dokonania takiej zmiany nie miało wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia.

Tak, jak podkreślono już wyżej, w ramach odpowiedzialności dyscyplinarnej nie obowiązuje wymagana w prawie karnym zasada dokładnej, precyzyjnej określoności przewinienia dyscyplinarnego, także ewentualna niewłaściwa bądź niepełna kwalifikacja prawna przypisanego obwinionej przewinienia nie dyskwalifikuje wydanego w danej sprawie orzeczenia dyscyplinarnego, gdyż – inaczej, niż w prawie karnym – naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym prawa materialnego wymaga uwzględnienia tylko o tyle, o ile naruszenie to wywarło wpływ na wynik sprawy (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 maja 2012 r. sygn. IV SA/Po 206/12, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 maja 2019 r. sygn. II SA/Bk 175/19, CBOSA). W niniejszej sprawie o takim naruszenie nie może być mowy. Z treści sentencji zaskarżonego orzeczenia jednoznacznie bowiem wynika, w jakim zakresie jeśli chodzi o zarzut nr 3 uznano zawinienie Skarżącej. Została ona uznana za winną przewinienia opisanego w zarzucie nr 3 w ten sposób, że będąc funkcjonariuszem Policji zobowiązanym do uprzedzenia w miarę możliwości o nagrywaniu interwencji kamerą Systemu Rejestracji Audio-Wideo oraz nagrywania całości przeprowadzanej interwencji oraz wyłączenia kamery nasobnej po zakończeniu interwencji, w dniu 11 marca 2021r. w B. przy ul. K., w trakcie przejazdu na Izbę Wytrzeźwień w B. i przy ul. Z, , wykonując czynności służbowe wobec doprowadzanego do wytrzeźwienia A. M. nie sprostała tym obowiązkom, gdyż mając ku temu sposobność na żadnym etapie wykonywanych czynności nie poinformowała mężczyzny o nagrywaniu interwencji z jego udziałem kamerą nasobną systemu RAW, a także przedwcześnie wyłączyła kamerę nasobną przed zakończeniem doprowadzenia. Opis popełnionego przez Skarżącą przewinienia w ocenie sądu nie budzi zatem żadnych wątpliwości.

W kontekście zgromadzonego materiału dowodowego, nie budzi też wątpliwości kwalifikacja prawna opisanego wyżej zachowania Skarżącej skutkującego naruszeniem art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zakresie zaniechania czynności służbowej albo wykonania jej w sposób nieprawidłowy. Wskazana w kwalifikacji prawnej zarzutu "Instrukcja użytkowania Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW), w tym kamer nasobnych pozostających na wyposażeniu policjantów służby prewencyjnej" sama w sobie nie stanowi wprawdzie źródła sankcji dyscyplinarnej, tym niemniej stanowi ona załącznik do decyzji Komendanta Miejskiego Policji w B.. nr [...[z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie wprowadzenia zasad funkcjonowania "Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW)" w Komendzie Miejskiej Policji w B. i jednostkach podległych, która to decyzja może już stanowić źródło takiej odpowiedzialności. Tym bardziej, że w punktach nr 5.5 i 5.6 instrukcji nałożony został wprost na użytkownika kamery, którym w dniu 11 marca 2021 r. (w dniu interwencji) była Skarżąca, obowiązek rejestrowania kamerą nasobną podejmowanych interwencji, a ponadto w miarę możliwości uprzedzenia osoby, wobec której podejmuje czynności służbowe o rejestrowaniu obrazu lub dźwięku. Uruchomienie rejestrowania obrazu i dźwięku użytkownik kamery nasobnej zobowiązany jest rozpocząć przed podjęciem interwencji i zakończyć je po jej zakończeniu. Poza tym, jak stanowi pkt 5.8 tejże instrukcji każdy przypadek braku możliwości rejestrowania, spowodowany ujawnionymi nieprawidłowościami w działaniu kamery, jej uszkodzeniem lub rozładowaniem baterii, użytkownik kamery zobowiązany jest odnotować w notatniku służbowym. W notatniku służbowym Skarżącej brak jest jakichkolwiek zapisów odnośnie zaprzestania rejestrowania czynności, spowodowanej ujawnieniem jakichkolwiek nieprawidłowości w działaniu kamery, czy przeszkód ku temu.

Dokonując zatem oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, popartej wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, należy zgodzić się z konkluzją organów Policji, że to Skarżąca wyłączyła kamerę, w momencie dojechania pod siedzibę Izby Wytrzeźwień w B. i zatrzymania się radiowozu. Na podstawie zebranego materiału dowodowego, organy Policji prawidłowo zatem ustaliły zakres zaniechania Skarżącej i precyzyjnie wskazały naruszenia jakich przepisów się dopuściła. W żadnym zaś razie, wbrew twierdzeniom autora skargi, Skarżąca nie została jednocześnie uznana za winną i niewinną popełnienia opisanego powyższej przewinienia.

W niniejszej sprawie zarzucono też Skarżącej, że w dniu [...] marca 2021r. w B., pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym wspólnie ze st. post. R. Ł., realizując czynności służbowe w ramach doprowadzenia A. M. do Izby Wytrzeźwień w B., w momencie przeprowadzania ww. mężczyzny z pojazdu służbowego do pomieszczenia Izby Wytrzeźwień w B. przy ul. Z., powróciła do radiowozu i nie obserwowała zachowania doprowadzanego, w wyniku czego A. M. był doprowadzany, obserwowany i nadzorowany jedynie przez st. post. R. Ł. (zarzut nr 5).

Metody i formy wykonywania przez policjantów czynności służbowych w zakresie konwojowania i doprowadzania osób reguluje zarządzenie nr 360 Komendanta Głównego Policji. Stosownie do treści § 11 ust. 1 pkt 6 tego zarządzenia, konwojent jest obowiązany m.in. obserwować zachowanie się osoby konwojowanej w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z udziałem tych osób. Przez konwojenta, w myśl § 1 ust. 3 pkt 7 zarządzenia, należy rozumieć policjanta wykonującego konwój, zaś osobą konwojowaną jest osoba pobrana z zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, policyjnej izby dziecka lub innego ośrodka dla nieletnich, a także osoba skazana lub tymczasowo aresztowana przekazywana w ramach umów międzynarodowych (§ 1 ust. 3 pkt 4). Konwój został określony natomiast jako zespół czynności związanych z przemieszczaniem osoby konwojowanej albo wartości pieniężnych lub muzealiów (§ 1 ust. 3 pkt 1). Powyższe przepisy, stosownie do § 34 ust. 4 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji, mają odpowiednie zastosowanie do doprowadzeń, przez które należy rozumieć zespół czynności związanych z przemieszczaniem osoby pozbawionej wolności lub nietrzeźwej do siedziby jednostki organizacyjnej Policji lub innego miejsca wskazanego przepisami prawa lub określonego przez uprawniony organ (§ 1 ust. 3 pkt 3). Jak wynika zaś z dyspozycji § 1 ust. 3 pkt 7 tego zarządzenia konwojentem jest policjant wykonujący konwój. Tym samym policjant realizujący doprowadzenie, jest jednocześnie doprowadzającym. W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, że Skarżąca niewątpliwie była zobowiązana do obserwowania zachowania osoby konwojowanej (doprowadzanej) w celu zapobieżenia wydarzeniom nadzwyczajnym z jego udziałem.

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 11 marca 2021 r. Skarżąca pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym wspólnie ze st. post. R. Ł. została skierowana na interwencję do pijanego mężczyzny na ul. K. Po przeprowadzeniu interwencji około godz. 19:55 patrol, w którym pełniła obowiązki udał się do izby wytrzeźwień. Po dojechaniu na miejsce o godz. 20:21:51, pod drzwi wejściowe, skarżąca wysiadła z radiowozu i udała się do tylnych drzwi. Następnie, o godz. 20:23:33, wspólnie ze st. post. R. Ł. doprowadziła A.M. do drzwi wejściowych do izby, do której weszli tylko st. post. R. Ł., i doprowadzany. Skarżąca o godz. 20:23:35, odwróciła się i udała się w kierunku radiowozu, po czym otworzyła przednie, prawe drzwi, wykonując bliżej nieokreślone czynności wewnątrz pojazdu. Następnie odwróciła się i z jakimś przedmiotem wziętym z wnętrza pojazdu, trzymanym w dłoni, wróciła do drzwi wejściowych izby, do której weszła o godz. 20:23:58. Powyższe okoliczności wynikają wprost z nagrania z systemu monitoringu wizyjnego funkcjonującego na terenie Izby Wytrzeźwień w B. i protokolarnych oględzin wymienionych nagrań. Nie ulega zatem wątpliwości, jak trafnie oceniły to organy, że przez co najmniej przez 23 sekundy doprowadzany nie był obserwowany przez Skarżąca, a pełniący wspólnie służbę w patrolu st. post. R. Ł. - asekurowany. Faktem jest, że doprowadzany nie został pozostawiony całkowicie bez nadzoru, gdyż był przy nim st. post. R. Ł., niemniej jednak biorąc pod uwagę agresywne zachowanie doprowadzanego, zaniedbanie przez Skarżącą we wskazanym czasie obserwowania jego zachowania, stanowiło ewidentnie naruszenie omówionej wyżej regulacji § 11 ust. 1 pkt 6 zarządzenia nr 360 Komendanta Głównego Policji. Co prawda do żadnego wydarzenia nadzwyczajnego wówczas nie doszło tym nie niemniej żaden z przepisów prawa obowiązujących w rozpatrywanym zakresie, nie uzależnia odpowiedzialności policjanta, w przypadku udowodnienia mu zaniechania, od zaistnienia skutku w postaci wydarzenia nadzwyczajnego podczas doprowadzenia. Ponadto, na co zwrócił uwagę Komendant, w toku postępowania dowodowego jednoznacznie ustalona została rola poszczególnych policjantów biorących udział w doprowadzeniu. Zgodnie z zapisami w notatnikach służbowych obu policjantów biorących udział w patrolu, w którego trakcie realizowane było przedmiotowe doprowadzenie, dowódcą patrolu była Skarżąca, legitymująca się nie tylko wyższym stopniem służbowym, ale także dłuższym stażem służby, a więc i doświadczeniem.

Podkreślenia przy tym wymaga, że przy odpowiedzialności dyscyplinarnej nie ma znaczenia to, czy działanie lub zaniechanie konkretnej osoby było zawinione, czy też nie. Jeśli dochodzi do przewinienia dyscyplinarnego, wówczas samo naruszenie obowiązków służbowych może powodować zastosowanie reguł tej odpowiedzialności. Zgodnie bowiem z art. 132a pkt 2 ustawy, przewinienie jest zawinione także wtedy, gdy nie mając zamiaru popełnienia przewinienia, obwiniony popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2). Stopień winy może mieć wpływ jedynie na wymiar kary. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jak już zostało powiedziane wyżej, Skarżąca ewidentnie nie dochowała wymaganej ostrożności w rozumieniu przytoczonego przepisu. Nie budzi również wątpliwości okoliczność, że Skarżąca znała swoje obowiązki wynikające z obowiązujących w tym zakresie - regulacji. Z treścią zarządzenia nr 360 KGP Skarżąca została zapoznana w dniu 6 listopada 2020 r., tym samym od tego dnia zobligowana była do dokładnej i starannej realizacji ciążących na niej - jako doprowadzającej - obowiązków, w tym także stałej obserwacji zachowania osoby doprowadzanej. W przedmiotowej sprawie było to o tyle istotne, że zachowanie A. M. w trakcie doprowadzenia było agresywne, co potwierdzili też sami policjanci wykonujący przedmiotową interwencję.

W ocenie sądu, organy obu instancji prawidłowo również przyjęły, że Skarżąca naruszyła zasady poprawnego zachowania i kultury osobistej, o których mowa w § 2, 7 i 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowe policjanta", z którymi została zapoznana formalnie w dniu 6 listopada 2020 r.

Stosownie do § 2 Zasad Etyki w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Zgodnie zaś z § 7 tych Zasad policjant powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej i dbać o schludny wygląd. Z kolegi w myśl § 23 policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Normy wyrażone w § 2, 7 i 23 Zasad Etyki mają charakter generalnych zasad, których należy przestrzegać, a których naruszenie, może skutkować oceną zachowania policjanta na płaszczyźnie dyscyplinarnej. W tym miejscu należy podkreślić, że szczególny charakter służby publicznej funkcjonariuszy Policji umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne, niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji, ukształtowanie statusu służbowego, w tym także odpowiedzialności dyscyplinarnej. Dotyczy to także naruszenia zasad etyki zawodowej, które – jak należy także zauważyć – w stosunku do tej grupy zawodowej są sformułowane na wyższym poziomie oczekiwań tak w zakresie zasad współżycia społecznego, jak i zachowań, co winno zmierzać do realizacji zasady pogłębienia społecznego zaufania do Policji.

Podzielić zatem należy stanowisko organu, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy zachowanie Skarżącej w dniu 11 marca 2021 r., w trakcie doprowadzenia A. M., którego subsumpcji dokonano w zarzucie nr 1, naruszało opisane w § 2, § 7 i § 23 zasady etyki. Na nagraniu z kamery nasobnej zostały zarejestrowane jednoznacznie prowokacyjne wypowiedzi Skarżącej odnoszące się do doprowadzanego, w tym wulgaryzmy, zacytowane w treści zarzutu. Używanie tego rodzaju słownictwa w trakcie służby, w stosunku do osoby będącej pod opieką Policji, nie może być, wbrew wywodom skargi, uznane za mieszczące się w kategoriach poprawnego etycznie zachowania, wymaganego od każdego policjanta, a w szczególności będącego w trakcie wykonywania obowiązków służbowych. Przepisy prawa regulujące przebieg służby w Policji nie wskazują w żadnym przypadku, na fakt, że silne emocje towarzyszące służbie, choć na poparcie takiej tezy Skarżącą nie przytacza żadnych dowodów, zwalniają z przestrzegania zasad etyki zawodowej. Ponadto, jak trafnie podkreślono w zaskarżonym orzeczeniu, nic nie usprawiedliwia odpowiadania na agresję (w tym słowną), agresją, zwłaszcza gdy doprowadzany znajduje się w części radiowozu odizolowanej od miejsca, na którym siedziała Skarżąca. Tego rodzaju prowokacyjne zachowania słowne potęgują jedynie agresję osób, w stosunku do których policjanci realizują czynności służbowe. Poza tym, jak trafnie zaakcentowano w zaskarżonym orzeczeniu, autorytet i społeczne zaufanie do Policji budowane są przez pryzmat postaw i zachowań, także etycznych, poszczególnych policjantów. Tym samym przypisanie Skarżącej umyślności w popełnieniu opisanego powyżej - deliktu dyscyplinarnego jest zasadne, albowiem każda osoba, bez względu na stan w jakim się znajduje, będąca pod opieką Policji, zasługuje na szczególną ochronę. W żadnym zaś razie, co próbuje przeforsować pełnomocnik Skarżącej, zachowanie policjantów nie może być zależne od zachowania doprowadzanego, nawet jeżeli jest dopuszcza się on agresji słownej.

Podsumowując należy dojść do wniosku, że ustalenia co do faktu popełnienia przez Skarżącą zarzuconych jej czynów – nie budzą wątpliwości. Sąd nie stwierdził też uchybień w zakresie zbierania dowodów i ich oceny, ani nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonane przez organ ustalenia znajdują pełne potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, tj. zeznaniach przesłuchanych w sprawie świadków, nagraniu z kamery nasobnej Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW), będącej na wyposażeniu obwinionej, nagrania z systemu monitoringu wizyjnego funkcjonującego na terenie Izby Wytrzeźwień w B.; protokolarnych oględzin wymienionych nagrań, dokumentacji dotyczącej przebiegu służby obwinionej w dniu 11 marca 2021 r., w tym zapisach w notatnikach służbowych Skarżącej oraz st. post. R. Ł. Biorąc pod uwagę przytoczone regulacje prawa oraz ustalony stan faktyczny sprawy należało zatem stwierdzić, że Komendant Wojewódzki Policji zasadnie i bez naruszenia prawa uznał Skarżącą za winną popełnienia zarzuconych jej w pkt 1, 3 i 5 - przewinień dyscyplinarnych.

Odnosząc się z kolei do adekwatności nałożonej na Skarżącą kary nagany należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 134h ust. 1, 2 i 3 ustawy o Policji, kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Kontrola uznaniowości organów w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy. W ramach przysługujących uprawnień sąd ma prawo do oceny, czy kara dyscyplinarna została wymierzona słusznie, czy znajduje się w katalogu kar przewidzianych ustawą, czy jest współmierna do popełnionego czynu oraz oceny czy wymierzenie kary nastąpiło z zachowaniem reguł określonych ustawą o Policji. Dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się zatem wyłącznie do oceny, czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości, czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 926/16, CBOSA).

Zauważenia wymaga, że Skarżącej wymierzono jedną z najłagodniejszych kar, a mianowicie karę nagany. Zgodnie z art. 134a cytowanej ustawy kary upomnienia i nagany oznaczają to samo, a więc wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. W myśl art. 135q ust. 2 tej ustawy kary dyscyplinarne upomnienia i nagany podlegają zatarciu po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ich wymierzeniu. Wynika z tego jednoznacznie, że obie wymienione kary należą do najłagodniejszych z katalogu dolegliwości dyscyplinarnych, ich konsekwencje są tożsame, a różni je jedynie nazwa.

W rozpoznawanej sprawie organ uwzględnił dotychczasowy nienaganny przebieg służby, wielokrotnie przyznawane nagrody motywacyjne, pozytywną opinię służbową i na tej podstawie ukarał Skarżącą najmniej dotkliwą z kar. Wymierzona kara nagany ma wprawdzie pośredni skutek finansowego, gdyż skutkuje obniżeniem należnej Skarżącej nagrody rocznej, za rok w którym uprawomocni się orzeczenie o ukaraniu. Skutkuje ona także obniżeniem, w uznaniowych granicach od 20 do 50 %, wysokości posiadanego przez policjantkę dodatku służbowego. Generalnie oznacza ona jednak wytknięcie policjantowi niewłaściwego realizowania obowiązków służbowych i jest wyrazem dezaprobaty dla konkretnych zachowań. Należy przy tym zauważyć, że wymierzona kara ma uświadomić Skarżącej, że ma szanse na zrehabilitowanie się. Nie jest to więc kara, jak ocenia to Skarżąca, nadmiernie surowa, gdyż faktycznie nie wywołuje bezpośrednich konsekwencji, a przypadku pełnienia dalszej służby w sposób prawidłowy może w ogóle ich nie wywołać. W ocenie sądu organ nie naruszył w tym względzie art. 134h ustawy o Policji.

W oparciu o dotychczasowy przebieg służby Skarżącej oraz jej postawę, odzwierciedloną dostatecznie w aktach sprawy, organ nie znalazł też podstaw do skorzystania przy orzekaniu z dyspozycji art. 135j ust. 5 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że organ może odstąpić od ukarania, jeżeli stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej. Brak zatem zastosowania w niniejszej sprawie instytucji odstąpienia od ukarania z art. 135j ust. 5 ustawy o Policji, opartej jest na kryterium celowości, było prawem przełożonego dyscyplinarnego z którego mógł, ale nie musiał skorzystać, stąd też zarzut zawarty w pkt 5 skargi jest bezpodstawny.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), należało orzec jak w sentencji.