Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 149/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-08-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2018r. na rozprawie sprawy ze skargi B.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 27 grudnia 2017r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 149/18

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 27 grudnia 2017 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania B.B., utrzymało w mocy wydaną decyzję Wójta Gminy z dnia 28 września 2017 r., znak: [...], orzekającą o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie urządzeń infrastruktury technicznej składającej się z następujących obiektów: 1) elektrownie wiatrowe w ilości szt. 2 o łącznej mocy do 1200 kW, wysokości wieży do 78 m, średnice wirnika do 56 m; 2) fundamenty pod elektrownie wiatrowe 2 szt.; 3) linie kablowe średniego napięcia SN, zlokalizowanego na działce nr ewid. 122, położonej w miejscowości S., gm. S.".

Zasadniczą podstawą decyzji odmownej było niespełnienie wymogów odległościowych przewidzianych w art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. poz. 961) oraz fakt, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na przedmiotowym terenie nie przewiduje lokalizacji elektrowni wiatrowych, czego wymaga art. 3 w/w ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, B.B. zarzuciła powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 13 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 2 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w zw. z art. 2 Konstytucji RP oraz w zw. z § 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej", poprzez błędne przyjęcie, że przepisy ww. ustawy miały zastosowanie w sprawie wydania zaskarżonej decyzji;

2) pkt 4, 14, 20 i 40 preambuły oraz art. 13 ust. 1 pkt d dyrektywy nr 2009/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych oraz art. 49 i art. 194 ust. 1 pkt c Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TfUE) oraz art. 74 ust. 1, 2 i 4 w zw. z art. 2 i w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez wydanie decyzji odmownej na podstawie ustawy o inwestycjach (...) będącej aktem niższego rzędu wobec aktów, o których mowa w pkt 1-3, niezgodnej z tymi aktami;

3) art. 15 ust. 7 dyrektywy nr 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym poprzez wydanie decyzji odmownej na podstawie przepisów ustawy o inwestycjach (...), wobec której nie został przeprowadzony prawidłowo proces notyfikacji, o której mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych;

4) sprzeczność zastosowanych przepisów z dyrektywą nr 2009/28/WE z uwagi na to, że wynikający z ustawy o inwestycjach (...) nakaz lokowania elektrowni wiatrowych w odległości co najmniej 10-krotności ich wysokości w stosunku do budynków mieszkalnych, uniemożliwia spełnienie wymogów określonych w tej dyrektywie 2009/28/WE, polegających na: 1) promowaniu przez państwa członkowskie wytwarzania energii ze źródeł odnawialnych (art. 1); 2) zapewnieniu przez państwa członkowskie, że wszelkie krajowe przepisy dotyczące procedur autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania, które są stosowane w elektrowniach wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii będą proporcjonalne i niezbędne (art. 13 ust. 1 II akapit 1); osiągnięciu przez Polskę pułapu 15% udziału energii ze źródeł odnawialnych w całkowitym zużyciu energii brutto, jaki Polska ma osiągnąć w 2020 r. (załącznik nr 1).

Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. art. 1, art. 2, art. 8, art. 9 i art. 11 Kpa.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji;

2. zasądzenie kosztów postępowania;

3. zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia pytania prawnego przestawionego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej przez WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 337/17;

4. względnie, przedstawienie także w niniejszej sprawie TSUE pytania prawnego o analogicznej treści.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało wszelkie zarzuty skargi za niezasadne i wniosło o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2018 r. pełnomocnik skarżącej poparł wniosek o zawieszenie postępowania zawarty w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1304), zwanej dalej "Ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Zawieszając postępowanie w niniejszej sprawie Sąd miał na uwadze okoliczność przedstawienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), postanowieniem z dnia 12 października 2017 r., sygn. II SA/Ke 337/17, na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.Urz. UE C, nr 115, s. 47), następującego pytania prawnego:

1) czy przepis art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy (UE) nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) - Dz. U.UE L. 2015.241.1, należy interpretować w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 wymienionej dyrektywy, należy przepis ustawowy, który wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami;

2) czy przepis art. 15 ust. 2 lit. a) dyrektywy nr 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U.UE.L. 2006.376.36) powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów, które uzależniają podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od terytorialnego ograniczenia zwłaszcza w postaci limitów ustalonych w związku z minimalną odległością geograficzną pomiędzy usługodawcami, o których państwo członkowskie powiadamia Komisję zgodnie z art. 15 ust. 7 wymienionej dyrektywy, należy przepis ustawowy, który wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami;

3) czy przepisy art. 3 ust. 1 akapit 1 i art. 13 ust. 1 akapit 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U.UE.L. 2009.140.1 ze zm.), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu prawa krajowego, które wprowadza ograniczenie lokalizowania elektrowni wiatrowych poprzez takie ustanowienie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, że ma być ona równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami;

Powyższe pytanie prejudycjalne zostało zarejestrowane w TSUE jako sprawa C-727/17 Eco-Wind Construction.

Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji opisanego na wstępie przedsięwzięcia. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że planowane elektrownie wiatrowe nie spełniają wymogów ustawowych, ponieważ nie są lokalizowane na podstawie planu miejscowego i nie spełniają przesłanki z art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. poz. 961), tj. odległości od budynków mieszkalnych i budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, równej lub większej od dziesięciokrotności wysokości całkowitej elektrowni wiatrowych oraz odległości od form ochrony przyrody, w tym przypadku Szanieckiego Parku Krajobrazowego i Obszaru Natura 2000 Ostoja Szaniecko-Solecka.

W ocenie Sądu należało uznać, że skoro przedmiotem pytania skierowanego do TSUE jest kwestia zgodności z prawem unijnym wprowadzonych w art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych ograniczeń lokalizowania elektrowni wiatrowych, to rozstrzygnięcie zawisłej przed tut. Sądem sprawy uzależnione jest od wyniku postępowania zainicjowanego pytaniem prawnym do TSUE. Ponadto, jak podniósł WSA w Kielcach w w/w postanowieniu z dnia 12 października 2017r., sygn. II SA/Ke 337/17, przepisy art. 3 i 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, dotyczące obligatoryjności lokalizowania elektrowni wiatrowej między innymi z uwzględnieniem wymogu minimalnej odległości względem budynków mieszkalnych, mogą mieć skutek równoważny ograniczeniom ilościowym, przez co mogą naruszać zasadę swobody wymiany towarów. Skutkiem orzeczenia TSUE stwierdzającego, że przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych mają charakter przepisów technicznych będzie niemożność ich stosowania z uwagi na uchybienie bezwarunkowemu obowiązkowi notyfikacji, zaś przepisy te stały się podstawą wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Ponadto należy zauważyć, że Grupa Posłów na Sejm RP VIII Kadencji na podstawie art. 191 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 188 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) skierowała do Trybunału Konstytucyjnego dwa wnioski o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W pierwszym wniosku z dnia 2 grudnia 2016 r. posłowie wnieśli o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny, że następujące przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych są niezgodne ze wskazanymi wzorcami kontroli konstytucyjności:

1. art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 6 zaskarżonej ustawy, przewidując zakaz lokalizowania i budowania elektrowni wiatrowej w odległości mniejszej niż 10-krotność całkowitej wysokości tej elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego albo budynku obejmującego funkcję mieszkaniową, od form ochrony przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych - są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą proporcjonalności, art. 5 Konstytucji, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji;

2. art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 6 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 zaskarżonej ustawy, przewidując, że zakaz lokalizowania i budowania elektrowni wiatrowej w odległości mniejszej niż 10-krotność całkowitej wysokości tej elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego albo budynku obejmującego funkcję mieszkaniową, od form ochrony przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, powinien być uwzględniony przez organy gminy przy sporządzaniu oraz uchwalaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo jego zmiany oraz przy sporządzaniu oraz uchwalaniu albo przyjmowaniu planu miejscowego albo jego zmiany, a nadto przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy, oraz art. 15 ust. 7 pkt 2, ust. 8 i ust. 9 zaskarżonej ustawy, zakazując organom gminy uchwalania planów miejscowych przewidujących lokalizację nowej elektrowni wiatrowej na podstawie przepisów dotychczasowych w pewnym okresie od wejścia w życie ustawy albo w sytuacji, gdy w dniu wejścia w życie ustawy podjęto już uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu - są niezgodne z zasadą pomocniczości wynikającą z preambuły Konstytucji, z zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 2 Konstytucji, art. 15 ust. 1, art. 16 ust. 2 oraz art. 165 ust. 1 i ust. 2 i art. 166 ust. 1 Konstytucji;

3. art. 9 pkt 1 oraz art. 17 zaskarżonej ustawy - są niezgodne z zasadą przyzwoitej legislacji wynikającą z art. 2 Konstytucji, art. 217 i art. 84 Konstytucji;

4. art. 12 zaskarżonej ustawy - jest niezgodny z art. 5, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji;

5. art. 13 ust. 2 i ust. 6 zaskarżonej ustawy, uzależniając nakazanie rozbiórki elektrowni wiatrowej na koszt inwestora od upływu terminu na wydanie przez właściwe organy stosownych decyzji - są niezgodne z wynikającymi z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania obywateli do państwa i prawa, zasadą proporcjonalności oraz zasadą ochrony praw nabytych;

6. art. 14 ust. 5, ust. 6 i ust. 7, art. 15 ust. 3, ust. 7 pkt 2, ust. 8 i ust. 9 zaskarżonej ustawy, pozbawiając inwestora możliwości lokalizacji i wybudowania elektrowni wiatrowej zgodnie z przepisami dotychczasowymi, na podstawie wydanej na jego rzecz decyzji lub obowiązującego miejscowego planu lub w sytuacji, gdy w dniu wejścia w życie spełnione były przesłanki lokalizacji na danym terenie inwestycji w tym zakresie i toczyło się postępowanie w przedmiocie wydania decyzji albo toczyła się procedura uchwalenia miejscowego planu obejmującego teren inwestycji - są niezgodne z wynikającymi z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania do państwa i prawa, zasadą ochrony praw nabytych i interesów w toku, art. 5, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą K 51/16.

W drugim wniosku z dnia 19 grudnia 2016 r. posłowie na Sejm RP wnieśli o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny braku zgodności ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z art. 2, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz z art. 64 ust. 1 Konstytucji, a w szczególności o stwierdzenie braku zgodności:

1. art. 3 ustawy z art. 2, art. 20, art. 22 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji,

2. art. 4, art. 5, art. 6 i art. 7 ustawy z art. 20, 22, 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 74 ust. 4,art. 164 i art. 166 Konstytucji w zakresie w jakim wywodzi się tego artykułu zasadę pomocniczości wyrażoną w preambule Konstytucji,

3. art. 12, art. 13 ust. 2 i 6, i art. 14 ustawy z art. 2, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 i w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji,

4. art. 3 pkt 3 oraz art. 82 ust. 3 pkt Prawa budowlanego i wiersza XXIX tabeli stanowiącej załącznik do Prawa budowlanego w zakresie zmian dokonanych przez art. 9 ustawy oraz art. 17 ustawy z art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji.

Sprawa została zarejestrowana w Trybunale Konstytucyjnym pod sygnaturą K 54/16. Sąd ustalił, że sprawy te zostały połączone i otrzymały sygn. K 51/16.

Wnioski, jakie będą podlegać badaniu przez Trybunał Konstytucyjny w powyższej sprawie dotyczą zgodności z w/w przepisami Konstytucji zarówno art. 4, jak i art. 3 ustawy o inwestycjach, które stanowiły podstawę orzekania przez organy w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie sprawy będzie zatem zależało także od wyniku postępowania w sprawie o sygn. K 51/16 (po połączeniu) toczącej się przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa postępowanie w niniejszej sprawie zawiesił, o czym orzeczono jak

w sentencji.