Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 3482/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska Sędzia del. WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 412/18 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia (...) kwietnia 2018 r., nr (...) w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. D.na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 412/18 oddalił skargę S.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia (...) kwietnia 2018 r. nr (...)w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego .

Od przedmiotowego wyroku skarżąca złożyła skargę kasacyjną na podstawie art. 173 § 1, art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie:

1. art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z póżn. zm., dalej: O.p.) przez zaniechanie podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

2. art. 191 O.p. przez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego,

3. art. 104 ust. 8 O.p. przez błędną jego wykładnię, a przez to również jego zastosowanie

- przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a.

Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi S. D. w sytuacji, gdy decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej został wydana z naruszeniem art. 121, 122 i 187 O.p. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na błędnym ustaleniu przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty są niezasadne.

Niezasadny jest zarzut zawarty w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 122 O.p. przez zaniechanie podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zarzut zawarty w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 191 O.p. przez nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego.

Otóż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że organ wykazał się wysokim, wręcz ponadprzeciętnym, poziomem aktywności jeżeli chodzi o materię ustalenia stanu faktycznego. W toku postępowania podatkowego (oraz przed jego wszczęciem) skarżący był kilkakrotnie wzywany, w tym w szczególności do złożenia wyjaśnień oraz przedstawienia dowodów potwierdzających stan techniczny pojazdu w dniu dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego oraz w celu okazania pojazdu celem dokonania oględzin. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że strona nie udzieliła odpowiedzi na zadane pytania. Jedynie w piśmie, które wpłynęło do organu w dniu 9 sierpnia 2017 r. skarżący wyjaśnił, że samochód został zakupiony jako uszkodzony, co potwierdza faktura zakupu. Uszkodzony samochód naprawił osobiście, co potwierdza badanie techniczne. Części do naprawy zakupione były w większości na aukcjach Allegro, które zostały przeniesione do archiwum. Niektóre części były zakupione na giełdzie oraz w serwisie O.. Skarżący nie może podać danych przewoźnika, ponieważ nie ma z nim kontaktu (k. 88 ). Do pisma strona załączyła wydruk zdjęcia uszkodzonego samochodu marki Opel Insignia, na podstawie którego niemożliwa była weryfikacja, jakiego, konkretnego pojazdu dotyczy zdjęcie, innymi słowy, czy było to zdjęcie nabytego wewnątrzwspólnotowo przez skarżącego samochodu osobowego, ani też kiedy zostało ono wykonane. W toku postępowania nie przeprowadzono również oględzin pojazdu.

Ponadto organ wystąpił do przedstawiciela G. M. Poland o udzielenie informacji w zakresie ustalenia modelu oraz wyposażenia, a także historii serwisowania pojazdu, z uwzględnieniem wysokości przebiegów odczytanych podczas dokonywanych przeglądów serwisowych bądź dokonywanych napraw, dotyczących tego, konkretnego samochodu. Z udzielonej odpowiedzi oraz historii serwisowania pojazdu wynikało, że do dnia 9 maja 2015 r. wszystkie usługi związane z serwisem bądź naprawami pojazdu były wykonywane na terenie S.. Po tej dacie, kolejna usługa wykonana w autoryzowanym serwisie zrealizowana została na terenie Polski w dniu 25 kwietnia 2017 r. i dotyczyła wymiany radioodbiornika. Ponadto obecny posiadacz pojazdu w odpowiedzi na pismo organu podał, że nie otrzymał od skarżącego książki serwisowej oraz, że sprzedający poinformował go o naprawach pojazdu. Na pytanie, czy w trakcie użytkowania samochodu stwierdził obecność śladów wcześniejszych napraw blacharsko-lakierniczych lub innych, wskazał tylni zderzak i błotnik.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji doszedł do trafnego wniosku, że nielogiczna i niezgodna z doświadczeniem życiowym była argumentacja skarżącego o osobistej naprawie samochodu i braku jakichkolwiek dowodów napraw, zakupu części, czy holowania pojazdu. Zauważono, że skarżący składając lakoniczne wyjaśnienia, nawet nie wskazał jakie konkretne elementy pojazdu były uszkodzone i wymagały naprawy, ani też nie podał, jakie części niezbędne do wykonania napraw zakupił. Ponadto należy zgodzić się z Sądem I instancji, że ze skanu rachunku zakupu pojazdu przez skarżącego - wbrew jego stanowisku - nie wynika, że skarżący zakupił pojazd uszkodzony. W tym zakresie zasadnie Sąd I instancji wskazał, że z uwagi na brak innych dowodów oraz pasywność podatnika, wzmiankę o uszkodzeniu pojazdu zawartą na fakturze organ ocenił w powiązaniu z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w sposób zgodny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że mając na uwadze bierną postawę skarżącego w toku postępowania dziwić może zarzut postawiony w skardze kasacyjnej oraz stwierdzenie w jej uzasadnieniu, że organy powinny wystąpić ponownie z żądaniem do sprzedawcy samochodu o przekazanie interpretacji zapisu fakturowego w związku z wyjaśnienia zawartego w fakturze zwrotu "unfallwagen". Trafnie spostrzegł Sąd I instancji, że selektywna prezentacja stanu faktycznego, czy niektórych dowodów przez skarżącego, bez uwzględnienia całokształtu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, nie mogła dowodzić naruszenia przez organy podatkowe art. 122 i art. 191 O.p. To, że materiał dowodowy został oceniony niezgodnie z intencją skarżącego nie oznacza, że organy naruszyły wskazane regulacje. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym organ odwoławczy właściwie rozważył cały, zebrany materiał dowodowy, dokonał na jego podstawie prawidłowych ustaleń, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia szczegółowo wyjaśnił, podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast skarżący nie podważył tych ustaleń, a zaprezentował jedynie własną ocenę materiału dowodowego, wskazując wnioski, które w jego ocenie należy z nich wyprowadzić.

Niezasadny jest zarzut zawarty w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 104 ust. 8 O.p. przez błędną jego wykładnię, a przez to również jego zastosowanie. Przede wszystkim w Ordynacji podatkowej nie ma obecnie art. 104, gdyż przepis ten został uchylony z dniem 1 stycznia 2016 r, a poza tym przepis ten regulował zagadnienie postępowania w stosunku do spadkodawcy będącego podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Zauważyć należy, że w ostatnich słowach uzasadnienia skargi kasacyjnej jej autor wskazał na błędne zastosowanie art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym przez przyjęcie, że wysokość podstawy opodatkowania bez nieuzasadnionej przyczyny odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu. Tak skonstruowany zarzut nie czyni jednak zadość wymogom art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zgodnie z którym skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym ma charakter materialnoprawny. Naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oznacza nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści normy prawnej, a naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie to błąd subsumcji, polegający na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie określonej normy prawnej. Istotne jest, że w obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano natomiast jak powinien być stosowany art. 104 ust. 8 ze względu na stan faktyczny sprawy. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości dokonania kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w zakresie zastosowania art. 104 ust. 8 ustawy o podatku akcyzowym.

Ze względu na nieuwzględnienie zarzutów dotyczących naruszenia przepisów regulujących przebieg postępowania podatkowego w sprawie niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 151 p.p.s.a. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej decyzja organu podatkowego w tej sprawie nie naruszała przepisów postępowania, w szczególności w związku z błędnym ustaleniem przez organy podatkowe stanu faktycznego w sprawie.

Z przedstawionych wyżej przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego w kwocie 240 zł orzeczenie wydano na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 207 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) za sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną w terminie.