Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 883/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 92a ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz M. A. kwotę 1000,- (tysiąc) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735), art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1 - 3, art. 39m, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 zwana dalej "u.t.d.") oraz lp. 1.2, 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym - po rozpatrzeniu odwołania M.A. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.500 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

30 maja 2019 r. w W. na terenie Lotniska A. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki SEAT o nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował M.K. W toku kontroli stwierdzono, że kierowca przewoził jedną pasażerkę w W. na trasie z ul. B. na lotnisko im. A. w W., przewóz został zamówiony za pomocą aplikacji BOLT, a opłata za przejazd w wysokości 6,44 zł została pobrana z karty płatniczej. Stwierdzono, że podmiotem wykonującym przewóz jest przedsiębiorca C. W toku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Przebieg i ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z 30 maja 2019 r.

Pismem z 8 czerwca 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił M.A. jako osobę zarządzającą transportem u przedsiębiorcy C. o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego z urzędu w związku z przeprowadzoną kontrolą drogową.

Strona pismem z 23 czerwca 2020 r. złożyła wyjaśnienia wskazując, że miała zawarty kontrakt menadżerski z przedsiębiorcą C., na podstawie którego świadczyła usługę zarządzania firmą w zakresie wykonywania transportu w krajowym transporcie drogowym osób samochodem osobowym marki Skoda Fabia o nr rej. [...], na który Starosta [...] wydał licencję nr [...]. W załączeniu przesłano umowę z [...] r.

Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji decyzją z [...] r. nałożył na M.A. karę pieniężną w wysokości 2.500 zł tytułem popełnienia naruszeń z lp. 1.2, 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Podstawę faktyczną stanowiły naruszenia: - niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji, - wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, - wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W odwołaniu strona wniosła o jej uchylenie. Wyjaśniła, że świadczy usługę zarządzania firmą w zakresie wykonywania transportu w krajowym transporcie drogowym tylko w odniesieniu do samochodu marki Skoda Fabia o nr rej. [...] (nie jest przedmiotem niniejszego postępowania). W uzasadnieniu powyższego wskazała, że w kontrakcie celowo doprecyzowała warunki współpracy z przedsiębiorcą określając ilość pojazdów, a także wysokość pobieranego wynagrodzenia, nie posiada wiedzy czy przedsiębiorca posiada inne pojazdy niż określone w kontrakcie, we wniosku o licencję zgłoszony był pojazd marki Skoda Fabia o nr rej. [...], strona nie została poinformowana o zmianie rodzaju i liczby pojazdów. Z uwagi na powyższe podniosła, że w jej ocenie zastosowanie znajdzie w tym przypadku art. 92c pkt 1 u.t.d., gdyż nie posiadała wiedzy na temat naruszenia, nie mogła go przewidzieć, a tym samym ponosić za nie odpowiedzialności. Odwołując się do art. 4 pkt b rozporządzenia 1071/2009 wskazała, że zawarty kontrakt z przedsiębiorcą precyzyjnie określał zakres jej obowiązków (dot. jedynie pojazdu Skoba Fabia o nr rej. [...]). Ponadto powołała się na dwie decyzje umarzające postępowanie wobec jej osoby ([...] oraz [...]).

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. W odniesieniu do wysokości kary to należy, zauważyć, iż art. 92a ust. 2 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określają w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do u.t.d. Organ nie ma w tym zakresie możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Organ wskazał, że w sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz f k.p.a.

Organ odwołał się do treści art. 39a ust. 1, art. 39j, art. 39k i art. 39 m u.t.d.

GITD wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji.

Według art. 92a ust. 2 ww. ustawy zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3000 złotych, (ust. 4).

Organ wskazał, że w myśl lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych.

Stosownie do lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych.

W myśl lp. 1.2 załącznika nr 4 do u.t.d. niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 500 złotych.

Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie toczy się wobec strony jako podmiotu, o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. (zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym). W omawianym przypadku doszło bowiem do naruszenia obowiązków związanych z przewozem drogowym przez stronę nie jako wykonawcy przewozu, lecz innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym.

Organ wyjaśnił, że podczas kontroli przesłuchano pasażerkę A.K. w charakterze świadka. Z zeznań pasażerki wynika, że usługę przewozu zamówiła przez aplikację Bolt, po zamówieniu otrzymała informację zwrotną, że przyjedzie kierowca o imieniu M. pojazdem marki Seat o nr rej. [...], przejazd został zamówiony z ul. B. na lotnisko A. (hala Odloty), przy zamówieniu w aplikacji pojawiła się cena za przejazd w wysokości 6,44 zł, która została pobrana z karty płatniczej pasażerki, pasażerka nie zawierała umowy z kierowcą, nie znała kierowcy (dowód: protokół z przesłuchania pasażerki - w aktach sprawy). Ponadto, kontrolujący zabezpieczyli w czasie kontroli dane z konta pasażera w aplikacji Bolt, z których wynika, że dostawcą usługi był przedsiębiorca C.

Dodatkowo na podstawie pisma informacyjnego ze Starostwa Powiatowego w T. z 23 sierpnia 2019 r. organ odwoławczy ustalił, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie C. jest M.A. legitymująca się certyfikatem kompetencji zawodowych nr [...]. Ponadto, na podstawie danych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że ww. przedsiębiorca posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nr [...] udzieloną przez Starostę [...], a także 25 licencji na wykonywanie przewozu taksówką w różnych miastach.

W opinii organu II instancji zebrany w postępowaniu materiał dowodowy w sposób wystarczający potwierdza wykonywanie przez ww. przedsiębiorcę C. zarobkowych okazjonalnych przewozów osób. Z informacji z CEIDG organ odwoławczy ustalił, że C. posiadała uprawnienie w zakresie transportu drogowego osób wynikające z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym.

GITD wyjaśnił, że strona nie dopełniła swoich obowiązków w zakresie wyposażenia kierowcy w wypis z licencji. Uwzględniając powyższe organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d. i lp. 1.2 karę pieniężną za naruszenie: 500 zł.

Ponadto w ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazuje, że 30 maja 2019 r. kierujący pojazdem M.K. nie okazał orzeczeń lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. GITD wskazał, że organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2, 4 i 8 u. t. d. i lp. 4.2 oraz karę pieniężną w wysokości 1.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d. lp. 4.3 załącznika nr 4 do tej ustawy. W konsekwencji słusznie została nałożona na stronę karę pieniężną w wysokości 2.500 zł. stosownie do lp. 1.2, 4.2. i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczącego świadczenia usługi zarządzania firmą jedynie w zakresie wykonywania transportu w krajowym transporcie drogowym osób samochodem osobowym marki Skoda Fabia o nr rej. [...], GITD wskazał, że zgodnie z informacją z organu licencyjnego na dzień kontroli, tj. 30 maja 2020 r. strona legitymująca się certyfikatem kompetencji zawodowych nr [...] była osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie C., które wykonywało przewóz poddanym kontroli pojazdem i posiadała stosowne uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem. Powyższe jest bezsporne i nie zostało co do zasady zakwestionowane.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił stronę niniejszego postępowania. Na M.A. jako osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie na rzecz, którego była realizowana usługa transportowa zatrzymanym do kontroli pojazdem spoczywał obowiązek zadbania by kierowca wykonujący przewóz w imieniu przedsiębiorcy posiadał orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a także wypis z licencji. Strona tych obowiązków nie dopełniła.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego musi spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Stosownie do art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Organ odwołał się do treści art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009. Wskazał też, że stosownie do art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia 1071/2009 państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c (ust. 3). Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 4).

Odnosząc się do powyższych przepisów rozporządzenia 1071/2009 GITD wskazał, że warunkiem uzyskania uprawnień transportowych jest posiadanie wymaganych kompetencji zawodowych (certyfikatu kompetencji zawodowych). W sytuacji gdy przedsiębiorca wyznacza osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie to zarządzający odpowiada w sposób rzeczywisty i ciągły za operacje transportowe przedsiębiorcy.

Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarządzania operacjami transportowymi strona powinna nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Strona nie wywiązała się ze swoich obowiązków. Należy wskazać, że osoba zarządzającego jest odpowiedzialna za rzeczywiste i ciągłe zarządzanie operacjami transportowymi, co oznacza, że nie być jedynie dostarczycielem certyfikatu, a jest odpowiedzialna za powstałe naruszenia podczas tych operacji transportowych, którymi ma obowiązek zarządzać.

Zdaniem organu, skoro wykonywano przewozy drogowe innymi pojazdami obowiązkiem strony jako zarządzającego transportem był stały i realny nadzór nad operacjami transportowymi. Organ wskazał również, że za naruszenia popełnione podczas działalności przedsiębiorstwa, w którym dana osoba pełni obowiązki zarządzającego transportem, osoba ta ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego czy była winna powstania tego naruszenia.

W ocenie organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji dokonał wszechstronnej oceny okoliczności sprawy i analizy całokształtu materiału dowodowego.

Odnośnie zarzutu strony dotyczącego wydania wobec strony decyzji umarzających GITD wskazał, że strona nie przedstawiła dowodów wskazujących na podnoszone okoliczności. Każda sprawa administracyjna jest indywidualna i podlega rozpoznaniu na podstawie zebranego materiału dowodowego.

W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedłożyła dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie przedmiotowego naruszenia.

W skardze pełnomocnik M.A. zarzucił:

1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie na jakiej podstawie (stosunek pracy czy stosunek cywilnoprawny) kontrolowany kierowca współpracował z firmą C.,

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności poczynienie ustaleń nie mających żadnego oparcia w materiale dowodowym sprawy w zakresie tego, że zatrzymany kierowca zatrudniony był na podstawie stosunku pracy, podczas gdy kierowca ten nie był pracownikiem kontrolowanego przedsiębiorcy,

3) naruszenie art. 92 a ust 2 i 8 u.t.d. w zw. z lp. 1.2 załącznika nr 4 do ustawy, poprzez nałożenie na skarżącą kary pieniężnej za niewyposażanie kierowcy w wypis licencji wspólnotowej, w sytuacji w której istotą zarzutu formułowanego przez organ było niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym,

4) naruszenie art. 92 a ust 2 i 8 u.t.d. w zw. z lp. 1.2, 4.2 oraz 4.3 załącznika nr 4 do ustawy, w sytuacji w której w obowiązującym stanie prawnym zniesiony został wymóg legitymowania się przez przedsiębiorcę certyfikatem kompetencji zawodowych w związku z uchyleniem art. 5 c ust 2 pkt 3 u.t.d.,

5) naruszenie art. 39 a ust 1 pkt 3 i 4 w zw. z 39 1 ust 1 pkt 1 b u.t.d. przez wskazanie błędnego adresata decyzji i nałożenie kary pieniężnej na osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie działającym pod nazwą C., podczas gdy kierowca nie był zatrudniony na podstawie stosunku pracy w kontrolowanym przedsiębiorstwie, a więc brak jest podstaw do tego, aby wymagać od strony by wyposażał takiego kierowcę w zaświadczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych,

6) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji,

7) art. 107 § 3 k.p.a. przez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I stopnia w zakresie konieczności zweryfikowania podstawy zatrudnienia kierowcy w przedsiębiorstwie,

8. art. 8 k.p.a. poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zwrot kosztów postępowania sądowo-administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

Skarżąca wskazała, że stosownie do art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W związku z tym, przepis art. 391 ust. 1 pkt 1 lit. b u.t.d. nakłada na przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy powinność kierowania kierowców na badania lekarskie i psychologiczne. Obowiązek kierowania na badania zdrowotne i psychologiczne jest adresowany do przedsiębiorców zatrudniających kierowców na podstawie stosunku pracy. Potwierdzenia tego wniosku dostarcza wykładnia językowa art. 39a ust. 1 pkt 3 u.t.d. Powołany przepis zatrudnienie kierowcy przez wykonującego przewóz uzależnia od braku przeciwwskazań zdrowotnych. Ustawodawca nie przez przypadek posłużył się w tym miejscu terminem o ustalonym znaczeniu prawnym - zatrudnienie. Zatrudnienie jest czynnością prawną podlegającą przepisom prawa pracy, zaś skutkiem zatrudnienia jest nawiązanie stosunku pracy. Zatrudnienie następuje według art. 2 Kodeksu pracy na podstawie: umowy o pracę, aktu powołania, aktu mianowania, wyboru lub spółdzielczej umowy o pracę. W konsekwencji, adresatem obowiązków z art. 39a ust. 1 u.t.d. wypełnianych w trakcie prowadzenia działalności gospodarczej, uczyniono przedsiębiorców zatrudniających, a więc przewoźników występujących jako strona stosunku pracy z kierowcą. Świadczy o tym również art. 392 ust. 1 pkt 5 u.t.d. , która nakłada na przedsiębiorców lub inne podmioty wykonujące transport drogowy obowiązek przekazania kierowcy z chwilą rozwiązania stosunku pracy kopii orzeczeń lekarskich i psychologicznych.

W ocenie strony pozbawionym podstaw prawnych jest wymaganie od przewoźnika niezatrudniającego kierowcę wyposażenia go w zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych. Skierowanie analizowanego obowiązku do przedsiębiorcy zatrudniającego przedsiębiorcę uzasadnia specyfika relacji zachodzących pomiędzy pracodawcą a pracownikiem. Wyłącznie stosunek pracy zapewnia przedsiębiorcy możliwości egzekwowania od kierowców obowiązków z zakresu higieny i bezpieczeństwa pracy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] r. nakładająca na M.A. karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w kwocie 2.500 zł. W rozpoznawanej sprawie o uchyleniu decyzji organów przesądziły stwierdzone przez Sąd naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. i naruszenia te - zdaniem Sądu - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 4 pkt 1 wymienionej ustawy krajowy transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

W myśl art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Zgodnie z treścią art. 39a ust.1 pkt 3 i 4 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: 3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z treścią art. 39j ust.2 u.t.d. badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r., poz. 917, ze zm.). W myśl art. 39j ust. 3 u.t.d. zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z treścią art. 39k ust. 1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl art. 39k ust. 2 u.t.d. badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Wymagania, o których mowa w art. 39a -39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy (art. 39m u.t.d.)

Jak stanowi natomiast art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, to osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. W myśl art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Ponadto, w myśl art. 92a ust.10 u.t.d., jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1.

Stosownie do lp. 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości 1000 zł. Zgodnie z treścią lp. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości 1000 zł. Za brak wypisu licencji załącznik nr 4 do u.t.d. w lp. 1.2 przewiduje karę w kwocie 500 zł.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że 30 maja 2019 r. M.K. przewoził pasażerkę na trasie ul. B. na Lotnisko im. A. Przewóz odbywał się samochodem marki Seat o nr rej. [...], został zamówiony za pomocą aplikacji Bolt i zapłacono za niego bezgotówkowo. Stwierdzono, że podmiotem wykonującym przewóz jest C. Kierujący nie okazał ważnego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwskazań zdrowotnych i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwskazań psychologicznych do pracy na stanowisku kierowcy ani wypisu z licencji.

Należało zgodzić się z organem, że wykonywany przewóz był przewozem okazjonalnym w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d., gdyż nie był to ani przewóz regularny ani przewóz regularny specjalny ani przewóz wahadłowy. Okolicznością niesporną jest, że kierowca nie posiadał zarówno orzeczenia lekarskiego jak i orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy kierowcy, jak również wypisu z licencji.

Jak wynika z akt sprawy organ, na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. nałożył na M.A. karę pieniężną za naruszenia określone w lp. 1.2, 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Organ nałożył zatem karę pieniężną na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d., lecz nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że skarżąca spośród podmiotów wymienionych w ww. przepisie jest osobą zarządzającą transportem.

Należy zaznaczyć, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust.2 u.t.d. określa załącznik nr 4, co wynika z treści art. 92a ust. 8 ustawy. Innymi słowy za naruszenia określone w załączniku nr 4 są wymierzane kary pieniężne, ale jedynie podmiotom wymienionym w art. 92a ust. 2 u.t.d. Przepis ten określa trzy następujące podmioty: 1) zarządzający transportem; 2) osoba, o której mowa w art.7c ustawy; 3) każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym.

Status zarządzającego transportem został określony w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady nr 96/26/WE (Dz.U.UE L 2009.300.51). Zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 wymienionego rozporządzenia, zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia, przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem – która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) – to jest cieszy się dobrą reputacją oraz posiada wymagane kompetencje zawodowe, i która:

a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, jeżeli przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. d), właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczenia zarządzającego transportem zgodnie z ust. 1 niniejszego artykułu, pod warunkiem że:

a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy;

b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem;

c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, którymi może zarządzać ta osoba; oraz

d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy.

Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c). Przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem (ust. 3 i 4).

Dalej należy wskazać, że osoba uprawniona do zarządzania transportem w przedsiębiorstwie wpisywana jest do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD), który został utworzony w oparciu o przepisy art. 82g i następne u.t.d. Zgodnie z treścią art. 82h ust. 1 pkt 17 u.t.d., w ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, gromadzi się dane określające: imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz: a) datę i miejsce urodzenia, b) adres zamieszkania, ba) rodzaj posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, c) numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, d) datę wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, e) kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, f) datę utraty dobrej reputacji.

Przywołane powyżej przepisy definiują pojęcie osoby zarządzającej transportem, nakładając na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca, będący osobą fizyczną, nie pełni tej funkcji. Przepisy te wskazują jednocześnie wymogi, jakie powinna spełnić osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, w tym m.in. stosowne doświadczenie i posiadanie wiedzy (certyfikat). Celem ustanowienia funkcji osoby zarządzającej transportem jest zatem dbałość o należyte wykonywanie obowiązków związanych z organizacją i bezpieczeństwem transportu drogowego w zakresie przewozu rzeczy i osób oraz ich zgodności z unijnymi i krajowymi przepisami dotyczącymi transportu drogowego. Prawodawca wymaga, by osoba pełniąca funkcję zarządzającego transportem posiadała dobrą reputację oraz odpowiednią wiedzę, co będzie skutkowało zapewnieniem właściwej realizacji wymogów obowiązujących przewoźników. Jednocześnie sprawowanie funkcji zarządzającego transportem jest zajęciem wiążącym się z odpowiedzialnością za naruszenia określonych obowiązków w transporcie drogowym.

Stosownie natomiast do art. 5c ust. 1 u.t.d. licencji (na dzień kontroli drogowej), o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą:

a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu,

b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

2) przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych;

3) znajduje się on w sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości:

a) 9000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,

b) 5000 euro - na każdy następny pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego;

4) w stosunku do zatrudnionych przez niego kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez tego przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy;

5) posiada on tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany.

W myśl art. 5c ust. 2 u.t.d. licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

1) spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

2) znajduje się w sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości 50 000 euro.

Organ uznał, że skarżąca jest osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie C. Powołał się w tym zakresie na certyfikat kompetencji zawodowych nr [...]. Zdaniem organu skarżąca powinna nadzorować przestrzeganie przepisów przez pracowników i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Skoro wykonywano przewozy drogowe innymi pojazdami to obowiązkiem skarżącej był stały i realny nadzór nad operacjami transportowymi.

Z powyższym stanowiskiem organu nie można się zgodzić.

Sąd z urzędu ustalił, że w wyroku z 17 listopada 2021 r. sygn. III SA/Łd 382/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie ze skargi Ł.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. uchylił decyzje organów I i II instancji. Sąd uznał, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie C. jest Ł.W. WSA podniósł, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował ustaleń co do swojego statusu, tj. osoby zarządzającej firmą. Kontrola w tej sprawie dotyczyła zdarzenia z 4 października 2019 r. w R. i przejazdu z ul. D. na ul. E. Wyrok jest prawomocny.

W rozpoznawanej sprawie kontrola miała miejsce 30 maja 2019 r. i organ w toku postępowania stwierdził, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie jest M.A. Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy nie zawiera ustaleń, które pozwoliłyby na przyjęcie, że skarżąca jest osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie C. Sąd zwraca również uwagę, że w toku postępowania skarżąca powołała się na umowę - kontrakt menadżerski z [...] r. zawarty pomiędzy skarżącą a Ł.W. W § 1 określającym przedmiot umowy wskazano, że do obowiązków menadżera należy bieżące zarządzanie Firmą w zakresie wykonywania obowiązków transportu w krajowym transporcie drogowym osób samochodem osobowym marki Skoda Fabia, 5-osobowym, o nr rejestracyjnym [...], w tym: doradztwo telefoniczne przy wykonywaniu usług transportowych, koordynowanie zleceń, wydawanie zarządzeń wewnętrznych w sprawach organizacyjnych Firmy dot. transportu. (...). W treści zaskarżonej decyzji organ nie odniósł się do pisma skarżącej z 23 czerwca 2020 r. i załączonego do niego kontraktu menadżerskiego.

W świetle ustaleń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w prawomocnym wyroku sygn. III SA/Łd 382/21, osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie C. jest Ł.W., ustalenie organu, że osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie jest skarżąca nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych. Sąd zauważa także, że w wyroku III SA/Łd 382/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że prowadzone w stosunku do M.A. postępowanie zostało umorzone wobec uznania, iż nie jest ona odpowiedzialna za stwierdzone naruszenia podczas przedmiotowej kontroli. Z akt sprawy, tj. z pisma M.A. 5 listopada 2019 r. oraz załączonej przez nią umowy zawartej [...] r. wynika, że kontrakt menedżerski, na podstawie którego M.A. świadczy usługę zarządzania firmą skarżącego w zakresie wykonywania transportu drogowego w krajowym transporcie drogowym osób dotyczy jedynie samochodu osobowego marki Skoda Fabia o nr rej. [...]. WSA wskazał, że jednocześnie M.A. oświadczyła, że nie świadczy żadnej usługi zarządzania transportem w zakresie pojazdu wskazanego w protokole kontroli.

Sąd zauważa również, że z pisma Starosty [...] z 23 sierpnia 2020r. wynika, że z dokumentacji papierowej organu osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie C. na dzień 30 maja 2019 r. jest M.A. legitymująca się certyfikatem kompetencji zawodowych nr [...]. W ocenie Sądu organ powinien również dokonać ustaleń w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego - kto jest faktycznie osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie C. Z pisma Starosty [...] wynika jedynie, że w dokumentacji papierowej na dzień 30 maja 2019r. osobą zarządzającą w ww. przedsiębiorstwie jest skarżąca. Organ nie przeprowadził w tym zakresie szczegółowego postępowania wyjaśniającego, nie zwrócił się ponownie do Starosty [...] o nadesłanie kontraktu menadżerskiego w celu ustalenia zakresu odpowiedzialności skarżącej. Organ powinien przeanalizować go zgodnie z obowiązującymi przepisami (w tym art. 5c u.t.d), co pozwoliłoby mu na ustalenie kto faktycznie jest osobą zarządzającą.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie można przypisać skarżącej odpowiedzialności w oparciu o art. 92a ust. 2 u.t.d. W przypadku uznania, że skarżąca jest osobą "zarządzającą transportem" konieczne jest wykazanie, że zarządzała on w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi. Dokonanie wszystkich wymienionych ustaleń musi opierać się na zgromadzonych dowodach. Organ nie wyjaśnił tych kwestii, powołując się jedynie na sam art. 92a ust. 2 u.t.d. Nie wiadomo zatem dlaczego nałożono na skarżącą karę pieniężną w oparciu o wymieniony przepis.

Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy nie został dokładnie wyjaśniony przez organy, co nie pozwala na uznanie, że spełnione zostały wymogi określone w art. 92a ust. 2 u.t.d. do nałożenia kary pieniężnej, gdyż nie zostało ustalone kto jest osobą zarządzającą w ww. przedsiębiorstwie. Stanowi to naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Organy administracji nie wyjaśniły także w zaskarżonych decyzjach, czy w związku z kontrolą drogową przeprowadzoną 30 maja 2019 r., poza trzema karami będącymi przedmiotem niniejszego postępowania, zostały nałożone jeszcze inne kary za naruszenia przepisów transportu drogowego stwierdzone w czasie kontroli, a jeżeli tak to jakie. Sąd z urzędu ustalił, że w związku z tą samą kontrolą drogową przeprowadzoną 30 maja 2019 r. na C. nałożona została kara pieniężna w wysokości 9.300 zł za naruszenie lp. 1.5, 1.12 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Postępowanie w tym zakresie zakończyło się oddaleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi 20 maja 2021 r. skargi Ł.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] r. (III SA/Łd 148/21 - wyrok jest nieprawomocny).

Sąd zaznacza, że istotne znaczenie ma czy kary pieniężne za naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. zostały również nałożone w związku z kontrolą z 30 maja 2019 r. z uwagi na treść cytowanego wyżej art. 92a ust.10 u.t.d. Z przepisu tego wynika, że jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Ustawodawca stanął tym samym na stanowisku, że w takim skonfigurowaniu, w którym ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4 do u.t.d., karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Poprzez ten sam czyn w kontekście treści art. 92a ust. 10 u.t.d. należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Tak ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 u.t.d. protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn, wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem" (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako podmiot wymieniony w art. 92a ust. 2 u.t.d., to karę – stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3. Zgodnie bowiem z art. 92a ust. 7 i ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, określa załącznik nr 3 do ustawy, a wykaz naruszeń o których mowa w ust. 2, określa załącznik nr 4 do ustawy (por. wyroki WSA w Rzeszowie z 28 stycznia 2020r. sygn. II SA/Rz 1329/19 i z 10 marca 2020r. sygn. II SA/Rz 65/20 oraz wyroki WSA w Szczecinie z 5 marca 2020r. sygn. II SA/Sz 993/19 i z 12 marca 2020r. sygn. II SA/Sz 1107/19, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska strony skarżącej, że obowiązki związane z kierowaniem kierowców na badania lekarskie i psychologiczne w świetle przepisów u.t.d. spoczywają wyłącznie na przedsiębiorcach zatrudniających kierowców na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 2020r. poz. 1320 z późn. zm.). Odwołanie się w przepisie art. 39j ust. 2 u.t.d. do przepisów kodeksu pracy wskazuje jedynie na zakres i zasady wykonywania badań lekarskich kierowców, z zastrzeżeniem w ust. 3 art. 39j u.t.d., że zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Z powołanych wyżej przepisów art. 39j ust. 1 i art. 39k ust. 1 u.t.d. wynika wprost, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim i psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle zaś art. 92a ust. 6 u.t.d., za kierowców, o których mowa w ust. 5 pkt 1-4, uważa się również osoby niezatrudnione przez podmiot wykonujący przewóz drogowy, wykonujące osobiście przewozy drogowe na jego rzecz. Nadrzędnym celem regulacji zawartych przepisach u.t.d. jest zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom ruchu drogowego. Nie ma żadnych podstaw, by w tej sytuacji w jakikolwiek sposób różnicować obowiązki kierowców wykonujących przewozy drogowe w zakresie poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym - z uwagi na formę prawną w jakiej te obowiązki wykonują (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 16 grudnia 2021 r. sygn. III SA/Gd 786/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. III SA/Po 706/20, publ. jak wyżej).

Reasumując Sąd stwierdził, że organy tym samym dopuściły się naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tylko i wyłącznie uzasadnienie decyzji spełniające powyższe kryteria gwarantuje zachowanie podstawowych zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym, w szczególności zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na sytuację prawną strony (art. 9 k.p.a.) oraz przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia (art. 11 k.p.a.). Naruszenie powyższe ma poważne implikacje co do oceny możności przypisania skarżącej odpowiedzialności na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodne z przepisem art. 15 zzs4 ust. 2 w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Z kolei art. 15 zzs4 ust. 3 stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzenie rozprawy zdalnej w rozpoznawanej sprawie nie było możliwe z uwagi na brak możliwości technicznych uczestnictwa stron w rozprawie zdalnej, więc sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 15zzs4 ust. 2 i ust. 3 ustawy COVID-19, orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 2 pkt 3 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1800 ze zm.). Na koszty złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika – 900 zł oraz wpis od skargi w kwocie 100 zł.

is