Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2398/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska /spr./ Asesor WSA Irena Wesołowska Protokolant – Elżbieta Cymanowska po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. G. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 8 października 2002 r. nr [...]; [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2398/02

U z a s a d n i e n i e

W dniu 9 lipca 2002 r. Urząd Skarbowy wydał dwie decyzje, w których ustalił J. G. zobowiązania w podatku od towarów i usług z tytułu importu odzieży używanej dokonanego: we wrześniu 1998 roku, na podstawie SAD [...] z dnia 17 września 1998 r. – w kwocie 4.727,40 zł oraz w grudniu 1998 roku, na podstawie SAD [...] z dnia 5 grudnia 1998 r. oraz SAD [...] z dnia 11 grudnia 1998 r. – w łącznej kwocie 9.948,20 zł.

Pełnomocnik strony wniósł odwołania od w/w decyzji Urzędu Skarbowego wnosząc o ich uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonym decyzjom zarzucił:

1. błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 11c ustawy o podatku od towarów i usług, oraz

2. naruszenie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Podkreślił również, iż strona ujawniła organom celnym wszystkie dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego i w związku z tym w sprawie znajduje zastosowanie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Izba Skarbowa decyzją z dnia

8 października 2002 r. utrzymała w mocy ww. decyzje Urzędu Skarbowego.

W uzasadnieniu decyzji Izba podała, że zgodnie ze zgłoszeniami celnymi SAD nr [...] z dnia 17.09.1998r., SAD nr [...] z dnia 05.12.1998r. oraz SAD nr [...] z dnia 11.12.1998r. J. G. zaimportował odzież używaną, dezynfekowaną, sortowaną. Towar objęty został procedurą dopuszczenia do obrotu. Wymiaru długu celnego dokonano z zastosowaniem stawki celnej obniżonej - na podstawie deklaracji o preferencyjnym pochodzeniu towaru (zawartej na fakturach zakupu nr 32/98 z dnia 16.09.1998r., nr 35498 z dnia 04.12.1998r. i nr 35998 z dnia 10.12.1998r. z firm "A" 5270 Odense Danmark i "B" 45881 Gelsenkirchen) tj. z zastosowaniem stawki dla towarów pochodzących z państw członkowskich Unii Europejskiej.

W wyniku postępowania weryfikacyjnego, w oparciu o informacje duńskich i niemieckich władz celnych ustalono, iż przedmiotowy towar jako nie pochodzący z kraju Unii Europejskiej, nie może korzystać z obniżonej stawki celnej.

Wobec powyższego Dyrektor Urzędu Celnego wydał w dniu 07.09.2001r. decyzję nr [...], w której uznał w/w zgłoszenia celne za nieprawidłowe w części - pola 36: preferencje, pola 47: obliczenie opłaty typ 111 - i określił kwoty wynikające z długu celnego w prawidłowej wysokości.

Decyzją nr [...] z dnia 16 kwietnia 2002r., wydaną na skutek odwołania z dnia 20 września 2001r. wniesionego przez stronę, Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy decyzję organu celnego I instancji.

Otrzymawszy kopie w/w decyzji celnych wydanych na J. G., Urząd Skarbowy właściwy miejscowo dla podatnika w sprawie podatku od towarów i usług, stwierdził, iż organ celny nie pobrał podatku VAT z tytułu importu przedmiotowego towaru w prawidłowej wysokości i kierując się treścią art. 11c ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) wszczął postępowanie podatkowe wobec J. G., w wyniku którego wydał ww. dwie decyzje ustalające podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług.

W świetle powyższego Izba Skarbowa stwierdziła, iż przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi kwestia przedawnienia.

Podkreśliła, iż co do zasady, termin przedawnienia zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, następuje z upływem 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże w sytuacji nie ujawnienia przez podatnika wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego nie powstaje ono, jeżeli decyzja ustalająca wysokość zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W rozpoznawanej sprawie J. G. importując towar zadeklarował w momencie dokonywania odprawy celnej jego pochodzenie. Jednakże postępowanie weryfikacyjne przeprowadzone przez Urząd Celny powyższemu zaprzeczyło. Sprowadzony towar nie pochodził z krajów Unii Europejskiej i w konsekwencji nie istniały podstawy dla zastosowania przez J. G. preferencyjnej stawki celnej, co stwierdza decyzja Dyrektora Urzędu Celnego i utrzymująca ją w mocy ostateczna decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł.

W ocenie Izby tym samym J. G. nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Stawka celna wpływa bowiem na wysokość cła, a cło stanowi jeden z elementów dla ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług od dokonanego importu, o czym stanowi art. 15 ust. 4 ustawy.

Ponadto dobra wiara strony przy dokonywaniu odprawy celnej zaimportowanego towaru, pozostaje bez znaczenia prawnego w sprawie. Ochrona dobrej wiary wymaga bowiem podstawy ustawowej, a takiej podstawy w ustawie z 1993 r. o podatku od towarów i usług brak. Obowiązek prawidłowego deklarowania nie jest bowiem uzależniony od stopnia winy podatnika lub od stanu jego świadomości.

Ponadto z dniem 01 stycznia 1998 r. tj. od dnia wprowadzenia w życie zapisów Kodeksu celnego, dokument SAD nie jest decyzją administracyjną lecz zgłoszeniem celnym. Zgodnie z art. 65 § 3 Kodeksu celnego, przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego.

Wobec czego to podatnik w zgłoszeniu celnym oblicza i deklaruje należne państwu podatki, powyższe nie pozostaje w zakresie działania organów podatkowych i staje się przedmiotem ich zainteresowania dopiero, gdy wskutek weryfikacji zgłoszenia celnego okaże się, że organ celny nie pobrał podatku lub pobrał go w kwocie niższej od należnej.

Zdaniem Izby powyższe przemawia za stwierdzeniem, iż względem wydanych przez organ podatkowy decyzji ustalających J. G. zobowiązanie w podatku VAT należnego z tytułu w/w importu ma zastosowanie 5 letni termin przedawnienia, co uzasadnia prawidłowość rozstrzygnięcia Urzędu Skarbowego.

Już w świetle powyższego, dopiero z upływem dnia 31 grudnia 2003 r. miałby miejsce upływ terminu przedawnienia. Ponadto zdaniem Izby ostateczna decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 16 kwietnia 2002r. utrzymująca w mocy decyzję organu celnego I instancji stanowiła w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne, co skutkowało zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zgodnie z § 5 art. 68 Ordynacji podatkowej. Bieg terminu przedawnienia w niniejszej sprawie uległ zatem zawieszeniu na okres od 20 września 200l r. do 16 kwietnia 2002 r.

Konkludując Izba stwierdziła, że nie upłynął pięcioletni okres od końca roku, w którym minął termin płatności podatku, a sporne zobowiązania podatkowe nie przedawniły się na dzień doręczenia stronie decyzji Urzędu Skarbowego tj. na dzień 22 lipca 2002 r.

W skardze na powyższą decyzję Izby Skarbowej J. G. zarzucił jej naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 11c ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także art. 68 § 1 i 2 pkt 2 w związku z art. 21 § l pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, polegające na wydaniu decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku VAT, które z uwagi na upływ 3-letniego okresu przedawnienia wygasło 31 grudnia 2001 r. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż nie może zgodzić się z Izbą Skarbową, że w stosunku do zobowiązań podatkowych związanych z importem towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi okres istnienia zobowiązań podatkowych wynosi 5 lat. Stosownie bowiem do postanowień art. 68 § l Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe w wyniku doręczenia decyzji ustalającej jego wysokość, nie powstaje, jeżeli decyzja ta została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

W przypadku importu towarów zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy o podatku VAT obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. W niniejszej sprawie dług celny powstał z chwilą przyjęcia zgłoszeń celnych SAD - art. 209 ustawy z dnia 09.01.1997r. - Kodeks celny. W przedmiotowej sprawie zgłoszenia celne zostały przyjęte przez organ celny w okresie od września do grudnia 1998 roku. Termin do doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie wynikające z ustawy o podatku VAT z tytułu importu towarów w niniejszej sprawie upłynął zatem w dniu 31 grudnia 2001 roku. W konsekwencji, w myśl art. 68 § l Ordynacji podatkowej, w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe z tytułu importu towarów nie powstało.

Ponadto powołany przez Izbę przepis art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż 5 letni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego powstającego na podstawie decyzji ustalającej ma miejsce w przypadku, gdy podatnik nie złożył w terminie deklaracji, albo w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego.

Z powyższego przepisu pod pojęciem deklaracji (oprócz oczywiście samych deklaracji) należy rozumieć również zeznania, wykazy, oraz informacje, do których składania obowiązani są na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Świadczy to zatem o nieprawidłowej argumentacji Izby Skarbowej, co do zastosowania tego przepisu, albowiem w przypadku importu towarów obowiązek złożenia zgłoszenia celnego przez importera wynika z art. 60 § l ustawy Kodeks celny, zgodnie z którym każdy towar, który ma być objęty procedurą celną, powinien zostać zgłoszony do tej procedury. W związku z powyższym obowiązek złożenia zgłoszenia celnego wynika nie z przepisów prawa podatkowego, lecz z przepisów prawa celnego.

Zdaniem skarżącego brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zataił on informacje, dane niezbędne do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Przedstawił on bowiem wszystkie niezbędne dokumenty, lecz jedynie organ celny po przyjęciu i zaakceptowaniu zgłoszenia celnego zmienił kwalifikację przedstawionego przez niego świadectwa pochodzenia.

Ponadto w ocenie skarżącego nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego, przyjęcie przez organ II instancji stanowiska, iż w niniejszej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu przedawnienia. Skarżący podniósł, iż aby móc mówić o zawieszeniu biegu przedawnienia z uwagi na konieczność wyjaśnienia zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest wydanie decyzji ustalającej, wcześniej winno być wszczęte, przed wydaniem decyzji organów celnych, przez organ podatkowy postępowanie podatkowe w takiej sprawie. W niniejszej sprawie postępowanie podatkowe zostało natomiast wszczęte dopiero po otrzymaniu przez organy podatkowe stosownej decyzji wydanej przez organy celne. Organ podatkowy nie wydał również stosownego postanowienia, do którego wydania zobowiązywał go przepis art. 201 § 2 Ordynacji podatkowej.

Płętując swoje wywody skarżący stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest decyzją ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego, czyli decyzją, o której mowa w art. 21 § l pkt 2 Ordynacji podatkowej, a tym samym zobowiązanie podatkowe z tytułu importu towarów - stosownie do postanowień art. 68 § l Ordynacji podatkowej - wygasło z upływem 3 lat od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (tj. w przedmiotowej sprawie w momencie złożenia zgłoszenia celnego).

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o jej oddalenie.

Zgodnie z art. 97 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało uznać za nieuzasadnioną.

Przedmiotem zaskarżenia w rozważanej sprawie jest decyzja izby skarbowej w przedmiocie wymiaru skarżącemu podatku od towarów i usług z tytułu importu w 1998 r. towaru (odzieży używanej, dezynfekowanej i sortowanej), w stosunku do którego organy celne określiły ostatecznie wysokość długu celnego, w kwocie wyższej od pierwotnej przyjętej w dacie odprawy celnej.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy natomiast kwestii przedawnienia, które – jak wywodzi skarżący – nastąpiło z upływem 3 lat licząc od końca roku, w którym miał miejsce przedmiotowy import i powstał obowiązek podatkowy czyli, że w sprawie miał zastosowanie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Dz. U. Nr 137, poz. 926).

I tak według skarżącego termin do doręczenia decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług upłynął z dniem 31 grudnia 2001 roku.

Z kolei izba skarbowa prezentuje pogląd, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie, albowiem w okolicznościach sprawy znajduje zastosowanie art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej stanowiący, że jeżeli podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1 nie powstaje, pod warunkiem, że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem – zdaniem izby skarbowej – w niniejszej sprawie przedawnienie nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2003 roku.

Rozstrzygając spór Sąd podzielił pogląd prezentowany przez izbę skarbową, że w sprawie mamy do czynienia z 5-letnim terminem przedawnienia. Jednakże ten 5-letni termin przedawnienia nie wynika z art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, bo przepis ten nie znajdował zastosowania w sprawie, a wynika z przepisu art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

Różnica między treścią art. 68 a art. 70 Ordynacji podatkowej polega na tym, że pierwszy z tych przepisów wyznacza termin, w ciągu którego zobowiązanie może powstać, a drugi – termin wygaśnięcia już trwającego zobowiązania.

W pierwszym wypadku istotny jest dzień doręczenia decyzji organu pierwszej instancji stronie, gdyż z tym dniem przepis art. 21 § 1 pkt 2 tej ustawy wiąże moment powstania zobowiązania.

W drugim wypadku dzień doręczenia (jakiejkolwiek) decyzji nie ma żadnego znaczenia, gdyż zobowiązanie podatkowe wygasa na skutek samego upływu czasu (art. 59 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w stanie prawnym obowiązującym w 2002r.). Upływ czasu spowoduje wygaśnięcie zobowiązania bez względu na to, czy postępowanie podatkowe się toczy, czy też nie, czy znajduje się w fazie przed organem pierwszej, czy też drugiej instancji, czy wreszcie decyzja stała się ostateczna.

Powyższe ma znaczenie z uwagi na dwa sposoby powstania zobowiązania podatkowego i dwa rodzaje w związku z tym decyzji podatkowych, a mianowicie decyzji o charakterze deklaratoryjnym, potwierdzających istnienie zobowiązania podatkowego powstałego na skutek zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej) i decyzje konstytutywne, a więc ustalające wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej).

W badanej sprawie wydane decyzje podatkowe to decyzje deklaratoryjne.

Kwestią charakteru decyzji podejmowanych na podstawie art. 11a ust. 1 ustawy z dnia

8 stycznia 1993 r. – o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50) w brzmieniu obowiązującym w 1996 r., a na podstawie art. 11c tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r., którego dotyczy badana sprawa, rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r. FPS 3/04.

Odnosząc się do art. 11c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, który to organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie wskazały w podstawie prawnej badanych decyzji podatkowych, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wejście w życie tego przepisu z dniem 1 stycznia 1998 roku towarzyszyło wejście w życie również art.11b oraz zmiana art. 11 i 11a tej ustawy, co było konsekwencją rozpoczęcia obowiązywania od 1 stycznia 1998 r. ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), a tym samym zmiany zasad dopuszczania towarów do obrotu. Spowodowało to również zmianę art. 6 ust. 7 oraz dodanie m. in. ust. 7a w tym artykule. W przepisach tych (z mocą od 1 stycznia 1998 r.) postanowiono, iż obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, przy czym przy objęciu towarów procedurą celną: uszlachetniania czynnego, odprawy czasowej, przetwarzania pod kontrolą celną obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą objęcia towarów tą procedurą. Zmienił się także w tej sytuacji krąg podatników podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów (art. 5 ust. 1 pkt 3 i 3a). W znowelizowanym art. 11 ust. 1 i 2 analizowanej ustawy z dnia

8 stycznia 1993 r. postanowiono, że podatnicy, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 i 3a, są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, a organ celny jest obowiązany do sprawdzenia kwoty podatków wykazanych przez podatnika w zgłoszeniu celnym. Tylko wtedy, gdy kwoty podatków zostały wykazane przez podatnika nieprawidłowo, organ celny oblicza te kwoty w prawidłowej wysokości i wykazuje je w zgłoszeniu celnym.

W takich przypadkach organ celny jest obowiązany do poboru podatków należnych z importu towarów oraz wpłaty kwoty tych podatków na rachunek urzędu skarbowego, właściwego ze względu na siedzibę organu celnego (ust. 5), co oznacza, że pełni w tym zakresie funkcję płatnika.

Wynika z tego, że od 1 stycznia 1998 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów również powstaje z mocy prawa przez zdarzenia określone w art. 6 ust. 7 i 7a powyższej ustawy, z którymi ustawa łączy powstanie obowiązku podatkowego, a tym samym zobowiązania podatkowego. Podatnik zobowiązany jest do samoobliczenia podatku pod nadzorem organu celnego, który ma prawo i obowiązek korygować wyliczenia podatnika i jako płatnik dokonać poboru i wpłaty podatku na rachunek urzędu skarbowego. Ten ostatni natomiast – stosownie do art. 11b i 11c ustawy – ingeruje jedynie w przedmiocie ustalenia wielkości powstałego już zobowiązania podatkowego lub uznania braku obowiązku podatkowego oraz w sprawie zwrotu niesłusznie pobranego podatku (...).

Z obowiązujących zatem od 1 stycznia 1998 r. przepisów art. 11b i 11c omawianej ustawy, podobnie jak z jej art. 11a ust. 1 w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 1997 r., wynika jednoznacznie, że wydane na ich podstawie decyzje podatkowe urzędu skarbowego nie kształtują zobowiązania podatkowego z tytułu importu towarów, gdyż zobowiązanie to już ukonstytuowało się w chwili nastąpienia okoliczności określonych w art. 6 ust. 7 i 7a tej ustawy, z którymi ustawa łączy powstanie obowiązku podatkowego z tytułu importu towarów (...).

Uznając zatem, że wydane w sprawie decyzje mają charakter deklaratoryjny, w konsekwencji należało – badając podniesiony w skardze zarzut przedawnienia – rozważyć go w świetle art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W konkluzji należy stwierdzić, iż decyzje organu pierwszej instancji, oraz zaskarżona decyzja organu odwoławczego wydane zostały przed upływem terminu przedawnienia. Termin ten upływał w sprawie z dniem 31 grudnia 2003 roku, a decyzja odwoławcza została podjęta w dniu 8 października 2002 r. i doręczona stronie 10 października 2002 roku.

Tym samym za bezprzedmiotowe Sąd uznał prowadzenie rozważanej co do sporu w kwestii zaistnienia przesłanek z art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej i zawieszenie postępowania z uwagi na zaistnienie zagadnienia wstępnego. Na marginesie należy tylko zauważyć, iż nie było podstawy do zawieszenia postępowania w sprawie, skoro jego wszczęcie nastąpiło po wydaniu ostatecznej decyzji celnej.

Zatem nieprawidłowo izba skarbowa powołała w podstawie prawnej przepis art. 68 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej (winna była przywołać przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej). To uchybienie jednak nie miało wpływu na wynik sprawy, bo w istocie w badanej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania, a więc istniały podstawy prawne (art. 11c ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym) do dokonania skarżącemu wymiaru podatku od towarów i usług z tytułu importu odzieży używanej stosując art. 15 ust. 4 tej ustawy w sposób określony wydanymi w sprawie decyzjami, którego skarżący nie kwestionował. Dlatego też Sąd uznając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy decyzji tej nie wyeliminował z obrotu prawnego, a skargę – jako niezasadną – oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).