Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1716/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Asesor WSA Teresa Randak (spr.), Protokolant Monika Adamus, po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. i B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G. określił B. i Z. małżonkom B. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2000 w kwocie [...] zł., należne odsetki za zwłokę od nie wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy przez B. B. w wysokości [...] zł. oraz należne odsetki za zwłokę od nie wpłaconych w terminie zaliczek w kwocie [...] zł. przez Z. B.. Organ podatkowy ustalił, że w 2000 r., że B. i Z. B. wykonywali działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą "A" w K. i S., której przedmiotem działalności była produkcja okien i drzwi, handel detaliczny materiałami budowlanymi, metalowymi, akcesoriami wnętrz oraz tworzyw sztucznych. Z. B. prowadził także, jako osoba fizyczna przedsiębiorstwo o nazwie "B" z siedzibą w S. w zakresie produkcji stolarki z PCV, aluminium, drewna oraz bram, rolet i żaluzji, handlu materiałami budowlanymi. Łącznie z tytułu prowadzonych działalności małżonkowie wykazali dochód do opodatkowania w roku podatkowym 2000 kwotę [...] zł.

Organ podatkowy zakwestionował zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów spółki cywilnej "A" kwotę [...] zł. oraz kwotę [...] zaliczoną do kosztów uzyskania przychodów przez "B" prowadzonego jednoosobowo przez Z.B.. Zakwestionowane wydatki dotyczyły usług wykonywanych przez G. G. prowadzącą

"C". Organ wskazał, że G. G. nie posiadała żadnych urządzeń, czy też maszyn dla celów prowadzonej działalności gospodarczej, nie korzystała z usług innych podmiotów gospodarczych, nie zatrudniała pracowników, nie zlecała też w drodze umów cywilno – prawnych wykonanie usług. Organ uznał zatem, że udokumentowanych fakturami VAT usług na rzecz zarówno s.c. "A", jak i przedsiębiorstwa "B" usługobiorczyni nie wykonała. Przedstawiając szczegółowo opis zmienianych wyjaśnień przez G. G., w tym wskazanie że usługi te wykonywane były przez D. L., zmarłą w miesiącu [...] 2000 r. organ podatkowy podniósł, że w opisanej sytuacji zaszła konieczność sprawdzenia u podatników wykonanie tych usług. Czynności sprawdzające wykazały, że oprócz faktur podatnicy nie posiadali żadnych dowodów dokumentujących wykonanie usług, w tym także umowy na świadczenie tych usług. Organ zwrócił uwagę, że w roku podatkowym 2000, podatnicy korzystali z usług reklamowych innych podmiotów wydatkując na ten cel kwotę [...] zł., która obejmowała drukowanie ulotek, druk naklejek, przekazy telewizyjne, komunikaty radiowe oraz informację w książeczkach opłat ADM B. K.. Łącznie w roku 2000 firma "A" zaliczyła wydatki na reklamę nielimitowaną w wysokości [...] zł. z czego [...] % stanowiły wydatki na rzecz G. G.. Organ podkreślił, że nie znalazło potwierdzenia w materiale dowodowym i w analizie przychodów twierdzenie podatnika, że usługi wykonywane przez G. G. przyczyniły się do wzrostu obrotów. Przeprowadzając szczegółową analizę poniesionych wydatków na rzecz G. G. i wysokość osiąganych w tym czasie przychodów, organ wykazał, że przychody te ulegały obniżeniu, pomimo wzrostu wydatków na rzecz usługobiorczyni. Przedstawiając w szczegółach przebieg postępowania dowodowego, w tym wnioski wynikające z przesłuchania świadków, organ zakwestionował wydatki poniesione na rzecz G. G. jako koszty uzyskania przychodów zarówno w spółce "A", jak i firmie "B".

Organ podatkowy zakwestionował także jako koszty uzyskania przychodu wydatki poniesione na:

1) zakup biletów kolejowych na trasie G. – P. – G. dla dwóch osób korzystających z [...]% zniżki w kwocie [...] zł.,

2) utrzymanie kiosku położonego w O. przy ul. [...]j w kwocie [...] zł.,

3) zakup paliwa do samochodu [...] i [...] oraz opon zimowych do samochodu [...]w kwocie [...] zł.,

4) na zakup alkoholu tj. [...] butelek wódki marki [...] w kwocie [...]zł.,

5) zakup radioodtwarzacza samochodowego do [...] o numerze rej. [...] w kwocie [...] zł.

Dokonując korekty wydatków z tytułu reklamy i reprezentacji do wysokości dopuszczalnego limitu tj. kwoty [...] zł. w spółce "A", a więc wyższej niż wykazanej w księgach o [...] zł. oraz podwyższając przychód miesiąca [...] o kwotę [...] zł. z tytułu nieodpłatnego świadczenia, a także zwiększając obliczenie przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia w firmie podatnika Z. B. o kwotę [...] zł. organ podatkowy ustalił należne zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r.

Od decyzji organu pierwszej instancji podatnicy wnieśli odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K. zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie zasady obiektywizmu i praworządności. W odwołaniu wskazano, że pomimo zeznań podatników, jak i G. G. co do wykonywania usług marketingowych na rzecz prowadzonych firm, poniesione wydatki zostały przez organ zakwestionowane. Zaznaczono także, że nie było zadaniem podatników sprawdzanie w jaki sposób usługi te zostały wykonane, skoro nie mieli zastrzeżeń do jakości wykonanych usług, a ponadto, że nie było rzeczą zlecających ingerowanie w sposób wykonania usługi, a zwłaszcza w uprawnienia tego podmiotu do zlecania tej usługi, zatrudniania pracowników i innych okoliczności, o których decyduje podmiot wykonujący działalność gospodarczą samodzielnie. Wskazano także, iż organ działał pod wpływem emocji, gdyż powołał się na " braterskie powiązania " bez rzetelnej i obiektywnej analizy akt sprawy.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm. ) decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. w kwocie [...] zł., wysokość odsetek za zwłokę od nie uregulowanych przez B. B. w terminie zaliczek na podatek dochodowy w kwocie [...] zł. oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy przez Z. B. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego, w tym także zarzuty zawarte w odwołaniu, podnosząc, że odwołanie jest zasadne w części dotyczącej ustalenia przychodów z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Powołując się na treść art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r. z późn. zm. ) w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "updof", organ odwoławczy podniósł, że przychodem z działalności gospodarczej jest tylko wartość nieodpłatnych świadczeń, a w przypadku świadczenia J. B. na rzecz "A" i "B" świadczenie nie było bezpłatne, gdyż w zamian za udostępnienie samochodu Z. B. holował go, pomagał w ustaleniu usterek i ich naprawie.

Dokonując zatem korekty przychodów o wartość nieodpłatnych świadczeń organ odwoławczy określił nową wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 r. zmniejszając go do kwoty [...] zł. Za niezasadne uznał organ odwoławczy pozostałe zarzuty, zwłaszcza dotyczące bezpodstawności zakwestionowania wydatków poniesionych z tytułu usług świadczonych przez G. G. wykazując w obszernym uzasadnieniu, że organ pierwszej instancji nie naruszył zasady obiektywizmu i praworządności, oraz wskazując na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przemawiający za słusznością stanowiska organu pierwszej instancji. Zwrócono zwłaszcza uwagę na:

1) brak umowy pisemnej, która określałaby obowiązki stron transakcji, czas jej trwania, czy sposób zapłaty za wykonane usługi,

2) zeznania Z. B. w których wskazał, że przedmiotem usług świadczonych na rzecz jego firm miało być wykonanie ulotek reklamowych, kalendarzy, umieszczanie ogłoszeń reklamowych w gazetach wydawanych przez G. G. oraz badanie rynku i reklamowanie firmy,

3) stwierdzenie podatnika, iż " nie było możliwe sprawdzenie ilości rzeczywiście wykonanych przez zleceniobiorcę reklam",

4) brak jakichkolwiek dowodów na wykonanie usług np. ulotek, ogłoszeń czy też analizy badania rynku,

5) sprzeczność twierdzeń zawartych w poszczególnych zeznaniach G. G., nie wskazanie drukarnia w których drukowała ulotki, ilości drukowanych ulotek, czy też jakiekolwiek wiarygodnej informacji, czy dowodu potwierdzającego wykonanie usługi,

6) sprzeczności w zeznaniach co do dokonywania zapłaty za wystawione faktury.

Za niezasadny uznał też organ odwoławczy zarzut odwołania odnoszący się do wydatków poniesionych na zakup alkoholu, podnosząc, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 2 pkt 8 updof, wydatki te nie mieszczą się w definicji wydatków na reprezentację i reklamę, gdyż nie odpowiadają rodzajowo asortymentowi s.c. "A" i nie służyły podnoszeniu prestiżu firmy, a ponadto podatnicy nie wykazali iż ponieśli je w celi osiągnięcia przychodu. Organ przyznał, iż postępowanie było prowadzone w okresie dłuższym niż wynika to z przepisów postępowania, jednakże jak podniósł nie skorzystanie przez podatników z prawnych form dotyczących przewlekłości postępowania, a także konieczność wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a więc ustalenie w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego, a także realizacja zasady wnikliwości postępowania określonej w art. 125 Ordynacji podatkowej, przesądziła o tym, że to naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy, a zatem nie mogło stanowić przyczyny uchylenia decyzji.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została zaskarżona przez podatników do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego skarżący zakwestionowali stanowisko organów podatkowych dotyczące:

1) po pierwsze, faktu świadczenia na rzecz skarżących usług przez G. G.. Jak wskazali skarżący G. G. wielokrotnie świadczyła usługi zarówno na ich rzecz, jak i innych firm funkcjonujących w regionie. Wskazano również, że to organy podatkowe wystąpiły z wnioskiem o ukaranie G. G., zarzucając jej nie płacenie podatków i jak wskazali skarżący wyroku Sądu, organ podatkowy nie podważał. Oznacza to, że organy podatkowe nie podważyły skutecznie faktu świadczenia przez G. G. usług reklamowych. Potwierdza to także stanowisko Prokuratury Rejonowej, która zwróciła akta Urzędowi Skarbowemu, nie dopatrując się naruszenia przepisów kodeksu karnego dotyczących wystawiania faktur za niewykonane usługi. Zdaniem skarżących logicznym jest wniosek, że zlecenie wykonania określonych usług zwalnia podatników z obowiązku archiwizowania materiałów reklamowych, gdyż im więcej z nich trafi do potencjalnych klientów tym lepiej,

2) po drugie, brak jednoznaczności w zeznaniach dotyczących płatności nie powinien być dowodem i argumentem wykorzystywanym przeciwko podatnikom,

3) po trzecie, brak równego traktowania podatników, poprzez uznawanie u jednych podatników świadczonych usług przez G. G., u innych zaś nie uznawanie,

4) po czwarte, nie uznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup alkoholu poprzez powołanie przez organ odwoławczy na definicję, która zdaniem skarżących nie istnieje.

Kończąc skarżący wskazali, że prowadzone kilkuletnie postępowanie doprowadziło do upadku firmy.

Skarżący wnieśli o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji,

- wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia skargi.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje.

Skarga zasadna nie jest.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.

W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie.

Spór dotyczy odpowiedzi na pytanie, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy organy podatkowe zasadnie zakwestionowały wydatki poniesione na rzecz G. G. z tytułu usług marketingowych oraz wydatki na zakup alkoholu, jako koszty uzyskania przychodów.

Odpowiedź na tak postawione pytanie należy, zdaniem Sądu, poprzedzić analizą treści ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a także rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów ( Dz. U. Nr 105, poz. 1199 ). Szczególne znaczenie dla określenia kosztów przychodu, ma treść art. 22 ust. 1 updof, zgodnie z którym kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Z regulacji tej wynika, że podatnik ma możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej, pod ty jednak warunkiem, że poniesiony wydatek ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Związek ten podatnik winien wykazać na podstawie dowodów, wykazujących rzeczywisty przebieg operacji gospodarczej. Z przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, wynika, że zapisów w księdze dokonuje się na podstawie prawidłowych i rzetelnych dowodów. Przenosząc powyższe uregulowania prawne na ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny zasadne jest wskazanie, że podatnicy zaliczyli do kosztów uzyskania przychodów łączną kwotę w wysokości [...] zł. poniesioną na rzecz G. G. z tytułu świadczonych przez nią usług. Postępowanie dowodowe wykazało, że kwota ta została uregulowana na podstawie wystawionych przez zleceniobiorcę faktur, przy czym istotnym i wymagającym podkreślenia jest fakt, iż strony nie zawarły pisemnej umowy, pomimo że, zgodnie z treścią art. 75 Kodeksu cywilnego czynność prawna obejmująca rozporządzenie prawem, którego wartość przenosi [...] złotych, jak również czynność prawna, z której wynika zobowiązanie do świadczenia wartości przenoszącej dwa tysiące złotych, powinna być stwierdzona pismem. Brak pisemnej umowy , a także jakichkolwiek innych dowodów spowodował dalsze konsekwencje, a zwłaszcza brak możliwości ustalenia jakie usługi, w jakim terminie, w jakiej formie zostały wykonane na rzecz podatników. Organy podatkowe, podjęły próbę wyjaśnienia tych okoliczności, jednakże przeprowadzone czynności kontrolne wykazały, że G. G. nie posiadała w ramach prowadzonej działalności gospodarczej żadnych maszyn i urządzeń, nie zatrudniała pracowników, nie była też w stanie wskazać, komu podzleciła wykonanie usług. Organ nie dał wiary zeznaniom , że usługi te G. G. zleciła D. L., osobie która zmarła w miesiącu [...] 2000 r. Wyjaśniając tę okoliczność organ przeprowadził dowód z zeznań świadka syna D. L., który w złożonym zeznaniu zaprzeczył współpracy mamy z G. G.. Podatnicy nie przedłożyli też żadnych dowodów potwierdzających fakt wykonania jakiejkolwiek usługi, pomimo, że w zeznaniach stwierdzili, że G. G. wykonywała na ich rzecz ulotki, kalendarze, ogłoszenia reklamowe czy też badania i analizy rynku. Także w skardze do Sądu stwierdzono, że zlecenie usługi zwalniało skarżących z obowiązku posiadania materiałów reklamowych ( co potwierdza także brak dowodów potwierdzających wykonanie usług ) gdyż logicznym jest, że "im więcej ich trafi do potencjalnych klientów, tym lepiej". Reasumując, zasadnie organy podatkowe uznały, że skarżący nie dysponowali żadnymi dowodami na okoliczność wykonanych operacji gospodarczych z G. G., a skoro tak w konsekwencji nie wykazali że poniesione na jej rzecz wydatki miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Powyższe ustalenia organów podatkowych, w ocenie Sądu, znajdują podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym i zostały dokonane w granicach swobodnej oceny dowodów, jaka należy do kompetencji tych organów z mocy art. 191 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem “Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany formalnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego.

W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że:

- należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania,

- materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie,

- ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy,

- rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego,

(tak B. Adamiak “Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz". Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1996 rok str.376 – 378, którego tezy zachowują swą aktualność, zdaniem składu orzekającego, także na gruncie aktualnie obowiązujących przepisów proceduralnych). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W toku postępowania wyjaśniającego organy podatkowe zebrały materiał dowodowy, dokonując jego analizy i oceny tego materiału. Postępowanie to jednoznacznie wykazało, iż wydatki jakie ponieśli skarżący na rzecz G. G., nie mają żadnego odzwierciedlenia w materiale dowodowym, a zatem wydatki te nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy odniósł się do zgłoszonych przez skarżących twierdzeń. Strona skarżąca nie wskazała innych dowodów, nie wnioskowała też o przeprowadzenie dowodów przez organy. To organy podatkowe, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, wykazały inicjatywę dowodową i przeprowadziły wszystkie czynności dowodowe, które były w stanie przeprowadzić. Trudno jednak uznać, że organy mają nieograniczony obowiązek poszukiwania za stronę dowodów na potwierdzenie jej twierdzeń, w przypadku gdy materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe daje pełną podstawę do przyjęcia twierdzeń odwrotnych. W sytuacji, gdy skarżący oprócz faktur, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, nie są w stanie ani przedłożyć, ani wskazać żadnego dowodu, a z ustaleń organu podatkowego wynika, że poniesione wydatki wyniosły kwotę przewyższającą [...] zł. to uzasadniony jest wniosek, że w prowadzeniu działalności gospodarczej skarżący nie wykazali minimum staranności w dokumentowaniu poniesionych wydatków. Jak już wcześniej podniesiono, wydatkowanie takich kwot bez zawarcia w formie pisemnej umowy, z której wynikałby zakres obowiązków zleceniobiorcy – z punktu nawet zasad doświadczenia życiowego – jest nie do zaakceptowania. W rezultacie bowiem skarżący ponieśli wydatki za usługę, jak sami to wskazali " której nie oceniali" co do której nie byli w stanie określić kiedy, w jakiej formie, ewentualnie w jakiej ilości była świadczona. Dlatego też twierdzenie skarżących, że organy bezpodstawnie zakwestionowały poniesione wydatki jako koszty uzyskania przychodu, zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. To, że organy podatkowe dokonały na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustaleń odmiennych, które prezentuje strona skarżąca nie świadczy jeszcze o dowolnej ocenie dowodów.

Za nietrafny i niezasadny należy uznać zarzut bezpodstawnego zakwestionowania przez organy podatkowe wydatków poniesionych na zakup alkoholu, gdyż jak słusznie podniósł Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji i w odpowiedzi na skargę, wydatek ten nie miał związku z osiągniętym przez skarżących przychodem, a skoro tak nie stanowił kosztów uzyskania przychodów ( art. 22 ust. 1 updof ).

Wobec powyższych ustaleń organy podatkowe prawidłowo, w ocenie Sądu, określiły skarżącym wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok.

Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1259) kontroli zaskarżonych decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia.

Sąd uznał również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnień zaskarżonych decyzji i stwierdził ich zgodność z przepisami prawa.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.