Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 495/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52, art. 53 ust. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art.art. 10 par. 1,  art. 7 , art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2021 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. - Dz. U. z 2020 roku, poz. 256) dalej : "K.p.a." oraz art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. - Dz. U. z 2018r., poz. 1945 ze zm.) dalej : "u.p.z.p." po rozpatrzeniu odwołania A. S., M. J., D. M.. U. K., P. M. i J. W., J. i J. M., M. D. oraz G. sp. z o.o. sp.k. zs. w S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. N. [...] z [...].09.2020 r. (znak: [...]) ws. ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] z obrębu geodezyjnego S. , gmina K., wydaną na rzecz P. Sp. z o.o., W..

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż wnioskiem z [...] kwietnia 2019 r.. Sp. z o.o. w W. (dalej : "Inwestor") zwróciła się do Wójta Gminy K. o wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. na działce nr [...] z obrębu geodezyjnego S. , gmina K..

Decyzją nr [...] z dnia [...].02.2020 r. Wójt Gminy K. odmówił ustalenia lokalizacji wskazanej inwestycji. Od decyzji tej P. Sp. z o.o. wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...].06.2020 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Dnia [...].07.2020 r. Wójt Gminy K. obwieszczeniem poinformował o ponownym wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków.

Dnia [...].08.2020 r. Inwestor, za pośrednictwem pełnomocnika M. U. złożył wniosek o rozszerzenie decyzji o dane dotyczące konfiguracji anten sektorowych w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności.

Obwieszczeniem z [...].08.2020 r. (znak [...]) Wójt Gminy K. poinformował o ponownym wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie w związku z dokonaniem przez Inwestora zmian w treści wniosku oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania wniosków.

Pismem z [...].08.2020 r. Wójt Gminy K. zwrócił się o opinię nt. przedmiotowego projektu do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w S., Starostwa Powiatowego w P. - Wydziału Komunikacji, Transportu i Dróg oraz Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa, jak i do Urzędu Lotnictwa Cywilnego w W. z prośbą o uzgodnienie przygotowanego projektu decyzji lokalizacyjnej w związku ze zmianą dokonaną przez inwestora w treści wniosku. Wymienione organy nie zajęły stanowiska w sprawie, z czego należy wnosić, że nie miały zastrzeżeń co do treści decyzji.

Pismem z [...].09.2020 r. Wójt Gminy K. zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. o opinię w zakresie konieczności sporządzenia oceny wpływu na środowisko dla przedmiotowego wniosku. Pismo zostało przekazane Z. Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu, który pismem z [...].09.2020 r. wyraził opinię, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Decyzją nr [...] z [...].09.2020 (znak: [...]) Wójt Gminy K. ustalił lokalizację dla inwestycji mającej polegać na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. na działce nr [...] z obrębu geodezyjnego S. , gmina K.. O wydaniu decyzji organ I instancji poinformował pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczenia.

Od powyższej decyzji odwołania jednakowej treści wnieśli A. S., M. D., J. i J. M., P. M.- W. i J. W., U. K.. D. M. i M. J., a także G. sp. z o.o. sp. k. zs. w S., reprezentowana przez pełnomocnika - r.pr. T. P.. Odwołujący się zarzucili, że inwestor w sposób nierzetelny określił zasięg oddziaływania inwestycji, zawężając go do granic działki, na której ma być realizowane przedsięwzięcie. Ponadto Wójt w niedostateczny sposób informował strony o poszczególnych etapach postępowania administracyjnego oraz nie przeprowadzono oceny wpływu na środowisko, która zalecana była na pierwszym etapie postępowania administracyjnego, poprzedzającego uchylenie pierwotnie wydanej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. G. sp. z o.o. sp.k. w swoim odwołaniu wskazała nadto na naruszenia przez organ I instancji licznych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podnosząc w szczególności uchybienia Wójta Gminy K. co do zachowania terminów, umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, niewłączenia do postępowania m.in. organów państwowych z wiedzą ekspercką w zakresie inwestycji o charakterze telekomunikacyjnym, a także nieprzeprowadzenia analizy wpływu inwestycji na środowisko.

W toku postępowania odwoławczego wpłynęły pisma G. sp. z o. o. sp. k. z [...].12.2020 r. i z [...].01.2021 r., w których podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 49a Kpa ze względu na niedochowanie wszystkich wymogów odnośnie zawiadamiania stron w drodze obwieszczenia, naruszenia art. 53 ust. 3 u.p.z.p. ze względu na brak dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej, a także nieprawidłowe potraktowanie pisma Inwestora z [...].08.2020 r. jako rozszerzenia wniosku, choć w istocie stanowi to nowy wniosek oraz pominięcia przy ustalaniu miejsc dostępnych dla ludności zabudowy jaka może zostać wykonana na działce nr [...] należącej do skarżącej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało powyższe odwołania za bezpodstawne.

W ocenie Kolegium, wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest tylko zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W odniesieniu do inwestycji celu publicznego ustawodawca nie wprowadził wymogu ochrony ładu przestrzennego w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. Odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może sankcjonować sprzeciw społeczności lokalnej, ponieważ jest to okoliczność pozaprawna.

Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 u.p.z.p. przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ obowiązany jest dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Opracowana kwalifikacja przedsięwzięcia dla tego typu instalacji powinna uwzględniać również kwestie badania poziomu równoważnej mocy promieniowania całej instalacji, czyli podczas działania wszystkich projektowanych urządzeń wchodzących w jej skład, a także urządzeń już funkcjonujących w sąsiedztwie inwestycji, jeżeli takie istnieją, przy uwzględnieniu występowania zjawiska kumulacji. Przedstawienie tych danych, jako wymaganego formalnego elementu wniosku, obciąża inwestora.

W oparciu o przedłożone przez inwestora wymagane dokumenty organ dokonuje samodzielnej oceny, czy przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (por. wyrok NSA z 07.08.2014r., sygn. akt: II OSK 419/13).

Aktem prawnym mającym zastosowanie w tym zakresie jest rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 roku, poz. 71) dalej : "rozporządzenie". Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco i zawsze znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się w oparciu o dwa parametry, EIRP równoważną moc promieniowaną izotropowo, wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz położenie miejsc dostępnych dla ludności znajdujących się w określonej odległości od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny.

Dołączone do wniosku Inwestora opracowania pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza środowiskowa" przy uwzględnieniu aktualnie istniejącej zabudowy wykazują, że przedsięwzięcie nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja zakłada wybudowanie wieży kratowej o wysokości całkowitej 43,95 m i zamontowaniu na niej trzech anten sektorowych w trzech różnych azymutach (kierunkach): 6°, 120° i 260°. Taki rodzaj inwestycji wyklucza zaistnienie zjawiska kumulacji, w związku z czym analizie poddaje się oddziaływanie poszczególnych anten sektorowych. Z przedłożonego przez inwestora opracowania pn. "kwalifikacja przedsięwzięcia" wynika, że na wszystkich azymutach oś główna wiązki promieniowania przy maksymalnym jej pochyleniu będzie przebiegała na wysokości 33,5 m nad powierzchnią aktualnie niezabudowanych działek rolnych nr [...] i [...] z obrębu ewidencyjnego S. . Z kolei z opracowania pn. "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomie gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 wynika, że pole elektromagnetyczne jakie będzie emitowane przez anteny sektorowe będzie miało zasięg 40 m od środka posadowienia wieży kratowej i przy uwzględnieniu maksymalnego pochylenia będzie występowało na wysokości minimum 36 m nad poziomem terenu. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika zatem, że emitowane przez planowaną stację bazowa promieniowanie będzie występowało znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności co oznacza, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie - nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nawet przy uwzględnieniu zabudowy jaka może powstać na działce nr [...] ponadnormatywne promieniowanie nadal będzie występowało znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludzi. Z samego faktu bowiem, że promieniowanie będzie występowało nad badaną działką nie można wywodzić wniosku, że promieniowanie to będzie występowało w miejscach dostępnych dla ludności. Konieczne jest bowiem uwzględnienie wysokości planowanej zabudowy oraz wysokości na której będzie występowało ponadnormatywne promieniowanie. Zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) normy dopuszczalnego promieniowania zostały znacznie podwyższone w stosunku do poprzedniego stanu prawnego. Porównując poprzednio obowiązujące normy zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 2003 roku z aktualnie obowiązującymi normami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 2019 roku stwierdzić należy, że tylko w przypadku najniższego pasma częstotliwości, tj. 800 MHz, dopuszczalna norma została podwyższona z 0,1 W/m2 do 4 W/m2, a więc czterdziestokrotnie. W przypadku wyższych pasm częstotliwości norma ta zwiększona została w jeszcze większym stopniu.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w art. 52 ust. 2 oraz art. 53 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. - Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.) niezbędne do uzyskania decyzji lokalizacyjnej - złożył wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej, załączając do niego aktualne kopie map zasadniczych przyjętych do państwowego zasobu kartograficznego i geodezyjnego, a także przedstawił charakterystykę inwestycji. W przedłożonych przez inwestora opracowaniach pt. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" oraz "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomie gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2" znajduje się informacja na temat rodzaju przedsięwzięcia, jego planowanego usytuowania, charakteru działki inwestycyjnej oraz terenów znajdujących się wokół terenu inwestycji. Z opracowań tych wynika, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, ani też nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, w związku z czym nie było podstaw do żądania przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza urbanistyczna oraz projekt decyzji wraz z załącznikiem graficznym zostały sporządzone przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia, o czym świadczą stosowne adnotacje na ww. dokumentach wraz z podpisem autora. Ponadto projekt decyzji został uzgodniony bez uwag przez inne podmioty. Teren inwestycji posiada także bezpośredni dostęp do drogi publicznej - drogi powiatowej nr [...], działki drogowej nr [...]. W tej sytuacji Wójt Gminy K. był zobligowany do wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

Kolegium wyjaśniło też, że sama decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie stanowi podstawy do przystąpienia do realizacji inwestycji. W tym celu inwestor będzie jeszcze musiał wystąpić z odrębnym wnioskiem do organu administracji architektoniczno-budowlanej celem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi jedynie promesę, że z punktu widzenia ładu przestrzennego dana inwestycja może zostać zrealizowana, natomiast nie przesądza to jeszcze, że inwestor uzyska decyzję o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutu niedostatecznego informowania stron o możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu Kolegium stwierdziło, że zgodnie z art. 53 ust. 2 u.p.z.p., zawiadomienia w toku tego typu postępowania oraz rozstrzygnięcia (decyzje, postanowienia) doręcza się tylko wnioskodawcy oraz właścicielowi nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja. Pozostałe strony będące w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji zawiadamiana są o toczącym się postępowaniu i wydawanych rozstrzygnięciach w drodze obwieszczenia. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy K. zawiadamiał strony o toczącym się postępowaniu w drodze obwieszczenia. Na obwieszczeniach znajdują się adnotacje o tym kiedy i gdzie obwieszczenia te były wywieszone. W tej sytuacji zarzut niedostatecznego informowania stron o możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu jest bezzasadny.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła G. – Sp. z o.o. Sp.k. – dalej : "Spółka" lub "Skarżąca" reprezentowana przez r.pr. T. P..

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuca naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpoznanie i nieustosunkowanie się do podniesionych w odwołaniu z dnia [...] października 2020r i późniejszych pismach strony zarzutów wobec decyzji Wójta Gminy K. i tym samym wydanie zaskarżonej decyzji bez rozpoznania odwołania;

2. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji i nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie;

3. art. 136 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie dowodów zgłoszonych w piśmie z dnia [...] grudnia 2020 r.;

4. Art. 10 K.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym;

Konsekwencją tych naruszeń było też naruszenie :

1. art. 49 K.p.a. w zw. z art. art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

2. art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a.;

3. art. 183 § 2 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 2a upzp;

4. art. 53 ust. 3 upzp;

5. art. 52 ust. 2 upzp;

6. art. 7 K.p.a.;

7. art. 53 ust. 4 K.p.a.;

8. art. 50 ust.4 upzp w zw. z art. 8 K.p.a.

9. §4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r w sprawie przedsięwzięć znacząco wpływających na środowisko

w zakresie wskazanym w odwołaniu z dnia [...]/2020 oraz pismach strony z dnia [...]/2020 oraz [...]/2021r.

Podnosząc powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o :

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz

2. uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...].09.2020 r. znak: [...] ustalającą na rzecz P. Sp. z o.o., lokalizację inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej Operatora P. na działce nr [...] z obrębu geodezyjnego S.

3. zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając poszczególne zarzuty skarżąca podała, iż w odwołaniu z dnia [...]/2021 oraz piśmie z dnia [...]/2020 zostały podniesione zarzuty przeciwko decyzji Wójta Gminy K. nr [...] z dnia [...]/2020. Do większości z tych zarzutów organ odwoławczy jednak w ogóle się nie odniósł.

W uzasadnieniu swojej decyzji, organ odwoławczy próbuje się odnieść do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 3 upzp. Ustosunkowanie się organu do tego zarzutu ogranicza się jednak w zasadzie do zacytowania treści tego przepisu, powołania orzecznictwa sądów administracyjnych oraz powołania się na treść Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednakże zdaniem skarżącej, przywołane orzecznictwo, a w zasadzie przytoczone tezy z tych orzeczeń nie odnoszą się do treści zgłoszonego zarzutu, który został uzasadniony w pkt 5 uzasadnienia odwołania od decyzji organu I instancji oraz pkt 2 pisma z dnia [...] grudnia 2020 r.

W odwołaniu zarzucone zostało Wójtowi Gminy K., że nie dokonał jakichkolwiek ustaleń (badania, oceny) pozwalających na ustalenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie wynika to ani z akt postępowania ani z treści decyzji Wójta. Organ bezkrytycznie i bez weryfikacji przyjął, że planowana inwestycja nie jest inwestycją znacząco wpływającą na środowisko. Organ w ogóle nie uwzględnił podniesionego argumentu, że załączona do wniosku "Kwalifikacja przedsięwzięcia" nie uwzględnia chociażby możliwości mechanicznego pochylenia anten co diametralnie zmienia wysokość wiązki promieniowania nad miejscami dostępnymi dla ludności, a tym samym natężanie PEM w miejscach dostępnych dla ludności. Poza opiniami biegłego przeprowadzonymi w postępowaniu przed Wójtem poprzedzającym wydanie decyzji odmownej w przedmiocie ustalenia lokalizacji celu publicznego, strona w ramach postępowania zgłaszała szereg argumentów podważających racjonalność danych przedstawianych w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" do czego organ pierwszej instancji w ogóle się nie odniósł, co potwierdza brak przeprowadzenia przez organ jakichkolwiek ustaleń i własnej analizy argumentów przedstawianych przez wszystkie strony postępowania. Odnieść można wrażenie, że organ pierwszej instancji innych stron postępowania w ogóle nie zauważył.

Jako argument uzasadniający zarzut naruszenia art.53 ust.3 u.p.z.p. w piśmie z dnia [...].12.2021 r. wskazane zostało, że organ nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Z analizy załączonych do wniosku map ewidencyjnych oraz mapy stanowiącej załącznik do samej decyzji nie wynika aby ten dostęp był faktycznie zapewniony. Wprawdzie sama nieruchomość na której planowana jest przedmiotowa inwestycja graniczy bezpośrednio z działką drogową nr [...], jednakże sam teren inwestycji (obszar zaznaczony kolorem czerwonym na mapie stanowiącej załącznik do decyzji) już nie. Wnioskodawca nie zaoferował żadnych dowodów, z których wynikałoby faktycznie zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Z akt nie wynika jaki jest tytuł prawny wnioskodawcy do działki nr [...], czy jest on właścicielem czy ew. jedynie najemcą tej nieruchomości. Jeżeli wnioskodawca nie jest właścicielem tej nieruchomości, powinien wykazać obszar do jakiego jest uprawniony na podstawie umowy najmu, czy jest to cała działka nr [...] czy jedynie fragment na którym ma być realizowana inwestycja. Jeżeli jest to fragment, dla uzasadnienia stwierdzenia zawartego w decyzji o dostępności terenu inwestycji do drogi publicznej organ winien ustalić, czy w zawartej umowie cywilnoprawnej, właściciel nieruchomości zapewnił operatorowi możliwość korzystania z całej nieruchomości ew. czy w inny sposób został zapewniony dostęp do drogi (np. na podstawie stosownej służebności drogowej). Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału brak jest natomiast podstaw dla stwierdzenia, iż obszar inwestycji na zapewniony dostęp do drogi publicznej. W swojej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powtórzyło jedynie, za organem pierwszej instancji, że " teren inwestycji posiada także bezpośredni dostęp do drogi - publicznej drogi powiatowej nr [...] działki drogowej nr [...]. " nie odnosząc się jednak w ogóle do wątpliwości podniesionych w tym zakresie przez G. sp.z o.o. sp.k. w odwołaniu od decyzji. Ponadto, zgodnie z treścią art. 50 ust. 4 u.p.z.p., sporządzenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powierza się osobie posiadającej uprawnienia, o których mowa w art. 5 tej ustawy albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów, posiadającej uprawnienia budowlane. Postępując zgodnie z zasadą postępowania wyrażoną a art. 8 kpa organ powinien prowadzić postępowanie w taki sposób aby strona miała pełną możliwość weryfikacji orzeczeń tak pod kątem formalnym jak i materialnym. Jak to zostało podniesione w piśmie pełnomocnika odwołującej z dnia [...].12.2020 r., w aktach postępowania znajduje się projekt decyzji sporządzony przez mgra inż. arch. M. F., przy czym żaden z dokumentów znajdujących się w aktach nie potwierdza uprawień M. F., o których mowa w art. 50 ust. 4 w/w ustawy. Tym samym brak jest wystarczających przesłanek aby można było stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wymogów art. 50 ust.4 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniu SKO, adnotacji na dokumencie nie można uznać za potwierdzenie posiadanych uprawnień. Do dokumentów tych powinny być załączone dokumenty wydane przez stosowne organy potwierdzające nadanie takich uprawnień. W aktach takich dokumentów jednak brakuje, a tym samym ani organ pierwszej instancji ani SKO nie miało podstaw stwierdzić, że wymóg z art. 50 ust. 4 u.p.z.p. został spełniony.

Nie można także uznać aby SKO odniosło się do zarzutu nieprawidłowego wydania i doręczenia decyzji. W odwołaniu Skarżąca przestawiła szczegółowo dlaczego doszło do naruszenia art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wskazując, że:

- w treści obwieszczenia nie wskazano dnia, w którym obwieszczenie nastąpiło (nie można uznać za dzień obwieszczenia daty sporządzenia pisma).

- na dokumentach (obwieszczenia z datą [...].08.2020 i [...].08.2020) brak jest adnotacji o tym w jaki sposób, w jakim miejscu, przez kogo i w jakim okresie obwieszczenia te zostały dokonane;

- zgodnie z treścią zawiadomień z dnia [...].08.2020 r. oraz [...].08.2020 r. o podjęciu postępowania zawiadomienia te winny być skierowane do "stron postępowania wg odrębnego wykazu". W aktach brakuje jednak tego wykazu oraz potwierdzeń czy faktycznie wszystkie strony postępowania zawiadomienia te otrzymały;

Tymczasem w ostatnim akapicie uzasadnienia swojej decyzji SKO jedynie powołuje się na samą zasadę doręczeń tj., że dokonuje się ich przez obwieszczenie a nie przez doręczenie pisma, nie odnosząc się tym samym w ogóle do meritum zarzutu.

Ponadto Wójt Gminy K. uniemożliwił Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie zawiadamiając jej w trybie art. 10 § 1 kpa o zgromadzonym materiale dowodowym. Odstąpienie od tej zasady jest możliwe tylko na podstawie art. 10 § 2 K.p.a. w przypadkach, "gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Żadna z przesłanek o których mowa w art. 10 § 2 K.p.a. nie zachodzi, a więc organ naruszył dyspozycję o której mowa w 10 § 1 K.p.a. Obowiązkiem organu przy wydawaniu decyzji jest oprzeć się na całości zgromadzonego materiału dowodowego, do takiego materiału dowodowego zalicza się opinia biegłego P. W. do której w ogóle organ nie odniósł się w swojej decyzji. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 81 kpa "Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów " Gdyby Skarżąca wiedziała o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, to zgłosiłaby stosowny wniosek dowodowy negujący kwalifikację przedsięwzięcia dokonaną przez wnioskodawcę i organ. W szczególności zarzut ten nabiera znaczenia w obliczu rozszerzenia wniosku przez Inwestora i brak jakiejkolwiek merytorycznej weryfikacji nowych parametrów przez biegłego lub inne podmioty posiadające merytoryczną wiedzę na ten temat. Ponadto, zgodnie z art. 49a K.p.a. jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron, Organ może dokonywać zawiadomień o czynnościach w trybie obwieszczenia przewidzianego w art. 49 K.p.a. Jeśli w postępowaniu brałoby udział mniej niż 20 stron, organ powinien z racji braku przepisów szczególnych doręczyć Skarżącej, jako stronie, pisemne zawiadomienie o możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Organ z niezrozumiałych powodów zaniechał zawiadomienia strony w jakikolwiek z powyższych sposobów.

Ten sam zarzut dotyczy także postępowania przez Samorządowym Kolegium Odwoławczym. SKO nie zawiadomiło o zebraniu materiału dowodowego w toku postępowania odwoławczego uniemożliwiając tym samym stronom odniesienie się do wszystkich zaoferowanych w postępowaniu twierdzeń i dowodów.

Ponadto Wójt Gminy K. powinien, zgodnie z treścią art. 183 § 2 K.p.a. w zw. z art. 53 ust. 2a u.p.z.p. zawiadomić o wszczęciu postępowania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej i umożliwić mu wzięcie udziału w charakterze strony. Kompetencje i zakres wiedzy Prezesa URE oraz umożliwienie mu udziału w charakterze strony z całą pewnością przyczyniłoby się do wszechstronnego zbadania złożonego wniosku oraz usunięcie ewentualnych wątpliwości w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko. Z treści decyzji i jej uzasadnienia, nie wynika aby wymóg ten został przez organ spełniony.

Zgodnie z treścią art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Zgodnie z zasadą dążenia do prawdy obiektywnej organ powinien samodzielnie dokonać analizy wszystkich związanych z tym okoliczności, a nie jedynie poprzestać na zbadaniu dowodów dostarczonych przez strony, które pozbawione są cech obiektywizmu. Z akt postępowania nie wynika, aby organ dokonał jakichkolwiek ustaleń pozwalających na ustalenie czy dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. We wcześniejszej fazie postępowania Organ rzeczywiście zasięgnął opinii biegłego, jednakże ta opinia nie uwzględniała dodatkowych uzupełnień wniosku. Organ winien w trybie art. 84 K.p.a. zwrócić się o wydanie opinii uzupełniającej przez biegłego w oparciu o nowo dostarczone dane. Analiza, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie, dotyczy także oceny oddziaływania na środowisko. Organ przyjął bezkrytycznie i bez weryfikacji, że nie mamy do czynienia z inwestycją znacząco wypływającą na środowisko. Niezrozumiała w związku z tym jest niekonsekwencja w podejmowanych przez organ czynnościach i braku dokonania własnej analizy i przeprowadzenia wszystkich wymaganych uzgodnień. Skarżąca zwraca też uwagę, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2020r, w której uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lutego 2020 r. nie stwierdziło, że przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego jest niepotrzebne a jedynie wskazało na uchybienia w treści samej opinii.

Doszło także do naruszenia art. 52 u.p.z.p. Skoro doszło do zmiany wcześniejszego wniosku, to wnioskodawca powinien do swojego pisma dołączyć dokumenty o których mowa w powyższym przepisie tj. kompletną charakterystykę inwestycji wraz z m.in. danymi charakteryzującymi wpływ inwestycji na środowisko. Brak dołączenia dokumentacji uniemożliwiał nie tylko wydanie decyzji ale też przeprowadzenie odpowiednich uzgodnień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze całkowicie pominęło okoliczność, że po uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2020 wnioskodawca dokonał zmiany wniosku, co wymagała przedłożenia nowej kompletnej kwalifikacji przedsięwzięcia.

Pismo operatora z dnia [...].08.2020r zatytułowane "Wniosek o rozszerzenie decyzji" należy w zasadzie potraktować jako nowy wniosek. Z treści obwieszczenia z dnia [...].08.2020 wynika, że tak też pismo to zostało potraktowane. W obwieszczeniu stwierdzono bowiem, że organ zawiadamia "0 ponownym wszczęciu postępowania administracyjnego, po zmianie wniosku przez inwestora Oznacza to, że do tego wniosku powinny zostać dołączone wszystkie dokumenty o których mowa w art. 52 upzp tj. kompletna charakterystykę inwestycji wraz z m.in. danymi charakteryzującymi wpływ inwestycji na środowisko. Tymczasem z akt postępowania wynika, że po wpływie tego pisma organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego i wydał decyzję bez jakiejkolwiek wymaganej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym analizy, jedynie w oparciu o pismo z dnia [...].08.2020 r.

Uzasadnia to także zarzut naruszenia przez Wójta Gminy K. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a.. Organy wydając decyzję poprzestały jedynie na niezweryfikowanych twierdzeniach strony, mając na względzie jedynie interes wnioskodawcy, a pomijając zupełnie kwestie związane z interesem społecznym tj. interesem mieszkańców Gminy K.. Mając zatem tak ilość jak i ciężar gatunkowy przedstawionych zarzutów, wpływ jaki decyzja może w przyszłości wywrzeć zarówno na zdrowie jak i sytuację ekonomiczną właścicieli nieruchomości sąsiednich, nie powinno budzić wątpliwości, że przedmiotowe decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Wydanie decyzji o lokalizacji, po zmianie wniosku, nie zostało poprzedzone takim postanowieniem bowiem organ przyjął bezkrytycznie stanowisko zawarte we wniosku, iż dla planowanej inwestycji ocena taka nie jest wymagana i inwestycja nie jest inwestycją zawsze znacząco oddziałującą na środowiska.

Organy, przy swojej ograniczonej analizie wniosku oraz odwołania od decyzji i wpływu inwestycji ma środowisko, pominęły w analizie wpływ inwestycji na miejsca dostępne dla ludności. Jest to kluczowy element od którego zależy potrzeba wydania decyzji środowiskowej. Niezależnie od zmiany przepisów w zakresie art. 124 ust. 2 prawa ochrony środowiska (poś), inwestycja ma wpływ na miejsca dostępne dla ludności a znajdujące się na sąsiedniej nieruchomości należącej do Skarżącej. Organ powinien zatem przeprowadzić analizę co do wpływu inwestycji na środowisko i ewentualnie wskazać wnioskodawcy na potrzebę uzyskania decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 124 poś "Przez, miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Mając na uwadze zmianę wniosku lokalizacyjnego, stan ten powinien być rozpatrywany na dzień kwalifikacji przedsięwzięcia dokonanej na podstawie zmiany wniosku lokalizacyjnego z dnia [...] sierpnia 2020 r. Należy też wskazać że na działce nr [...], należącej do Skarżącej, rozpoczął się proces inwestycyjny polegający na budowie jednorodzinnych budynków mieszkalnych. Budynki te są na ukończeniu, co w pełni wypełnia dyspozycje zawartą w ww. przepisie.

Z analizy akt postępowania wynika, że organ w toku postępowania pominął całkowicie planowaną zabudowę działki nr [...], której właścicielem jest Skarżąca. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017r Wójt [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jedenastu wolnostojących dwulokalowych budynków jednorodzinnych z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...] z obrębu geodezyjnego S. Następnie decyzją z dnia [...].06.2019r decyzja nr [...] została przeniesiona na G. sp. z o.o. sp.k.

Dnia [...] kwietnia 2020r Starosta [...] wydał decyzję nr [...] zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu oraz udzielił pozwolenia na budowę.

W aktach sprawy brak jest jakiekolwiek wzmianki o powyższych decyzjach. Nie odniosło się do tego także SKO.

Ponad wskazaną wyżej decyzję nr [...], na którą strona powoływała się już w odwołaniu, organy zostały poinformowane, że G. sp. z o.o. sp.k. uzyskała kolejne decyzje o pozwoleniu na budowę w odniesieniu do działki nr [...] i rozpoczęła już budowę.

Ponadto, zdaniem Skarżącej, należy zwrócić uwagę na kwestie przepisów intertemporalnych. Z punktu widzenia przepisów mających podstawowe znaczenie dla oceny pierwotnego wniosku złożonego przez P. sp. z o.o., obowiązujących w dacie złożenia tego wniosku, podstawowe znaczenie miały dwa akty prawne:

1. Rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

2. Rozporządzenie Ministra. Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów dotrzymania tych poziomów.

Jeżeli chodzi o samą zmianę przepisów i jej wpływ na treść analizy specjalistycznej to - zdaniem Skarżącej - zmiana ta nie ma żadnego wpływu. Parametry wskazane w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, na podstawie których należy oceniać daną inwestycję telekomunikacyjną pod kątem tego czy zawsze czy tylko potencjalnie dana inwestycja może wpływać na środowisko (§ 2 ust. 7 i § 3 ust. 8 tego Rozporządzenia) są dokładnie takie same jak w poprzednio obowiązującym Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. (§ 2 ust. 7 i § 3 ust. 8 uchylonego Rozporządzenia).

Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku wprowadza wprawdzie nowe normy, ale nie wprowadza nowych sposobów badania oraz prowadzenia analiz, które były dotychczas uregulowane w załączniku nr 2 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003r. Oznacza to, że skoro nie istnieją przepisy pozwalające na dokonanie oceny czy planowana inwestycja spełnia dopuszczalne poziomy emisji PEM, nie istnieje też możliwość oceny wpływu inwestycji na środowisko a tym samym wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Załącznik nr 2 definiował nie tylko sposób prowadzenia analiz, ale również sposób prowadzenia pomiarów pól elektromagnetycznych w środowisku.

W związku z tym Inwestor nie ma podstaw prawnych do dokonania zgodnej z prawem kwalifikacji przedsięwzięcia, organ tym samym nie może wniosku zweryfikować, bo nie ma temu przepisów. W tej sytuacji można by postulować, że nie ma podstaw prawnych do powadzenia postępowań, w których istotna jest kwalifikacja przedsięwzięcia audiokomunikacyjnego co do jego oddziaływania na środowisko.

Nadto należy zwrócić uwagę na przepisy przejściowe do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r w sprawie przedsięwzięć znacząco wpływających na środowisko. Zgodnie z treścią § 4 tego Rozporządzenia do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. ust. 1-lb ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. Skoro art. 72 ust. 1 pkt b ustawy o udostępnianiu informacji .... wymienia decyzje o warunkach zabudowy wydawane ma podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy także mieć tutaj na uwadze wydawane na podstawie tej samej ustawy decyzje o lokalizacji inwestycji celu publicznego, które w zasadzie są uproszczoną pod względem proceduralnym formą decyzji o warunkach zabudowy.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje :

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne - art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.",

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.

Przedmiotem badanego postępowania było ustalenie lokalizacji dla inwestycji celu publicznego w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej. Jak wskazano w skarżonej decyzji zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ obowiązany jest dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W oparciu o przedłożone przez inwestora wymagane dokumenty organ dokonuje samodzielnej oceny, czy przedsięwzięcie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (por. wyrok NSA z 7.08.2014r., sygn. akt: II OSK 419/13). Przy ocenie oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko należy mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa na obszarze ich oddziaływania istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może na nim powstać w przyszłości, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym.

Przedłożone przez inwestora opracowania pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza środowiskowa" stwierdzają, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja zakłada wybudowanie wieży kratowej o wysokości całkowitej 43,95 m i zamontowaniu na niej trzech anten sektorowych w trzech różnych azymutach: 6°, 120° i 260°. Taki rodzaj inwestycji wyklucza zaistnienie zjawiska kumulacji, w związku z czym analizie należy poddać oddziaływanie poszczególnych anten sektorowych. Z przedłożonego przez inwestora opracowania pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wynika, że na wszystkich azymutach oś główna wiązki promieniowania przy maksymalnym jej pochyleniu będzie przebiegała na wysokości 33,5 m nad powierzchnią aktualnie niezabudowanych działek rolnych nr [...] i [...] (z obrębu ewidencyjnego S. Z kolei z opracowania pn. "Analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomie gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 wynika, że pole elektromagnetyczne jakie będzie emitowane przez anteny sektorowe będzie miało zasięg 40 m od środka posadowienia wieży kratowej i przy uwzględnieniu maksymalnego pochylenia będzie występowało na wysokości minimum 36 m nad poziomem terenu. Z przedłożonych przez inwestora dokumentów wynika zatem, że emitowane przez planowaną stację bazową promieniowanie będzie występowało znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności, co oznacza, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie - nie wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nawet przy uwzględnieniu zabudowy jaka może powstać na działce nr [...], na co powołuje się Skarżąca ponadnormatywne promieniowanie będzie występowało znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludzi. Z samego faktu bowiem, że promieniowanie będzie występowało nad badaną działką nie wynika, że promieniowanie to będzie występowało w miejscach dostępnych dla ludności. Konieczne jest uwzględnienie wysokości planowanej zabudowy oraz wysokości, na której będzie występowało ponadnormatywne promieniowanie. Nadto organ trafnie zwrócił uwagę, że zgodnie z aktualnie obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448) normy dopuszczalnego promieniowania zostały znacznie podwyższone w stosunku do poprzedniego stanu prawnego. Porównując poprzednio obowiązujące normy zawarte w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 2003 roku z aktualnie obowiązującymi normami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 2019 roku stwierdzić należy, że tylko w przypadku najniższego pasma częstotliwości, tj. 800 MHz, dopuszczalna norma została podwyższona z 0,1 W/m do 4 . W/m2, a więc czterdziestokrotnie. W przypadku wyższych pasm częstotliwości norma ta zwiększona została w jeszcze większym stopniu.

W świetle powyższego uznać należało, iż zarzuty skargi nie są zasadne. W szczególności w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do przeanalizowania planowanej inwestycji pod kątem: spełnienia wymogów z przepisów z zakresu ochrony środowiska oraz przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się natomiast do zarzutu niezapewnienia przez organy udziału w postępowaniu organów państwowych z wiedzą ekspercką w zakresie inwestycji o charakterze telekomunikacyjnym, konkretnie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej, stwierdzić należy, że z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wynika, aby w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej istniała konieczność zawiadamiania o wszczęciu postępowania Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Jak wskazano w skardze, do kompetencji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej należy sprawowanie kontroli i nadzoru na rynku usług telekomunikacyjnych oraz wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów szczególnych. Żaden przepis szczególny nie stanowi o konieczności czy potrzebie uczestniczenia przez ten organ w postępowaniu w sprawie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. Takie postępowanie nie mieści się w pojęciu kontroli i nadzoru na rynku usług telekomunikacyjnych.

Niezasadny jest też zarzut niedostatecznego przeanalizowania inwestycji pod kątem spełnienia wymogów przepisów z zakresu ochrony środowiska, w szczególności § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z akt postępowania, Inwestor przedłożył opracowania pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" i "Analiza środowiskowa", sporządzone przez osoby posiadające ku temu stosowne uprawnienia. Projekt decyzji ustalającej lokalizacje inwestycji celu publicznego został przesłany do zaopiniowania m. in. do Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Starostwa Powiatowego w P. (pismo Wójta Gminy K. z [...].08.2020 r.), który to podmiot w zakreślonym terminie nie zajął stanowiska, co jest równoznaczne z pozytywnym zaopiniowaniem projektu decyzji. Ponadto Wójt Gminy K. (pismem z [...].09.2020 r.) zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P. o opinię w zakresie konieczności sporządzenia oceny na środowisko dla planowanej inwestycji, który to organ uzgadniający w piśmie z [...].09.2020 r. wyraził opinię, iż przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W tej sytuacji zarzut niedostatecznego przeanalizowania planowanego zamierzenia pod kątem spełnienia wymogów z przepisów dotyczących ochrony środowiska uznać należy za całkowicie nie trafny.

Bezpodstawny jest też zarzut wydania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego pomimo nie spełnienia wymogu posiadania przez teren inwestycji dostępu do drogi publicznej. Jak wskazano w uzasadnieniu skarżonej decyzji, teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - drogi powiatowej nr [...], działki drogowej nr [...], a teren inwestycji oznaczony kolorem czerwonym wprost przylega do działki drogowej. Jest to kwestia niesporna i oczywista w świetle dokumentów, w szczególności załączonej mapy ilustrującej lokalizację przedmiotowej inwestycji. Zawarte w skardze zarzuty odnoszące się do nieprzedstawienia przez inwestora odpowiednich umów z właścicielem gruntu i szczegółów dostępu do wieży, nie znajdują podstawy prawnej.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 10 § 1 Kpa ze względu na niezapewnienie stronom możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu. Zgodnie z art. 53 ust. 2 u.p.z.p. zawiadomienia w toku postępowania oraz rozstrzygnięcia (decyzje, postanowienia) doręcza się tylko wnioskodawcy oraz właścicielowi nieruchomości, na której realizowana będzie inwestycja. Pozostałe strony, będące w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji, zawiadamiana są o toczącym się postępowaniu i wydawanych rozstrzygnięciach w drodze obwieszczenia. Planowana inwestycja ma być zrealizowana wyłącznie na działce nr [...] z obrębu geodezyjnego S. , gmina K., a nie na należącej do skarżącej działce nr [...]. Z faktu że nad działką nr [...] mają przebiegać osie głównych wiązek promieniowania emitowanego przez planowaną stację bazową nie można wywodzić, że także na tej działce ma być zrealizowana przedmiotowa inwestycja. Istotne jest miejsce posadowiona wieża stacji bazowej. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy K. zawiadamiał strony o toczącym się postępowaniu, zgodnie z art. 53 ust. 2 u.p.z.p. w drodze obwieszczeń na których znajdują się adnotacje o tym kiedy i gdzie obwieszczenia' te były wywieszone. W tej sytuacji także zarzut niedostatecznego informowania stron o możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu uznać należy za bezzasadny. Analizując akta postępowania Sąd nie stwierdził również zarzuconych w skardze nieprawidłowości przy zawiadamianiu stron w drodze obwieszczenia.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.