Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 106/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art.40, 42
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: art. 37 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art.107, 113 par.1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par.1, 145 par.1 pkt.1 lit.c, 152, 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, B. Wiśniewski (spr.) (asesor WSA), Protokolant Stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu 1 . uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. P. 10,00(dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn akt. II SA/Lu 106 / 03

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty

z dnia [...] października 2002r znak : [...]

udzielającą J.S. pozwolenia na użytkowanie segmentu budynku

gospodarczego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej na działce

nr.1115 w H. przy ulicy W. oznaczonego na planie

zagospodarowania działki symbolem " 2 ". Organ odwoławczy nie podzielił

argumentacji odwołującej się J.P. , według której w sprawie doszło do

naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Dowodziła ona , iż orzeczenie

Starosty oparte zostało na orzeczeniu Naczelnego Sądu

Administracyjnego , które dotyczyło innego obiektu budowlanego .

Wskazywała na pominięcie przy orzekaniu faktu nie wywiązania się przez

zobowiązaną z nałożonych obowiązków w terminie wskazanym w decyzji , co

zdaniem odwołującej się prowadziło do jej wygaśnięcia . Zdaniem odwołującej się

zaskarżona decyzja nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla zastosowania

przepisów prawa budowlanego z 1974r , a także narusza prawo materialne poprzez

udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku w sytuacji, gdy bezsporny fakt nie

wykonania obowiązków nałożonych na J.S. w terminie nakładał na

organ nakazanie rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu.

W ocenie Wojewody o decyzja Starosty była

prawidłowa. W motywach rozstrzygnięcia podano, iż decyzją z dnia [...] lipca 1998 r

znak : [...] wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego nałożono na J.S. obowiązek wykonania określonych

robót budowlanych mających doprowadzić ,wybudowany przez nią bez stosownego

pozwolenia na budowę , budynek gospodarczy do stanu zgodnego z prawem. W

toku postępowania administracyjnego ustalono, iż w sprawie istnieje podstawa do

odrębnego potraktowania każdego z kilku segmentów budynku jako samodzielnych

części. Decyzją z dnia [...] września 2000 r znak. [...] Starosta

udzielił wnioskodawczyni pozwolenia na użytkowanie części

przedmiotowego budynku oznaczonego na planie zagospodarowania działki

symbolem " 1". Skargę na decyzję Wojewody utrzymującą powyższą

decyzję w mocy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 9 kwietnia

2002r (sygn.akt II SA / Lu 1730/ 00 ). 28 sierpnia 2002r J.S.

wystąpiła o udzielenie pozwolenia na użytkowanie pozostałych części budynku

oznaczonych na planie zagospodarowania działki symbolami " 2 " i " 3 ". Wyjaśniła ,

iż przedstawiła wszystkie wymagane dokumenty i poinformowała o wykonaniu

zaleceń nakazanych jej decyzjami. Według organu odwoławczego podnoszony

zarzut niedotrzymania terminu wykonania nakazanych robót nie ma znaczenia ,

skoro budynek został wykonany i nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i mienia ludzi.

Skarżąc decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu

Administracyjnego J.P. ponownie podniosła zarzut wykonania przez

J.S. nałożonych na nią obowiązków po terminie wskazanym w decyzji.

.W jej ocenie skutkiem tego powinno być wygaśnięcie decyzji, co prowadzi do

wniosku , iż nie mogła ona stanowić podstawy dalszych rozstrzygnięć. W istocie

zatem zaskarżona decyzja nie zawiera przekonującego rozstrzygnięcia i

uzasadnienia zarzutów podnoszonych w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę Wojewoda powtórzył wywody zawarte w

uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Błędne jest założenie skarżącej o domniemanym wygaśnięciu decyzji Kierownika

Urzędu Rejonowego dnia [...] lipca 1998 r w sprawie nałożenia na

J.S. obowiązków mających na celu przywrócenie samowolnie

wybudowanego budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem wyłącznie w

oparciu o niedochowanie terminu w jakim czynności te miały być wykonane. Skutku o

takim charakterze nie sposób wywieść z przepisów art.40 i 42 ustawy z dnia 24

października 1974r prawo budowlane ( Dz.U Nr.38 poz.229 ze zmianami

)stanowiących podstawę orzekania w sprawie, które w ogóle nie zajmują się

konsekwencjami uchybienia terminu do wykonania obowiązków. Możliwość

orzeczenia o wygaśnięciu decyzji w trybie art.162 § 2 kpa wymaga natomiast

wydania decyzji co w sprawie nie miało miejsca. Za trafny uznać należy pogląd

wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2002r

sygn. akt II SA /Lu 1730/00 stwierdzający, iż nałożony na adresata termin w trybie

art.40 powołanej ustawy ma charakter porządkowy . Wykonanie zatem obowiązku w

terminie późniejszym nie powoduje , że decyzja w tym przedmiocie wygasa. Nie jest

to bowiem tzw. decyzja czasowa, która obowiązuje przez określony termin jej

ważności jak np. decyzja koncesyjna czy decyzja o pozwoleniu na budowę ,

nakładająca obowiązek rozpoczęcia robót budowlanych przed upływem 2 lat od dnia

w którym decyzja stała się ostateczna ( art.37 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r

Prawo budowlane( tekst jedn. Dz.U z 2000 r Nr.106 poz.1126 ze zmianami ).

Decyzja podlega natomiast uchyleniu z innych powodów. Sąd na mocy art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi ( Dz.U Nr.153 , poz. 1270 ) rozstrzygając w danej sprawie nie jest

bowiem związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oczywistą wadą decyzji wydanej przez Starostę jest brak jej

uzasadnienia faktycznego i prawnego co czyni skutecznym zarzut naruszenia

art.107 kpa. Na powyższe uchybienie skarżąca wskazywała już w odwołaniu od

decyzji , jednak organ odwoławczy nie uznał za stosowne odnieść się do

podnoszonej kwestii. Jeśli organ odwoławczy nie usuwa naruszenia prawa

dokonanego przez organ I instancji to utrzymując w mocy bez zmian decyzję

pierwszoinstancyjną także dopuszcza się naruszenia prawa. Nie można uznać za

spełnienie wymogu art. 107 kpa powołanie się w uzasadnieniu decyzji wyłącznie na

wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłego w innej sprawie . Zgodzić się

należy z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 lutego

1994r (sygn akt III ARN 2/ 94 ) ,iż wyczerpujące i wszechstronne uzasadnienie

orzeczenia ma szczególne znaczenie wówczas, gdy w sprawie występują rozbieżne

interesy stron, a rozstrzygnięcie musi przedłożyć jeden z tych interesów nad drugi.

Wtedy szczególnie istotna rola uzasadnienia leży w tym, aby przekonać stronę , że

jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne

rozstrzygnięcie to przyczyną tego są istotne powody. Ograniczenie się w

uzasadnieniu decyzji do bardzo lapidarnych stwierdzeń z pewnością temu celowi nie

służy.

Sąd wskazuje też na błędne powołanie oznaczenia decyzji Starosty w orzeczeniu

organu odwoławczego. Kwestia ta nie była przedmiotem sprostowania w trybie

art.113 § 1 kpa , co także należy wyjaśnić.

Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji rzetelnie ocenią zebrany

materiał dowodowy , wskażą fakty , które uznały za udowodnione, dowody na których

się oparto, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności

– mocy dowodowej.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 ust.1 lit.c ustawy z dnia 30

sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało

uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 , a

wstrzymanie wykonania decyzji oparto na treści art. 152 powyższej ustawy.