Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 867/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6551
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 10 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 114 poz 1191
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: art. 922 § 2 in fine
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 22 lutego 2012 r.; sygn. akt III SA/Wr 731/11 w sprawie ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2009 r.; nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przyznania renty strukturalnej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 29 czerwca 2010 r., III SA/Wr 90/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę Z. G. na decyzję Dyrektora D. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) z [...] grudnia 2009 r., którą organ ten uchylił pierwszo-instancyjne rozstrzygnięcie o odmowie przyznania uczestnikowi postępowania renty strukturalnej i umorzył postępowanie w tej sprawie. Stanowiska Sądu pierwszej instancji nie podzielił Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 29 listopada 2011 r. (II GSK 1213/10), uchylił powyższy wyrok, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Pełnomocnik uczestnika w dniu [...] stycznia 2012 r. poinformował o uzyskanej od syna skarżącego S. G. wiadomości o śmierci Z. G. Do pisma dołączono notarialny akt poświadczenia dziedziczenia z [...] sierpnia 2011 r. (Rep. [...] Nr [...]) sporządzony w Kancelarii notarialnej we W., z którego wynika, że S. G. z ustawy dziedziczy spadek po swoim ojcu.

S. G. ustanowił pełnomocnika, który w trakcie rozprawy 22 lutego 2012 r. oświadczył, że syn skarżącego wstępuje do postępowania w charakterze strony.

Postanowieniem z 22 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. umorzył postępowanie w sprawie. Stwierdził, że okolicznością przesądzającą o umorzeniu postępowania w sprawie jest śmierć skarżącego. Osobisty charakter renty strukturalnej powoduje bezprzedmiotowość dalszego procedowania w sprawie jej przyznania. Wskazał, że przepisy przewidują jeden tylko wyjątek od zasady przyznawania renty strukturalnej bezpośrednio uprawnionemu, wówczas gdy chodzi o jego małżonka. Po śmierci osoby, która - jak w sprawie - dopiero ubiegała się o przyznanie renty strukturalnej, pozostający przy życiu małżonek tej osoby mógłby ubiegać się o uzyskanie renty na swoją rzecz. Sąd nie podzielił twierdzenia S. G., że występuje on w sprawie w charakterze strony skarżącej, gdyż taką pozycję procesową mógłby on wywodzić jedynie z następstwa prawnego, które w tej konkretnej sprawie nie ma miejsca.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł S. G., zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 161 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012, poz. 270; dalej: ppsa) poprzez przyjęcie braku interesu prawnego skarżącego, zgłaszającego swój udział w postępowaniu wszczętym na skutek skargi Z. G.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.

Należy zgodzić się ze stwierdzeniem Sądu pierwszej instancji, że szczególny, osobisty charakter renty strukturalnej, w sytuacji śmierci uprawnionego spowodował bezprzedmiotowość dalszego procedowania w sprawie przyznania tego świadczenia.

Zgodnie z postanowieniem organu I instancji Z. G. spełniał przewidziane przepisami prawa wymogi do uzyskania renty strukturalnej. Jednak po jego śmierci, przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na uzyskiwanie rent strukturalnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. z 2004, poz. 114, nr 1191) przewidują jeden tylko wyjątek od zasady przyznawania renty strukturalnej uprawnionemu, w sytuacji gdy chodzi o jego małżonka. W zaistniałym stanie faktycznym, czyli w przypadku śmierci osoby, która ubiegała się o przyznanie renty strukturalnej, pozostający przy życiu małżonek mógłby ubiegać się o uzyskanie renty na swoją rzecz (§ 10 ust. 3). Sytuacja taka nie może mieć miejsca odnośnie Z. G., ponieważ jego małżeństwo wyrokiem z 28 listopada 2005 r. zostało rozwiązane przez rozwód, a nowego związku małżeńskiego uczestnik postępowania nie zawarł. Poza ustanowionym na rzecz małżonków wyjątkiem od zasady niedziedziczności renty strukturalnej przepisy prawne nie przewidują innych odstępstw od tej reguły. W zaistniałej sytuacji, niezasadne jest twierdzenie S. G., że występuje on w sprawie w charakterze strony skarżącej. Słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, że pozycję procesową strony S. G. mógłby wywodzić jedynie z następstwa prawnego, które w tej konkretnej sprawie nie ma miejsca.

Należy stwierdzić, że przymiot spadkobiercy nie gwarantuje statusu następcy prawnego w odniesieniu do szczególnych, administracyjnoprawnych uprawnień spadkodawcy. Renta strukturalna nie wchodzi w skład masy spadkowej i co do zasady jest niedziedziczna. Prawo małżonka do otrzymywania tego świadczenia po zmarłym uprawnionym jest niezależne od tego, czy małżonek jest spadkodawcą, co wyłącza dopuszczalność dziedziczenia renty strukturalnej (v. art. 922 § 2 in fine kodeksu cywilnego; Dz.U. z 1964, poz. 93, nr 16).

Z indywidualnego charakteru omawianego świadczenia wynikają dwie istotne przyczyny, dla których Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie w sprawie, a mianowicie: brak interesu prawnego syna w tej sprawie oraz brak możliwości zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Umorzenie postępowania w zaistniałej sytuacji było zgodne z przepisami prawa, orzecznictwem sądów administracyjnych i poglądami doktryny (por. m.in. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 188).

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. trafnie zauważył, że nie może być związany wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 29 listopada 2011 r., II GSK 1213/10) w sposób określony w art. 190 ppsa ze względu na zasadniczą zmianę stanu faktycznego w stosunku do tego, w którym uprzednio NSA orzekał. Mimo że w dacie wyrokowania przez Naczelny Sąd Administracyjny Z. G. już nie żył, jednak rozpoznając skargę kasacyjną Sąd ten nie był poinformowany o śmierci strony skarżącej.

Nie można narzucić Sądowi pierwszej instancji związania wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny, w sytuacji zmiany stanu faktycznego sprawy, zaistnienia okoliczności nieznanych temu Sądowi w chwili orzekania, a skutkujących np. koniecznością umorzenia postępowania.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 ppsa w związku z art. 178 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.