Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 938/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2010-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 a ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska SO del. Tomasz Smoleń /spr./ Protokolant st.sekr.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 21 września 2010 r. sprawy ze skargi R. N. i H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty od posiadania psów za 2008 rok - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] określającą R. N. i H. N. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty od posiadania psów za rok 2008 w kwocie 45 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 21 § 3 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. ) art. 18 a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm. ) oraz § 1, § 2 i § 4 ust. 1 uchwały Nr XVIII/284/07 Rady Miasta Krosna z dnia 30 listopada 2007 r. w sprawie opłaty od posiadania psów ( Dz. Urz. Woj. Podkarpackiego Nr 110, poz. 2742 ).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że Rada Miasta K. korzystając z delegacji ustawowej zawartej w art. 18 ust. 1 a ustawy o podatkach

i opłatach lokalnych podjęła w dniu 30 listopada 2007 r. uchwałę w sprawie opłaty od posiadanych psów. Zgodnie z § 1 tejże uchwały wszystkie osoby fizyczne posiadające na terenie Gminy K. psy, zobowiązane są do uiszczenia opłaty

z tego tytułu, chyba, że podlegają zwolnieniu ustawowemu o jakim mowa w art. 18 a ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organy obu instancji stanęły na zgodnym stanowisku, że R. i H. N. mieszkają na terenie Gminy K. i nie spełniają żadnej z ustawowych przesłanek do zwolnienia od obowiązku uiszczenia opłaty, w szczególności chodziło o przesłanki wymienione w pkt 2- 4 powołanego wyżej przepisu. Mianowicie organy ustaliły, że podatniczki pomimo stwierdzonych u nich schorzeń nie są osobami zaliczonymi do znacznego stopnia niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W stosunku do H. N. stwierdzono niepełnosprawność w stopniu lekkim, zaś w stosunku do R. N. nie stwierdzono niepełnosprawności. Postępowanie nie wykazało również, że spełniona została przesłanka, o której mowa w pkt 3 przepisu, tj. że każda z nich prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie spełniają one, zdaniem organów, także ostatniej z przesłanek tj. nie posiadają gospodarstwa rolnego czyli gruntów rolnych o powierzchni przekraczającej 1 ha fizyczny bądź przeliczeniowy w rozumieniu przepisów o podatku rolnym. Nie są i nie były w 2008 r. podatnikami podatku rolnego. H. N. jest właścicielką działki budowlanej o powierzchni 524 m2 zabudowanej budynkiem mieszkalnym, a także, wraz z R. N., współwłaścicielką w 1/3 części gruntów o łącznej powierzchni 8767 m2 ( w tym budowlanej 1392 m2, rolnej 7375 m2).

Niezadowolone z takiego rozstrzygnięcia H. i R. N. złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazały, że organy nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności tj. czy każda z podatniczek nie prowadzi gospodarstwa samodzielnie bez finansowego wsparcia innych osób co stanowiłoby wystarczająca przesłankę do zwolnienia ich z obowiązku ponoszenia przedmiotowej opłaty. Organ wskazując, że podatniczki zamieszkują razem całkowicie pominął kwestię, że R. N. zameldowana jest na pobyt stały w K. a jedynie czasowo przebywa w K.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że nie do przyjęcia jest prezentowany przez skarżące pogląd jakoby

w jednym budynku mieszkalnym, w którym nie ma samodzielnie wydzielonych lokali mieszkalnych można było prowadzić dwa niezależnie od siebie funkcjonujące gospodarstwa domowe. Zatem nie może być wystarczającym kontrargumentem dla przyjętego przez organ stanowiska twierdzenie skarżących o uzyskiwaniu przez nie własnych dochodów i przeznaczanie ich na wydatki dotyczące każdej z nich

z osobna. Ponadto organ wskazał, że w aktach sprawy znajduje się karta informacyjna sporządzona w obecności H. i R. N. i przez nie podpisana, z której wynika, że wspólnie ponoszą wydatki z tytułu opłat między innymi za energię elektryczną, gaz, wodę oraz z tytułu spłat zaciągniętych zobowiązań kredytowych, a w rubryce dotyczącej wysokości dochodu na osobę w rodzinie podatniczki podały łączną kwotę uzyskiwanych dochodów, dzieląc ją na dwie osoby, co świadczy o wspólnie prowadzonym przez nie gospodarstwie. Bez znaczenia pozostaje zdaniem organu fakt, kto jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, jak też to, że R. N. ma inne miejsce stałego pobytu, gdyż w rzeczywistości stale przebywa w K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Zakres tej kontroli wyznaczają natomiast przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm. określanej dalej jako P.p.s.a., której art. 134 § 1 wskazuje, iż Sąd orzekając

w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami podnoszonymi

w skardze ani też powołaną podstawą prawną.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczył zasadności określenia zobowiązania podatkowego z tytułu posiadania psa. O ile organ uważał, że H. i R. N. mają obowiązek uiszczenia opłaty z tytułu posiadania psa o tyle zdaniem zobowiązanych powinny zostać zwolnione z tego obowiązku na podstawie art. 18 a ust. 2 pkt 3 ponieważ ukończyły 65 rok życia a każda z nich prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe

Dokonując oceny zajętego przez organ stanowiska Sąd podzielił w pełni dokonane przez niego ustalenia jak również wyciągnięte z nich wnioski nie znajdując tym samym podstaw do uwzględnienia skargi z przyczyn w niej wskazanych jakrównież z przyczyn określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Na wstępie należy wyjaśnić, że opłata została wymierzona za 2008 r.

w związku z czym ustalenia faktyczne jak i prawne należy odnieść do tego właśnie okresu.

Zagadnienia dotyczące opłaty z tytułu posiadania psów reguluje ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm. ). Zgodnie z art. 18 a ust. 1 rada gminy może wprowadzić opłatę od posiadania psów. Bezspornym jest w sprawie, że Rada Miasta K. w dniu 30 listopada 2007 r. podjęła taką uchwałę i zgodnie z § 1 tejże uchwały wszystkie osoby fizyczne posiadające na terenie Gminy K. psy, zobowiązane są do uiszczenia opłaty z tego tytułu. Zgodnie z § 2 tejże uchwały opłata wynosi 45 zł i jak brzmi § 4 ust. 1 jest płatna bez wezwania każdego roku kalendarzowego w terminie do 31 marca albo w ciągu jednego miesiąca od daty nabycia psa. Zatem co do zasady każdy kto na terenie Gminy K. posiada psa obowiązany jest do uiszczenia takiej opłaty. Od powyższej zasady przewidziane zostały wyjątki enumeratywnie wymienione w art. 18 a ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i tylko

w przypadku ich spełnienia możliwe jest skorzystanie z tego zwolnienia. W sprawie bezspornym jest, że skarżące nie spełniają wymogów do zwolnienia określonych

w pkt 1 - 2a i 4 tego przepisu, natomiast swojego prawa do zwolnienia upatrują

w punkcie 3 tegoż przepisu w związku z ukończeniem 65 roku życia oraz samodzielnym prowadzeniem gospodarstwa domowego. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że warunkiem skorzystania z tego zwolnienia jest spełnienie obu tych przesłanek łącznie, a niespełnienie jednej z nich pozbawia podatnika możliwości skorzystania z tego zwolnienia. Tymczasem jak wynika z ustaleń organu skarżące nie spełniły żadnej z powyższych przesłanek. R. N. 65 lat ukończyła dopiero we wrześniu 2008 r. zatem nie było podstaw do zastosowania 50% zwolnienia ponieważ obowiązek podatkowy wygasł w drugiej połowie roku a nie jak wymaga § 2 uchwały w pierwszej połowie, a H. N. w 2008 r. miała 58 lat. Stanowi to wystarczający powód do oddalenia skargi czyniąc zbędnymi pozostałe uwagi, jednak ze względu na to, że sformułowane w skardze zarzuty odnoszą się głównie do drugiej z przesłanek, tj. do wymogu samodzielnego prowadzenia gospodarstwa domowego, Sad uznał za zasadne odniesienie się również i do tej przesłanki. Zdaniem Sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że podatniczki prowadzą wspólnie gospodarstwo a nie jak wymaga tego przepis ustawy samodzielnie. Przemawiają za tym informacje zawarte w karcie informacyjnej sporządzonej przez pracownika socjalnego w obecności skarżących a następnie przez nie podpisanej. Wskazały w niej, że wspólnie ponoszą wydatki z tytułu opłat między innymi za energię elektryczną, gaz, wodę oraz z tytułu spłaty zaciągniętych kredytów, a w rubryce wysokość dochodu na osobę w rodzinie podały łączna kwotę uzyskiwanych przez nie dochodów, które następnie podzieliły na dwie osoby. Karta informacyjna została sporządzona w celu ustalenia sytuacji materialno bytowej skarżących a przyznane w niej okoliczności świadczą niezbicie o tym, że prowadzą one wspólnie gospodarstwo domowe, czego są zresztą świadome, a swoje twierdzenia zmieniają jedynie na potrzeby danego postępowania i wiążących się

z nim konsekwencji prawnych. Nie może być również wystarczającym przeciwdowodem dla powyższych twierdzeń fakt posiadania przez jedną z nich stałego miejsca pobytu poza Gminą K. w sytuacji gdy całe jej centrum życiowe skoncentrowane jest właśnie na terenie tej Gminy.

Jak słusznie wskazały organy obu instancji w przedmiotowej sprawie decydujące znaczenie ma prowadzenie gospodarstwa i choć może ono pośrednio wynikać

z miejsca zameldowania to nie koniecznie miejsce stałego zameldowania musi pokrywać się z miejscem prowadzenia gospodarstwa. Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ) dopuszcza możliwość posiadania w jednym czasie dwóch miejsc zameldowania: na pobyt stały i czasowy, i choć zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy,

z pobytem stałym wiąże się zamiar stałego przebywania w danym miejscu, to nie musi on odzwierciedlać aktualnego stanu, który może natomiast wynikać z miejsca czasowego zameldowania. W takiej sytuacji należało przyjąć, że posiadanie miejsca stałego pobytu w K. i równocześnie czasowego miejsca zamieszkania

w K. nie może samodzielnie podważać faktu prowadzenia gospodarstwa

w Gminie K., zwłaszcza, gdy z okoliczności sprawy wynika, że R. N. faktycznie to gospodarstwo prowadzi i ponosi z tego tytułu obciążenia. Art. 7.

1.

Na koniec należy podkreślić, że przedmiotowa opłata ma charakter powszechny i o odstąpieniu od niej mogą decydować jedynie względy ustawowe,

o których była mowa wyżej, a nie jak domagają się tego skarżące słusznościowe

w postaci przyjęcia psa ze schroniska.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.