Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 206/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 i 60
journal: Dz.U. 2021 poz 741
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 marca 2022 r. sprawy ze skargi B. S. i P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2021 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a. w wyniku rozpatrzenia odwołania P S i B S utrzymało w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...]sierpnia 2021 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ew. [...] i [...]z obrębu [...] przy ul. [...].

W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, SKO stwierdziło, że w wyniku rozpatrzenia wniosku [...] sp. z o.o. z 8 grudnia 2020 r., uzupełnionego pismem z 21 grudnia 2020 r. Zarząd Dzielnicy [...] decyzją z [...] sierpnia 2021 r. na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r. poz. 741), dalej: u.p.z.p., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...].

Pismem z 20 września 2021 r. odwołanie od powyższej decyzji złożyli P S i B S, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący zarzucili organowi naruszenie: 1) art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania sprawy i wydanie decyzji, której wykonanie narazi odwołujących na liczne ryzyka i niedogodności wskazane w piśmie z 25 lutego 2021 r., a w konsekwencji doprowadzi do znaczącej utraty wartości ich nieruchomości stanowiącej zabudowaną działkę nr ew. [...] w obrębie [...] o powierzchni 1144 m²; 2) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej: r.s.u.w. poprzez ustalenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu (pkt 1 i 1.1 zaskarżonej decyzji) na działkach nr ew. [...] i [...]z obrębu [...], tj.: linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu, z faktycznym pominięciem: a) funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania tzw. obszaru analizowanego (§ 3 r.s.u.w.), b) średniego wskaźnika wielkości obszaru zabudowy dla obszaru zabudowanego (§ 5 r.s.u.w.), c) średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym (§ 6 r.s.u.w.), d) wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich (§ 7 pkt 1 r.s.u.w.), e) geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym; 3) § 13 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej: r.w.t. poprzez ustalenie wysokości górnej elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki projektowanego obiektu w przedziale 21 do 22,5 m, podczas gdy budynek odwołujących znajduje się w odległości 20 m od ww. budynku, który miałby powstać na działce nr ew. [...] i [...] ; 4) art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie jako strony postępowania właścicieli nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...]z obrębu [...] położonej przy ul. [...].

We wskazanej decyzji z [...] listopada 2021 r. SKO, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, przywołało treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i wyjaśniło, że ocena spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. powinna zostać dokonana poprzez analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu w oparciu o przepisy r.s.u.w. W § 2 pkt 2 i 3 r.s.u.w. została podana definicja funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz definicja cech zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast § 3 wskazuje na konieczność dokonania analizy funkcji i cech oraz sposób ich dokonania. Przepisy u.p.z.p. i r.s.u.w., jak podkreśliło SKO, wymagają od organu ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy takich parametrów jak: obwiązująca linia nowej zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometria dachu. SKO stwierdziło, że w rozpoznawanej sprawie obszar analizowany został wyznaczony w sposób zgodny z § 3 ust. 2 r.s.u.w. Przeprowadzona na nim analiza spełnia wymagania wskazane w ww. rozporządzeniu. Z analizy tej wynika, że działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, zagospodarowane są w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej inwestycji, zarówno w zakresie kontynuacji funkcji, jak i cech, parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu. SKO wskazało, że w granicach obszaru analizowanego występuje zabudowa o funkcji mieszkalnej wielorodzinnej, w związku z czym organ I instancji zasadnie ustalił, iż planowana inwestycja stanowi kontynuację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Parametry projektowanej analizy, zdaniem organu odwoławczego, zostały ustalone prawidłowo i wynikają z przeprowadzonej przez organ I instancji analizy. Za prawidłowo ustaloną SKO uznało linię zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich. Wskaźniki powierzchni zabudowy do powierzchni działek gruntu w obszarze analizowanym kształtują się od 0,08 do 0,45, przy czym w części opisowej sporządzonej analizy terenu, jak zauważył organ, szczegółowo zostały wskazane wskaźniki zabudowy dla konkretnych nieruchomości z uwzględnieniem znajdującej się na nich zabudowy. Organ I instancji ustalił wskaźnik dla działki stanowiącej przedmiotem zainwestowania w wysokości 0,21-0,27 jako średni wskaźnik w obszarze analizowanym i powyższe ustalenie odpowiada § 5 ust. 1 i 2 r.s.u.w. SKO przytoczyło treść § 6 ust. 1 i 2 r.s.u.w., podając, że średnia szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym wynosi 19,95 m. Szerokość elewacji frontowej waha się od 10 m do 60 m. Organ I instancji ustalił ten wskaźnik zabudowy w przedziale 16-24 m, co w ocenie SKO nie powinno budzić wątpliwości, skoro mieści się w średnim wskaźniku zabudowy z tolerancją plus minus 20% od średniego wskaźnika. Również ustalenie wysokości górnej elewacji frontowej projektowanego budynku jako wysokości nawiązującej do wysokości budynków znajdujących się w bezpośrednim sąsiedztwie należy uznać za prawidłowe. Podobny wniosek należało, zdaniem SKO, odnieść do geometrii dachu, uwzględniając, że w analizowanym obszarze budynki posiadają zróżnicowane dachy, przez co za dopuszczalne należy uznać zaakceptowanie dla planowanej inwestycji dachu o parametrach wskazanych w decyzji organu I instancji. SKO podkreśliło, że planowana inwestycja, jak wynika z przeprowadzonej analizy, ma dostęp do drogi publicznej. Teren inwestycji znajduje się w zasięgu istniejącej sieci infrastruktury technicznej, a tym samym została wypełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a kontrolowana decyzja, jak podkreśliło SKO, jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zdaniem SKO, zarzuty podniesione w odwołaniu nie mają wpływu na przedmiotowe rozstrzygnięcie, brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja prowadzi do powstania ryzyk wskazanych w odwołaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO z [...] listopada 2021 r. złożyli P S i B S, zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji z [...] sierpnia 2021 r.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie:

1) art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpoznania niniejszej sprawy i wydanie decyzji, której wykonanie narazi skarżących na liczne ryzyka i niedogodności wskazane w piśmie z 25 lutego 2021 r., a w konsekwencji doprowadzi do znaczącej utraty wartości ich nieruchomości stanowiącej zabudowaną działkę nr ew. [...] w obrębie [...];

2) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3-8 r.s.u.w. poprzez ustalenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu (pkt 1 i 1.1 zaskarżonej decyzji) na działkach nr ew. [...] i [...]z obrębu [...], tj.: linii zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachu, z faktycznym pominięciem: a) funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania tzw. obszaru analizowanego (§ 3 r.s.u.w.), b) średniego wskaźnika wielkości obszaru zabudowy dla obszaru zabudowanego (§ 5 r.s.u.w.), c) średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym (§ 6 r.s.u.w.), d) wysokości górnych krawędzi elewacji frontowej zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich (§ 7 pkt 1 r.s.u.w.), e) geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym;

3) § 13 pkt 1 i 2 r.w.t. poprzez ustalenie wysokości górnej elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki projektowanego obiektu w przedziale 21 do 22,5 m, podczas gdy budynek odwołujących znajduje się w odległości 20 m od ww. budynku, który miałby powstać na działce nr ew. [...]i [...] ;

4) art. 28 k.p.a. poprzez pominięcie jako strony postępowania właścicieli nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...]z obrębu [...] położonej przy ul. [...];

5) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak rozważania i ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji;

6) art. 111 k.p.a. poprzez brak wydania postanowienia, o którym mowa w art. 111 § 1b k.p.a. w stosunku do zgłoszonego przez skarżących wniosku o uzupełnienie decyzji organu I instancji, co doprowadziło do sytuacji, w której dla skarżących nie rozpoczął się bieg do złożenia odwołania od ww. decyzji, która w związku z powyższym nie jest ostateczna.

Powyższe zarzuty skarżący rozwinęli w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...]listopada 2021 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja SKO nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest rozstrzygnięcie dotyczące ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i [...]. Decyzja SKO w tym przedmiocie utrzymująca w toku instancji decyzję z [...] sierpnia 2021 r. została wydana w oparciu o art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił również art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z powyższym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. dotyczą warunków, jakie musi spełniać teren, na którym ma być prowadzona inwestycja powodująca konieczność uzyskania warunków zabudowy wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawodawca nałożył na organ wydający decyzję obowiązek sprawdzenia oraz określenia wymagań, jakie powinna spełniać nowa zabudowa w związku z już istniejącą zabudową w sąsiedztwie oraz sposobem zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa powinna stanowić kontynuację zabudowy znajdującej się w sąsiedztwie inwestycji, zarówno jeżeli chodzi o funkcję, parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy, jak i zagospodarowanie terenu. Kontynuacja powinna dotyczyć także gabarytów, formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy, są zdefiniowane w r.s.u.w. W kontrolowanej sprawie bezsporne pozostaje, że teren działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...], objętych inwestycją projektowaną przez [...]sp. z o.o. jako wnioskodawcę o łącznej powierzchni 1105 m² nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ulega również wątpliwości, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej (ul. [...]), jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, teren ma dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a ponadto teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Projekt decyzji wraz z analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu zostały w niniejszej sprawie przygotowane przez A U – osobę uprawnioną zgodnie art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przy wykorzystaniu mapy zasadniczej przyjętej do zasobu geodezyjno-kartograficznego w skali 1:1000 zgodnie z § 3 ust. 2 r.s.u.w. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p.

Należy przypomnieć, że podstawowe znaczenie dla ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji i potwierdzenia spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. ma w myśl § 3 r.s.u.w. prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, w którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazany obszar należy wyznaczyć w odległości nie mniejszej niż 3-krotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy, ale zarazem nie mniejszej niż 50 m. Należy równocześnie podkreślić, że dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiada planowanej zabudowie, wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację. Kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co wymaga zdaniem Sądu podkreślenia, nie oznacza tożsamości, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (por. wyrok NSA z 17 marca 2021 r. sygn. II OSK 889/18; wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r. sygn. II OSK 1580/18; wyrok NSA z 29 listopada 2018 r. sygn. II OSK 52/17).

Analiza urbanistyczna sporządzona na potrzeby rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej, zdaniem Sąd, zawiera wszystkie niezbędne elementy. Potwierdza ona jednocześnie, że planowana inwestycja związana z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego wpisuje się funkcje istniejącej zabudowy na terenie analizowanym. Planowana inwestycja, jak przyjmuje Sąd, poddając rozważeniu wniosek, na którym oparło się SKO, zachowuje zasadę dobrego sąsiedztwa. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji w obszarze analizowanym występuje niewątpliwie zabudowa mieszkaniowa, w tym zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. Nie można nie zwrócić uwagi na to, że planowana inwestycja bezpośrednio sąsiaduje od strony południowej i zachodniej z budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi (ul. [...] , [...] i [...] ). Tym samym przyjąć trzeba, że planowana inwestycja nie wprowadza na teren analizowany nowej funkcji (nowej zabudowy), lecz jednie prowadzi do poszerzenia zakresu jej realizowania. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu w odwołaniu, podtrzymanemu następnie w skardze, w sposób prawidłowy zostały określone parametry planowanej inwestycji, stosownie do § 4-8 r.s.u.w. Dotyczy to obowiązującej linii zabudowy (linia zabudowy wzdłuż ul. [...]stanowiąca przedłużenie istniejącej linii zabudowy wyznaczonej lokalizacją budynku znajdującego się na działkach nr ew. [...][...] i [...]), wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działki (wskaźnik 0,21-0,27 został wyznaczony jako nieprzekraczający wskaźnika odnoszonego do średniej wynikającej dla obszaru analizowanego), szerokości elewacji frontowej (wskaźnik 16,00-24,00 m jako wartość odpowiadająca dyspozycji § 6 ust. 1 r.s.u.w.), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (wskaźnik 21,00-22,50 m wyznaczony przez odniesienie go do wskazanego parametru istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej – budynku zlokalizowanego na działkach nr ew. [...] , [...] i [...]) i geometrii dachu (dach płaski odpowiadający zabudowie na ww. działkach sąsiednich). Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym zapatrywanie, zgodnie z którym racjonalne jest, że o ile analiza urbanistyczna obejmuje pod kątem zachowania ładu przestrzennego wszystkie działki położone w zakreślonym obszarze analizowanym, to konkretyzacja warunków dla nowej zabudowy powinna odbywać się przede wszystkim poprzez odniesienie jej do zabudowy o tożsamej funkcji. Dla ustalenia warunków konkretnego rodzaju zabudowy decydujące znaczenie powinna mieć zatem analiza tych działek sąsiednich, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i formy architektonicznej obiektów budowlanych (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 1131/17; wyrok NSA z 9 marca 2017 r. sygn. II OSK 1732/15). Ten kontekst rozważań nie pozwala stanowiska, na którym zdecydował się w sprawie oprzeć organ odwoławczy, uznać za sprzeczne z treścią r.s.u.w. i w konsekwencji traktować jako przyjętego przez SKO arbitralnie.

Niezasadne pozostają podnoszone w sprawie zarzuty, które koncentrują się na wykazywaniu, że dopuszczona przez organ zabudowa działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] nie może być akceptowana z punktu widzenia uzasadnionych interesów skarżących. Te argumenty, do których nawiązują zgłoszone w sprawie zarzuty, tj. obniżenie wartości należącej do skarżących nieruchomości, ryzyko osunięcia gruntu pod budynkiem znajdującym się na działce nr ew. [...] skutkujące możliwością powstania katastrofy budowlanej oraz pod ul. [...]w razie wykonania projektowanych przez inwestora robót budowlanych, wywołanie immisji związanych z procesem budowlanym (hałas, zapylenie), wzrost natężenia ruchu na ul. [...] nieadekwatnego do jej dotychczasowego przeznaczenia, zacienie terenu działki i budynku należącego do skarżących w świetle przepisów u.p.z.p. nie są zagadnieniami wchodzącymi w zakres merytorycznej oceny determinującej rozstrzygnięcie wydawane w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Jakkolwiek w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO tejże kwestii nie poświęciło uwagi, niemniej wymaga zauważenia, że postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy jest tylko jednym z elementów procesu inwestycyjnego. Nie może budzić wątpliwości wniosek, że ochrona interesów osób trzecich jest realizowana przede wszystkim na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno-budowlanej. SKO nie mogło w sprawie wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, do którego należy wszechstronna ocena, czy zaprojektowany obiekt odpowiada warunkom wynikającym z odpowiednich przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351) oraz przepisów szczególnych.

Powyższy pogląd należy w bezpośredni sposób odnieść do tych zastrzeżeń zgłaszanych w toku postępowania prowadzonego przed organem, a następnie powtórzonych w skardze na decyzję z [...] listopada 2021 r., które bazują na wykazywaniu, że zaprojektowana inwestycja przy przyjętej jej wysokości nie będzie spełniać wymagań techniczno-budowlanych w zakresie przesłaniania. Jest niesporne, że obiekt budowlany powstający w sąsiedztwie istniejącej zabudowy mieszkalnej powinien być projektowany w sposób, który będzie prowadził do spełnienia wymagań dotyczących relacji przestrzennych w zabudowie umożliwiających dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. To wymaganie wyraża m. in. powołany w skardze § 13 r.w.t. Na etapie wydawania warunków zabudowy kwestia zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi nie ma jednakże znaczenia dla spełnienia warunków określonych w art. 61 u.p.z.p. Na tym etapie, który uznaje się za "przedpole" dla uzyskania pozwolenia na budowę, nie jest bowiem dokonywana szczegółowa analiza warunków technicznych planowanej inwestycji niezależnie, czy strony uważają inwestycję za możliwą czy też niemożliwą do zrealizowania (zaprojektowania) z zachowaniem ustalonych przez przepisy wymagań. Warunki techniczne zyskują kluczowe znaczenie dopiero na etapie projektowania konkretnego obiektu budowlanego, w tym ustalania konkretnych rozwiązań odnoszących się budowy budynku i mają na celu spełnienie wymagań określonych w art. 5 i art. 6 p.b., nie stanowiąc przesłanki warunkującej uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok NSA z 13 lutego 2020 r. sygn. II OSK 37/19; wyrok NSA z 26 czerwca 2019 r. sygn. II OSK 1633/18; wyrok NSA z 20 lutego 2019 r. sygn. II OSK 855/17).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. powiązanego z przyjęciem przez skarżących, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie brały udziału podmioty, którym przysługiwał interes prawny (właściciele działki nr ew. [...] , obręb [...] położonej przy ul. [...]), Wojewódzki Sąd Administracyjny jest zobowiązany zauważyć, że zarzut pominięcia w przedmiotowym postępowaniu skutecznie mogłyby podnieść jedynie podmioty pominięte. Podniesienie takiego zarzutu przez skarżących, a zatem stronę, która uczestniczyła w postępowaniu, jest procesowo nieskuteczne. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie uznaje się, że przyczyna wznowienia, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z niej, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać (por. wyrok NSA z 28 kwietnia 2021 r. sygn. II OSK 2152/18; wyrok NSA z 24 listopada 2020 r. sygn. II OSK 1584/18; wyrok NSA z 12 marca 2020 r. sygn. II OSK 1268/18; wyrok NSA z 13 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 328/18).

Wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżących, zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom procesowym powołanym w skardze, albowiem w kontrolowanej sprawie SKO dokonało wystarczających dla rozstrzygnięcia ustaleń stanu faktycznego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz w sposób prawidłowy oceniło zebrany w sprawie materiał dowodowy, kierując się wymaganiami art. 80 k.p.a. W zaskarżonej decyzji SKO powody zastosowania art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały, w ocenie Sądu, w wystarczający sposób ujawnione w treści uzasadnienia, które nawet jeżeli zasadnie może być postrzegane jako w dużym stopniu zdawkowe i oparte na pobieżnej (hasłowej) analizie prawnej sprawy i zarzutów odwołania spełnia zasadnicze wymagania art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Powołany w skardze art. 111 k.p.a. nie został w toku rozpatrywania sprawy przez organy orzekające naruszony, uwzględniając, że zamieszczony w piśmie z 9 września 2021 r. wniosek o uzupełnienie decyzji nie precyzował zgłoszonego żądania, a skarżący wezwani do usunięcia tego braku pismem z 16 września 2021 r. nie zastosowali się do wezwania. Nie może przy tym budzić wątpliwości, że stanowisko organu, iż decyzja z [...] sierpnia 2021 r. zawiera wszystkie konieczne elementy, odpowiadało prawu. Wskazywana przez skarżących wadliwość (doręczenie decyzji skarżącym osobiście z pominięciem ustanowionego przez nich pełnomocnika) nie wpływała na uprawnienia procesowe im przysługujące i ich realizację, uwzględniając, że środek odwoławczy sporządzony przez pełnomocnika reprezentującego skarżących i przez niego wniesiony uruchomił skutecznie postępowanie odwoławcze, w toku którego skarżący mieli możliwość przedstawić wszystkie zastrzeżenia, jakie ich zdaniem wskazują na wadliwość zaskarżonej decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z [...] sierpnia 2021 r. Twierdzenie, że niezależnie od wydania przez SKO decyzji w toku postępowania odwoławczego zainicjowanego wniesieniem przez skarżących odwołania od powyższej decyzji, decyzja ta pozostaje decyzją nieostateczną, albowiem została wadliwie doręczona skarżącym a nie ustanowionemu pełnomocnikowi jest nieuprawnione, gdyż pomija skutek procesowy, jaki wynika z faktu utrzymania decyzji organu I instancji w mocy wskutek ponownego rozpatrzenia w toku instancji sprawy przez organ odwoławczy, co nastąpiło na żądanie zgłoszone przez skarżących reprezentowanych przez pełnomocnika.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.