Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1373/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. Sygn. akt I SA/Wa 1373/09 P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi I. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 17 września 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

w składzie następującym:

Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski

po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r.

na posiedzeniu niejawnym

sprawy ze skargi I. I.

na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]

w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione

postanawia:

odrzucić skargę.

Uzasadnienie

Pismem z dnia 27 lipca 2009 r. I. I. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na bezczynność Prezydenta W. w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...], jako działki nr [...] i [...].

Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie, argumentując, że zakres kognicji sądów administracyjnych określony w treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez te sądy obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Do tak określonej grupy postanowień nie zaliczają się postanowienia organów administracji publicznej wyższego stopnia rozstrzygające zażalenia na bezczynność organów pierwszej instancji. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Nadto Kolegium podniosło, że pouczyło w skarżonym postanowieniu o przysługującym I. I. prawie zaskarżenia bezczynności Prezydenta W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu, którego bezczynność podlegać miałaby zaskarżeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, bowiem nie podlega kognicji sądów administracyjnych.

Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową sądów administracyjnych zawiera przepis art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z treści wskazanego wyżej przepisu wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych

sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

W ocenie Sądu niniejsza sprawa, zainicjowana skargą I. I. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...], nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, albowiem przedmiotem skargi jest postanowienie Kolegium uznające za nieuzasadnione zażalenie skarżącej, złożone w trybie art. 37 kpa.

Zgodnie z art. 37 § 1 kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Stosownie zaś do dyspozycji art. 37 § 2 kpa, organ wymieniony w § 1 tegoż artykułu, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.

Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, jest szczególnym środkiem przysługującym stronie postępowania, mającym całkowicie inny charakter aniżeli zażalenie, o którym mowa w art. 141–144 kpa. Rozpatrując to zażalenie organ nie wydaje decyzji administracyjnej ani postanowienia zaskarżalnego zażaleniem. Na podstawie art. 37 § 2 kpa w związku z art. 123 § 1 kpa i art.141 § 1 kpa uznać należy, iż sprawy te są załatwiane postanowieniem, na które nie przysługuje zażalenie. Postanowienia te nie podlegają zatem zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego.

Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy.

Stwierdzić zatem należy, że skoro zaskarżone postanowienie Kolegium z dnia [...] czerwca 2009 r. uznające zażalenie wniesione w trybie art. 37 kpa za nieuzasadnione, nie podlega jurysdykcji sądowoadministracyjnej, to nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny, a skoro niniejsza skarga nie jest objęta zakresem działania tego Sądu, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

W świetle powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Sygn. akt I SA/Wa 1373/09

P O S T A N O W I E N I E

Dnia 17 września 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

w składzie następującym:

Przewodniczący sędzia WSA Bogdan Wolski

po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r.

na posiedzeniu niejawnym

wniosku I. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata

w sprawie ze skargi I. I.

na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...]

w przedmiocie uznania zażalenia na bezczynność za nieuzasadnione

postanawia:

odmówić przyznania prawa pomocy.

Uzasadnienie

I. I. wniosła za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na bezczynność Prezydenta W. w sprawie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...], jako działki nr [...] i [...].

W skardze zawarty został wniosek o zwolnienie od kosztów, uzupełniony wnioskiem z dnia 1 września 2009 r. złożonym na urzędowym formularzu, w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do regulacji zawartej w art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.

Zgodnie z art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi w sytuacjach, gdy przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 17 września 2009 r. odrzucił skargę I. I. jako niedopuszczalną, bowiem nie mieściła się w katalogu aktów i czynności podlegających jurysdykcji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, co z kolei powoduje, że skarżącej nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04).

Z powyższych względów, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.