Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 638/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1, art. 17 ust. 1a,
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 128, art. 67(1),
journal: Dz.U. 1964 nr 9 poz 59
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2012r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania P. S. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy D. z dnia [...] orzekającą o odmowie przyznania skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad wujkiem – H. W..

W uzasadnieniu SKO wskazało, że w ocenie organu I instancji skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania wnioskowanego świadczenia albowiem jest osobą, na której nie ciąży obowiązek alimentacyjny względem wujka zgodnie z art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

W odwołaniu od ww. decyzji P. S. wyjaśnił, że wujek jest bratem jego matki i oprócz niej posiada troje rodzeństwa, które zamieszkuje w innych miejscowościach, posiada własne emerytury, natomiast on sam mieszka z wujkiem

w miejscowości P. i sprawuje nad nim opiekę. Opisał również stan zdrowia wujka oraz codzienne czynności jakie przy nim wykonuje.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium wskazało na art. 17 ust. 1

i 1a ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz podniosło, że w niniejszej sprawie wiadomo, iż skarżący opiekuje się ciężko chorym wujkiem – H. W. – który orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności

w P. z dnia [...] został zaliczony do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe i ze względu na swą niepełnosprawność wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Organ stwierdził, że pomimo spełnienia przesłanki dotyczącej rezygnacji

z zatrudnienia świadczenie pielęgnacyjne skarżącemu nie może zostać przyznane, bo nie jest on osobą na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem wujka. Nie jest on bowiem krewnym H. W. w linii prostej. SKO wskazało w tym miejscu na art. 128 i 617 § 1 i 2 ustawy z dnia 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz zauważyło, iż H. W. jest bratem matki skarżącego, a zatem pozostają w stosunku pokrewieństwa w linii bocznej (siostrzeniec – wujek).

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył P. S. Wskazał, że opiekuje się niepełnosprawnym wujkiem, jego mama nie może podjąć opieki ze względu na swoją niepełnosprawność. Wujek mieszka sam w domu, nie jest żonaty

i nie ma rodziców ani dzieci, więc nie ma się nim kto opiekować. Jest osobą leżącą

w łóżku, "trzeba wszystko mu zrobić zapalić w piecu, przynieść wody, umyć, ubrać dać jeść i nawet założyć pampersy". Zdaniem skarżącego, ponieważ wujek mieszka obok niego to opiekuje się nim już 2 lata.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Podstawę prawną przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji

z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej stanowi art. 17 ust.1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 ze zm.) zwanej dalej ustawą, zgodnie z którym świadczenie to przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) innym osobom, na których, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, z późn. zm.), ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności,

3) opiekunowi faktycznemu dziecka,

jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Jednocześnie z art. 17 ust. 1a ustawy wynika, że osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy nie ma osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu albo gdy osoba ta nie jest w stanie sprawować opieki, o której mowa w ust. 1.

Niewątpliwie więc świadczenie to przysługuje, oprócz rodziców i opiekuna faktycznego dziecka, tylko osobom, na których zgodnie z przepisami kodeksu rodzinnego

i opiekuńczego ciąży obowiązek alimentacyjny.

Stosownie do art. 128 k.r. i op. obowiązek dostarczania środków utrzymania,

a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Z kolei zgodnie z art. 671 ww. ustawy krewnymi w linii prostej są osoby, z których jedna pochodzi od drugiej. Krewnymi w linii bocznej są osoby, które pochodzą od wspólnego przodka, a nie są krewnymi w linii prostej (§ 1). Stopień pokrewieństwa określa się według liczby urodzeń, wskutek których powstało pokrewieństwo (§ 2).

W świetle powyższych regulacji niewątpliwie skarżący, jako siostrzeniec wymagającego opieki H. W., jest spokrewniony z nim w linii bocznej,

w stopniu dalszym niż rodzeństwo. Pozostaje więc poza kręgiem osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie jest bowiem jego rodzicem ani też inną osobą na której ciąży względem ww. obowiązek alimentacyjny tj. krewnym w linii prostej czy rodzeństwem. Nie może być też uznany za opiekuna faktycznego tej osoby

w rozumieniu art. 17 ust.1 pkt 3 ustawy, ponieważ H. W. nie jest osobą małoletnią.

Zauważyć w tym miejscu należy, że przepisy ograniczające krąg osób, którym może być przyznane to świadczenie tylko do osób obciążonych obowiązkiem alimentacyjnym nie są sprzeczne z Konstytucją. Po dwóch wyrokach Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie o sygn. P 27/07 oraz z dnia 22 lipca 2008 r. o sygn. P 41/07, w których Trybunał ten wypowiedział się co do konstytucyjności art. 17, dokonano nowelizacji ustawy. Z treści żadnego z tych wyroków nie można jednak wyprowadzić postulatu zniesienia ustawowego obowiązku alimentacyjnego potencjalnego świadczeniodawcy względem osoby wymagającej opieki jako przesłanki ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. W sytuacji, gdy przepis art. 17 ustawy wyznacza krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w sposób precyzyjny, to sąd administracyjny w drodze wykładni prokonstytucyjnej nie ma kompetencji do zastępowania ustawodawcy i tworzenia

w drodze wykładni nowej normy prawnej ani do orzekania o zgodności z Konstytucją omawianego rozwiązania ustawodawczego, polegającego na nieobjęciu zapisami aktu normatywnego innych osób (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2149/11, dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Celem wprowadzenia świadczenia pielęgnacyjnego było umożliwienie osobom, na których ciąży obowiązek alimentacyjny, wywiązania się z tego obowiązku poprzez sprawowanie osobistej opieki nad uprawnionym do alimentów, a nie poprzez płacenie alimentów, dzięki finansowemu wsparciu ze strony Państwa. Świadczenie to ma więc "rekompensować" utratę dochodu z tytułu pracy osoby, która nie może zdobywać funduszy na wywiązanie się z obowiązku dostarczania środków na utrzymanie osoby bliskiej, chorej i wymagającej opieki, bo zmuszona jest tę osobę pielęgnować na co dzień.

Reasumując stwierdzić należy, że skarżący z racji braku ciążenia na nim ustawowego obowiązku alimentowania wymagającego opieki wuja, nie jest osobą legitymowaną do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad nim. Fakt sprawowania przez niego tej opieki, mimo iż jest oczywisty, nie może sam w sobie stanowić przesłanki dla uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Mając powyższe na uwadze skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu,

o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.