Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 334/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 156 par. 1 i 2, art. 6, art. 7,  art. 70, art. 109
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2018 r. sprawy ze skarg G. sp. z o.o. oraz G. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej G. sp. z o.o. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) oraz na rzecz skarżącego G. W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku G. W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z [...] października 2017 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał w mocy ww. własna decyzję.

Uzasadniając orzeczenie, GINB wyjaśnił, że decyzją z [...] października 2017 r., znak: [...], odmówił stwierdzenia, na wniosek G. W., nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą G. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...], będącej częścią Farmy Wiatrowej [...] na działce nr ew. [...], obręb B., gmina D.

G. W. złożył w wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpatrzeniu powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz przeanalizowaniu akt sprawy GINB na wstępie uzasadnienia omówił charakter postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji i przesłanki, wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Wyjaśnił też, ze organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Następnie organ dokonał wykładni pojęcia "rażące naruszenie prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.

Odnosząc się zaś do meritum sprawy, GINB podkreślił, że jak wynika z projektu budowlanego przedmiotowa inwestycja obejmuje budowę elektrowni wiatrowej [...] o mocy 2,5 MW, zlokalizowanej na działce nr ew. [...], obręb B., gmina D., która jest częścią Farmy Wiatrowej [...]

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud.", według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt. 2 Pr. bud., powyższy dokument inwestor powinien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

Jak wskazano w decyzji GINB z [...] października 2017 r., znak: [...], inwestor – G. Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem z 3 czerwca 2014 r. o pozwolenie na budowę, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. [...] w B.) na cele budowlane. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom 32 ust. 4 pkt. 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt. 2 Pr. bud.

Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt. 1 i 2 Pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m. in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz zgodność projektu zagospodarowania z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Jak wynika z akt sprawy obszar, na którym znajduje się ww. działka inwestycyjna, w dacie wydania kontrolowanej decyzji objęty był ustaleniami uchwały Rady Gminy D. z [...] czerwca 2005 r. Nr [...], w brzmieniu ustalonym uchwałą Rady Gminy D. z [...] listopada 2008 r. Nr [...], w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy D. dla obszaru części obrębu B., D., J. i W. w gminie D., dla lokalizacji farmy elektrowni wiatrowych wraz z urządzeniami infrastruktury towarzyszącej (Dz. Urz. Woj. [...] z 2009 r. Nr [...], poz. [...]). Obszar ten oznaczony jest symbolem [...] (tereny lokalizacji elektrowni wiatrowych, infrastruktury towarzyszącej i upraw polowych).

Analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności należy zauważyć, że parametry projektowanego obiektu nie naruszają w sposób rażący ustaleń co do rodzaju zabudowy, maksymalnej wysokości skrajnego punktu wirnika w pozycji pionowej - 160 m ponad poziom terenu (projektowana - 149,8 m - Projekt budowlany - Nr rys. 2); minimalnej odległości między wieżami - 280 m (projektowana - 480 m od projektowanej wieży [...] - Akta organu wojewódzkiego - s. 61); minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej lub innej przeznaczonej na stały pobyt ludzi - 400 m (projektowana - 410 m - Akta organu wojewódzkiego -s. 61).

Z uwagi na powyższe za bezzasadną uznać należało argumentację wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącą niezgodności przedmiotowej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. G. W. przywołuje ponadto zapisy uchwały w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej uchwałą Rady Gminy D. z [...] listopada 2008 r. Nr [...].

Wójt Gminy D. decyzją z [...] maja 2014 r., Nr [...], znak: RK [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 6 turbin wiatrowych o mocy pojedynczej turbiny nieprzekraczającej 2,5 MW oraz wysokości wieży od 80 m do 130 m i średnicy wirnika od 82,5 m do 120 m przy całkowitej wysokości siłowni nie większej niż 190 m wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą, na działkach nr ew. [...] i [...] obręb J., nr ew. [...] i [...] obręb D. oraz nr ew. [...] i [...], obręb B., gmina D..

Analiza akt sprawy wykazała, że sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń ww. decyzji Wójta Gminy D. z [...] maja 2014 r., Nr [...], znak: RK [...]. W szczególności nie naruszono rażąco wymagań w przedmiocie maksymalnej mocy pojedynczej turbiny - 2,5 MW (projektowana - 2,5 MW - Projekt budowlany - s. 19), wysokości wieży, średnicy wirnika i całkowitej wysokości siłowni - wysokość wieży od 80 m do 130 m, średnica wirnika od 82,5 m do 120 m, całkowita wysokość wirnika maks. 190 m (projektowana - wysokość wieży 98,3 m, średnica wirnika 103 m, całkowita wysokość wirnika 149,8 m - Projekt budowlany - Nr rys. 2).

Ponadto ww. decyzja wprost określała, iż "(...) w związku z eksploatacją projektowanej inwestycji, przy pracy projektowanych elektrowni wiatrowych z maksymalnym poziomem mocy akustycznej, na najbliżej położonych terenach chronionych akustycznie dotrzymane zostaną dopuszczalne wartości określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku". Powyższe potwierdzają także opracowania graficzne znajdują się w aktach sprawy.

Odnosząc się do poruszonej kwestii uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 1029/14, decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] sierpnia 2014 r., nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy ww. decyzji Wójta Gminy D. z [...] maja 2014 r., nr [...], znak: [...], GINB wyjaśnił, że okoliczność uchylenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji może stanowić ewentualną przesłankę do wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a., a nie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej na podstawie unormowania art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowo - administracyjnym przesłanka do wznowienia postępowania nie może być badana w postępowaniu nieważnościowym. Z powyższych względów bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje również zarzut uchylenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. "drugiej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach".

Jednocześnie, mając na uwadze argumentacje wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 1, dla całego zamierzenia budowlanego.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa elektrownia wiatrowa stanowi część Farmy Wiatrowej [...], która składać się będzie z 6 turbin wiatrowych ([...],[...],[...],[...],[...] i [...]). Inwestor zobowiązany był zatem przedłożyć projekt zagospodarowania działki lub terenu, dla całego zamierzenia budowlanego Farmy Wiatrowej [...]., czego jednak - jak wynika z akt sprawy - nie uczynił. Tym samym stwierdzić należy, że kontrolowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z naruszeniem przepisu art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Niemniej jednak, w ocenie GINB, powyższe naruszenie nie nosiło znamion "rażącego naruszenia prawa".

Wprawdzie naruszony art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, jest przepisem którego stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne, tym niemniej należało stwierdzić, że skutki analizowanego uchybienia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Z materiału dowodowego wynika, że inwestor przedłożył mapę Parku Wiatrowego [...] z 13 września 2013 r., przedstawiającą planowane lokalizacje turbin wiatrowych oraz mapę przedstawiającą odległości turbin wiatrowych od terenów mieszkalnych, od terenów zielonych, od najbliższych dróg KG i KZ, odległości pomiędzy turbinami wiatrowymi oraz izolinie równego poziomu dźwięku. Ponadto, inwestor w usytuowaniu przedmiotowych turbin wiatrowych ograniczony był decyzją środowiskową, która przedstawia ogólną lokalizację inwestycji.

Inwestor uzyskał też niezbędne, wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Urząd Lotnictwa Cywilnego pismem z [...] stycznia 2014 r., znak: [...], zaopiniował pozytywnie lokalizację przedmiotowej inwestycji. Również Szef Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP w piśmie z 3 lutego 2014 r., Nr [...], nie zgłosił zastrzeżeń do planowanej lokalizacji elektrowni wiatrowej.

Dodatkowo, projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto w aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.

Ponadto, jak stwierdził organ, decyzja nie naruszała rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki / ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji).

Analiza kontrolowanej decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], prowadziła więc do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

Z tą decyzją nie zgodziła się skarżąca G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, wnosząc pismem swego pełnomocnika adw. K. M.-P., datowany na 5 stycznia 2018 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Skargę na ww. decyzję wniósł również pismem datowanym na 2 stycznia 2018 r. skarżący G. W., reprezentowany przez adw. M. S.

1. Skarga G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

Pełnomocnik skarżącej zarzucił decyzji naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: "art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej: "K.P.A.") w zw. z art. 77 § 1 K.P.A. w zw. art. 80 K.P.A. w zw. z art. 107 § 1 pkt. 6 K.P.A. w zw. z art. 107 § 3 K.P.A. w zw. art. 138 § 1 pkt 1 K.P.A. w zw. z art. 127 § 3 K.P.A., poprzez brak należytego i wszechstronnego wyjaśnienia niniejszej sprawy oraz oceny materiału dowodowego w odniesieniu do ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania nieważnościowego, badanego na wstępnym jego etapie, w tym legitymacji Pana G. W. (dalej również jako: "Wnioskodawca") do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności Pozwolenia na budowę i wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a w konsekwencji niezastosowanie art. 28 K.P.A. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1332, dalej: "Prawo budowlane") w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przy jednocześnie odgórnym i całkowicie dowolnym przyjęciu, iż Panu G. W. przysługuje status strony tego postępowania, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia tego aspektu w uzasadnieniu Decyzji (jak i Decyzji I); podczas gdy: przed przystąpieniem do merytorycznego badania zaistnienia ewentualnych przesłanek do stwierdzenia nieważności Pozwolenia na budowę na podstawie art. 156 § 1 K.P.A., Organ winien był wyjaśnić, jakie podmioty posiadają interes prawny do wszczęcia tego postępowania w oparciu o art. 157 § 2 K.P.A. i udziału w nim, w tym czy przysługuje on Panu G. W. (występującemu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności Pozwolenia na budowę oraz wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy), a zatem ustalić krąg stron postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 28 K.P.A. w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, co powinno następnie znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu Decyzji z powołaniem podstawy faktycznej i prawnej".

Pełnomocnik skarżącej wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie obu decyzji. Wniósł również o zasadzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę pełnomocnik skarżącej podkreślił, że GINB zasadnie przyjął, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Merytoryczne rozpoznanie tej sprawy nie zostało jednak poprzedzone należytym i wszechstronnym wyjaśnieniem niniejszej sprawy oraz oceną materiału dowodowego odnoszącą się do określenia kręgu stron tego postępowania, badanego na wstępnym jego etapie, w szczególności w odniesieniu do G. W., który złożył wniosek o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, a także wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Choć więc prawidłowo przeprowadzono analizę i stwierdzono brak przesłanek do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę, to jednak nie została ona poprzedzona wstępną oceną statusu podmiotów biorących w niej udział, w tym G. W. Potwierdza to uzasadnienie decyzji, w którym organ nie przedstawił jakiejkolwiek argumentacji odnoszącej się do kręgu stron przedmiotowego postępowania.

Decyzja, w ocenie skarżącej, została wydana z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 §1 pkt. 6 w zw. z art. 107 § 3 w zw. art. 138 §1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego, wszechstronnego wyjaśnienia niniejszej sprawy oraz oceny materiału dowodowego w odniesieniu do ustalenia kręgu stron tego postępowania, badanego na wstępnym jego etapie, a w konsekwencji niezastosowanie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr. bud., przy jednocześnie całkowicie dowolnym przyjęciu, iż G. W. przysługuje status strony tego postępowania.

Organ powinien był natomiast (przed przystąpieniem do merytorycznego badania zaistnienia ewentualnych przesłanek do stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę na podstawie art. 156 § 1 k.p.a.) wyjaśnić, czy G. W. (występujący z wnioskiem o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę oraz wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy) ma interes prawny do żądania wszczęcia tego postępowania na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. i udziału w nim, a także ustalić krąg stron postępowania nieważnościowego w oparciu o art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Pr. bud., co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, niezależnie od tego czy toczy się ono w trybie zwykłym czy też, jak w niniejszej sprawie w trybie nadzwyczajnym, jest uregulowana w art. 7 k.p.a. i rozwinięta w art. 77 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej zobligowane są do podejmowania z urzędu jak też na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co przejawia się w obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. Ustalenia stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą dotyczą także tych jego elementów, które warunkują możliwość dokonania oceny legitymacji skargowej podmiotu żądającego czynności organu. Jest to o tyle istotne, że tylko podmiot mający interes prawny, którego źródłem są normy prawa materialnego, a więc mający przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., może skutecznie wnosić o merytoryczne rozpoznanie swojego żądania, poprzez uruchomienie postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Interesu prawnego, do którego odwołuje się wspomniany przepis nie można przy tym domniemywać. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych jego cechą jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Upatrywać go więc należy w jego związku z konkretną normą prawa materialnego, na podstawie której w postępowaniu administracyjnym określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. Stwierdzenie interesu prawnego wymaga zatem bezwzględnie ustalenia istnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. To zaś obliguje organ administracji publicznej, do którego wpłynęło podanie, do kontroli legitymacji procesowej podmiotu je wnoszącego. Niedopuszczalne jest w ocenie sadu przyjmowanie domniemania posiadania interesu prawnego w sprawie (a w konsekwencji przymiotu strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a.), poprzez rozstrzyganie w tym zakresie wątpliwości na korzyść jednostki wnoszącej podanie.

Sprzeciwia się temu wynikający z art. 61 a § 1 k.p.a. zakaz wszczynania postępowania administracyjnego na żądanie podmiotu niebędącego stroną. Tym bardziej niedopuszczalne jest rozstrzyganie w ten sposób o przymiocie strony w stosunku do podmiotu żądającego wszczęcia postępowania zmierzającego do wzruszenie ostatecznej decyzji w trybie stwierdzenia jej nieważności. Skoro bowiem postępowanie to ma doprowadzić do przełamania wynikającej z art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznej, poprzez jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc, to status strony podmiotu inicjującego postępowanie prowadzące do tak daleko idących konsekwencji, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. Istotą wszak przywołanej zasady jest zapewnienie bezpieczeństwa obrotu prawnego, poprzez ochronę ukształtowanych w przeszłości materialnych stosunków administracyjnoprawnych, przed dowolną ich modyfikacją, bądź znoszeniem.

Wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w zakresie ewentualnego zaistnienia określonych w art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek do stwierdzenia jej nieważności poprzedza badanie, czy podmiot który występuje z takim żądaniem (w tym przypadku - wnioskodawca) jest legitymowany do wszczęcia tego postępowania stosownie do art. 157 § 2 k.p.a. i udziału w nim. Jeżeli nie występuje oczywisty brak legitymacji w tym zakresie, organ wszczyna postępowanie i przed przystąpieniem do merytorycznego badania decyzji pod kątem ziszczenia się przesłanek nieważnościowych, ocenia interes prawny takiego podmiotu. W przypadku stwierdzenia jego braku, umarza postępowanie administracyjne.

W ocenie skarżącej, punktem odniesienia dla przyznania statusu strony w postępowaniu nieważnościowym są co do zasady podmioty, które brały udział w postępowaniu zwykłym w związku z ich interesem prawnym wynikającym z przepisów prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji ostatecznej - Pozwolenia na budowę. Krąg stron biorących udział w postępowaniu nadzwyczajnym i zwykłym nie musi się jednak zawsze pokrywać. Chcąc zatem ustalić w sposób prawidłowy uprawnienie do żądania wzruszenia decyzji ostatecznej, organ powinien nie tylko dokonać analizy legitymacji Wnioskodawcy od strony formalnej, ale przede wszystkim zbadać ta legitymację w kontekście przepisów prawa materialnego. Tak poczynione zaś ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji poprzez wyjaśnienie, jakie podmioty zostały uznane za stronę postępowania i czy jest nim wnioskodawca, ze wskazaniem podstawy prawnej.

W orzecznictwie sądowym prezentowane jest jednolicie stanowisko, iż przepis art. 28 ust. 2 Pr. bud. stanowi lex specialis wobec art. 28 k.p.a. Zarówno w postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę, jak i w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji legitymację określa się z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 Pr. bud. Podkreśla się, że pojęcie strony postępowania administracyjnego ma dwie płaszczyzny: procesową, bo uzasadnia wszczęcie postępowania administracyjnego w danej sprawie oraz materialnoprawną, bo wynika z przepisów prawa materialnego, które dotyczą określonych praw i obowiązków danego podmiotu. Dominuje przy tym pogląd, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli z normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Przyjmuje się ponadto jednolicie, iż interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony.

Wskazane powyżej zasady ustalania kręgu stron w procedurze budowlanej wynikają m.in. ze zmian wprowadzonych ustawą z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), którymi dokonano zawężenia pojęcia strony, wskazanego w art. 28 k.p.a. poprzez wprowadzenie przepisu szczególnego, jakim jest obowiązujący dzisiaj art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Oznacza to, że w postępowaniu dotyczącym pozwoleń na budowę stronami w rozumieniu art. 28 k.p.a. są osoby wymienione w art. 28 ust. 2 Pr. bud., a zatem (obok inwestora) właściciele, użytkownicy wieczyści oraz zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, bowiem postępowanie dotyczy ich interesu prawnego lub obowiązku. Podmioty te są także stronami w postępowaniach nadzwyczajnych, w których kwestionowana jest decyzja w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Dodatkowo, ustalanie stron postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę (prowadzonego w trybie zwykłym, jak i nadzwyczajnym) powinno wiązać się z określeniem obszaru oddziaływania obiektu w oparciu o art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego. Pod pojęciem tym obecnie rozumie się teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów szczególnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu5. W świetle art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Pr. bud. nie wystarczy zatem sam tytuł prawny do danej nieruchomości, ale konieczne jest przy tym wykazanie objęcia obszarem oddziaływania obiektu budowlanego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2015 roku, sygn. akt: II OSK 2089/13). Jednocześnie, samo położenie danej nieruchomości w bezpośrednim lub dalszym sąsiedztwie od obiektu budowlanego nie gwarantuje przyznania statusu strony postępowania. Konieczne jest bowiem oparcie wywodzonego przez dany podmiot interesu prawnego z norm prawa materialnego, wprowadzających ograniczenia w sposobie zagospodarowania jego nieruchomości. Tylko osoby, których prawo doznaje ograniczeń ze względu na realizację jakiegoś obiektu, są stronami postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Nie jest bowiem tak, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego to teren, w którym da się odczuć skutki i uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu, bowiem takie rozumienie odwołuje się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń prawnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 grudnia 2015 roku, sygn. akt: II OSK 1041/14).

W postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę organ bada jedynie wydane w postępowaniu zwykłym rozstrzygnięcie pod kątem ewentualnego ziszczenia się przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., a zatem nie dokonuje kompleksowej oceny projektu budowlanego, a tym bardziej nie przeprowadza on ponownego postępowania dotyczącego wydania tej decyzji, jak to ma miejsce w postępowaniu zwykłym. W postępowaniu nadzwyczajnym jest oceniany jedynie pewien wycinek tego, co było przedmiotem postępowania zwykłego. Z uwagi na to, nie ma podstaw do przyjęcia, jakoby krąg stron tego postępowania określany był według innych zasad niż w postępowaniu dotyczącym wydania weryfikowanej decyzji.

Jak ocenił pełnomocnik skarżącej, przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 roku, sygn. akt: II OSK 674/07, "W przypadku gdy jako stronę oznaczono podmiot, który nie był i nie może być stroną postępowania, bowiem postępowanie nie dotyczyło jego interesu prawnego lub obowiązku, to taka decyzja jest obarczona wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 4 k.p.a. W przypadku zaś wielości stron postępowania, oznaczenie jako strony osoby, która nie jest i nie może być stroną, powoduje kwalifikowaną wadę decyzji także wówczas, gdy pozostałe strony są oznaczone prawidłowo."

2. Skarga G. W.

Z uwagi na bardzo specyficzny sposób sformułowania skargi przez profesjonalnego pełnomocnika skarżącego i w celu możliwie pełnego oddania jej treści, opisywanej w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za konieczne posłużenie się zasadniczo cytatami z tego pisma procesowego. Zachowany został zarówno układ graficzny, jak i pisownia; zwłaszcza określeń łacińskich i zastosowanej deklinacji.

Pełnomocnik skarżącej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił zaskarżonej decyzji:

"II.1 Naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść wydanego w zaskarżonej Decyzji GINB rozstrzygnięcia, a mianowicie:

1. Naruszenie art. 35 ust.1 pkt.1ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 97 ust.4 k.p.a., w zw. z art. 138 ust.1 pkt.3 k.p.a. w zw. z art. 152 ust.1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. w ze. Z art. 156 ust. 1 pkt.2 k.p.a. polegające na:

a) Braku dokonania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na etapie wydawania zarówno objętej zaskarżeniem ostatecznej Decyzji z dnia [...] listopada 2017 r.. jak również poprzedzającej Decyzji GINB z [...] października 2017 r. kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji, a mianowicie :

• Regulacji in ius normujących obowiązek sprawdzenia na etapie poprzedzającym wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę zgodności projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska określonymi w stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

oraz:

- Ustanawiających wskazany obowiązek jako przesłankę warunkującą możliwość wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę, a finalnie warunkującą ważność wskazanego rodzaju decyzji

• Regulacji normującej kwestie związane z zawieszeniem postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielającego pozwolenia na budowę do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia uchylającego decyzje organów określających środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji

• Regulacji normującej wstrzymanie wykonania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji do czasu budowlanego oraz udzielającego pozwolenia na budowę do czasu uprawomocnienia się rozstrzygnięcia uchylającego wskazane decyzje .

który to brak dokonania przez GINB kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji skutkował

a) Uznaniem przez GINB w Decyzji ostatecznej [...] listopada 2017 r. zasadności stanowiska merytorycznego zawartego w uprzedniej Decyzji z [...] października 2017 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności Decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymującego w mocy Decyzję Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...],

- w szczególności:

• Uznaniem przez GINB w Decyzji ostatecznej z [...] listopada 2017 r.. iż wskazana Decyzja Wojewody [...], jak również poprzedzająca ją Decyzja Starosty [...] z [...] listopada 2014 r. wydane zostały propter legem. a finalnie, iż nie są one dotknięte rażącym naruszeniem prawa, tj. przesłanka z art. 156 ust.1 pkt.2 k.p.a..

w warunkach :

• Braku szczegółowego zbadania przez GINB, czy sytuacja obejmująca:

a) Merytoryczne przeprowadzenie przez Wojewodę [...] postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielającego pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...] pomimo wiedzy o toczącym się w dacie merytorycznego rozpoznawania sprawy przez Wojewodę [...], postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie pod sygn. akt: II SA/Sz 1029/14 . którego materię stanowiło rozpoznanie skargi na Decyzję Wójta Gminy D. oraz Decyzję SKO w K. określających środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje inwestycji (a więc Decyzje określające środowiskowe uwarunkowania z którymi badana była zgodność projektu budowlanego elektrowni wiatrowej [...]) w szczególności:

- Brak zawieszenia przez Wojewodę [...] postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sadowo-administracyjnego. dotyczącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, nie stanowi rażącego naruszenia prawa przede wszystkim, czy:

- Opisana powyżej sytuacja nie jest tożsama z brakiem realizacji dekodowanego z regulacji art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z obowiązującymi wymogami ochrony środowiska. przy dodatkowym uwzględnieniu, iż:

(* Okoliczności uchylenia ex post decyzji Wójta Gminy D. oraz Decyzji SKO w K. określających środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji oraz wstrzymania przez WSA w trybie art. 152 ust. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wykonania wskazanych Decyzji)

b) Utrzymanie przez Wojewodę [...] w mocy Decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r. . w szczególności uznanie wskazanej Decyzji za prawidłową pod kątem materialnoprawnym. w sytuacji gdy zachodziła przesłanka do uchylenia wskazanej Decyzji w trybie art. 138 ust.1 pkt.3 k.p.a.. albowiem :

- Wskazana Decyzja Starosty [...] wydana została w warunkach braku zawieszenia postępowania zatwierdzającego projekt budowlany oraz udzielającego pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej .pomimo ziszczenia się przesłanki statuowanej na kanwie art. 97 ust.4 k.p.a., w postaci:

- Zawisłości w dacie procedowania przez Starostę [...] w sprawie obejmującej zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielającej pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...], .postępowania przed WSA w Szczecinie , sygn. akt: MSA/Sz 1029/14, którego przedmiot stanowiła ocena legalności oraz materialnoprawnej prawidłowości Decyzji Wójta Gminy D. oraz Decyzji SKO w K. określających środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji (a więc Decyzji określających środowiskowe uwarunkowania z którymi badana była zgodność projektu budowlanego elektrowni wiatrowej [...]).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zatem brak wystąpienia przesłanki do stwierdzenia nieważności Decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r., a finalnie także poprzedzającej Decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r. . statuowanej na kanwie art. 156 ust. 1 pkt.2 k.p.a.. w sytuacji gdy: • Szczegółowa kumulatywna analiza problematyki wystąpienia przesłanki warunkującej stwierdzenie nieważności Decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz poprzedzającej Decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r.. z uwzględnieniem stosownych regulacji normujących relacje prawne pomiędzy decyzjami zatwierdzającymi projekt budowlany oraz udzielającymi pozwolenia na budowę, a także decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji (które to regulacje nie zostały zastosowane przez GINB na etapie merytorycznego rozpoznawania sprawy) prowadzi do konkluzji, iż: - Na kanwie przedmiotowej sprawy (w opozycji do merytorycznego stanowiska zawartego tak w ostatecznej Decyzji GINB z [...] listopada 2017 r.. jak również poprzedzającej Decyzji z [...] października 2017 r. wystąpiła przesłanka w postaci wydania wyszczególnionych Decyzji Wojewody [...] oraz Decyzji Starosty [...] z rażącym naruszeniem prawa (tj. przesłanka warunkująca stwierdzenie nieważności). która to przesłanka przybrała postać:

- Braku zastosowania zarówno przez Starostę [...] na etapie poprzedzającym wydanie Decyzji nr [...] z [...] listopada 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...], jak również przez Wojewodę [...] na etapie poprzedzającym wydanie Decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymującej w mocy wspomnianą Decyzję Starosty [...] instytucji zawieszenia postępowań zawisłych przed wskazanymi Organami, w oparciu o regulację art. 97 ust,4 k.p.a., w sytuacji gdy: Primo: Zachodziła podstawa do zastosowania wskazanej instytucji w związku z równoległa zawisłością postępowania sądowoadministracyjnego przed WSA w Szczecinie (sygn.akt: IISA/Sz 1029/14) . którego to postępowania wynik miał istotne znaczenie dla treści oraz kierunku rozstrzygnięcia zawartego w Decyzjach Starosty [...] oraz Wojewody [...] , albowiem determinował on dalsze obowiązywanie w obrocie prawnych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, której moc obowiązująca oraz zgodność z prawem stanowiło warunek konieczny do zbadania zgodności projektu budowlanego elektrowni wiatrowej [...] z wymogami ochrony środowisko

Secundo: Zawieszenie postępowania przez Starostę [...], a następnie również Wojewodę [...] było konieczne dla realizacji obowiązku dekodowanego z art. 35 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane obejmującego zbadanie zgodności projektu elektrowni [...] z wymogami ochrony środowiska mającymi charakter trwały i niepodważalny. Ergo GINB uznał prawidłowość materialna Decyzji Wojewody [...] oraz równocześnie prawidłowość materialnoprawną Decyzji Starosty [...] . a finalnie legalność oraz zgodność z prawem przedsięwzięcia w postaci budowy farmy wiatrowej [...] , którego causę stanowiły wspomniane Decyzje, w sytuacji gdy: - Istotne naruszenie art. 97 ust.4 k.p.k. oraz stanowiące jego bezpośrednie następstwo naruszenie regulacji art. 35 ust.1 pkt.1 k. ustawy Prawo budowlane tożsame są z sytuacją wydania Decyzji Wojewody [...] oraz Decyzji Starosty [...] z rażącym naruszeniem prawa , a więc sytuacją zaistnienia przesłanki z art. 156 ust.1 pkt.2 k.p. a

2. Naruszenie art. 33 ust.1 . w zw. z art. 34 ust.3 pkt.1. w zw. z art. 35 ust.1 pkt.2, w zw. z art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane, w zw. z art. 156 ust.1 pkt.2 k.p.a.. polegający na:

a) Braku dokonania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na etapie wydawania objętej zaskarżaniem Decyzji z [...] listopada 2017, jak też uprzedniej Decyzji z [...] października 2017 r. kumulatywnej subsumpcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji in ius , który to brak łącznej subsumpcji wyszczególnionych regulacji materialnoprawnych skutkował:

• Uznaniem przez GINB. iż sytuacja obejmująca:

• Wydanie przez Starostę [...] mocą Decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. odrębnej Decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...], w sytuacji gdy: -Wskazane przedsięwzięcie stanowiło element składowy szerszej inwestycji w postaci Farmy Wiatrowej [...]

-Inwestor nie przedstawił projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego przedsięwzięcia obejmującego również elektrownię wiatrową [...]

• Wydanie przez Wojewodę [...] mocą Decyzji z [...] stycznia 2015 r. rozstrzygnięcia utrzymującego w mocy Decyzje zatwierdzająca projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...], w sytuacji gdy:

-Wskazana Decyzja Starosty [...] wydana została oddzielnie dla elektrowni wiatrowej [...]. mimo iż:

(-Wskazane przedsięwzięcie stanowiło element składowy szerszej inwestycji w postaci Farmy Wiatrowej [...]

-Inwestor nie przedstawił projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całego przedsięwzięcia obejmującego również elektrownię wiatrową [...] ) nie stanowi rażącego naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności wskazanych Decyzji Wojewody [...] oraz Decyzji Starosty [...] w oparciu o regulacje art. 156 ust.1 pkt.2 k.p.a. która to ocena merytoryczna determinowała treść oraz kierunek rozstrzygnięcia wyrażonego w Decyzji GINB z [...] listopada 2017 r. w sytuacji gdy:

• Kumulatywna wykładnia regulacji art. 33 ust.1 . art. 34 ust.3 pkt.1 ustawy Prawo budowlane w relacji z art. 35 ust.1 pkt.3 . w zw. z art. 35 ust.1 pkt.2 oraz art. 35 ust.3 Prawo budowlane wyszczególnionej ustawy, prowadzi do konkluzji, iż:

• Okoliczność dokonania etapyzacji przedsięwzięcia poprzez wydanie odrębnych decyzji dla obiektów budowlanych stanowiących części składowe przedsięwzięcia jako całości bez uprzedniego przedłożenia przez inwestora projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całej inwestycji stanowi istotne naruszenia prawa, obejmujące:

-Nie tylko naruszenie samego art. 33 ust.1 . w zw. z art. 34 ust.3 pkt.1 ustawy Prawo budowlane poprzez naruszenie zasady wydawania odrębnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę obiektu stanowiącego element składowy większej inwestycji bez uprzedniej realizacji obowiązku dostarczenia projektu zagospodarowania terenu lub działki dla całej inwestycji , stanowiącego warunek sine qua non etapyzacji przedsięwzięcia budowlanego lecz również:

• Naruszenie regulacji art. 35 ust.1 pkt.3, pkt.2 oraz art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane , w związku z :

- Wydaniem przez Starostę [...] odrębnej Decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...]

-Wydaniem przez Wojewodę [...] Decyzji utrzymującej w mocy Decyzje Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany oraz udzielającą pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...] w sytuacji braku kompletności projektu budowlanego . wyrażającej się w braku przedłożenia projektu zagospodarowania działki dla całej inwestycji obejmującej budowę Farmy Wiatrowej [...], a finalnie:

*Braku zbadania zgodności projektu budowlanego działki dla całości z inwestycji obejmującej budowę Farmy Wiatrowej [...] z przepisami techniczno-budowlanymi.

a ponadto:

• Również w warunkach naruszenia obowiązku odmowy wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę w sytuacji istnienia braków formalnych oraz braku ich uzupełnienia, dekodowanego z art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane GINB w następstwie braku łącznej subsumpcji oraz wykładni regulacji art. 33 ust.1. w zw. z art. 34 ust.3 pkt.1 ustawy Prawo budowlane, oraz regulacji art. 35 ust.1 pkt.3. art. 35 ust.1 pkt.2 oraz art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane uznał, iż:

-Wydanie odrębnej Decyzji dla elektrowni wiatrowej [...], stanowiącej część składowa przedsięwzięcia w postaci Farmy Wiatrowej [...] w sytuacji braku przedstawienia przez inwestora projektu zagospodarowania działki dla całego przedsięwzięcia w postaci Farmy Wiatrowej [...] nie narusza rażąco prawa i ma charakter irrelewanty dla prawidłowości rozstrzygnięcia , Która to ocena determinowała rozstrzygnięcie GINB w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności Decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. oraz Decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r.

w sytuacji gdy:

• W świetle łącznej wykładni wyszczególnionych regulacji sytuacja wydania odrębnej Decyzji dla elektrowni wiatrowej [...], stanowiącej cześć składową przedsięwzięcia w postaci Farmy Wiatrowej [...] w warunkach braku przedstawienia przez inwestora projektu zagospodarowania działki dla całego przedsięwzięcia w postaci Farmy Wiatrowej W. w rzeczywistości rażąco narusza regulacje in ius . nie tylko stanowiąc obejście conditiones ab sine qua non wydania odrębnej decyzji dla obiektu stanowiącego element składowy szerszej inwestycji.

lecz także:

-Naruszając obowiązki warunkujące ważność decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę . tj.:

-Obowiązek kompletności projektu budowlanego, który naruszony został w związku z brakiem dołączenia projektu zagospodarowania działki dla całej inwestycji

-Obowiązek zgodności projektu zagospodarowania działki dla całej inwestycji w przepisami techniczno-budowlanymi a finalnie:

-Naruszając obowiązek odmowy wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę w razie wystąpienia braków wynikających z regulacji art. 33 ust.1 oraz art. 35 ust.1 ustawy Prawo budowlane.

Ergo GINB uznał prawidłowość materialnoprawną Decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. oraz Decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r..

w sytuacji gdy:

• Wskazane Decyzje rażąco naruszały zasadnicze obowiązki, których naruszenie uniemożliwiało ich wydanie

a finalnie:

• Stanowiły one Decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 ust. 1 pkt.2 k.p.a.

3.Naruszenie art. art.13 ust.3, w zw. z art, 4 ust. 1 . w zw. z art.5 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w zw. w zw. z art. 3 pkt.20 ustawy Prawo budowlane, polegające na:

a)Braku dokonania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na etapie wydawania objętej zaskarżaniem Decyzji z [...] listopada 2017, jak też uprzedniej Decyzji z [...] października 2017 r. kumulatywnej subsumpcji regulacji art. 13 ust.3. regulacji art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, a także art. 3 ust.20 ustawy Prawo budowlane.

który to brak łącznej subsumpcji wskazanych regulacji materialnoprawnych:

• Skutkował uznaniem przez GINB w objętej zaskarżeniem Decyzji z [...] listopada 2017 r.. jak też wcześniejszej Decyzji z [...] października 2017 r.. iż :

• Ocena prawidłowości lokalizacji inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych już zrealizowanych przed wejściem w życie ustawy z 20 maja 2016 r" na etapie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę rzeczonego rodzaju inwestycji . w szczególności:

-Ocena kwestii, czy wskazane elektrownie wiatrowe spełniają wymogi odległościowe od nieruchomości zabudowanych, a także miejsc przeznaczonych na stały pobyt ludności winna być dokonana w oparciu o regulacje obowiązujące przed datą wejścia w życie wskazanej ustawy z 20 maja 2016 r. która to ocena merytoryczna sformułowana przez GINB skutkowała finalnie :

• Pominięciem na etapie badania kwestii prawidłowości lokalizacji inwestycji w postaci elektrowni wiatrowej [...] (mającej status elektrowni wiatrowej zrealizowanej przed wejściem w życie ustawy z 20 maja 2016 r.) w tym na etapie oceny kwestii prawidłowości odległości przedmiotowej elektrowni wiatrowej od budynków mieszkalnych oraz budynków o funkcjach mieszkalnych . (w tym w szczególności odległości elektrowni [...] od nieruchomości Skarżącego G. W.)

a finalnie:

• Na etapie oceny legalności oraz prawidłowości materialnoprawnej Decyzji Wojewody [...] oraz poprzedzającej ją Decyzji Starosty [...] . zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...] w regulacji art. 4 ust. 1 oraz art. 5 ustawy z 20 maja 2016 r..

i ostatecznie

• Uczynienie przez GINB we wskazanej Decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. oraz poprzedzającej Decyzji GINB z [...] października 2017 r. podstawa do oceny kwestii zachowania przez elektrownię wiatrowa [...] norm odległościowych od budynków mieszkalnych oraz budynków o funkcjach mieszkalnych , a także obszarów przeznaczonych do stałego pobytu ludności .a finalnie podstawa oceny legalności oraz prawidłowości materialnoprawnej wyszczególnionych Decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. oraz Decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni [...], jedynie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydawania wspomnianej Decyzji z [...] listopada 2017r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...],

które to sformułowane przez GINB (opisane w poprzedzającym akapicie) stanowisko merytoryczne skutkowało:

• Uznaniem przez GINB zasadności stanowiska zawartego w Decyzji Wojewody [...] [...] stycznia 2015 r. iż Decyzja Starosty [...] nr [...] z [...] listopada 2014 r. w materii pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...] nie musi spełniać wymogów odległości od nieruchomości objętych własnością Skarżącego, określonych na kanwie art.4 ust.1 wspomnianej ustawy z 20 maja 2016 r.,

a brak zachowania wspomnianych wymogów odległościowych , przy jednoczesnym zachowaniu odległości obowiązujących w dacie wydania wspomnianej Decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie kreuje podstaw do stwierdzenia . iż wskazana Decyzja dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa, kreującym ujemne skutki w zakresie interesu prawnego Skarżącego,

a finalnie:

• Determinowało treść zawartego w Decyzji GINB z [...] listopada 2017 r. oraz wcześniejszej Decyzji z [...] października 2017 r. rozstrzygnięcia w materii odmowy stwierdzenia nieważności wskazanej Decyzji Wojewody [...] oraz Decyzji Starosty [...] nr [...],

W związku z uznaniem, iż nie zaistniała przesłanka określona na kanwie art. 156 ust. 1 pkt.2 w sytuacji gdy:

• Prawidłowa wykładnia regulacji art. 13 ust.3 ustawy z 20 maja 2016 r. (uwzględniająca stanowisko aprobowane w orzecznictwie) . a także łączna kumulatywna subsumpcja wyszczególnionej regulacji . z regulacją art. 4 ust. 1 oraz art.5 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. oraz regulacją art.3 pkt.20 ustawy Prawo budowlane prowadzi do konkluzji, iż:

a)Przy analizie regulacji odrębnych do których odsyła art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane , mogących wprowadzać ograniczenia w zabudowie nieruchomości Skarżącego . nie można pomijać przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. poz. 961). jako że przepisy tej ustawy mogą współwyznaczać obszar oddziaływania inwestycji w postaci elektrowni wiatrowych w rozumieniu art. 3 pkt. 20 ustawy prawo budowlanej.

albowiem (jak zostało wskazane w tezach judykatury)

• Regulacje ustawy z 20 maja 2016 r. określają m.in. odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa od elektrowni wiatrowej, która to odległość odnosi się nie tylko do elektrowni już istniejących, ale także planowanych, przy czym wystarczy, jeśli w obowiązującym na danym obszarze miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostanie wyznaczony teren, którego sposób zagospodarowania określony w tym planie dopuszcza budowę elektrowni wiatrowej, w związku z czym nie sposób pomijać przepisów ustawy z ZO maja 2016 r. przy ustalaniu kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych, nawet jeśli dane postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie tej ustawy . skoro już z tym dniem mogą zaktualizować się wynikające z tej ustawy ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) nieruchomości,

a finalnie:

• Wobec tego w stosunku do właścicieli nieruchomości położonych w odległości określonej w art. 4 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 5 ustawy z 20 maja 2016 r. od linii rozgraniczającej te tereny, już z chwilą wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych mogły zaktualizować się przewidziane w tych przepisach ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) ich nieruchomości.

a) Przyjęciu przez GINB na etapie wydawania objętej zaskarżeniem Decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. oraz poprzedzającej Decyzji z [...] października 2017 r., iż problematyka oceny zachowania przez elektrownie wiatrowe posadowione przed dniem wejścia w życie ustawy z 20 maja 2016 r.. norm odległościowych od nieruchomości zabudowanych, zabudowań o funkcji mieszkaniowej oraz miejsc przeznaczonych na stały pobyt ludności winna zostać dokonana w oparciu o regulacje obowiązujące przed wejściem w życie wskazanej ustawy z 20 maja 2016r" w sytuacji gdy:

• W świetle prawidłowej wykładni wskazanych regulacji , a także w świetle obowiązujących tez judykatury nie zachodzi kolizja pomiędzy regulacją art. 13 ust.3 ustawy z 20 maja 2016 r. oraz regulacji art. 28 ust.2 oraz art. 3 pkt.20 ustawy Prawo budowlane,

a wiec przesłanka wyłączająca możliwość zastosowania regulacji ustawy z dnia 20 maja 2016 r. do elektrowni wiatrowych zrealizowanych przed wejściem w życie regulacji wskazanej ustawy

albowiem:

• Wskazana regulacja art. 13 ust.2 ustawy z 20 maja 2016 r. . jak też pozostałe regulacje ustawy z 20 maja 2016 r. nie regulują kwestii ustalania kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych,

a:

*Zagadnienia powyższe były, i po wejściu w życie ww. ustawy są nadal, regulowane w ustawie Prawo budowlane . tj.,: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy Prawo budowlane , które to regulacje odsyłają każdorazowo do aktualnie obowiązujących przepisów odrębnych, wprowadzających związane z projektowanym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, terenu w otoczeniu tego obiektu.

Finalnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w następstwie braku dokonania łącznej subsumpcji regulacji art. 13 ust.3 ustawy z 20 maja 2016 r. , oraz art. 4 ust.1 art. 5 wskazanej ustawy oraz art. 3 pkt.20 ustawy Prawo budowlane pominął zbadanie ,czy :

• W związku z brakiem zastosowania regulacji ustawy z 20 maja 2016 r. do elektrowni [...] jako elektrowni wiatrowej posadowionej przed data wejścia wskazanej ustawy w życie . nie zachodzi podstawa do stwierdzenia braku spełnienia przez przedmiotową elektrownią wiatrowa [...] norm odległościowych od nieruchomości Skarżącego określonych w ustawie z 20 maja 2016 r.

a finalnie:

• Zbadanie, czy nie zachodzi podstawa do uznania rażącej wadliwości tej inwestycji, a finalnie nie kreuje podstawy do stwierdzenia nieważności Decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz Decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] listopada 2014r. w oparciu o regulację art. 156 ust. 1 pkt.2 k.p.a. jako:

-Nieuwzględniających prawidłowych, dopuszczalnych norm odległościowych elektrowni wiatrowych od zabudowań oraz miejsc stałego pobytu ludności , ustanowionych mocą regulacji ustawy z dnia 20 maja 2016 r., które winny znaleźć zastosowanie do elektrowni wiatrowej [...] zgodnie z wykładnią regulacji art. 13 ust.3 rzeczonej stawy oraz w świetle tez judykatury.

4. Naruszenie art. 35 ust.1 pkt.1 . w zw. z art.3 pkt.20, w zw. z art. 28 ust.2 ustawy Prawo budowlane , w zw. z art. 156 ust.1 pkt.2 k.p.a., wyrażający się w:

a) Braku uwzględnienia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na etapie poprzedzającym wydanie Decyzji ostatecznej z [...] listopada 2017 r. oraz poprzedzającej Decyzji z dnia [...] października 2017 r. okoliczności uwzględnienia przez Wojewodę [...] na etapie wydawania Decyzji z [...] stycznia 2015r., utrzymującej w mocy Decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] listopada 2014 r. zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...]. jak również:

• Uwzględnienia przez Starostę [...] wyszczególnionej Decyzji z dnia [...] listopada 2014 r.. nr [...] błędnej Uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. w szczególności:

-Uwzględnienie zarówno przez Wojewodę [...] . jak również przez Starostę [...] na etapie wydawania przedmiotowych Decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz Decyzji nr [...] zapisów zawartych w uchwale Rady Gminy D. nr [...] z [...].11.2008 r., w tym przede wszystkim zapisów dotyczących odległości elektrowni wiatrowych od zabudowań oraz od miejsc przeznaczonych na stały pobyt ludności, wyznaczających minimalną odległość usytuowania elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej lub innej przeznaczonej na pobyt stały ludności na poziomie 400 metrów od wieży elektrowni wiatrowej

w sytuacji gdy:

• Właściwe w dacie wydania Decyzji Starosty [...] nr [...]. jak też w dacie wydania wspomnianej Decyzji Wojewody [...], utrzymującą w mocy Decyzję Starosty [...] . dla obszaru ewidencyjnego B. (tj. obszaru objętego zakresem realizacji przedsięwzięcia w postaci elektrowni wiatrowej [...] . stanowiącej część Farmy Wiatrowej W.), były zapisy uchwały Rady Gminy D. nr [...] z 2005, tj. zapisy wyznaczające minimalną odległość usytuowania elektrowni wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej lub innej przeznaczonej na pobyt stały ludności na poziomie 400 metrów od wiatraka elektrowni wiatrowej (która to pierwotna odległość jak zostało wskazane w orzeczeniach WSA oraz NSA winna mieć charakter trwały i być konsekwentnie stosowna na etapie lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych),

Która to opisana w poprzedzającym akapicie:

- Sytuacja obejmująca oparcie przez Wojewodę [...] rozstrzygnięcia zawartego w Decyzji z [...] stycznia 2015 r. na zapisach nieprawidłowej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczących sposobu wyznaczenia odległości elektrowni wiatrowych od nieruchomości sąsiednich oraz miejsc przeznaczonych na pobyt stały ludności

- Sytuacja obejmująca oparcie przez Starostę [...] rozstrzygnięcia zawartego w Decyzji z [...] listopada 2014 r. na zapisach nieprawidłowej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczących sposobu wyznaczenia odległości elektrowni wiatrowych od nieruchomości sąsiednich oraz miejsc przeznaczonych na pobyt stały ludności kreowała skutek w postaci:

a) Wydania obydwu wskazanych Decyzji w warunkach rażącego naruszenia prawa,

przede wszystkim:

• Naruszenia regulacji art. 35 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane , w związku z brakiem prawidłowej realizacji zarówno przez Wojewodę [...] (na etapie oceny legalności oraz materianoprawnej prawidłowości Decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]), jak też uprzednio przez Starostę [...] (na etapie wydawania zasadniczej Decyzji nr [...]) dekodowanego z przedmiotowej regulacji in ius obowiązku warunkującego ważność oraz prawidłowość materialnoprawną Decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę , a mianowicie: obowiązku zbadania zgodności projektu budowlanego elektrowni wiatrowej [...] z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Które to naruszenie objęte jest hipotezą art. 156 ust. 1 pkt.2 k.p.a. stanowiąc rażące naruszenie prawa

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zatem rozstrzygnięcie merytoryczne uznające prawidłowość materialnoprawną Decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r. utrzymującej w mocy Decyzję Starosty [...] . a także prawidłowość materialnoprawną Decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2014 r.. odmawiając finalnie stwierdzenie nieważności wyszczególnionych Decyzji,

w sytuacji gdy:

• Okoliczność uwzględnienia przez Wojewodę [...] na etapie badania prawidłowości materialnoprawnej Decyzji Starosty [...] błędnych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określających dopuszczalne odległości elektrowni wiatrowych od nieruchomości sąsiadujących oraz miejsc przeznaczonych na stały pobyt ludności

• Okoliczność uwzględnienia przez Starostę [...] na etapie wydawania właściwej Decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...] błędnych zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określających dopuszczalne odległości elektrowni wiatrowych od nieruchomości sąsiadujących oraz miejsc przeznaczonych na stały pobyt ludności

stanowi istotne naruszenie obowiązku dekodowanego z art. 35 ust.1 pkt.1 ustawy Prawo budowlane w zakresie zbadania zgodności projektu budowlanego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (który to obowiązek stanowi conditio ab sine qua non ważności decyzji zatwierdzających projekt budowlany oraz udzielających pozwolenia na budowę).

kreując (w opozycji do oceny merytorycznej zawartej w Decyzjach GINB z [...] listopada 2017 r. oraz [...] października 2017 r.) podstawę do stwierdzenia nieważności obydwu wskazanych Decyzji na podstawie regulacji art. 156 ust.1 pkt.2 k.p.a".

Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie ww. tez, z obszernym przywołaniem i zacytowaniem wyroków sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądów doktryny.

Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił też, że w jego ocenie "brak zastosowania instytucji zawieszenia postępowania w trybie art. 97 ust.1 pkt.4 k.p.a zarówno przez Wojewodę [...] na etapie badania prawidłowości materialnoprawnej Decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r., jak też przez Starostę [...] w sytuacji zawisłości postępowania sądowoadministracyjnego o sygn. akt: IISA/Sz 1029/14 stanowi istotne naruszenie prawa , determinujące istotne uchybienie jakim dotknięte zostały wskazane Decyzje Organów obydwu instancji. Przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego IISA/Sz 1029/14 stanowił niewątpliwie zagadnienie wstępne determinujące treść oraz kierunek rozstrzygnięcia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielającego pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...]". W tym zakresie również obficie przywołał poglądu literatury i orzecznictwa.

W ocenie pełnomocnika skarżącego ponadto "błędny charakter ma także ocena uznająca , iż sytuacja obejmująca wydanie Decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...] , będącej częścią składowa szerszego przedsięwzięcia w postaci budowy Farmy Wiatrowej [...], pomimo braku realizacji przez inwestora obowiązku przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całościowej inwestycji w postaci budowy Farmy Wiatrowej [...] nie jest objęte hipotezą regulacji art. 156 ust.1 pkt.2 k.p.a.

GINB formułując powyższą tezę nie uwzględnił, iż taka sytuacja nie tylko narusza art. 33 ust.1, w zw. z art. 34 ust.3 pkt.1 ustawy Prawo budowlane , lecz także powoduje dalsze naruszenie regulacji art. 35 ust.1 pkt.3, pkt.2 oraz art. 35 ust.3 ustawy Prawo budowlane. Wydanie bowiem Decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej [...] , będącej częścią składowa szerszego przedsięwzięcia w postaci budowy Farmy Wiatrowej [...], pomimo braku realizacji przez inwestora obowiązku przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całościowej inwestycji w postaci budowy Farmy Wiatrowej [...] spowodowało sytuację w której stosowne Decyzje Wojewody [...] oraz Starosty [...] oparte zostały na niekompletnym projekcie budowlanym oraz w sytuacji braku realizacji obowiązku zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu dla całości przedsięwzięcia z regulacjami techniczno- budowlanymi". Na uzasadnienie swego stanowiska pełnomocnik przytoczył tezy orzeczeń NSA.

Zdaniem pełnomocnika skarżących, elektrownia wiatrowa była usytuowana z naruszeniem odległości określonych w ustawie z 20 maja 2016 r. od nieruchomości zabudowanych oraz miejsc przeznaczonych na stały pobyt ludności.

3. Stanowisko GINB.

GINB, w odpowiedzi na ww. skargi, podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o ich oddalenie.

4. Połączenie spraw w trybie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na rozprawie 31 października zarządził połączenie spraw ze skargi G. Sp. z o.o. i G. W. do wspólnego rozpoznania i orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób opisany poniżej, aczkolwiek nie z przyczyn, na które powoływał się pełnomocnik skarżącego G. W..

1. Rację miał pełnomocnik skarżącej G. Sp. z o.o., że podstawowym obowiązkiem organu, do którego zwraca się z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego podmiot, jest po pierwsze ustalenie, czy podmiot ten może być stroną postępowania nadzwyczajnego, a po drugie ustalenie, jaki interes prawny mu przysługuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, że zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. w systemie polskiego prawa administracyjnego ostateczny charakter decyzji administracyjnej stanowi tzw. zasadę trwałości decyzji, zaś stwierdzenie ich nieważności może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Stwierdzenie nieważności decyzji jest więc wyjątkiem od zasady, dopuszczalnym tylko w ustawą przewidzianych wypadkach.

Pozytywne przesłanki przedmiotowe stwierdzenia nieważności decyzji określa enumeratywnie w punktach 1 - 7 art. 156 § 1 k.p.a., przesłanki negatywne art. 156 § 2 k.p.a. Jeżeli zaś chodzi o przesłanki podmiotowe, a więc kto może być stroną postępowania nieważnościowego, to zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a., przyjmuje się raczej jednolicie w literaturze i orzecznictwie, że przymiot strony postępowania nadzwyczajnego przysługuje niezależnie od tego, czy dany podmiot brał udział w postępowaniu zwykłym zakończonym weryfikowaną decyzją. Tym niemniej jednak, podstawą prawną do wyprowadzenia interesu prawnego lub obowiązku jest zawsze norma materialnego prawa administracyjnego lub innej gałęzi prawa, na mocy której organ administracji publicznej dokonuje autorytatywnej konkretyzacji uprawnienia lub obowiązku jednostki.

Dotyczy to zwłaszcza takiej sytuacji, w której osoba domagająca się stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, nie była stroną postępowania, w którym kwestionowana decyzja została wydana (w sprawie niniejszej G. W. nie był stroną postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę).

Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, "interes prawny osoby, która nie była stroną postępowania zwykłego, a która domaga się wyeliminowania decyzji ze skutkiem ex tunc, powinien być przez właściwy organ badany ze szczególną wnikliwością i rezerwą. Idzie tu o rozpoznanie stanu, w którym kontestowana decyzja w dacie wydania pozostawała w konflikcie z czyimś prawem lub obowiązkiem lub miała wpływ na to prawo lub obowiązek, a jej wyeliminowanie stan ten usunie" (wyrok z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1771/12, CBOSA). Pogląd taki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela.

Organ powinien więc badać ewentualną legitymację do żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie tylko podmiotu, który twierdzi, że decyzja ta dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 k.p.a., ale także podmiotu, który twierdzi, że jego interesu prawnego lub obowiązku mogą dotyczyć skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Rozstrzygając kwestię legitymacji do żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego organ powinien brać pod uwagę, że przedmiotem postępowania nadzorczego o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest decyzja wydana w postępowaniu zwyczajnym, na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie orzekania. Decyzja stwierdzająca nieważność decyzji ostatecznej nie jest kontynuacją rozstrzygnięcia uchylanej decyzji. Decyzja ta dotyczy nowej sprawy - wadliwości decyzji (por. w tym zakresie uchwałę pełnego składu Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 1984 r., sygn. III AZP 8/83, OSNCP 1985 nr 10, poz. 143).

Co więcej, należy wyraźnie stwierdzić, że GINB nie dokonał rzetelnej (w zasadzie nie dokonał żadnej) oceny tego interesu prawnego, który był wskazywany przez wnioskodawcę w podaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody (a pośrednio i Starosty), poprzestając na nieuzasadnionym przekonaniu, że G. W. jest stroną postępowania nadzwyczajnego - czym naruszył art. 5, 7 i 77 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. - nie rozpoznając twierdzeń wnioskodawcy i poprzez zaniechanie uzasadnienia przyczyny takiego stanu.

Należy podkreślić, że wprawdzie GINB pismem z dnia 10 lipca 2016 r. wezwał G. W. do "wykazania interesu prawnego do udziału w postępowaniu", wskazując na dokumenty, jakie wnioskujący może przedstawić (dokumentujące tytuł własności nieruchomości G. W.), ale z akt sprawy nie wynika, aby w jakikolwiek sposób organ dokonał analizy udzielonej mu w piśmie z 3 sierpnia 2016 r. odpowiedzi. W piśmie tym G. W. wskazał, jako podstawę materialno prawną, na art. 140, 144 Kodeksu cywilnego i "art. 112 ustawy Prawo Ochrony Środowiska, art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 20, art. 21 par. 1, art. 31, art. 64 par. 2 i par. 3, art. 74 par. 1 oraz par. 2, art. 68 Konstytucji, art. 1 par. 2, art. 36, art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami". Do pisma G. W. załączył kopie aktów notarialnych kupna nieruchomości oraz odręcznie zaznaczone położenie swoich gruntów na wydrukach map z serwisu internetowego Geoportalu.

W sposób zdecydowany należy podkreślić, że obowiązkiem strony (a nie organu) jest wykazanie własnego interesu prawnego (legitymacji materialnej) w zainicjowaniu jakiegokolwiek postępowania administracyjnego – co zresztą wynika również z bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ ma jedynie ocenić, czy wskazywana przez podmiot inicjujący postępowanie norma prawa materialnego może być naruszona w sposób powodujący powstanie legitymacji materialnej i w konsekwencji nakazujący uznać ten podmiot za stronę w rozumieniu art. 28 k.p.a. w ewentualnym związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.

Otóż – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – wskazanie przez G. W. na jednostki redakcyjne aktów prawnych oraz załączenie dowodów nabycia własności oznaczonych w aktach notarialnych nieruchomości, jak również odręczne zaznaczenie położenia tychże na mapie zaczerpniętej z Geoportalu nie może być uznane za wykazanie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. lub art. 28 Pr. bud.

Nie wystarczy samo powołanie się na prawo własności nieruchomości bez wykazania, w jaki sposób prawo to doznaje niedozwolonych prawnie ograniczeń na skutek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Co więcej, ów wpływ decyzji na prawa właścicielskie musi być oceniany, jako niedopuszczalny zgodnie z odpowiednimi normami szeroko pojętego prawa administracyjnego; w przeciwnym wypadku podmiot doznający naruszeń korzystać może z ochrony, przewidzianej przepisami prawa powszechnego – w szczególności cywilnego – takimi, jak art. 222 § 1 lub § 2 Kodeksu cywilnego, czy art. 144 k.c. Ochrony takiej dochodzić jednak właściciel powinien przed sądami powszechnymi.

Ponadto, zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 Pr. bud., samo istnienie tytułu prawnego do danej nieruchomości nie jest elementem wystarczającym, ale konieczne jest przy tym wykazanie objęcia obszarem oddziaływania obiektu budowlanego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2015 roku, sygn. akt: II OSK 2089/13).

Z map przedstawionych przez skarżącego G. W. nie wynika natomiast, dlaczego pozwolenie na budowę elektrowni wiatrowej (w tym wypadku elektrownia oznaczona symbolem [...]) miałoby zostać uznać za naruszające jego interes prawny i na czym ten interes miałby polegać. GINB, bez jakichkolwiek ustaleń w przedmiocie odległości elektrowni wiatrowej [...] od nieruchomości skarżącego uznał, że wykazał on własny interes prawny w udziale w postępowaniu nadzwyczajnym.

Podobnie, wprawdzie art. 112 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.799) przewiduje zapewnienie jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, ale jest przepisem ogólnym i bez wskazania, w jaki sposób wydane pozwolenie na budowę naruszało (i w jaki sposób) konkretne, indywidualne prawo skarżącego nie sposób uznać, aby którykolwiek z paragrafów tego artykułu stanowił o istnieniu jego interesu prawnego.

Nieobowiązujący w dniu dzisiejszym art. 6 z 2 lipca 2004 r. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (uchylonej z dniem 30 kwietnia 2018 r. ustawą z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców) również sam w sobie nie przesądzał o istnieniu interesu prawnego G. W. w zainicjowaniu postępowania nadzwyczajnego – o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowej. Z akt sprawy natomiast w żaden sposób nie wynika, w jaki sposób kwestionowana decyzja ów interes by naruszała, lub dlaczego z tego powodu skarżący miałby mieć interes prawny w żądaniu stwierdzenia nieważności takiej decyzji.

Zgodnie z art. 20 Konstytucji R.P. społeczna gospodarka rynkowa oparta na wolności działalności gospodarczej, własności prywatnej oraz solidarności, dialogu i współpracy partnerów społecznych stanowi podstawę ustroju gospodarczego Rzeczypospolitej Polskiej. Nie wiadomo, czemu organ miałby uznać, że z tego przepisu wynika interes prawny G. W.

W związku z tym, że z zasady państwowej ochrony prawa własności (art. 21 ust. 1 Konstytucji R.P.) G. W. nie mógłby wywodzić interesu prawnego w skutecznym żądaniu stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, a nie został wywłaszczony (art. 21 ust. 2 Konstytucji R.P.), to również ten przepis ustawy zasadniczej nie przemawiał za koniecznością uznania go za stronę postępowania nadzwyczajnego.

Podobnie rzecz się ma z wskazywanym przez G. W. art. 31 Konstytucji R.P., który sam w sobie nie statuował istnienia interesu prawnego tej osoby w postępowaniu nadzwyczajnym. Skoro skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby udzielenie kwestionowanego pozwolenia na budowę naruszało jego konkretne, zindywidualizowane prawo do wykonywania uprawnień właścicielskich w odniesieniu do nabytych gruntów - i do tego w oznaczony sposób - to nie można również uznać było, aby interes prawny G. W. wywodził się z art. 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji R.P. Nie wiadomo też, czy (i ewentualnie dlaczego) GINB uznał, że interes prawny G. W. wywodził się z zasady ochrony zdrowia obywateli przez ograniczenie dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (art. 68 Konstytucji R.P.).

Powołanie się na zasady planowania przestrzennego (art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – t. jedn. Dz.U. z 2018 r., poz.1945) również nie uzasadniało własnego, indywidualnego interesu prawnego G. W. Podobnie zresztą, jak i przysługujące w określonych ustawą wypadkach prawo do odszkodowania lub żądania wykupienia nieruchomości (art. 36 tej ustawy), czy wreszcie ewentualne roszczenie o odszkodowanie z tytułu obniżenia wartości nieruchomości (art. 37 ww. ustawy).

Jak wynika z powyższego, organ w żaden sposób nie przeanalizował przymiotu strony osoby, która domagała się wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą G. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...]. Pomimo tego, zawiadomieniem z dnia 8 września 2016 r. poinformował strony, że na wniosek G. W. wszczął postępowanie nadzwyczajne.

Stanowiło to ewidentne naruszenie przez organ zasady skargowości, wyrażonej w art. 157 § 2 k.p.a., stanowiącym, że postępowanie nadzwyczajne wszczyna się na wniosek strony (lub z urzędu).

Ocenie organu podlega legitymacja do żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego na datę składania wniosku w trybie art. 156 § 1 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. - pomimo, że decyzja będąca przedmiotem weryfikacji w trybie nadzoru podlegać będzie merytorycznej ocenie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydawania kwestionowanej decyzji (por. też wyroki WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn.. akt VII SA/Wa 83/08, z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 947/10 – CBOSA). W przedmiotowej sprawie, wniosek G. W. nosi datę 3 czerwca 2016 r. Do organu (skierowany błędnie do Wojewody [...]) wpłynął [...] czerwca 2016 r., zaś do GINB dotarł [...] lipca 2016 r.

Powyższa data ma prawne znaczenie dla rozważania interesu prawnego G. W., uwzględniającego ewentualna możliwość wywodzenia takowego interesu z treści przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961) – w szczególności zaś art. 4 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy.

Otóż wyjaśnić należy, że podnoszona przez pełnomocnika skarżącego G. W. w uzasadnieniu skargi do tut. Sądu argumentacja w zakresie rzekomej niezbędności i dopuszczalności stosowania w tej sprawie przepisów ww. ustawy z 2016 r. jest całkowicie błędna. W stanie faktycznym niniejszej sprawy ustawa o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie może mieć zastosowania; nie tylko w odniesieniu do rygorów nią wprowadzanych, ale również w zakresie dopuszczalności wywodzenia z jej przepisów interesu prawnego G. W.

Skoro ww. ustawa weszła w życie 16 lipca 2016 r., przeto nie może ona stanowić prawa materialnego, branego pod uwagę przy ustalaniu przesłanki z art. 28 ust. 2 Pr. bud. w postaci ustalanego w oparciu o przepisy ustawy (wówczas przecież nieobowiązującej) obszaru oddziaływania inwestycji w celu oceny istnienia po stronie wnioskodawcy przymiotu strony na dzień składania wniosku.

Ponadto, skoro organ ustalił, że na przedmiotowym obszarze obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to i tak ewentualne ograniczenia dla właścicieli gruntów (w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych) nie wynikałyby z faktu istnienia elektrowni wiatrowej, ale właśnie i wyłącznie z tego prawa miejscowego. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 4 cyt. ustawy jeżeli w planie miejscowym przewiduje się lokalizację budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4.

Jak wynika z powyższego, naruszenie przez GINB art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. i ewentualnie art. 28 ust. 1 Pr. bud. poprzez brak ustalenia, czy rzeczywiście G. W. przysługiwał przymiot strony w zainicjowaniu postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą G. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...], będącej częścią Farmy Wiatrowej [...] na działce nr ew. [...], obręb B., gmina D. w sposób bezpośredni wpłynął na treść rozstrzygnięcia. Takie zaniechanie organu stanowiło również naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania na wniosek osoby, która nie wykazała przymiotu strony i merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, co nie było ani działaniem zgodnym z prawem, ani nie uwzględniało prawnej konieczności wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy – w tym faktów co do istnienia (lub nie) interesu prawnego i jego postaci, a w konsekwencji nie było działaniem wnikliwym.

2. Odnośnie zaś skargi G. W., to - co do zasady - wywołała ona efekt procesowy w postaci oddalenia skargi, ale nie z uwagi na podniesione przez pełnomocnika zarzuty, a wyłącznie z uwagi na dokonaną powyżej przez tut. Sąd ocenę prawną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że sposób opracowania skargi, jej układ i kaskadowość w znacznym stopniu odbiera skardze jakąkolwiek czytelność. Profesjonalny pełnomocnik, autor skargi, opracował w imieniu skarżącego pismo procesowe w taki sposób, że tut. Sąd zmuszony jest stwierdzić, że pismo to odbiega od jakichkolwiek kanonów prezentowania w sposób jasny i klarowny poglądów strony.

Wprawdzie wyrok w tej sprawie jest uzasadniony brakiem ustalenia przez organ, czy G. W. w ogóle przysługiwał przymiot strony w zainicjowaniu postępowania nadzwyczajnego – a więc Sąd jest zwolniony od oceny pozostałych zarzutów merytorycznych, jako przedwczesnych – tym niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnia, co następuje.

Zarzuty skarżącego były przedwczesne wobec tego, że obie decyzje GINB podlegały uchylenia w związku z powyżej opisanym nieustaleniem przez organ, czy G. W. w ogóle był legitymowany do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego.

Przedwczesnym był zarzut naruszenia przez organ art. 35 ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. Tym niemniej uznać należy, że zupełnie wadliwe jest rozpatrywanie tego artykułu "w związku" z art. 97 ust. 4 k.p.a. (również dlatego, że ten artykuł nie ma ustępów, ale paragrafy i punkty) i w zw. z art. 138 ust. 1 pkt. 3 k.p.a. (ten artykuł też nie ma ustępów, ale paragrafy i punkty) i do tego w zw. z art. 152 ust. 1 p.p.s.a. (ten artykuł nie ma ustępów, ale paragrafy). Błędne oznaczenie jednostek redakcyjnych powoduje, że pomimo że autorem skargi jest profesjonalny pełnomocnik, niezbędnym jest dokonywanie wykładni, co pełnomocnik miał na myśli. Oczywiście, analiza treści długiego wywodu pozwala na ustalenie, że pełnomocnikowi zapewne chodziło o art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., o art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a. i art. 152 § 1 p.p.s.a., tym niemniej jest to własne ustalenie Sądu meriti, które może nie być zgodne z zamysłem autora skargi.

Wyjaśnić jednak należy, że organ – wbrew oczekiwaniom pełnomocnika - nie mógł dokonać "kumulatywnej subsumcji wyszczególnionych w petitum zarzutu regulacji", gdyż "kumulatywna subsumcja" stanowi tzw. contradictio in adiecto (błąd logiczny polegający na zestawieniu dwóch wyrazów: określanego i określającego, które wzajemnie się wykluczają). Subsumpcja bowiem dotyczy przyporządkowania stanu faktycznego pod ogólną normę (regułę) prawną i nie może nigdy być "kumulatywna"; kumulatywna może być natomiast sama kwalifikacja prawna.

Pomijając jednak kwestie logiki prawniczej, jako drugorzędne dla rozstrzyganej sprawy, wyjaśnić należy, że nie jest sporne ani w orzecznictwie, ani w literaturze prawniczej, że kwestia braku zawieszenia postępowania z przyczyn wymienionych w art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a. nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. i nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności.

Zgodnie z art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a., odwoławczy organ administracyjny wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Nie bardzo wiadomo, czemu organ miałby (i które) postępowanie umorzyć. Wprawdzie pełnomocnik rozwija swoją myśl na s. 5 uzasadnienia skargi, ale mówi wówczas już o "uchyleniu decyzji", a o tym stanowi inny przepis – art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a. Nie jest zaś rolą sądu meriti dokonywanie wykładni oświadczeń profesjonalnych pełnomocników w zakresie wskazywanych podstaw prawnych.

Pełnomocnik skarżącego zarzuca organowi, że uznał, iż kwestionowana decyzja Wojewody [...] (i decyzja ja poprzedzająca) wydana została "propter legem", ale finalnie nie są one obarczone rażącym naruszeniem prawa. Otóż propter legem (łac.) oznacza po polsku dokładnie: "z powodu prawa, blisko prawa", gdyż "propter" – adverbum – to: "blisko, z powodu, ponieważ, dla". Być może pełnomocnikowi skarżącej chodziło o łaciński zwrot "preater legem", który oznacza, że coś nie pozostaje w sprzeczności z obowiązującym prawem, choć jednak nie jest przewidziane przez to prawo (por. też: "wykładnia praeter legem"). Tym niemniej, w ocenie tut. Sądu, GINB wyraźnie wyjaśnił i swój pogląd uzasadnił, że brak załączonego projektu zagospodarowania terenu inwestycji jest sprzeczny z prawem, ale nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Tym samym nie orzekł preater legem.

Odnośnie zarzutu "zawisłości w dacie procedowania przez Starostę [...] w sprawie obejmującej zatwierdzenie projektu budowlanego oraz udzielającej pozwolenia na budowę Farmy Wiatrowej [...], .postępowania przed WSA w Szczecinie, sygn. akt: II SA/Sz 1029/14 , którego przedmiot stanowiła ocena legalności oraz materialnoprawnej prawidłowości Decyzji Wójta Gminy D. oraz Decyzji SKO w K. określających środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację inwestycji (a więc Decyzji określających środowiskowe uwarunkowania z którymi badana była zgodność projektu budowlanego elektrowni wiatrowej [...])", to należy wyjaśnić, że Wojewoda [...] wydał kwestionowana decyzję z dniu [...] stycznia 2015 r., zaś wyrok WSA w Szczecinie w ww. sprawie zapadł dopiero 23 kwietnia 2015 r. Z natury rzeczy więc Wojewoda orzekał w takim stanie rzeczy, że decyzja o środowiskowych warunkach była ostateczna.

Podobnie, zarzut naruszenia "art. 33 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt. 1. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 2, w zw. z art. 35 ust. 3 Pr. bud., w zw. z art. 156 ust. 1 pkt. 2 k.p.a.", nie tylko był przedwczesny (wobec powodów uchylenia przez tut. Sąd zaskarżonych decyzji GINB), ale i nie był zasadny wobec stanu sprawy, dającego się ustalić na podstawie akt sprawy. GINB bowiem wyjaśnił, że brak projektu zagospodarowania działki (działek) inwestycyjnej stanowił naruszenie 33 ust. 1 Prawa budowlanego, tym niemniej skutki naruszenia nie mogą być uznane za niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Inwestor przedłożył mapę Parku Wiatrowego W. z 13 września 2013 r., przedstawiającą planowane lokalizacje turbin wiatrowych oraz mapę przedstawiającą odległości turbin wiatrowych od terenów mieszkalnych, od terenów zielonych, od najbliższych dróg KG i KZ, odległości pomiędzy turbinami wiatrowymi oraz izolinie równego poziomu dźwięku. Ponadto, inwestor w usytuowaniu przedmiotowych turbin wiatrowych ograniczony był decyzją środowiskową, która przedstawia ogólną lokalizację inwestycji. Organ odniósł się więc również do naruszenia art. 34 ust. 3 pkt. 1 i art. 35 ust. 1 pkt. 2 Pr. bud. i swoje stanowisko uzasadnił – w ocenie tut. Sądu – poprawnie.

Natomiast fakt, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Pr. bud., organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr. bud.) nie może przesądzać o nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. Dyspozycja art. 35 ust. 1 Pr. bud. zakłada bowiem reakcję organu architektoniczno budowlanego w wypadku braków w projekcie budowlanym. Skoro organ takich braków nie dostrzegł (uznając np., że wystarczające były dokumenty przedłożone przez inwestora w zakresie uwidocznienia elektrowni na mapie całej inwestycji), to nie naruszył rażąco tego przepisu.

Organ nie mógł naruszyć też "art. 13 ust. 3, w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w zw. w zw. z art. 3 pkt. 20" Pr. bud., gdyż – jak już była o tym mowa – wspomniana ustawa nie obowiązywała w dacie orzekania przez Wojewodę [...] i Starostę w przedmiocie pozwolenia na budowę. W postępowaniu zaś nadzwyczajnym organ orzeka o zgodności z tym prawem, które obowiązywało w dacie wydawania kwestionowanej decyzji, co prawnie jest dość oczywiste i niekwestionowane. Decyzja będąca przedmiotem weryfikacji w trybie nadzoru podlega merytorycznej ocenie według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie wydawania kwestionowanej decyzji (por. też wyroki WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 83/08, z dnia 5 sierpnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 947/10 – CBOSA).

Niezasadnym był też zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 3 pkt. 20, w zw. z art. 28 ust.2 Pr. bud. w zw. z art. 156 ust. 1 pkt. 2 k.p.a. (jak należy rozumieć, art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.). Kwestionowanie przez pełnomocnika skarżącej "ważności" czy też "skuteczności" istniejącego w dniu wydawania kwestionowanych decyzji w obrocie prawa miejscowego nie znaczenia prawnego - do czasu skutecznego prawnie zakwestionowania ważności wówczas obowiązującego Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z 2008 r.

3. GINB, ponownie rozpoznając sprawę, związany dokonaną przez tut. Sąd oceną prawną należycie i wnikliwie rozważy, czy G. W. posiadał interes prawny (i z czego się on wywodził) w dacie składania wniosku o wszczęcie postępowania nadzwyczajnego o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2015 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] listopada 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą G. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr [...], będącej częścią Farmy Wiatrowej [...] na działce nr ew. [...], obręb B., gmina D.

W zależności od poczynionych ustaleń, obowiązkiem organu będzie wyjaśnienie, na czym ów interes prawny G. W. polegał i wydanie decyzji w przedmiocie jego wniosku, albo umorzenie postępowania z powodu jego podmiotowej bezprzedmiotowości (art. 105 § 1 k.p.a.).

4. Z powyższych przyczyn, na podstawie art. 145 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), zasadzając na rzecz obojga skarżących zwrot uiszczonego wpisu oraz koszty zastępstwa adwokackiego.