Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 82/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 52 ust. 2, art. 53 ust. 3, art. 54, art. 63 ust 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1945
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu (...) listopada 2020 r. sprawy ze skargi B K na decyzję S KO we (...) z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania polegającego na budowie odcinka gazociągu oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy O. działając na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 w związku z art. 50 ust. 1 art. 54 i art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U z 2018 r., poz, 1945 ze zm – dalej jako u.p.z.p.), po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ustalił na rzecz P. sp. z o.o. (dalej jako P.) lokalizację inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie odcinka gazociągu ś/c [...] na działce nr [...], obręb S., gmina O.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła B. K. - właścicielka nieruchomości sąsiedniej oznaczonej jako działka nr [...] - zarzucając organowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zbadania argumentów i dowodów zgłaszanych przez nią w toku postępowania świadczących o jego nieprawidłowościach; art. 8 i art. 9 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego pomimo składanych przez nią żądań.

Odwołująca się wyjaśniła, że na jej nieruchomości posadowiona jest infrastruktura (skrzynki elektryczne z kablem zasilającym) należąca do stacji redukcyjno-pomiarowej gazu znajdującej się na działce nr [...]. Obecny właściciel tej stacji G. planuje jej całkowity demontaż i budowę nowej stacji, na co uzyskał w dniu [...] r. decyzję lokalizacyjną nr [...] wydaną przez Wójta Gminy O. i wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji – zdaniem strony – organ gminy wydał dwie sprzeczne ze sobą decyzje. Jedną z [...] r. dla właściciela stacji gazu, drugą (obecnie zaskarżoną) z [...] r. dla P. na budowę gazociągu który będzie wbudowany w stare urządzenia stacji redukcyjno-pomiarowej przeznaczonej do likwidacji. Ponieważ P. nie jest właścicielem stacji przeznczonej do likwidacji, strona uważa, że nie ma on też możliwości budowy gazociągu którego dotyczy zaskarżona decyzja. W takiej sytuacji zamierzenie związane ze zmianą zagospodarowania terenu może być zrealizowane jedynie przez podmiot posiadający tytuł prawny do nieruchomości objętej tym zamierzeniem.

Według odwołującej się planowane zamierzenie spowoduje zmianę sposobu korzystania z jej nieruchomości gdyż będzie stwarzało zagrożenie strefami wybuchu. Pomimo wymogu przedstawienie charakterystycznych parametrów technicznych w formie graficznej i opisowej oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko we wniosku brak jest informacji jak gazociąg będzie zakwalifikowany ze względu na maksymalne ciśnienie robocze i jakie będzie Mpa, co zdaniem strony jest istotne w związku z niemożnością wpięcia planowanego gazociągu De 400 do istniejącego De 90. Organ pierwszej instancji nie posiadał pełnych danych przy wydaniu decyzji. Pomimo podnoszonych zarzutów organ się do nich nie ustosunkował.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że zarzuty odwołania nie mogą zostać uwzględnione. Na tym etapie procesu inwestycyjnego bez znaczenia pozostaje bowiem kto jest właścicielem nieruchomości, czy aprobuje on zamiary inwestora i wyraża zgodę na zmianę przeznaczenia części nieruchomości. Wynika to z tego, że zgodnie z art. 63 ust. 2 u.p.z.p. (który to przepis w ocenie Kolegium znajduje także zastosowanie do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego) decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Decyzja taka, w stosunku do tego samego terenu może być wydana kilku wnioskodawcom niezależnie od tego, czy posiadają oni tytuł prawny do nieruchomości. Nie uprawnia także do rozpoczęcia robót budowlanych. Uwarunkowania związane z tytułem prawnym do nieruchomości badane są dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Kolegium wyjaśniło także, że podstawą dla odmowy wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mogą być okoliczności związane z wydaniem wcześniej decyzji celu publicznego dla budowy stacji redukcyjno-pomiarowej na działce nr [...]. Jak zostało wyjaśnione, decyzja o lokalizacji inwestycji w odniesieniu do tego samego terenu może być wydana kilku wnioskodawcom, a nadto wydane wobec działki nr [...] decyzje lokalizacyjne nie są względem siebie kolizyjne jak twierdzi strona, gdyż tworzą jedną infrastrukturę. Stacja redukcyjno-pomiarowa gazu nie może funkcjonować bez gazociągu. Kolegium oceniło, że w sprawie nie ma zastosowania art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, gdyż decyzja Wojewody z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę stacji redukcyjno- pomiarowej w chwili orzekania przez Kolegium nie była jeszcze ostateczna.

Organ odwoławczy podkreślił związany charakter decyzji lokalizacyjnej oraz za prawidłową uznał ocenę organu pierwszej instancji co do tego, że w świetle 2 pkt 6 u.p.z.p. i art. 6 pkt 2 ustawy z dna 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, po jej nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. (Dz.U nr 155, poz, 1043), budowa sieci gazowej jest inwestycją celu publicznego.

W ocenie organu II instancji wskazane w ustawie przesłanki wydania decyzji w niniejszej sprawie zostały spełnione. Ustawa uzależnia bowiem lokalizację celu publicznego jedynie od przeznaczenia na cele nierolne i nieleśne terenu objętego wnioskiem oraz od zgodności inwestycji z przepisami odrębnymi. Teren objęty inwestycją nie jest gruntem rolnym a jej lokalizacja nie sprzeciwia się przepisom odrębnym.

Decyzja organu pierwszej instancji zawiera także wszystkie konieczne ustalenia wymagane przepisem art. 54 u.p.z.p. Organ prawidłowo oznaczył rodzaj zabudowy jako "obiekt infrastruktury technicznej". Zasadnie też odstąpił od ustalenia parametrów zabudowy oraz opisał ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej (uzgodnione z GDDKiA w dniu [...] r.) i infrastruktury technicznej. W decyzji prawidłowo określono wymagania związane z ochrona interesów osób trzecich, wskazując przede wszystkim na warunki ochrony przed: a/ pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi b/ uciążliwości powodowane przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie c/ zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby.

W ocenie organu nie ma także podstaw do wyznaczenia w decyzji lokalizacyjnej celu publicznego stref kontrolowanych dla wnioskowanej inwestycji. Kwestie te regulowane są rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U z 2013 r. poz. 640). Przywołując treść § 10 organ stwierdził, że przepis ten nakazuje na okres użytkowania wyznaczenie strefy kontrolowanej, której szerokość w przypadku planowanej inwestycji, tj. gazociągu średniego ciśnienia – którego maksymalne ciśnienie wynosić może 0,5 MPA – wynosić będzie 1,0 m (§ 10 ust. 6 pkt 1 rozporządzenia). Co jednak istotne, regulacja dotycząca stref kontrolowanych zawarta została w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy – Prawo budowlane, co oznacza, że będą one badana i wyznaczane na etapie sporządzenia projektu budowlanego i postępowania przed organem architektoniczno – budowlanym.

Kolegium nie dopatrzyło się także żadnych uchybień procesowych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. Zastrzeżeń organu nie budziło ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, które odbyło się z zachowaniem przepisów k.p.a. oraz innych przepisów proceduralnych zawartych w u.p.z.p. Projekt decyzji uzyskał także wymagane art. 53 ust. 4 u.p.z.p. uzgodnienia. Organ dostrzegł, że co prawda, postanowienie uzgadniające z GDDKiA nie zostało doręczone przez obwieszczenie ale uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy i końcowe rozstrzygnięcie. Uzgodnienie to nie narusza interesu żadnej ze stron, które i tak nie mogłyby zaskarżyć, gdyż prawo to przyznano tylko inwestorowi. Dokonując własnej oceny materiału dowodowego Kolegium doszło do takich samych wniosków jak organ I instancji, co potwierdza, że organ ten nie wyszedł poza granice swobodnej oceny dowodów. Uchybieniem był brak wyczerpującego ustosunkowana się do wszystkich aspektów sprawy w uzasadnieniu decyzji, jednak nie miało ono wpływu na wynik sprawy. Kolegium przeanalizowało bowiem argumenty podnoszone przez strony i wyjaśniło je w uzasadnieniu decyzji.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła B. K. zarzucając organowi: 1/ naruszenie art. 28 k.p.a. (przez jego niezastosowanie) , art. 105 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. przez ich błędne zastosowanie; 2/ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.przez zaniechanie badania argumentów i dowodów wskazanych przez skarżącą; 3/ art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane oraz art. 140 w związku z art. 144 Kodeksu cywilnego.

Wskazując na powyższe zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła argumentację wykazującą, że organ gminy wydał dwie sprzeczne decyzje lokalizacyjne: z [...] r. dla właściciela nieruchomości na rozbiórkę istniejącej stacji gazowej i budowę nowej oraz obecnie zaskarżoną z [...] r. dla P., przewidującą wpięcie dodatkowego gazociągu do starej stacji gazowej. Zdaniem strony, postępowanie w tej sprawie było bezprzedmiotowe, skoro właściciel nieruchomości uzyskał pozwolenie na budowę zatwierdzające projekt budowalny nowej stacji redukcyjno – pomiarowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego we W. wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej i podtrzymało w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ podkreślił, że nie zaistniała żadna z przesłanek bezprzedmiotowości postępowania, w szczególności podnoszona w skardze tożsamość spraw. Przedmiot inwestycji w obu wskazanych przez stronę decyzjach jest bowiem odmienny a fakt, że obie decyzje dotyczą tej samej działki nie narusza żadnych przepisów.

W piśmie procesowym z dnia [...] r. skarżącą podtrzymała dotychczasowe zarzuty i wniosła o oddalenie wniosku Kolegium zawartego w odpowiedzi na skargę. W uzupełnieniu skargi podała, że organ odwoławczy wadliwe uznał, że skarżąca nie ma przymiotu strony w postępowaniu lokalizacyjnym, czym naruszył prawo. Zdaniem strony, organy nieprawidłowo oceniły także, że wniosek złożony przez inwestora spełnia wymagania wynikające z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Mapa załączona do wniosku nie zawiera informacji o obszarze oddziaływania inwestycji, nie przedstawiono niezbędnej charakterystyki inwestycji - przede wszystkim parametrów technicznych gazociągu. Tym samym niemożliwe było ustalenie, czy należy on do inwestycji mogącej znacząco lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Do wniosku nie dołączono "kwalifikacji przedsięwzięcia" lub karty zawierającej tabele obrazujące minimalne i maksymalne ciśnienie i miejsce wpięcia gazociągu. Brak dokumentu, że przeprowadzono obliczenia wykazujące, iż planowany gazociąg może być wpięty do istniejącej stacji gazu. Brak także zgody właściciela nieruchomości na wykonanie inwestycji. Zdaniem strony, Kolegium niezgodnie ze stanem faktycznym i prawnym stwierdziło, że przedmiotem inwestycji jest gazociąg średniego ciśnienia o maksymalnym ciśnieniu 0,5MPA i strefa kontrolowana będzie wynosiła 1,0 m skoro takich informacji brak we wniosku. Organy nieprawidłowo, pozytywnie oceniły wniosek inwestora pomimo, że dotknięty jest on omówionymi brakami. Skarżąca jako właścicielka nieruchomości sąsiedniej szczególnie zaniepokojona jest tym, jak planowany gazociąg ma być w pięty do stacji gazowej przewidzianej do rozbiórki. W jej ocenie planowany przebieg gazociągu nadmiernie ingeruje w jej prawo, zaraża bezpieczeństwu i wpływa na obniżenie wartości jej nieruchomości. Gazociąg ma być bowiem zlokalizowany tuż przy granicy z jej działką. Nadto skarżąca zauważyła, że decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera wymaganych załączników (art. 54 ust. 3 u.p.z.p.).

W kolejnym piśmie procesowym z dnia 13 października 2020 r. w uzupełnieniu skargi B. K. podniosła zarzuty naruszenia art. 6 i art. 8 k.p.a. przez naruszenie zasady praworządności i zaufania do organów państwa; przekroczenie swobodnej oceny dowodów przez tj. art. 80 w związku z art. 75 k.p.a.; art. 8 w związku z art. 107 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów uzasadnienia faktycznego decyzji; 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. przez wydanie decyzji bez uzasadnienia faktycznego; 107 § 3 w związku z art. 6, art.7,art. 8, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów które organ uznał za udowodnione; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, podczas gdy Kolegium powinno uchylić decyzję i orzec o istocie sprawy; art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 81 "ustawy środowiskowej".

W uzasadnieniu skarżąca wykazywała, że decyzja lokalizacyjna narusza prawo, gdyż sporna inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi, tj z przywołanym wyżej rozporządzeniem z dnia 26 kwietnia 2013 r. według którego, gazociąg to urządzenie zlokalizowane na zewnątrz stacji gazu. Tymczasem według wniosku zlokalizowany on został wewnątrz stacji gazowej. Strona rozwinęła także zarzuty kwestionujące prawidłowość wniosku inwestora. Zaznaczyła, że poprawny wniosek powinien dokładanie określać parametry gazociągu i musi być zgodny z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie określonymi w rozporządzeniu z dnia 26 kwietnia 2013r. Wniosek takich danych nie zawiera (brak średnicy nominalnej, brak ciśnienia roboczego) Zdaniem strony, brak wszystkich danych dotyczących rodzaju przedsięwzięcia, rodzaju technologii, obszaru w którym może ono oddziaływać i przeznaczenia zabudowy terenu uniemożliwia analizę, czy inwestycja wpływa na środowisko i w jakim zakresie. Powyższe wskazuje, że organ nie zweryfikował poprawnie czy inwestycja jest zgodna z obowiązującym porządkiem prawnym.

Zarządzeniem z dnia 28 października 2020 r. z uwagi na § 2a zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nr 21/2020 z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie organizacji pracy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu w czasie trwania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii, zmienionego zarządzeniem nr 48/2020 z dnia 26 października 2020r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, 564, 568, 695, 875, dalej: "ustawa") Przewodniczący Wydziału II zniósł wyznaczony termin rozprawy na dzień 3 listopada 2020 r. i wyznaczył na ten sam dzień posiedzenie niejawne w składzie takim jak w dniu wcześniej wyznaczonej rozprawy.

W dniu 29 października 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie z którym skład orzekający zapoznał się na posiedzeniu niejawnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 przywołanej wyżej ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii wydanym na podstawie art. 46a i art. 46b pkt 1-6 i 8-12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, z późn. zm.) w § 1 ustalono, że od dnia 24 października 2020 r. obszarem na którym wystąpił stan epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2, jest terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (w związku ze zmianą rozporządzenia z dnia 23 października 2020 r. (Dz.U 2020, poz. 1871)) w konsekwencji czego, cały kraj objęty został wynikającym z tego aktu obostrzeniami.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i istotnego zagrożenia zakażeniem wirusem SARS-Co V-2 przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących a przy braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, zasadne było skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy. Odnośnie wniosku skarżącej o odroczenie rozprawy podkreślić należy, że zgodnie ze wskazaną regulacją brak jest podstaw do uzależnienia rozpatrzenia sprawy od zgody lub sprzeciwu strony. Natomiast wymogi ciągłości działania i bieżącego rozpatrywania spraw przez Sąd w tym wyjątkowym okresie, z powodu narzuconego reżimu sanitarnego, spowodowały niemożność uwzględnienia wniosku skarżącej o rozpatrzenie sprawy na rozprawie, gdyż nie jest możliwy do przewidzenia termin, w którym mogłoby to nastąpić. Nadto przedmiot sprawy objętej skargą, dotyczący lokalizacji inwestycji celu publicznego zakwalifikowany został przez prawodawcę do zadań niezbędnych do zapewnienia pomocy obywatelom (zob. § 24 ust. 4 pkt 7 lit.a ww. rozporządzenia), co także przemawiało za koniecznością rozpoznania sprawy bez zwłoki.

Kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona została przez Sąd zgodnie z kryterium zgodności z prawem (czyli legalności) – co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U z 2019, poz. 2167 ze zm). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019, poz. 2523 dalej jako "p.p.s.a") stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą. Wyjaśnić także należy, że uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji ( lub postanowienia) z obrotu prawnego może nastąpić wyłącznie po spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując kontroli w tak określonym zakresie Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja wyżej wskazanych wad i uchybień nie zawiera.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego gazociągu średniego ciśnienia wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 1945, ze zm. – u.p.z.p.).

Zgodnie z art. 50 ust. 1 ww. ustawy, inwestycja celu publicznego lokalizowana jest na podstawie planu miejscowego a w przypadku braku planu miejscowego, w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przywołany przepis pozostaje w związku z zawartą w art. 4 u.p.z.p. ogólną zasadą, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje przede wszystkim w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku natomiast braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Stosownie do treści art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego rozumie się działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.). Wśród celów wskazanych w art. 6 u.g.n. ustawodawca wymienił w pkt 2: budowę i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

W świetle przywołanych przepisów organy niewadliwie ustaliły i wykazały, że planowana budowa wskazanego we wniosku inwestora odcinka gazociągu średniego ciśnienia, stanowi inwestycję celu publicznego.

Ustalenie charakteru inwestycji jako inwestycji realizującej cel publiczny poprzez dostarczenie gazu nowym nieruchomościom przy jednoczesnym braku planu miejscowego dla obszaru na którym zaplanowano tę inwestycję uzasadniało wystąpienie o uzyskanie decyzji określonej w art. 50 ust.1 u.p.z.p.

Postępowanie w tej sprawie zainicjowanie zostało wnioskiem P. (dalej jako P.), którego prawidłowość jest przez skarżącą kwestionowana.

Zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji, na gruncie niniejszej sprawy, powinien zawierać:

1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów; b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko.

Zdaniem Sądu, organy prawidłowo uznały, że wniosek złożony przez P. umożliwiał wszczęcie postępowania i podjęcie na jego podstawie stosownego rozstrzygnięcia. Do wniosku załączona bowiem została mapa zasadnicza sporządzona w skali 1:500 przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego (co potwierdzają adnotacje Starosty O. jako organu prowadzącego ewidencję gruntu) na której linią przerywaną oznaczone zostały przez inwestora linie rozgraniczające teren inwestycji oraz granice obszaru inwestycji. Tym samym spełniony został wymóg wynikający z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy zobowiązujący do określenia granic inwestycji. Fakt, że na przedstawionym przez inwestora załączniku linie obszaru odziaływania inwestycji pokrywają się z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji nie oznacza, że powyższy warunek wniosku nie został spełniony. Na załączniku graficznym przedstawiono także planowany sposób zagospodarowania terenu (we wniosku załącznik określony jako koncepcja planowanego zagospodarowania terenu wyrażona w formie graficznej) przez przedstawienie zamierzonej lokalizacji odcinak gazociągu (odcinek wrysowany został na mapie jako linia ciągła i opisany jako: "proj. gazociąg ś/c De 400"), co wypełnia warunek z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b u.p.z.p. Zdaniem Sądu wniosek zawiera także niezbędną charakterystykę inwestycji. Uwzględnić bowiem należy, że ze względu na jej specyfikę, w przypadku tego typu inwestycji nie są wymagane wszystkie elementy wskazane w art. 52 ust. 2 pkt 2 (z wyłączeniem np. określenia zapotrzebowania na wodę czy sposobu odprowadzania odpadów). Wniosek zawiera także informacje dotyczące charakterystycznych parametrów technicznych które przy uwzględnieniu charakteru inwestycji są wystraczające na etapie ustalenia jej lokalizacji. Przy ocenie kompletności wniosku trzeba mieć na uwadze także istotę decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z której wynika, że określa ona jedynie przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowanego przedsięwzięcia. Innymi słowy rozstrzygnięcie to określa możliwy (potencjalny) sposób zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku planu miejscowego. W tym także kontekście należy postrzegać wymóg określenia charakterystycznych parametrów inwestycji. Chodzi tu o takie dane, które konieczne są dla rozstrzygnięcia przez organ lokalizacyjny, czy w świetle regulacji prawnych dotyczących planowanego zamierzenia dopuszczalne i obszaru na którym jest ono planowane jego lokalizacja jest dopuszczalne. Z tego też względu nie jest są uzasadnione twierdzenie skarżącej, że poprawny wniosek powinien dokładanie określać parametry gazociągu takie jak jego średnica nominalna, ciśnienie robocze, rodzaj technologii w jakiej będzie wykonany oraz, że powinien zawierać "kwalifikację przedsięwzięcia" lub kartę zawierającą tabele obrazujące minimalne i maksymalne ciśnienie i miejsce wpięcia gazociągu jak też obliczenia potwierdzające możliwość wpięcia do stacji gazowej. Z żadnego przepisu ustawy nie da się wywieść, że na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej inwestor musi przedstawiać wniosek "zgodny z warunkami technicznymi" jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie które określone są w rozporządzeniu z dnia 26 kwietnia 2013r. i że musi zawierać tak szczegółowe dane techniczne na które wskazuje skarżąca. Przywołane rozporządzenie - co wprost wynika z jego § 1 - znajduje bowiem zastosowanie przy projektowaniu, budowie, przebudowie sieci gazowej a więc dopiero na etapie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzaniu projektu budowlanego. Dopiero wówczas, właściwy organ architektoniczno-budowlany (a nie organ lokalizacyjny) ocenia zgodność planowanej inwestycji także z przepisami ww. aktu. Natomiast dla ustalenia przez organ lokalizacyjny, czy w świetle przepisów powszechnie obowiązujących dotyczących danego terenu dopuszczalna jest lokalizacja przedmiotowej inwestycji, nie są niezbędne aż tak szczegółowe dane techniczne które przywołuje skarżąca. Mając zatem na względzie rodzaj przedmiotowej inwestycji uznać należy, że we wniosku inwestora zawarto wystarczające dane przedstawiające charakterystyczne (nie szczegółowe) parametry techniczne dla dokonania przez organy oceny zgodności lokalizacji tej inwestycji z przepisami. Przede wszystkim określony został rodzaj planowanego odcinka gazociąg jako gazociągu niskiego ciśnienia, co determinuje dopuszczalne maksymalne ciśnienie robocze które określone jest w przepisach prawa. Z § 6 pkt 1lit. b przywołanego wyżej rozporządzenia (jak wynika z uzupełnienia skargi znanego także skarżącej) wynika, że maksymalne dopuszczalne ciśnienie robocze dla tego rodzaju gazociągu wynosi powyżej 10,0 kPa do 0,5 MPa włącznie. Kwestia maksymalnego ciśnienia roboczego gazociągu określona jest zatem w obowiązujących przepisach i jest istotna przede wszystkim dla określania szerokości strefy kontrolowanej. Pomimo zatem, że inwestor wprost nie wskazał tego parametru, to na potrzeby niniejszego postępowania wystarczające było przyjęcie przez Kolegium – przy wykorzystaniu ww. regulacji, że maksymalne ciśnienie przedmiotowego gazociągu wynosić może 0,5 MPa. Trafnie przy tym Kolegium podniosło, że także kwestia szerokości strefy kontrolowanej podlega badaniu i wyznaczaniu na etapie sporządzania projektu budowlanego i wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę. Podany przez inwestora parametr był także wystarczających dla ustalenia przez organy, czy inwestycja należy do oddziałujących na środowisko. W tym względzie przyjęto, że gazociąg średniego ciśnienia nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) – który obowiązywał w dacie orzekania przez organ I instancji - gazociągi o ciśnieniu nie wyższym niż 0,5 MPa nie stanowią takich przedsięwzięć. Co prawda przed wydaniem decyzji ostatecznej z dniem 26 września 2019 r. rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 z późn. zm.) jednakże stan prawny w tym względzie nie uległ zmianie, gdyż regulacja § 3 ust. 1 pkt 31 dotycząca gazociągów średniego ciśnienia jest identyczna jak w rozporządzeniu z 2010 r.

Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. na organ wydający decyzję lokalizacyjną nałożony został obowiązek dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikający z przepisów odrębnych (pkt 1) oraz stanu faktycznego i prawnego terenu na którym przewiduje się realizację inwestycji (pkt 2). Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji taką analizę sporządził i stanowi ona załącznik nr 2 do decyzji. W toku postępowania podjęte zostały także odpowiednie czynności związane z obowiązkiem uzgodnienia decyzji z organami współdziałającymi w jej wydaniu, wskazanymi w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. W tym przypadku był to Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, który dokonał uzgodnienia w zakresie obsługi komunikacyjnej postanowieniem z dnia [...] r. oraz Wojewódzki Konserwator Zabytków który dokonał milczącego uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. W konsekwencji stwierdzić należy, że przedmiotowa decyzja została wydana po przeprowadzeniu odpowiedniej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, jak tego wymaga art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Nastąpiło to z uwzględnieniem stanowiska organów współdziałających.

Przy kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy mieć na uwadze, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w danym miejscu nie podlega swobodnej ocenie organu ani nie jest zależne od woli właściciela gruntu, na którym inwestycja jest lokalizowana, ani też od woli właścicieli sąsiednich nieruchomości, na które taka inwestycja może oddziaływać. Sama bowiem decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji – poza warunkami, które wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego – nie wkracza w takim wypadku w sferę wykonywania praw przysługujących do takich nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt II OSK 170/16, CBOSA). Dla uzasadnienia odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji organ musiałby wykazać jej niezgodność z przepisami prawa, gdyż – jak już wcześniej zauważono - ocenie podlega jedynie legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu. Natomiast ani organy, ani też sąd administracyjny nie mają kompetencji do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w planowanym przebiegu. Kontrola takiej decyzji nie może zatem obejmować celowości podjęcia danej inwestycji w konkretnym kształcie i na danym terenie, gdyż rozstrzygnięcie premiowej sprawy determinowane jest faktem, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n.

Istotne także jest, że przepis art. 56 u.p.z.p. stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (zd. pierwsze), a przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (zd. drugie). Nadto art. 53 ust. 3 tej ustawy stanowi, że nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Decyzja lokalizacyjna jest tylko aktem stosowania prawa i konsekwentnie też, odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia.

W niniejszej sprawie organy dokonały prawidłowej oceny zgodności inwestycji z obowiązującymi i znajdującymi w sprawie zastosowanie przepisami i nie dopatrzyły się w tym względzie sprzeczności. Kolegium wykazało, że teren na którym planowana jest inwestycja stanowi grunt nierolny oraz, że żaden inny przepis nie sprzeciwia się jej lokalizacji. W szczególności przepisem tym nie jest wskazane przez skarżącą rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, gdyż jak to wyjaśniono, akt ten znajduje zastosowanie dopiero na etapie uzyskania pozwolenia na budowę. Tym samym także badanie zgodności inwestycji z przepisami tego rozporządzenia co do podnoszonych przez skarżącą okoliczności dotyczących szczegółowych parametrów gazociągu, jego konkretnego położenia w terenie, techniki i bezpieczeństwa wykonania - w tym połączenia odcinka gazociągu ze stacją gazową - nie może mieć miejsca w postępowaniu lokalizacyjnym, które stanowi wstępny etap procesu inwestycyjnego. W postępowaniu tym organ nie bada warunków technicznych inwestycji, a jedynie określa w kontekście ładu przestrzennego, czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. Dopiero organ wydający pozwolenie na budowę musi wiążąco wypowiedzieć się m.in. na temat usytuowania, obrysu i układu istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, ze wskazaniem wymiarów i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich (art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego), gdyż dopiero ten organ ocenia projekt obiektu i dopiero wtedy zapada rozstrzygnięcie, czy projekt odpowiada warunkom wynikającym z Prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 607/14, dostępny COBSA.). Tym samym wskazywana przez skarżącą rzekoma sprzeczność z warunkami technicznymi nie może stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji lokalizacyjnej. Podniesiony w tym względzie zarzut nie jest uzasadniony.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo także ocenił, że decyzja spełniała wymagania o których mowa w art. 54 u.p.z.p., zawierając wszystkie niezbędne elementy, jak określenie rodzaju inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych i linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (linie rozgraniczające teren inwestycji zostały oznaczone na załączniku graficznym nr 1 stanowiącym integralną część decyzji – kopia mapy zasadniczej w skali 1:500). Trafnie Kolegium uznało, że nie budzi zastrzeżeń oznaczony w decyzji pierwszej instancji rodzaj zabudowy (jako infrastruktura techniczna) oraz ze względu na charakter inwestycji odstąpienie od ustalenia parametrów zabudowy. Organ pierwszej instancji prawidłowo określił też wymagania związane z ochroną interesów osób trzecich wskazując przede wszystkim na warunki ochrony przed: a/ pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; b/ uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie c/ zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi wskazującego, że realizacja inwestycji będzie naruszać prawo własności skarżącej do nieruchomości sąsiedniej wyrażające się w prawie do spokojnego z niej korzystania wskazać należy, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego sama w sobie nie narusza prawa własności. Raz jeszcze przypomnieć należy, że określa ona jedynie możliwy (potencjalny) sposób zagospodarowania danego terenu w przypadku braku planu miejscowego. W efekcie samo wydanie omawianej decyzji dla terenu sąsiadującego z nieruchomością skarżącej nie ogranicza przysługującego jej prawa własności tej nieruchomości a tym bardziej istoty tego prawa. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego przyjęto bowiem, że do naruszenia istoty tego prawa dochodzi w sytuacji, gdy zostanie wykluczone wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy (pobieranie z niej pożytków) albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzaniem rzeczą, lub też wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por. wyrok z dnia 25 maja 1999 r. SK/9/98). Co także istotne - a na co już wcześniej zwracano uwagę - decyzja lokalizacyjna nie jest aktem upoważniającym do podjęcia i realizacji robót budowlanych. Przed ich rozpoczęciem inwestor musi uzyskać zgodę na wykonanie tych robót w formie przewidzianej w przepisach Prawa budowlanego. Wszystkie szczegóły techniczne planowanej inwestycji i jej zgodność z przepisami Prawa budowlanego i przepisów wykonawczych (w tym techniczno-budowlanych) ocenia organ właściwy do wydania pozwolenia na budowę - co należy podkreślić także w aspekcie ochrony osób trzecich. Z tego względu ochrona osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym nie może być całościowa i nie może podejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich udzielanej na etapie pozwolenia na budowę na podstawie Prawa budowlanego. Tym samym nie może ona być tak konkretnie i szczegółowo określona jak przy pozwoleniu na budowę (tak NSA w wyroku z dnia 20 lutego 2019r. II OSK 826/17).

Wypada również zauważyć, że ochronę interesów osób trzecich w postępowaniu lokalizacyjnym należy oceniać kategoriami obiektywnymi, tzn. organ ma obowiązek zapewnić tę ochronę o tyle tylko, gdy wynika ona z konkretnych przepisów ustawowych. Pomocna w odnalezieniu przepisów precyzujących taki interes może być przywołana przez Kolegium regulacja § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589). Zgodnie z tym przepisem ustalenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich zapisuje się w szczególności poprzez określenie warunków ochrony przed pozbawieniem: dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, a także ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby. W niniejszej sprawie wymogi powyższe zostały spełnione.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi wskazującego na bezprzedmiotowość postępowania z tego względu, że w obrocie prawnym znajduje się wydana wcześniej przez Wójta Gminy O. decyzja lokalizacyjna z dnia [...] r. dotycząca tego samego terenu na rozbiórkę stacji gazowej i budowę nowej, stwierdzić należy, że powyższa okoliczność nie świadczy o bezprzedmiotowości postępowania. Prawidłowo bowiem wyjaśniło Kolegium w decyzji odwoławczej, że decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego podobnie jak decyzję o warunkach zabudowy, można – dla tego samego terenu – wydać dla różnych inwestycji także kilku inwestorom (art. 63 ust. 1 u.p.z.p.). Zaznaczyć należy, że żaden przepis nie uzależnia wydania decyzji lokalizacyjnej od zgody właściciela nieruchomości na której jest ona planowana (a tym bardziej od zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej). Tym samym fakt wydania dla tego samego terenu dwóch decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla innych inwestorów, nie jest naruszeniem przepisów prawa materialnego i nie świadczy o sprzeczności tych decyzji. Należy także zgodzić się z Kolegium, że nie było podstawy do stosowania w sprawie art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p, gdyż decyzja o pozwoleniu na budowę dla stacji gazowej w dacie orzekania Kolegium nie była jeszcze ostateczna a ponadto obie inwestycje nie są ze sobą kolizyjne. Powyższa okoliczność nie stanowi także podstawy dla umorzenia postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość. W sytuacji wskazywanej przez skarżąca , w której dochodzi do wydania dwóch decyzji dotyczących tego samego terenu, można byłoby mówić o bezprzedmiotowości postępowania w przypadku tożsamości obu spraw w których decyzje te zostały wydane. Tożsamość spraw będzie natomiast istniała, gdy sprawie wystąpią te same podmioty i dotyczyć będzie ona tego samego przedmiot w niezmienionym stanie faktycznym odnoszonym do faktów prawotwórczych i stanie prawnym. Porównując pod tym względem wskazane przez skarżącą decyzje stwierdzić należy, że nie spełniają one kryteriów tak rozumianej tożsamości w zakresie kryterium podmiotowego (zezwolenie na lokalizacje udzielono różnym podmiotom). Brak jest także tożsamości pod względem przedmiotowym, gdyż dotyczą one różnych odcinków inwestycji pomimo, że są one ze sobą związane pod względem infrastrukturalnym.

Za nieuzasadnione Sąd uznał także podnoszone przez skarżącą zarzuty naruszenia prawa procesowego. Kolegium nie naruszyło art. 28 i art. 10 k.p.a. i nie odmówiło skarżącej przymiotu strony w postępowaniu, o czym świadczy choćby fakt, że rozpoznało złożone przez nią odwołanie. W świetle przedstawionych wcześniej wywodów Sąd nie stwierdził także naruszenie przepisów prawa procesowego - w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 75, art. 8 i art. 9 k.p.a. – w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami k.p.a. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i wszechstronnie go rozpatrzył. Ocena dokonana na podstawie art. 80 k.p.a. nie była oceną dowolną a poczynione ustalenia zawarto w wyczerpującym uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi art. 107 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Skoro wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu nie doszło także do naruszenia art. 8 i art. 9 k.p.a. Dodatkowo wyjaśnić trzeba, że niejasny jest zarzut naruszenia art. 81 ustawy środowiskowej skoro strona nie wskazuje o jak akt konkretnie chodzi. Kolegium nie naruszyło także przywołanych w skardze przepisów Kodeksu cywilnego (art. 140, art. 144 k.c.) i przepisów Prawa budowlanego (art. 3 pkt 20, art. 28 ust.3) gdyż ich nie stosowało.

Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.