Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 958/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 21 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia ,,Regulaminu Funkcjonowania Strzelnicy" uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 47 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 53 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. "Regulaminu Funkcjonowania Strzelnicy" mieszczącej się w Ł., przy ul. B 5/7.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

W dniu 12 czerwca 2019 r. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o zatwierdzenie "Regulaminu Funkcjonowania Strzelnicy" mieszczącej się w Ł. przy ul. B 5/7 w Ł.

Pismem z dnia 26 czerwca 2019 r. organ wezwał wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia treści przedstawionego Regulaminu Funkcjonowania Strzelnicy o zapisy zawarte w Rozdziale 1 ust. 3 pkt 2 i Rozdziale 3 ust. 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic, oraz dostarczenie do wglądu decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania.

Wnioskodawca w piśmie z dnia 9 lipca 2019 r. poinformował, że "poczynił kroki, starania celem ustalenia niezbędnych dokumentów do wydania decyzji i zatwierdzenia wzorcowego regulaminu strzelnicy jednocześnie załączając projekt regulaminu funkcjonowania strzelnicy C.

W dniu 10 lipca 2019 r. do organu wpłynęło kolejne pismo wnioskodawcy z dnia 9 lipca 2019 r., w którym załączając projekt regulaminu funkcjonowania strzelnicy C wskazał, że "żądanie przedłożenia dodatkowej dokumentacji jest bezpodstawne i bezprzedmiotowe, podobnie jak i wydawanie decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania, ponieważ warunek ten został usunięty z art. 47 ustawy o broni i amunicji, ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. 2003 nr 80 poz. 718).

Decyzją z dnia [...] Prezydenta Miasta Ł. odmówił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. zatwierdzenia "Regulaminu Funkcjonowania Strzelnicy" mieszczącej się w Ł., przy ul. B 5/7 wskazując, że wzorcowy regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic określa załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic. Przedstawiony przez wnioskodawcę w dniu 10 lipca 2019 r. regulamin funkcjonowania strzelnicy C nie spełnia wymagań formalnych określonych w ww. załączniku. W treści przedłożonego regulaminu nie uwzględniono w pełni wymogów wyszczególnionych w Rozdziale 1 ust. 3 pkt 2, tj. zapisu o treści "decyzję o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania".

Organ wskazał, że Prezydent Miasta Ł. posiada kompetencję do weryfikowania (badania), czy strzelnica zbudowana jest z zachowaniem wymogów prawa budowlanego oraz czy jest dopuszczona do użytku w rozumieniu przepisów, m.in. przez żądanie przedłożenia przez wnioskodawcę pozwolenia na użytkowanie obiektu. Regulamin strzelnicy nie może być zatwierdzony w stosunku do obiektu, który nie jest strzelnicą w rozumieniu ustawy. Nie byłby to bowiem w takim przypadku regulamin "strzelnicy" w rozumieniu ustawowym, ale regulamin "miejsca, które uznano za przydatne do użytkowania broni palnej i innej broni zdolnej do rażenia celów na odległość", a które sam organizator nazwał strzelnicą.

Na podstawie analizy przedłożonych dokumentów w postaci pism złożonych w dniu 12 czerwca 2019 r., 9 lipca 2019 r., 10 lipca 2019 r. oraz dołączonych załączników w postaci umowy najmu, oświadczenia dotyczącego przeznaczenia obiektu położonego przy ul. B 5/7, informacji z rejestru przedsiębiorców, wyciągów z treści księgi wieczystej nr [...], projektów regulaminu funkcjonowania strzelnicy C organ stwierdził, iż obiekt położony przy ulicy B 5/7 w Ł., wskazany w regulaminie funkcjonowania strzelnicy, jest obiektem o przeznaczeniu magazynowo-handlowo-usługowym. Z przedstawionych materiałów nie wynika, że wymieniony obiekt posiada wydaną decyzję o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania w myśl przepisów ustawy - Prawo budowlane.

Prezydent Miasta Ł. wyjaśnił, że regulamin strzelnicy nie może być zatwierdzony w stosunku do obiektu, który nie jest strzelnicą. Bez potwierdzenia odpowiedniej lokalizacji strzelnicy oraz jej zbudowania i użytkowania zgodnie z obowiązującym prawem brak jest podstaw do stwierdzenia, czy dana strzelnica będzie gwarantowała wespół z zatwierdzonym regulaminem osiągnięcie celu ustawy o broni i amunicji w postaci wymogów związanych z bezpieczeństwem i ochroną środowiska. Art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 718) pozbawił wójta (burmistrza, prezydenta miasta) kompetencji do dopuszczenia strzelnic do użytkowania, ale nie oznacza to, że nie posiada on kompetencji do sprawdzenia czy wnioskodawca dysponuje takim dokumentem wydanym przez uprawniony do tego organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.

- art. 7, art. 77 § 1, 80 k.p.a., polegające na całkowicie biernej postawie organu w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i powstrzymanie się od ustalenia okoliczności spełnienia przez budynek przepisów prawa budowlanego, mimo posiadania informacji, że został on wybudowany w latach 50-tych XX wieku;

- art. 10 § 1 oraz art. 79a § 1 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji i brak poinformowania strony o przesłankach niewykazanych przez stronę;

naruszenie prawa materialnego, tj..

- art. 46 i 47 ustawy o broni i amunicji, poprzez nieuzasadnione założenie, że istnieją szczegółowe normy prawa budowlanego oraz normy techniczno-budowlane odnoszące się do strzelnic sportowych.

W oparciu o postawione zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu spółka podniosła, że Prezydent Miasta Ł. powstrzymał się całkowicie od poczynienia jakichkolwiek ustaleń, przyjmując a priori, że budynek jest nielegalny. Tymczasem trudno przyjąć, że budynek tak stary, który miał przeznaczenie użytkowe, został wybudowany nielegalnie. Tym bardziej, że najprawdopodobniej jego właścicielem było Miasto Ł. lub inna jednostka publiczna. Prezydent Miasta Ł. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pomija, że przepisy prawa budowlanego oraz przepisy techniczno-budowlane nie precyzują w żadnym zakresie warunków szczególnych, jakim powinny odpowiadać strzelnice sportowe. Prawo budowlane wspomina o strzelnicy w jednym miejscu (tj. w art. 3 ust. 5) i przepis ten odnosi się do strzelnic nie związanych trwale z gruntem, czyli nie usytuowanych w budynku. Rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w ogóle nie wspomina o strzelnicach.

Z powyższego wynika, że ustawodawca nie precyzuje szczególnych warunków budowlanych, jakim powinny odpowiadać strzelnice. Tym samym wybudowanie budynku zgodnie z przepisami prawa budowlanego jest wystarczające dla zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Organ natomiast nie może oczekiwać, że budynek będzie wybudowany jako "strzelnica", ponieważ nie istnieją przepisy techniczno-budowlane, które by regulowały w ogóle budowę takich budynków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazało, że zgodnie z art. 45 ustawy o broni i amunicji, broń palna oraz inna broń zdolna do rażenia celów na odległość może być używana w celach szkoleniowych i sportowych tylko na strzelnicach. Jednocześnie ustawodawca w art. 46 ust. 1 cyt. ustawy, wprost wskazał, że strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy.

Stosownie do treści art. 46 ust. 2 ustawy, szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy. Na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy, minister właściwy do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, wzorcowy regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic, uwzględniając warunki korzystania ze strzelnicy oraz sposób obchodzenia się z bronią i sposób zachowania się osób przebywających na strzelnicy.

W oparciu o powyższą delegację Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 15 marca 2000 r. rozporządzenie w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic, które określa wzorcowy regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic, z uwzględnieniem:

1) warunków korzystania ze strzelnicy,

2) sposobu obchodzenia się z bronią,

3) sposobu zachowania się osób przebywających na strzelnicy.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia, wzorcowy regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic stanowi załącznik do rozporządzenia.

Na podstawie regulaminu wzorcowego właściciel lub zarządca strzelnicy, obowiązany jest opracować regulamin strzelnicy, w którym może w szczególności określić dodatkowe warunki bezpieczeństwa, w tym także dla osób przebywających na strzelnicy (§ 4 rozporządzenia).

Odwołując się do treści cyt. powyżej art. 46 ust. 1 ustawy organ odwoławczy podkreślił, że zasadnym jest zatem ustalenie, w pierwszej kolejności, czy obiekt, którego regulamin ma być zatwierdzony, rzeczywiście jest strzelnicą, tj. obiektem budowlanym wzniesionym zgodnie z przepisami prawa, przeznaczonym do użytkowania jako strzelnica. Po drugie - weryfikacji również podlega, czy wskazana lokalizacja strzelnicy spełnia wymagania w zakresie ochrony środowiska, jakie powinny być spełnione przy budowie i użytkowaniu strzelnic - wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz.U. z 2000r. Nr 27, poz. 341 ze zm.). Po trzecie mającym niewątpliwy wpływ na zatwierdzenie przedłożonego regulaminu jest wynik analizy postanowień tego regulaminu w zakresie wymogów zapewnienia bezpieczeństwa osób korzystających ze strzelnicy i osób przebywających na strzelnicy. W czwartej wreszcie kolejności wójt (burmistrz/prezydenta miasta), winien odnieś projekt przedłożonego regulaminu strzelnicy do wzorcowego regulaminu bezpiecznego funkcjonowania strzelnic - stanowiącego załącznik do ww. rozporządzenia.

Regulamin strzelnicy jest zatem ostatnim etapem organizacji strzelnicy, o tyle ważnym, że jego zatwierdzenie oznacza faktyczne otwarcie strzelnicy dla użytkowników, co determinuje rolę właściwego organu (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) nie tylko do zatwierdzenia regulaminu, gdy jest zgodny z wzorcowym regulaminem strzelnic, ale przede wszystkim ustalenia, czy obiekt powstał zgodnie z przepisami prawa i czy spełnia stawiane przez te przepisy wymagania w tym zakresie.

Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych dotyczącego wykładni art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 47 ustawy o broni i amunicji organ odwoławczy podkreślił, że wójt gminy posiada kompetencję do weryfikowania (badania), czy strzelnica zbudowana jest z zachowaniem wymogów prawa budowlanego oraz czy jest dopuszczona do użytku w rozumieniu przepisów, m.in. przez żądanie przedłożenia przez wnioskodawcę pozwolenia na użytkowanie obiektu. Regulamin strzelnicy nie może być zatwierdzony w stosunku do obiektu, który nie jest strzelnicą. Trudno bowiem uznać, aby zatwierdzenie regulaminu strzelnicy miało odnosić się abstrakcyjnie do mającej dopiero powstać strzelnicy lub miejsca, w którym faktycznie ma odbywać się użycie broni w celach szkoleniowych i sportowych. Celem ustawy o broni i amunicji w odniesieniu do strzelnic jest zapewnienie prawidłowego ich funkcjonowania, tj. w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz niepowodujący zagrożenia bezpieczeństwa. Kwestię zorganizowania strzelnicy należy uzależnić od uzyskania odpowiednich zgód właściwych organów na jej zrealizowanie oraz użytkowanie. W innym wypadku nie można by w ogóle stwierdzić czy strzelnica jako obiekt budowlany spełnia określone wymagania, ponieważ wójt gminy (burmistrz, prezydent miasta) nie posiada na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji kompetencji do zatwierdzania lokalizacji, budowy i użytkowania strzelnicy. W tym zaś zakresie ustawa o broni i amunicji wyraźnie formułuje wymóg, zgodnie z którym strzelnice powinny być odpowiednio zlokalizowane i zbudowane. Te wymagania zostały szczegółowo określone, na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 48 ustawy o broni i amunicji, w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz.U. Nr 27, poz. 341). Ponadto dodatkowe wymogi bezpieczeństwa jakie powinna spełniać strzelnica wynikają z ustępu 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic. Są to dodatkowe wymagania jakie ustawodawca formułuje w odniesieniu do procesu inwestycyjno-budowlanego dla strzelnic i łączy je przedmiotowo z odpowiednim sposobem organizacji strzelnicy. Bez zatem potwierdzenia odpowiedniej lokalizacji strzelnicy oraz jej zbudowania i użytkowania zgodnie z obowiązującym prawem brak jest podstaw do stwierdzenia czy dana strzelnica będzie gwarantowała wespół z zatwierdzonym regulaminem osiągnięcie celu ustawy o amunicji i broni w postaci wymogów związanych z bezpieczeństwem i ochroną środowiska. W tym zakresie w trakcie postępowania dotyczącego zatwierdzenia regulaminu strzelnicy wójt może jedynie dokonać ustaleń odnośnie faktu, czy wnioskodawca posiada uprawnienie do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu, czy strzelnica powstała zgodnie z prawem na podstawie odpowiednich zgód m.in. organów architektoniczno-budowlanych (np. na zmianę sposobu użytkowania dotychczasowych obiektów poligonalnych nie będących strzelnicą). Są to zatem okoliczności, które powinny być przedmiotem postępowania wyjaśniającego.

W rozpoznawanej sprawie Prezydent Miasta Ł. zasadnie wezwał stronę do przedłożenia decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania. Powyższe wezwanie pomimo jego doręczenia w dniu 1 lipca 2019 r. - pozostało bezskuteczne, co w konsekwencji stanowiło podstawę do odmowy uwzględnienia złożonego wniosku

Za chybione organ uznał zarzuty postawione w odwołaniu dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, ponieważ to strona nie przedłożyła kluczowych w sprawie dokumentów pozwalających na ustalenie, że strzelnica zbudowana została z zachowaniem wymogów prawa budowlanego oraz czy jest dopuszczona do użytkowania.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 6 k.p.a. poprzez określenie przez organ przesłanek do wydania decyzji pozytywnej o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy niewykazanych w ustawie o broni i amunicji;

- art. 6 w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez sprowadzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji do zacytowania przez organy obydwu instancji orzeczeń sądów administracyjnych i polemiki z poglądami przedstawionymi w tych. wyrokach;

- art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie;

- art. 8 w zw. z art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez odmowę udzielenia wyjaśnień, co do prowadzonego postępowania oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

- art. 46 ust. 2 w zw. z art. 47 ustawy o broni i amunicji przez samodzielne utworzenie przez organu obu instancji przesłanek do wydania pozytywnej decyzji o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy, nieznanych w ustawie, podczas gdy decyzja o zatwierdzeniu regulaminu jest decyzją związaną i do jej wydania wystarczy utworzenie i załączenie do wniosku regulaminu opracowanego zgodnie z treścią załącznika do rozporządzenia z dnia 15 marca 2000 r.;

- art. 46 ust. 1 ustawy o broni i amunicji przez bezpodstawne działanie organów i przyznanie sobie uprawnień do weryfikacji prawidłowości funkcjonowania strzelnicy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu W dniu 10 lutego 2020 r. za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej do akt sprawy wpłynął wniosek przedstawiciela D – K.G. o dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. W załączeniu do wniosku przedstawiono regulamin D i stanowisko w sprawie.

Zarządzeniem z dnia 13 lutego 2020 r. przedstawiciel D został wezwany do uzupełnienia, w terminie 7 dni, braków formalnych wniosku o dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. .

Postanowieniem z dnia 12 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku "D" – o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

Zarządzeniem z dnia 30 lipca 2020 r. pozostawiono wniosek "D" o dopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie z powodów w niej wskazanych.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy postępowania administracyjnego, a także czy dokonano prawidłowej wykładni norm prawa materialnego.

Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika przy tym, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwość kontrolowanego aktu podnieść z urzędu, co też w niniejszej sprawie uczynił. Jak natomiast stanowi art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez A Sp. z o.o. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]w przedmiocie odmowy zatwierdzenia Regulaminu funkcjonowania strzelnicy mieszczącej się w obiekcie przy ul. B 5/7 w Ł., Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż wskazano w skardze. W sprawie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa procesowego mogącego mieć co najmniej istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 63 § 1 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) powinny być podpisane przez wnoszącego. Natomiast zgodnie z art. 64 § 1 i § 2 k.p.a., jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nie usunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż podpis wnoszącego pismo, w niniejszej sprawie podanie z dnia 10 czerwca 2019r. o wydanie decyzji administracyjnej zatwierdzającej Regulamin Strzelnicy mieszczącej się w obiekcie przy ul. B 5/7 w Ł., stanowi, warunek skuteczności przedmiotowej czynności procesowej. Przez podpisanie pisma przez wnoszącego należy zaś rozumieć umieszczenie własnoręcznego podpisu przez tę osobę pod treścią takiego dokumentu. Podpis warunkuje, że żądanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca podanie. W sytuacji, gdy pismo nie spełnia wymogów określonych w przytoczonym wyżej przepisie, organ administracji winien wezwać stronę, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., do uzupełnienia braków poprzez wskazanie wymienionych w tymże przepisie elementów podania.

Z załączonych do skargi akt administracyjnych wynika, iż w niniejszej sprawie organ – Prezydent Miasta Ł., zaniechał wezwania strony do usunięcia braków formalnych podania z dnia 10 czerwca 2019 r. o wydanie decyzji zatwierdzającej Regulamin Strzelnicy – poprzez jego podpisanie. Okoliczność wydania przez organ I instancji decyzji na skutek rozpatrzenia podania zawierającego braki uniemożliwiające nadanie sprawie dalszego biegu (art. 63 § 2 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 64 § 2 k.p.a.) winno skutkować wyeliminowaniem tej decyzji z obrotu prawnego. Brak podpisu osoby wnoszącej podanie, jeśli nie zostanie usunięty poprzez wezwanie do usunięcia braków, uniemożliwia bowiem wywołanie skutków prawnych wniesionego podania, tj. powoduje niemożność jego rozpoznania przez organ administracji. W przypadku gdy podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, organ nie może przystąpić do jego rozpatrywania, bowiem nie dysponuje kompletnym podaniem. Postępowanie więc się nie toczy.

W literaturze przedmiotu podkreśla się, iż Kodeks postępowania administracyjnego, w zakresie formy i treści podania, przyjmuje wprawdzie zasadę ograniczonego formalizmu, niemniej jednak przestrzeganie tych ograniczonych wymagań formalnych, wynikających ze wskazanych przepisów ma podstawowe znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Spełnienie tych wymagań gwarantuje wszak, iż określona czynność procesowa została dokonana przez stronę (B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 7, C.H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 360). Orzecznictwo sądowe podnosi z kolei, iż zasada odformalizowania nie może być przez organ odczytywana jako zwalniająca od przewidzianego w art. 64 k.p.a. trybu, a brak podpisu wnoszącego podanie jest w świetle art. 63 k.p.a. brakiem formalnym podlegającym usunięciu w powyższym trybie niezależnie od tego, jakie jest przekonanie organu co do zamiaru i intencji wnoszącego (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006r., VI SA/Wa 1040/05, LEX nr 214085).

W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z załączonych do skargi akt administracyjnych, w dniu 12 czerwca 2019 r. spółka A złożyła w Urzędzie Miasta Ł. pismo zatytułowane "Podanie" . Pismo to, zawierające wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia Regulaminu Strzelnicy nie zostało jednakże podpisane przez osobę/osoby umocowane do reprezentowania spółki (karta 1 akt administracyjnych). Pod tymże podanie nie widnieje żaden podpis, a organ, bez wzywania skarżącej do usunięcia tego braku formalnego podania, rozpoznał je merytorycznie. W tym stanie faktycznym w świetle powołanych wyżej przepisów uzasadnione wątpliwości budzić musi skuteczność prawna czynności procesowej strony - wniesienia podania - z punktu widzenia wymagań formalnych wymienionych w art. 63 k.p.a., w szczególności w kontekście wymogu podpisania podania przez wnoszącego. Organ powinien był zatem wezwać stronę do podpisania podania w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia tego podania bez rozpoznania. Rozpoznanie niepodpisanego podania stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które niewątpliwie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Gdyby, bowiem strona wezwania o podpisanie podania nie wykonała, podanie to należałoby pozostawić bez rozpoznania.

Decyzja Prezydenta Miasta Ł. naruszała zatem przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W następnej kolejności, jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Ł., do którego wpłynęło odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie odmowy zatwierdzenia Regulaminu Strzelnicy umknęła natomiast kwestia prawidłowości reprezentacji strony odwołującej się, a co za tym idzie formalnej skuteczności wniesionego odwołania. Niesporne w świetle akt sprawy jest to, że odwołanie imieniem A spółki z o.o. wniósł adwokat T.Ł. a do odwołania dołączył pełnomocnictwo udzielone mu wyłącznie przez Prezesa Zarządu spółki A M.B. (dowód: k. 80 akt administracyjnych). W aktach sprawy znajdował się odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS) odnośnie do sposobu reprezentacji spółki A, z którego jednoznacznie wynika, że w przypadku zarządu składającego się z dwóch lub większej liczby osób do składania oświadczeń w imieniu spółki jest wymagane współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu łącznie z prokurentem. Z załączonego odpisu z KRS wynika, że zarząd spółki z o.o. A składa się z trzech osób nadto nie ustanowiono w spółce prokury (k.11-12 akt administracyjnych).

Z mocy art. 30 k.p.a. zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Stosując ten przepis w sprawie, sąd wywodzi, iż udzielenie pełnomocnictwa do reprezentowania spółki A przed organem odwoławczym wyłącznie przez jednego z członków zarządu, było bezskuteczne, skoro z rejestru KRS wynika, że do skuteczności takiej czynności prawnej wymagane było współdziałanie dwóch członków zarządu.

W sytuacji więc, gdy z odwołania wynika, iż zostało ono wniesione w imieniu strony postępowania przez podmiot, w stosunku do którego istnieją wątpliwości co do skuteczności umocowania go do reprezentowania tej strony, obowiązkiem organu jest podjęcie z urzędu wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do rozstrzygnięcia tych wątpliwości i ewentualnego usunięcia braków w umocowaniu przedstawiciela strony do jej reprezentowania w postępowaniu odwoławczym. Należyte dochowanie wspomnianego obowiązku ma tym istotniejsze znaczenie, że wszelkie jego uchybienia przez organ odwoławczy prowadzić mogą do naruszenia konstytucyjnego prawa strony do zaskarżenia orzeczenia organu władzy publicznej, zapadłego w pierwszej instancji. Tym samym organ odwoławczy powinien szczególnie wnikliwie, a zarazem ostrożnie podchodzić do badania prawidłowości umocowania osoby wskazującej, że działa jako pełnomocnik strony postępowania, tak by w miarę możliwości zachować konstytucyjny standard postępowania, wynikający z opisanej wyżej zasady.

Wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Działając w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a., pełnomocnik strony winien legitymować się stosownym pełnomocnictwem udzielonym na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszonym do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.), a w przypadku pełnomocnictwa udzielonego na piśmie, winien dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.).

W świetle art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. jeżeli podanie(odwołanie) nie spełnia wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, iż Kolegium rozpoznało odwołanie wniesione przez pełnomocnika strony, wadliwie umocowanego, który nie wykazał się w postępowaniu przed organem skutecznym z punktu widzenia przepisów k.p.a. pełnomocnictwem, a organ nie podjął działań zmierzających do usunięcia tego braku.

Skoro Kolegium, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 64 § 2 k.p.a. nie wezwał wnoszącego odwołanie pełnomocnika do uzupełnienia braków odwołania poprzez legitymowanie się prawnie skutecznym pełnomocnictwem, to dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu administracyjnym, innego niż dające podstawę do jego wznowienia, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Ten hipotetyczny, aczkolwiek istotny wpływ na wynik sprawy polegać mógł na tym, że gdyby wezwany pełnomocnik nie uzupełnił braków odwołania w wyznaczonym terminie, prowadziłoby to do innego rozstrzygnięcia organu odwoławczego, niż zaskarżona decyzja. Te okoliczności nakazywały orzec, jak w sentencji.

Wskazane powyżej mające co najmniej istotny wpływ na wynik rozpatrywanej sprawy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w konsekwencji spowodowało, iż Sąd nie mógł ustosunkować się do merytorycznej argumentacji skargi ani oceniać w tym kontekście decyzji organu odwoławczego. Wyrokowanie zdeterminowane zostało bowiem omówionymi wyżej względami natury formalnoprawnej.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

k.ż.