Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1972/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 632  Pomoc społeczna
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA-del. Renata Detka AWSA Mariusz Kotulski ( spr.) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2005 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] 2001 r. , Nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] 2000r. J. M. złożył wniosek do Komendanta Komendy Powiatowej Policji w Z. w sprawie przyznania pomocy finansowej. We wniosku tym oświadczył, że uzyskał lokal mieszkalny w Z. przy ul.[...] składający się z 4 izb o pow. mieszkalnej 60 m2.

Decyzją z dnia [...] 2000r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. odmówił przyznania pomocy finansowej.

Po wniesieniu przez J. M. odwołania Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] 2001 r. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Pismem z dnia [...] 2001r. J. M. poinformował dodatkowo Komendanta Powiatowego Policji w Z., że z uwagi na zakup domu jednorodzinnego w Z. przy ul. [...] chciał otrzymać pomoc finansową na zakup tego domu, a jednocześnie "w miesiącu lutym b.r. zakładam w S.R. w Z. sprawę o eksmisję rodziny J. Powodem eksmisji jest fakt nie posiadania przez wymienionych tytułu prawnego, decyzji adm. do zajmowanego lokalu. Do chwili obecnej nie spisali ze mną umowy najmu, nie płacili czynszu przez 12 lat i nie płaca nadal, a także nie partycypują w kosztach utrzymania budynku (...). Proszę przygotować się na to, że po eksmisji KPP w Z. będzie musiała zapewnić mieszkanie rodzinie J." Kolejnym pismem z dnia [...] 2001r. J. M. zwrócił się o udzielenie informacji kiedy zostanie rozpatrzony ponownie jego wniosek o pomoc finansową.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant Powiatowy policji w Z. działając na podstawie art.94 ust.l w zw. z art.95 pkt 2 ustawy z 6.04.1990 o policji oraz § l ust.2 Zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30.09.1997r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów wydał w dniu [...] 2001r. kolejną decyzję, którą odmówił przyznania pomocy finansowej. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, iż J. M. był policjantem w okresie od 1973r. do 1997r., kiedy to przeszedł na emeryturę. W dniu [...] 1983r. J. M. (zwany dalej skarżącym) zawarł z Naczelnikiem Miasta Z. umowę, na mocy której przyjął na siebie obowiązek palacza w administrowanym przez Miasto Z. budynku przy ul. [...] z czym wiązało się prawo do nieodpłatnego zamieszkiwania w tym budynku, w lokalu składającym się z dwóch pokoi, przedpokoju i w.c. o łącznej powierzchni użytkowej 29,50 m2, w tym mieszkalnej 25,50 m2. W dniu [...] 1988r. skarżący otrzymał od ówczesnego Szafa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych przydział nr 26/88 dot. lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 58,20 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 34,40 m - również w budynku przy ul.[...]. Od tego czasu praktyczny "stan posiadania substancji mieszkaniowej" przez skarżącego ukształtował się w sumie w ten sposób, że dysponował on powierzchnią użytkową 87,70 m2 i powierzchnia mieszkalną59,90 m2. "Uwzględniając, że rodzina Pana M. liczy 5 osób (żona i troje dzieci urodzonych w latach 1977, 1986 i 1988) uznać należy, że Pan J. M. miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe zgodnie zarówno z poprzednimi jak i obecnymi "normami zaludnienia" (7-10 m2 powierzchni mieszkalnej na osobę - § 3 ust. l Zarządzenia MSWiA z dnia 30.09.1997r. "w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów"). Po przydzieleniu w/w lokalu Pan J. M. pobierał przez cały czas "równoważnik za remont posiadanego lokalu mieszkalnego" (tzn. uznawał, ze jego potrzeby mieszkaniowe zostały zaspokojone zgodnie z normami)."

Następnie skarżący nabył l/2 część nieruchomości przy ul. [...] w Z. (akt notarialny rep.[...] z [...] 2000r.), a na podstawie ugody sadowej z [...] 2000r., sygn. [...] zawartej przed Sadem Rejonowym w Z. z Miastem Z. stał się wyłącznym właścicielem tejże nieruchomości. Tak więc skarżący stał się wyłącznym właścicielem nieruchomości przy ul. [...], w którym to budynku uprzednio mieszkał na podstawie umowy i przydziału. W konsekwencji organ I instancji uznał, że skarżący posiadał lokal mieszkalny w rozumieniu art. 95 ust. l pkt 2 ustawy o Policji w związku z art. 336 k.c. zaspokajający jego potrzeby mieszkaniowe, czego zresztą nie kwestionował on przez 12 lat i pobierał równoważnik remontowy. "Istota "policyjnych przepisów mieszkaniowych" (przypisy rozdziału 8 ustawy o Policji i przepisy wykonawcze) jest zapewnienie policjantowi przydziału odpowiedniego powierzchniowo lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych (art. 88 ust.l ustawy o Policji), a gdy to nie jest możliwe - wypłacanie mu równoważnika za brak mieszkania (art. 92 ustawy o Policji) lub przyznanie mu pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w inny sposób, tj. uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu stanowiącego odrębna własność (art.94 ust. l ustawy o Policji). Prawa powyższe policjantowi nie przysługują gdy posiada on w miejscowości, w której pełni służbę, lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej (art.95 pkt 2 ustawy o Policji)." Skoro więc skarżący posiadał lokal mieszkalny o wystarczającej powierzchni to nie przysługuje mu prawo do przydzielenia innego lokalu ani tez do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu w inny sposób.

Również od tej decyzji J. M. wniósł odwołanie.

Komendant Wojewódzki Policji - działając jako organ odwoławczy - decyzją z dnia [...] 2001., Nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji zaprezentowane w zaskarżonej decyzji powtarzając podniesioną już wyżej argumentację.

Powyższa decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji została zaskarżona przez J. M. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w K. podnosząc, że organy orzekające w sprawie nie wzięły pod uwagę, iż pomieszczenia, które otrzymał z rodziną do zamieszkania przy ul. [...] w Z. od Naczelnika Miasta Z. znajdowały się na poddaszu budynku, a ich wysokość wznosiła się od 190 do 203 cm. Tymczasem wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna odpowiadać określonym wymogom i w budynkach jednorodzinnych na poddaszu minimalna wysokość ma wynosić 2,2 m - co wynika z przepisów regulujących warunki techniczne jakim winny odpowiadać budynki. "Pomieszczenia na strychu nazwano pokojem bo mieszkali tam ludzie i była tam wstawiona wersalka, firanki i inaczej nie można było tego nazwać." Skarżący podnosi, iż sam doprowadził ów strych do zamieszkania, "gdyż na strychu prócz starej muszli klozetowej nic nie było - gołe ściany", a Urząd Miasta, jak i Komenda MO odmówiły mu jakiejkolwiek pomocy finansowej na przystosowanie strychu do zamieszkania. Tym samym uważa, iż od Naczelnika Miasta Z. w 1983r. nie otrzymał pełnowartościowego mieszkania, które zostało zaliczone do norm zaludnienia na członka rodziny. Jeżeli zaś chodzi o przydział mieszkania funkcyjnego decyzja nr [...] z dnia [...] 1988r. to skarżący podnosił już w toku postępowania fakt, iż decyzja ta wydana została niezgodnie z obowiązującym prawem bowiem "Szef RUSW - Z. nie był w żadnej formie, tak ustnej jak i pisemnej upoważniony do dysponowania jakimkolwiek lokalem w budynku przy ul. [...] w Z. Budynek ten stanowił własność prywatna Pani B. i Urzędu Miasta po połowie." Tym samym "Komendant Milicji samowolnie wbrew przepisom ustawy bez uzyskania prawem przewidzianego zezwolenia samowolnie rozdysponował dwoma mieszkaniami w budynku, przydzielając je swoimi decyzjami dwom milicjantom wraz z rodzinami zajmując tym samym cały dom." Również ten przydzielony skarżącemu lokal był w złym stanie technicznym i sanitarnym. "W tym przypadku także nie było zaspokojenia potrzeb mojej rodziny w zakresie norm zaludnienia, gdyż otrzymałem 34,03 m2 powierzchni pokój (...). Jest to poniżej minimum. Trzeba pamiętać, że w każdej sprawie ma się do czynienia z człowiekiem i jego problemami. Pomijając zupełną bezduszność naszego Komendanta, który tak szanował swojego podwładnego i jego rodzinę, że dla polepszenia warunków lokalowych przesuwał go (czyli mnie) z jednego strychu na drugi, aby na sam koniec umieścić mnie w spornym budynku. Gdy dowiedziałem się, że z budynku tego mam być eksmitowany musiałem pilnie go zakupić biorąc pożyczkę z Banku PKO na 20 lat. Reasumując powyższe uważam, że pomoc finansowa mi się należy. Zrekompensuje to moje straty materialne i moralne. Przez tyle lat nikt nie zadał sobie trudu aby zobaczyć w jakich krytycznych warunkach żyje biedny milicjant, którego wykorzystywano w istniejącej wówczas sytuacji do ciężkiej służby i stresów zwłaszcza gdy wracało się na odpoczynek do rodziny na strych. A gdy chodzi teraz o uchylenie pomocy finansowej twierdzi się, że takiemu się nie należy bo strych to luksus. (...) Gdyby nawet pominąć przepisy prawa, to z czysto humanitarnego punktu widzenia byłoby słusznym przyznanie mi (zapomogi) pomocy finansowej."

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji działający przez pełnomocnika - radcę prawnego E. G. potrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Nadto zwrócił uwagę, iż skarżący przyjął lokal na poddaszu jako lokal mieszkalny i nie można zgodzić się z twierdzeniem, że lokalu tego nie zalicza się do powierzchni mieszkalnej. Ponadto w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. z 1999r. Dz. U., nr 15, poz.140) użyto stwierdzenia, iż wysokość powinna wynosić - co nie stanowi bezwzględnego nakazu, lecz określa wytyczne dla prowadzących budowę i nie przewiduje konsekwencji w postaci nie zaliczenia do powierzchni mieszkalnej lokali, które nie posiadają podanej wysokości. "Gdyby nawet przyjąć, że powierzchni lokalu na poddaszu nie można zaliczyć do powierzchni mieszkalnej i tym samym uznać, że skarżący zajmuje wraz ze swoją rodziną (łącznie 5 osób) lokal o powierzchni mieszkalnej 34,4 m2, a więc mniejszy od przysługującej mu powierzchni o 60 cm , to jednakże okoliczność, że w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o przyznanie pomocy finansowej jego syn R. M. był zatrudniony w Przedsiębiorstwie "[...]" w Z[...] i nie pozostawał na utrzymaniu ojca i z tej przyczyny w świetle art.89 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy o Policji nie mógł być uznany za członka rodziny, na którego przysługuje jedna norma zaludnienia. W tej sytuacji przy ustalaniu przysługującej powierzchni mieszkalnej należałoby przyjąć, że rodzina skarżącego składa się z czterech osób i tym samym winien on posiadać lokal o powierzchni mieszkalnej wynoszącej 28 m2. Skarżący zajmuje lokal przekraczający podana powierzchnię mieszkalną i stąd nawet w przypadku przyjęcia założenia, że lokal mieszkalny na poddaszu nie może być zaliczony do powierzchni mieszkalnej nie przysługiwałoby mu prawo do pomocy finansowej."

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne dokonuj ą wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art.3 § l ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dlatego leż przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2001r., nr [...] - prawidłowość jej wydania oraz zastosowanych uregulowań prawnych. Poza kontrolą Sądu w przedmiotowej sprawie są zarzuty skarżącego związane z trudami jego służby, "bezdusznością naszego Komendanta" lub argumenty odnoszące się do zagadnień materialnych i moralnych albo wzywające do humanitarnego orzekania z pominięciem przepisów prawa.

Stwierdzić należy, iż orzekające w sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy.

Bezspornym w sprawie jest, iż J. M. jest emerytem policyjnym od roku 1997 i że zamieszkuje wraz z rodzina w budynku przy ul. [...] w Z.

Tym samym wskazać należy, iż ma tu zastosowanie art.30 ust. l ustawy dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. nr 53, poz.214 z późn. zm.), zgodnie z którym emerytom i rencistom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy.

Zgodnie z brzmieniem art. 88 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r., o Policji (t.j. z 2000r. Dz. U. Nr 101, póz. 1092 z późn. zm.) policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Prawo to jest realizowane bądź w formie rzeczowej - poprzez przydział mieszkania na podstawie decyzji administracji, bądź finansowej - przez przyznanie pomocy na uzyskanie mieszkania (domu) we własnym zakresie. W świetle art.94 cyt. ustawy policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w ust.2 art. 94 cyt. ustawy minister właściwy do spraw wewnętrznych określa zasady przyznawania i zwrotu oraz wysokość pomocy finansowej. Nastąpiło to w zarządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (M.P. nr 76, poz.709), które obowiązywało do 31.12.2001r., a więc w dacie orzekania przez właściwe organy w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem § l ust. l powołanego wyżej zarządzenia pomoc finansową przyznaje się na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, policjantowi (co na podstawie wcześniej powołanych regulacji odnosi się również do emerytów), który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej właściwego organu, określonego w przepisach zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (M.P. nr 76, poz.707). Natomiast, jak wynika z ust.2 § l rozporządzenia w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów pomocy takiej pomocy finansowej nie przyznaje się policjantowi, który nie spełnia warunków do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, zgodnie z art.95 ustawy o Policji. Zgodnie z brzmieniem art. 95 lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi:

1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94,

2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy,

3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2,

4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3 ustawy o Policji.

Zatem jedną z negatywnych przesłanek przydziału lokalu mieszkalnego, a w konsekwencji do udzielenia pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu policjantowi, jest m.in. posiadanie przez niego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Owa norma powierzchni mieszkalnej przysługująca policjantowi i jego rodzinie wynosi 7-10 m2 na osobę. A powierzchnią mieszkalną w rozumieniu zarządzenia jest powierzchnia pokoi (§ 3 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów - M.P. nr 76, poz.707). Jak wynika z art. 89 ustawy o Policji członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, a więc i przy określaniu norm zaludnienia, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym:

1) małżonek,

2) dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia,

3) rodzice policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające.

Rodzina skarżącego składa się łącznie z 5 osób (skarżący z żoną i troje dzieci), przy czym w momencie orzekania przez właściwe organy 23-letni syn R. pracował na podstawie umowy o pracę z dnia [...] 2000r. na czas nieokreślony w wymiarze 1/1. Tym samym nie pozostawał już na utrzymaniu skarżącego. Dla celów mieszkaniowych skarżącego i jego rodziny należało więc uwzględnić cztery osoby. Zatem powierzchnia mieszkalna przysługująca skarżącemu winna się wahać od 28 m2 do 40 m2.1 dopiero posiadanie przez skarżącego powierzchni poniżej tej normy uprawniałoby go do otrzymania odpowiedniej pomocy finansowej. Nie budzi wątpliwości Sądu w przedmiotowej sprawie, iż skarżący w momencie orzekania w tej sprawie przez właściwe organy był w posiadaniu w budynku przy ul. [...] w Z.: lokalu na strychu na podstawie umowy z dnia [...]1983r. zawartej z Naczelnikiem Miasta Z. (składającym się z m.in. dwóch pokoi o łącznej powierzchni 25,50 m2 oraz lokalu na piętrze na podstawie decyzji Szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia [...] 1988r. nr [...] dot. o powierzchni mieszkalnej 34,40 m2. Nawet biorąc pod uwagę skorygowane powierzchnie mieszkalne pokoi uwidocznione na dołączonych do skargi szkicach, to odpowiednio pokoje na strychu maj ą po wierzchnie 21,44 m2 a pokoje na piętrze 34,03 m2 - co potwierdza sam skarżący w treści swoje skargi. Łącznie zatem skarżący posiadał powierzchnię mieszkaniową (tj. samych pokoi) 55,47 m2). W tym kontekście stwierdzić jednoznacznie należy, iż skarżący na moment orzekania w przedmiotowej sprawie przez właściwe organy posiadał w miejscowości, w której pełnił służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. W tym stanie rzeczy organy te prawidłowo ustalając stan faktyczny i prawny sprawy odmówiły skarżącemu udzielenia pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego.

Podniesione przez skarżącego zarzuty są bezzasadne. Odnośnie zarzutu, iż lokal na strychu w części mieszkalnej nie spełnia normy wysokości dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, to wskazać trzeba, iż zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej z 14.12.1994r. (t.j. z 1999r. Dz.U. nr 15, poz.140 z późn. zm.) - obowiązującymi w dacie orzekania przez organy, jak i aktualnie obowiązującymi postanowienia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. (Dz.U. nr 75, poz.690 z późn. zm.) - § 72 - wysokość pomieszczeń mieszkalnych przeznaczonych na pobyt ludzi na poddaszu w budynkach jednorodzinnych powinna wynosić 2,2 m, przy czym przy stropach pochyłych (jak ma to miejsce w przypadku lokalu skarżącego) jest to wysokość średnia, natomiast wysokość najniższa powinna wynosić co najmniej 1,9 m. Przestrzeń o wysokości poniżej 1,9 m uznaje się za pomocniczą (nie zalicza się do odpowiadającej przeznaczeniu danego pomieszczenia). Jak wynika z oświadczenia skarżącego zawartego w treści skargi wysokość pomieszczeń w lokalu na strychu w części mieszkalnej waha się od 1,90 m do 2,03 m, zaś z przedstawionej przez niego opinii biegłego sądowego mgr inż. R. Ś. wynika, że ta wysokość wynosi 2,09 m. Tym samym nie można podzielić zarzutu skarżącego, iż lokal ten nie spełnia warunków dla lokali (mieszkań) przeznaczonych na pobyt ludzi, a więc że nie należało brać tego lokalu (tych pokoi) pod uwagę przy określaniu posiadanej powierzchni mieszkalnej.

Podobnie jako niezasadny ocenić należy zarzut dotyczący wadliwości decyzji Szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia [...] 1988r. nr [...] o przydziale skarżącemu lokalu na piętrze w budynku przy ul. [...] w Z. Otóż na moment orzekania przez właściwe organy w przedmiotowej sprawie wskazana decyzja pozostawała w obrocie prawnym i nie została uchylona, ani też nie stwierdzono jej nieważności. W konsekwencji poza przedmiotem tego postępowania sądowoadministracyjnego jest badanie prawidłowości wydania tej decyzji o przydziale lokalu lub ustalanie jej wadliwości. Dopóki decyzja ta w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych przez k.p.a., nie zostanie uchylona lub stwierdzona jej nieważność, pozostaje w mocy, a jej postanowienia wiążą. Wpierw zatem należy doprowadzić do eliminacji tej decyzji z obrotu prawnego, aby móc się powoływać na brak decyzji o przydziale lokalu.

Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego jest prawidłowa, sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego lub procedury administracyjnej powodującego konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego też wobec nieuwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd skargę oddalił.