Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 381/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 1  par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel spr. Sędziowie WSA Elżbieta Kremer NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi D. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr : [...] w przedmiocie wymeldowania s k a r g ę o d d a l a


UZASADNIENIE

wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie

z dnia 21 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 381/07

W dniu 27 listopada 2006 r. wpłynął do Urzędu Miasta wniosek Prokuratury Rejonowej o dokonanie wymeldowania D. M. z miejsca pobytu stałego nr [...] w budynku nr [...] na osiedlu [...] w K. Z ustaleń poczynionych przez prokuraturę wynikało, iż D. M. nie przebywa pod wskazanym adresem.

Pismem z dnia 30 listopada 2006 r. Prezydent Miasta zawiadomił D. M. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie jego wymeldowania.

W toku prowadzonego postępowania, w oparciu o zeznania F. M. (ojca D. M.) oraz informacje przekazane przez Policję, ustalono, iż D. M. pracuje i mieszka w Kanadzie. Do Polski przyjeżdża tylko w okresie wakacyjnym.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu D. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] w budynku nr [...] na osiedlu [...] w K. Wymeldowanie w drodze decyzji administracyjnej, na wniosek strony lub z urzędu jest możliwe, gdy osoba opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W toku postępowania ustalono, że D. M. wraz z żoną i dziećmi mieszka w Kanadzie. Wprawdzie przyjeżdża do kraju raz w roku i zatrzymuje się w przedmiotowym lokalu, jednak jego pobyty w kraju mają charakter wyłącznie odwiedzin rodziców i nie mogą być utożsamiane z pobytem stałym w tym lokalu.

Od tej decyzji w dniu 26 stycznia 2007 r. odwołał się F. M. W swoim piśmie wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta. Wskazał, iż jego syn wprawdzie mieszka w Kanadzie, ale do kraju przyjeżdża każdego roku.

Wojewoda decyzją z dnia [...], nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy

Zameldowanie na pobyt stały jest jedynie rejestracją faktycznego miejsca pobytu osoby pod konkretnym adresem. Dlatego w postępowaniu w sprawie o wymeldowanie z pobytu stałego bada się jedynie fakt opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania się. Wymeldowanie osoby z miejsca pobytu stałego na wniosek strony lub z urzędu następuje wówczas, gdy postępowanie wyjaśniające bezspornie wykaże, że osoba opuściła miejsce pobytu stałego w sposób dobrowolny i trwały.

Z akt sprawy wynika, że D. M. opuścił zajmowany lokal jeszcze przed rokiem 1980, a obecnie mieszka w Kanadzie. Organ odwoławczy uznał zatem, że D. M. trwale i dobrowolnie opuścił przedmiotowe mieszkanie. Decyzja organu I instancji jest więc poprawna merytorycznie. D. M. został wymeldowany z miejsca pobytu stałego na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W obecnym stanie sprawy utrzymywanie zameldowania D. M. na pobyt stały w lokalu, w którym faktycznie nie przebywa byłoby tylko potwierdzeniem fikcji meldunkowej, na co przepisy z zakresu ewidencji ludności i dowodów osobistych nie zezwalają. Przepisy te mają charakter wyłącznie porządkowy. Organ I instancji wydając decyzję w przedmiocie wymeldowania D. M. zlikwidował istniejącą od kilkunastu lat fikcję meldunkową.

Zameldowanie jest tylko rejestracją faktycznego miejsca pobytu osoby pod danym adresem. Przez wymeldowanie osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu, bądź będąca jego właścicielem nie traci go. Jeżeli obecny stan faktyczny ulegnie zmianie i D. M. ponownie zamieszka pod powyższym adresem z zamiarem pobytu stałego, kwestia jego ponownego zameldowania stanie się otwarta. Trudno też, zdaniem Wojewody, zgodzić się z argumentem zawartym w odwołaniu, że D. M. jest opiekunem mieszkających w tym lokalu rodziców, skoro przebywa za granicą, a przyjeżdża do miejsca pobytu stałego, tylko w okresie letnim na okres 2-3 miesięcy.

W skardze z dnia 3 kwietnia 2007 r. F. M. wniósł o rozpatrzenie odwołania od decyzji przymusowego wymeldowania syna D. M. z jego własnego mieszkania. Obowiązujące przepisy są niedoskonałe, skoro gorzej traktują osoby wyjeżdżające za granicę aniżeli więźniów, których nikt nie chce wymeldowywać.

W odpowiedzi na skargę z dnia 4 maja 2007 r. Wojewoda podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wyłącznie kontrolę legalności decyzji administracyjnych (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) Dlatego rozstrzygnięcie sądu administracyjnego uzależnione jest od przepisów materialnych i proceduralnych, którymi organ administracyjny był związany przy wydawaniu zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o wymeldowaniu skarżącego D. M. z pobytu stałego z lokalu nr [...] w budynku nr [...] na os. [...] w K. Dlatego Sąd badał zgodność decyzji wydanych w pierwszej i drugiej instancji z ustawą z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 z późn. zm.) oraz z ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

Skarżący, reprezentowany przez swojego ojca, ani w postępowaniu administracyjnym ani w postępowaniu sądowym nie zakwestionował skutecznie ustaleń organów administracyjnych, że we wspomnianym mieszkaniu przebywa jedynie w czasie 2...4 pobytów rocznie w Krakowie. Nie przeczy również faktowi, że wszystkie swoje interesy życiowe, w tym pracę zawodową i sprawy rodzinne, od wielu lat skoncentrował w Kanadzie. Już to wystarczająco dowodzi, że prawidłowo orzekły organy administracyjne o wymeldowaniu z mieszkania w K.

W skardze do Sądu i w czasie rozprawy w Sądzie F. M. – ojciec skarżącego i jego pełnomocnik, wyraźnie i jednoznacznie podkreślił, że wyłącznym powodem kwestionowania przez D. M. decyzji o jego wymeldowaniu z [...] mieszkania jest obawa, iż w skutek wymeldowania utraci on prawo własności tego lokalu. Mając to na uwadze Sąd z naciskiem podkreśla, że zarówno ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jak i wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/2001, wyraźnie oddzielają rejestracyjny charakter ewidencji ludności — z jednej strony od praw własności do lokali — z drugiej strony. Ani decyzje administracyjne skontrolowane przez Sąd w niniejszym postępowaniu, ani tym bardziej niniejszy wyrok w żaden sposób nie przekształcają uprawnień cywilnoprawnych D. M. do lokalu, z którego został wymeldowany. Co więcej, Sąd wydając niniejszy wyrok w ogóle nie dokonał żadnych ustaleń, czy takie uprawnienia cywilnoprawne skarżący posiada.

Oddalenie skargi D. M. niniejszym wyrokiem oznacza wyłącznie, że w ocenie orzekającego składu sędziowskiego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie organy administracyjne prawidłowo przeprowadziły postępowanie jurysdykcyjne w pierwszej i drugiej instancji. W sposób wiarygodny ustaliły, że zaistniały przesłanki wymeldowania, określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz wyprowadziły stąd prawidłowy wniosek, że D. M. należało wymeldować.

Brak wad procesowych oraz zgodność z prawem materialnym zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji uzasadniają oddalenie skargi w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).