Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1474/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA – Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia Wójta Gminy Ż. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego A w G. w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za lata 1997-2000 oraz odmowy zawieszenia postępowania postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W rozpoznawanej sprawie Wójt Gminy Ż. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] sygn. akt [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia Wójta Gminy Ż. kowice z dnia [...] Nr [...]zawieszającego postępowanie w spawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego A zakresie latach 1997 – 2000w podatku rolnym oraz w podatku od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej odrzucenie wywodząc, iż Wójt Gminy Ż., jako organ I instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi na postanowienie organu odwoławczego. Dla poparcia tego stanowiska strona przeciwna powołała treść postanowień tutejszego Sądu z dnia 26 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Wr 1884/03, postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 r. sygn. akt SA/Wr 990/90 oraz uchwałę 5 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2000 r. sygn. OPK 14/00.

Pismem z dnia [...] organ I instancji uznał wniosek o odrzucenie skargi za nieuzasadniony podnosząc, iż zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) legitymacja do złożenia skargi została oparta na kryterium interesu prawnego, co stanowi o zdolności do wystąpienia ze skargą każdego podmiotu, którego interes prawny został naruszony.

Wójt Gminy Ż. dalej wywiódł, iż argumenty strony przeciwnej nie mają w związku ze stanem faktycznym sprawy, albowiem będąca przedmiotem postępowania skarga dotyczy zagadnienia typowo proceduralnego, jakim jest zawieszenie postępowania. Nadto organ I instancji podniósł, iż przyjęcie stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego prowadziłoby do zanegowania treści art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483). Końcowo Wójt Gminy Ż. zwrócił uwagę na wewnętrzną sprzeczność pomiędzy zawierającym pouczenie o środkach zaskarżenia przysługujących od jego rozstrzygnięcia, zaskarżonym postanowieniem i odpowiedzią na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz między tymi organami a organami administracji rządowej. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy procesowej kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, o czym stanowi miejscowego postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, o czym stanowi art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Według art. 13 § 1 pkt 1 oraz 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w związku z art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., poz. 9, nr 84 ze zm.) oraz art. 6a ust. 4a ustawy z dnia 15 grudnia 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 1993 r., Nr 94, poz. 431 ze zm.) organem podatkowym stosownie do swojej właściwości jest wójt, natomiast samorządowe kolegium odwoławcze jest organem odwoławczym od jego decyzji, a także – na postawie art. 223 § 1 w związku z art. 239 ustawy - Ordynacja podatkowa – od zażaleń, w tym od zażaleń na postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania.

Skarga Wójta Gminy Ż. nie może być rozpoznana albowiem został złożona przez nieuprawnionego do wniesienia skargi. Według art. 50 § 1 ustawy procesowej uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Zdaniem Sądu aktualny w obowiązującym stanie prawnym pozostaje pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 r. sygn. akt SA/Wr 990/90, wedle którego "bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy, gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej, dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzję wydaje wójt tej gminy". W cytowanym orzeczeniu Sąd stwierdził również, iż ani gmina, ani żaden jej organ nie są uprawnieni do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego. Powyższe stwierdzenie – podtrzymane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie ze skargi na postanowienie wójta w przedmiocie zawieszenia postępowania podatkowego, albowiem organ I instancji wydając powyższy akt również działał jako "nosiciel" tego samego imperium. Nie może zatem kwestionować rozstrzygnięcia wydanego w tej samej sprawie przez organ wyższej instancji, który również reprezentuje autorytet samorządu terytorialnego. Należy podkreślić, iż przyjęcie odmiennego stanowiska doprowadziłoby w postępowaniu sądowoadministracyjnym do rozpoznania sporu o zgodność z prawem działania albo bezczynności pomiędzy organami administracji publicznej orzekającymi w pierwszej i drugiej instancji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, str. 427-428).

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ustawy procesowej Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, jako wniesiona przez nieuprawniony podmiot.

Z tych względów – na podstawie powołanych wyżej przepisów - Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.