Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 260/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1 pkt 1, art. 37 ust. 1 pkt 2, art. 40, art. 42 ust. 1, art. 42 ust. 3
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi E. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej "Inspektorem Wojewódzkim"), po rozpatrzeniu odwołania E. K. i M. K., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. (zwanego dalej "Inspektorem Powiatowym") z dnia [...] 2017 r., [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie.

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach.

Na skutek informacji E. K. i M. K. 10 stycznia 2007 r. Inspektor Powiatowy przeprowadził oględziny na terenie nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę [...]. Według ustaleń A. K. i A. K. zostali właścicielami kontrolowanej działki w 1984 r. na podstawie aktu notarialnego rep. A [...] z dnia [...] 1984 r. Na dzień sporządzenia aktu nieruchomość nie była zabudowana. A. K. przedłożyła pozwolenie na budowę Naczelnika Gminy w W. z dnia [...] 1984 r., [...] w sprawie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wydane na rzecz A. K..

Wraz z pismem z dnia 12 kwietnia 2007 r. A. K. przesłał opinię techniczną, sporządzoną przez M. G. (posiadającego uprawnienia budowlane [...] i projektowe [...]) wraz z inwentaryzacją geodezyjną oraz oceną bezpieczeństwa użytkowania budynku gospodarczego wybudowanego w 1987 r.

Decyzją z dnia [...] 2007 r., PINB [...] Inspektor Powiatowy nakazał A. K. i A. K. wykonanie szeregu robót przy budynku, wymienionych w złożonej ocenie.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., [...] Inspektor Wojewódzki uchylił decyzję Inspektora Powiatowego, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia.

Dnia [...] 2007 r. Inspektor Powiatowy przeprowadził kontrolę dotyczącą budynku gospodarczego na działce [...] Ustalono wówczas, iż na wskazanym terenie znajduje się budynek gospodarczy służący na potrzeby budynku mieszkalnego o wymiarach: 6,09 x 8,13 x 5,80 m. Stanowi on budynek parterowy z poddaszem użytkowym z dachem dwuspadowym, kryty eternitem. W ścianie wschodniej budynku od strony sąsiadów znajduje się otwór okienny, który został zamurowany. Nie stwierdzono hodowli trzody chlewnej i zakładu usług stolarskich. Odległość budynku gospodarczego od budynku mieszkalnego w budowie, należącego do E. K. i M. K. wynosi 14,50 m.

Decyzją z dnia [...] 2007 r., PINB [...] Inspektor Powiatowy ponownie nakazał A. K. i A. K. wykonanie następujących robót przy budynku, a wymienionych w złożonej ocenie: wymianę lub zabezpieczenie powłoką malarską pokrycia dachowego, montaż rynien i rur spustowych odprowadzających wody deszczowe ze wschodniej połaci dachu na działkę właściciela budynku, uzupełnienie fragmentów brakujących tynków zewnętrznych, wykonanie badań instalacji elektrycznej, w wypadku korzystania z wody bieżącej w obrębie budynku – podłączenie kanalizacji sanitarnej do zbiornika bezodpływowego. Nadto nakazał wykonać geodezyjną inwentaryzację budynku. Wskazane obowiązki miały zostać wykonane w terminie do dnia 30 marca 2008 r.

Pismem z dnia 6 kwietnia 2009 r. A. K. i A. K. poinformowali Inspektora Powiatowego, że zamontowali rynny i rury spustowe odprowadzające wody deszczowe ze wschodniej połaci dachu na działkę właściciela budynku. Instalacji elektrycznej nie zaplanowano. Nadto w budynku znajduje się kran do podlewania trawników, więc budowa kanalizacji jest nie potrzebna. Również geodezyjna inwentaryzacja budynku została wykonana.

Dnia 9 listopada 2009 r. Inspektor Powiatowy przeprowadził kontrolę budynku w trakcie której ustalił, iż została zamontowana rynna z blachy ocynkowanej, montowana na hakach stalowych, przytwierdzonych do istniejących krokwi a odprowadzenie wód opadowych następuje na istniejące zadaszenie wiaty własnej posesji. Nadto został uzupełniony tynk po zamurowanym otworze okiennym oraz uzupełniono pozostałe tynki.

Pismem z dnia 5 lutego 2014 r. A. K. poinformował Inspektora Powiatowego, że roboty opisane w decyzji z dnia [...] 2007 r. zostały wykonane za wyjątkiem zabezpieczenia powłoką malarską pokrycia dachowego. Zostanie to zrobione przy sprzyjających warunkach pogodowych.

Dnia 26 marca 2014 r. Inspektor Powiatowy przeprowadził kolejną kontrolę, podczas której stwierdził, że pokrycie dachowe z eternitu na budynku gospodarczym zgodnie z nakazem z [...] 2007 r., [...], zabezpieczone zostało powłoką malarską.

Pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. A. K. wystąpił o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego.

Decyzją z dnia [...] 2014 r., [...] Inspektor Powiatowy udzielił A. K. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego na działce [...]

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., [...] Inspektor Wojewódzki utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] 2014 r.

Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r. II SA/Po 937/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzje obu instancji. Od wyroku tego skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 9 lutego 2017 r., II OSK 1345/15.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., [...] i [...] Inspektor Powiatowy zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne oraz wezwał A. K. i A. K. do wystąpienia w terminie dwóch miesięcy od otrzymania postanowienia do Burmistrza [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r., [...] [...] Inspektor Powiatowy podjął postępowanie.

W dniu [...] lipca 2017 r. Inspektor Wojewódzki ([...]) umorzył postepowanie zażaleniowe w odniesieniu do postanowienia zawieszającego postepowanie.

Przy piśmie z dnia 5 lipca 2017 r. A. K. i A. K. przedłożyli Inspektorowi Powiatowemu zaświadczenie z dnia [...] lipca 2017 r., [...], że na dzień wydania dokumentu działka [...] jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...] uchwalonym przez Radę Miejską w W. uchwałą nr [...] z dnia [...] 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp., poz. [...]).

Dnia 1 września 2017 r. Inspektor Powiatowy po raz kolejny przeprowadził kontrolę w zakresie budynku gospodarczego.

Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] Inspektor Powiatowy udzielił A. K. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego na działce [...]

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli E. K. i M. K..

W toku postępowania odwoławczego Inspektor Wojewódzki przeprowadził kontrolę budynku, którego dotyczy sprawa. Ustalił, że posiada on parter, poddasze i strop żelbetowy. W dacie kontroli w pomieszczeniu znajdowały się: sprzęt typu kosiarki, rowery, koła. Budynek wykorzystywany jest jako magazyn. Nie stwierdzono wyposażenia służącego hodowli zwierząt. Do budynku doprowadzona jest instalacja wodna (kran zewnętrzny i wewnętrzny). Nie ma umywalki, zlewozmywaka, ani innych elementów wyposażenia świadczących o możliwości użytkowania obiektu lub jego części jako łazienka lub WC. Nie stwierdzono, aby w budynku istniały urządzenia umożliwiające przepompowywanie ścieków. Nie stwierdzono również takich urządzeń w najbliższym otoczeniu budynku.

Pismem z dnia 14 grudnia 2017 r. E. K. odniosła się do ustaleń. kontroli.

Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., [...] Inspektor Wojewódzki, działając między innym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a."), utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że zgodnie z art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm., dalej "P.b. z 1974 r.") w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Z kolei art. 42 ust. 1 P.b. z 1974 r. stanowi, że inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Wreszcie w myśl art. 42 ust. 3 P.b. z 1974 r. podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu.

Inspektor Wojewódzki powołał się następnie na treść uzasadnienia wyroku z dnia 29 stycznia 2015 r., II SA/Po 937/14 podkreślając, że potwierdzono w nim konieczność dokonania oceny inwestycji w świetle wymienionych wyżej przepisów P.b. z 1974 r.

Inspektor Wojewódzki zaznaczył też, że w wyroku II SA/Po 937/14 Sąd nie miał wątpliwości, że należy przeprowadzić postępowanie w kierunku weryfikacji, czy zachodzi podstawa do wydania dla spornego budynku pozwolenia na użytkowanie. W tym celu należało zweryfikować, czy spełnione zostały przesłanki z art. 37 P.b. z 1974 r. Zaznaczono także, iż nie bez znaczenia dla sprawy pozostają takie orzeczenia jak: wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 grudnia 2007 r., P 37/06, (w którym wskazano, że warunkiem legalizacji samowoli budowlanej jest zgodność konkretnej budowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czyli miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, lub z "generalnym porządkiem planistycznym", ukształtowanym wieloma ustawami planistycznymi) oraz uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13. Znaczenie uchwały uwypuklił także dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w sprawie wyroku z dnia 9 lutego 2017 r., II OSK 1345/15 zaznaczając, iż uwzględniać można zgodność budynku z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tak w dacie jego budowy jak i w stanie obecnym.

Dalej Inspektor Wojewódzki zaznaczył, że organ pierwszej instancji ocenił inwestycję w kontekście przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w wyżej opisanym zakresie.

Przedstawiając własne stanowisko Inspektor Wojewódzki wyjaśnił, że w aktach znajduje się zaświadczenie Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r., [...] Wynika z niego, że obecnie dla działki [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] w [...], uchwalony przez Radę Miejską w W. uchwałą [...] z dnia [...] 2012 r. Działka [...] oznaczona jest w planie symbolem "MN[...]". Inspektor Wojewódzki zaznaczył dalej, że zgodnie z § 12 ust. 1 planu "Dla wyznaczonych terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obowiązują zasady określone w § 1, chyba że z treści uchwały wynika inaczej, oraz następujące ustalenia: 4) MN[...] - teren działek zabudowanych oraz 1 przewidzianej do zabudowy i zagospodarowania; [...] działki budowlane, w tym działka rozgraniczona przez podział dz. [...] z zastosowaniem a) formy zabudowy wolnostojącej, b) zakazu nadbudowy oraz zmiany formy dachów w budynkach istniejących, c) wysokości budynku mieszkalnego na nowo utworzonej działce - 7,80 ÷ 8,20 m od poziomu terenu przy wejściu do budynku, d) dowolnej geometrii dachu budynku mieszkalnego: dwuspadowego lub wielospadowego". Ponadto na stronie 3 zaświadczenia Burmistrza [...] został zamieszczony wyrys z planu, z którego wynika, iż budynek gospodarczy na działce [...] znajduje się poza ustaloną nieprzekraczalną linia zabudowy.

Odnosząc się do powyższego Inspektor Wojewódzki wskazał jednak, że sporny budynek powstał dużo wcześniej, niż uchwalono plan. Wyjaśnił, iż zgodnie z § 11 pkt 1 lit. a planu: "o ile z treści uchwały nie wynika inaczej, dla wszystkich wyznaczonych terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - MN oraz zabudowy mieszkaniowej i usługowej - MNu ustala się następujące zasady realizacji obiektów budowlanych: dopuszczalną realizację, na każdej działce, dwóch budynków w tym na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego". Działka [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem MN[...], na której została wrysowana nieprzekraczalna linia zabudowy. W punkcie § 4 pkt 4 planu wskazano, że "Maksymalne nieprzekraczalne linie zabudowy dotyczą wszystkich budynków i ich elementów zaliczanych do kubatury brutto budynku, zlokalizowanych na działce. O ile na działce zabudowanej wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy dotyczy ona nowej zabudowy, w tym zakazu rozbudowy budynków istniejących zlokalizowanych poza maksymalną linią zabudowy. Usytuowanie maksymalnej nieprzekraczalnej linii zabudowy na granicy - oznacza dopuszczenie zabudowy przy granicy działki sąsiedniej".

Analiza cytowanych wyżej regulacji planistycznych doprowadziła Inspektora Wojewódzkiego do przekonania, że wrysowanie w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy oznacza, iż w przyszłości żaden nowo powstały budynek tej linii przekroczyć nie może. Nadto istniejące obiekty, które naruszają tą linię, nie mogą być rozbudowywane. Budynek objęty sprawą istnieje już 30 lat i powstał jeszcze zanim wskazany plan miejscowy został ogłoszony, zatem jego posadowienie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niezależnie Inspektor Wojewódzki dodał, że dla działki [...] w latach 1984-1987 r. obowiązywał uproszczony plan zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzony zarządzeniem nr [...] Naczelnika Powiatu z dnia [...] 1974 r. (obowiązujący w dacie budowy obiektu budowlanego). Plan ten zawierał bardzo ogólne regulacje odnoszące się do kwestii kształtowania nowej zabudowy. Na ich podstawie nie można jednoznacznie określić, czy budowa budynku gospodarczego była z nimi zgodna, na co też wskazuje sam organ planistyczny w zaświadczeniu z dnia [...] lipca 2017 r. Inspektor Wojewódzki uznał więc, że nie można zatem uznać, iż sporna inwestycja ta była niezgodna z wymienionym planem uproszczonym.

Inspektor Wojewódzki nadmienił także, że działka [...] była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] - [...], uchwalonym przez Radę Miejską w W. uchwałą [...] z dnia [...] 1999 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. Nr [...], poz. [...]), z ustaleń którego wynikało, iż istnieje możliwość zachowania istniejących budynków. Zatem budowa budynku gospodarczego była zgodna z ustaleniami tego planu miejscowego.

Inspektor Wojewódzki stwierdził, że jego zdaniem nie można zatem zarzucać istniejącemu 30 lat budynkowi gospodarczemu naruszenia przepisów planistycznych, które obligowałyby do rozbiórki budynku. Obiekt ten nie narusza ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy dopuszcza bowiem budynki gospodarcze na działce, a wrysowana nieprzekraczalna linia zabudowy obowiązuje w stosunku do nowych obiektów budowlanych, przy czym istniejące obiekty nie mogą być rozbudowywane poza maksymalną linię zabudowy.

Odnosząc się do drugiej z przesłanek z art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. Inspektor Wojewódzki stwierdził, że sporny budynek gospodarczy jest w dobrym stanie technicznym, niezagrażającym życiu i zdrowi ludzi. Potwierdzają to ustalenia kontroli organu odwoławczego z dnia 12 grudnia 2017 r., a także opinia techniczna, sporządzona przez M. G. (posiadającego uprawnienia budowlane [...] i projektowe [...]). Inspektor Wojewódzki zaznaczył, że organy nadzoru budowlanego nie są władne podważać kompetencji zawodowych osób posiadających uprawnienia budowlane, które odpowiadają one przed właściwym samorządem zawodowym.

Końcowo, odnosząc się do okoliczności związanych z prowadzonym postepowaniem Inspektor Wojewódzki przyznał, że zawiadomienie o kontroli planowanej na 12 grudnia 2017 r. zostało odebrane 11 grudnia 2017 r. Organ odwoławczy zaznaczył jednak, że z istoty Prawa budowlanego wynika, iż organy nadzoru budowlanego mogą także przeprowadzać niezapowiedziane kontrole, bez zastosowania reguł, procedur i terminów, wynikających z K.p.a. Niezapowiedziana kontrola, albo taka, która nie daje stron długiego terminu "oczekiwania na kontrolę" nie pozwala na przygotowanie się do kontroli i dokonywanie zmian w obiekcie.

W konkluzji Inspektor Wojewódzki stwierdził, że skoro nie znalazł podstaw do zastosowania art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r., to należało – po wykonaniu przez inwestorów obowiązków z art. 40 P.b. z 1974 r. (decyzja Inspektora Powiatowego z dnia [...] 2007 r., PINB [...]) – wydać decyzję na podstawie z art. 42 P.b. z 1974 r.

Końcowo Inspektor Wojewódzki nie zgodził się z zarzutami stronniczego działania. Podkreślił, że wielokrotnie przeprowadzano oględziny spornego budynku (10 stycznia 2007 r., 19 października 2007 r., 9 listopada 2009 r. i 26 marca 2014 r.) Nadto kontrolę przeprowadził także organ odwoławczy (12 grudnia 2017 r.), w trakcie której jednoznacznie określił, iż obiekt budowlany objęty postępowaniem jest typowym budynkiem gospodarczym, w którym przechowywane są różne sprzęty jak np. kosiarki, opony. Itp. Brak jest w nim wyposażenia chlewa, czy urządzeń służących do przepompowywania ścieków, co wielokrotnie w licznych pismach kierowanych do różnych instytucji podnosili odwołujący się. Nie stwierdzono także żadnej instalacji, która mogła by świadczyć o wypompowywaniu nieczystości na działkę sąsiednią.

W skardze E. K. i M. K. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 25 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż o wyłączeniu ze sprawy organu administracji publicznej decydują li tylko przesłanki explicite wynikające z treści przywołanego przepisu, podczas gdy właściwe rozumienie instytucji wyłączenia organu prowadzi do odmiennych wniosków;

- art. 24 § 3 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie mimo zaistniałej procesowej konieczności w sprawie;

- art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaprzeczenie idei zasady dwuinstancyjności postępowania i nie wyjaśnienie sprawy w całości oraz nie wyjaśnienie, z jakich przyczyn odmówiono skarżącym wiarygodności w zakresie dowodów przez nich zgłaszanych w trakcie prowadzonego postępowania;

- art. 7, art. 10 § 1, art. 81 K.p.a. poprzez brak podjęcia przez organy orzekające w sprawie działań, mających na celu wnikliwe rozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nie wyjaśnienie wielu istotnych z punktu widzenia prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności, jak: położenie, oddziaływanie budynku gospodarczego na zdrowie i życie, zgodność samowoli budowlanej z przepisami aktualnie obowiązującego planu miejscowego i skonfrontowanie go z materiałem dowodowym – w tym fotografiami prezentowanymi przez skarżących, co ostatecznie zaprzeczyło zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu. W ten zignorowano stanowisko skarżących oraz podważono zasadę zaufania obywateli do organów władzy publicznej wyrażoną w art. 8 K.p.a.;

- art. 7b, art. 106 K.p.a. poprzez niezastosowanie;

- art. 10 § 1 w zw. art. 79 § 1 K.p.a. poprzez pozbawienie skarżących możliwości wzięcia udziału w oględzinach w dniu 1 września 2017 r. mimo ustawowego obowiązku w tym zakresie;

- art. 79 K.p.a. poprzez niewłaściwe, niezgodne z zasadą racjonalnego postępowania organu administracji przeprowadzenie oględzin nieruchomości sąsiadów - zwłaszcza ich budynku gospodarczego, co przejawiło się w sposobie przeprowadzenia samych oględzin, poczynionych ustaleniach i uniemożliwieniu stronie skarżącej wypowiedzenie się w zakresie przebiegu czynności kontrolnych (co wyraziło się przez całkowite ignorowanie wszelkich argumentów prezentowanych przez skarżących podaniach);

- art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez brak krytycznej oceny ekspertyzy technicznej inż. M. G. z kwietnia 2007 r. i brak skonfrontowania jej z rzeczywistym stanem technicznym spornego budynku gospodarczego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1 K.p.a. poprzez całkowite zignorowanie przez oba organy wniosków skarżących, mających na celu powołanie biegłego z zakresu budownictwa oraz biegłego z zakresu mikrobiologii, skażenia bakteriobójczego, których zadaniem byłoby wypowiedzenie się na temat rzeczywistego aktualnego stanu technicznego budynku gospodarczego sąsiadów i zagrożeń epidemiologicznych, stwarzanych przez ten budynek w jego codziennej eksploatacji;

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwej z punktu widzenia prawa decyzji organu pierwszej instancji, mimo, że istniały uzasadnione podstawy do zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 138 § 2 K.p.a.;

- art. 217 § 2 pkt. 2 i art. 218 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i uczynienie przez oba organy orzekające w sprawie zaświadczeń Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r. i [...] sierpnia 2017 r. za podstawę faktyczną wydanych obu decyzji, co w efekcie doprowadziło do rażącego naruszenia art. 7 i 8 K.p.a.;

- art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej "u.p.z.p.") poprzez niezastosowanie ich przez oba organy w sprawie, mimo, że nieruchomość sąsiadów jest objęta planem, którego regulacje określają przeznaczenie terenu, sposób i formę zabudowy obu nieruchomości (nie poczyniono jakichkolwiek rozważań, mających na celu skonfrontowanie planu z rzeczywistym stanem zabudowy na nieruchomości sąsiedniej i jej rzeczywistego oddziaływania na władztwo i uprawnienia strony skarżącej, na ich zdrowie i życie wskutek realnego zagrożenia epidemiologicznego);

- art. 30 u.p.z.p. ustawy poprzez niezastosowanie;

- art. 37 ust. 1 pkt. 1 i 42 ust. 3 P.b. z 1974 r. poprzez błędną wykładnię, przyjętą przez oba organy, iż orzekając o przymusowej rozbiórce samowoli budowlanej, badając kwestę jej zgodności z przepisami planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy brać pod uwagę wyłącznie przepisy obowiązujące w okresie budowy obiektu budowlanego, a nie te, które obowiązują aktualne; skutkiem takiego stanowiska było błędne wykluczenie zastosowania art. 37 ust. 1 i 2 P.b. z 1974 r., co w konsekwencji pociągnęło za sobą błędne, niezgodne z rzeczywistością, dalekosiężne w skutkach, orzeczenie o zdatności do użytkowania samowolnie wybudowanego budynku sąsiadów;

- art. 153, 170 i 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (na datę skargi tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., poz. 1369 ze zm., obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – uw. Sądu, dalej "P.p.s.a.") poprzez orzeczenie niezgodne z wydanym w sprawie wyrokiem.

Wskazując na powyższe zarzuty E. K. i M. K. wnieśli o uchylenie decyzji obu instancji oraz zasądzenie na ich rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Inspektor Wojewódzki wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

W piśmie z dnia 13 kwietnia 2018 r. E. K. i M. K. rozwinęli argumentację skargi, ustosunkowując się do odpowiedzi Inspektora Wojewódzkiego (k. 89 i nast. akt sądowych). Kolejne stanowisko o oświadczenia zawarli także w piśmie z dnia 2 lipca 2018 r. (k. 143 i nast. akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przed przystąpieniem do rozważań merytorycznych Sąd w pierwszej kolejności uznał za konieczne przedstawienie pewnej uwagi wprowadzającej.

Jak wskazuje przebieg postepowania, treść stanowisk E. K. i M. K. oraz inwestorów i organów – w sprawie rozgorzał spór dotyczący budynku gospodarczego na działce [...], który obejmuje wiele wątków. Dotyczą one nie tylko samego budynku jako fizycznego obiektu. E. K. i M. K. w toku postępowania wyrażają także szereg obaw odnoszących się do działalności sąsiada A. K.. Zdaniem skarżących z działalnością tą łączą się oddziaływania dla nich szczególnie niebezpieczne, w tym zagrożenia epidemiologiczne.

Sąd w tym miejscu podkreśla, że zapoznał się z pismami E. K. i M. K. składanymi w toku postępowania i w żaden sposób ich nie lekceważy. Zaznaczyć jednak trzeba, że rolą sądu administracyjnego, wyznaczoną treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) jest kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei zakres badania wyznaczony jest przez wzorzec prawny, czyli podstawy prawne konkretnego, zaskarżonego w danej sprawie aktu (z reguły decyzji administracyjnej). Sądy administracyjne, co trzeba uwypuklić z całą stanowczością, nie prowadzą ogólnego nadzoru nad działalnością administracji publicznej. Nie są także uprawnione do oceniania zjawisk i zdarzeń dotyczących obywateli, jeżeli wykraczają poza stan faktyczny istotny z punktu widzenia kontrolowanego aktu.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Inspektora Wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2018 r., [...], którą utrzymano w mocy decyzję Inspektora Powiatowego z dnia [...] 2017 r., [...] udzielającą A. K. pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego na działce [...] przy ul. [...] w [...]. Nawiązując więc do wcześniejszych uwag, przedmiotem rozważań Sądu powinny być przesłanki prawne wydania takiej decyzji i ocena ich zastosowania do zastanego obiektu budowlanego. Wszelkie dalsze kwestie, takie między innymi jak domniemana szkodliwa działalność A. K. (która przez E. K. i M. K. uznawana jest za naruszającą ich interes), pozostają poza granicami niniejszej sprawy.

Decyzję z dnia [...] 2017 r., [...] wydano na podstawie art. 42 ust. 1 i 2 P.b. z 1974 r. Jak wskazano wyżej, dotyczyła ona pozwolenia na użytkowanie.

W tym miejscu należy sprecyzować, że do spornego budynku gospodarczego na działce [...] znajdzie zastosowanie P.b. z 1974 r., co zostało przesądzone już w wydanych w sprawie wyrokach II SA/Po 937/14 i II OSK 1345/15. Przypomnieć jedynie można, że koniczność sięgnięcia do przepisów poprzedniej ustawy budowlanej wynika z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującego Prawa budowlanego z 1994 r.

Zgodnie z art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Art. 40 P.b. z 1974 r. stanowi następnie, że w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 P.b. z 1974 r., właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Wreszcie art. 42 ust. 1 i 3 P.b. z 1974 r. stanowią, że inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy decyzją z dnia [...] 2007 r., [...] Inspektor Powiatowy nakazał A. K. i A. K. wykonanie następujących robót przy budynku, a wymienionych w złożonej ocenie: wymianę lub zabezpieczenie powłoką malarską pokrycia dachowego, montaż rynien i rur spustowych odprowadzających wody deszczowe ze wschodniej połaci dachu na działkę właściciela budynku, uzupełnienie fragmentów brakujących tynków zewnętrznych, wykonanie badań instalacji elektrycznej oraz, w wypadku korzystania z wody bieżącej w obrębie budynku – podłączenie kanalizacji sanitarnej do zbiornika bezodpływowego. Nadto nakazał wykonać geodezyjną inwentaryzację budynku. Pismem z dnia 6 kwietnia 2009 r. A. K. i A. K. poinformowali Inspektora Powiatowego, że zamontowali rynny i rury spustowe odprowadzające wody deszczowe ze wschodniej połaci dachu na działkę właściciela budynku. Instalacji elektrycznej nie zaplanowano. Nadto w budynku znajduje się kran do podlewania trawników, więc budowa kanalizacji nie jest potrzebna. Również geodezyjna inwentaryzacja budynku została wykonana. Dnia 9 listopada 2009 r. Inspektor Powiatowy przeprowadził kontrolę, w trakcie której ustalił, iż została zamontowana rynna z blachy ocynkowanej, montowana na hakach stalowych, przytwierdzonych do istniejących krokwi a odprowadzenie wód opadowych następuje na istniejące zadaszenie wiaty własnej posesji. Nadto został uzupełniony tynk po zamurowanym otworze okiennym oraz uzupełniono pozostałe tynki. Dnia 5 lutego 2014 r. A. K. poinformował Inspektora Powiatowego, że roboty opisane w decyzji z dnia [...] 2007 r. zostały wykonane za wyjątkiem zabezpieczenia powłoką malarską pokrycia dachowego. Dnia 26 marca 2014 r. Inspektor Powiatowy przeprowadził kolejną kontrolę, podczas której stwierdził, że pokrycie dachowe z eternitu na budynku gospodarczym zabezpieczone zostało powłoką malarską.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że inwestorzy wykonali obowiązki czynności niezbędne do doprowadzenia budynku gospodarczego do stanu zgodnego z przepisami – zrealizowali bowiem "etap" postępowania legalizacyjnego, o którym mowa w art. 40 P.b. z 1974 r.

Powyższe nie zwalniało oczywiście organów nadzoru budowlanego z obowiązku weryfikacji głównych przesłanek rozbiórki wynikających z art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r., gdyż dopiero stwierdzenie, że te nie znajdują zastosowania, otwiera drogę do pozytywnego zakończenia postępowania legalizacyjnego obiektu budowlanego, czyli wydania pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 42 ust. 1 i 3 P.b. z 1974 r.

Wydanie nakazu rozbiórki w trybie art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r. może nastąpić, gdy ustalone zostanie, że obiekt budowlany "znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę". Interpretacja tej przesłanki wymaga uwzględnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13 (ONSAiWSA z 2014 r., Nr 6, poz. 89), w której stwierdzono, że "przepisami o planowaniu przestrzennym, o których mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), są przepisy obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, z tym że w postępowaniu w przedmiocie nakazania przymusowej rozbiórki należy uwzględnić także przeznaczenie terenu, na którym powstał obiekt budowlany, od daty jego budowy". Przypomnieć też wypada, że konieczność odniesienia się przez organy do tej uchwały uwypuklił Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w kontekście niniejszej sprawy wyroku z dnia 9 lutego 2017 r., II OSK 1345/15.

Nie jest przedmiotem sporu między stronami, że obecnie działka [...] znajduje się na obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...], uchwalonego przez Radę Miejską w W. uchwałą [...] z dnia [...] 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2012 r., poz. [...]. Jak z kolei doprecyzowano w zaświadczeniu Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r., [...] jest ona objęta symbolem "MN[...]".

W myśl § 11 ust. 1 planu "O ile z treści uchwały nie wynika inaczej, dla wszystkich wyznaczonych terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - MN [...] ustala się następujące zasady realizacji obiektów budowlanych [...] dopuszczalną realizację, na każdej działce, dwóch budynków, w tym [...] na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego [...]".

Terenów MN dotyczy § 12 planu. Zgodnie z § 12 ust. 1 planu "Dla wyznaczonych terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obowiązują zasady określone w § 1, chyba że z treści uchwały wynika inaczej, oraz następujące ustalenia [...] 4) MN[...] - teren działek zabudowanych oraz 1 przewidzianej do zabudowy i zagospodarowania; [...] działki budowlane, w tym działka rozgraniczona przez podział dz. [...] z zastosowaniem a) formy zabudowy wolnostojącej, b) zakazu nadbudowy oraz zmiany formy dachów w budynkach istniejących, c) wysokości budynku mieszkalnego na nowo utworzonej działce - 7,80 ÷ 8,20 m od poziomu terenu przy wejściu do budynku, d) dowolnej geometrii dachu budynku mieszkalnego: dwuspadowego lub wielospadowego".

W ocenie Sądu mając na uwadze powyższe, nie ulega wątpliwości, że na terenie działki [...] objętej symbolem MN[...] może znaleźć się, obok budynku mieszkalnego, budynek gospodarczy, gdyż wynika to wprost z § 11 ust. 1 lit. a planu, który dotyczy obszarów zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Dopuszczenia dwóch budynków nie wyłącza natomiast § 12 ust. 1 pkt 4 planu, który precyzuje jedynie formę i parametry zabudowy.

Na stronie 22 i 23 skargi E. K. i M. K. wiele uwagi poświęcają treści § 10 ust. 2 pkt 1 lit. a i b planu. Zgodnie z tymi przepisami ilekroć w uchwale jest mowa o budynku gospodarczym należy przez to rozumieć: "a) zlokalizowany przy granicy budynek gospodarczy, określony w przepisach Prawa budowlanego oraz dopuszczalna realizacja budynku gospodarczo-garażowego albo garażu, b) wolno stojący budynek gospodarczy określony w przepisach Prawa budowlanego oraz dopuszczalna realizacja budynku gospodarczo-garażowego albo garażu, a także częściowo obudowana wiata lub altana ogrodowa". E. K. i M. K. z regulacji tej wywodzą, że budynek gospodarczy musi być zlokalizowany zgodnie z przepisami prawa budowlanego, w tym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422; skarżący błędnie powołali datę tego aktu prawnego jako "17.07.2015" – uw. Sądu).

W ocenie Sądu stanowisko skarżących jest nietrafne. Z § 10 ust. 2 pkt 1 lit. a i b planu nie wynika, aby akt ten odwoływał się do przepisów o sposobie lokalizacji obiektów względem granicy. Zawarto jednie nawiązanie do siatki pojęciowej Prawa budowalnego ("budynek gospodarczy określony w przepisach Prawa budowlanego"), a konkretnie do definicji z § 3 pkt 8 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. ("Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o [...] budynku gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych").

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny jest niewątpliwie budynek gospodarczy. Jeśli natomiast chodzi o kwestię jego położenia względem granicy, to należy mieć na uwadze okoliczności, na które trafnie zwrócił uwagę Inspektor Wojewódzki. Z wycinka mapy (wyrys z planu) na stronie 3 zaświadczenia Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2017 r. wynika, że sporny budynek na działce [...] znajduje się poza ustaloną nieprzekraczalną linia zabudowy. Sąd jednak w pełni podziela konkluzję organu odwoławczego, że "o ile na działce zabudowanej wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy, dotyczy ona nowej zabudowy, w tym zakazu rozbudowy budynków istniejących zlokalizowanych poza maksymalną linią zabudowy" (§ 4 pkt 4 zd. 2 planu).

Zdaniem Sądu powyższe prowadzi do wniosku, że plan dopuszcza na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN istnienie dwóch budynków – mieszkalnego i gospodarczego (§ 11 ust. 1 lit. a planu), te powinny się znaleźć w nieprzekraczalnych liniach zabudowy, przy czym w planie wprost określa się, że linie zabudowy dotyczą nowych obiektów, względnie ograniczają rozbudowę istniejących znajdujących się poza tymi liniami (§ 4 pkt 4 zd. 2 planu). Wreszcie dodać należy, że definicja budynku gospodarczego w planie odnosi się do dwóch wariantów tych budynków, w tym "zlokalizowanego przy granicy" oraz "wolno stojącego" (§ 10 ust. 2 pkt 1 planu).

W świetle przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...] nie można więc stwierdzić, aby budynek gospodarczy na działce [...] "znajdował się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę". Tego rodzaju istniejąca już zabudowa jest bowiem tym planem dopuszczona.

W ocenie Sądu nie ziściła się również druga przesłanka rozbiórki (a więc przeszkody w udzieleniu A. K. pozwolenia na użytkowanie), to jest z art. 37 ust. 1 pkt 2 P.b. z 1974 r. Zgodnie z tym przepisem rozbiórka obiektu powinna nastąpić, jeżeli obiekt ten "powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia".

W tym miejscu Sąd zaznacza, że w skardze, na skutek której wydano wyrok z dnia 29 stycznia 2015 r., II SA/Po 937/14, przedstawiony został zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 pkt 2 P.b. Sąd nie odniósł się do tego zarzutu, jednakże jednocześnie w swym orzeczeniu nie stwierdził, iżby w tym zakresie organu dopuściły się jakiegokolwiek uchybienia prawu.

Niezależnie od powyższego zaznaczyć trzeba, że w sprawie sporny budynek był wielokrotnie przedmiotem kontroli Inspektora Powiatowego (10 stycznia 2007 r., 19 października 2007 r., 9 listopada 2009 r. i 26 marca 2014 r.), a nawet Inspektora Wojewódzkiego (12 grudnia 2017 r.). Efekty żadnej z kontroli w ocenie Sądu nie pozwalają wyprowadzić innej konkluzji, jak takiej, że na działce [...] znajduje się budynek gospodarczy, nie wykorzystywany do działalności zawodowej, w którym przechowywane są różne sprzęty jak np. kosiarki, opony. Brak jest w nim wyposażenia chlewa, czy urządzeń służących do przepompowywania ścieków, co budziło największe obawy E. K. i M. K.. Nie stwierdzono także żadnej instalacji, która mogła by świadczyć o wypompowywaniu nieczystości na działkę sąsiednią.

Trudno także podważyć tezę, że sporny budynek gospodarczy jest w dobrym stanie technicznym, niezagrażającym życiu i zdrowi ludzi. Potwierdza to opinia techniczna, sporządzona przez M. G. posiadającego uprawnienia budowlane [...] i projektowe [...]

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd w tym miejscu zaznacza, że miał na uwadze, iż dowód taki jak opinia techniczna, nawet poparty – jak w tej sprawie – ustaleniami z oględzin nie zwalnia organów nadzoru budowlanego z obowiązku krytycznej oceny zebranych materiałów. Zaznaczyć jednak trzeba, że Sąd, podobnie jak Inspektor Wojewódzki, nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które poddawałyby pod wątpliwość stan techniczny budynku gospodarczego na działce [...], a tym bardziej okoliczności, które mogłyby sugerować, że opinia inż. M. G. jest nierzetelna.

To wszystko prowadzi do konkluzji, że o spornym budynku nie można twierdzić, iż "powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia".

Skoro zatem budynek gospodarczy na działce [...] nie podlega rozbiórce na podstawie art. 37 ust. 1 P.b. z 1974 r., a zarazem inwestorzy zrealizowali obowiązki nałożone na nich na podstawie art. 40 tej ustawy, to zachodziły przesłanki z art. 42 ust. 1 i 3 P.b. do wydania pozwolenia na użytkowanie.

Odnosząc się z kolei do poszczególnych zarzutów skargi Sąd zaznacza, co następuje. Nie naruszono art. 25 i art. 24 § 3 K.p.a. Sąd nie zgadza się ze skarżącymi, że działanie organu pierwszej instancji mogło "wywołać wątpliwość co do bezstronności [jego] pracownika", a nadto prowadzić do wyłączenia całego organu. Sąd oczywiście dostrzega, że przebieg postępowania w sprawie budynku gospodarczego na działce [...] na niektórych etapach mógł rodzić zastrzeżenia (co znalazło odzwierciedlenie w decyzjach Inspektora Wojewódzkiego oraz wyrokach sądów), jednakże to nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że pracownicy organu powinni podlegać wyłączeniu.

Zdaniem składu orzekającego nie naruszono również art. 7, art. 8, art. 11, art. 15 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaprzeczenie idei zasady dwuinstancyjności postępowania oraz art. 7, art. 10 § 1 i art. 81 K.p.a. poprzez brak podjęcia przez organy orzekające w sprawie działań, mających na celu wnikliwe rozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie. Jak już wyżej wskazano, w sprawie wielokrotnie przeprowadzano oględziny budynku (10 stycznia 2007 r., 19 października 2007 r., 9 listopada 2009 r. i 26 marca 2014 r.), a kontrolę – co w praktyce jest rzadkością – przeprowadził nadto organ odwoławczy (12 grudnia 2017 r.). E. K. i M. K. od początku postępowania uczestniczyli w nim aktywnie i o ile formułują oni zarzuty co do poszczególnych czynności (zwłaszcza kontroli), to jednak nie można w żadnym razie stwierdzić, że możliwość przedstawienia przez nich swego stanowiska w jakikolwiek sposób podlegała ograniczeniu.

Sąd nie zgadza się także, że nie doszło do wnikliwego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Otóż organy rozpatrzyły wszystkie istotne z punktu widzenia sprawy okoliczności (to jest okoliczności mające znaczenie z punktu widzenia art. 37, 40 i 42 P.b. z 1974 r.).

Z tych samych przyczyn za niezasadne Sąd uznał wymienione w skardze zarzuty naruszenia art. 7b, art. 106, art. 10 § 1 w zw. art. 79 § 1, art. 79, art. 7 K.p.a., art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 w zw. z art. 84 § 1, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 84 § 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 217 § 2 pkt. 2 K.p.a. i art. 218 § 1 K.p.a.

Z kolei z powodów opisanych wcześniej nie mogą być uznane za zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego obejmujące art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 30 u.p.z.p., a także art. 37 ust. 1 pkt. 1 i 42 ust. 3 P.b. z 1974 r. Jeszcze raz należy powtórzyć, że w świetle przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w [...] nie można twierdzić, aby budynek gospodarczy na działce [...] "znajdował się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę". Tego rodzaju istniejąca już zabudowa jest bowiem planem dopuszczona. Spełnienie przesłanek z art. 37 ust. 1 i 40 P.b. z 1974 r. otwierało więc drogę do wydania pozwolenia na użytkowanie.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.