Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 374/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budżetowe prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 57 ust 7, art. 57 ust 7 w zw. z art. 59f ust 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 8, art. 7, 77 par 1, art. 107 , art. 10 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 144 K.p.a. oraz art. 57 ust. 7 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., wymierzające inwestorowi – Z. karę z tytułu przystąpienia do użytkowania lokalu usytuowanego na parterze budynku usługowo-apartamentowego przy ul. [...], przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją z dnia [...] r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego udzielił inwestorowi – Z., pozwolenia na użytkowanie budynków usługowo-apartamentowych z wyłączeniem lokali na parterze przy ul. [...] ([...] budynków) w U.

W dniu [...] r. PINB dokonał planowanej kontroli, podczas której stwierdził użytkowanie lokalu usytuowanego na parterze budynku usługowo-apartamentowego przy ul.[...]. Przedmiotowa część budynku nie posiadała decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Zgodnie z oświadczeniem kierownika pionu hotelowego, przedmiotowy lokal użytkowany był od trzech miesięcy jako dodatkowa sala konsumpcyjna w przypadku dużej ilości osób w restauracji. W lokalu zastano stoły zastawione serwisem obiadowym, na bocznych stołach ustawione talerze z potrawami typu "szwedzki stół",

w pomieszczeniu przebywała kelnerka ustawiająca talerze z potrawami. Wykonano dokumentację zdjęciową. W dniu [...] r. organ powiatowy przeprowadził kolejną kontrolę i ustalił, że przedmiotowy lokal nadal jest użytkowany. W lokalu rozmieszczono stoliki zastawione talerzami i sztućcami i krzesła oraz stoły z tzw. "szwedzkim stołem" i bufet. Przy jednym ze stolików zastano osoby spożywające posiłek oraz obsługującą je kelnerkę. Wykonano dokumentację zdjęciową.

Zawiadomieniem z dnia [...] r. PINB poinformował inwestora o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nielegalnego użytkowania przedmiotowego lokalu. W dniu [...] r. organ powiatowy przeprowadził kolejną kontrolę przedmiotowego lokalu. W dniu kontroli lokal restauracji był otwarty i użytkowany.

Po ustaleniu powyższego postanowieniem z dnia [...] r.,

nr [...] w K. wymierzył inwestorowi karę z tytułu przystąpienia do użytkowania przedmiotowego lokalu, w wysokości [...]zł. Po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, ZWINB postanowieniem z dnia [...] r., nr[...] , utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi inwestora, prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt: II SA/Sz 1435/15, uchylił ww. postanowienia organów nadzoru budowlanego obu instancji wskazując, że zebrany materiał dowodowy nie pozostawia cienia wątpliwości co do tego, że sporny lokal był użytkowany jako sala restauracyjna bez pozwolenia na użytkowanie. Jednakże organy orzekające nie rozważyły, czy w sprawie występują szczególne okoliczności uzasadniające obliczenie kary przy uwzględnieniu tylko części budynku, co do której nastąpiło samowolne użytkowanie oraz czy nie doszło do samowolnego użytkowania wbrew woli inwestora, w szczególności: jaka była treść umowy zawartej przez inwestora z najemcą restauracji, w jaki sposób najemca uzyskał dostęp do spornego lokalu, czy restauracja mieści się w tym samym budynku, w którym znajduje się sporny lokal oraz czy lokal ten był odpowiednio zabezpieczony przed dostaniem się do niego innych osób wbrew woli inwestora.

Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji wezwał inwestora do udzielenia odpowiedzi na ww. pytania, prosząc o dołączenie kopii dokumentów potwierdzających wiarygodność odpowiedzi:

1) jaka była treść umowy zawartej przez inwestora z najemcą restauracji i kiedy umowa została zawarta?

2) w jaki sposób najemca uzyskał dostęp do spornego lokalu użytkowego?

3) czy restauracja najemcy mieści się w tym samym budynku, w którym znajduje się sporny lokal?

4) czy sporny lokal był odpowiednio zabezpieczony przed dostaniem się do niego innych osób wbrew woli inwestora (a jeśli tak, to czy fakt rozpoczęcia jego użytkowania przez najemcę restauracji został zgłoszony przez inwestora organom ścigania)?

W odpowiedzi inwestor pismem z dnia [...] r. poinformował PINB iż zawarta dnia [...] r. umowa najmu przewidywała oddanie najemcy lokalu w najem, tj. do używania przez najemcę a jej treść nie odbiega od typowej umowy najmu. Najemca uzyskał dostęp do spornego lokalu na podstawie umowy najmu. Sporny lokal nie mieści się w tym samym budynku, co lokal restauracyjny. Lokal był zabezpieczony zamkiem na klucz. Klucz został wydany najemcy z uwagi na konieczność przeprowadzenia w lokalu prac porządkowo-modernizacyjnych.

Po ustaleniu powyższego postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wymierzył inwestorowi – Z. karę z tytułu przystąpienia do użytkowania lokalu usytuowanego na parterze budynku usługowo-apartamentowego przy ul.[...], przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, w wysokości [....] zł.

Na ww. postanowienie zażalenie złożyła Z. , zarzucając mu naruszenie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz art. 10 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie czynnego udziału inwestora w postępowaniu poprzez niedopełnienie obowiązku zawiadomienia inwestora o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałem przed wydaniem decyzji.

Uzasadniając pierwszy z zarzutów strona podała, że organ powiatowy błędnie przyjął, że kara pieniężna za samowolę użytkową powinna być wymierzona za cały budynek w sytuacji, gdy przystąpienie do użytkowania bez wymaganej decyzji

o pozwoleniu na użytkowanie dotyczy wyłącznie jednego lokalu użytkowego usytuowanego na parterze budynku K, który od [...] r. posiadał decyzję

o pozwoleniu na użytkowanie (z wyłączeniem parteru). Tym samym kara powinna być wymierzona proporcjonalnie do powierzchni zajętego budynku na parterze, a nie dotyczyć całej powierzchni. Parter oraz pozostała część budynku stanowią odrębne funkcjonalnie konstrukcyjnie części. Na parterze są lokale usługowo-gastronomiczne,

a na wyższych piętrach lokale apartamentowe. Stąd również etapowość pozwoleń na użytkowanie.

W odniesieniu do drugiego zarzutu strona wskazała, iż PINB nie doręczając inwestorowi zawiadomienia o możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałem przed wydaniem decyzji, nie dopełnił obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Inwestor nie miał możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Organ I instancji nie podjął żadnych czynności celem ustalenia stosunku lokalu nieposiadającego wymaganego przepisami prawa pozwolenia na użytkowanie, który znajduje się na parterze, do całego budynku położonego przy ul. [...] Brak zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania dowodowego uniemożliwiło jej zapoznanie się z materiałem dowodowym oraz przedstawienie dodatkowych argumentów i dowodów związanych z odrębnością funkcjonalną parteru od pozostałej części budynku.

W uzupełnieniu zażalenia skarżąca przedłożyła rzut ww. budynku wraz

z fotografiami lokali, wskazując, iż wynika z niego, że lokal użytkowy na parterze tego budynku jest lokalem użytkowym przeznaczonym na prowadzenie działalności gastronomicznej, podczas gdy pozostałe lokale usytuowane na I i II piętrze budynku są lokalami typowo apartamentowymi. Lokale apartamentowe posiadają dwa odrębne, niezależne wejścia do każdego z nich, podczas gdy lokal gastronomiczny na parterze posiada niezależne wejście od ulicy. Zgodnie z przedstawionymi na rzucie wyliczeniami powierzchnia lokalu gastronomicznego wynosi jedynie [...] m², a łączna powierzchnia lokali apartamentowych bez balkonu i tarasu wynosi [...] m² (z balkonem i tarasem –[...] m²), przy czym powierzchnia budynku bez balkonu i tarasu wynosi [...] m² (z balkonem i tarasem – [...] m²). Z powyższych wyliczeń wynika, iż lokal użytkowy zlokalizowany na parterze budynku stanowi jedynie 1/4 całkowitej powierzchni budynku. Obciążenie Spółki karą porządkową w pełnej wysokości, bez uwzględnienia miarkowania wysokości kary przy spełnieniu wszystkich przesłanek jej zastosowania, jest niewspółmierne do stopnia zawinienia i popełnionego czynu, bowiem większa część budynku miała już pozwolenie na użytkowanie, w dodatku są to części odrębne, co organ winien wziąć pod uwagę.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlany utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] r. Organ przytoczył treść art. 55 ust. 1 pkt 1b oraz art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i stwierdził, że do wyliczenia nałożonej kary organ powiatowy, zgodnie z wytycznymi WSA w Szczecinie zawartymi w wyroku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1435/15, uwzględnił, iż sporny lokal użytkowy stanowi odrębną część budynku i przyjął kategorię obiektu adekwatną do sposobu użytkowania lokalu.

Następnie organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem, karę z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 wymierza się inwestorowi bez względu na to, czy do użytkowania przystąpił bezpośrednio inwestor, czy najemca lokalu. W przypadku nielegalnego użytkowania lokalu przez jego najemcę sprawa podziału kosztów wynikających z nałożenia ww. kary jest sprawą cywilną i podlega jurysdykcji sądów cywilnych. Za przystąpienie do użytkowania spornego lokalu odpowiada wyłącznie inwestor, który umożliwił jego użytkowanie: udostępnił lokal na podstawie umowy najmu z dnia [...] r. oraz przekazał użytkownikowi klucze do lokalu, a dopiero w dniu [...] r. (tj. już po stwierdzeniu przez PINB nielegalnego użytkowania lokalu) poinformował użytkownika o braku pozwolenia na użytkowanie. Ponadto, inwestor do dnia wydania zaskarżonego postanowienia nie wystąpił o udzielenie pozwolenia na użytkowanie spornego lokalu.

Odnosząc się do pozostałych argumentów podnoszonych przez stronę

w zażaleniu organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane, przy obliczaniu kary z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, nie ma możliwości wyliczenia kary proporcjonalnie do kubatury użytkowanej nielegalnie części obiektu. Przy wyliczeniu kary zastosowano najniższy współczynnik wielkości obiektu k=1.

Natomiast niezawiadomienie inwestora o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się z zebranymi dowodami i materiałem przed wydaniem decyzji stanowi wprawdzie uchybienie organu powiatowego, jednak nie ma ono istotnego znaczenia w sprawie wobec faktu, iż akta sprawy organu I instancji nie zawierają żadnego nowego dokumentu nieznanego inwestorowi. Organ odwoławczy skorygował ww. uchybienie organu powiatowego. Pomimo zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem postanowienia, doręczonego stronie w dniu [...] r., strona do dnia wydania postanowienia nie zapoznała się z aktami sprawy.

Pismem z dnia [...] r. Z. złożyła skargę na ww. postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając mu naruszenie:

- art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, że kara pieniężna za samowolę użytkową powinna być wymierzona za cały budynek, w sytuacji gdy przystąpienie do użytkowania bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie dotyczy wyłącznie jednego lokalu gastronomicznego usytuowanego na parterze tego budynku, który to budynek posiada decyzje o pozwoleniu na użytkowanie, a tym samym kara powinna być wymierzona proporcjonalnie do powierzchni całego budynku,

- art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie oceny przez organ II instancji z pominięciem dowodu z załączonych przez skarżącą dokumentów w postaci rzutu budynku położonego przy ul. [...] wraz z fotografiami podczas gdy organy administracji publicznej powinny dokonać oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz poprzez uznanie za nieudowodnione okoliczności, że ww. budynek składa się z dwóch części o różnych przeznaczeniach (lokal gastronomiczny i lokale apartamentowe).

W odpowiedzi na skargę ZWINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie zapadł już prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1435/15, przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy obecny skład orzekający Sądu związany jest treścią prawomocnego wyroku, a tym samym wyrażoną w nim oceną prawną. W pojęciu tym mieści się zarówno ocena poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, jak i ocena wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego. Konsekwencją takiej oceny są wskazania Sądu co do dalszego postępowania organów administracyjnych.

Powyższe oznacza, że Sąd, po raz drugi rozpoznając sprawę, której przedmiotem jest nałożenie kary z tytułu przystąpienia do użytkowania lokalu usytuowanego na parterze budynku usługowo-apartamentowego przy ul. [...], przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, zobligowany był przede wszystkim do kontroli, czy organy administracji, ponownie wydając rozstrzygnięcie, zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych we wskazanym wcześniej orzeczeniu Sądu.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie i na Sądzie może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. np. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, Lex 44392). W niniejszej sprawie stan faktyczny, ani stan prawny nie uległy zmianom, a więc aktualna pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona we wcześniejszym wyroku.

Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, że organy w pełni wykonały zalecenia zawarte w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1435/15.

W ww. wyroku Sąd stwierdził, że zebrany materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że sporny lokal był użytkowany jako sala restauracyjna bez pozwolenia na użytkowanie, jednakże organy orzekające nie rozważyły, czy w sprawie występują szczególne okoliczności uzasadniające obliczenie kary przy uwzględnieniu tylko części budynku, co do której nastąpiło samowolne użytkowanie oraz czy nie doszło do samowolnego użytkowania wbrew woli inwestora, w szczególności: jaka była treść umowy zawartej przez inwestora z najemcą restauracji, w jaki sposób najemca uzyskał dostęp do spornego lokalu, czy restauracja mieści się w tym samym budynku, w którym znajduje się sporny lokal oraz czy lokal ten był odpowiednio zabezpieczony przed dostaniem się do niego innych osób wbrew woli inwestora.

Jak wynika ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, w toku ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organ I instancji wezwał inwestora do udzielenia stosownych wyjaśnień. Pismem z dnia [...] r. inwestor poinformował organ I instancji, że zawarta dnia [...] r. umowa najmu przewidywała oddanie najemcy lokalu w najem, tj. do używania przez najemcę, zaś jej treść nie odbiega od typowej umowy najmu. Najemca uzyskał dostęp do spornego lokalu na podstawie umowy najmu. Sporny lokal nie mieści się w tym samym budynku, co lokal restauracyjny i nie był zabezpieczony zamkiem na klucz, który został wydany najemcy z uwagi na konieczność przeprowadzenia w lokalu prac porządkowo-modernizacyjnych.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających w niniejszej sprawie, że ww. wyjaśnienia złożone w toku postępowania przez inwestora jednoznacznie wskazują na to, że za przystąpienie do użytkowania spornego lokalu odpowiada wyłącznie inwestor, który – podejmując szereg ww. czynności – umożliwił jego użytkowanie.

Stosownie do treści art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

W ocenie Sądu, art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f ust. 1 ww. ustawy nie pozwala na proporcjonalne ustalenie wysokości kary wymierzanej z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu budowlanego o określonym przeznaczeniu i zaliczonego do konkretnej kategorii, nawet odrębnej funkcjonalnie i o odmiennym przeznaczeniu od pozostałej części obiektu. Jeśli obiekt składa się z kilku części o różnym przeznaczeniu i części te zaliczane są do różnych kategorii, to możliwe jest rozważenie, na co wskazał Sąd w wyroku z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 1435/15, ustalenia kary pieniężnej z uwzględnieniem poszczególnych części i to tylko tych, co do których nastąpiło samowolne przystąpienie do użytkowania. Nie ma jednak możliwości ustalania kary pieniężnej z uwzględnieniem proporcji powierzchni części obiektu budowlanego, do którego użytkowania przystąpiono samowolnie, w stosunku do całej powierzchni obiektu. Prawodawca tworząc zasady obliczania kar z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych dla niektórych z kategorii obiektów budowlanych uwzględnił współczynnik wielkości obiektu (części obiektu) ale tylko w określonych przedziałach.

Stwierdzić należy, że - zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w ww. wyroku

z dnia [...] r. - do wyliczenia nałożonej kary organy orzekające w niniejszej sprawie uwzględniły okoliczność, iż sporny lokal użytkowy stanowi odrębną część budynku i przyjęły kategorię obiektu adekwatną do sposobu użytkowania lokalu,

tj. kategorię XVII – budynki handlu, gastronomii i usług, jak sklepy, restauracje, bary, określoną w załączniku do ustawy Prawo budowlane.

Mając powyższe na uwadze inwestorowi została wymierzona kara z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego w prawidłowej wysokości [...] zł

(10 x stawka 500 zł x współczynnik kategorii obiektu k = 15,0 x współczynnik wielkości obiektu w = 1,0). W związku z tym, że nie ma możliwości wyliczenia kary proporcjonalnie do kubatury użytkowanej nielegalnie części obiektu, przy wyliczeniu kary zastosowano najniższy współczynnik wielkości obiektu k = 1, przewidziany dla obiektów o kubaturze ≤ 2500 m3.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie uchybiono również przepisom prawa procesowego w stopniu, który skutkować miałby uwzględnieniem skargi. Postępowanie toczyło się w zgodzie z zasadą wynikającą z treści art. 8 K.p.a., wydanie zakwestionowanego postanowienia poprzedziło bowiem dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 K.p.a. w postanowieniu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym wyjaśniono stronie zasadność przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy (art. 11 K.p.a.). W szczególności uzasadniono stanowisko organu oraz wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa, ustosunkowano się także do zarzutów skarżącej Spółki. Powoływanie się na okoliczność nieinformowania strony skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości zapoznania się

z zebranymi dowodami przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ I instancji jest niewystarczające do uwzględnienia skargi w przypadku braku wykazania przez stronę, że poniosła ona wskutek tego uchybienia negatywne skutki. Skarżąca miała możliwość zgłaszać uwagi i ewentualne wnioski dowodowe także w toku postępowania zażaleniowego, a o prawach wynikających z art. 10 § 1 K.p.a. została pouczona w zawiadomieniu z dnia [...] r., przed wydaniem zaskarżonego postanowienia (karta 100 akt administracyjnych). Sąd oceniając wagę podnoszonego przez stronę skarżącą uchybienia procesowego na wynik sprawy uznał przy tym, że istotne dla sprawy okoliczności stanu faktycznego związane z przystąpieniem do użytkowania części obiektu budowlanego zostały ustalone prawidłowo.

Z przedstawionych wyżej względów należało uznać, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa a zarzuty skargi jako niemające oparcia w przepisach prawa nie zasługiwały na uwzględnienie. Dlatego skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).