Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 608/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 135 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 254 par. 1 pkt 3 lit a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.), Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 8 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji odmawiającej zmiany w zakresie proponowanych miejsc urządzania gier po wznowieniu postępowania 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz skarżącej "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 8 maja 2013 r. nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. - Dyrektor Izby Celnej w G. utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 4 lutego 2013 r. nr [...] na mocy której, po wznowieniu postępowania, odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. nr [...], wydanej wobec spółki w dniu 15 kwietnia 2010 r. odmawiającej w drugiej instancji dokonania zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 lutego 2009 r. nr [...] w zakresie proponowanych miejsc urządzenia gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa pomorskiego.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego.

Decyzją z dnia 12 lutego 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w G. udzielił A. Sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: "spółka", "skarżąca") zezwolenia na urządzenie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na ternie województwa pomorskiego.

Wnioskiem z dnia 5 listopada 2009 r. spółka zwróciła się o zmianę decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 12 lutego 2009 r. nr [...] w zakresie dotyczącym miejsc urządzenia gier na automatach o niskich wygranych określonych w zezwoleniu w pozycjach 14, 19 i 21 na nowe lokalizacje.

W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U Nr 201, poz. 1540), decyzją z dnia 2 lutego 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w G. nie uwzględnił wniosku spółki na podstawie art. 135 ust. 2 ww. ustawy, zgodnie z którym nie można dokonać zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych odnośnie zmiany miejsca urządzania gry.

Rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. nr [...] z dnia15 kwietnia 2010 r., w której wskazano, że organ I instancji procedował zgodnie z przepisami nowej ustawy o grach hazardowych, a zwłaszcza art. 135 ust. 2. W uzasadnieniu ujęto jednocześnie, że w toku przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego uzyskano dodatkowe informacje uniemożliwiające wydanie zgody na proponowaną zmianę tj. ustalono, że proponowane do zmiany w poz. 14 zezwolenia miejsce jest już przypisane na mocy decyzji administracyjnej innemu podmiotowi prowadzącemu działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych. Decyzja stała się ostateczna.

Pismem z dnia 29 października 2012 r. spółka wystąpiła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o odmowie dokonania zmian. Spółka złożyła wniosek w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 FORTUNA i inni, wskazując, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 11 i art. 241 § 2 pkt 2 zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania.

Rozpatrując wniosek, Dyrektor Izby Celnej w G. postanowieniem z dnia 3 grudnia 2012 r. wznowił postępowanie na żądanie strony.

Wydaną w postępowaniu wznowieniowym decyzją z dnia 4 lutego 2013 r., działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit a i § 2 oraz art. 253 a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U 2012, poz. 749), organ odmówił uchylenia decyzji, na mocy której ostatecznie odmówiono zmiany zezwolenia w zakresie miejsc urządzania gier.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania. Odmówił jednak uwzględnienia żądania spółki, ponieważ w wyniku uchylenia decyzji mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy, tak samo jak decyzja dotychczasowa. Podkreślił, że wynika to nie tylko z treści art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych ale również faktu, że zezwolenie na prowadzenie gier w przedmiotowym punkcie wygasło na podstawie ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 13 sierpnia 2010 r. nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia w części dotyczącej nieuruchomionych 31 punktów gier na automatach o niskich wygranych. Zatem niefunkcjonowanie już w obrocie prawnym przedmiotowej decyzji zezwalającej na urządzanie gier w przedmiotowych punktach gier stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy uchylenia decyzji w sprawie zmiany tego zezwolenia.

Z ostrożności procesowej organ wskazał końcowo, że art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie nosi znamion przepisu technicznego.

W odwołaniu od decyzji spółka zarzuciła niezasadne zastosowanie w sprawie art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, ponieważ - wbrew twierdzeniom organu - wskazany przepis stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiącej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, a w konsekwencji nie może być stosowany z powodu braku notyfikacji ustawy przez Komisję Europejską.

W odwołaniu podkreślono, że powyższe wynika z treści wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. i zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych. w tym m.in. w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 556/12, czy WSA w Opolu o sygn. akt II SA/Op 439/12.

Dyrektor Izby Celnej w G. decyzją z dnia 8 maja 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych utrzymał w mocy rozstrzygnięcie podjęte w I instancji jako zgodne z prawem.

Organ potrzymał stanowisko, że uchylenie decyzji w postępowaniu wznowieniowym w efekcie doprowadziłoby do wydania takiego samego rozstrzygnięcia jak uchylone. Pomimo wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. wniosek spółki o uchylenie decyzji nie mógł zostać uwzględniony.

W uzasadnieniu ponownie wskazano, że przepis art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie zawiera znamion przepisu technicznego. Tym samym nie podlegał notyfikacji Komisji Europejskiej i jest przepisem obowiązującym.

Unormowanie zawarte w art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych powoduje bowiem jedynie ograniczenie możliwości zmiany zezwolenia w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych i nie sposób wykazać, że może mieć istotny wpływ na obrót czy też właściwości produktów jakimi są automaty do gry. Faktem jest, że liczba automatów do gier o niskich wygranych funkcjonujących na polskim obszarze stopniowo uległa zmniejszeniu, jednakże nie jest to równoznaczne z ograniczeniem ich obrotu. W uzasadnieniu wskazano dodatkowo, że do ograniczenia wielkości użytkowania i obrotu automatami do gry jako towarem doszło niezależnie od działań ustawodawcy czy organów podatkowych z powodów leżących wyłącznie po stronie przedsiębiorców.

Organ wskazał końcowo, że w wyrokach z dnia 19 i 20 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku potwierdził co prawda techniczny charakter art. 129 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, ale wyroki te nie są jednak prawomocne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku spółka potrzymała zarzut, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych.

W uzasadnieniu ponownie powołano się na treść wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. Wskazano także na okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 556/12 przesądził, że ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne dla których potrzebna była notyfikacja.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c/ p.p.s.a.).

Na wstępie rozważań podkreślenia wymaga to, że zaskarżone rozstrzygnięcia organów zostały wydane w ramach nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznych, tj. w trybie wznowienia postępowania, który został uregulowany w przepisach art. 240-246 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej: "o.p.". Należy wyjaśnić, że tryb wznowienia postępowania jest instytucją procesową mającą na celu ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej, w której została uprzednio wydana decyzja ostateczna, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte którąkolwiek wadą (przesłanką wznowieniową) określoną w art. 240 o.p. Procedowanie w sprawie wniosku o wznowienie postępowania składa się z kolejnych etapów kończących się wydaniem przez organ określonego typu rozstrzygnięcia:

1/ etapu wstępnego, w którym organ bada wyłącznie przesłanki podmiotowe (np. legitymację wnoszącego) bądź przedmiotowe (np. istnienie ostatecznej decyzji) warunkujące dopuszczalność wznowienia postępowania, a także dochowanie terminu złożenia wniosku o wznowienie oraz powołanie (wskazanie) przez wnioskodawcę podstawy wznowieniowej określonej w ar. 240 § 1 o.p. W zależności od wyników tej oceny organ wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 o.p.) lub decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 o.p.);

2/ etapu weryfikacji ostatecznej decyzji w świetle istnienia/nie istnienia wskazanej w art. 240 § 1 o.p. przesłanki wznowieniowej. Etap ten kończy się wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej w przypadku nie stwierdzenia przesłanki wznowieniowej (art. 245 § 1 pkt 2 o.p.);

3/ etapu ponownego rozpoznania sprawy w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanki wznowieniowej, a następnie – w zależności od wpływu stwierdzonej wadliwości na wynik sprawy - jej ponownego rozstrzygnięcia co do istoty lub umorzenia postępowania (art. 245 § 1 pkt 1 o.p.) bądź orzeczenia o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji w przypadku spełnienia jednego z warunków wskazanych w art. 245 § 1 pkt 3 lit. a/ i b/ o.p.

W niniejszej sprawie zaskarżone orzeczenia organów zostały wydane w oparciu o art. 245 § 1 pkt 3 lit. a/ o.p. Przepis ten stanowi, że organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 (tj. postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy) wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

Aby zatem podstawę rozstrzygnięcia mógł w rozpoznawanej sprawie stanowić art. 245 § 1 pkt 3 lit. a/ o.p. należało wykazać, że:

1/ wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej ETS) z dnia 19 lipca 2012 r. (wydany w sprawach połączonych C-214/11, C-213/11 oraz C-217/11) miał wpływ na treść weryfikowanej decyzji (tj. decyzji Dyrektora Izby Celej w G. z dnia 15 kwietnia 2010 r. [...] o odmowie zmiany miejsc gry);

2/ w wyniku uchylenia ww. decyzji z dnia 15 kwietnia 2010 r. mogłaby zostać wydana decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak samo, jak decyzja dotychczasowa.

W tym kontekście Sąd zauważa, że z uzasadnienia zaskarżonych decyzji organów obu instancji nie wynika w istocie, by organy stały na stanowisku, iż ww. orzeczenie ETS miało wpływ na treść wydanej (weryfikowanej) decyzji z dnia 15 kwietnia 2010 r., gdyż organy obu instancji twierdzą, że stanowiący podstawę prawną weryfikowanej decyzji art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej zwanej: "u.g.h.", nie jest "przepisem technicznym", a w konsekwencji jako przepis nie podlegający notyfikacji mógł stanowić podstawę prawną weryfikowanej decyzji. Przyjmując takie stanowisko należało konsekwentne zatem uznać, że ww. orzeczenie ETS nie miało wpływu na treść weryfikowanej decyzji, a zatem nie wystąpiła podstawa wznowieniowa określona w art. 240 § 1 pkt 11 o.p.

Z takim stanowiskiem jednak – odnośnie charakteru "przepisu technicznego" art. 135 ust. 2 u.g.h. – tutejszy Sąd nie zgadza się. Należy nadmienić jedynie, że skoro organy zajęły jednak takie stanowisko prawne, to konsekwentnym i prawidłowym działaniem winno być wydanie rozstrzygnięcia o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p., a nie w oparciu o art. 245 § 1 pkt 3 lit. a/ o.p.

W ocenie Sądu – wbrew stanowisku organów – przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. ma charakter "przepisu technicznego" w rozumieniu przepisów dyrektywy 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L 98.204.37 ze zm.). Taką ocenę prawną tutejszy Sąd prezentował już wielokrotnie w swoich orzeczeniach, a ocena ta nota bene została dokonana w oparciu o treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2011 r. (C-213/11, C-214/11, C-217/11), którego wydanie w rozpoznawanej sprawie stanowiło podstawę do wznowienia postępowania w kontrolowanej sprawie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 569/12, LEX nr 1234811; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 239/13, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ).

Konsekwencją zatem przyjęcia oceny prawnej, że art. 135 ust. 2 u.g.h. jest "przepisem technicznym" i stwierdzenia, że przed uchwaleniem u.g.h. nie został on poddany procedurze notyfikacji, musi być uznanie, że przepis ten nie może być stosowany (jest bezskuteczny). Uznanie z kolei tego przepisu za bezskuteczny prowadzi do wniosku, że nie mógł i nadal nie może stanowić podstawy prawnej rozstrzygnięcia administracyjnego.

Skoro zatem weryfikowana w trybie wznowienia ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 15 kwietnia 2010 r. dotycząca odmowy zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych została wydana w oparciu o przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. (który na podstawie dokonanej w oparciu o wyrok ETS oceny prawnej nie mógł być stosowany), to należy przyjąć, że niewątpliwie zaistniała podstawa wznowieniowa określona w art. 240 § 1 pkt 11 o.p., tj. wydane dnia 19 lipca 2012 r. (C-213/11, C-214/11, C-217/11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości miało wpływ na treść wydanej (weryfikowanej) decyzji.

W tej sytuacji należało dokonać oceny zasadności eliminacji z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 15 kwietnia 2010 r.

Dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania ograniczona jest jedną przesłanką pozytywną (w rozpoznawanej sprawie przesłanką określoną w art. 240 § 1 pkt 11 o.p.) i dwiema przesłankami negatywnymi wyznaczonymi w art. 245 § 3 o.p. Uchylenie decyzji ostatecznej w tym trybie może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy organ ustali w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wystąpienie jednej z podstaw wyliczonych w art. 240 § 1 o.p. przy równoczesnym ustaleniu braku przesłanek negatywnych, przy czym wystąpienie przesłanki pozytywnej, przy braku przesłanek negatywnych jest podstawą do obowiązkowego uchylenia decyzji, a organ nie ma pozostawionej w tym zakresie swobody (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, UNIMEX, Wrocław 2009, s. 960).

Stwierdzenie wydania orzeczenia ETS z dnia 19 lipca 2012 r. i wykazania wpływu tegoż orzeczenia na treść decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 15 kwietnia 2010 r. (wskutek uznania art. 135 ust. 2 u.g.h. za przepis techniczny i przyjęcia niemożności jego stosowania na skutek braku przeprowadzenia procedury notyfikacyjnej) obligowało zatem organy do uchylenia ww. decyzji w trybie wznowienia postępowania.

W rozpoznawanej sprawie – pomimo zaistnienia pozytywnej przesłanki wznowieniowej (art. 240 § 1 pkt 11 o.p.) - organy powołując się na art. 245 § 1 pkt 3 lit. a/ o.p. odmówiły jednak uchylenia decyzji dotychczasowej (tj. decyzji z dnia 15 kwietnia 2010 r.), gdyż przyjęły, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy mogłaby zostać wydana decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa.

Stanowisko takie w ocenie Sądu jest błędne.

Należy zaznaczyć, że ponowne (dokonywane w wyniku wznowienia postępowania) rozpoznanie i rozstrzygnięcie weryfikowanej sprawy dokonywane jest każdorazowo w świetle stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydawania przez organ decyzji.

W tym kontekście – dla oceny prawidłowości podjętego przez organy rozstrzygnięcia (odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej) - należy zwrócić uwagę na to, że ostateczną decyzją z dnia 13 sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w G. orzekł o stwierdzeniu wygaśnięcia udzielonego skarżącej zezwolenia na prowadzenie gier o niskich wygranych w części dotyczącej nieuruchomionych 31 punktów gier na automatach o niskich wygranych – w tym punktów których dotyczył wniosek o zmianę lokalizacji i których dotyczyła weryfikowana decyzja z dnia 15 kwietnia 2010 r. (poz. 14, 19 i 21 załącznika nr 1 do zezwolenia z 2009 r.).

Fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zezwalającej na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych w części dotyczącej punktów gier objętych wnioskiem o wznowienie nie dawał organom możliwości wydania decyzji o odmowie uchylenia dotychczasowej (weryfikowanej) decyzji na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit. a/ o.p., z uwagi na to, że wyniku ponownego rozpoznania sprawy nie mogłaby zostać wydana decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak samo, jak decyzja dotychczasowa (weryfikowana decyzja z dnia 15 kwietnia 2010 r.).

Otóż przyjęcie, że w obrocie prawnym nie obowiązuje już decyzja (zezwolenie na prowadzenie i urządzanie gier na automatach o niskich wygranych) w zakresie lokalizacji miejsc gry, których dotyczyła weryfikowana decyzja z dnia 15 kwietnia 2010 r. uniemożliwia merytoryczne (co do istoty) rozpoznanie i rozstrzygnięcie weryfikowanej sprawy. Oznacza to, że nie jest możliwe, aby - w takim stanie faktycznym i prawnym – Dyrektor Izby Celnej w G., po wznowieniu postępowania, wydał decyzję rozstrzygającą weryfikowaną sprawę tak samo, jak czyniła to decyzja dotychczasowa, tj. odmówił zmiany zezwolenia w zakresie proponowanych (tych konkretnych) miejsc gry (a więc wydał decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty w rozumieniu art. 207 § 2 in principio o.p.).

Eliminacja zezwolenia w części dotyczącej wnioskowanych do zmiany lokalizacji punktów gry odnosi ten skutek, że nie jest możliwe rozpoznanie wniosku o zmianę miejsc gry co do istoty – brak jest bowiem przedmiotu sprawy, do którego w istocie odnosi się żądanie strony. Mianowicie, skoro zezwolenie w części dotyczącej miejsc urządzania gier objętych wnioskiem o zmianę lokalizacji już nie obowiązuje, to prowadzenie postępowania i orzekanie w przedmiocie zmiany tych miejsc (lokalizacji) jest bezprzedmiotowe, co pociąga za sobą konieczność zakończenia postępowania wznowieniowego rozstrzygnięciem "istoty sprawy" poprzez umorzenie postępowania w sprawie zmiany zezwolenia z dnia 12 lutego 2009 r. w zakresie wnioskowanych lokalizacji punktów gier na automatach (na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 208 § 1 oraz art. 207 § 2 in fine o.p.). Należy bowiem przyjąć, że w weryfikowanej ponownie (co do istoty) sprawie brak jest jednego z elementów materialnego stosunku prawnego, o którym należy orzec w decyzji kończącej to postępowanie – brak jest przedmiotu sprawy czyli interesu prawnego, o którym należy rozstrzygnąć w sprawie (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, UNIMEX, Wrocław 2009, s. 829-890).

Innymi słowy, wydanie i wprowadzenie do obrotu prawnego decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia w części dotyczącej wnioskowanych do zmiany lokalizacji punktów gry kreuje nową sytuację faktyczno-prawną, istotną z punktu widzenia oceny zasadności (przedmiotowości) prowadzenia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i orzekania w tym postępowaniu co do istoty w zakresie zmiany lokalizacji "wygasłych" już miejsc prowadzenia gier. Na skutek bowiem uprzedniego "wygaszenia" przedmiotowych miejsc gry, objętych przez stronę wnioskiem o zmianę ich lokalizacji, merytoryczne (a więc co do istoty sprawy) rozpoznanie żądania strony stało się niemożliwe, a zatem postępowanie w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowe, co obliguje organ do podjęcia – po przeprowadzeniu postępowania, o którym mowa w art. 243 § 2 o.p. - rozstrzygnięcia o uchyleniu dotychczasowej decyzji i umorzeniu postępowania w sprawie zmiany zezwolenia w części dotyczącej zmiany lokalizacji przedmiotowych miejsc gry.

Mając powyższe na uwadze – wobec stwierdzenia naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie w sprawie art. 135 ust. 2 u.g.h., który nie mógł być stosowany oraz prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art. 245 § 1 pkt 3 lit. a/ o.p. wskutek nietrafnego przyjęcia, że w wyniku uchylenia dotychczasowej decyzji mogłaby być wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa – Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Ponieważ stwierdzona wadliwość dotyczy wyłącznie prawidłowości procesowego rozstrzygnięcia na skutek błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego (tj. niewłaściwego zastosowania art. 135 ust. 2 u.g.h.) i nie wymaga prowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, Sąd postanowił uchylić wyłącznie decyzję organu II instancji. Organ odwoławczy – korzystając z kompetencji reformatoryjnych określonych w art. 233 § 1 pkt 2 o.p. – dokona prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy mając na uwadze wyrażoną w niniejszym orzeczeniu opinię prawną.

Koszty postępowania zasądzono od organu na rzecz strony skarżącej na podstawie art. 200 p.p.s.a.