Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 418/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie A. z siedzibą w S. w dniu [...] czerwca 2019 r. skierowało skargę na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie udostępnienia informacji publicznej, objętej wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r., tj. kserokopii decyzji lub innych dokumentów potwierdzających zamknięcie do celów grzebalnych cmentarza żydowskiego tzw. "nowego" w Z., którego lokalizacja obecnie odpowiada działkom ewidencyjnym o numerach: [...] obręb Z.

Wnoszący skargę wniósł o:

1) zobowiązanie Ministra do udzielenia żądanej informacji publicznej

w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi;

2) orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3) wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4) zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wskazał, że do dnia dzisiejszego organ administracji publicznej nie udostępnił żądanej informacji ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czym naruszył wydłużony przez siebie dwumiesięczny termin na rozpatrzenie wniosku, zapisany w art. 13 ust. 2 tej ustawy.

Zdaniem wnoszącego skargę, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji niewłaściwie przekazało sprawę do dalszego prowadzenia Komisji Regulacyjnej do spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich. Komisja nie jest częścią MSWiA i nie podlega Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Zdaniem wnoszącego skargę, organ błędnie scedował na Komisję załatwienie sprawy. Procedura postępowania w sprawie udzielania informacji publicznej nie przewiduje instytucji przekazania wniosku wedle właściwości, a tym samym wyznaczania innego podmiotu do jej załatwienia, który jest odrębny i samodzielny. MSWiA powinno rozpatrzyć wniosek na podstawie posiadanych przez siebie materiałów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał, że po potwierdzeniu stanu faktycznego, skarżący został poinformowany pismem z dnia [...] czerwca 2019 r., o tym, że organ nie jest w posiadaniu decyzji lub innych dokumentów, o udostępnienie, których wystąpił we wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz o przyczynach opóźnienia udzielenia odpowiedzi w tej sprawie, tj. prowadzonym remoncie pomieszczenia archiwum Departamentu Wyznań Religijnych oraz Mniejszości Narodowych i Etnicznych MSWiA. Organ wyjaśnił, że celem działania organu w tej sprawie było zapewnienie skarżącemu wyczerpującej informacji, zgodnie ze złożonym wnioskiem, od podmiotu, który taką informację mógł posiadać, tj. od Komisji Regulacyjnej do spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich. Chociaż zatem z formalnego punktu widzenia złożony wniosek mógł zostać od razu załatwiony poprzez proste udzielenie informacji, że żądana informacja nie znajduje się w posiadaniu adresata wniosku, organ podjął działania wykraczające ponad jego formalne obowiązki wynikające z przepisów u.d.i.p., z zamiarem wyjścia naprzeciw w możliwie szerokim zakresie oczekiwaniom wnioskodawcy, a tym samym urzeczywistnienia przysługującego mu prawa do uzyskania żądanej informacji publicznej. Organ działał, zatem w dobrej wierze, zaś postawa skarżącego - aż do chwili wniesienia skargi – nie wskazywała na jego sprzeciw wobec obranego przez organ sposobu załatwienia sprawy, zmierzającego do uzyskania przez skarżącego pełnej i wyczerpującej informacji, zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Organ jednocześnie wskazał, że w dniu [...] czerwca 2019 r. do akt sprawy dołączono pismo Komisji z dnia [...] czerwca 2019 r., którym poinformowano skarżącego, że Komisja nie posiada decyzji lub innych dokumentów, o których mowa w przedmiotowym wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Z uwagi na to, że przedmiotem skargi jest bezczynność, Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a.

Organ administracji pozostaje w bezczynności w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym bądź w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm.), bądź w przepisach szczególnych, m.in. w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429) dalej u.d.i.p., bądź w przypadku niepodjęcia innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999 r., sygn. akt I SAB 60/99, OPS 2000, Nr 6, poz. 87).

Dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek: istnienia ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz braku jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań.

Istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy podjęte w wyniku wniosku o udostępnienie informacji publicznej działania były zgodne z u.d.i.p. i dokonania oceny, czy można było organowi zarzucić bezczynność.

Sąd, nie podziela stanowiska strony skarżącej o bezczynności w prowadzeniu przez organ postępowania w sprawie z wniosku z dnia [...] marca 2019 r.

o udostępnienie informacji publicznej.

Niewątpliwie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wprost poinformował stronę skarżącą, że wnioskowanych informacji nie posiada już po wniesieniu skargi w dniu [...] czerwca 2019 r. Jednakże, przy badaniu bezczynności z wniosku z dnia [...] marca 2019 r., nie można nie zauważyć faktu, że organ w tej sprawie, działając w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. w dniu [...] marca 2019 r., przedłużył termin załatwienia wniosku do [...] maja 2019 r. z powodu konieczności przeprowadzenia czynności wyjaśniających i analitycznych, a następnie w dniu

6 maja 2019 r. przekazał wniosek według właściwości do Komisji Regulacyjnej do Spraw Gmin Wyznaniowych Żydowskich, informując jednocześnie, że to właśnie Komisja udzieli wnioskodawcy odpowiedzi w sprawie złożonego wniosku.

Oczywiście rację ma strona skarżąca, że w trybie dostępu do informacji publicznej organ nie stosuje procedury k.p.a. w zakresie trybu przekazania wniosku według właściwości. Ale skoro organ w przedmiotowej sprawie skorzystał z tej instytucji w dacie, do której był zobowiązany do załatwienia wniosku w sytuacji, gdy okazało się, że żądanej informacji nie posiada i poinformował o tym wnioskodawcę, to nie można mu zarzucić bezczynności w sprawie, tylko dlatego, że nie poprzestał na poinformowaniu zainteresowanego o tym, że w wyniku kwerendy okazało się, że nie posiada żądanej we wniosku informacji publicznej.

Należy podkreślić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Taka sytuacja

w przedmiotowej sprawie nie występuje.

Z wyżej przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.