Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1405/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2006 r. sprawy ze skargi Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Z. kwotę 800 zł (osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2005 r. znak [...], po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanej, utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. wydaną z up. Prezydenta [...], odmawiającą udzielenia inwestorowi pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego Z. w dniu [...] czerwca 2004 r. złożyło wniosek o wydanie pozwolenia na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...] przy ul. [...].

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. organ I instancji nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia braków w złożonym wniosku, poprzez uzupełnienie go o ostateczną decyzję o warunkach zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia, stosownie do treści art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a wobec niedopełnienia tego obowiązku wydal decyzję odmowną. W wyniku odwołania strony zainteresowanej organ II instancji potwierdził słuszność stanowiska organu I instancji, opartego na zapisie art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r., wskazując, że w przypadku braku planu miejscowego, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Skargę sądową na powyższą decyzję wniosło Z., zarzucając decyzji naruszenie prawa i sprzeczność z ustaleniami decyzji z dnia [...].11.2003 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowego terenu, z treści której wynika oczywistość rozbiórki dotychczasowego obiektu celem pobudowania nowego. Nadto strona skarżąca zarzuciła, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest materialnoprawnej podstawy, natomiast postanowienie z dnia [...] czerwca 2005 r. nakładające obowiązek, z pouczeniem o niezaskarżalności, zdaniem skarżącej rażąco narusza normy społeczne i wykazuje wprost świadome szkodzenie stronie. W ocenie strony, żądanie nowej decyzji o warunkach zabudowy, mimo istnienia takowej dla przedmiotowego terenu, jest nadużyciem urzędniczym i działaniem celowym mającym przeszkodzić stronie w realizacji jej planów.

Strona skarżąca wniosła o zmianę decyzji i wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy bądź jej uchylenia i przekazania do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej, dokonywana przez sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem przy wydawaniu decyzji naruszono przepisy proceduralne oraz przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm.).

Zgromadzenie S. decyzją nr [...] Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uzyskało ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego przy ul. [...] w W. W pkt 1 ppkt 1.1 tej decyzji wskazano, że terenem inwestycji jest działka zabudowana budynkiem mieszkalnym jednokondygnacyjnym z poddaszem, przeznaczonym do rozbiórki.

W dacie 2 czerwca 2004 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego jednokondygnacyjnego, przewidzianego do rozbiórki we wskazanej wyżej decyzji dnia [...] listopada 2003 r. o warunkach zabudowy dla planowanego budynku mieszkalno-usługowego.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. organ architektoniczno-budowlany nałożył na inwestora obowiązek załączenia do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla wykonywanych robót budowlanych ( rozbiórkowych).

Organ I instancji odmówił udzielenia pozwolenia na rozbiórkę (decyzja z dnia [...] sierpnia 2004 r. uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] stycznia 2005 r.; decyzja z dnia [...] marca 2005 r. uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2005 r. i decyzja z dnia [...] lipca 2005 r.), bo dopatrzył się braku w dokumentacji złożonej przy wniosku, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania odnośnie rozbiórki, którego to braku strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Na postanowienie wydawane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nie przysługuje zażalenie, nie kończy ono również postępowania. Jego prawidłowość podlega zatem jedynie ocenie wraz z decyzją merytoryczną dotyczącą pozwolenia na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie było podstaw do nałożenia na inwestora powyższego obowiązku.

Z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) wynika, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga tylko zmiana sposobu użytkowania obiektu lub budowa obiektu budowlanego i innych prac budowlanych, zmieniająca sposób zagospodarowania terenu. Jedynie ten przepis mógł mieć na względzie organ administracyjny wydający postanowienie z dnia [...] czerwca 2005 r.

Budzi poważne wątpliwości ocena organu, iż rozbiórka obiektu budowlanego istniejącego przy ul. [...] w W. spowoduje zmianę sposobu zagospodarowania działki inwestora. Tym bardziej gdy się uwzględni, iż teren przy ul. [...] nie pozostanie "pusty", lecz zabudowany nowym obiektem budowlanym. Skoro zaś inwestycja dotycząca budowy budynku mieszkalno-usługowego uzyskała decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w dodatku zawierającą warunek rozbiórki starego budynku oznacza to, iż właściwy organ dokonał oceny zagospodarowania terenu działki tak pod kątem planowanej inwestycji, jak i planowanych robót rozbiórkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że dla wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę nie jest konieczne uprzednie uzyskanie w tej kwestii decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Stosownie bowiem do art. 31 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. rozbiórka obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych generalnie nie wymaga uzyskania pozwolenia na rozbiórkę, lecz zgłoszenia zakresu i sposobu wykonania robót rozbiórkowych właściwemu organowi. Tylko w stosunku do budynków i budowli wpisanych do rejestru zabytków albo objętych opieką konserwatorską, a także obiektów o wysokości powyżej 8m konieczne jest uzyskanie pozwolenia na rozbiórkę. Odwrotna jest natomiast sytuacja przy pozwoleniach na budowę, gdzie zasadą jest konieczność uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tylko budowa niektórych obiektów lub wykonanie pewnych prac budowlanych wymienionych w art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego zwalnia z powyższego wymogu.

Już to porównanie wskazuje, iż nie wszystkie wymagania dotyczące pozwolenia na budowę mogą być zastosowane przy pozwoleniach na rozbiórkę.

Za poglądem przyjętym przez Sąd przemawia ponadto treść art. 32 Prawa budowlanego, w którym zaostrzono kryteria tylko dla uzyskania pozwolenia na budowę, a dodatkowe warunki w ust. 4 tego artykułu nie dotyczą pozwolenia na rozbiórkę.

Ponadto art. 33 Prawa budowlanego odrębnie uregulował wymogi jakie musi spełniać inwestor przy składaniu wniosku o pozwolenie na budowę – ust. 2 tego artykułu i przy składaniu wniosku o pozwolenie na rozbiórkę – ust. 4 art. 33.

Należy podkreślić, iż przepis ten nie wymaga by inwestor do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołączył decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Tym samym Sąd administracyjny uznał, iż organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły przepisy art. 33 Prawa budowlanego.

Ponadto analiza uzasadnienia decyzji organu odwoławczego pozwala w ocenie Sądu stwierdzić, że organ ten ograniczył się głównie do przytoczenia treści przepisów i potwierdzenia stanowiska organu I instancji. Faktycznie więc uzasadnienie nie zawierające stanowiska i oceny organu rozpatrującego sprawę ponownie, nie spełnia wymogów art. 107 § 3 kpa, a organ odwoławczy, nie odnosząc się do kwestii poruszonych w odwołaniu, nie wyjaśnił w sposób wyczerpujący stanu sprawy, czym naruszył również przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 kpa.

Naruszenie powyższych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).

Należy przy tym wyjaśnić stronie wnoszącej w skardze o wyciągniecie przez Sąd konsekwencji wobec organu (być może) przewlekającego sprawę, że na przewlekłość postępowania istnieje odrębny tryb postępowania i że w toku kontroli legalności wydanej decyzji, kwestia przewlekłości postępowania administracyjnego nie jest przedmiotem oceny Sądu.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji. Przy orzekaniu uwzględniono art. 152 w/w ustawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.