Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 373/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenia
Powołane przepisy: article: art 259 par 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 278/09 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia 16 lutego 2009 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21.07.2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. VIII SA/Wa 278/09, na podstawie art. 260 w związku z art. 259 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "popsa" odrzucił jako spóźniony sprzeciw J. M. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 21.07.2009 r., w którym tenże odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w całości.

W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy wraz z prawidłowym pouczeniem co do sposobu i terminu wniesienia zażalenia skarżący otrzymał w dniu 07.07.2009 r. W związku z tym termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 14.07.2009 r. Tymczasem skarżący dopiero w dniu 15.07.2009 r. nadał w placówce pocztowej przesyłkę zawierającą zażalenie na wspomniane postanowienie Sądu.

W zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku oraz o ponowne rozpoznanie jego wniosków w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Skarżący wskazał, iż błędnie obliczył termin do wniesienia zażalenia i podniósł, iż nie radzi sobie z zawiłościami procedury sądowej, co uzasadnia przyznania mu prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Podkreślić bowiem trzeba, że zarówno wnioski żalącego co do treści oczekiwanego rozstrzygnięcia sądu odwoławczego jak i treść uzasadnienia zażalenia wskazują, iż skarżący w istocie oczekuje pozytywnego rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednakże Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawnej możliwości w ramach niniejszego postępowania do podjęcia wnioskowanego przez żalącego rozstrzygnięcia. Na obecnym etapie zadaniem tut. Sądu jest wyłącznie kontrola legalności (tj. zgodności z prawem) zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu sprzeciwu. Zatem powody, dla których Sąd pierwszej instancji odmówił żalącemu przyznania prawa pomocy wykraczają na obecnym etapie postępowania poza kompetencje Naczelnego Sądu Administracyjnego jako sądu odwoławczego.

Przechodząc do zasadniczej kwestii podlegającej kontroli tut. Sądu, tj. stwierdzenia, czy wniesienie przez skarżącego sprzeciwu nastąpiło z naruszeniem ustawowo przewidzianego terminu, wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował wskazane w postanowieniu przepisy ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro w aktach Sądu pierwszej instancji na k. 30 znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy pokwitowane przez skarżącego w dniu 07.07.2009 r. i faktu tego nie neguje sam skarżący, to oczywistym jest, że wniesienie sprzeciwu dopiero w dniu 15.07.2009 r. (nadanie go na poczcie) nastąpiło po terminie. W takiej zaś sytuacji zgodnie z art. 259 § 2 popsa sprzeciw podlega odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 popsa orzekł jak w sentencji.