Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 767/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2023-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 12 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant St. sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2023 r. sprawy ze skargi G sp. z o. o. sp. jawna w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 4 sierpnia 2022 r. nr SKO/422/VIII/162/2022 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: SKO, organ) decyzją z 4 sierpnia 2022 r. nr SKO.VIII/422/162/2022, po rozpatrzeniu odwołania G.Sp. z o.o. Sp. Jawna z siedzibą w K. (dalej: Spółka, strona, skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta C (organ pierwszoinstancyjny) z 28 marca 2022 r. nr [...], wymierzającą stronie karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 6 września do 9 października 2021 r.

W podstawie prawnej decyzji organ powołał art. 17, art. 18, art. 21 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: K.p.a.).

Z akt administracyjnych wynika, że 6 września 2021 r. strona złożyła do Miejskiego Zarządu Dróg wniosek o wydanie zgody na zajęcie pasa drogowego w okresie od 27 sierpnia 2021 r. do 9 października 2021 r. Pismem z 11 października 2021 r. strona została zawiadomiona o wszczęciu postępowania oraz o wyznaczonej dacie przeprowadzenia dowodu z miejsca oględzin naruszenia pasa drogowego (pismo zostało odebrane 19.10.2021 r.) Strona nie wypowiedziała się co do zebranych materiałów dowodowych w terminie 7 dni od daty odebrania wezwania i nie zakwestionowała podstawy do wszczęcia postępowania.

Decyzją z 26 października 2021 r. nr [...] na G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. organ pierwszoinstancyjny nałożył karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez składowanie materiałów w pasie drogowym ulicy [...] w C.

Rozstrzygnięcie to zostało uchylone decyzją SKO z 9 lutego 2022 r. i sprawa została skierowana do ponownego rozpatrzenia, celem uzupełnienia materiału dowodowego.

Decyzją z 28 marca 2022 r. organ pierwszoinstancyjny wymierzył Spółce karę za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w kwocie 10.000 zł.

W odwołaniu od tej decyzji strona ponowiła zarzuty z poprzedniego odwołania, tj.: zaistnienie przesłanki nieważności decyzji - art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. - poprzez nieprawidłowe skierowanie decyzji do podmiotu, bez uwzględnienia zmian w jego strukturze prawnej; wskazała, że zajęcie nastąpiło bez jej wiedzy jako inwestora, gdyż zostało dokonane przez wykonawcę inwestycji; organ pierwszej instancji przeprowadzając postępowanie nie rozwiał wątpliwości związanych z nałożeniem kary; nałożona kara jest niewspółmiernie wysoka zważywszy na okoliczności zajęcia, tzn.: w sposób niecelowy, bez zamiaru jego dokonania i bez przysporzenia stronie korzyści majątkowych.

Zaskarżoną decyzją SKO utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że brak jest przesłanek do stwierdzania nieważności decyzji, z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., z uwagi na wydanie decyzji wobec G. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w sytuacji, gdy Spółka ta już nie istniała, a inwestorem była spółka G. sp. z o.o. sp. jawna. Organ wyjaśnił, że z akt sprawy oraz analizy zapisów krajowego rejestru sądowego wynika, że wspólnicy G. Sp. z o.o. Sp. komandytowa podjęli w 30 czerwca 2021 r. uchwałę o przekształceniu spółki komandytowej w spółkę jawną, która została wpisana do KRS 2 września 2021 r. jako G. sp. z o.o. sp. jawna. Natomiast 4 listopada 2021 r. G. Sp. z o.o. Sp. komandytowa została wykreślona z KRS.

SKO powołało art. 551 § 1, art. 552, art. 553 § 1, § 2 i § 3 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j:. Dz.U. z 2020 r. poz. 1526, dalej: K.s.h.), podkreślając, że spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Następnie stwierdziło, że z treści przywołanych przepisów wynika, że spółka komandytowa w istocie nie istniała w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, bowiem została przekształcona w spółkę jawną. Jednakże w świetle uregulowanej w art. 553 § 3 K.s.h. zasady kontynuacji należy przyjąć, iż spółka jawna wstąpiła w sytuację prawną, w stosunki prawne spółki komandytowej. Co więcej, w dniu wydawania decyzji spółka komandytowa nadal figurowała w KRS, bowiem nie doszło jeszcze do realizacji sytuacji wskazanej w art. 552 zdanie drugie k.s.h., tzn. sąd rejestrowy z urzędu jeszcze nie dokonał jej wykreślenia. SKO wskazało też na art. 17 § 1 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2021 poz. 112), który ustanawia domniemanie, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe.

Zatem zdaniem SKO, organ pierwszej instancji, popierając swą argumentację danymi z KRS na dzień 26 stycznia 2021 r. - dzień wydawania i potem doręczenia decyzji, podjął te czynności skutecznie i prawidłowo. Sama strona także nie poinformowała o podejmowanych przekształceniach, wniosek o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w nagłówku złożyła jako G., pieczęć natomiast była z oznaczeniem spółki komandytowej, pomimo że już w dniu złożenia wniosku była to spółka jawna.

Następnie SKO przywołało treść art. 40 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1376) i wyjaśniło, że ze złożonego przez stronę wniosku z 4 października 2022 r. wynika, że doszło do zajęcia pasa drogowego o powierzchni 100 m2. Wnioskiem objęto najpierw okres na przyszłość, a następnie objęto nim także okres wstecz od 27 sierpnia 2021 r. Wskazano, iż zajęcie polega na składowaniu materiałów. Nie wskazano innego podmiotu jako wykonującego zajęcia pasa. Data złożenia wniosku wypisana przez stronę to 4 października 2021 r., jednakże został on złożony na biurze podawczym Urzędu Miejskiego w C. 6 września 2021 r. i tę datę należy uznać za wiarygodną, bowiem potwierdzona jest pieczęcią urzędową.

Strona otrzymała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na przyszłość od złożenia wniosku, decyzją z 6 września 2021 r. nr [...] na tym samym terenie z taką samą powierzchnią. Nałożono na stronę również opłatę za zajęcie pasa drogowego. Decyzja ta stała się ostateczna, gdyż strona jej nie kwestionowała. Nie kwestionowała także podmiotu zobowiązanego do poniesienia opłaty.

Organ stwierdził, że porównując te decyzje (z 6.09.2021r. i 28.03.2022 r.) widać wprost, iż jest to ciągłość stanu faktycznego - ten sam podmiot, miejsce, powierzchnia i sposób zajęcia. Stąd okoliczności sprawy potwierdzają zasadność skierowania aktu wymierzającego karę w takich samym stanie faktycznym, tylko za okres poprzedzający, zresztą też wykazany we wniosku złożonym przez stronę.

Biorąc powyższe pod uwagę, SKO stwierdziło, że zasadne było nałożenie kary i nieodstąpienie od niej na podstawie art. 189f K.p.a.

W skardze do sądu administracyjnego Spółka wniosła o uchylenie decyzji SKO z 4 sierpnia 2022 r. oraz umorzenie postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji celem ponownego ustalenia stanu faktycznego, zarzucając naruszenie:

1. art. 7, art. 77, art. 78 K.p.a. poprzez niedopełnienie należytej staranności, niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezbadanie w sposób wyczerpujący okoliczności istotnych dla prowadzonej sprawy, zarówno w zakresie podmiotu zobowiązanego jak i czasookresu zajmowania pasa;

2. art. 80 K.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, prowadzącego do błędnych ustaleń faktycznych;

3. art. 28 w zw. z art. 104 § 1, art. 107 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony postępowania i skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania;

4. art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. poprzez błędną jego wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie, prowadzące do niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym wskazania podmiotu zobowiązanego do uiszczenia przedmiotowej opłaty za zajęcie pasa drogowego;

5. art. 189d oraz art. 189f K.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nierozważenie przy podejmowaniu decyzji wskazanych w nich przesłanek nakładania administracyjnej kary pieniężnej, w szczególności nieustalenie: wagi i okoliczności naruszenia prawa; ochrony wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czasu trwania tego naruszenia; częstotliwości niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju; uprzedniego ukarania za to samo zachowanie; stopnia przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; działań podjętych przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; czy strony osiągnęły korzyść z naruszenia i ew. wysokość korzyści; warunków osobistych strony oraz czy strona zaprzestała naruszania prawa;

6. art. 29a ust. 1 pkt 1 u.d.p. w zw. z art. 40 ust. 4 u.d.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że spełnione zostały przesłanki nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, w której nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości powierzchni zajęcia oraz przebiegu granicy pasa drogowego, nie ustalono także okoliczności związanych z wymierzeniem kary pieniężnej skarżącej, wskazane zostały jedynie mapki nie wskazano w sposób jednoznaczny powierzchni pasa drogowego jaki faktycznie podlegał zajęciu, w sposób jasno i precyzyjnie obrazujący powierzchnie uzasadniającą naliczenie kary w konkretnej wysokości, co stanowi obowiązek organu, ponieważ tylko faktyczne zajęcie pasa i przedstawienie to stronie w sposób niebudzący wątpliwości może być podstawą do naliczenia konkretnej kwoty.

W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała na pominięcie przez SKO faktu, że Burmistrz dowiedział się o zajęciu drogi od samej skarżącej, która niezwłocznie poinformowała go o tym, składając odpowiedni wniosek (6 września 2021 r.). Na prośbę organu strona uprzątnęła piasek oraz złożyła kolejny wniosek o wydanie zgody na zajęcie, który organ rozważył pozytywnie. Stronie w toku postępowania nie wskazano powierzchni, od której organ naliczył karę, jedynie mapki całości terenu. Strona zawsze współpracowała z organem; jest inwestorem; prace przeprowadzane były przez wykonawców strony, i to na skutek ich działań doszło do przypadkowego zajęcia pasa drogowego; nie mogła zgłosić organowi, iż planuje zajęcie pasa, ponieważ nie znała sytuacji, przed dokonaniem zgłoszenia; zajęty pas drogowy nie powoduje większych uciążliwości w ruchu, gdyż droga zajęta została w niewielkiej powierzchni i stanowi drogę mało uczęszczaną o znikomym natężeniu ruchu; zajęcie pasa drogowego nie przysparza skarżącej żadnych korzyści majątkowych; zajęcie dokonane zostało w sposób niecelowy i bez zamiaru jego dokonania, uznać należy, iż nałożona kara jest niewspółmiernie wysoka oraz krzywdząca dla strony. Zdaniem strony organ nie rozważył tych okoliczności w świetle art. 189a § 2 K.p.a.

Strona zarzuciła również, że organ nie uwzględnił, że decyzja została skierowana do strony niewłaściwej. Zajęcie pasa drogowego nastąpiło bezpośrednio przez wykonawców, nie przez inwestora, zatem organ powinien rozważyć nałożenie kary administracyjnej na sprawcę. Fakt ten nie został wzięty pod uwagę. Tymczasem na organie wymierzającym karę spoczywa obowiązek przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego. Organ przerzucił na stronę obowiązek udowodnienia, że nie jest ona podmiotem zajmującym pas drogowy bez wymaganego zezwolenia. W celach dowodowych organ powinien wezwać odwołującego się do wskazania wykonawców dokonujących zajęcia, ewentualnego przedstawienia umowy, a w przypadku jej braku - przesłuchać strony umowy w tym zakresie. Te okoliczności w ocenie Spółki wskazują na naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 i 80 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania.

Przeprowadzona w zakreślonych wyżej ramach kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że organy nie naruszyły prawa.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 40 ust. 1 i ust. 12 pkt 2 ustawy o drogach publicznych.

W myśl art. 4 pkt 1 ustawy, pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.

Zgodnie z treścią art. 40 ust. 1 ustawy, zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c.

Stosownie do treści art. 40 ust. 2 ustawy, zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy:

1) prowadzenia robót w pasie drogowym;

2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam;

4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3.

W myśl art. 40 ust. 4 ustawy, opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień.

Według art. 40 ust. 12 pkt 2 ustawy, za zajęcie pasa drogowego z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust.4-6.

W świetle powołanych wyżej przepisów zasadą jest, że zajęcie pasa drogowego wymaga stosownego zezwolenia i podlega opłacie. Zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia albo niezgodnie z określonymi w nim warunkami skutkuje wymierzeniem przez zarządcę drogi administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem za zajęcie pasa drogowego zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty, która byłaby należna, gdyby zajęcie stanowiło realizację zezwolenia (art. 40 ust. 4 i 6 u.d.p.).

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że:

- zajęto pas drogowy bez zezwolenia;

- 6 września 2021 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego o powierzchni 1002 w okresie od 27 sierpnia do 9 października 2021 r.;

- ostateczną decyzją z 6 września 2021 r. nr [...], zezwolono stronie na zajęcie pasa drogowego o powierzchni 1002 na okres od 6 września do 9 października.

W związku z faktem, że we wniosku sama strona skarżąca wskazała powierzchnię pasa drogowego i okres, w którym pas był zajęty bez zezwolenia, organ zobowiązany był na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Decyzja o wymierzeniu kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jego zajęcia zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy jest decyzją o charakterze związanym. Oznacza to, że stwierdzony fakt zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia powoduje po stronie organu obowiązek wydania decyzji nakładającej karę pieniężną.

W ocenie Sądu, organ w sposób właściwy – zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. – zebrał niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy, a następnie dokonał jego oceny – stosownie do wymagań określonych w art. 80 K.p.a.

Sąd podziela stanowisko organów, że decyzja została prawidłowo wydana wobec G. sp. z o.o. Sp. Jawna. Słusznie wskazał organ, że z akt sprawy oraz analizy zapisów krajowego rejestru sądowego wynika, że wspólnicy G. Sp. z o.o. Sp.komandytowa podjęli 30 czerwca 2021 r. uchwałę o przekształceniu spółki komandytowej w spółkę jawną, która została wpisana do KRS 2 września 2021 r. jako G. sp. z o.o. sp. jawna. Natomiast 4 listopada 2021 r. G. Sp. z o.o. Sp.komandytowa została wykreślona z KRS. Zatem w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej z 26 października 2021 r. (która została uchylona) Spółka komandytowa nie istniała, jednakże w świetle art. 553 § 3 K.h.s. spółka jawna wstąpiła w sytuację prawną, w stosunki prawne spółki komandytowej.

Organ nie naruszył też art. 28 K.p.a. kierując decyzję do Spółki, jako inwestora, przyjmując, iż to Spółka faktycznie zajęła pas drogowy bez zezwolenia. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.

Słusznie wskazał organ, że brak jest podstaw do poszukiwania innych podmiotów odpowiedzialnych za zajęcie pasa drogowego. Zauważyć przyjdzie, że postępowanie dowodowe w rozpoznawanej sprawie trwało długo. Strona była informowana o toczącym się postepowaniu i o przysługujących jej prawach. W trakcie postępowania nie wskazała innego podmiotu, który dokonał zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia. Nie uczestniczyła w czynnościach postępowania mimo kilkukrotnego umożliwiania złożenia wyjaśnień - na etapie obu instancji. Stosownie do treści art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei w myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Nie oznacza to, że organ ma obowiązek w nieskończoność poszukiwać dowodów. Skoro strona była inwestorem, to przecież zna swoich wykonawców i powinna wiedzieć, który wykonawca dokonał zajęcia pasa drogowego. Zatem to na stronie spoczywa obowiązek wystąpienia do organu z takim wnioskiem dowodowym. Strona na żadnym etapie postępowania nie wskazała, kto jej zdaniem dokonał zajęcia pasa drogowego. W tym stanie rzeczy słusznie organ wywiódł, że skoro strona wystąpiła z wnioskiem o zezwolenie na zajęcie pasa, to ona dokonała tego zajęcia. Słusznie też ustalił powierzchnię i okres zajęcia, albowiem te okoliczności wynikały z wniosku Spółki z 6 września 2021 r.

Należy mieć również na uwadze, że we wniosku strona sama wskazała powierzchnię i okres zajęcia pasa drogowego. Decyzją ostateczną z 6 września 2021 r. nr [...] strona otrzymała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego zgodnie z wnioskiem, nałożono opłatę za zajęcie pasa drogowego również na stronę. Decyzja ta stała się ostateczna, gdyż strona jej nie kwestionowała, także w kwestii podmiotu zobowiązanego do poniesienia opłaty.

Słusznie wskazał organ, porównując obie decyzje (z 6 września 2021 r. i 28 marca 2022 r.), że dotyczą tego samego stanu faktycznego, co do podmiotu, miejsca, powierzchni i sposobu zajęcia. Stąd zasadnie organ wymierzył stronie karę za zajęcie o powierzchni 1002 w okresie od 27 sierpnia do 9 października 2021 r.

W tym stanie rzeczy niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 10, art. 61 § 4, art. 77 i art. 80 K.p.a. Nie doszło także do naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 4 ustawy o drogach publicznych.

Nie zasadny okazał się także zarzut niezastosowania art. 189f § 1 K.p.a., w myśl którego:

§ 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli:

1. waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub

2. za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

§ 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających:

1. usunięcie naruszenia prawa lub

2. powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia.

§ 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia.

Organ stwierdził, że okoliczności sprawy wskazują, że brak jest przesłanek do zastosowania tego przepisu.

Rację ma organ, że takim argumentem nie jest fakt, że strona jest inwestorem; prace przeprowadzane były przez wykonawców strony i to na skutek ich działań doszło do przypadkowego zajęcia pasa drogowego, albowiem jak już wyżej wskazano strona nie podała, jacy wykonawcy naruszyli pas drogowy. Każde zajęcie pasa drogowego powoduje uciążliwości w ruchu. Zajęcie pasa drogowego przez skarżącą w okresie 6 tygodni było celowe i nie można stwierdzić, że nie przysparza skarżącej żadnych korzyści majątkowych. Jak wynika z notatki służbowej sporządzonej przez pracowników organu 6 września 2021 r. na nieruchomości gminnej składowana jest ziemia. Niewątpliwie gdyby strona nie zajęła pasa drogowego na składowanie ziemi musiałaby ponieść koszty jej wywozu, co przyczyniłoby się do uszczerbku majątkowego.

Mając na uwadze powyższe organ nie naruszył art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., prawidłowo przywołując w uzasadnieniu decyzji zastosowane przepisy prawa materialnego, które zastosował do ustalonego stanu faktycznego w sprawie.

Wymierzając karę pieniężną prawidłowo uznał, że brak jest przesłanek do odstąpienia do jej nałożenia.

W tym stanie rzeczy w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.