Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1409/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 6 c
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi J. Cz. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Aktem notarialnym z dnia 4 lipca 2007 r. Rep. [...] J. i T. C. oraz K. K. dokonali zbycia na rzecz E. F. prawa wieczystego użytkowania działek: nr [...] (objętej księgą wieczystą KW [...]), [...] oraz [...] (objętej księgą wieczystą KW [...]) położonych [...] wraz ze stanowiącymi odrębne nieruchomości budynkami za cenę 3.000.000,00 zł. Wysokość udziału J. i T. C. w zbywanych prawach majątkowych i nieruchomościach wynosiła 1/2.

Powyższą nieruchomość i prawa majątkowe J. i T. C. wraz z K. K. nabyli na podstawie umowy sprzedaży z dnia 14.03.2007 r. Rep. [...] od J. B. i E. S. za kwotę 1 000 000,00 zł.

W dniu 2.05.2012 J. C. (dalej: skarżąca) złożyła korektę zeznania rocznego PIT-36L za 2007 rok, w której oprócz dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej wykazała podatek z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości 76.915,00 zł. W pierwotnym zeznaniu rocznym z dnia 9.04.2008 r. skarżąca nie wykazała podatku z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (dalej: Naczelnik US) wszczął wobec skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia w dniu 04.07.2007 r. udziału wynoszącego 1/2 części w prawie użytkowania wieczystego działek [...], [...] i [...] położonych [...] wraz ze stanowiącymi przedmiot odrębnej własności budynkami położonymi na działkach nr [...] i [...].

Decyzją z dnia [...] Naczelnik US określił skarżącej zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 93.749,00 zł.

Wysokość należnego zobowiązania podatkowego określona została w konsekwencji uznania, że część wydatków wykazanych przez podatnika jako koszty uzyskania przychodów nie spełniło warunków, o których mowa w art. 22 ust. 1 oraz ust. 6c i 6e ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ podatkowy określił przychód z odpłatnego zbycia nieruchomości na kwotę 750.000,00 zł (1/4 x 3 000 000,00 zł), koszty uzyskania przychodu w łącznej kwocie 256.586,25 zł oraz dochód w wysokości 493.413,75 zł. Naczelnik US uznał za koszty uzyskania przychodu następujące wydatki:

1) koszt sporządzenia umowy przedwstępnej sprzedaży - akt notarialny Rep [...] z dnia 13.02.2007 r. w wysokości 754,25 zł (1/4 x 3 017,00 zł),

2) koszt sporządzenia umowy sprzedaży – akt notarialny Rep. [...] z dnia 14.03.2007 r. w wysokości 5.832,00 zł (1/4 x 23 328,00 zł),

3) cenę nabycia w wysokości 250.000,00 zł (1/4 x 1 000 000,00 zł).

Organ podatkowy stwierdził, iż spłata w dniu 15.03.2007 r. długu hipotecznego wobec Urzędu Skarbowego [...] w wysokości 168.610,00 zł oraz zadłużenia (ciążącego na J. B. i E. S.) w kwocie 185.790,13 zł na rzecz Urzędu Miasta [...] z tytułu podatku od nieruchomości oraz opłat za użytkowanie wieczyste gruntu nie stanowi kosztów uzyskania przychodu ani kosztów odpłatnego zbycia przedmiotowych nieruchomości i praw.

Po rozpoznaniu wniesionego przez skarżącą odwołania decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej [...] (dalej: Dyrektor IS) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W skardze na ww. decyzję Dyrektora IS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o jej uchylenie, zarzucając jej: 1) kwalifikowaną wadę stanowiącą przesłankę do wznowienia postępowania odwoławczego na podstawie art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, z uwagi na fakt, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu odwoławczym na skutek naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 192 w zw. z art. 123 § 1, art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 208 § 1 w zw. z art. 123 § 1, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 192, art. 197, art. 199, art. 200 § 1, art. 210 § 1 pkt 6, art. 210 § 4, art. 233 § pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne zastosowanie; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a) i c), art. 19 ust. 1, art. 22 ust. 1, ust. 6c, ust. 6e, art. 30e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez błędne zastosowanie oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przez organy podatkowe przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W uzasadnieniu skargo wskazano, że w postępowaniu odwoławczym wystąpiła kwalifikowana wada postępowania stanowiąca przesłankę do jego wznowienia, gdyż doszło do naruszenia art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych strony zawartych w piśmie z dnia 30.07.2013 r., przez co w ocenie skarżącej naruszono zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Podniesiono, iż organy podatkowe niej korzystały z istniejących możliwości wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i tym samym naruszyły przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz dokonały dowolnej oceny dowodów, czym naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej. Zarzucono, że organy podatkowe bezzasadnie zaniechały przesłuchania skarżącej w charakterze strony, a w charakterze świadków T. C. i K. K. oraz pozostałych osób uczestniczących w transakcjach nabycia i sprzedaży przedmiotowych nieruchomości i praw. Stwierdzono, iż przeprowadzenie przesłuchań ww. osób umożliwiłoby jednoznaczne ustalenie, czy zobowiązanie się strony do spłaty zadłużenia stanowiło warunek zawarcia umowy nabycia z dnia 14.03.2007 r. i tym samym, czy wydatki na ten cel stanowią koszty odpłatnego zbycia nieruchomości w drodze umowy z dnia 04.07.2007 r. Nadto zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy wystąpiły przesłanki do jej uchylenia. Podniesiono, iż Dyrektor IS nie przeprowadził żadnych nowych dowodów, natomiast materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niezupełny, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, tj. przesłuchania wyżej wymienionych świadków. Wskazano też, iż postanowienie Dyrektora IS z dnia [...] odmawiające przeprowadzenia wnioskowanych dowodów zostało wydane z naruszeniem art. 180 § 1 oraz art. 188 Ordynacji podatkowej, gdyż grupowe, prewencyjne oddalenie wszystkich wniosków dowodowych nie jest zasadne w przypadku, gdy strona podnosi zarzut niezupełności materiału dowodowego. Wbrew bowiem ocenie organu odwoławczego okoliczności wskazane we wnioskach dowodowych nie zostały, zdaniem skarżącej, w wystarczający sposób stwierdzone innymi dowodami. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżąca zacytował obszernie treść wyroku WSA w Gdańsku z dnia 29.10.2012 r., sygn. akt I SA/Gd 626/12.

W ocenie skarżącej organy podatkowe błędnie uznały, iż wydatki na spłatę w dniu 15.03.2007 r. zadłużenia hipotecznego na rzecz Urzędu Skarbowego [...] oraz w dniu 10.04.2007 r. zadłużenia wobec Urzędu Miasta [...] nie stanowią kosztów uzyskania przychodu, gdyż zostały poniesione po nabyciu przedmiotowych nieruchomości i praw. Skarżąca podniosła też, że przywołane przez organ II instancji orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczy innych niż w przedmiotowej sprawie stanów faktycznych. Wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29.05.2012 r., sygn. akt I SA/Gd 14/12, dotyczy bowiem jedynie braku możliwości zaliczenia do kosztów nabycia długów spadkowych, nie wszystkich zadłużeń. Skarżąca podkreśliła, że zobowiązanie do spłaty zadłużenia było warunkiem koniecznym zawarcia umowy nabycia z dnia 14.03.2007 r., a w konsekwencji również umowy sprzedaży z dnia 04.07.2007 r. Wydatek ten był bezpośrednio związany z nabyciem nieruchomości i praw i dlatego spłata zadłużenia winna zostać uznana za koszt uzyskania przychodu. W dalszej części skargi skarżąca przedstawiła, w jakiej części wydatki związane z opłatami notarialnymi zostały poniesione przez stronę oraz stwierdziła, że spłata długów obciążających nieruchomość przyczyniła się do podniesienia jej wartości.

Końcowo skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu nieuwzględnienie przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. – stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana bez naruszenia prawa.

Stan faktyczny sprawy został w ocenie Sądu prawidłowo ustalony na podstawie kompletnie zgromadzonego materiału dowodowego.

Odmienna ocena stanu faktycznego i interpretacja przepisów prawa prezentowana przez stronę od oceny stanu faktycznego i interpretacji przepisów prawa zastosowanych przez organ orzekający nie stanowi podstawy do stwierdzenia naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego.

Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie spór sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wydatki poniesione przez skarżącą na spłatę zadłużenia hipotecznego wobec Urzędu Skarbowego [...] oraz zadłużenia ciążącego na poprzednich właścicielach nieruchomości (sprzedających) wobec Urzędu Miasta [...] z tytułu podatku od nieruchomości oraz opłat za użytkowanie wieczyste gruntu można zakwalifikować do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, jak tego chce skarżąca.

W ocenie Sądu stanowisko skarżącej nie zasługuje na akceptację.

Wskazać należy, iż pojęcie przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości lub ich części, udziału w nieruchomości oraz prawa wieczystego użytkowania gruntów określone zostało w treści art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2007 r. (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej: ustawy p.d.o.f. – który stanowi, że przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia.

W myśl zaś art. 22 ust. 6c ustawy p.d.o.f. koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 łit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Natomiast zgodnie z art. 22 ust. 6e ustawy p.d.o.f. wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustała się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych.

W świetle powyższych przepisów należy rozróżnić w ślad za organem podatkowym koszty odpłatnego zbycia, które pomniejszają cenę, udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia nieruchomości oraz udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy lub praw majątkowych.

W zakresie kosztów odpłatnego zbycia dokonanego w dniu 4.07.2007 r. wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykształcił się pogląd, który Sąd w niniejszym składzie podziela, że skoro ustawodawca nie określił, co stanowi koszty sprzedaży nieruchomości lub praw majątkowych, to uprawnionym jest twierdzenie, że za owe koszty sprzedaży należy uważać wszystkie niezbędne wydatki, poniesione przez sprzedającego, aby sprzedaż mogła dojść do skutku. Do kosztów odpłatnego zbycia można zatem zaliczyć koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników, koszty zamieszczenia ogłoszeń w prasie, koszt przygotowania przez notariusza umowy cywilnoprawnej, czy też poniesioną opłatę sądową oraz podatek od czynności cywilnoprawnych.

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, zaś aby skarżąca poniosła jakikolwiek wydatek mogący być zakwalifikowany do tej kategorii. Koszty związane ze sporządzeniem umowy sprzedaży z 4.07.2007 r. oraz umowy przedwstępnej sprzedaży z dnia 23.03.2007 r. zostały poniesione przez nabywcę nieruchomości i praw majątkowych, tj. E. F., co w niniejszej sprawie zdaje się być bezsporne.

Nie można kwalifikować wydatków na spłatę zadłużenia do kosztów odpłatnego zbycia, gdyż wydatek ten nie ma obligatoryjnego charakteru względem zbycia nieruchomości. Zapewne, jak wywodzi skarżąca, sprzedając obciążoną nieruchomości uzyskałaby niższą cenę niż zbywając nieruchomość wolną od zobowiązań, jednakże zauważyć należy, że transakcja taka nie byłaby niemożliwa.

Odnośnie do kosztów nabycia nieruchomości, Sąd stwierdza, że organy podatkowe słusznie zaliczyły do tej grupy jedynie koszty sporządzenia umów zakupu z dnia 13.02.2007 r. oraz z dnia 14.03.2007 r. w części przypadającej na skarżącą, tj. 6.586,25 zł.

Chociaż ustawodawca nie precyzuje, co konkretnie mieści się w pojęciu kosztów nabycia, to zgodnie z obowiązującą linią orzecznictwa sądów administracyjnych do kosztów nabycia wlicza się, oprócz zapłaconej ceny, także wydatki umożliwiające nabycie nieruchomości i praw. Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15.09.2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 544/11, koszt nabycia nieruchomości, o jakim mowa w art. 22 ust 6c ustawy p.d.o.f, należy rozumieć szeroko jako każdy udokumentowany wydatek poniesiony przez nabywcę nieruchomości na jej nabycie. Jedyny warunek, jaki wprowadza ww. przepis, to poniesienie wydatku przez nabywcę, poniesienie tego wydatku w celu nabycia nieruchomości (w bezpośrednim związku z tym nabyciem) i udokumentowanie tych faktów.

Ponieważ skarżąca podnosi, że zobowiązanie do spłaty zadłużenia hipotecznego było warunkiem koniecznym zakupu przedmiotowych nieruchomości i praw, podkreślić należy, że spłata zadłużenia nastąpiła w dniach 15.03.2007 r. i 10.04.2007 r., a zatem już po dokonaniu zakupu w dniu 14.03.2007 r. Tym samym spłata zadłużenia nie mogła stanowić warunku koniecznego nabycia przedmiotowych nieruchomości i praw, gdyż skarżąca dokonała ich zakupu zanim doszło do spłaty długów. Późniejsza spłata tych długów leżała już w gestii podatnika jako właściciela udziału w obciążonych nieruchomościach i prawach i nie miała bezpośredniego związku z nabyciem.

Potwierdzeniem słuszności powyższego stanowiska jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29.05.2012 r., sygn. akt I SA/Gd 14/12, zgodnie z którym za koszt nabycia nieruchomości można uznać jedynie takie wydatki, które są ponoszone na zakup nieruchomości lub prawa majątkowego wraz ze wszelkimi kosztami niezbędnymi dla przeniesienia własności jak np. opłaty notarialne. Nie można natomiast do kosztów nabycia zaliczyć wydatków poniesionych na spłatę długów związanych z nieruchomością, które nabywca zobowiązał się uregulować.

Wydatku na spłatę zadłużenia obciążającego zbywane nieruchomości nie można zaliczyć również do nakładów zwiększających wartość nieruchomości i praw, których wysokość ustala się na podstawie faktur VAT i dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. Do takich nakładów zalicza się bowiem przede wszystkim wydatki na ulepszenia w postaci wzniesienia budynku, dokonania przebudowy, zasadzenia drzew, remonty i konserwacje oraz opłaty administracyjne poniesione w związku z ww. działaniami.

Sąd nie podziela również stawianych w skardze zarzutów dotyczących naruszeń prawa proceduralnego, które w ocenie skarżącej, miały wpływ na wynik sprawy.

W szczególności za nieuprawniony należy uznać zarzut naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu. Zarówno bowiem podczas postępowania przed organem I jak i II instancji skarżąca miała możliwość uczestniczenia w postępowaniu, przedstawiania dowodów oraz zgłaszania uwag w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego. Z pewnością o naruszeniu art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) – dalej O.p. – nie świadczy fakt oddalenia przez organ podatkowy wniosków dowodowych strony. Sąd nie podziela też oceny skarżącej o zignorowaniu wniosków dowodowych w sytuacji, w której wystąpiły istotne wątpliwości w sprawie uniemożliwiające ustalenie stanu faktycznego, a materiał dowodowy był niepełny. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż w niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła, gdyż zebrany materiał dowodowy umożliwiał dokonanie rozstrzygnięcia w sprawie, a przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie wniosłoby żadnych istotnych informacji. Wyrażenie zgody przez organ na przesłuchanie strony i świadków doprowadziłoby jedynie do wydłużenia czasu trwania postępowania odwoławczego. Sąd nie zgadza się z twierdzeniem skarżącej, że uwzględnienie jej wniosku dowodowego przyczyniłoby się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Istoty sprawy nie stanowiło bowiem dowiedzenie, że skarżąca złożyła ustne zobowiązanie do spłaty zadłużenia (w akcie notarialnym nie ma o tym mowy), a ustalenie, czy spłata tego zadłużenia może zostać uznana za koszt uzyskania przychodu. Jak już wskazano spłata długów hipotecznych jak i innych zadłużeń dotyczących nieruchomości nie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodu ze zbycia nieruchomości, gdyż nie mieści się w definicji kosztów wynikającej z art. 22 ust. 6c ustawy p.d.o.f., tj. nie stanowi kosztu nabycia nieruchomości ani nakładów zwiększających jej wartość.

Zatem nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącej, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania odwoławczego określona w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. Sąd przyznaje, że zasadą winno być rozstrzyganie zachodzących w sprawie wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na korzyść podatnika, jednakże w przedmiotowej sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły. Organ podatkowy ustalił bowiem prawidłowo stan faktyczny, a następnie na podstawie obowiązujących przepisów prawa dokonał jego oceny i wydał rozstrzygnięcie, które nie było po myśli skarżącej. Jak już jednak wskazano na początku uzasadnienia, odmienna ocena stanu faktycznego i interpretacja przepisów prawa prezentowana przez stronę od oceny stanu faktycznego i interpretacji przepisów prawa zastosowanych przez organ orzekający w sprawie nie świadczy o wadliwości wydanego rozstrzygnięcia.

Sąd podkreśla, że w jego ocenie materiał zebrany w rozpoznawanej sprawie był wystarczający do pełnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a organy podatkowe obu instancji podjęły niezbędne działania zgodnie z zasadami postępowania określonymi w ustawie Ordynacja podatkowa oraz dokonały całościowej i wielopłaszczyznowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego mieszczącej się w ramach swobodnej oceny dowodów. Tym samym nie doszło do zarzucanych w skardze naruszeń prawa proceduralnego.

Końcowo za niezrozumiały uznać należy stawiany przez skarżącą zarzut dotyczący przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast w myśl art. 30e ust. 4 ustawy p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2007 r.) podatek jest płatny w terminie złożenia zeznania, o którym mowa w art. 45, za rok podatkowy, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Art. 45 ust. 1 ustawy p.d.o.f. wskazuje, iż terminem płatności zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest dzień 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym.

W świetle powyższych unormowań nie powinno zdaniem Sądu budzić wątpliwości skarżącej (reprezentowanej w sprawie przez zawodowego pełnomocnika), że terminem płatności przedmiotowego zobowiązania był dzień 30.04.2008 r., co w prostej drodze oznacza, iż zobowiązanie to uległoby przedawnieniu dopiero z dniem 31.12.2013 r., podczas gdy decyzja organu pierwszej instancji wydana została w dniu [...], zaś utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego nosi datę [...]. Zatem zarzut skarżącej jest nie tylko niesłuszny, a nawet niezrozumiały.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie dopatrzył się zarzucanych w skardze naruszeń prawa materialnego i proceduralnego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.