Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 382/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15g,  art. 15gg
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Inga Gołowska Sędziowie sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2021r. sprawy ze skargi K. O. sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 5 lutego 2021r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 5 lutego 2021r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia 13 listopada 2020 r., nr: [...] o odmowie przyznania wobec K. O. sp. z o.o. w K. świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.

Wskazano, iż w dniu 30 lipca 2020 r. K. O. sp. z o.o. złożyła wniosek o przyznanie z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w oparciu o treść art. 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Powyższy wniosek dotyczył przyznania świadczenia na dofinansowanie wynagrodzenia oraz składek na ubezpieczenie społeczne od kwoty dofinansowania do wynagrodzenia dla 72 pracowników przez okres 3 miesięcy od lipca 2020 r. na łączną kwotę 379.929,96 zł. Jednakże w toku postępowania ustalono, iż w dniu 30 kwietnia 2020 r. Spółka złożyła wniosek nr [...] o dofinansowanie wynagrodzenia dla 56 pracowników, przez okres 3 miesięcy począwszy od kwietnia 2020 r. tj. za kwiecień, maj i czerwiec 2020 r. na podstawie art. 15g cyt. ustawy. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie, a pracodawca otrzymał dofinansowanie, które zostało przekazane w trzech transzach w dniach 16 i 30 czerwca 2020 r. Wobec powyższego Spółka została wezwana do przedłożenia kopii wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonym na dzień złożenia wniosku w celu weryfikacji osób objętych wnioskiem. Jednakże w piśmie z dnia 15 września 2020 r. Spółka. wyjaśniła, że jej wniosek z dnia 30 lipca 2020 r. jest kompletny i poprawny, natomiast żądanie przekazania listy pracowników objętych wsparciem jest niezasadne, dlatego nie przekazała listy pracowników, na rzecz których otrzymała wsparcie w ramach wniosku.

Wedle organu odwoławczego, w świetle art. 15gg ust. 7 podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Także art. 15g ust. 18 ustawy stanowi, iż podmioty, o których mowa w ust. 1 i 1a, mogą otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskały pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Powyższe przepisy ograniczają prawo do świadczeń podmiotów, o których mowa wart. 15g ust. 1 i 1a ustawy, aby zapobiec ich kumulacji. Zatem warunkiem uzyskania pomocy z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Chodzi tu o sam fakt nieuzyskania pomocy. Ponadto konieczne jest, aby pomoc nie dotyczyła tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsca pracy. Ograniczenie to ma charakter przedmiotowo podmiotowy. Powyżej wskazane warunki muszą być rozpatrywane łącznie. Zatem ten sam podmiot może uzyskać pomoc z dwóch wskazanych w art. 15gg ust.7 i art. 15g ust. 18 ustawy źródeł, pod warunkiem braku tożsamości pracowników, na rzecz których ją dany podmiot uzyskuje. Natomiast w myśl art. 15gg ust. 6 oraz art. 15g ust. 16 - świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust.1. Zatem łączny maksymalny okres dofinansowania tych samych pracowników z takich samych tytułów wynosi 3 miesiące. Przy czym taki sam tytuł wypłat oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy.

Zatem wykorzystano maksymalny okres, na jaki możliwe było przyznanie pomocy. Ponadto wnioskodawca nie przekazał listy pracowników, na których przyznano dofinansowanie organ nie miał możliwości weryfikacji pracowników i przyznania pomocy na rzecz osób, na które nie otrzymano świadczenia.

Nie ma przeszkód prawnych do łączenia różnych form pomocy w ramach Tarczy Antykryzysowej pod warunkiem, że przedsiębiorca nie otrzymuje z kilku źródeł wsparcia na ochronę miejsc pracy tych samych pracowników z takich samych tytułów tj. wynagrodzenia, składki. Oznacza to, że w przypadku ubiegania się o dofinansowanie wynagrodzeń w Wojewódzkiego Urzędu Pracy zarówno na podstawie art. 15g i art. 15gg tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie - to świadczenia z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych przysługują przedsiębiorcy tylko, jeżeli na podstawie art. 15g przedsiębiorca otrzymał w WUP dofinansowanie na 3 miesiące, to z pomocy w ramach art. 15gg może skorzystać wyłącznie w przypadku, jeżeli wnioskował będzie o wsparcie na innych pracowników. W takiej sytuacji dofinansowanie na podstawie art. 15gg przysługuje mu również na 3 miesiące..

Wobec powyższego, jeżeli przedsiębiorca skorzysta! przez okres 3 miesięcy z pomocy na podstawie art. 15g, to nie przysługuje mu pomoc w trybie art. 15 gg na tych samych pracowników. Zatem dany podmiot na tych samych pracowników może uzyskać pomoc przez okres 3 miesięcy łącznie na podstawie art. 15g i 15gg cyt. ustawy. Ustawa dopuszcza bowiem możliwość łączenia dofinasowań z takich samych tytułów, o ile całkowity okres pobierania świadczeń nie przekracza 3 miesięcy na tych samych pracowników. Zatem forma wsparcia z art. 15gg - dopłaty do wynagrodzeń pracowników dotychczas nieobjętych przestojem, ani obniżonym czasem pracy winna być traktowana, jako taki sam tytuł jak dopłaty z art. 15g. Świadczenia z art. 15g i 15gg dotyczą bowiem tych samych tytułów. Faktyczne skorzystanie z dofinansowania na mocy art. 15g ustawy w sprawie wyklucza skorzystanie z pomocy przewidzianej w art. 15gg.

Wnioskodawca otrzymał i wykorzystał już dofinansowanie na podstawie wniosku złożonego w dniu 30 kwietnia 2020 r. nr [...], więc należało ustalić pracowników, na rzecz których dofinansowanie zostało przyznane, aby nie doszło do sytuacji, w której dofinansowanie na tego samego pracownika zostałoby przyznane na okres przekraczający 3 miesiące. Jednakże wnioskodawca nie ujawnił nazwisk pracowników, o dofinansowanie których ubiegał się we wniosku nr [...] Wobec powyższego nie spełnione zostały warunki do otrzymania dofinansowania objętego wnioskiem nr [...] przewidzianych w art. 15gg ustawy COVID-19, zatem organ I instancji prawidłowo odmówił przyznania świadczeń w całości. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala bowiem na przyznanie świadczeń na rzecz konkretnego pracownika.

K. K. złożyła skargę do sądu administracyjnego, zarzucając naruszenie:

- art. 15g i 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - poprzez błędną wykładnie, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że ust. 16 art.15g i ust. 6 art. 15gg ustawy wykluczają możliwość uzyskania kolejnego dofinansowania na podstawie art. 15gg Tarczy Antykryzysowej, jeśli beneficjent otrzymał dofinansowanie na podstawie art. 15g - w odniesieniu do wynagrodzenia pracowników i składek ZUS za wcześniejszy okres równy 3 miesiącom, podczas gdy żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie wyklucza możliwości finansowania zarówno na podstawie art. 15gg i 15g Tarczy Antykryzysowej, tak długo, jak każde z tych dofinansowań nie przekracza okresu 3 miesięcy i przy założeniu, że są to w każdym przypadku inne miesiące (rozłączne okresowo); co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ właściwa wykładnia w/w przepisów powinna skutkować przyznaniem skarżącemu wnioskowanego dofinansowania,

- art. 15g ust. 18 oraz art. 15gg ust. 7 Tarczy Antykryzysowej oraz art. 6 i 8 § 1 kpa, poprzez błędną wykładnię skutkująca przyjęciem, że warunkiem uzyskania dofinansowania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, a więc niepoprawne zakwalifikowanie w/w warunku jako dwóch odrębnych przesłanek udzielenia świadczenia, które musza być rozpatrywane łącznie, tj. dla uzyskania świadczenia musi być spełniony zarówno warunek podmiotowy jak i przedmiotowy, przy czym relewantny ma być "sam fakt nieuzyskania pomocy" , co doprowadziło do wadliwego przyjęcia - z naruszeniem zasadny praworządności i zasady zaufania do władzy publicznej - iż skarżący nie spełnia "warunków udzielenia dofinansowania, podczas gdy w istocie w/w warunek dotyczy nieudzielenia dofinansowania, a przy tym stanowi jeden warunek, który - należy rozpatrywać łącznie, co nie tylko mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ wpłynęło na dokonaną ocenę spełnienia warunków otrzymania dofinansowania, ale jednocześnie narusza słuszny interes skarżącego, ponieważ właściwa wykładnia w/w przepisów powinna skutkować przyjęciem, że warunek uzyskania pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat w niniejszej sprawie w ogóle się nie zaktualizował, albowiem jest to jeden warunek, który musi być rozpatrywany łącznie (koniunkcja), a skoro skarżący na podstawie wniosku z dnia 30 lipca 2020 r. występował o dofinansowanie z innego tytułu (innej zakresowo listy płac) - decyzja o udzieleniu świadczenia nie powinna być warunkowana zakresową odrębnością listy pracowników, jako że wystarczające dla ustalenia braku aktualizacji warunku nie udzielenia pomocy jest ustalenie, że kolejny wniosek nie dotyczył "takich samych tytułów wypłat",

- art.6 w zw. z art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie - że organ uprawniony jest do wykroczenia poza powszechnie przyjęte zasadny interpretacyjne, nakazujące prymat wykładni językowej oraz powstrzymania się od wykładni rozszerzającej, co doprowadziło do uznania, że wyrażenie "taki sam" (tytuł wypłaty; pracownik) należy interpretować rozszerzając zakres semantyczny w/w pojęcia, podczas gdy w/w przepisy nakazują by zgodnie z zasadą praworządności i działania w granicach prawa - wyrażenia językowe interpretować w sposób ścisły oraz przy zachowaniu prymatu wykładni językowej, zaś zastosowanie w/w przepisów powinno prowadzić do przyjęcia, że organ nie może dopisywać odpowiednich rozwiązań do obowiązujących aktów prawnych, rozszerzając przy tym ich kontekst językowy, wyłączając skarżącemu możliwość ubiegania się o przysługujące mu dofinansowanie, a zatem powyższe naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy,

- art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenia uzasadnienia w sposób wewnętrznie sprzeczny, co narusza zasady sporządzenia uzasadnienia decyzji i uniemożliwia poznanie rzeczywistych motywów, jakim kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, a zatem powyższe naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji.

Wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie i wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Skarga nie jest uzasadniona.

W poddanej sądowej kontroli sprawie istotą rzeczy była kwestia, czy skarżąca może uzyskać wnioskowaną pomoc w oparciu o art. 15g i 15gg ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w zakresie wynagrodzeń dla tych samych pracowników, na okresy po trzy miesiące z każdego z dofinansowań, a to wobec odmiennej od zaprezentowanej przez organ wykładni zawartego w art. 15g ust. 18 i art. 15gg ust. 7 cyt. ustawy normatywnego pojęcia "uzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy". Powyższe zagadnienie wiązało się z grupą zarzutów skargi koncentrujących się na wykazywaniu braku podstaw do nakładania na skarżącą obowiązku wskazywania oprócz liczby pracowników, także ich danych celem zweryfikowania, czy strona skarżąca z danego konkretnego tytułu zatrudnienia nie uzyskała już pomocy w oparciu o pierwotny wniosek złożony w oparciu o art. 15g cyt. ustawy.

W ocenie sądu wykładnia wskazanych przepisów przyjęta przez organy jest prawidłowa.

Powołane wyżej przepisy art. 15g ust. 18 w zw. z ust. 16 i art. 15gg ust. 7 w powiązaniu z ust. 6 wskazują, iż beneficjent pomocy może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy przez okres maksymalnie 3 miesięcy. Powyższe wynika także z istoty przyjętych rozwiązań pomocowych w związku z pandemią, mających na celu umożliwić wskazanym podmiotom ubieganie się o dofinansowanie wynagrodzeń pracowników z FGŚP bez konieczności zmiany warunków ich zatrudnienia. Jednak wprowadzone zostały ograniczenia okresu dofinansowania powiązane z utrzymaniem stanowisk pracy do maksymalnie trzech miesięcy.

Strona skarżąca uzyskała w ramach wniosku z 30 kwietnia 2020 r. dofinansowanie wynagrodzenia dla 56 pracowników, przez okres 3 miesięcy, tj. za kwiecień, maj i czerwiec na podstawie art. 15g cyt. ustawy. Stąd wniosek z 30 lipca 2020 r. w oparciu o treść art. 15gg ustawy, w którym wnoszono o dofinansowanie do wynagrodzenia dla 72 pracowników, chociaż wnioskowano o dofinansowanie za inne miesiące tj. od lipca 2020 r. zasadnie został zweryfikowany poprzez wezwanie do przedłożenia kopii wykazu pracowników objętych dofinansowaniem sporządzonym na dzień złożenia wniosku w celu weryfikacji osób objętych wnioskiem, czego strona skarżąca nie wypełniła. Bez uzyskania powyższych danych brak było możliwości stwierdzenia, czy w ramach poprzedniego dofinansowania na 56 pracowników, strona skarżąca skorzystała już z pomocy w stosunku do pracowników wykorzystując ustanowiony limit 3 miesięcznego dofinansowania, a zatem czy stronie skarżącej przysługuje takie dofinansowanie. Wbrew argumentacji przedstawionej w skardze ustawodawca nie przedłużył okresu dofinansowania lecz wprowadził ograniczenie, iż podmiot ubiegający się o pomoc nie uzyskał już pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Powyższe przepisy ograniczają prawo do świadczeń podmiotów, o których mowa wart. 15g ust. 1 i 1a ustawy, aby zapobiec ich kumulacji. Warunkiem uzyskania pomocy z FGŚP jest nieuzyskanie pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Dodatkowo organy zasadnie przyjęły, iż chodzi tu o sam fakt nieuzyskania pomocy, a ponadto konieczne jest, aby pomoc nie dotyczyła tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsca pracy. Ograniczenie to ma istotnie charakter przedmiotowo - podmiotowy. Opisane warunki muszą być rozpatrywane łącznie - ten sam podmiot może uzyskać pomoc z dwóch wskazanych w art. 15gg ust.7 i art. 15g ust. 18 ustawy źródeł, pod warunkiem braku tożsamości pracowników, na rzecz których ją uzyskuje. Natomiast art. 15gg ust. 6 oraz art. 15g ust. 16 – wyraźnie określa, iż świadczenia oraz środki, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku. Wobec tego łączny maksymalny okres dofinansowania tych samych pracowników z takich samych tytułów wynosi 3 miesiące. Taki sam tytuł wypłat oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Innymi słowy istotą w/w rozwiązań jest zamysł, aby przedsiębiorca nie otrzymał z kilku źródeł wsparcia na ochronę miejsc pracy tych samych pracowników z takich samych tytułów tj. wynagrodzenia, składek. Jeżeli na podstawie art. 15g przedsiębiorca otrzymał dofinansowanie na 3 miesiące, to z pomocy w ramach art. 15gg może skorzystać wyłącznie w przypadku, jeżeli wnioskował będzie o wsparcie na innych pracowników i w takiej sytuacji dofinansowanie na podstawie art. 15gg przysługuje mu również na 3 miesiące. Powyższy limit okresowy oznacza, iż jeżeli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy z pomocy na podstawie art. 15g, to nie przysługuje mu pomoc w trybie art. 15gg na tych samych pracowników. Faktyczne skorzystanie z dofinansowania na mocy art. 15g ustawy w sprawie wyklucza skorzystanie z pomocy przewidzianej w art. 15gg.

Wbrew twierdzeniom skarżącej konieczność weryfikacji tej przesłanki nie stoi w opozycji do ewentualnej następczej weryfikacji, jak przyznane środki były wydatkowane.

Organy nie naruszyły przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; odmowa przyznania świadczeń jest pochodną szeregu prawidłowych ustaleń, czynionych zgodnie z wymogami powołanych przez organy aktów prawnych i odpowiada treści zastosowanych przez nie przepisów.

Nieuzasadnione są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania; z akt kontrolowanej sprawy wynika, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienia decyzji zawierają przedstawienie faktografii leżącej u podstaw dokonanych rozstrzygnięć, oraz jej subsumpcję względem niewadliwie zastosowanych przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze, sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ustawy o p.p.s.a.