Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 28/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi J.C. na postanowienie Wojewody z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia wyjaśnień treści decyzji wydanej w sprawie odmowy wznowienia postępowania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 28/06

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...][ r., Nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu zażalenia J.C. na postanowienie Starosty S. z dnia [...] r. Nr [...] w sprawie odmowy udzielenia wyjaśnień treści decyzji Starosty S. z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego fragmentarycznego scalenia gruntów położonych na terenie miasta S. zatwierdzonego decyzją Wojewody, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Jako podstawę prawną powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i 113 § 3 k.p.a. oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o scalaniu i wymianie gruntów /Dz. U. nr 178, poz. 1749/.

W związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 maja 2005 r. decyzji Wojewody P. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie fragmentarycznego scalenia gruntów w mieście S. Wojewoda P. pismem z dnia 2 sierpnia 2005 r. wystąpił do J.C. z prośbą o jednoznaczne wyjaśnienie, czy jego pismo wniesione po wydaniu decyzji o odmowie wznowienia postępowania jest odwołaniem od tej decyzji, czy też jest wnioskiem o jej wyjaśnienie.

W odpowiedzi na to pismo J.C. pismem z dnia 5 sierpnia 2005 r. wyjaśnił, iż nie składał odwołania, lecz zwracał się o wykładnię decyzji Starosty S. i dodał, iż nadal to podtrzymuje.

Na podstawie art. 13 § 2 i 3 k.p.a. Wojewoda przekazał sprawę Staroście S. do załatwienia zgodnie z właściwością rzeczową. Starosta zwrócił się do strony pismem o podanie niezrozumiałych, bądź budzących wątpliwość terminów, wyrażeń z tej decyzji.

W odpowiedzi J.C. pismem wyjaśnił, że "oczekuje zmiany decyzji Starosty oraz postanowienia Starosty z pouczeniem o możliwości zażalenia. Nie wskazał na wątpliwości, bądź niejasności utrudniające mu ustalenie sensu rozstrzygnięcia w przedmiotowej decyzji. Postanowieniem z [...] r. Starosta S. odmówił wyjaśnienia treści decyzji z dn. [...] r. Nr[...].

Celem instytucji uregulowanej w art. 113 § 2 k.p.a. jest usunięcie niejasności co do treści decyzji, a w szczególności, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy.

Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może prowadzić do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia lub do nowego rozstrzygnięcia.

Ponadto przepis art. 113 § 2 k.p.a. nie może być wykorzystywany w celu kwestionowania zasadności, a więc działanie tą drogą nie może zastąpić brakuk zaskarżenia przedmiotowej decyzji.

W zażaleniu na postanowienie Starosty J.C. pisze, iż "odrzuca zarzut iż dąży do zmiany decyzji starosty. Przeprowadzenie porównania ksiąg wieczystych – do tego dążę – pisze, a jak porównanie wyjdzie na moją korzyść to decyzję może zmienić starosta lub wojewoda".

W zażaleniu nie podnosił żadnych okoliczności, z których by wynikało, iż nie rozumie treści decyzji lub budzi ona jakiekolwiek niejasności.

Po jego rozpoznaniu Wojewoda opisanym na wstępie postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Postanowienie Wojewody J.C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie nie wskazując kierunku jego weryfikacji.

W motywach skargi napisał "oczekiwałem sprawy w sądzie cywilnym z porównania ksiąg wieczystych mojego ojca J. LWH 134 z księgą starostwa celem wyjaśnienia praw strony".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy przywołać treść przepisu art. 113 § 2 k.p.a. Stosownie do brzmienia tego przepisu, organ który wydał decyzję wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie /.../ strony wątpliwości co do treści decyzji.

Biorąc pod uwagę cel instytucji uregulowanej w przepisach art. 113 § 2 k.p.a. podkreślić należy, że sięgnięcie do niej prowadzić ma do usunięcia niejasności co do treści decyzji, w szczególności wówczas, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy.

a contrario zatem wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Nie może też pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji /patrz: J. Borkowski, "Kodeks..." s. 516/.

Zakres wyjaśnienia decyzji administracyjnej wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Organ administracyjny nie może w drodze wyjaśnienia zmieniać rodzaju sprawy, którą rozstrzygnął.

Oznacza to, iż przedmiotem postanowienia wyjaśniającego może być wyłącznie decyzja wydana w sprawie. Organ nie ma prawa czynić wyjaśnień poza granicami tej decyzji, gdyż narusza w ten sposób tożsamość sprawy w sensie przedmiotowym i podmiotowym. M. in. wypowiadanie się w ramach postanowienia wyjaśniającego decyzję o kwestiach, które nie były tą decyzją rozstrzygane prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy i de facto treści decyzji przez nowe określenie jej zakresu.

Wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia, nie może być oparta na nowych dowodach i nowych ustaleniach /patrz: wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2002 r., II SA 1560/01/.

Instrument uregulowany w art. 113 § 2 k.p.a. żadną miarą nie może być wykorzystywany w celu kwestionowania samej zasadności decyzji będącej przedmiotem wyjaśnienia. Innymi słowy braku zaskarżania decyzji nie może zastąpić działanie na podstawie przepisu art. 113 § 2 k.p.a.

Bezspornym jest, iż skarżący J.C., jak napisał w swym piśmie z dnia 24 października 2005 r., wyjaśnił iż "oczekuje zmiany decyzji starosty". Nie wspomniał o swoich wątpliwościach bądź niejasnościach utrudniających mu ustalenie sensu rozstrzygnięcia w przedmiotowej decyzji.

Z tych względów, na zasadzie przepisów art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/, Sąd skargę oddalił.

27.09.2006 r. PK