Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1475/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowić w niniejszej sprawie dla R. S. adwokata w ramach przyznania prawa pomocy, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.


UZASADNIENIE

R. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.

Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 24 września 2009 r. wynika, że wnioskodawca pozostaje w gospodarstwie domowym wraz z żoną i małoletnim synem. Jedyne źródło utrzymania trzyosobowej rodziny stanowi wynagrodzenie ze stosunku pracy R. S. w miesięcznej wysokości 1.821,67 zł brutto (zaświadczenie pracodawcy z dnia 22 września 2009 r.).

Wnioskodawca zmuszony jest dojeżdżać do pracy własnym, piętnastoletnim samochodem, a koszty ponoszone na dojazdy wynoszą ponad 300 zł miesięcznie. Córka skarżącego ukończyła w tym roku studia. Ponieważ R. S. nie był w stanie pokryć kosztów nauki dwojga dorosłych dzieci, starszy syn zrezygnował z kształcenia na wyższej uczelni. Skarżący w najbliższym czasie poniesie także koszty zakupu opału i odzieży zimowej dla najmłodszego syna. W związku ze stanem zdrowia, regularnie ponosi także koszty zakupu niezbędnych leków.

Żona wnioskodawcy, ze względu na wiek i niskie wykształcenie, nie ma stałego zatrudnienia. W okresie od 3 lutego 2007 r. do 25 czerwca 2009 r. pracowała z przerwami na podstawie umowy zlecenia.

Skarżący posiada dom o powierzchni 70 m2 oraz działkę o powierzchni 0,43 ha. Poza tym nie posiada innych nieruchomości, wartościowych przedmiotów, oszczędności, papierów wartościowych ani innych zasobów pieniężnych.

Stosownie do treści art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podstawą oceny dopuszczalności przyznania prawa pomocy jest bowiem rzeczywista sytuacja materialna w gospodarstwie domowym osoby ubiegającej się o przyznanie takiego prawa.

Mając na względzie wykazane w przedmiotowym wniosku stan majątkowy i możliwości płatnicze R. S. należy stwierdzić, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Miesięczny zarobki skarżącego, które aktualnie stanowią jedyne źródło utrzymania jego trzyosobowej rodziny wynoszą 1.821,67 zł brutto, co daje 607,22 zł na jedną osobę.

W związku ze stanem zdrowia skarżący zmuszony jest część miesięcznego dochodu przeznaczać na zakup niezbędnych leków. Kwotę około trzystu złotych wydatkuje na dojazdy do pracy, a w najbliższym czasie będzie zmuszony do zakupu opału i odzieży zimowej dla małoletniego syna.

Biorąc nawet pod uwagę, że żona wnioskodawcy do końca czerwca bieżącego roku otrzymywała nieregularne wynagrodzenie na podstawie umów zlecania należy stwierdzić, że przy dochodzie w gospodarstwie domowym kształtującym się na wskazanym wyżej poziomie skarżący nie mógł i nie może poczynić oszczędności do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.