Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 2047/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka Płaczkowska WSA Daniela Kozłowska Protokolant Joanna Grzyb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2004 r. sprawy ze skarg H. S. i S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Sygn. I SA 2047/03

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] Prezydenta W. odmawiająca H. S. i S. K. zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej nr ew. [...] o pow. [...]m2 i nr ew. [...] o pow. [...]m2 z obrębu [...].

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że powyższa nieruchomość będąca częścią gruntu o pow. [...] m2 została nabyta na rzecz Skarbu Państwa aktem notarialnym z dnia [...] września 1972 r. w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (DZ.U. z 1961r. Nr 18, poz. 94) z przeznaczeniem na budowę osiedla mieszkaniowego "[...]" zgodnie z decyzją lokalizacyjną Prezydium Rady Narodowej W. nr [...] z dnia [...] listopada 1971 r.

Zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2000 Nr 46, poz. 543) poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli, stosownie do art. 137 tej ustawy, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Zgodnie z tym ostatnim przepisem nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu siedmiu lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu, albo utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a cel ten nie został zrealizowany. Wystarczy, aby jedna z tych przesłanek została spełniona, żeby uznać, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Żadna z powyższych przesłanek nie zachodzi w badanej sprawie. Decyzja lokalizacyjna w przedmiotowej sprawie nie utraciła ważności i została zrealizowana. Powstało osiedle "[...]", na którym wybudowano nie tylko budynki mieszkalne, ale także niezbędną dla funkcjonowania osiedla infrastrukturę to znaczy: obiekty użyteczności publicznej ciągi piesze, drogi dojazdowe, parkingi, tereny rekreacyjne, zieleń osiedlową oraz place zabaw dla dzieci. Obie działki będące przedmiotem postępowania przeznaczono na teren rekreacyjny dla mieszkańców tworząc na nich park.

Na powyższą decyzję wnieśli skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego H. S. i S. K. domagając się jej uchylenia. W skardze podnoszą, że objęta decyzją lokalizacyjną działka nr ew. [...] była pierwotnie przeznaczona pod budowę przedszkola, którego nie wybudowano zaś na działce tej urządzono park.

Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustrojów sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1271 z póz. zm.) podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270.) Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt. 4 tej ustawy Sąd odrzuca skargę jeśli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

W sprawie sygn. I SA 1981/03 ze skargi H. S. i S. K. na decyzje Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] zapadł w dniu 2 grudnia 2004 r. wyrok przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny i prawny orzeczono jak w postanowieniu na podstawie art. 58 §1 pkt 4 i § 3 cytowanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.