Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 988/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c, art. 250
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 , art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 16 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewa Cieślik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego od 1 lipca 2019 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. P. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., ul. A 17 lok. 8 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej B.S. z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), art. 1 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), art. 2 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 180 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...], nr [...] w sprawie odmowy przyznania B. S. dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lipca 2019 r.

Organ odwoławczy wskazał, iż Prezydent Miasta [...] odmówił przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego stwierdzając, że B. S. od 31 grudnia 2015 r. nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] i nie oczekuje na przysługujący lokal zamienny lub socjalny, wobec czego nie znajduje się w kręgu osób uprawnionych do wnioskowanego świadczenia. Organ I instancji stwierdził także, iż zarządca budynku pismem z dnia 13 grudnia 2012 r., [...], wypowiedział B. S. umowę najmu lokalu i pismo w tym zakresie zostało nadane listem poleconym ([...]), która to przesyłka została skutecznie doręczona skarżącej 28 grudnia 2012 r.

B. S. pismem z 9 sierpnia 2019 r. złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...], w którym wskazała, że materiał dowodowy został zebrany w sposób nieprawidłowy, pominięto jej stanowisko, bowiem umowa najmu nigdy nie została rozwiązana i nadal ma tytuł prawny do lokalu, a więc dodatek mieszkaniowy jej przysługuje. Odwołująca podniosła ponadto, iż nie zajmuje lokalu bez tytułu prawnego i popiera wszystko, co napisała we wcześniejszych odwołaniach. Do odwołania dołączyła odpis pisma z 3 grudnia 2012 r. znak: [...] skierowanego do niej przez Administrację Nieruchomościami [...] oraz swoje pismo do Administracji z 3 stycznia 2013 r., wskazując, iż przesyłka doręczona jej 28 grudnia 2012 r. nie zawierała wypowiedzenia umowy najmu lecz pismo Administracji z 3 grudnia 2012 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując powyższe odwołanie uznało, iż nie zasługuje ono na uwzględnienie i utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] o odmowie przyznania B. S. dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lipca 2019 r.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności zważył, że przedmiotowa sprawa dotyczy świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, którego podstawę ustalania stanowi ustawa z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych. Przywołując następnie brzmienie przepisu art. 2 ust. 1 ustawy, organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy, B. S. złożyła w dniu 27 czerwca 2019 r. w organie I instancji wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego z tytułu korzystania z lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ul. [...]. Z materiału dowodowego wynika także, że administrator nieruchomości - Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...] B. D. z siedzibą w [...] przy ul. [...], zaświadczył w przedłożonym wniosku, iż strona zajmuje przedmiotowy lokal bez uregulowanego tytułu prawnego. W aktach sprawy znajduje się nadto kopia umowy najmu lokalu podpisana przez B. S. z dnia 1 sierpnia 2001 roku.

Ze stanowiska zaprezentowanego w toku postępowania przez administratora nieruchomości (pismo z 28.05.2019 r.) wynika ponadto, iż strona systematycznie składa wnioski w zakresie dodatku mieszkaniowego, mimo, że pismo z 13 grudnia 2012 roku o symbolu [...] dotyczące wypowiedzenia B. S. umowy najmu lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...], zostało nadane jako przesyłka polecona za potwierdzeniem odbioru pod numerem [...] i odebrane przez B. S. w dniu 28 grudnia 2012 roku. Wypowiedzenie umowy najmu zostało zatem doręczone skutecznie. Toczy się ponadto sprawa o eksmisję o sygn. akt [...], która jeszcze nie została zakończona.

W powyższych okolicznościach faktycznych sprawy organ II instancji stwierdził, że nie może budzić żadnej wątpliwości, iż B. S. nie ma tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ulicy [...], co w sposób oczywisty przesądza o zapadłym rozstrzygnięciu. W ocenie organu odwoławczego, nie sposób przy tym pominąć, iż akta sprawy zawierają odpisy dwóch pism Administratora z 11 grudnia 2012 roku (pismo dotyczące udostępnienia lokalu mieszkalnego, celem usunięcia pionu kanalizacyjnego lokalu sąsiedniego), jak i z 13 grudnia 2012 roku (pismo zawierające oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy najmu) wraz z odpisami zwrotnych potwierdzeń odbioru i potwierdzenia te wyraźnie wskazują kiedy nastąpiło skuteczne ich doręczenie. W przypadku wypowiedzenia umowy najmu doręczenie nastąpiło 28 grudnia 2012 roku, o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z podpisem B. S. W ocenie organu, fakt, iż strona kwestionuje powyższe i wyraża odmienny pogląd nie ma wpływu na zasadność odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. Nie zmienia powyższej oceny kwestia skierowania do B. S. pisma z 3 grudnia 2012 r. [...], a następnie udzielonej przez nią odpowiedzi wyrażonej w piśmie z 3 stycznia 2013 roku. Organ uznał także, że nie ma podstaw do przyjmowania, że zwrotne potwierdzenia złożone do akt sprawy pochodzą z innych przesyłek.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dodało również, iż kwestie ewentualnych nieprawidłowości w doręczeniu wypowiedzenia umowy o najem lokalu - na gruncie prowadzonego postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych, pozostają całkowicie poza oceną organu zarówno I, jak i II instancji. Jeżeli zaś strona kwestionuje okoliczność dokonania skutecznego wypowiedzenia umowy najmu lokalu mieszkalnego, to należy to rozstrzygnąć na drodze postępowania przed sądem powszechnym, na drodze postępowania cywilnego, nie zaś w postępowaniu administracyjnym. Organ stwierdził przy tym, iż zebrany materiał dowodowy w żaden sposób nie wskazuje, aby zarzucane przez stronę "nieprawidłowości" miały miejsce.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, iż w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania dodatku mieszkaniowego choć zobowiązany jest zbadać okoliczność posiadania przez stronę tytułu prawnego o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, tak w sporach co do jego istnienia nie może zastąpić ani stron postępowania, ani tym bardziej powołanych do tego instytucji - w tym wypadku sądu powszechnego. Powyższe oznacza, iż w sprawie ustalenia prawa strony do dodatku, znaczenie decydujące miały dokumenty, które zgromadził organ I instancji, które to potwierdzają brak tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ul. [...] i którym na obecnym etapie postępowania administracyjnego nie można odmówić wiarygodności. Ani bowiem Prezydent Miasta [...], ani tut. Kolegium nie może pominąć stanowiska wynajmującego lokal mieszkalny o braku tytułu prawnego B. S. do zajmowanego lokalu, co jest oczywiste. Kolegium stwierdziło, iż w niniejszej sprawie organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny i zgodnie z brzmieniem ustawy o dodatkach mieszkaniowych orzekł o odmowie przyznania B. S. dodatku mieszkaniowego, wskazując jednocześnie, że kryteria przewidziane w powołanej ustawie nie pozwalają organom orzekającym na uznaniowość.

Organ II instancji wskazał także, iż okolicznością bezsporną jest, że nie toczy się przed sądem powszechnym postępowanie o ustalenie stosunku najmu, lecz postępowanie o eksmisję B. S. z zajmowanego lokalu wobec braku tytułu prawnego. Trudno przyjmować, iż wynajmujący występowałby z takim powództwem bez ustalenia w sposób, który nie budziłby żadnej wątpliwości, że stosunek w tym przypadku nie istnieje. Takie działanie byłoby bezzasadne i bezprzedmiotowe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. S. podtrzymała argumenty wyrażone w odwołaniu, podnosząc, że całkowicie pominięto jej stanowisko w sprawie. Podkreśliła, że posiada tytuł prawny do lokalu mieszkalnego i umowa najmu nigdy nie została z nią rozwiązana. Strona argumentowała, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy ustalił stan faktyczny, na którego podstawie orzekł o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego. W ocenie strony, w niniejszej sprawie nie nastąpiło doręczenie jej wypowiedzenia umowy najmu, zaś twierdzenia administratora oraz zaświadczenie we wniosku nie mają żadnego znaczenia. Skarżąca wskazała, że w aktach sprawy znajdują się dwa pisma administratora tj. z dnia 11 grudnia 2012 r ([...]) oraz z 3 grudnia 2012 r. ([...]) wraz z odpisami zwrotnych potwierdzeń odbioru i potwierdzenia te wyraźnie wskazują kiedy nastąpiło skuteczne doręczenie tych pism oraz odpowiedzi na te pisma. Strona podniosła, że dokumenty, które zostały zgromadzone przez organ I instancji nie potwierdzają braku tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ul. [...]. Podała także, że wystąpienie administratora z powództwem o eksmisję jest działaniem bezzasadnym i bezprzedmiotowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 17 lutego 2020 r. sygn. III SPP/Łd 29/20 Starszy Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał B. S. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania, a mianowicie art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] o odmowie przyznania B. S. prawa do dodatku mieszkaniowego od dnia 1 lipca 2019 r. z uwagi na brak tytułu prawnego do zajmowanego lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 180 ze zm.).

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 wymienionej ustawy, dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje:

1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych;

2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego;

3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych;

4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem;

5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo najem socjalny lokalu.

Z wymienionego przepisu wynika, że wśród przesłanek otrzymywania dodatku mieszkaniowego jest posiadanie jednego z tytułów prawnych do lokalu mieszkalnego określonych w art. 2 ust. 1 u.d.m.

W tym miejscu wskazać należy, że sprawa przyznania B. S. dodatku mieszkaniowego do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] i związana z nią kwestia skuteczności wypowiedzenia skarżącej umowy najmu była już przedmiotem rozważań tutejszego sądu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2519/17 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgadza się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, dotyczącym braku uprawnień organów i sądu administracyjnego do oceny prawidłowości dokonanego przez wynajmującego wypowiedzenia skarżącej umowy najmu lokalu mieszkalnego. Umowa najmu jest bowiem umową prawa cywilnego i wszelkie kwestie z nią związane stanowią zagadnienia cywilne, które są przedmiotem spraw cywilnych. Zdaniem NSA, stanowisko to nie powinno jednak prowadzić do uchylenia się od zbadania tej okoliczności przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego, skoro przesłanką skuteczności wygaśnięcia stosunku najmu lokalu mieszkalnego jest skuteczne doręczenie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy najmu. Warunek ten jest spełniony, gdy dojdzie ono do adresata w taki sposób, że będzie mógł zapoznać się z jego treścią. W sytuacji zatem, gdy skarżącej umowa najmu lokalu została wypowiedziana, zarówno organy, jak i Sąd Wojewódzki powinny zbadać wnikliwie tę okoliczność. W sprawie rozpatrywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny kwestia wypowiedzenia umowy najmu nie została zbadana w sposób wystarczający.

Należy podkreślić, że stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy jest identyczny jak w sprawie o sygn. akt I OSK 2519/17, z tym że dotyczy innego okresu ubiegania się przez skarżącą o dodatek mieszkaniowy. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela przy tym stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte w wyroku z 20 kwietnia 2018 r. sygn. akt I OSK 2519/17, że kwestia oceny skuteczności doręczenia wypowiedzenia skarżącej umowy najmu jest kluczowa dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie organy stanęły na stanowisku, że B. S. w dniu 28 grudnia 2012 r. skutecznie wypowiedziano z dniem 31 grudnia 2015 r. umowę najmu lokalu, a w związku z tym, od 1 stycznia 2016 r. skarżąca zajmuje lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] bez tytułu prawnego i nie przysługuje jej prawo do dodatku mieszkaniowego. Okoliczność ta, w ocenie organów, wynika w sposób niebudzący wątpliwości z załączonych do akt kopii obu stron zwrotnych potwierdzeń odbioru, które dotyczyły, dokumentu z 13 grudnia 2012 r., zawierającego oświadczenie woli wynajmującego o wypowiedzeniu skarżącej umowy najmu lokalu oraz skierowanego do skarżącej wezwania z 11 grudnia 2012 r. do udostępnienia lokalu w celu usunięcia pionu kanalizacyjnego sąsiedniego lokalu.

W ocenie Sądu, z załączonych przez organy kopii zwrotnych potwierdzeń odbioru nadal w sposób jednoznaczny nie wynika, z doręczeniem jakich pism się one łączyły. Na przedmiotowych potwierdzeniach (niepoświadczonych za zgodność z oryginałem) - zarówno na ich pierwszej jak i drugiej stronie - brak wskazania rodzaju pisma, czy też sygnatury sprawy, której dotyczą. Widnieją na nich jedynie stemple pocztowe, oznaczenia nadawcy, adresata, numery przesyłek poleconych oraz potwierdzenie doręczenia przesyłki 28 grudnia 2012 roku B. S. Nadal nie zostało zatem w sposób bezsporny ustalone, jakiego rodzaju dwa pisma doręczono skarżącej w dniu 28 grudnia 2012 r.

Powyższej oceny nie zmienia treść oświadczenia złożonego w toku postępowania przez administratora nieruchomości Przedsiębiorstwa Wielobranżowego [...], że pismo z 13 grudnia 2012 r. o symbolu [...] dotyczące wypowiedzenia B. S. umowy najmu lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] zostało nadane jako przesyłka polecona za potwierdzeniem odbioru pod numerem [...] i odebrane przez B. S. w dniu 28 grudnia 2012 r. Po pierwsze, wypowiedzenie umowy najmu zostało skierowane do skarżącej przez innego administratora nieruchomości działającego w imieniu właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w [...], tj. przez Administrację Nieruchomościami [...], a po drugie wiarygodnym dowodem, który mógłby potwierdzić prawdziwość oświadczenia administratora mogłaby być strona z pocztowej książki nadawczej potwierdzająca, że pismo z wypowiedzeniem umowy najmu zostało nadane jako przesyłka polecona pod numerem [...].

Podkreślić bowiem należy, że w toku wszystkich postępowań w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego do lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w [...] za poszczególne miesiące 2016, 2017, 2018 i 2019 roku, skarżąca konsekwentnie kwestionowała fakt doręczenia jej wypowiedzenia umowy najmu, twierdząc, że nigdy nie otrzymała pisma o numerze [...] zawierającego to wypowiedzenie. Na okoliczności tę wskazała również w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] podnosząc, że w dniu 28 grudnia 2012 r. otrzymała pismo z 3 grudnia 2012 r. o numerze [...]. Organ odwoławczy nie rozważył tych argumentów strony, wskazując jedynie, że w jego ocenie nie ma podstaw do przyjmowania, iż zwrotne potwierdzenia odbioru złożone do akt dotyczą innych przesyłek. W sytuacji jednak, w której organy nie dysponują jednoznacznym dowodem potwierdzającym skuteczne doręczenie skarżącej oświadczenia woli o wypowiedzeniu umowy najmu, niedopuszczalnym jest jednozdaniowe odniesienie się do twierdzeń i dowodów prezentowanych przez stronę na okoliczność otrzymania w dniu 28 grudnia 2012 roku innego dokumentu, niż oświadczenie o wypowiedzeniu jej stosunku najmu. Rzeczą organu było ustalenie, kiedy przedstawione przez stronę pismo z 3 grudnia 2012 roku zostało jej doręczone i ewentualna ocena wiarygodności twierdzeń skarżącej w tym zakresie w kontekście materiału dowodowego sprawy i doczasowego stanowiska strony w postępowaniach dotyczących odmowy przyznania jej dodatku mieszkaniowego.

Wobec powyższego stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie organy administracji dopuściły się naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej był zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać, a następnie rozpatrzyć cały materiał dowodowy, natomiast według art. 80 k.p.a., winien był ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W okolicznościach niniejszej sprawy organy nie zebrały i nie rozpatrzyły materiału dowodowego wystarczającego do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Nie wyjaśniły prawidłowo, czy doszło do skutecznego doręczenia skarżącej wypowiedzenia umowy najmu, a w konsekwencji, czy została spełniona niezbędna przesłanka przyznania dodatku mieszkaniowego w postaci posiadania tytułu prawnego do lokalu.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...]. W oparciu o art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 18), Sąd przyznał ustanowionemu z urzędu adwokatowi kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ zgodnie z art. 7 i art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w sposób wyczerpujący zbierze i rozpatrzy całość materiału dowodowego, dokonując analizy wszelkich istotnych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, i w tak ustalonym stanie faktycznym rozważy, czy doszło do skutecznego doręczenia skarżącej wypowiedzenia umowy najmu lokalu nr [...] położonego w [...] przy ul. [...]. Organ administracji jednoznacznie ustali jakiego rodzaju pisma zawierały przesyłki, których zwrotne potwierdzenia odbioru załączył do akt sprawy, a w razie konieczności przeprowadzi dalsze czynności procesowe. Winien również odnieść się do twierdzeń skarżącej, że przesyłka doręczona jej w dniu 28 grudnia 2012 r. nie zawierała pisma o numerze [...] w przedmiocie wypowiedzenia umowy najmu, lecz inne pismo z 3 grudnia 2012 roku.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę na konieczność uporządkowania akt administracyjnych kontrolowanej sprawy, tak by wszystkie poczynione przez organ ustalenia znajdowały w nich pełne odzwierciedlenie. Na podstawie akt, które zostały przesłane do Sądu, nie można bowiem w sposób jednoznaczny przyjąć, iż materiał dowodowy sprawy jest zupełny i wypełnia przesłanki z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. W sprawie nie można też stwierdzić, czy doszło do pełnej realizacji zasady prawdy obiektywnej, gdyż przesłane do Sądu akta administracyjne nie zostały ponumerowane. Nie można zatem również uznać, że wszystkie dokumenty zostały sądowi przekazane. Kserokopii dokumentów, w tym istotnych dla sprawy kopii zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji przez skarżącą, nie poświadczono za zgodność z oryginałem, więc informacje w nich zawarte są nieweryfikowalne, szczególnie, gdy skarżąca podnosi, że nie doszło do skutecznego wypowiedzenia jej umowy najmu drogą pocztową (p. wyrok NSA w spr. I OSK 1648/19, wydany również w sprawie przyznania B. S. dodatku mieszkaniowego). Należy jednak stwierdzić, iż zastrzeżenia, co do przesłanych Sądowi akt administracyjnych nie miały w niniejszej sprawie bezpośredniego wpływu na ocenę zasadności skargi.

R.T.