Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2999/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 102 § 2
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 50a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.M. i F. Spółki z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 września 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 683/17 w sprawie ze skargi E.M. i F. Spółki z o.o. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o wydanie postanowienia w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 14 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 683/17 po rozpoznaniu sprawy ze skargi E.M. i F. Spółki z o.o. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o wydanie postanowienia w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna.

Wnioskiem z dnia 20 maja 2013 r. E.M., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą A. oraz F. sp. z o.o. w S., zwrócili się o przyznanie wynagrodzenia w kwocie 236.492,10 zł za dozór 30 pojazdów wskazanych we wniosku oraz o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów odholowanych przez Policję, Straż Miejską i Straż Graniczną na parkingi prowadzone przez skarżących, w okresie od lipca 2007 r. do chwili złożenia wniosku, w kwocie 294.107,10 zł, na które składają się koszty utrzymania parkingów w kwocie 283.557,50 zł oraz koszty holowania pojazdów w kwocie 10.549,60 zł.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezydent Miasta [...] częściowo uwzględnił żądanie Skarżących. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej również jako "SKO" oraz "Kolegium", postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. uchyliło wskazane wyżej postanowienie Prezydenta Miasta [...] i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Po analizie ww. postanowienia Prezydent Miasta [...] dokonał rozdziału wskazanych we wniosku pojazdów przechowywanych na parkingu strzeżonym, według kryterium podstawy prawnej usunięcia pojazdu wskazanej w dyspozycji usunięcia pojazdów i rozdzielił do odrębnego, niniejszego postępowania, mającego za przedmiot wyłącznie pojazdy usunięte na podstawie art. 50a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm), dalej jako: "p.r.d.".

Na skutek odwołania złożonego przez skarżących, Kolegium postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. uchyliło wskazane wyżej postanowienie.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. odmówił skarżącym zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych w trybie art. 50a p.r.d.

Wskutek kolejnego odwołania, Kolegium postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. uchyliło wskazane postanowienie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r., wydanym na podstawie art. 66 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23. ze zm.), dalej jako "k.p.a.", zwrócił skarżącym wniosek o wydanie postanowienia w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór wskazanych w nim pojazdów, które zostały usunięte w trybie art. 50a ustawy p.r.d.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji, dokonując interpretacji art. 50a p.r.d., stwierdził, iż nie zawiera on umocowania dla organu administracji do orzekania w sprawie określania i zwrotu kosztów związanych z przechowywaniem i dozorem pojazdów. Organ uznał, że w oparciu o art. 50a p.r.d. pojazd nie jest odbierany właścicielowi, lecz usuwany w okolicznościach świadczących o jego porzuceniu i wyzbyciu się władztwa nad nim. Ustawa stwarza więc domniemanie porzucenia pojazdu z zamiarem wyzbycia się własności. To z kolei jest instytucją uregulowaną na gruncie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93. ze zm), dalej jako k.c.

Argumentując podjęte stanowisko organ I instancji podniósł, że p.r.d. wprowadziła dwie podstawy prawne usuwania pojazdów z drogi - art. 50a oraz art. 130a. W ocenie organu nie da się zatem zastosować § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), dalej jako: "rozporządzenie 2002", do pojazdów, o których mowa w art. 50 a p.r.d., ze względu na odmienne zakresy unormowania. Prezydent Miasta [...] stwierdził również, że w zakresie roszczeń wynikających z usuwania i przechowywania pojazdów, o których mowa w art. 50a p.r.d., właściwy jest sąd powszechny.

Kwestionując wskazane postanowienie skarżący złożyli na nie zażalenie oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Po rozpoznaniu zażalenia, SKO postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 66 § 3 i w zw. z art. 123 oraz art. 144 k.p.a. oraz art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 1966 nr 24 poz. 151 ze zm.), dalej jako "u.p.e.a.", utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ zwrócił uwagę, że art. 50a p.r.d., jak też przepisy, wydanego w wykonaniu delegacji ustawowej z art. 50a ust. 5 p.r.d., rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów pozostawionych bez tablic rejestracyjnych lub których stan wskazuje na to, że nie są używane, uszczegółowiające tryb oraz jednostki i warunki ich współdziałania w zakresie usuwania pojazdów oraz tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na własność gminy, nie regulują kwestii rozstrzygania przez organ gminy o kosztach wynagrodzenia za dozór pojazdu.

Kolegium wskazało, że powołany przepis nie zawiera również odesłania do art. 130a p.r.d. w rozważanym zakresie, co wyklucza zastosowanie rozwiązań przyjętych na gruncie tego przepisu odsyłających do rozstrzygania o kosztach wynagrodzenia za dozór pojazdu na podstawie przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

SKO podkreśliło, że w stosunku do pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisu art. 50a p.r.d., przepadek pojazdu następuje z mocy prawa, bez orzeczenia sądu i na rzecz gminy, natomiast w stosunku do pojazdów usuniętych z dróg na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 tej ustawy przepadek pojazdów następuje w aktualnym stanie prawnym na rzecz powiatu, w drodze orzeczenia sądu cywilnego (art. 130a ust. 10 i 10e), który to aspekt ogranicza wywodzone przez składających zażalenie prawo zastosowania przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a.

W podsumowaniu Kolegium podniosło, że w obowiązujących uregulowaniach prawnych brak jest przepisu pozwalającego rozstrzygać w trybie administracyjnoprawnym o kosztach należnych podmiotowi prowadzącemu parking strzeżony, związanych z przechowywaniem pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 50a p.r.d., w sytuacji sporu właściwym do jego rozpatrzenia jest sąd powszechny, które to stanowisko zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Skarżący postanowieniu zarzucili:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 50a p.r.d. w zw. z art. 102 § 2 u.p.e.a., w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwane dalej "rozporządzeniem", przez ich niezastosowanie skutkujące bezpodstawnym uznaniem, że przepisy prawa nie zawierają umocowania dla organu administracji do orzekania w sprawie określenia i zwrotu kosztów związanych z przechowywaniem i dozorem pojazdów usuniętych na podstawie art. 50a p.r.d.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 50a p.r.d. w zw. z art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 ust. 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia poprzez ich niesłuszne zastosowanie skutkujące bezpodstawnym uznaniem, że przepisy prawa nie zawierają umocowania dla organu administracji do orzekania w sprawie określenia i zwrotu kosztów związanych z przechowywaniem i dozorem pojazdów usuniętych na podstawie art. 50a p.r.d.

3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 66 § 3 k.p.a. poprzez jego niesłuszne zastosowanie, skutkujące błędnym uznaniem, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny.

W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w pełni podziela stanowisko zgodnie z którym, z treści przepisu art. 50a p.r.d. nie wynika, żeby organ gminy po usunięciu pojazdu przez straż gminną lub Policję oraz umieszczeniu go na parkingu osoby prowadzącej taką działalność, nawet jako podmiot wskazany przez starostę na podstawie art. 130a ust. 5f ustawy, posiadał legitymację do wydania decyzji w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdu, również w sytuacji, gdy pojazd z mocy ustawy stał się własnością gminy. Przepis art. 50a p.r.d. nie zawiera bowiem w swej treści upoważnienia do rozstrzygania przez organ gminy o kosztach wynagrodzenia za dozór pojazdu. Nie zawiera również odesłania do art. 130a ustawy, który stanowi odrębną regulację, odnoszącą się wyłącznie do pojazdów wymienionych w tym przepisie. Brak unormowań w tym zakresie czyni sprawy rozliczeń pomiędzy gminą, właścicielem lub posiadaczem pojazdu (o ile zostanie ustalony) oraz prowadzącym parking, na którym pojazd był przechowywany, sprawami regulowanymi w prawie cywilnym, w przeciwieństwie do spraw rozstrzyganych na podstawie art. 130a powołanej wyżej ustawy.

Przyjęcie powyższego poglądu nie pozwala na zastosowanie analogii w przypadku rozliczeń kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 50a ustawy p.r.d. oraz art. 130a p.r.d.

W ocenie WSA skoro organy rozstrzygające w sprawie właściwie oceniły odmienny zakres unormowań art. 50a oraz art. 130 a p.r.d., zatem nie zasługują na uwzględnienie argumenty skarżących odnoszące się do braku zastosowania w sprawie przepisów u.p.e.a. oraz rozporządzenia.

W świetle powyższych wywodów, w ocenie WSA, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skarżących, zgodnie z którą dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia fakt, że przejęcie pojazdów nastąpiło przez gminę oraz w innym trybie, aniżeli na podstawie orzeczenia sądu powszechnego.

Skoro rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie objętym wnioskiem skarżących należy do właściwości sądów powszechnych to organy administracji publicznej zasadnie rozstrzygnęły o zwrocie skarżącym ww. wniosku na podstawie art. 66 § 3 k.p.a., a zatem zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie uznać należy także za chybiony.

Skargę kasacyjną od powołanego wyroku wywiedli E.M. oraz F. Sp. z o.o. w S. Skarżący kasacyjnie zaskarżyli powyższy wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 50a p.r.d. w zw. z art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie skutkujące bezpodstawnym uznaniem, iż przepisy prawa nie zawierają umocowania dla organu administracji do orzekania w sprawie określania i zwrotu kosztów związanych z przechowywaniem i dozorem pojazdów usuniętych na podstawie art. 50a Prawa o ruchu drogowym;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 50a p.r.d. w zw. z art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt 1) lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2) i 3) rozporządzenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące bezpodstawnym uznaniem, iż przepisy prawa nie zawierają umocowania dla organu administracji do orzekania w sprawie określania i zwrotu kosztów związanych z przechowywaniem i dozorem pojazdów usuniętych na podstawie art. 50a p.r.d.;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 66 § 3 k.p.a., poprzez jego niesłuszne zastosowanie, skutkujące błędnym uznaniem, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny.

4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 135 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z § 6 ust. 1 oraz § 3 pkt 1 lit, c rozporządzenia, poprzez brak dokonania przez Sąd pełnej oceny legalności zaskarżonego aktu oraz brak odniesienia się do zarzutów skarżących;

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano argumentację prawną na poparcie zarzutów skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Istotą rozpatrywanej sprawy była ocena prawidłowości zastosowania przez organy obu instancji przepisu art. 66 § 3 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku, gdy organem właściwym w sprawie jest sąd powszechny albo gdy nie można ustalić organu właściwego na podstawie informacji zawartych w podaniu, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu w drodze postanowienia. Treść powołanego przepisu normuje dwa przypadki, w których następuje zwrot podania wnoszącemu (wraz z odpowiednim pouczeniem). Pierwszy, gdy właściwy w sprawie jest sąd powszechny oraz drugi, gdy organu właściwego nie można w ogóle ustalić. Przedstawiony powyżej sposób rozumienia art. 66 § 3 k.p.a. znajduje poparcie w doktrynie, gdzie również wyrażono pogląd o możliwości zastosowania instytucji zwrotu podania do przypadków "gdy wnoszący podanie żąda załatwienia sprawy nie podlegającej orzecznictwu żadnego organu państwowego" (patrz: M. Jaśkowska A. Wróbel. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., wyd. Zakamycze 2000, str. 411).

Zatem istotnym dla rozpoznawanej sprawy jest ocena, czy organ prawidłowo ustalił treść żądania i prawidłowo uznał, iż nie jest w sprawie właściwy i nie ma organu administracji publicznej właściwego dla rozpoznania sprawy, zaś sprawa należy do właściwości sądu powszechnego. Należy przy tym mieć na uwadze, że skarga kasacyjna nie kwestionuje że pojazdy w odniesieniu do których wydano postanowienie o zwrocie wniosku zostały usunięte w trybie art. 50a p.r.d.

Dla pełnego wyjaśnienia sprawy należy wskazać, iż p.r.d. wprowadza dwie podstawy prawne usuwania pojazdów z drogi – art. 50a oraz art. 130a p.r.d. Jakkolwiek cel ustawodawcy był w obydwu przypadkach podobny – chodzi o usuwanie pojazdów, które z określonych przyczyn, podyktowanych interesem publicznym i bezpieczeństwem uczestników ruchu drogowego, nie powinny znajdować się na drodze, to treść obydwu przepisów jest jednak zupełnie różna. Różne są podmioty, na rzecz których następuje przepadek pojazdów usuniętych, nieodebranych przez właściciela – w przypadku art. 50a p.r.d. jest to gmina, w przypadku art. 130a p.r.d. (w aktualnym brzmieniu) – powiat (wcześniej – Skarb Państwa). Wreszcie inne są przyczyny usuwania pojazdów z drogi, uregulowane w powołanych przepisach. W pierwszym przypadku chodzi o pojazdy w zasadzie porzucone na drodze, natomiast w drugim przypadku usunięcie pojazdu następuje z innych przyczyn, zagrażających bezpieczeństwu ruchu. Dalej należy zwrócić uwagę, że art. 130a p.r.d. wprowadza zasadę, że to sąd orzeka o przepadku pojazdu, natomiast zgodnie z art. 50a ust. 2 zd. 2 p.r.d., pojazd przechodzi na własność gminy z mocy ustawy, a przepis ten nie daje podstaw do wydania orzeczenia sądu w tym przedmiocie.

W przypadku sporów na tle wynagrodzenia za dozór pojazdów, które zostały usunięte z drogi na podstawie art. 130a p.r.d. i przeszły na własność Skarbu Państwa (obecnie – powiatu), gdyż nie zostały odebrane przez właściciela, w orzecznictwie przyjęto, że podlegają one kognicji sądów administracyjnych (por. m.in. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r., III CZP 47/07, OSNC 2008/7-8, poz. 80). Podstawą do takiego wniosku była treść § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Przytoczony przepis przewidywał zastosowanie określonych przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej jako: u.p.e.a.), dotyczących przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości, m.in. do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Wskazany w zarzucie skargi przepis § 3 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia, w dacie orzekania przez organ odwoławczy stanowił, że przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie: "a) prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia," "c) darowizny, zrzeczenia się, dziedziczenia ustawowego oraz objęcia w posiadanie rzeczy niczyjej,". Z kolei powołany w zarzucie skargi § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 rozporządzenia stanowił, że przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego stosuje się odpowiednio do: 2b) starostów w zakresie likwidacji ruchomości, które zostały przejęte na rzecz powiatu na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), 3)naczelników urzędów skarbowych - w odniesieniu do przechowywania oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt 1 i 2. Natomiast według § 6 ust. 1 rozporządzenia do przechowywania ruchomości stosuje się odpowiednio przepisy art. 100-103 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Przepisy powołanego rozporządzenia nie mają zastosowania do rozliczeń za dozór pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 50a p.r.d. Według art. 50a p.r.d. przepadek pojazdu następuje z mocy prawa, bez orzeczenia sądu, na rzecz gminy, a nie powiatu. Nie można zatem zastosować § 3 pkt 1 lit. a, c i § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 powołanego rozporządzenia do pojazdów, o których mowa w art. 50a p.r.d., ze względu na niewskazanie w nich gminy ani wójta, burmistrza, prezydenta. Skoro prawodawca nie wymienia w powołanych przepisach rozporządzenia gminy jako podmiotu na którego rzecz przechodzi własność ruchomości. Natomiast wśród organów wymienia naczelnika urzędu skarbowego oraz starostę a nie wymienia wójta, burmistrza, prezydenta, to zgodnie dyrektywą domniemania racjonalności prawodawcy należało przyjąć, że jest to rozwiązanie zamierzone przez prawodawcę. Zatem brak normy kompetencyjnej w przepisach ustrojowych prawa administracyjnego nie daje podstaw do przyjęcia stanowiska, że wójt, burmistrz, prezydent jest organem właściwym w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu usuniętego w trybie art. 50a p.r.d. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem TK kompetencji organu administracji nie można domniemywać. Brak przepisów określających organ oraz jego kompetencje w sprawie oznacza brak właściwości Prezydenta [...] w zakresie władczego rozstrzygnięcia w przedmiocie zwrotu wydatków za dozór.

Reasumując, w obowiązujących uregulowaniach prawnych nie ma przepisu pozwalającego zastosować tryb administracyjny (mogący być poddany kontroli sądowoadministracyjnej) do ustalania kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 50a p.r.d. Analogiczne stanowisko wyrażono w postanowieniach NSA: z 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 2855/12, z dnia 15 grudnia 2017 r. sygn. akt I OW 224/17). Wskazać też należy, że wskazana na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej uchwała Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 47/07 dotyczy dopuszczalności drogi sądowej w sprawach zwrotu wydatków związanych z dozorem aut usuniętych w trybie art. 130a p.r.d.

Z tych względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.