Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 513/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a)
journal: Dz.U. 2017 poz 978
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. skierował E. K. na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Dnia [...] r. organ otrzymał pismo numer [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. Dział Konsultacyjno - Diagnostyczny wraz z orzeczeniem lekarskim numer [...] wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S., w którym stwierdza się w stosunku do strony istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii; AM,A1,A2,A,B1,B.B+E,T. W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. Starosta [...], działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a oraz art. 103 ust 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr z 2017r. poz. 978 ze zm.) cofnął E. K. uprawnienia do kierowania pojazdami.

Od decyzji powyższej odwołał się adresat decyzji podnosząc, że "Starosta na podstawie jakichś badań i niewiadomych dla mnie przeciwskazań zdrowotnych wydał decyzję która narusza moje prawa".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku Białej zaskarżoną decyzją utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazało, że zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami "starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku:

1) stwierdzenia:

a) na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem, [...]".

Strona została skierowana na badania lekarskie w zakresie przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Pierwsze z tych badań miało dla niego wynik negatywny (stwierdzono takie przeciwwskazania). Adresat decyzji złożył odwołanie od tego orzeczenia. Jak jednak wynika z akt administracyjnych w toku oczekiwania na kolejne badanie, nie odebrał wezwania z Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego (pismo [...] z dnia [...] roku). Ta sama informacja o niestawieniu się strony na badania odwoławcze zawarta została w piśmie WOMP w K. : [...] z dnia [...] roku.

Kolegium podkreśliło, że ani Starosta, ani Kolegium nie posiadają uprawnień i wiedzy potrzebnej do oceny zdrowia kierujących pojazdami. Dokonują jej wyłącznie lekarze wyspecjalizowani w medycynie pracy. Ich orzeczeniami organy administracji są zaś związane.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył adresat decyzji. Rozwinął w niej swoje stanowisko zawarte uprzednio w odwołaniu od decyzji Starosty [...]. Zarzucił Kolegium "zasłanianie się "tajemnicą lekarską. Wskazał także na wadliwy tryb badań lekarskich.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr z 2017r. poz. 978 ze zm.) "starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem". Przesłanką cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami jest tu więc istnienie orzeczenia lekarskiego zawierającego informację o takich przeciwwskazaniach. Uwzględniając kwestię procedury takich badań należy przyjąć, że chodzi tu o tzw. "ostateczne" orzeczenie lekarskie, w rozumieniu art. 79 wyżej wymienionej ustawy. Będzie to dotyczyło orzeczenia wydanego w wyniku wniosku o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego lub sytuacji, gdy zainteresowany nie stawi się na wyznaczone ponownie badania lekarskie.

Warto tu także wskazać, iż decyzje wydawane w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ w przypadku stwierdzenia na podstawie ostatecznego orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma nie tylko prawo lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści (por. wyrok NSA z dnia 25 maja 2018 r. sygn. I OSK 2910/17 – orzeczenia za www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W szczególności organy administracji nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 ww. ustawy (por, wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 2018 r. sygn. I OSK 733/18).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż rozstrzygnięcia organów administracji są prawidłowe. Skarżący został skutecznie skierowany na badania lekarskie. Przystąpił do badania, w ramach którego stwierdzono u niego przeciwwskazania do kierowania pojazdami. Sam wystąpił o ponowne badania. Ich termin został wyznaczony, ale skarżący nie podjął przesyłki zawierającej informację w tym zakresie. Należy zatem uznać, że pierwsze orzeczenie stało się "ostateczne". Organy administracji miały zatem obowiązek orzec o cofnięciu uprawnień.

W związku z tym, że zarzuty skargi koncentrują się na kwestionowaniu przez skarżącego wyników badań lekarskich (w które organy administracji ingerować nie mogą) Sąd uznał je za bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.