Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 564/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 120
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2022 r., na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., po wniesieniu przez B. K. odwołania od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1882, z późn. zm.) z dniem [...] grudnia 2021 r., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wskazał, że raportem z dnia [...] października 2021 r. B. K. wniósł, na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2022 r. oraz o skierowanie go do komisji lekarskiej, w celu określenia związku choroby ze służbą. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 41 ust. 3 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, zwolnił wymienionego ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2021 r.

KGP wskazał, że w dniu [...] grudnia 2021 r. funkcjonariusz organu I instancji udał się do miejsca zamieszkania strony, w celu doręczenia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. Doręczający zidentyfikował w sposób niebudzący wątpliwości stronę, z uwagi na fakt, iż w przeszłości, tj. w okresie pełnienia przez niego służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...], strona była jego przełożonym. Funkcjonariusz (doręczający korespondencję) poinformował B. K. o celu przybycia, tj. o konieczności doręczenia korespondencji, której jest adresatem. B. K. odebrał tę korespondencję, ale gdy został poproszony o pisemne potwierdzenie faktu jej doręczenia zwrócił ją doręczającemu funkcjonariuszowi i odmówił potwierdzenia jej doręczenia, wskazując jako powód ustanowienie w sprawie pełnomocnika, któremu jak oświadczył, należy doręczyć tę korespondencję. KGP wskazał, że z uwagi na fakt, iż strona uchylała się od fizycznego odbioru rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. jak również od potwierdzenia jego przyjęcia i jednocześnie wskazała, aby przedmiotową decyzję przesłać jej pełnomocnikowi, funkcjonariusz zakończył wykonywanie tej czynności.

Tym samym, z uwagi na wyraźną odmowę odbioru decyzji przez stronę doręczający odstąpił od ponownego podjęcia próby jej wręczenia (zob. notatki służbowe z dnia [...] grudnia 2021 r. oraz z dnia [...] grudnia 2021 r. - k. 32-33 akt sprawy).

KGP podał, że w treści rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. zostało zawarte prawidłowe pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia przedmiotowej decyzji administracyjnej, tj. o prawie wynikającym z art. 32 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z art. 129 § 2 Kpa, do wniesienia odwołania od tej decyzji (rozkazu personalnego) do Komendanta Głównego Policji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia rozkazu personalnego, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

KGP stwierdził, że pomimo prawidłowo wykonanej w dniu [...] grudnia 2021 r. czynności doręczenia wyżej wymienionego rozkazu personalnego, organ przesłał za pośrednictwem operatora publicznego [...] S.A. rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. na adres strony i został on podjęty przez stronę w dniu [...] grudnia 2021 r.

KGP wskazał, że w dniu [...] grudnia 2021 r. (data prezentaty Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]) do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] wpłynęło pismo z dnia [...] grudnia 2021 r., w którym zgłosił swój udział w postępowaniu przed organem I instancji pełnomocnik strony. Do wymienionego pisma pełnomocnik strony dołączył oryginał pełnomocnictwa z dnia [...] grudnia 2021 r. do reprezentowania Pana B. K. "przed organem I instancji w sprawie o sygnaturze [...]".

W dniu [...] stycznia 2022 r. (data stempla pocztowego) strona złożyła odwołanie od wskazanego rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności tej decyzji.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniesione odwołanie złożone w dniu [...] stycznia 2022 r. przesłał wraz z aktami sprawy Komendantowi Głównemu Policji zgodnie z właściwością.

Uzasadniając stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania KGP wskazał, że postępowanie odwoławcze może być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej - wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 Kpa), w terminie określonym w art. 129 k.p.a.

KGP wskazał, że kluczowe znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma ustalenie skuteczności doręczenia zaskarżonej decyzji oraz daty doręczenia, albowiem w wyniku doręczenia decyzja wchodzi do obrotu prawnego i od daty doręczenia należy liczyć bieg terminów do wniesienia środków zaskarżenia.

KGP wskazał, że organ I instancji doręczył rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. w miejscu zamieszkania strony. Pomimo jednak odmowy przyjęcia decyzji nastąpił skutek doręczenia, o którym mowa w art. 47 § 2 k.p.a.

Organ przytoczył art. 39 § 3 i 4 k.p.a. Wskazał, że sposób doręczenia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. był prawidłowy, bo wybór tego sposobu doręczenia nastąpił w granicach wymienionego przepisu procedury administracyjnej.

KGP wskazał, że doręczenie za pośrednictwem funkcjonariuszy Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], bądź jej pracowników cywilnych w pełni spełnia kryteria ustawowe. Organ podkreślił, że strona będąca jednocześnie funkcjonariuszem Policji, nie jest uprawniona do żądania doręczenia jej decyzji w wybrany przez siebie sposób określony w art. 39 Kpa. Nie może także odmówić przyjęcia decyzji tylko z tego powodu, że po jej wydaniu wyraża gotowość udzielenia pełnomocnictwa osobie trzeciej do reprezentowania jej interesów w prowadzonym przez organ I instancji postępowaniu, w tym do odbioru kierowanych do niej pism (rozstrzygnięć). Korelatem uprawnienia organu do wyboru podmiotu doręczającego decyzję jest obowiązek przyjęcia jej w taki sposób przez adresata.

KGP podał, że w przedmiotowej sprawie, w dniu [...] grudnia 2021 r. funkcjonariusz Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], posiadający stosowne upoważnienie (k. 31 akt sprawy), stawił się osobiście w miejscu zamieszkania strony, celem doręczenia jej decyzji administracyjnej. Potwierdził tożsamość strony w sposób niebudzący wątpliwości, bowiem w przeszłości był podwładnym B. K. Funkcjonariusz Policji, wykonujący czynność doręczenia decyzji, jako pracownik organu administracyjnego, poinformował o celu przybycia i jednocześnie podjął próbę doręczenia. Strona uchylała się zarówno od przyjęcia przesyłki (zwróciła ją doręczającemu mimo tego, że pierwotnie ją przyjęła), jak również od potwierdzenia jej przyjęcia. Co do zasady najbardziej pełnym sposobem realizacji doręczenia jest doręczenie właściwe, o którym mowa w treści art. 42 Kpa. W doktrynie podkreśla się, że doręczenie bezpośrednie jest relatywnie najbardziej doskonałym sposobem dokonania tej czynności, bowiem najpełniej umożliwia realizację celów, jakie prawo łączy z tą instytucją. Ten sposób doręczenia powinien być traktowany jako reguła w postępowaniu administracyjnym (G. Łaszczyca, A. Matan, Doręczenie w postępowaniu administracyjnym ogólnym i podatkowym, Kraków 1998 r., s. 1[...]). Oczywiście doręczenie bezpośrednie (właściwe) nie gwarantuje, że adresat skierowanego do niego rozstrzygnięcia zapozna się z jego treścią, ale stwarza najlepsze warunki do tego, aby strona miała taką możliwość. W tym przypadku, niewątpliwie podjęto próbę doręczenia właściwego, co świadczy o dążeniu przez organ do realizacji celów normy prawnej zawartej w art. 10 k.p.a. Wybór adresata decyzji, na co wcześniej wskazano, również był prawidłowy, z uwagi na fakt, że strona w dniu [...] grudnia 2021 r. nie działała jeszcze w tym postępowaniu przez ustanowionego pełnomocnika. Zatem zgodnie z treścią art. 40 § 1 k.p.a. decyzję tę należało doręczyć wyłącznie jej, tj. stronie. Określenie miejsca doręczenia ustawodawca także pozostawił dyskrecjonalnej władzy organu administracyjnego. Regułą jest, że pisma, zgodnie z art. 42 § 1 k.p.a. doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub w miejscu pracy. Doręczenia na adres do korespondencji wskazany w bazie adresów elektronicznych, z uwagi na treść art. 39 § 4 in fine k.p.a., w tym przypadku, nie stosuje się. Użycie w tekście jednostki redakcyjnej spójnika "lub" dobitnie świadczy o możliwości wyboru miejsca doręczenia przez organ prowadzący postępowanie. Zasada ta doznaje ograniczenia wówczas, gdy spośród miejsc wymienionych w art. 42 § 1 k.p.a. strona wybiera lub wskazuje adres do doręczeń (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017 r., s. 316). Organ wskazał, że taka sytuacja w tym przypadku miała miejsce. Organ I instancji właściwie dokonał wyboru miejsca doręczenia, bowiem strona wskazała ten adres w treści pisma z dnia [...] listopada 2021 r., jak również potwierdziła w piśmie z dnia [...] grudnia 2021 r. zatytułowanym "Wniosek". Pod ten adres organ kierował do strony korespondencję i strona ją podejmowała. Strona nie zawiadomiła również organu administracyjnego o jakiejkolwiek zmianie adresu do doręczeń. Wobec powyższego wskazać należy, iż pracownik organu stawił się we właściwym miejscu, aby dokonać czynności doręczenia rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia [...] listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy.

Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. W takich przypadkach, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata (art. 47 § 1 i 2 Kpa).

KGP wskazał, że odmawiając przyjęcia przesyłki strona wywołała fikcję prawną skutecznego doręczenia tej decyzji. Tym samym odmowa jej przyjęcia zrodziła takie same konsekwencje prawne, jak jej skuteczne doręczenie. Ma ona miejsce w każdym przypadku, gdy adresat odmówi przyjęcia pisma, bez względu na sposób jego doręczenia (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1684/08). Zdaniem organu w omawianej sprawie doręczenie nastąpiło w dniu [...] grudnia 2021 r. Organ wskazał, że motywacja z powodu której nastąpiła odmowa przyjęcia przesyłki, jest irrelewantna z punktu widzenia prawidłowości tej czynności oraz skutków jakie wywołuje sama odmowa. Nie może w szczególności uzasadniać odmowy przyjęcia korespondencji, oświadczenie adresata o ustanowieniu w sprawie pełnomocnika, skoro pełnomocnik ten nie zgłosił swojego udziału w tej sprawie w dniu doręczenia decyzji stronie, a zatem do tego dnia nie został skutecznie ustanowionym pełnomocnikiem w tym postępowaniu.

Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu. Organ musi zostać zawiadomiony o fakcie ustanowienia pełnomocnika w danej konkretnej sprawie poprzez złożenie przez pełnomocnika oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu dokumentu pełnomocnictwa do akt. Organ stwierdził, że przesłanie w dniu [...] grudnia 2021 r. (data stempla pocztowego) do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] pisma z dnia [...] grudnia 2021 r. wraz z pełnomocnictwem z dnia [...] grudnia 2021 r., które wpłynęły do organu w dniu [...] grudnia 2021 r., nie mogło znieść skutków prawnych jakie wywołało doręczenie decyzji stronie w dniu [...] grudnia 2021 r., ani też zobowiązywać do ponownego doręczenia decyzji administracyjnej innemu niż strona podmiotowi. Wymienione pismo pełnomocnika strony wraz z oryginałem pełnomocnictwa wpłynęło do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] po dniu, w którym przeprowadzono czynność doręczenia stronie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. Bezsprzecznie zatem czynność doręczenia decyzji stronie w dniu [...] grudnia 2021 r. była prawnie skuteczna i wywołała skutek prawny - od tego dnia rozpoczął się bieg terminu do wniesienia odwołania.

Jednocześnie nie można byłoby przyjąć, że strona w dniu doręczenia jej tej decyzji (tj. w dniu [...] grudnia 2021 r.) działała przez pełnomocnika, tylko z tego powodu, że dokument pełnomocnictwa został sporządzony i podpisany przez stronę w dniu [...] grudnia 2021 r. Do dnia [...] grudnia 2021 r. pełnomocnik strony nie ujawnił bowiem skutecznie wobec organu woli działania w imieniu swojego mocodawcy, w tym konkretnym postępowaniu administracyjnym. Nie budzi wobec tego wątpliwości, że nie został on do tego dnia w sprawie ustanowiony - nie zgłosił swojego udziału w tym postępowaniu do tego dnia, a zatem w dniu [...] grudnia 2021 r. nie był on podmiotem uprawnionym do doręczeń, o którym mowa w art. 40 § 2 k.p.a.

Strona odmówiła przyjęcia decyzji w dniu [...] grudnia 2021 r., co oznacza, że ustawowy termin do jej zaskarżenia w drodze odwołania upłynął z dniem [...] grudnia 2021 r. Jak wynika z zamieszczonego na kopercie stempla pocztowego, w którym umieszczono pismo z dnia [...] stycznia 2022 r. zatytułowane "Odwołanie", przesyłkę tę nadano w placówce pocztowej operatora publicznego w dniu [...] stycznia 2022 r., a zatem po upływie terminu do wniesienia odwołania.

Tym samym nie ulega wątpliwości, że strona uchybiła wskazanemu w art. 129 § 2 k.p.a. terminowi do wniesienia odwołania. Strona wnosząc odwołanie, po upływie terminu do jej zaskarżenia, nie złożyła także wniosku o przywrócenie tego terminu, na zasadach i w trybie określonym w art. 58 k.p.a.

Na marginesie KGP dodał, że przesłanie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. za pośrednictwem operatora pocztowego - [...] S.A., należy potraktować wyłącznie jako doręczenie o charakterze informacyjnym, nie wywołującym skutków w sferze procesowej. Czynność doręczenia jest jednokrotna. W sytuacji, kiedy nastąpił prawny skutek procesowy doręczenia, późniejsze przekazanie decyzji organu I instancji stronie, bądź jej pełnomocnikowi – jeśli został on w sprawie ustanowiony, nie powoduje ponownego otwarcia dla strony terminu do wniesienia odwołania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują bowiem możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 10/07). Wskazać zatem należy, że powtórne doręczenie w żaden sposób nie miało i nadal nie ma wpływu na skuteczność pierwotnego doręczenia decyzji merytorycznej w tej sprawie.

Doręczenie może być dokonane wyłącznie jednokrotnie niezależnie od tego, czy jest to doręczenie właściwe czy zastępcze. Powtórna czynność jest ex lege nieskuteczna.

Przedstawiony stan faktyczny uniemożliwia zatem ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ II instancji, albowiem odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej tj., wniesienia odwołania.

Postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi B. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosząc o jego uchylenie, a także uchylenie rozkazu personalnego KWP nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. oraz uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności i określenie daty rozwiązania stosunku służbowego zgodny z dniem uprawomocnienia orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej, zarzucił naruszenie:

- art. 7, 8, 9, 10 § 1 i 2,14a, 24 § 3, 32, 36, 39 § 4, 40 § 1, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 79a § 1 i 2,108 § 1 k.p.a. oraz art. 41 ust. 1 pkt 1 i 117 ust. 1 ustawy o Policji poprzez uznanie przez organ I i II instancji, iż zostały wykonane wszystkie czynności dowodowe, a tym samym ustalony został stan faktyczny niezbędny do załatwienia sprawy. Wskazał, że naruszona została zasada proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a także dostępu strony do informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych postępowania mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania. Wbrew twierdzeniom organu, nie zapewniono stronie czynnego udziału w toku postępowania jak i pełnomocnikowi strony, tym samym ograniczono stronie możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań. Pozbawiono również stronę informacji w zakresie rozpoznania wniosku o wyłączenie pracownika administracji od postępowania administracyjnego, a także nie poinformowano powołanego pełnomocnika o realizacji podniesionych wniosków w dokumentacji pełnomocnika. Nie informowano również strony o przyczynach zwłoki oraz nie dopuszczono strony do możliwości złożenia wniosków dowodowych mających istotne znaczenie dla sprawy co doprowadziło w konsekwencji do złamania przez organ obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpoznania całości sprawy. Wnioskodawca nie był informowany przez organ o podejmowanych czynnościach, ich rodzaju, terminie, wynikach. Natomiast nadanie przez organ I instancji klauzuli natychmiastowej wykonalności pozbawiony jest przesłanek niezbędnych do jej nadania.

Skarżący wskazał, że wbrew twierdzeniom Organu II instancji, skarżącemu nie doręczono w dacie [...] grudnia 2021 r. jakiejkolwiek decyzji administracyjnej. Organ nadto mylnie zinterpretował treść raportu złożonego przez wnioskodawcę co do wskazania jednoznacznej podstawy prawnej wystąpienia ze służby pozbawiając go możliwości realizacji założeń opisanych w dyspozycji art. 117 ust. 1 ustawy o Policji.

W uzasadnieniu skarżący rozszerzył argumentację podniesionych zarzutów. Podniósł m.in., że w dniu [...] grudnia 2021 r. stawił się przed komisją lekarską, zaś organ I instancji następnego dnia, tj. [...] grudnia 2021 r. wydał decyzję o zwolnieniu ze służby z dniem [...] grudnia 2021 r. Skarżący podniósł też m.in., że nie odmawiał i nie uchylał się od odebrania korespondencji gdyż nie została ona mu doręczona fizycznie (przez cały czas wizyty [...] G. Z. była ona w kopercie i w koszulce biurowej), a nadto wymieniony twierdził, iż strona nie ma obowiązku jej odbioru. Podał też m.in., że do dnia dostarczenia postanowienia nr [...] Komendanta Głównego Policji skarżący przekonany był, że wizyta z dnia [...] grudnia 2021 r. [...] G. Z. miała formę kontroli prawidłowości wykonywania zwolnienia lekarskiego.

Z tego względu skarżący podniósł, że rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] został w sposób prawidłowy doręczony w dniu [...] grudnia 2021 r. co zostało potwierdzone własnoręcznym podpisem przez adresata. Skarżący zwrócił też uwagę, że zaskarżone postanowienie KGP doręczone zostało dotychczasowemu pełnomocnikowi, gdy nie posiadał on już legitymacji do działania w imieniu strony.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik podniósł m.in., że niezależnie od przyjętego sposobu doręczenia odmowa przyjęcia przesyłki zawierającej dokumenty wytworzone w sprawie wywiera skutki określone w art. 47 §1 i 2 k.p.a. Skarżący odmówił przyjęcia rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. z rąk upoważnionego pracownika organu. Na tę okoliczność została sporządzona notatka służbowa. Przesyłka została zwrócona do nadawcy, a następnie wraz z notatką z dnia [...] grudnia 2021 r. została włączona do akt postępowania. Zostały więc spełnione wszystkie wymogi formalne go zastosowania art. 47 k.p.a. oraz uznania, że doręczenie nastąpiło w dniu [...] grudnia 2021 r. Pełnomocnik podniósł też m.in., że zarzuty skargi dotyczą rozstrzygnięcia organu I instancji. Wskazał, że Komendant Główny Policji nie badał zasadności i legalności zastosowania art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, jak też nie gromadził dowodów, i nie dokonywał ich oceny. Organ II instancji ograniczył się do ustalenia, czy odwołanie z dnia [...] stycznia 2022 r. zostało wniesione przez osobę uprawnioną oraz, czy powyższa czynność nastąpiła z zachowaniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 134 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z powołanym przepisem, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

W sprawie tej organ przyjął, że doręczenie skarżącemu rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji nastąpiło w dniu [...] grudnia 2021 r. w trybie art. 47 k.p.a., a zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...] grudnia 2021 r. Sąd twierdzenia tego nie podziela, albowiem nie zostały spełnione ustawowe wymogi niezbędne do uznania doręczenia za dokonane w dniu [...] grudnia 2021 r.

Zgodnie z art. 47 § 1 k.p.a., jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. Stosownie do art. 47 § 2 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

W sprawie jest bezsporne, że organ miał prawo do dokonania doręczenia rozkazu personalnego KWP w [...] przez pracownika lub inną upoważnioną osobę.

Z akt administracyjnych sprawy, tj. notatki służbowej z dnia [...] grudnia 2021 r., jak również z notatki służbowej z dnia [...] grudnia 2021 r. wynika, że pracownik Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], podjął próbę doręczenia skarżącemu w miejscu zamieszkania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji. Z wymienionych notatek służbowych (karta 32 i 33 akt administracyjnych) wynika, że skarżący odmówił odebrania korespondencji.

W ocenie Sądu, w świetle treści art. 47 § 1 k.p.a. okoliczność odmowy przyjęcia przez skarżącego rozkazu personalnego KWP o zwolnieniu ze służby w dniu [...] grudnia 2021 r. nie została prawidłowo udokumentowana, czego nie dostrzegł organ odwoławczy.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że kwestia prawidłowego udokumentowania okoliczności odmowy przyjęcia rozkazu personalnego (decyzji) ma kluczowe znaczenie dla uznania prawidłowości postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania (v. wyrok NSA z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1856/13, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z notatek służbowych (z dnia [...] i [...] grudnia 2021 r.) doręczającego pracownika wynika, że skarżący odmówił przyjęcia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Powyższe powinno, stosownie do art. 47 § 1 k.p.a., skutkować sporządzeniem przez doręczającego pracownika odpowiedniej adnotacji - na odpisie decyzji, czy też na kopercie zawierającej przesyłkę w postaci rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, którą próbowano doręczyć – o odmowie jej przyjęcia wraz z datą odmowy. Tylko w takim przypadku, jak stanowi art. 47 § 2 k.p.a., można uznać, iż pismo to zostało doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

Także w doktrynie wskazuje się, że kontrolę prawidłowości stosowania fikcji doręczenia pisma, wynikającej z komentowanego przepisu, zapewnia postanowienie art. 47 § 1 zd.2 – załączenie do akt zwróconego pisma wraz z adnotacją o odmowie jego przyjęcia. Z adnotacji musi wynikać, że miała miejsce wprost wyrażona przez adresata odmowa przyjęcia pisma (v. J.Borkowski w:[ B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 15. Wydanie, str. 335].

Tymczasem organ (pracownik organu) sporządził jedynie notatki służbowe ([...] i [...] grudnia 2021 r.) o odmowie przyjęcia przez skarżącego w dniu [...] grudnia 2021 r. rozkazu personalnego. Sama zaś przesyłka, tj. umieszczona w aktach administracyjnych zaklejona koperta wraz ze "zwrotką", nie zawiera adnotacji o odmowie jej przyjęcia i dacie odmowy. Powyższe stanowi o wadliwości doręczenia rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby, w trybie art. 47 k.p.a. Brak było w świetle powyższego podstaw do przyjęcia, że rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2021 r. doręczony został skarżącemu w dniu [...] grudnia 2021 r. W tych okolicznościach nie ma znaczenia, czy w chwili próby doręczenia przesyłki przez pracownika organ miał już wiedzę o ustanowieniu przez niego pełnomocnika. Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się wiadomość e-mail skierowana [...] grudnia 2021 r. przez skarżącego do organu z informacją o ustanowieniu pełnomocnika, zaś notatka służbowa pracownika organu z dnia [...] grudnia 2021 r. wskazuje godzinę, w której pracownik zakończył próbę doręczenia przesyłki. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w chwili podjęcia próby doręczenia przesyłki przez pracownika organu w dniu [...] grudnia 2021 r. organ nie miał wiedzy o ustanowieniu pełnomocnika. Jednakże, jak wskazano już wyżej, kwestie te pozostają bez znaczenia w sprawie w sytuacji, gdy dołączona do akt administracyjnych przesyłka (w postaci zabezpieczonej koperty) oznaczona m.in. RP [...] z dn. [...].12.2021 r. nie zawiera adnotacji doręczającego o odmowie jej przyjęcia przez adresata i nie wskazuje daty.

W tych okolicznościach przyjąć należało, że rozkaz personalny KWP z dnia [...] grudnia 2021 r. doręczony został skarżącemu w dniu [...] grudnia 2021 r. Wskazać trzeba bowiem, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2021 r., jeszcze przed próbą doręczenia przez pracownika w dniu [...] grudnia 2021 r., wysłany został do skarżącego przesyłka pocztową (poleconą) w dniu [...] grudnia 2021 r., co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy (karta 27- dokument elektroniczny wygenerowany w dniu [...] grudnia 2021 r. z systemu [...] S.A.; karta 55- stanowisko KWP w [...] w sprawie odwołania od rozkazu personalnego, z informacją, że rozkaz personalny w dniu [...] grudnia 2021 r. wysłano na adres zamieszkania skarżącego za pośrednictwem [...]). Doręczenie tego rozkazu personalnego skarżącemu nastąpiło, jak wynika z karty 27 akt administracyjnych w dniu [...] grudnia 2021 r. W chwili nadania przesyłki przez organ w dniu [...] grudnia 2021 r. skarżący bezspornie działał osobiście w postępowaniu administracyjnym (bez udziału pełnomocnika), albowiem organ nie został w tym dniu zawiadomiony o ustanowieniu pełnomocnika. Tym samym doręczenie rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] dokonane w dniu [...] grudnia 2021 r. jest skuteczne.

W tych okolicznościach, nie było podstaw do stwierdzenia przez organ odwoławczy, że odwołanie wniesione przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2022 r. (data nadania przesyłki w placówce [...]), złożone zostało z uchybieniem ustawowego terminu do jego wniesienia.

Pozostałe kwestie podniesione w skardze nie były przedmiotem oceny Sądu, albowiem, jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji

nie badał zasadności i legalności zastosowania art. 41 ust. 3 ustawy o Policji. Także przedmiotem kontroli Sądu było wyłącznie postanowienie KGP z dnia [...] lutego 2022 r. stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w wyroku.