Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1252/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 145 par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Gminy Z. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia budowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr [...], 2. umarza postępowanie administracyjne, 3. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 14 czerwca 2019 r. Gmina Z. zgłosiła Staroście [...] zamiar budowy placu zabaw w miejscowości J., na działkach nr 1 i 2. Do zgłoszenia dołączono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opis techniczny inwestycji oraz projekt zagospodarowania terenu.

Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia i przedłożenia do dnia [...] r. projektu zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta – zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1935), zwanego dalej rozporządzeniem, oraz uzupełnienia zgłoszenia o podanie terminu rozpoczęcia robót.

Decyzją z dnia [...] r. Starosta [...], powołując się na art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186), wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. W uzasadnieniu wskazano, że inwestor pomimo nałożenia na niego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia, nie uzupełnił do dnia wydania decyzji braków i nieprawidłowości.

Na skutek wniesionego odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda Śląski pismem z dnia [...] r. zwrócił się do inwestora o przedłożenie projektu zagospodarowania terenu sporządzonego przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta oraz o podanie terminu planowanego rozpoczęcia robót.

Odpowiadając na powyższe, inwestor w piśmie z dnia [...] r. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odwołaniu co do braku podstawy prawnej żądania projektu zagospodarowania terenu na kopii mapy do celów projektowych. Jednocześnie wskazał termin planowanego rozpoczęcia robót na miesiąc [...] r.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją, Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że inwestycja objęta zgłoszeniem obejmowała realizację obiektów małej architektury w miejscu publicznym. Stąd, zgodnie z art. 30 ust. 4 Prawa budowlanego, należało do zgłoszenia dołączyć projekt zagospodarowania działki lub terenu wykonany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane. W ocenie organu odwoławczego zasady wykonania takiego projektu określono w § 8 ust. 1 rozporządzenia. To oznacza, że część rysunkowa tego projektu winna być sporządzona na mapie do celów projektowych, o której mowa w przepisach prawa geodezyjnego.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca Gmina zarzuciła:

1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia odnośnie istoty sprawy w całości;

2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 30 ust. 4 Prawa budowlanego, w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że projekt zagospodarowania działki lub terenu wykonany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane, o którym mowa w art. 30 ust. 4, musi spełniać wymogi z § 8 rozporządzenia w sytuacji, w której budowa obiektów małej architektury w miejscu publicznym jak w art. 30 ust. 1 pkt 4, nie wymaga projektu budowalnego, a tym samym przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania;

3. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 30 ust. 4 poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że projekt zagospodarowania działki lub terenu wykonany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane, o którym mowa w art. 30 ust. 4 Prawa budowlanego, musi zostać sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych lub jej kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta - jak wskazano w art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego - w sytuacji, w której budowa obiektów małej architektury w miejscu publicznym nie wymaga projektu budowalnego a tym samym przepisy rozporządzenia nie mają zastosowania.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przyznanie jej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości prawem przepisanej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasowa argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 poz. 2167, ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

W niniejszej sprawie uwaga ta jest o tyle istotna, gdyż w wyniku nowelizacji przepisów Prawa budowlanego, dokonanej na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), od dnia 19 września 2020 r. obowiązują odmienne reguły dotyczące realizacji tego typu inwestycji, aniżeli obowiązywały w dacie wydawania zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności zauważyć przyjdzie, że ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. W szczególności nie budzi zastrzeżeń, że przedmiotem zgłoszonej przez skarżącą Gminę inwestycji była budowa obiektów małej architektury w miejscu publicznym, zaś obowiązek dokonania zgłoszenia wynikał z art. 30 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Poza sporem pozostaje również, że przed wspomnianą nowelizacją Prawa budowlanego, jednym z wymogów kompletności zgłoszenia było przedstawienie w nim projektu zagospodarowania działki lub terenu wykonanego przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane (art. 30 ust. 4 Prawa budowlanego). To właśnie wymagania dotyczące tego dokumentu stanowią istotę sporu w niniejszej sprawie.

Sąd w tym zakresie w pełni podziela wykładnię dokonaną przez autora skargi. W szczególności Sąd stoi na stanowisku, że do projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym była mowa w art. 30 ust. 4 Prawa budowlanego, nie znajdowały zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Podkreślenia bowiem wymaga, że rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 34 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określa szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego, uwzględniając zawartość projektu budowlanego w celu zapewnienia czytelności danych. Z kolei z § 1 rozporządzenia wynikało, że określa ono szczegółowy zakres i formę projektu budowlanego, nie ograniczając zakresu opracowań projektowych w stadiach poprzedzających opracowanie projektu budowlanego, wykonywanych równocześnie, w szczególności projektu technologicznego oraz na potrzeby związane z wykonywaniem robót budowlanych.

Powołane regulacje w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że rozporządzenie znajdowało zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy w procesie inwestycyjnym było wymagane sporządzenie projektu budowlanego. Takiego wymagania nie przewidywały natomiast przepisy Prawa budowlanego w odniesieniu do zgłoszenia zamiaru budowy obiektów małej architektury w miejscach publicznych. W tym stanie rzeczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym była mowa w art. 30 ust. 4 Prawa budowlanego, jakkolwiek winien był być wykonany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane, to jednak brak było podstaw do twierdzenia, że miał również spełniać wymagania określone w § 8 obowiązującego wówczas rozporządzenia.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca do zgłoszenia dołączyła rysunek zatytułowany "zagospodarowanie terenu", wykonany przez architekta A. U. oraz kopię dokumentu potwierdzającego uprawnienia budowlane tego architekta (decyzja nr [...] z dnia [...] r.). Ponadto na etapie postępowania odwoławczego uzupełniła zgłoszenie poprzez wskazanie terminu planowanego rozpoczęcia robót. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do uznania zgłoszenia za niekompletne, a tym samym do utrzymania w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw wydanej na podstawie art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

O umorzeniu postępowania administracyjnego (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Obecnie nie jest bowiem możliwe zakończenie postępowania administracyjnego zainicjowanego zgłoszeniem skarżącej jakimkolwiek rozstrzygnięciem co do meritum sprawy. Przyjmując, że w sprawie nadal mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r. (art. 25 ustawy nowelizującej), to wydanie decyzji jest bezprzedmiotowe z uwagi na kompletność dokonanego zgłoszenia, a ponadto stało się niemożliwe z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 i 5d Prawa budowlanego.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się wpis od skargi oraz opłata za czynności adwokackie obliczona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800).

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie przewidzianym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), w związku z § 1 zarządzenia nr 31 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach dalszych działań profilaktycznych przeciwdziałających rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2.