Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 339/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-05-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. R. na orzeczenie dyscyplinarne Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej postanawia oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Zaskarżonym orzeczeniem dyscyplinarnym Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] 2012 r. utrzymano w mocy orzeczenie dyscyplinarne Naczelnika Urzędu Celnego w L., którym funkcjonariusza M. R. uznano za winnego naruszenia obowiązków służbowych i wymierzono mu karę dyscyplinarną nagany.

W złożonej do sądu administracyjnego skardze M. R. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia podnosząc, że rzutuje ono na jego sytuację zawodową, możliwość awansu i ocenę pracowniczą. Skarżący wskazał, że wykonanie orzeczenia naruszy jego dobra osobiste, a wymiar szkody jaka może powstać w razie jego wykonania jest aktualnie trudny do przewidzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm. – dalej jako: ppsa), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu artykułu 61 § 3 ppsa, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, w tym aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warto zauważyć, iż okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania aktu lub czynności podlegają ocenie sądu, jednakże mając na uwadze treść powołanego wyżej art. 61 § 1 ppsa stwierdzić należy, że wstrzymanie wykonania aktu (tu: decyzji) lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach (por. post. NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 76/06, LEX nr 299367).

Ustawodawca jako przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo wystąpienia negatywnych skutków wykonania zaskarżonego aktu, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, występuje w sytuacji, w której zaskarżony akt zostanie wykonany, a następnie w wyniku uwzględnienia skargi zostanie uchylony, przy czym przesłanka "trudnych do odwrócenia skutków" odnosi się do tych wszystkich zmian prawnych lub faktycznych, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą ich zmianę. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ppsa jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym chodzi tu o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona w późniejszym czasie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

Z analizy akt sprawy wynika, iż skarżącemu wymierzono karę dyscyplinarną nagany, o której mowa w art. 167 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o służbie celnej (Dz.U. z 2009 r. Nr 168, poz. 1323 ze zm. – dalej jako: ustawa o służbie celnej).

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego skarżący nie wskazał na konkretne fakty, które dawałyby podstawy do przyjęcia, że w sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki do uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca podnosi, że fakt wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany rzutuje na jego sytuację zawodową, możliwość awansu i ocenę pracowniczą. Nie sposób jednak, w kontekście tej argumentacji, mówić o powstaniu skutku prawnego, którego odwrócenie byłoby niemożliwe. W szczególności, okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie stanowi utrata, potencjalnej tylko, możliwości awansu. Skarżący wskazuje też, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę w jego dobrach osobistych. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego, przytoczone okoliczności, choć są dla niego uciążliwe, to jednak nie powodują skutków trudnych do odwrócenia, w rozumieniu art. 61 ppsa. Zwrócić, bowiem trzeba uwagę, że kara dyscyplinarna nagany, o której mowa w art. 167 ust. 1 pkt 2 ustawy o służbie celnej, ulega zatarciu po upływie 12 miesięcy, od dnia doręczenia prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, co powoduje usunięcie z akt osobowych orzeczenia o ukaraniu i zniszczenie go (art. 183 ust. 2 i 7 ustawy o służbie celnej). Ponadto, na wniosek ukaranego zatarcie może nastąpić po upływie roku od dnia wykonania kary (art. 183 ust. 5 ustawy o służbie celnej).

Z konstrukcji normy prawnej zawartej w art. 61 § 3 ppsa wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 7 kwietnia 2010 r., sygn. I OZ 214/10). Tymczasem, ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału nie wynika, a w uzasadnieniu spornego wniosku nie odniesiono się do żadnych konkretnych faktów mających potwierdzić, iż wykonanie zaskarżonego orzeczenia w istocie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast samo tylko twierdzenie skarżącego w żadnym razie nie mogło uzasadniać, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła któraś z przesłanek wstrzymania, wskazanych w art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie NSA z dnia 18.05.2004 r., FZ 65/04, postanowienie NSA z 02.07.2008 r., sygn. I OZ 482/08).

Reasumując, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, ziściły się przesłanki, z którymi ustawodawca, poprzez treść art. 61 § 3 ppsa łączy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono, jak w sentencji postanowienia.