Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 329/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b § 1, art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14c § 2, art. 14h
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 57a, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Protokolant: sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 lipca 2019 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. [...] (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) wystąpiła o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości.

W opisie stanu faktycznego wskazano, że w dniu [...] kwietnia 2016 r. zmarła matka wnioskodawczyni, pozostawiając spadek w postaci prawa wieczystego użytkowania nieruchomości położonej w [...], gm. [...] - działka nr [...] o pow. [...] ha wraz z prawem własności budynku mieszkalnego na niej posadowionego o wartości [...] zł. Spadek po zmarłej zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] nr [...] z [...] grudnia 2016 r. został nabyty przez: siostrę wnioskodawczyni - [...] i wnioskodawczynię każda w [...] części, [...] w [...] części oraz [...] i [...] - każde w [...] części.

Wobec braku porozumienia pomiędzy wnioskodawczynią a [...], [...] i [...] co do wartości oddziedziczonej nieruchomości, wnioskodawczyni wystąpiła do sądu o dokonanie działu spadku.

Postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2017 r. Sąd Rejowy w [...] dokonał działu spadku w ten sposób, że prawo użytkowania wieczystego wraz z prawem własności budynku przyznano wnioskodawczyni z obowiązkiem spłaty na rzecz pozostałych spadkobierców: kwoty [...]zł na rzecz [...] oraz po [...] zł na rzecz [...] oraz [...]. Kwoty te są niższe, niż sumy wynikające z przemnożenia wartości nieruchomości przez ułamek określający udział w spadku, ponieważ do czasu dokonania działu spadku zainteresowana ponosiła wydatki na utrzymanie nieruchomości oraz na zgromadzenie dokumentacji i wniesienie wniosku o dział spadku. Wydatki te zostały przez sąd uznane i pomniejszono o nie spłaty na rzecz pozostałych spadkobierców. Postanowienie powyższe nie rozstrzygnęło obowiązku spłaty wobec siostry wnioskodawczyni - [...]. Wnioskodawczyni z siostrą były zgodne co do faktu, że przedmiot spadku - nieruchomość jest warta [...] zł, dlatego też zainteresowana nie występowała o ustalenie kwoty przypadającej dla siostry, uznając (jej prawo do spłaty w wysokości [...] zł ([...] x [...] zł). Wnioskodawczyni na rachunek bankowy siostry przelała kwotę [...]zł, wynikającą z pomniejszenia przypadającej na nią wartości spadku o wydatki dokonane przez wnioskodawczynię przed orzeczeniem o dział spadku oraz inne wydatki poniesione w imieniu siostry i uzgodnione z nią (np. koszty pomnika dla zmarłej spadkodawczyni).

W 2018 r. wnioskodawczyni dokonała sprzedaży nieruchomości.

W uzupełnieniu wniosku skarżąca wskazała, że:

1). Wydatki ponoszone przez wnioskodawczynię na utrzymanie nieruchomości są wydatkami udokumentowanymi, jednakże nie zwiększały one wartości nieruchomości, były jedynie kosztami związanymi z utrzymaniem nieruchomości do czasu jej zbycia. Tymi wydatkami były:

- koszty podatków od nieruchomości i opłaty za wieczyste użytkowanie w kwocie [...]zł,

- koszty utrzymania (woda, ścieki, energia elektryczna, ubezpieczenie OC ) w kwocie [...]i [...] zł,

- koszty opłat sądowych (PCC-3, inne opłaty sądowe związane ze sprawą) w kwocie [...]zł,

- koszty gromadzenia i wytworzenia dokumentów w kwocie [...]zł.

Łącznie poniesione wydatki wyniosły [...] zł.

2) Koszty gromadzenia i wytworzenia dokumentacji obejmowały:

- opłata za wystąpienie do [...] - Księgi Wieczyste w [...] o wydanie informacji w sprawie opłaty za wieczyste użytkowanie - [...] zł,

- opłata za dokonanie zmian w Księdze Wieczystej - [...] zł.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1) Czy przy sprzedaży nieruchomości kosztem nabycia jest spłata dokonana przez wnioskodawczynię na rzecz jej siostry, której nie obejmowało postanowienie sądu?

2) Czy przy sprzedaży nieruchomości kosztem nabycia jest dla wnioskodawczyni kwota faktycznie przekazana na rachunki bankowe na rzecz pozostałych spadkobierców, czy też kosztem sprzedaży nieruchomości jest kwota faktycznie przekazana na rachunki bankowe spadkobierców, powiększona o wydatki poniesione przez wnioskodawczynię w ich imieniu?

Zdaniem wnioskodawczyni, kosztem uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia przez zainteresowaną nieruchomości będzie wartość spłat na rzecz pozostałych spadkobierców, powiększona o wydatki poniesione w ich imieniu, za ich wiedzą i zgodą przed dokonaniem przez sąd działu spadku, mieści się w tym również faktycznie dokonana spłata na rzecz siostry zainteresowanej, której nie obejmowało rozstrzygnięcie sądu. Powołując art. art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. wnioskodawczyni wskazała, że, kosztem uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości będzie kwota faktycznie dokonanych wpłat na rzecz wszystkich spadkobierców powiększona o ich zobowiązania wobec wnioskodawczyni, z tytułu wydatków poniesionych przez zainteresowaną w ich imieniu za ich wiedzą i zgodą.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z [...] lutego 2019 r. uznał stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ powołał m.in. art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), art. 19 ust. 1, art. 22 ust. 6c, art. 22 ust. 6d, art. 30e ust. 4, art. 45 ust. 1a pkt 3, art. 45 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm. – dalej: "u.p.d.o.f."), art. 210 § 1, art. 211, art. 212, art. 922, art. 924, art. 925, art. 1035 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025 – dalej: "K.c."). Na podstawie powołanych przepisów organ wywiódł, że zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych, bądź przez podział cywilny, polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów współwłaścicieli. Jeżeli w wyniku działu spadku udział w nieruchomości lub prawie zwiększa się, tj. przekracza udział nabyty uprzednio w spadku, to data działu spadku będzie również datą nabycia tej części nieruchomości lub prawa, o którą zwiększył się udział w niej po dokonaniu działu spadku. Zatem, zdaniem organu, nabycie w wyniku działu spadku części majątku spadkowego, który należał do innych spadkobierców, tj. otrzymanie z tego majątku udziałów przekraczających pierwotny udział spadkowy stanowi nabycie w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f.

W świetle powyższego organ uznał, że prawo wieczystego użytkowania nieruchomości wraz z prawem własności budynku wnioskodawczyni nabyła w różnym czasie i w różny sposób, tj.: w części w 2016 r. w drodze spadku po mamie, w części w 2017 r. w wyniku działu spadku. Organ stwierdził następnie, że orzeczone przez sąd, w postanowieniu w sprawie działu spadku, spłaty na rzecz trojga spadkobierców ([...], [...], [...]) stanowią koszt nabycia prawa do nieruchomości. Wobec tego wnioskodawczyni przysługuje prawo odliczenia od przychodu uzyskanego ze sprzedaży przedmiotowej nieruchomości kwoty dokonanych spłat na rzecz pozostałych spadkobierców powiększonych o uznane przez sąd wydatki poniesione przez zainteresowaną w imieniu tych spadkobierców związane z utrzymaniem nieruchomości oraz gromadzeniem i wytworzeniem dokumentów w związku z działem spadku. Ze względu na to, że sąd w postanowieniu o dziale spadku nie rozstrzygnął o obowiązku spłaty wobec siostry, skutkiem tego postanowienie stanowiło o przeniesieniu na rzecz wnioskodawczyni udziału w nieruchomości należącego wcześniej do siostry, jednakże nie stanowiło o odpłatności na rzecz siostry w zamian za przeniesienie tego udziału, przekazanej siostrze kwoty nie można utożsamiać z odpłatnym działem spadku. W konsekwencji przekazana siostrze kwota nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu, tym samym wnioskodawczyni ustalając dochód z odpłatnego zbycia nieruchomości nie może uwzględnić tej kwoty.

W ocenie organu stanowisko wnioskodawczyni, wskazujące na sposób ustalenia kwoty, kosztów uzyskania przychodu jakie przysługują zainteresowanej, do odliczenia od przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości należało uznać za nieprawidłowe. Końcowo organ podkreślił, że zakres interpretacji indywidualnej, zdeterminowany jest przede wszystkim przedstawionym przez wnioskodawczynię stanem faktycznym, jak i własnym stanowiskiem wnioskodawczyni. Jeżeli przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie się różnił od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła wnioskodawczyni w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego.

W skardze z dnia [...] marca 2019 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, nie precyzując jednoznacznie zarzutów dotyczących przedmiotowej sprawy. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że kosztem uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości będzie kwota faktycznie dokonanych wpłat na rzecz wszystkich spadkobierców powiększona o ich zobowiązania wobec skarżącej z tytułu wydatków poniesionych przez nią w ich imieniu za ich wiedzą i zgodą. Skarżąca wskazała, że sąd w postanowieniu o dziale spadku nie rozstrzygnął o obowiązku spłaty wobec siostry, skutkiem czego postanowienie stanowiło o przeniesieniu własności na jej rzecz udziału w nieruchomości należącego wcześniej do siostry, jednakże nie nakładało obowiązku odpłatności na rzecz siostry w zamian za przeniesienie tego udziału. Zadaniem skarżącej nie ma żadnej różnicy pomiędzy kwotami przekazanymi jako spłata dla trojga pozostałych spadkobierców, a spłatą przekazaną siostrze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed WSA w Poznaniu, w dniu 4 lipca 2019 r. skarżąca podniosła okoliczność, że jej siostra była uczestniczką postępowania działowego. W postanowieniu działowym Sąd przyznał na jej rzecz całość prawa użytkowania wieczystego działki wraz z prawem własności budynku. Nie uwzględniono jedynie spłaty na rzecz siostry.

Odnośnie meritum pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko, w którym organ stwierdził, że spłata dokonana na rzecz siostry nie może stanowić kosztów uzyskania przychodu z uwagi na nieobjęcie siostry postępowaniem działowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest interpretacja, w której organ stwierdził, że stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia kosztów uzyskania przychodu z tytułu sprzedaży nieruchomości jest nieprawidłowe. Kwestię sporną stanowi zagadnienie dotyczące zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu w związku ze sprzedażą nieruchomości, spłaty dokonanej na rzecz siostry, której nie obejmowało postanowienie sądowe.

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa wydawane w indywidualnych sprawach. Na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności, a art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi zaś, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. w wyniku nowelizacji ustawy P.p.s.a. zmieniono zasady sądowej kontroli indywidualnych interpretacji prawa podatkowego. Ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015, poz. 658) wprowadzono przepis art. 57a. Zgodnie z tą normą prawną skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się, że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie (por. A. Kabat, Komentarz do art. 57 (a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.; zob. też S. Babiarz (red.), K. Aromiński, Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, publ. Lex 2015). W wyroku z dnia 18 października 2019 r. o sygn. akt I FSK 1778/16 (dostępny na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przepis art. 57 a P.p.s.a wprowadził dwie istotne zmiany.

Po pierwsze, określono dodatkowe, w stosunku do pozostałych skarg, wymogi formalne tego środka zaskarżenia. W skardze m.in. na pisemną interpretację indywidualną, analogicznie jak w skardze kasacyjnej, należy określić, który przepis prawa materialnego lub procesowego został naruszony. Ponadto należy wskazać sposób naruszenia tych norm prawnych. Te wymogi formalne, w razie ich niezachowania, podlegają procedurze naprawczej. Po drugie, jak wynika ze zdania 2 art. 57a P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny jest związany wskazanymi zarzutami oraz powołaną podstawą prawną. Znowelizowano również art. 134 § 1 P.p.s.a, który aktualnie stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W stanie prawnym obowiązującym po wprowadzeniu do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi art. 57a, w zakresie rozpoznawania skarg na indywidualne interpretacje wniesione po dniu 15 sierpnia 2015 r., zawężono zakres kognicji sądu pierwszej instancji odnośnie ich rozpoznawania. Wojewódzki Sąd Administracyjny uprawniony jest bowiem jedynie do kontroli sądowej tych interpretacji w aspekcie zarzutów i podstaw zaskarżenia. Zatem może tylko kontrolować, czy wskazane w skardze przepisy zostały naruszone przez organ interpretacyjny i to w sposób określony w skardze. To postępowanie w zakresie granic rozstrzygania w istotny sposób zbliżyło się do postępowania w zakresie rozpoznawania skarg kasacyjnych.

Oceniając zatem skargę wniesioną w niniejszej sprawie pod kątem art. 57a P.p.s.a., Sąd stwierdził, że skarga ta nie wypełnia dyspozycji tego przepisu, a zatem podlega oddaleniu. Należy podkreślić, że w skardze z dnia [...] marca 2019 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, nie precyzując jednoznacznie zarzutów dotyczących przedmiotowej sprawy. Uzasadnienie skargi składa się w dużej części z relacji przebiegu dotychczasowego postępowania i zacytowaniu przepisu art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. W końcowej części skargi skarżąca nie zgodziła się z organem uznając, że jego stanowisko jest sprzeczne z treścią przepisów określających zasady ustalania kosztów odpłatnego zbycia nieruchomości. Dodatkowo na rozprawie skarżąca podniosła nowe okoliczności, których nie ujęła we wniosku o interpretację. Analiza treści rozpoznawanej skargi doprowadza do wniosku, że nie można uznać, że jest postawiony zarzut błędnej wykładni przepisu prawa materialnego lub jego błędnego zastosowania czy też zarzut naruszenia przepisów postępowania. Tymczasem Sąd rozpoznając skargę nie ma obowiązku, ani nawet prawa domyślać się, jakie zarzuty formułuje skarżąca. Nie wiadomo bowiem, czy skarżąca dopatruje się błędnej wykładni, czy też raczej niewłaściwego zastosowania określonego przepisu. W tym zakresie zaś Sąd nie ma obowiązku domyślać się intencji skarżącej czy też uzupełniać jej argumentacji. Z drugiej strony Sąd nie może wyjść poza granice zakreślone w skardze, wynikające z zarzutów oraz powołanej podstawy prawnej. Powyższe uchybienie sprawia, że skarga nie odniosła zamierzonego skutku, a zatem podlega oddaleniu.

Na marginesie Sąd wyjaśnia, że postępowanie interpretacyjne jest postępowaniem autonomicznym, do którego stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej. Celem tego postępowania jest ocena stanu faktycznego i proponowanego we wniosku rozstrzygnięcia, a nie rozstrzyganie sytuacji prawnopodatkowej strony składającej wniosek. Stosownie do postanowień art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2019 r., poz. 900 - dalej: "O.p."). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej na wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Na mocy art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Specyfika postępowania interpretacyjnego polega na tym, że w jego ramach nie jest dopuszczalne ustalenie przez organ podatkowy faktów istotnych dla zastosowania wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Zgodnie bowiem z postanowieniami przytoczonego powyżej art. 14b § 3 O.p. to na składającym wniosek o wydanie interpretacji spoczywa ciężar wyczerpującego opisania stanu faktycznego lub też przedstawienia opisu zdarzenia przyszłego. Rola organu interpretacyjnego sprowadza się do dokonania wykładni wskazanych przez wnioskodawcę przepisów prawa oraz odniesienia wynikających z nich norm do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, a przez to w konsekwencji dokonanie oceny czy stanowisko występującego z wnioskiem znajduje oparcie w normach prawa podatkowego. Powyższa konstatacja znajduje również potwierdzenie w postanowieniach art. 14h O.p., zgodnie z którym w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W kontekście przytoczonego przepisu należy wskazać, że w toku postępowania interpretacyjnego nie znajdują zastosowania postanowienia zawarte w art. 188-200 O.p., znajdujące się w rozdziale 11 zatytułowanym "dowody" znajdującym się w dziale IV noszącym tytuł "postępowanie podatkowe". Zatem istotą wydawania interpretacji indywidualnych jest dokonywanie wykładni konkretnych przepisów prawa podatkowego w powiązaniu z dokładnie określonym stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym poprzez ocenę przedstawionego we wniosku stanowiska wnioskodawcy w kontekście zadanego pytania. W ramach postępowania określonego w Rozdziale 1a O.p. organ podatkowy nie dokonuje analizy stanu faktycznego pod kątem prawdopodobności jego zaistnienia, przyjmując, że stan faktyczny jest przedstawiony w sposób rzetelny.

Sąd zaznacza, że rolą organu podatkowego wydającego interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego jest ocenić stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego jako prawidłowe albo nieprawidłowe. Stąd też wydając zaskarżoną interpretację indywidualną, organ uwzględnił obowiązujące przepisy prawa (działał w oparciu o przepisy prawa), choć inaczej je zinterpretował niż uczyniła to strona, tj. ocenił zaprezentowane we wniosku stanowisko jako nieprawidłowe. Konsekwencją powyższego było, zgodnie z art. 14c § 2 O.p., wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Reasumując Sąd stwierdza, że treść skargi nie spełnia wymogu art. 57a P.p.s.a., a skarżąca na rozprawie podjęła próbę dokonania modyfikacji stanu faktycznego poprzez podanie elementów, które nie zostały zawarte we wniosku o interpretację. Co istotne indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego obowiązuje w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego. Jeżeli w istocie ten stan faktyczny jest inny niż przedstawiony we wniosku o interpretację, to skarżąca ma prawo postąpić inaczej niż wskazał organ podatkowy lub wystąpić z nowym wnioskiem o interpretację, podając nowy, wyczerpujący stan faktyczny.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.