Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1434/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 37
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2010 r. sprawy ze skargi B. P. i T. P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/WA 1434/10

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2010r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - po rozpatrzeniu odwołania B. i T. P. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1994 r., utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 1993 r, nakazującą T. P. rozbiórkę, w terminie do dnia 28 lutego 1994r, budynku letniskowego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1993r, wydaną na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. — Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. nr 38, poz. 229 z późn. zm.), nakazał T. P. rozbiórkę, w terminie do dnia 28 lutego 1994 r., budynku letniskowego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...].

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania T. P., decyzją z dnia [...] lutego 1994r., utrzymał w mocy ww. decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po wszczęciu na wniosek B. i T. P. postępowania w trybie art. 155 Kpa, decyzją z dnia [...] maja 2010r., odmówił uchylenia ww. ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1994r,

B. i T. P. wnieśli w ustawowym terminie odwołanie od ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Po przeanalizowaniu akt przedmiotowej sprawy i rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy stwierdził, że z akt administracyjnych sprawy wynika, że domek letniskowy na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...] został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Ponadto z akt sprawy wynika, że w dacie orzekania przez Kierownika Urzędu Rejonowego w [...]

oraz przez Wojewodę [...] nakazu rozbiórki przedmiotowego domku teren, na którym znajduje się działka nr ew. [...] był objętym Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego wsi [...] gm. [...], uchwalonym uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 1988 r. (Dz. Urzęd. Województwa [...] nr [...] z dnia [...] maja 1988 r.). Zgodnie z ustaleniami ww. planu działka nr ew. [...] w miejscowości [...] gm. [...] znajdowała się na terenie oznaczonym symbolem 6 RO — pow. 1,50 ha — "Teren istniejącej roli. Przewiduje się w planie wykorzystanie ogrodniczo-warzywnicze z dopuszczeniem prowadzenia gospodarki pszczelarskiej bez prawa zabudowy".

Zgodnie z regulacją art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Z normy prawnej wynikającej z przytoczonego wyżej przepisu wynika, że nakaz rozbiórki obiektu budowlanego musi zostać wydany, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki: 1) obiekt budowlany jest realizowany lub został zrealizowany niezgodnie z przepisami, czyli m.in. bez pozwolenia na budowę 2) obiekt budowlany znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę.

Mając na względzie powyższe organ stwierdził, że w sytuacji łącznego wystąpienia ww. przesłanek, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, właściwy organ jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wniesionego obiektu budowlanego. Podkreślił przy tym, że w powyższym zakresie decyzja rozbiórkowa ma charakter decyzji związanej, zaś właściwy organ administracji pozbawiony jest tzw. luzu decyzyjnego.

Artykuł 155 kpa stanowi, że decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji

i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 §2 kpa stosuje się odpowiednio. Podkreślenia wymaga fakt, że uchylenie lub zmiana decyzji w ww. trybie wymaga spełnienia wszystkich określonych przepisem art. 155 kpa przesłanek (tj. zgody wszystkich stron postępowania, występowania interesu publicznego lub słusznego interesu strony uzasadniającego uchylenie lub zmianę decyzji oraz brak zakazu uchylenia lub zmiany decyzji zawartego w przepisach szczególnych). Inaczej mówiąc, nie spełnienie którejkolwiek z przesłanek, o których mowa wyżej, lub wystąpienie przesłanki negatywnej (zakaz uchylenia decyzji zawarty w przepisach szczególnych), skutkować musi decyzją odmowną, zważywszy w szczególności na wyrażoną przepisem art. 16 Kpa zasadę trwałości decyzji administracyjnej.

Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne organ wskazał, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 Kpa nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną lecz jego celem jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem społecznym lub słusznym interesem strony, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej.

Zauważył także, że wzruszenie decyzji w trybie art. 155 Kpa może dotyczyć jedynie takich decyzji, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć. Uchylenie lub zmiana decyzji w tym trybie może zajść zatem jedynie wtedy, gdy ustawodawca w przepisie matehalnoprawny przewidzi pewien luz decyzyjny. Tylko w obszarze tego luzu decyzyjnego wzgląd na interes społeczny lub słuszny interes strony może doprowadzić do uchylenia lub zmiany decyzji. Uwzględnienie zatem interesu strony w rozumieniu art. 155 Kpa należy rozumieć w ten sposób, że mając do wyboru możliwość korzystniejszego dla strony rozstrzygnięcia, niepozostającego jednakże w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym, organ działając w granicach uznania administracyjnego przyjmuje ten sposób orzekania zmieniając decyzję mniej korzystną dla strony. W przedmiotowej sprawie, jak wskazano powyżej, przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., w sytuacji spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, ma charakter związany, tj. brak jest luzu decyzyjnego umożliwiającego wzruszenie decyzji wydanej na jego podstawie.

Stosowanie przepisu art. 155 Kpa w sprawie dotyczącej likwidacji samowoli budowlanej nie jest możliwe. Przede wszystkim decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie wzniesionego obiektu jest decyzją nakładającą na stronę obowiązek, przy czym jest decyzją związaną — organ jest zobligowany do wydania takiej decyzji w określonych prawem okolicznościach i wola stron czy też ich zgoda na zmianę takiej decyzji w żadnych okolicznościach nie może skutkować zmiany takiej decyzji. Ponadto wydając decyzję o nakazaniu rozbiórki obiektu budowlanego, organ administracji nakłada na stronę obowiązek w maksymalnym rozmiarze. Zatem zastosowany w niniejszej sprawie przepis art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. stanowi przepis szczególny sprzeciwiający się uchyleniu decyzji rozbiórkowej w trybie art. 155 Kpa. Podkreślił także organ, że w judykaturze sądowo-administracyjnej wyklucza się zastosowanie art. 155 Kpa do decyzji o nakazie rozbiórki wydanych na podstawie art. 37 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974r. oraz na podstawie art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Decyzja nakazująca rozbiórkę jest bowiem w istocie decyzją likwidującą stan niezgodności z prawem, a uchylenie takiej decyzji w trybie art. 155 Kpa prowadziłoby do powrotu do stanu niezgodności z prawem, co powodowałoby w konsekwencji sytuacje sprzeczne z podstawowym celem tej ustawowej regulacji.

Reasumując stwierdził, że nie można w trybie art. 155 Kpa uchylić decyzji rozbiórkowej wydanej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r.

B. i T. małż. [...], złożyli skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji jak też zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 7, art. 8, art. 12, art. 77, art. 107 § 3 oraz art. 155 kpa.

W uzasadnieniu decyzji podnieśli, że organy - zwłaszcza organ odwoławczy nie rozważył w sposób wyczerpujący słusznego interesu strony a także nie ustosunkował się do celowości wzruszenia decyzji. Dodatkowo, w ich ocenie, decyzja nie zawiera dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego, bowiem zdecydowana większość pisemnego uzasadnienia decyzji sprowadza się do cytowania przepisów prawa, poglądów doktryny prawa administracyjnego, orzeczeń

sądownictwa administracyjnego, przy czym organ II instancji dokonał dowolnego wyboru orzeczeń, przenosząc do treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wyłącznie tezy orzeczeń przemawiających za nieuwzględnieniem wniosku o uchylenie decyzji w trybie art. 155 k.p.a. W ocenie skarżących w sprawie objętej przedmiotem orzekania nie istnieje żaden przepis szczególny który czyniłby niemożliwym wzruszenie decyzji Wojewody [...] w trybie art. 155 kpa i to decyzji prawnie wadliwej bowiem w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie tej decyzji nie brała udziału B. P.

Na rozprawie w dniu 19 października 2010r. skarżący wnieśli o dopuszczenie dowodu z dokumentów: decyzji w sprawie wymiaru podatku, z których wynika, że budynek objęty nakazem rozbiórki objęty jest decyzją podatkową.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w stopniu, który uzasadniałby jej uchylenie. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 145§1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.dalej P.p.s.a.) sąd uchyla decyzję jedynie w sytuacji gdy stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny

wpływ na wynik sprawy

W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, dlatego skarga B. i T. P. nie została uwzględniona.

Wskazać należy, iż kontrolowane przez Sąd rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2010r. i [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2010r. wydane zostały w szczególnym trybie postępowania administracyjnego tj. w trybie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, którego warunki zastosowania określone zostały w art. 155 k.p.a.- zgodnie z wnioskiem skarżących z dnia 12.02.2010r.

W postępowaniu tym organ, może dokonać weryfikacji takiej decyzji, na mocy której strona nabyła prawo, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji, przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony a pozostałe strony postępowania wyrażą zgodę na tę zmianę (uchylenie).

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia organ uznał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą przesłanki umożliwiające zmianę (uchylenie decyzji) albowiem decyzja z dnia [...] grudnia 1993r. to decyzja, w której występuje kolizja interesu strony z jednobrzmiącym, bezwzględnie obowiązującym przepisem art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r, co uniemożliwia uchylenie lub zmianę decyzji w tym trybie. Innymi słowy wzruszenie decyzji w oparciu o art. 155 kpa może dotyczyć jedynie takich decyzji, które mają charakter uznaniowy lub przy wydaniu których organ administracji ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wprawdzie nie w pełni podzielił argumentację organu odwoławczego jednak odmienne stanowisko Sądu w kwestii omówionej niżej pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.

I tak w pierwszym rzędzie wskazać należy, że zmiana lub uchylenie ostatecznej decyzji w trybie art. 155 kpa może dotyczyć jedynie rozstrzygnięć, mocą których strona "nabyła prawo". Z uzasadnienia kontrolowanej decyzji wynika, że organ - co do zasady - uznał, że sprawa może być rozpoznana w oparciu o art. 155 kpa skoro badał inne przesłanki wymienione w tym przepisie, których zaistnienie pozwala na zmianę ostatecznej decyzji. A zatem - mimo braku w tym zakresie szczegółowego uzasadnienia - nie może budzić wątpliwości, że organ przyjął taki właśnie charakter decyzji rozbiórkowej tj., że "strona na jej podstawie nabyła prawo, gdyż w przeciwnym razie organ nie odnosiłby się do pozostałych przesłanek wskazanych w tym przepisie.

I tak: Sąd nie podzielił stanowiska organu - co do tego, że - co do zasady - decyzja nakazująca rozbiórkę jest decyzją, mocą której podmiot, na którego nałożono obowiązek rozbiórki "nabywa prawo". Okoliczność ta wymaga bowiem każdorazowego wyjaśnienia przez organ. Wprawdzie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażany jest czasem pogląd, że przez pojęcie "nabycie prawa", należy rozumieć każde przysporzenie również przysporzenie obowiązku (tu: rozbiórki obiektu), jednakże w doktrynie - zwłaszcza doktrynie prawa cywilnego -

prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że nabycie prawa oznacza dokonanie przysporzenia danej osobie (lub jednostce) w wyniku zaistnienia faktu prawnego Przysporzenie to oznacza zwiększenie aktywów lub zmniejszenie pasywów danej osoby. W konsekwencji nie można przyjąć, iż w każdym przypadku decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu na podstawie art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. lub art. 37 z 1974r. będzie decyzją, w oparciu, o którą strona nabywa prawo. Bez wątpienia strona nabędzie przysporzenie majątkowe np. poprzez możliwość innego sposobu zagospodarowania własnej nieruchomości, w sytuacji gdy postępowanie zakończone nakazem rozbiórki zostanie wszczęte na wniosek uprawnionego podmiotu. Uwzględnienie wniosku będzie zatem z pewnością "nabyciem prawa" przez ten podmiot w rozumieniu art. 154 i 155 kpa. Nie oznacza to jednak nabycia prawa przez stronę, do której decyzja ta jest skierowana. Takie stanowisko prezentowane było również przez E. Iserzona w Komentarz IV, 1970, s. 260), w którym wskazał, że do decyzji ostatecznych, o których mowa w art. 154 § 1, nie należą decyzje nakładające na stronę obowiązek, bowiem nawet te decyzje "są decyzjami, na mocy których pewne osoby nabywają prawo do wykonania tylko obowiązków wskazanych w decyzji, a nie innych"

Postępowanie administracyjne w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego (lub 37 Prawa budowlanego z 1974r.) może być jednak wszczęte również z urzędu a stroną takiego postępowania może być jedynie podmiot, do którego decyzja ta jest skierowana. W takiej sytuacji nakazanie rozbiórki obiektu, co do którego brak jest podstaw do prowadzenia postępowania legalizacyjnego, spowoduje po stronie podmiotu, do którego skierowano decyzję rozbiórkową jedynie powstanie obowiązków a zatem zwiększenie pasywów. Takie przysporzenie nie mieści się - w ocenie Sądu - w pojęciu: nabycia prawa" w rozumieniu art. 154 i 155 kpa.

W okolicznościach niniejszej sprawy mamy do czynienia z tą ostatnią sytuacją. Nie może wszak ujść uwadze, że postępowanie zakończone wydaniem decyzji z dnia 30 grudnia 1993r. zostało wszczęte z urzędu i nikt oprócz inwestora nie brała w nim udziału. A zatem decyzja ta nie przysporzyła majątku (aktywów) żadnemu podmiotowi a co za tym idzie jest decyzją która nie mieści się w dyspozycji art. 155 kpa. W tej sytuacji organ, który związany był żądaniem skarżących - o zmianę decyzji w oparciu o art. 155 kpa - niezależnie od zaistnienia (lub braku) pozostałych

przesłanek wymienionych w tym przepisie zasadnie odmówił zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej nakazującej rozbiórkę obiektu.

Niezależnie od powyższego Sąd w pełni podziela stanowisko organu co do tego, że decyzja nakazująca rozbiórkę nie może być przez organ zmieniona ani uchylona w trybie art. 154 lub 155kpa. Wbrew bowiem literalnemu brzmieniu przepisu art. 155 kpa zmianie lub uchyleniu w tym trybie nie może podlegać każda decyzja, na mocy której strona nabyła prawo lecz jedynie rozstrzygnięcie w sprawie, w której ustawodawca pozostawił organom administracji możliwość działania w ramach uznania administracyjnego choćby w ograniczonym zakresie. Decyzja nakazująca rozbiórkę w oparciu o przepisy Prawa budowlanego tak z 1994r. jak i z 1974r. takiego waloru nie posiada. Sąd podzielił pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym co do tego, że w sprawie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego nie ma miejsca na uznanie administracyjne i stąd tryb przewidziany w art. 154 k.p.a. nie może służyć uchyleniu lub zmianie takiej decyzji (tak m.in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 4.10.2004r. w sprawie II SA/GI 261/07, LEX nr 347967). Wprawdzie stanowisko to zostało wyrażone na gruncie postępowania w trybie art. 154 kpa jednakże biorą pod uwagę treść tego przepisu ma ono w pełni zastosowanie również przy żądaniu takiej zmiany w oparciu o art. 155 kpa. W innym miejscu natomiast NSA stanął na stanowisku, że przepisy art. 154 i 155 kpa nie mogą mieć zastosowania do decyzji, w drodze których nakładane są kary administracyjne za czyny, które w nauce prawa administracyjnego są nazywane deliktami administracyjnymi a więc sankcje administracyjne o charakterze represyjnym grożące za naruszenie zakazów wynikających z przepisów prawa administracyjnego mające na celu dyscyplinowanie adresatów norm prawnych w kierunku przestrzegania przepisów prawnych. Tego rodzaju karą, chociaż z natury rzeczy różną od kar pieniężnych, jest nakaz rozbiórki będący sankcją administracyjną za naruszenie przepisów prawa budowlanego (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 21.04.2006 w sprawie II OSK 779/05 oraz w wyroku z dnia 25.05.2006r. w sprawie II OSK 862/05).

W konsekwencji należało przyjąć, że decyzja nakazująca rozbiórkę bez względu na to czy na mocy jej postanowień któraś ze stron nabyła prawo czy też nie - nie może być zmieniona w trybie art. 155 kpa. Rację ma zatem organ, że słuszny interes strony nie może pozostawać w sprzeczności z jasno brzmiącym przepisem

prawa budowlanego. Inna wykładnia tego przepisu prowadziłoby do wniosku, że organ w każdym przypadku, niezależnie od treści przepisów zobowiązany byłby do uwzględniania wniosków stron, jeśli tylko uzasadniałby to słuszny interes strony. Powyższe stoi w sprzeczności z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 kpa.

Reasumując, mimo że Sąd nie podzielił wszystkich argumentów organu to uznał, że decyzja odmawiająca zmiany lub uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 1994r. jak i utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 1993r. nie narusza prawa. Zarzuty skargi również nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje, czy decyzja, której dotyczył wniosek o zmianę (uchylenie) jest wadliwa tj. wydana z naruszeniem przepisów mogących skutkować wznowieniem postępowania w oparciu o art. 145 §1 pkt. 4 kpa. Jak wynika z akt sprawy skarżąca B. P. złożyła w 1997r. wniosek o wznowienie postępowania. Postępowanie to zostało wznowione a następnie - również na żądanie B. P. zawieszone - na podstawie art. 98 § kpa. Jak trafnie wskazał organ wobec niezłożenia wniosku o podjecie zawieszonego postępowania w terminie 3 lat żądanie wszczęcia postępowania zostało uznane za niezłożone - w oparciu o art. 98§2 kpa. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają również dowody, o przeprowadzenie których wnioskowali skarżący na rozprawie dnia 19.10.2010r.

Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.