Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 57/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odmowy usunięcia punktów z tytułu dokonanych naruszeń przepisów prawa o ruchu drogowym postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, na działanie Komendanta Wojewódzkiego Policji związane z wpisami do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w zakresie obejmującym skarżącego. Wezwany do sprecyzowania skargi, pismem z dnia [...] lutego 2011 r. (k. 22) skarżący wyjaśnił, że jego skarga dotyczy "odmowy usunięcia stanu niezgodność z prawem przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie prowadzonej ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego wyrażonej w piśmie [...] z dnia [...] grudnia 2010 r.".

Przedmiotowe pismo, skierowane do pełnomocnika skarżącego, zawiera wyjaśnienie Komendanta Wojewódzkiego Policji (Wydziału Kontroli) dotyczące braku okoliczności skutkujących powinności usunięcia przypisanych skarżącemu w ewidencji punktów lub wpisów wykroczeń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że brak jest podstaw do usunięcia wpisów z ewidencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zakres tej kontroli sprecyzowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Skarga w sprawie niniejszej dotyczy odmowy usunięcia wpisu z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego – a więc czynności z zakresu administracji publicznej ujętej w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem bezczynność taka może być, co do zasady przedmiotem skargi do sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Podobnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 lipca 2006 r. (sygn. I OSK 1087/05) – uznając, że strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się o podjęcie określonego aktu i czynności, a w razie milczenia organu skorzystać ze skargi w oparciu o art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Warunkiem rozpoznania skargi, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., jest jednak uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak m. in. zażalenie.

Zgodnie z art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym właściwymi przepisami stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości.

Skarżący powinien był zatem wnieść zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a dopiero po wykorzystaniu tego środka – ewentualnie wnieść skargę do sądu administracyjnego. W braku powyższego skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu bez badania jej zasadności merytorycznej i słuszności podnoszonych argumentów.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd orzekł jak w postanowieniu.