Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 506/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6231 Dozór techniczny
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Hanna Kamińska Protokolant Julia Kubasik po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 1245/10 w sprawie ze skargi "E." Spółki z o.o. w O. na decyzje Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na eksploatację zbiornika do przewozu materiałów sypkich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz "E." Spółka z o. o. w O. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z [..] października 2010 r., sygn. akt [..] po rozpoznaniu skarg [..] Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzje Ministra Infrastruktury z [..] marca 2010 r. nr [..] , z [..] marca 2010 r. nr [..] oraz z dnia [..] marca 2010 r. nr [..] w przedmiocie zezwolenia na eksploatację zbiornika do przewozu materiałów sypkich: uchylił zaskarżone decyzje oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

[..] Sp. z o.o. z siedzibą w O., działając za pośrednictwem pełnomocnika J. K. Dyrektora ZTU W. w dniu [..] kwietnia 2009 r. zgłosiła do odbioru zbiorniki transportowe.

Inspektor Transportowego Dozoru Technicznego w dniu [..] kwietnia 2009 r., po przeprowadzeniu badania doraźnego, eksploatacyjnego oraz cząstkowego, zainstalowanego w wagonie i objętego zgłoszeniem strony zbiornika materiałów sypkich, w sporządzonym protokole dotyczącym zbiornika o nr [..], nr [..] oraz [..] stwierdził: 1) przyspawanie w innych miejscach wsporników rury rozgałęźnej do płaszcza zbiornika bez uzgodnienia dokumentacji naprawy w TDT; 2) ślady szlifowania powierzchni płaszcza.

W oparciu o powyższe, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzjami z [..] kwietnia 2009 r. odmówił zezwolenia [..] Sp. z o.o. z siedzibą w O. na eksploatację powyższych zbiorników do czasu wyznaczonego następnego badania (pkt 1) oraz ustalił dla kontrolowanych urządzeń formę dozoru pełnego (pkt 2). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ podał art. 18 i art. 44 pkt 3 ustawy z 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321, ze zm., dalej: u.d.t.) w związku z art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 200 r. Nr 98, poz. 1071, dalej: k.p.a.).

Minister Infrastruktury, orzekając na skutek odwołań złożonych przez stronę, decyzjami z [..] marca 2010 r. (nr [...] oraz nr [..]), wydanymi na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 17 ust. 1 i art. 18 u.d.t., utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.t. naprawa lub modernizacja urządzenia technicznego wymaga uprzedniego uzgodnienia dokumentacji z organem właściwej jednostki dozoru technicznego. Jednocześnie, w ocenie organu, stwierdzone w protokołach ślady napraw dyskwalifikują urządzenia wymienione w decyzjach również pod względem dopuszczenia do eksploatacji na podstawie § 3 ust. 3, § 9 ust. 2, § 17–28, rozporządzenia Ministra Transportu z [..] października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń (Dz. U. Nr 199, poz. 1469).

Minister Infrastruktury podkreślił, że naprawa lub modernizacja zbiornika przeprowadzona bez uzgodnienia dokumentacji z jednostką dozoru technicznego, to znaczy w sposób niezgodny z art. 17 ust. 1 u.d.t., może stanowić realne zagrożenie dla życia lub zdrowia wielu osób oraz mienia i środowiska. W ocenie Ministra, niezgodność miejsca przyspawania wspornika rury rozgałęźnej ("rozgałęźnika przewodu rozładunkowego"), w stosunku do przedłożonej niezatwierdzonej dokumentacji, została odnotowana w protokóle przez inspektora TDT i stanowi naruszenie art. 17 ust. 1 u.d.t.

Odnośnie stwierdzonych śladów szlifowania powierzchni płaszcza (zbiornika) odnotowanych w protokóle organ wskazał, że czynności te powinny być opisane w dokumentacji technicznej naprawy lub modernizacji, a dokumentacja uzgodniona z organem właściwej jednostki dozoru technicznego. W dokumentacji technicznej naprawy lub modernizacji, która wymaga uprzedniego jej uzgodnienia z organem właściwej jednostki dozoru technicznego, oprócz rysunków wykonawczych powinien znaleźć się opis czynności technologicznych, jakie będą wykonywane przy urządzeniu, ich cel oraz opis spodziewanych wyników takiego działania.

Zdaniem organu odwoławczego, nie znajdowały uzasadnienia zarzuty strony dotyczące weryfikacji urządzenia przed naprawą, gdyż weryfikacja prawidłowego, zgodnego z przedłożoną i zatwierdzoną dokumentacją wykonania naprawy lub modernizacji, odbywa się w trakcie badań przeprowadzanych przez inspektora TDT. Ponadto, wbrew argumentom strony, przyznane uprawnienia i certyfikaty nie są równoznaczne ze zwolnieniem ze spełnienia obowiązku przedłożenia dokumentacji technicznej do zatwierdzenia przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.d.t.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., uwzględniając skargi [..] Sp. z o.o. z siedzibą w O. w uzasadnieniu wyroku na wstępie zauważył, że stosownie do treści art. 7 ust. 1 u.d.t. do postępowania przed organami jednostek dozoru technicznego stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu, organy administracji publicznej wydając decyzje w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym, uchybiły przepisom postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewystarczające ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Zastrzeżenia Sądu wzbudził tryb wszczęcia postępowania w rozpoznawanej sprawie, z akt sprawy nie wynikało bowiem w sposób niewątpliwy kto, kiedy i w jaki sposób i w jakiej sprawie wszczął postępowanie administracyjne. WSA podał, że w rozpoznawanych sprawach w dniu [..] kwietnia 2009 r. J. K. - Dyrektor ZTU W. będąc pełnomocnikiem skarżącej [..] Sp. z o.o., złożył pismo dotyczące zgłoszenia do odbioru zbiorników transportowych wagonów specjalnych typu [..] i innych. W ocenie Sądu, treść tego pisma jest w większości nieczytelna, gdyż na umieszczonych tam tabelach zawierających m.in. numery wagonów, pojemności, numery fabryczne znajdują się odręczne dopiski i skreślenia. Ponadto, w sporządzonych przez organ protokołach badania zbiorników do przewozu materiałów sypkich (tzw. rewizji wewnętrznej), powołano się na dokumenty w postaci poświadczeń z wykonania napraw oraz sprawozdań z pomiaru grubości ścianek zbiornika, których to dokumentów nie opisano i nie dołączono do akt sprawy jako materiału dowodowego.

WSA stwierdził jednocześnie, że w decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej zezwolenia na eksploatację urządzenia jako podstawę prawną powołano art. 18 u.d.t., co w przypadku wycofania urządzeń z eksploatacji w 2007 r. było błędne. W ocenie Sądu, art. 18 ust. 1 u.d.t. mógłby znaleźć zastosowanie w sprawie jedynie w przypadku zbiornika użytkowanego, gdyż cytowany przepis dotyczy wstrzymania eksploatacji, zaś zbiorniki nie były eksploatowane od 2007 r.

Dodatkowo w ocenie Sądu pierwszej instancji, analiza uzasadnienia zaskarżonych decyzji prowadziła do wniosku, że organy administracji nie ustaliły stanu faktycznego sprawy w sposób należyty, gdyż za takie ustalenia nie można uznać powołania się przez organ na dokumenty bez ich szczegółowego omówienia. Uwagi te dotyczą także niewyjaśnienia pojęcia "naprawy lub modernizacji", o których mowa w art. 17 u.d.t. Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jasnej interpretacji pojęcia naprawy w konsekwencji doprowadził do powstania wątpliwości czy szlifowanie jest w ogóle zabronione, czy też wymaga uprzedniego uzgodnienia. Wątpliwości te nie zostały należycie wyjaśnione przez Ministra Infrastruktury. Ponadto z zaskarżonych decyzji nie wynikało jasno czy stwierdzone ślady były w rzeczywistości naprawą, czy modernizacją w rozumieniu u.d.t.

WSA stwierdził ponadto, że organy administracji w rozpoznawanej sprawie nie poddały szczegółowej analizie zgromadzonych dowodów, zaś wskazanie tych dowodów bez analizy ich treści nie wypełniało obowiązku dokładnego rozpatrzenia sprawy. Wskazano, że dowody te w postaci poświadczeń z wykonania napraw oraz sprawozdań z pomiaru grubości ścianek zbiornika, o których mowa w protokołach badania, zostały złożone przez stronę skarżącą dopiero w toku postępowania sądowego.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że organ odwoławczy nie ustalił stanu faktycznego sprawy, gdyż za takie ustalenie nie można uznać przywołanego lakonicznego uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem Sądu, uzasadnienie decyzji Ministra Infrastruktury sprowadzało się w głównej mierze do odpowiedzi na zarzuty odwołania i nie koryguje uchybień procesowych zaistniałych przed organem pierwszej instancji. W ocenie Sądu, brak pełnego odniesienia się do wyżej opisanych kwestii nie pozwalał na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonych decyzji.

WSA stwierdził dodatkowo, że Minister Infrastruktury błędnie określił adresata decyzji jako "[..] J. K." który, jak wynika z akt sprawy, został ustanowiony w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem firmy [..] Sp. z o.o., właściciela spornych zbiorników, zaś sam nie był stroną postępowania.

Minister Infrastruktury zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawach określonych w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie:

1. Przepisów postępowania, tj:

a) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieudzielenie jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania, mimo takiego obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a.;

b) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, gdyż Sąd przyjął, że doszło do innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jednocześnie nie wskazując, które z owych uchybień stały się przyczyną uchylenia zaskarżonych decyzji i jaki był ich wpływ na wynik sprawy;

c) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie, że Minister Infrastruktury błędnie określił adresata decyzji jako [..] J. K., który został ustanowiony pełnomocnikiem firmy [..] Sp. z o.o., a sam nie jest stroną postępowania, podczas gdy Minister Infrastruktury w decyzjach z dnia [..] marca 2010 r. wskazał, że "po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [..], J. K., ul.[..], działającym na podstawie pełnomocnictwa z dnia [..] maja 2009 r. w imieniu [..] Spółka z o.o., ul. [..]";

d) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przyjęcie, że Minister Infrastruktury nie wyjaśnił dopuszczalności wykonywania czynności szlifowania, mimo iż w uzasadnieniu jego decyzji zostało wyjaśnione w jakim wypadku ta czynność może zostać wykonana, tj. że szlifowanie może być dokonane o ile zostało uwzględnione w uzgodnionej dokumentacji naprawy.

2. Przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię:

a) art. 18 ust. 1 i 2 u.d.t. poprzez przyjęcie, że przepis ten może mieć jedynie zastosowanie do urządzeń użytkowanych, gdyż przepis ten dotyczy wstrzymania eksploatacji, podczas gdy takiego ograniczenia nie można wyprowadzić z brzmienia tego przepisu;

b) art. 107 kpa poprzez przyjęcie, że organ pierwszej instancji nie wyjaśnił podstawy prawnej dokonanego rozstrzygnięcia, podczas gdy organ ten wskazał w uzasadnieniu, że przyczyną rozstrzygnięcia jest wykonanie naprawy bez uprzedniego uzgodnienia z właściwym organem dozoru technicznego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister Infrastruktury wskazał argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej, gdyż nie zachodziły w niniejszej spawie przesłanki nieważności postępowania, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach obu podstaw z art. 174 p.p.s.a., należy na wstępie zaznaczyć, że podstawą uchylenia kwestionowanych decyzji Ministra Infrastruktury przez Sąd I instancji było stwierdzenie naruszenia szeregu przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.), które sprowadzało się do podważenia ustaleń faktycznych dokonanych w toku postępowania administracyjnego.

Zatem zarzuty procesowe zawarte w skardze kasacyjnej, a w szczególności naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 107 k.p.a., wymagały wnikliwego ustosunkowania się w pierwszej kolejności.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, które wbrew zastrzeżeniom organu Ministra Infrastruktury podniesionym w skardze kasacyjnej zostało należycie uzasadnione, a wyrażające się w stwierdzeniu, że organy administracji uchybiając przepisom art. 7, 77 § 1 k.p.a. w sposób niewystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy ustaliły stan faktyczny sprawy.

W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonego wyroku także w całości spełnia wszystkie wymagania z art. 141 § 4 p.p.s.a.

Sąd I instancji wyjaśnił w swoim uzasadnieniu, dlaczego uznał za niewystarczające ustalenia faktyczne stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji, jakie konkretnie braki wystąpiły w tych ustaleniach i co należałoby uczynić przy ponownym rozpoznaniu sprawy, aby te błędy naprawić.

Wskazanie przez Sąd I instancji na ukierunkowujące to postępowanie administracyjne przepisy kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące wszczęcia postępowania na wniosek strony a także konieczność zebrania całokształtu materiału dowodowego i wyjaśnienie wszelkich wątpliwości zarówno co do trybu prowadzonego postępowania, jego podstawy materialnoprawnej, z której wynikają przesłanki wymagające zbadania w postępowaniu dowodowym, nie może być skutecznie podważone poprzez zarzuty kasacyjne, a konkretnie zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Sąd I instancji kontrolując stan faktyczny ustalony przez organy w postępowaniu administracyjnym i omówiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mógł nabrać poważnych wątpliwości co do prawidłowości kierunku tego postępowania w oparciu o przepis art. 18 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2000 r. Nr 122, poz. 1321 z poźn. zm.), zwanej dalej ustawą o dozorze, w zw. z art. 17 tej ustawy.

Niewątpliwie wniosek strony o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczy wydania decyzji zezwalającej na eksploatację urządzeń technicznych objętych dozorem technicznym – zbiorników (cystern), gdyż wcześniej wydawane zezwolenia wygasły w 2007 r., a nic nie wskazuje, że po wygaśnięciu zezwoleń były one nielegalnie eksploatowane.

Zatem podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie winien stanowić przepis art. 14 ustawy o dozorze, a z zaskarżonych decyzji nie wynikało, że właśnie ta podstawa prawna została zastosowana w sprawie. Dlatego też Sąd I instancji zasadnie wskazał w swoich wytycznych, że organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy powinien uwzględnić przepis art. 14 ustawy o dozorze, zbadać wszystkie przesłanki materialnoprawne tego rodzaju zezwolenia wydawanego na podstawie art. 14 ustawy o dozorze, przeprowadzając wszystkie niezbędne dowody do potwierdzenia tych przesłanek.

Zastosowanie przez organy wyłącznie przepisu art. 18 ustawy o dozorze, odnoszący się do decyzji o wstrzymaniu eksploatacji urządzenia, prawidłowo zostało uznane przez Sąd I instancji jako błędne.

Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o dozorze ponowne dopuszczenie do eksploatacji i obrotu urządzeń, o których mowa w ust. 1 i 3, następuje na zasadach określonych w art. 14 i art. 16 tej ustawy.

Postawienie zatem przez organ zarzutu, że Sąd I instancji nie udzielił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania, mimo takiego obowiązku z art. 141 § 4 p.p.s.a., należało uznać za całkowicie chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie tylko jakie uchybienia postępowania stały się przyczyną uchylenia kwestionowanych decyzji ale również uzasadnił wpływ tych uchybień na wynik sprawy.

Argument organu wnoszącego skargę kasacyjną, że wystarczyło dla wydania przedmiotowej decyzji stwierdzenie naruszenia przez eksploatującego urządzenie przepisu art. 17 ust. 1 ustawy o dozorze, a konkretnie braku uzgodnienia dokonania naprawy lub modernizacji urządzenia z organem właściwej jednostki dozoru technicznego, nie mógł się ostać z tego powodu, że po pierwsze, ma on zastosowanie do instytucji wstrzymania eksploatacji urządzenia przewidzianej w art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze, a po drugie, wnikliwej oceny należałoby poddać przy stosowaniu przepisu art. 17 ust. 1 znaczenia pojęć naprawy lub modernizacji urządzeń, czego w tej sprawie organ nie uczynił w sposób wyczerpujący i wyjaśniający wątpliwości w tym zakresie.

Sam organ przyznał w skardze kasacyjnej, że postępowanie administracyjne w tej sprawie toczyło się na wniosek strony o zezwolenie na eksploatację urządzenia, czyli w oparciu o przepis art. 14 ustawy o dozorze, a przyczyną odmowy wydania zezwolenia było niedokonanie uprzedniego uzgodnienia z organem dozoru technicznego naprawy urządzenia.

Natomiast z treści decyzji organów obu instancji nie wynika, aby stosowały one w pełni przepis art. 14 ustawy o dozorze, a powołanie się w tej sprawie wyłącznie na przepis art. 18 ust. 1 ustawy o dozorze, jak to już wykazał Sąd I instancji, okazało się nietrafne.

W tych warunkach nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego art. 18 ustawy o dozorze poprzez przyjęcie, że przepis ten może mieć zastosowanie jedynie do urządzeń użytkowanych, gdyż przepis dotyczy wstrzymania eksploatacji.

Nie ma bowiem wątpliwości, że to nie przepis art. 18 winien stanowić podstawę odmowy wydania zezwolenia na eksploatację urządzenia technicznego, a przepis art. 14 tej ustawy, który przewiduje cały szereg przesłanek materialnoprawnych do wydania takiego zezwolenia, a w tym dokonanie badania urządzenia poprzez sprawdzenie zgodności wykonania tego urządzenia z dokumentacją (art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy), przeprowadzenie prób technicznych przed uruchomieniem urządzenia (art. 14 ust. 2 pkt 3 ustawy).

Żaden przepis ustawy o dozorze technicznym nie zwalniał organu dozoru technicznego od przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 14 ustawy o dozorze oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy.

Nie stanowiła uchybienia procesowego w zakresie sporządzenia uzasadnienia wyroku zgodnie z wymogami art. 141 § 4 p.p.s.a. konkluzja Sądu I instancji zawarta w tym uzasadnieniu, że organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy dokona szczegółowej analizy z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w niniejszym wyroku, gdyż klarowność wytycznych Sądu wymaganych przepisem art. 153 p.p.s.a. wynikała z treści całego uzasadnienia, które w pełni odzwierciedla rozumowanie Sądu, niepodważone skutecznie zarzutem skargi kasacyjnej.

Za zupełne nieporozumienie należało uznać zarzut skargi kasacyjnej postawiony w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie art. 107 k.p.a., stanowiący przepis postępowania odnoszący się do organu i przez niego stosowany, a w żadnym wypadku nie należący do kategorii przepisów prawa materialnego.

Sąd I instancji podważając ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu administracyjnym, słusznie zwrócił uwagę również na poważne niedomogi uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w której powołano się tylko na dokumenty, bez ich szczegółowego omówienia i analizy, co było niezbędne do ustalenia stanu faktycznego zaistniałego w sprawie i niezbędnego do prawidłowego rozstrzygnięcia w oparciu o odpowiednią podstawę materialnoprawną.

Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.

Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 2 p.p.s.a.