Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 53/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 939/18 odrzucające skargę B. M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie w całości.


UZASADNIENIE

Postanowieniem wydanym na rozprawie z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 939/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę B.M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W uzasadnieniu orzeczenia WSA wskazał, że przepis art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., przewiduje niedopuszczalność skargi na skutek wcześniejszego jej merytorycznego załatwienia, a więc odnosi się do pojęcia powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), która zachodzi przy tożsamości obu spraw.

Sąd zauważył, że wyrokiem z dnia 28 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Wr 36/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę B.M. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Z akt tej sprawy, znanych Sądowi z urzędu, wynika, że zachodzi tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa skargi rozpoznanej wskazanym orzeczeniem ze skargą złożoną w niniejszej sprawie. Sprawy dotyczą tej samej umowy o świadczenie usług Zarządzania. Przy czym w zakresie w jakim w niniejszej sprawie zaskarżono interpretację zachodzi także tożsamość stanu faktycznego i prawnego, bowiem w obu wypadkach chodzi o okres przed podpisaniem aneksu do umowy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła je w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez przyjęcie, że w sprawie występuje tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) - sąd I instancji odrzucił skargę, w sytuacji gdy nie było podstaw do wydania tego typu rozstrzygnięcia. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu wskazano m.in., że pytanie będące przedmiotem skargi w postępowaniu pod sygn. akt I SA/Wr 939/18 dotyczy okresu przed datą zawarcia aneksu, jednakże w perspektywie wpływu jego zawarcia na ocenę prawnopodatkową. Treść aneksu doprecyzowała postanowienia regulujące odpowiedzialność Zarządzającego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Istotą problemu zaistniałego w rozpoznawanej sprawie było przyjęcie przez sąd I instancji, że sprawa ta jest tożsama zarówno pod względem podmiotowym, jak i przedmiotowym ze sprawą o sygn. akt I SA/Wr 36/18, a co za tym idzie wniesiona skarga podlegała odrzuceniu na podatnie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Stosownie do treści wskazanego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA we Wrocławiu dokonał błędnego założenia, że w zaistniałych w sprawie okolicznościach wystąpiło res iudicata. Wskazać należy, że powaga rzeczy osądzonej, o której mowa w art. 171 P.p.s.a. (res iudicata), to moc prawna prawomocnego orzeczenia co do istoty sprawy, wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, wykluczająca rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Konsekwencją powagi rzeczy osądzonej jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie między tymi samymi stronami (vide B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz Wyd. LEX, Warszawa 2011, s. 478 i n.).

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że obie interpretacje wydano na wniosek skarżącej i dotyczą one tego samego zagadnienia prawnego, co jednakże nie przesądza w żadnej mierze o tożsamości obu spraw, które były przedmiotem różnych skarg. Należy bowiem mieć na uwadze, że przedmiotem badania sądu administracyjnego jest zgodność z prawem konkretnego rozstrzygnięcia wydanego w indywidualnej, odrębnej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny za nieprawidłowe uznaje zatem zaprezentowane w zaskarżonym orzeczeniu stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, prowadzące do rozszerzenia zakresu powagi rzeczy osądzonej poprzez przyjęcie, że stan taki występuje pomiędzy sprawami o sygn. akt I SA/Wr 36/18 oraz I SA/Wr 939/18. Zarówno bowiem interpretacja indywidualna z dnia 10 listopada 2017 r., jak i interpretacja indywidualna z dnia 20 lipca 2018 r. stanowią odrębne czynności administracyjne, wydane wskutek odrębnych wniosków, oznaczone innymi (własnymi) numerami oraz podlegające kontroli w odrębnych postępowaniach sądowoadministracyjnych. W związku z tym, zdaniem NSA, nie można rozciągać powagi rzeczy osądzonej wyroku wydanego w sprawie dotyczącej interpretacji z dnia 10 listopada 2017 r. na rozpoznawaną w niniejszym postępowaniu sprawę dotyczącą interpretacji dnia 20 lipca 2018 r. – bez względu na podobieństwo zagadnień merytorycznych, których dotyczą obie wskazane czynności. Ponieważ w toczącym się postępowaniu mamy do czynienia z zupełnie odrębną sprawą sądowoadministracyjną, nie zachodziły podstawy do odrzucenia wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a.

Tożsame stanowisko zajął już NSA w postanowieniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt I GSK 1322/13 (LEX nr 1611860), zaś NSA w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości je podziela.

Warto też przywołać wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 102/12 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach), w którym NSA podkreślał szczególną rolę postępowania interpretacyjnego, którego konsekwencją ma być przede wszystkim zapewnienie jednolitości w stosowaniu prawa podatkowego, a jedną z dyrektyw dla tejże wykładni winno być właśnie orzecznictwo sądów.

Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie w całości. Sąd nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, bowiem nie przewiduje tego art. 209 w zw. z art. 203 i art. 204 P.p.s.a.