Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 429/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1892
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant sekretarz sądowy Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2017 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. G. (dalej "skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] kwietnia 2017 r. ustalająca wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2017 rok.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy:

Wójt Gminy C. (dalej jako: "organ pierwszej instancji") decyzją z [...] stycznia 2017 r. ustalił skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2017 na kwotę 232,00 zł. Za podstawę opodatkowania przyjęto:

- w podatku rolnym powierzchnię użytków rolnych o pow. 1,2380 ha (z 4,4000 ha fiz.) przy stawce 125,00 zł;

- w podatku leśnym powierzchnię 1,84 ha lasu przy stawce 42,0222 zł.

W decyzji wskazano też nieużytki o powierzchni 2.300 m2 oraz budynki mieszkalne o powierzchni 50 m2 i pozostałe budynki o powierzchni 30 m2 - jako zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W uzasadnieniu zostało wskazane, że wysokość podatku ustalono w oparciu o złożone przez podatnika informacje w sprawie podatku rolnego, podatku leśnego i o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Z uzasadnienia wynika również, że wysokość podatku została ustalona na podstawie danych z ewidencji gruntów.

Od powyższej decyzji organu pierwszej instancji skarżący wniósł odwołanie. Zakwestionował w nim przyjętą do opodatkowania powierzchnię. W jego ocenie powinno być: 6,47 ha fizyczne, 4,63 ha rolne i 1,84 ha leśne. Odwołał się do postanowienia Sądu Rejonowego w W. w sprawie [...].

Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (dalej jako: "organ odwoławczy", "SKO"), decyzją z [...] kwietnia 2017 r., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w niezmienionym w stosunku do roku poprzedniego stanie faktycznym. Ustalenia wysokości podatku rolnego na 2017 r. dokonano na podstawie danych z ewidencji gruntów. Z danych ewidencji gruntów wg stanu na 25 kwietnia 2014 r. aktualnych na dzień wydania zaskarżonej decyzji wynika, iż skarżący jest właścicielem użytków rolnych, nieużytków i lasów o łącznej powierzchni 6,47 ha, w tym sklasyfikowanych jako: R IVa o powierzchni 0,38 ha, R lVb o powierzchni 1,06 ha, R V o powierzchni 0,95 ha, R VI o powierzchni 1,12 ha, Ł V o powierzchni 0,13 ha, Ps IV o powierzchni 0,09 ha. PS V o powierzchni 0,26 ha, PS VI o powierzchni 0,23 ha, PS Z VI o powierzchni 0,07 ha, Ls o powierzchni IV 0,56 ha, Ls V o powierzchni 1,26 ha. Ls VI o powierzchni 0,02 ha, N o powierzchni 0,23 ha oraz R-B VI o powierzchni 0.11 ha.

Organ podkreślił, iż stan ewidencji w zakresie tych gruntów nie uległ zmianie w stosunku do roku poprzedniego.

Wobec powyższego, w ocenie SKO, w wydanej decyzji w części dotyczącej ustalenia wysokości podatku rolnego prawidłowo wykazano stanowiące własność skarżącego użytki rolne 4,40 ha fiz., za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym przyjęto powierzchnię użytków rolnych - 1,2380 ha przel. i prawidłowo wskazano grunty o powierzchni 0,23 ha fiz., z uwagi na to, że sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako nieużytki, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunty te wykazano w decyzji w części "podatek od nieruchomości" jako zwolnione z tego podatku na mocy art. 7 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Suma powierzchni użytków rolnych i nieużytków stanowi powierzchnię 4,63 ha fiz. (4,40 ha fiz. + 0,23 ha fiz.). Podatek rolny od użytków rolnych obliczony przy zastosowaniu obowiązującej na 2017 r. stawki - 125,00 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 155,00 zł. Ponadto – jak wskazał organ odwoławczy - w 2017 r. opodatkowaniu podlegały stanowiące własność skarżącego lasy o łącznej powierzchni 1,84 ha, od których podatek leśny obliczony wg stawki 42.0222 zł, po zaokrągleniu do pełnych złotych, wyniósł 77,00 zł. Łączne zobowiązanie pieniężne na 2017 r. wyniosło zatem 232,00 zł.

Na powyższą decyzję organu odwoławczego, skarżący wniósł w dniu 12 maja 2017 r. skargę do tutejszego sądu. Do skargi dołączył kopię wypisu z ewidencji gruntów i budynków oraz kopię zaskarżonej decyzji z kopertą na których zawarł odręczne adnotacje. W skardze tej skarżący wezwał do usunięcia naruszenia prawa. Przedstawił jak ma wyglądać nakaz na łączne zobowiązanie pieniężne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).

Mając na uwadze wskazane wyżej przepisy i kryteria oceny zaskarżonej decyzji administracyjnej, określone w przepisach ppsa sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że zaskarżona decyzja SKO nie narusza prawa. W konsekwencji sąd uznał, że skarga jest bezzasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 617 ze zm., dalej jako: "ustawa o podatku rolnym") opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatku rolnym, podatnikami podatku rolnego są osoby fizyczne, będące właścicielami gruntów, z zastrzeżeniem ust. 2. Powołany przepis art. 3 ust. 2 ustawy o podatku rolnym stanowi, że jeżeli grunty znajdują się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego ciąży na posiadaczu samoistnym. Natomiast zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Według art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta. Przy czym w myśl. Art. 6 ust. 2 ustawy o podatku rolnym, średnią cenę skupu, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału. Natomiast w myśl art. 6 ust. 3 ustawy o podatku rolnym, rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu określonych w ust. 2, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy.

W komunikacie z 18 października 2016 roku (Monitor Polski z 2016 roku poz. 993 z 19 października 2016 roku) Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosił, że średnia cena skupu żyta za okres 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy 2017 wynosi 52,44 zł za 1 dt. Natomiast Rada Gminy C. uchwałą nr [...] z [...] listopada 2016 roku obniżyła średnią cenę skupu żyta ustaloną ww. komunikatem z kwoty 52,44 zł za 1 dt do kwoty 50,00 zł za 1 dt. stanowiącą podstawę obliczania podatku rolnego na obszarze Gminy C. na 2017 rok. Mając na uwadze wskazane powołane wyżej przepisy, stawka podatku rolnego w 2017 roku wynosiła 125 zł (2,5 x 50).

W treści art. 4 ust. 5 ustawy o podatku rolnym, ustawodawca ustalił następujące przeliczniki powierzchni użytków rolnych:

|Rodzaje użytków rolnych: |Grunty orne |Łąki i pastwiska |

|Okręgi podatkowe |I |

I |1,95 |1,80 |1,65 |1,45 |1,75 |1,60 |1,45 |1,35 | |II |1,80 |1,65 |1,50 |1,35 |1,45 |1,35 |1,25 |1,10 | |IIIa |1,65 |1,50 |1,40 |1,25 | | | | | |III | | | | |1,25 |1,15 |1,05 |0,95 | |IIIb |1,35 |1,25 |1,15 |1,00 | | | | | |IVa |1,10 |1,00 |0,90 |0,80 | | | | | |IV | | | | |0,75 |0,70 |0,60 |0,55 | |IVb |0,80 |0,75 |0,65 |0,60 | | | | | |V |0,35 |0,30 |0,25 |0,20 |0,20 |0,20 |0,15 |0,15 | |VI |0,20 |0,15 |0,10 |0,05 |0,15 |0,15 |0,10 |0,05 | |Zgodnie z treścią art. 5 ustawy o podatku rolnym, minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw rolnictwa i ministrem właściwym do spraw rozwoju wsi oraz po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Izb Rolniczych, w drodze rozporządzenia, zalicza każdą gminę, miasto oraz dzielnicę miasta do jednego z czterech okręgów podatkowych, kierując się kryteriami określonymi w art. 4 ust. 4.

W rozporządzeniu Ministra Finansów z 10 grudnia 2001 roku w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych (wydanym na podstawie powyższej delegacji ustawowej) powiat sokołowski został zaliczony do II okręgu podatkowego. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że należąca do skarżącego nieruchomość jest położona w powiecie sokołowskim. Wynika to również ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów.

W ocenie sądu istotne znaczenie ma w niniejszej sprawie również przepis art. 5 ust. 7 ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z jego treścią grunty pod stawami, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, grunty pod rowami oraz grunty rolne zabudowane - bez względu na zaliczenie do okręgu podatkowego - przelicza się na hektary przeliczeniowe według następujących przeliczników:

1)1 ha gruntów pod stawami zarybionymi łososiem, trocią, głowacicą, palią i pstrągiem oraz gruntów rolnych zabudowanych - 1 ha przeliczeniowy;

2)1 ha gruntów pod stawami zarybionymi innymi gatunkami ryb, gruntów pod stawami niezarybionymi, gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych oraz gruntów pod rowami - 0,20 ha przeliczeniowego.

Należy również zwrócić uwagę na treść art. 12 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z jego treścią zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych.

W ocenie sądu, zarówno zaskarżona decyzja SKO, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, w zakresie podatku rolnego, została wydana z uwzględnieniem treści powołanych przepisów ustawy o podatku rolnym.

Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, że skarżący jest właścicielem nieruchomości o łącznej powierzchni 6,47 ha. Taka łączna powierzchnia jest wskazana w wypisie z rejestru gruntów. Także sam skarżący w toku postępowania przed organami podatkowymi, jak i na etapie postępowania sądowoadministracyjnego podnosił, że jest właścicielem nieruchomości o powierzchni 6,47 ha. W tym miejscu należy wskazać, zwłaszcza w odniesieniu do zarzutów skarżącego podnoszonych na rozprawie, że organy nie przyjęły innej (niższej) od wyżej wskazanej powierzchni nieruchomości skarżącego. Zestawienie treści wypisu z rejestru gruntów i decyzji organu pierwszej instancji wskazuje jednoznacznie, że punktem wyjścia dla ustalenia powierzchni podlegającej opodatkowaniu była wielkość 6,47 ha. W tabeli dotyczącej podatku rolnego w decyzji organu pierwszej instancji została wskazana powierzchnia rzeczywista użytków rolnych podlegająca opodatkowaniu podatkiem rolnym, tj. 4,40 ha. Opodatkowaniu podatkiem rolnym nie podlegają bowiem nieużytki. Zgodnie bowiem z treścią powołanego wyżej przepisu art. 1 ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu tym podatkiem podlegają użytki rolne. W konsekwencji w decyzji organu pierwszej instancji nie została uwzględniona łączna powierzchnia nieużytków stanowiących własność skarżącego. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów są to nieruchomości o łącznej powierzchni 0,23 ha, tj. nieużytki o powierzchni 0,12 ha (działka nr [...]) i o powierzchni 0,11 ha (działka nr [...]).

W tym miejscu należy wskazać, że powyższe ustalenia są w pełni zgodne ze stanowiskiem skarżącego wyrażonym w skardze. Należy bowiem zauważyć, że – co do zasady kwestionując decyzje organów wydane w niniejszej sprawie – skarżący wskazał łączną powierzchnię nieużytków na 0,23 ha (0,12 ha w działce nr [...] i 0,11 ha w działce nr [...]).

Wskazując powierzchnię tzw. hektarów fizycznych podlegającą opodatkowaniu podatkiem rolnym, organ pierwszej instancji pominął także powierzchnię lasów stanowiących własność skarżącego (łącznie 1,84 ha). Prawidłowo zatem została wskazana powierzchnia gruntów podlegająca opodatkowaniu podatkiem rolnym – 4,40 ha. Stanowi ona różnicę łącznej powierzchni nieruchomości skarżącej (6,47ha) oraz nieużytków, które nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym (0,23 ha) i lasów (1,84 ha).

W ocenie sądu, w świetle treści powołanych wyżej przepisów, organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy ustalił również liczbę hektarów przeliczeniowych podlegających opodatkowaniu podatkiem rolnym. W szczególności przy obliczaniu ilości hektarów przeliczeniowych, organ prawidłowo pominął powierzchnię użytków rolnych zaliczoną do V i VI klasy gruntów (w tym również zabudowanej działki nr [...], zaliczonej do VI klasy gruntów). Zgodnie bowiem z treścią powołanego przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, są one zwolnione od tego podatku.

Wskazana w decyzji liczba hektarów przeliczeniowych (1,238 ha) została wyliczona w sposób prawidłowy z uwzględnieniem przelicznika z art. 4 ust. 5 ustawy o podatku rolnym, przy uwzględnieniu położenia w okręgu podatkowym oznaczonym jako "II". Uwzględniając zatem użytki podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym, wyliczenie hektarów przeliczeniowych przedstawia się następująco:

w odniesieniu do działki nr [...]:

- powierzchnia 0,38 ha odpowiada 0,38 hektara przeliczeniowego, przy uwzględnieniu przelicznika 1,00, przewidzianego w klasie IVa ,

- powierzchnia 0,75 ha odpowiada 0,15 ha przeliczeniowego przy uwzględnieniu przelicznika 0,75 przewidzianego dla użytku rolnego w klasie IVb

w odniesieniu do działki nr [...]:

- powierzchnia 0,09 ha w klasie IV odpowiada 0,063 ha przeliczeniowego przy uwzględnieniu przelicznika (0,70),

- powierzchnia 0,31 w klasie IVb odpowiada 0,2325 ha przeliczeniowego przy uwzględnieniu przelicznika 0,75,

w odniesieniu do działki [...]:

- powierzchnia 0,26 ha w klasie IVb odpowiada 0,195 ha przeliczeniowego przy uwzględnieniu przelicznika 0,75,

w odniesieniu do działki 203:

- powierzchnia 0,29 ha w klasie IVb odpowiada 0,2175 ha przeliczeniowego przy uwzględnieniu przelicznika 0,75.

Zatem łączna liczba hektarów przeliczeniowych wynosi 1,238 (0,38 + 0,15 + 0,063 + 0,2325 + 0,195 + 0,2175). Taka liczba hektarów przeliczeniowych dla potrzeb ustalenia podatku rolnego została przyjęta zarówno przez SKO w zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2017 roku, jak i przez organ pierwszej instancji.

W tym miejscu, należy wskazać, że sąd w pełni zgadza się ze skarżącym, że tzw. działka siedliskowa (nr [...], o powierzchni 0,11 ha) nie jest nieużytkiem. Z wypisu z rejestru gruntów wynika jednoznacznie, że jest to grunt rolny zabudowany, w klasie VI. Jak już to było wyjaśnione, użytki rolne klasy VI, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, zostały zwolnione od podatku rolnego.

Zatem, przy zastosowaniu stawki 125 zł podatek rolny wynosi po zaokrągleniu 155 zł (1,238 x 125 = 154,75 zł). W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 63 § 1 ordynacji podatkowej kwoty podatków zaokrągla się do pełnych złotych w ten sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 groszy pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych, z zastrzeżeniem § 1a i 2 (które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie). Zatem w sposób prawidłowy organy dokonały zaokrąglenia należnego od skarżącego podatku rolnego.

Podkreślenia wymaga, że sama wysokość stawki podatku rolnego zastosowana przez organy podatkowe nie była kwestionowana przez skarżącego. Tego rodzaju zarzutu – w ocenie sądu – nie sposób wyinterpretować z treści licznych i dość niejasnych pism skarżącego składanych w toku postępowania w niniejszej sprawie.

Z treści pism składanych przez skarżącego w toku niniejszego postępowania można wywieść, że domaga się on uwzględnienia w decyzjach podatkowych pełnej powierzchnie należących do niego nieruchomości, w tym również nieużytków. Skarga w tym zakresie w żadnym wypadku nie może zostać uwzględniona. W pierwszej kolejności należy raz jeszcze przypomnieć, o czym była mowa we wcześniejszej części uzasadnienia, że nieużytki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Opodatkowaniu tym podatkiem podlegają bowiem jedynie użytki rolne (ściślej: grunty sklasyfikowane w taki sposób w ewidencji gruntów i budynków). Nieużytki nie podlegają również opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie bowiem z treścią art. 7 pkt 10) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r.. o podatkach i opłatach lokalnych zwalnia się od podatku od nieruchomości grunty stanowiące nieużytki, użytki ekologiczne, grunty zadrzewione i zakrzewione, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, ani z samych twierdzeń skarżącego nie wynika, aby przedmiotowe nieużytki były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Taki sposób ich wykorzystania nie wynika również z wypisu z rejestru gruntów znajdującego się w aktach postępowania podatkowego.

W ocenie sądu – w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – nie ma podstaw do zakwestionowania decyzji SKO w odniesieniu do podatku leśnego.

Stosownie do art. 1 ust. I ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1579 z późn.zm., dalej jako: "ustawa o podatku leśnym") opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym, lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Art. 2 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi natomiast, że podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2. są osoby fizyczne, będące właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3, zgodnie z którym jeżeli las znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku leśnego ciąży na posiadaczu samoistnym. W myśl art. 3 cyt. ustawy podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Zagadnienie wysokości podatku leśnego zostało uregulowane w art. 4 ustawy o lasach. Zgodnie z jego treścią podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m3 drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy (ust. 1). Do ceny, o której wyżej mowa, nie wlicza się kwoty podatku od towarów i usług (ust. 2). Dla lasów wchodzących w skład rezerwatów przyrody i parków narodowych stawka podatku leśnego, o której mowa w ust. 1, ulega obniżeniu o 50% (ust. 3). Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (ust. 4). Rada gminy może obniżyć kwotę stanowiącą średnią cenę sprzedaży drewna, określoną w ust. 4, przyjmowaną jako podstawa obliczania podatku leśnego na obszarze gminy (ust. 5).

W komunikacie z 20 października 2016 roku (Monitor Polski z 24 października 2016 roku, poz. 996) Prezes Głównego Urzędu Statystycznego ogłosił, że że średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2016 r., wyniosła 191,01 zł za 1 m3.

Zatem, przy uwzględnieniu treści powołanego wyżej przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o podatku leśnym, stawka podatku leśnego wynosiła w 2017 roku kwotę 42,0222 zł (191,01 x 42,0222). Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów wynika, że skarżący jest właścicielem lasów o łącznej powierzchni 1,84 ha. Według danych ujawnionych w ww. ewidencji las stanowi działka o nr [...], o powierzchni 0,25 ha oraz działka nr [...], o powierzchni 1,59 ha. Zatem organy podatkowe ustaliły podatek leśny w prawidłowej wysokości – 77 zł (42,0222 x 1,84 = 77,320848). Przy czym organy prawidłowo dokonały zaokrąglenia przedmiotowego podatku w oparciu o przytoczony wyżej przepis art. 63 § 1 ordynacji podatkowej. Podkreślić w tym miejscu należy, że przyjęta do opodatkowania powierzchnia lasu pozostaje w niniejszej sprawie poza sporem. W treści skargi, wskazując jak "ma wyglądać nakaz podatku rolnego" skarżący podał powierzchnię należących do niego lasów (określając ją jako "ha leśne") jako 1,84 ha.

W ocenie sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji SKO w zakresie w jakim odnosi się ona do opodatkowania budynków. Jak wynika z decyzji organu I instancji organ ten ustalił podatek od nieruchomości (także w zakresie budynków na kwotę 0 zł. Organ odwoławczy utrzymał w mocy tę decyzję organu pierwszej instancji. Stanowisko organów jest w pełni prawidłowe w odniesieniu do budynku oznaczonego w ewidencji jako budynek mieszkalny. Zgodnie bowiem z treścią § 2 ust. 1 uchwały Rady Gminy C. nr [...] z [...] listopada 2016 roku od podatku od nieruchomości zwalnia się budynku mieszkalne zajęte wyłącznie na potrzeby mieszkalne z wyjątkiem na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem nawet nieprawidłowo wskazana w decyzji powierzchnia budynku mieszkalnego (inna niż wynikająca z ewidencji) nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy). W ocenie sądu nie ma również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w związku z uznaniem przez organy podatkowe, że zwolnienie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości dotyczy również budynku ujawnionego w ewidencji jako "budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa", pomimo że taki rodzaj budynku nie został zwolniony od opodatkowania ww. uchwałą Rady Gminy C. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 2 ppsa, sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Podsumowując powyższe, należy wskazać, że zaskarżona decyzja SKO (a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji) jest w pełni zgodna z powołanymi wyżej przepisami prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się, aby przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania. W ocenie sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Dodatkowo odnosząc się do argumentacji skarżącego, należy wskazać, że decyzja organu pierwszej instancji (określana przez skarżącego jako nakaz podatkowy) nie stanowi w żadnym wypadku dowodu własności. Wskazane w niej dane mają znaczenie jedynie w odniesieniu do wysokości należnego podatku.

Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę jako niezasadną, na podstawie art. 151 ppsa.