Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 2979/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 12 lutego 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku T. B. S. W. P. Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej T. B. S. W. P. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 833/12 w sprawie ze skargi T. B. S. W. P. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 833/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. w Warszawie na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. ST. Warszawy z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 59f Prawa budowlanego oraz art. 123 § 1 K.p.a. wymierzył inwestorowi: [...] Sp. z o.o. karę w wysokości 75 000,00 zł (słownie: siedemdziesiąt pięć tysięcy złotych) za stwierdzone samowolne przystąpienie do użytkowania lokali usługowych, usytuowanych w poziomie parteru budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w Warszawie, tj. lokalu nr [...], użytkowanego jako "[...]", lokalu nr [...], użytkowanego jako "[...]", lokalu nr [...], użytkowanego jako pizzeria "[...]".

W treści skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] w Warszawie zawarło wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...].

W uzasadnieniu wnioskodawca podkreślił, że powyższy wniosek na postawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07 w sytuacji nałożenia wysokiej kary na niewłaściwy podmiot, gdy nielegalnego użytkowania dopuściły się osoby trzecie jest w pełni zasadny i zasługuje zdaniem [...] w Warszawie na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że dopuszczalnym jest wstrzymanie wykonania aktu na podstawie powyższego przepisu w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07).

Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie, jest zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności.

Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika nadto, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Dlatego też zawarta we wniosku argumentacja, powinna być poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić trzeba, że w okolicznościach niniejszej sprawy wniosek [...] Sp. z o.o. w Warszawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia jest niezasadny.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiona przez stronę skarżącą argumentacja jest ogólnikowa i nie może stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje bezpośrednio szkodę w jego majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki. Sytuacja majątkowa skarżącego jest stabilna, na co wskazuje odpis z Krajowego Rejestru [...] Sp. z o.o. w Warszawie i wykonanie nałożonego zaskarżonym postanowieniem obowiązku w postaci uiszczenia wymierzonej kary na jego finanse (posiadany majątek, uzyskiwane dochody, czy posiadane oszczędności) nie powinno mieć żadnego wpływu. Wobec braku uprawdopodobnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie można było zatem uznać, iż zaistniały podstawy do udzielenia ochrony tymczasowej.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.