Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 25/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Kurcyusz –Furmanik po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.B. na bezczynność Powiatowej Społecznej Rady do Spraw Osób Niepełnosprawnych w K. w przedmiocie doręczenia opinii postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

L.B. w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gliwicach skardze zakwestionował bezczynność przewodniczącego Powiatowej Społecznej Rady do Spraw Osób Niepełnosprawnych w K. polegającej na niedoręczeniu mu opinii tej Rady w sprawie dofinansowania turnusu rehabilitacyjnego

w roku 2010r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje;

Zakres kontroli działalności administracji publicznej został określony w ustawie

z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz. U. Nr 153 poz. 1269/, poprzez stwierdzenie, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem zgodności z prawem, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 1 §2 ustawy). Natomiast w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270/ zwanej tu P.p.s.a. określone zostało, że właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 §2 i § 3), oraz w innych sprawach, jeżeli ustawa szczególna tak stanowi, a w art. 5 p.p.s.a. skazane zostały spraw, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego.

W ramach prawnych form działania administracji, po myśli wskazanego art. 3 § 2 p.p.s.a ustawodawca wskazał decyzje administracyjne, postanowienia wydane

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wcześniej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach

z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, oraz bezczynność organów w zakresie spraw, w których winny być wydane decyzje administracyjne, postanowienia, na które służy zażalenie albo postanowienia kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym

i zabezpieczającym, jeżeli służy na nie zażalenie.

Prowadzi to do wniosku, że właściwość sądu administracyjnego do rozpoznania skargi w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a, występuje wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. Chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Odnosząc się natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a,, który stanowi, że sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, należy uznać, iż przepis ten dotyczy prawnych form działania administracji publicznej, które mogą być i są podejmowane przez organy administracji publicznej w stosunku do podmiotów

w sprawach, dla których załatwienia nie jest przewidziana forma decyzji lub postanowienia, jednakże i w tym przypadku chodzi tu o takie akty lub czynności, które dotyczą uprawnień lub obowiązków określonych osób, wynikających z przepisów prawa, a więc takich uprawnień lub obowiązków, które określają przepisy prawa powszechnie obowiązującego (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004r. sygn. OSK 247/04 publ. ONSAiWSA 2004/2/30).

Z tych samych co wywiedzione przyczyn podlega kontroli bezczynność organu

w sprawach objętych postępowaniem skargowym (por. art.3 §2 pkt 8 P.p.s.a.).

Odnosząc się do kwestionowanego przez skarżącego braku działania po stronie Powiatowej Społecznej Rady do Spraw Osób Niepełnosprawnych w K. trzeba zauważyć, iż jest to bezczynność w rozumieniu wyżej przywołanych przepisów Powiatowa Społeczna Rada do Spraw Osób Niepełnosprawnych w K. powołana została mocą art. 44b ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. Nr 14 poz.92), przy starostach tworzy się bowiem powiatowe społeczne rady do spraw osób niepełnosprawnych, zwane dalej "powiatowymi radami", są to organy opiniodawczo-doradcze, do działania których należy:

1) inspirowanie przedsięwzięć zmierzających do:

a) integracji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych,

b) realizacji praw osób niepełnosprawnych;

2) opiniowanie projektów powiatowych programów działań na rzecz osób niepełnosprawnych;

3) ocena realizacji programów;

4) opiniowanie projektów uchwał i programów przyjmowanych przez radę powiatu pod kątem ich skutków dla osób niepełnosprawnych.

Żadna z wymienionych kompetencji tego organu nie pokrywa się z działalnością organów administracji wymienionych w art. art. 3 § 2 p.p.s.a.

Z tych przyczyn brak jest kognicji sądu administracyjnego do rozpoznania skargi złożonej przez L.B., co stanowiło o konieczności jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.