Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 250/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek Sędziowie NSA Maria Lorych-Olszanowska ( spr.) WSA Barbara Koś Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Leśniarek po rozpoznaniu w dniu 12 października 2005r. przy udziale sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. S. kwotę [...], III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B. Koś /-/ T.M. Geremek /-/ M. Lorych-Olszanowska


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy w K. z [...] nr [...] odmawiającą wymeldowania H. K. z pobytu stałego w lokalu położonym w K. przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył zeznania przesłuchanych w sprawie świadków tj. E. K., córki H. K., K. O. – pełnomocnika J. S., oraz stanowiska H. K. i J. S. Jako mało wiarygodne ocenił zeznania K. O. wykluczające możliwość przebywania H. K. w lokalu przy ul. [...], gdyż świadek ten zeznał, iż widzi H. K. prawie codziennie.

Na podstawie zeznań E. K. organ I instancji ustalił, że centrum życiowym H. K. jest mieszkanie przy ul. [...].

Organ ten stwierdził też, że opuszczenie lokalu winna cechować dobrowolność, a H. K. potwierdza, że zamieszkuje w lokalu przy ul. [...], a nadto pod tym adresem odbiera kierowaną do niej korespondencję.

Odwołując się od powyższej decyzji J. S. zakwestionował trafność powyższych ustaleń. Podkreślił, że H. K. mieszka w lokalu pezy ul. [...] w K., natomiast w lokalu, w którym jest zameldowana, przebywa jedynie w charakterze gościa, bo tam mieszka jej córka.

Informację Komendy Powiatowej Policji potwierdzającą fakt zamieszkiwania H. K. w spornym lokalu ocenił jako niezgodną z prawdą, a nadto przekazaną bez sprawdzenia faktu zamieszkiwania tej osoby w lokalu przy ul. [...]. Ocena zeznań K. O., zdaniem odwołującego się, dokonana została na podstawie zdań wyrwanych z kontekstu i urywków zeznań.

Uznając za wiarygodne zeznanie E. K. o zamieszkiwaniu wraz z matką, organ I instancji pominął fakt, że we wniosku o dodatek mieszkaniowy E. K. wykazała, iż w lokalu przy ul. [...] mieszka wraz z dwójką dzieci, a więc nie ujęła matki H. K. Decyzje wydane w wyniku rozstrzygnięcia powyższego wniosku nie uwzględniają dochodów H. K.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda zaskarżoną decyzją z [...] Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji i przedstawił następujące jej uzasadnienie.

Z wyjaśnień H. K. wynika, iż mieszka ona w lokalu przy ul. [...] od 1941r. Obecnie zamieszkuje tam wraz z córką.

Lokalem przy ul. [...], stanowiącym własność jej brata, zajmuje się doraźnie, sprząta je, czasami w nim nocuje. Życie jej skoncentrowane jest w lokalu przy ul. [...].

Świadkowie Z. B. oraz S. N., potwierdzili, że widują ją w posesji przy ul. [...] codziennie lub kilka razy dziennie. Nie wiedzą natomiast, czy tam nocuje.

Ustalenia Komendy Powiatowej Policji w K. potwierdzają, że H. K. przebywa w miejscu zameldowania. Z zeznań świadka M. L. wynika, że przy ul. [...] widuje H. K. rzadko, raz na 6 tygodni.

Oględziny lokalu przy ul. [...] wykazały, że H. K. zajmuje jeden pokój, ma w nim meble i rzeczy osobiste.

Powyższe dowody, w ocenie organu odwoławczego, mimo "odmiennych opinii świadków, braci p. J. S. i jego pełnomocnika świadczą, że p. H. K. nie opuściła spornego lokalu i w nim skoncentrowane są jej interesy życiowe. Skutkiem tego w istniejącym stanie rzeczy wymeldowanie wyżej wymienionej z dotychczasowego miejsca pobytu nie jest możliwe".

Organ odwoławczy stwierdził też, że "kwestie opłat związanych z lokalem podnoszone w odwołaniu mają charakter cywilnoprawny i nie mogły przesądzać w sprawach meldunkowych".

Ze skargą na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił J. S.

Zakwestionował trafność poczynionych w sprawie ustaleń. Podkreślił, że H. K. opuściła lokal przy ul. [...] bez wymeldowania w 1996 r. i od tego czasu zamieszkuje w lokalu przy ul. [...].

Przesłuchani w sprawie świadkowie Z. B. i S. N. potwierdzili jedynie fak widywania H. K. w lokalu przy ul. [...], natomiast sami w tym lokalu prawdopodobnie nie mieli okazji przebywać. Świadek, który stwierdził, że przy ul. [...] H. K. jest widywana rzadko jest osobą schorowaną, która ze względów zdrowotnych rzadko opuszcza mieszkanie. Wynik oględzin, w ocenie skarżącego, również nie mógł stanowić podstawy do poczynienia trafnych ustaleń, skoro meble stojące w pokoju i znajdujące się tam rzeczy osobiste nie mają cech identyfikacyjnych pozwalających jednoznacznie ustalić ich właściciela.

Skarżący podkreślił też brak konsekwencji w zeznaniach E. K., która na potrzeby niniejszego postępowania potwierdziła fakt zamieszkiwania z matką natomiast w postępowaniu dotyczącym dodatku mieszkaniowego nie wskazała matki jako osoby wspólnie z nią zamieszkującej. W ocenie skarżącego powyższe niekonsekwencje w zeznaniach E. K. nie zostały przez organy obu instancji prawidłowo ocenione.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Uzasadnione bowiem okazały się zarzuty dotyczące dokonanej przez organ odwoławczy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Zaskarżona decyzja nie spełnia powyższego wymogu.

Organ odwoławczy przytoczył bowiem jedynie zeznania przesłuchanych w sprawie świadków. Nie wskazał natomiast dlaczego dał wiarę zeznaniom świadków, którzy potwierdzili, że widują H. K. "na posesji przy ul. [...] codziennie", ale nie wiedzą czy tam nocuje, zaś odmówił wiarygodności twierdzeniom J. S. i K. O., którzy faktowi częstego przebywania H. K. w przedmiotowym lokalu nie zaprzeczali natomiast wskazywali, że nie jest ono centrum życiowym H. K., bo to znajduje się w lokalu przy ul. [...]. W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się też do twierdzeń skarżącego, który wskazywał, że we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, najemczyni lokalu nr [...] przy ul. [...] E. K. nie ujęła matki H. K.

Z akt sprawy nie wynika czy rzeczywiście fakt taki miał miejsce. Rzeczą organów rozpoznających niniejszą sprawę było jednak podjęcie kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia powyższej kwestii, w myśl zasad wynikających z art. 7 kpa . Dla oceny zeznań E. K., które w istocie stanowiły podstawę ustaleń w rozpoznawanej sprawie, istotne mogło być wyjaśnienie jakie informacje dotyczące wspólnie zamieszkujących z nią członków rodziny zawarła we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Jeżeli w istocie nie wskazała tam H. K., jako wspólnie zamieszkującej, rzeczą organów administracji było wyjaśnienie przyczyn rozbieżności w twierdzeniach E. K. i dokonanie oceny jej zeznań w oparciu o te wyjaśnienia.

Stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że kwestie opłat czynszowych nie mogą "przesądzać o sprawach meldunkowych" nie odpowiada na zarzut skarżącego, dotyczący kwestii wiarygodności zeznań E. K., nie odpowiada też wymogom art. 77 § 1 kpa zobowiązującego organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania - rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Z powyższego wynika, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem zasad wyrażonych w art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Prowadzi to do uchylenia tak wydanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 ppkt.c ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) w związku z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ).

O kosztach postanowiono zgodnie z art. 200 cyt. ustawy o ppsa, a o wstrzymaniu jej wykonania w myśl art. 152 tej ustawy.

/-/ B. Koś /-/ T.M. Geremek /-/ M. Lorych-Olszanowska

T.M.