Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 525/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w R. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w R. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w R. na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W. D. wnioskiem z dnia [...] marca 2021 r., na podstawie m.in. art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...]

o sporządzenie i przysłanie kopii dokumentu (protokołu) zawierającego dane z lat poprzednich na podstawie których poprzez ekstrapolację ustalona jest zamówiona moc cieplna do budynku przy [...] w B. Wniósł o przesłanie informacji pocztą elektroniczną na podany we wniosku adres e-mail.

Kierownik Oddziału Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w B. w odpowiedzi na wniosek, pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. poinformował wnioskodawcę, że informacja dotycząca mocy cieplnej dla budynku przy [...] w B. nie kwalifikuje się w zakresie zdefiniowanym do udzielania informacji publicznej. Kierownik Oddziału przypominał wnioskodawcy, że pozostaje w relacji do IHAR-PIB jako najemca lokalu, którym zarządza Instytut. Wskazał, że informował wnioskodawcę już wielokrotnie,

że wszelkie informacje powiązane ściśle z wynajem, także w zakresie mediów, są dostępne dla najemców na miejscu w administracji Oddziału IHAR-PIB

w B. Odnosząc się do pism wnioskodawcy datowanych [...] i [...].03.2021 r. poinformowano, że Instytut nie planuje zmiany umowy podpisanej z MWiK w B., a dotyczącej dostawy wody i odprowadzania ścieków w budynku przy [...] w B.

Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wnosząc o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zadośćuczynienia według norm przepisanych, zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie,

w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek.

W uzasadnieniu wskazał, że w dniu [...].03.2021 r. złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Podał, że treść, sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji oraz odpowiedź, w której organ wyraził stanowisko, że przedmiotem złożonego przez niego wniosku nie jest informacja publiczna, wskazał w skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie piśmie z dnia 18.04.2021 r. (sprawa o sygn. akt II SO/Wa 37/21).

Podniósł, że do dnia złożenia niniejszej skargi nie została udostępniona informacja publiczna będąca przedmiotem wniosku z dnia [...].03.2021 r. Wskazał, że informacje, o których udostępnienie się zwrócił, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o działalności osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują zadania władzy publicznej

i gospodarują majątkiem Skarbu Państwa. Wskazał też m.in., na uniemożliwianie mu wykupu mieszkania zakładowego.

Dyrektor Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu wskazał m.in., że Instytut posiada nieruchomości dla realizacji celów statutowych. Wynajmuje je pracownikom na zasadach określonych m.in. w przepisach kodeksu cywilnego. Nieruchomość, której dotyczy wniosek, jest własnością skarżonego Instytutu i była wynajmowana żonie skarżącego. Po śmierci żony wnioskodawcy wnioskodawca zgodził się na podpisanie umowy najmu ze skarżącym na korzystnych zasadach dla wnioskodawcy wynikających z przepisów dot. stosunku najmu, a zatem regulowanemu przez prawo cywilne. Wnioskodawca w korespondencji wskazywał wielokrotnie, że jest zainteresowany kupnem nieruchomości na korzystnych zasadach. Skarżony każdorazowo w odpowiedzi wskazywał, że nie zamierza sprzedać nieruchomości. Skarżony składał wielokrotnie oświadczenia o braku woli sprzedaży nieruchomości w odpowiedzi na ciągłe pisma ze strony wnioskodawcy. Wnioskodawca po odmowie sprzedaży nieruchomości zaczął składać wiele rożnych pism dotyczących nieruchomości zarówno do skarżonego jak i innych podmiotów. Pisał m.in. do Premiera, Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, skarżył Instytut na Policję, etc. Wnioskodawca - w ocenie skarżonego popartej oświadczeniem wnioskodawcy w piśmie - usiłował i w dalszym ciągu usiłuje zmusić skarżonego do sprzedaży nieruchomości. W ostatnim czasie wpłynęło stanowisko Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który nadzoruje skarżonego, w którym wyraźnie wskazano, że Instytut posiada nieruchomości dla realizacji celów statutowych, a wniosek wnioskodawcy w zakresie woli nabycia nieruchomości nie zasługuje na uwzględnienie. Dyrektor Instytutu wskazał m.in. na pisma wpływające od skarżącego od 2014 r. Podniósł, że Instytut każdorazowo odpowiada na nadesłane pisma, w tym na skargę będącą podstawą niniejszego postępowania. Organ podał, że udzielił odpowiedzi wnioskodawcy wskazując możliwość udzielenia mu wglądu do dokumentacji w wydzielonym pomieszczeniu, z zachowaniem wymogów sanitarnych, tak aby uzyskał wszelkie informacje, które uzna, że są mu potrzebne. Jednak wnioskodawca nie skorzystał z tej możliwości przesyłając kolejne pisma, które prawdopodobnie będą podstawa do kolejnych postępowań ze strony wnioskodawcy.

Wnioskodawca otrzymał odpowiedzi na wszystkie pisma kierowane do IHAR-PIB, odpowiedzi pozytywne, ponieważ Instytut nigdy nie ograniczał najemcom dostępu do informacji, które powiązane były merytorycznie z wynajmem. Każdy najemca, w tym wnioskodawca, może przejrzeć i skopiować w dziale finansowo-księgowym Oddziału Instytutu dokumenty, które go interesują, a dotyczą stosunku najmu. Organ wskazał, że nie stanowi to informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał też, że IHAR - PIB jest instytutem badawczym w rozumieniu przepisów ustawy o instytutach badawczo - rozwojowych z dnia 30 kwietnia 2010 roku (Dz. U. z 2019 roku, poz. 1350, tj. z dnia 19 lipca 2019 roku).

Instytut posiada osobowość prawną zgodnie z art. 1 ustawy. Ustawodawca w art. 2 ustawy wskazał zakres działalności instytutów. Dotyczy on badań i nauki, nie zaś skarżonej sprawy, tj. stosunku najmu i kwestii z najmem związanych, który regulują odrębne przepisy - m.in. kodeks cywilny w części dot. najmu i dzierżawy. Instytut został wyposażony w nieruchomości celem realizacji zadań statutowych. Dyrektor Instytutu wskazał, że skarżony udzielił informacji na wniosek z dnia [...] marca 2021 roku w dniu [...] kwietnia 2021 roku oraz w dniu [...] kwietnia 2021 roku. Odpowiedź nie była dla skarżącego satysfakcjonująca. Zdaniem organu brak jest po jego stronie bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest dopuszczalna.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym.

Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu

ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwanej dalej u.d.i.p., służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).

Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą

w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Instytut Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego z siedzibą w [...] jest państwowym instytutem badawczym w rozumieniu ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o instytutach badawczych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1383 ze zm.). Przepis art. 1 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że instytutem badawczym w rozumieniu ustawy jest państwowa jednostka organizacyjna, wyodrębniona pod względem prawnym, organizacyjnym i ekonomiczno-finansowym, która prowadzi badania naukowe i prace rozwojowe ukierunkowane na ich wdrożenie i zastosowanie w praktyce. Zgodnie z art. 22 ustawy o instytutach badawczych, do zadań państwowego instytutu badawczego należy m.in. 1) prowadzenie badań naukowych i prac rozwojowych; 2) przystosowywanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych do potrzeb praktyki; 3) wdrażanie wyników badań naukowych i prac rozwojowych; 4) wykonywanie zadań szczególnie ważnych dla planowania i realizacji polityki państwa, których wykonanie jest niezbędne dla zapewnienia obronności i bezpieczeństwa publicznego, działania wymiaru sprawiedliwości, ochrony dziedzictwa narodowego, rozwoju edukacji i kultury, kultury fizycznej i sportu oraz poprawy jakości życia obywateli, dotyczących: a) opracowywania i opiniowania standardów w zakresie rynku pracy, ochrony pracy i zabezpieczenia społecznego, ochrony zdrowia, ochrony środowiska, gospodarki żywnościowej, gospodarki przestrzennej, gospodarki bogactwami i zasobami naturalnymi, rozwoju społeczeństwa informacyjnego, bezpieczeństwa technicznego, energetycznego i bezpieczeństwa transportu oraz standardów produktów, procesów i usług, a także warunków przestrzegania tych standardów, b) monitoringu i zapobiegania skutkom zjawisk i wydarzeń mogących stwarzać zagrożenie publiczne, w tym zapobiegania skutkom katastrof naturalnych lub technicznych, noszących znamiona klęski żywiołowej.

Nadzór nad IHAR - PIB sprawuje minister właściwy do spraw rolnictwa. Instytut posiada oddziały i zakłady naukowe oraz zakłady doświadczalne. Organami Instytutu są Dyrektor, który - w myśl art. 24 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy - reprezentuje Instytut, oraz Rada Naukowa.

Dyrektor IHAR PIB jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Odwołując się do tego przepisu oraz art. 6 u.d.i.p. należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych

i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach

o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Zgodnie z art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty,

o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

W tym miejscu wskazania wymaga po pierwsze, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2021 r. skierowany był przez wnioskodawcę do Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...], a nie do kierownika Oddziału Instytutu w B., który udzielił odpowiedzi na ten wniosek pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Po drugie, nie można zgodzić się z udzieloną w tym piśmie odpowiedzią, że wnioskowana informacja w postaci "kopii dokumentu (protokołu) zawierającego dane z lat poprzednich na podstawie których poprzez ekstrapolację ustalona jest zamówiona moc cieplna do budynku przy [...] w B" nie stanowi informacji publicznej.

Biorąc pod uwagę, że nieruchomość, o której mowa we wniosku jest własnością Instytutu, co wynika z odpowiedzi na skargę, nie ma podstaw, aby stwierdzić, że informacja dotycząca dokumentu zawierającego dane, na podstawie których "ustalona jest zamówiona moc cieplna" dla wskazanego we wniosku budynku nie stanowi informacji o sprawie publicznej, tym bardziej, że Instytut posiada nieruchomości dla realizacji celów statutowych. Okoliczność, że nieruchomość,

o której mowa we wniosku skarżącego jest wynajmowana pracownikom na zasadach określonych m.in. w k.c., jak wskazano w odpowiedzi na skargę, nie zmienia charakteru żądanej we wniosku informacji publicznej.

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, tak jak w niniejszej sprawie, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej

z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie

z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W przypadku, gdy organ nie posiada żądanej informacji powinien o tym poinformować wnioskodawcę w piśmie.

Rozpatrując skargę na bezczynność Dyrektora IHAR Państwowego Instytutu Badawczego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2021 r. Sąd stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności na dzień wniesienia niniejszej skargi, jak również pozostaje w bezczynności na dzień orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Organ nie udostępnił bowiem żądanej informacji publicznej w terminie

14 dni od dnia wpływu wniosku do organu w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, nie twierdził przy tym rozpatrując wniosek, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), jak też nie wydał decyzji administracyjnej

o odmowie udostępnienia żądanej informacji jako informacji prostej (art. 16 u.d.i.p.

w zw. z art. 17 u.d.i.p.) z powołaniem się na przesłanki określone w art. 5 u.d.i.p.,

czy też decyzji o odmowie udostępnienia informacji przetworzonej. Z akt sprawy

nie wynika też, aby Instytut twierdził, że nie posiada żądanej informacji.

Wobec tego, że wniosek nie został rozpatrzony w formie przewidzianej przez u.d.i.p. w ustawowym terminie, jak też nie został rozpatrzony przez organ do dnia orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Dyrektora Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2021 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność Dyrektora Instytutu Hodowli

i Aklimatyzacji Roślin Państwowego Instytutu Badawczego w [...] w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] marca 2021 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wprawdzie odpowiedzi z dnia [...] kwietnia 2021 r. udzielił Kierownik Oddziału, a nie Dyrektor Instytutu, jednakże treść odpowiedzi, wskazuje, że nie może być mowy o działaniach Instytutu celowo utrudniających dostęp do informacji publicznej, zwłaszcza wobec wskazywania na możliwość zapoznania się wnioskodawcy z informacjami w administracji Oddziału w B. Informacja powinna być udostępniana w sposób i formie zgodnej z wnioskiem, jednakże udzielona [...] kwietnia 2021 r. odpowiedź nie daje podstaw do kwalifikowania bezczynności Dyrektora Instytutu jako rażącego naruszenia prawa.

Z tych względów Sąd nie znalazł także podstaw do przyznania od organu sumy pieniężnej, tak bowiem Sąd potraktował zawarty w skardze wniosek

o zadośćuczynienie. Wskazania wymaga, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6.

Powołany wyżej przepis nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podziela także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że instytucja sumy pieniężnej, podobnie jak i grzywna, pełni funkcję represyjną oraz prewencyjną – mającą na celu wzmocnienie instytucji przeciwdziałających bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Podobnie jak w przypadku grzywny, jej celem jest zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy. Jest to zatem dodatkowa gwarancja terminowego załatwienia sprawy, a jednocześnie dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącego. Suma pieniężna pełni również funkcję kompensacyjną, jako że jest zadośćuczynieniem dla skarżącego za oczekiwanie na zakończenie jego sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie (v. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 2229/17, wyrok NSA z dnia 27 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 1189/17, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/16, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 3800/18, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Użycie przez ustawodawcę w powołanym wyżej przepisie zwrotu "sąd (...) może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie grzywny lub przyznania od organu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny.

W stanie faktycznym tej sprawy Sąd nie znalazł podstaw do przyznania od organu sumy pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku.

W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 powołanej ustawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 100 zł.