Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1280/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6349 Inne o symbolu podstawowym 634
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, 9, 10
journal: Dz.U. 2015 poz 693
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych
article: art. 3, 134, 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 76, 77, 107, 11, 79a, 10
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 8 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 690), odmówił przyznania A. S. pomocy pieniężnej w formie pomocy okresowej.

W uzasadnieniu organ podał, że A. S. wnioskiem z dnia 27 marca 2018 r. zwrócił się do Urzędu o przyznanie okresowej pomocy pieniężnej ze środków budżetowych znajdujących się w dyspozycji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych.

Decyzją nr [...] potwierdzono stronie status działacza opozycji antykomunistycznej.

Organ odwołał się do treści art. 10 ust. 5 pkt 2 oraz z art. 10 ust. 6a ustawy o działaczach opozycji w którym uregulowano zasady udzielania okresowej pomocy pieniężnej, jak również wskazał na dotychczasową pomoc udzieloną wnioskodawcy. Dalej podkreślił, że w oparciu o instytucję zasiłku okresowego nie można żądać zaspokajania potrzeb w sposób ciągły i we wszelkich sferach. Istotą pomocy nie jest udzielanie świadczeń pieniężnych w celu zapewnienia świadczeniobiorcy stałego źródła utrzymania, lecz służenie mu pomocą w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych. Organ zwrócił uwagę, że posiadane przez niego środki finansowe mają charakter ograniczony.

A. S. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku dołączył kopie kart informacyjnych leczenia [...], kopię orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] grudnia 2017 r., kopię decyzji o waloryzacji renty z dnia [...] marca 2018 r., kopię wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia [...] kwietnia 2000 r. oraz kopię decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. przyznającą pomoc w formie usług opiekuńczych [...] na okres od 2 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. 2017 r. poz. 1257 ze zm.) w związku z art. 8 i 10 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2018 r.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 11 października 2017 r. A. S. wystąpił o przyznanie okresowej pomocy pieniężnej ze środków budżetowych znajdujących się w dyspozycji Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych ze względu na zaspokojenie potrzeb bytowych i ochronę zdrowia w przypadku długotrwałej choroby powodującej wzrost kosztów utrzymania, zakupu lekarstw, środków opatrunkowych oraz dojazdów do zakładów leczniczych na zabiegi medyczne i rehabilitację.

Po dokonaniu oceny sytuacji życiowej i potrzeb strony, a także uwzględniając osiągane dochody i przedłożone dokumenty w sprawie, Szef Urzędu na mocy decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] przyznał wnioskodawcy pomoc pieniężną w formie pomocy okresowej na okres 6 miesięcy (od października 2017 roku do marca 2018 roku) w łącznej wysokości 6.000,00 zł (1.000,00 zł miesięcznie), tj. na maksymalny okres oraz w maksymalnej wysokości przewidzianej na mocy art. 10 ust 5 pkt 2 oraz art. 10 ust 6a ustawy o działaczach opozycji.

Ponadto, decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] przyznano stronie pomoc pieniężną w wysokości 2000.00 zł z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] przyznano stronie pomoc pieniężną w wysokości 1323.84 zł z uwagi na sytuacją materialną i zdrowotną oraz konieczność zakupu leków. Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] przyznano stronie pomoc pieniężną w wysokości 1323.84 zł z uwagi na trudną sytuację materialną i zdrowotną, uzasadnioną koniecznością kontynuowania leczenia farmakologicznego oraz potrzebą zakupu opału. Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] przyznano stronie pomoc pieniężną w wysokości 2.000,00 zł z uwagi na trudną sytuację materialną, życiową i zdrowotną, konieczność kontynuowania specjalistycznego leczenia, wysokie koszty bieżącego utrzymania. Ponadto, zainteresowany od września 2017 roku otrzymuje, wypłacane co miesiąc, świadczenie pieniężne przyznane bezterminowo na podstawie ustawy o działaczach opozycji., którego wysokość od 1 marca 2018 r. wynosi 414,72 zł.

Organ dokonał analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego także pod kątem występowania "szczególnie uzasadnionego przypadku", o którym mowa w art. 10 ust. 7 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych, którego stwierdzenie uzasadniałoby przyznanie przez Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych pomocy pieniężnej na warunkach innych niż określone w art. 10 ust. 3-6 ustawy. Na podstawie przedstawionych dokumentów oraz przeprowadzonej analizy nie uznano ustalonego w sprawie stanu faktycznego za przypadek szczególny, uzasadniający odstąpienie od wskazanych w ustawie o działaczach opozycji antykomunistycznej i osobach represjonowanych z powodów politycznych ogólnych zasad udzielania pomocy pieniężnej.

Organ ustalił stan faktyczny zaistniały w sprawie w sposób bezsporny, co znajduje odzwierciedlenie w dokumentach dołączonych do akt sprawy. Nie ulega wątpliwości, że sytuacja materialna i zdrowotna wnioskodawcy jest trudna. Niemniej jednak, organ nie mógł pominąć faktu, że zainteresowany ma stałe dochody w postaci emerytury, a ponadto korzysta z dodatku pielęgnacyjnego w kwocie 215,84 zł oraz comiesięcznego wsparcia w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 414,72 zł przyznanego bezterminowo. Organ podkreślił, że pomoc jest świadczeniem, które może, ale nie musi zostać przyznane nawet jeżeli wnioskodawca spełnia wszystkie warunki. Trudna sytuacja zainteresowanego nie może stanowić jedynej okoliczności, której wystąpienie przesądza o wystąpieniu szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w art. 10 ust. 7 ustawy o działaczach opozycji.

Organ podkreślił, że w oparciu o instytucję zasiłku celowego nie można żądać zaspokajania potrzeb w sposób ciągły i we wszelkich sferach. A. S. objęty był wsparciem od 2016 roku w wysokości ponadstandardowej. Istotą pomocy jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych. Oznacza to, że pomoc nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu. Prawo do świadczeń uwarunkowane jest bowiem wykazaniem się również własną aktywnością w zakresie zaspokajania potrzeb życiowych. Ze swej istoty pomoc ma wspierać osoby i rodziny a nie je utrzymywać. Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych dysponuje ograniczonym budżetem. Zainteresowany decyzjami wydanymi w 2017 r. otrzymał pomoc pieniężną w łącznej ponadstandardowej kwocie 8000 zł. Pomoc przyznawana przez Szefa Urzędu stanowi formę doraźnego wsparcia finansowego dla osób uprawnionych znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji życiowej. Ponadto pomoc ta jest świadczeniem fakultatywnym, a nie obowiązkowym co oznacza, że Szef Urzędu może udzielić wnioskodawcy wsparcia finansowego, ale nie jest do tego zobowiązany.

A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na opisaną wyżej decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postepowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o działaczach opozycji. Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym wskazując, że jego stan zdrowia nie pozwala mu na samodzielne, logiczne i wyczerpujące sformułowanie uzasadnienia. Po ustanowieniu profesjonalnego pełnomocnika przedłoży stosowne uzasadnienie.

W odpowiedzi na skargę Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2018 r. referendarz sądowy tut. sądu ustanowił dla skarżącego adwokata z urzędu. Na mocy zarządzenia Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej dla skarżącego wyznaczono pełnomocnika w osobie adw. R. R..

Pełnomocnik skarżącego podczas rozprawy w dniu 21 lutego podtrzymał pisemną skargę i zawarte w niej wnioski, dodatkowo podnosząc, że zaskarżona decyzja ma charakter uznaniowy, zakwestionował argumentację organu o graniczonych środkach finansowych. Wskazał też, że organ nie powinien zmieniać stanowiska skoro wcześniej przyznał pomoc skarżącemu, a sytuacja skarżącego nie uległa poprawie. Zarzucił organowi naruszenie art. 7 i 11 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2912.270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lipca 2018 r., którą organ po ponownym rozpoznaniu sprawy odmówił przyznania A. S. pomocy pieniężnej w formie pomocy okresowej.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 693 z późn. zm., dalej w skrócie "ustawa") prawo do świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej przysługuje działaczowi opozycji antykomunistycznej lub osobie represjonowanej z powodów politycznych o potwierdzonym statusie działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, zwanym dalej "osobą uprawnioną". W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący ma potwierdzony przez Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych status osoby represjonowanej z powodów politycznych.

Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 5 pkt. 2 lit. a) i lit. b) pomoc pieniężna jest przyznawana w w formie pomocy okresowej – do wysokości 100% najniższej emerytury miesięcznie w szczególności na: zaspokojenie potrzeb bytowych i ochronę zdrowia w przypadku długotrwałej choroby powodującej wzrost kosztów utrzymania, zakupu leków, środków opatrunkowych oraz dojazdów do zakładów leczniczych na zabiegi medyczne i rehabilitacyjne (a); usługi pielęgnacyjne niezbędne ze względu na wiek i stan zdrowia (b).

Zgodnie z art. 10 ust 6a ustawy pomoc pieniężną w formie okresowej przyznaje się na okres do 6 miesięcy. Przepis art. 10 ust 7 stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych może przyznać pomoc pieniężna na innych warunkach niż określone w ust. 3 – 6a.

W oparciu o dokumenty przedłożone do akt administracyjnych sprawy nie ulega wątpliwości, że skarżący jest osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności, co potwierdza orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z [...].12. 2017 r. (K- 48 akt adm.) Z dokumentów przedłożonych do akt administracyjnych, w tym ww. orzeczenia o niepełnosprawności wynika niezbicie, iż jest osobą schorowaną, o naruszonej sprawności organizmu, co uniemożliwia mu podejmowanie aktywności zawodowej, nadto wymaga stałej i długotrwałej opieki i pomocy innych w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Z ustaleń prawidłowo poczynionych przez organ skarżący posiada stały dochód z renty w kwocie wynoszącej od 1 marca 2018 r - 1527,02 zł. ( w zaskarżonej decyzji wskazano, że "z emerytury"). Do tego świadczenia przysługuje mu dodatek pielęgnacyjny w kwocie 215, 84 zł. Decyzją burmistrza [...] z dnia [...].01. 2018 r. ma również przyznaną pomoc w formie usług opiekuńczych [...] na okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2018 r. z jednoczesnym zwolnieniem z odpłatności za ww, świadczenia. Skarżącemu wypłacane jest również co miesiąc świadczenie pieniężne przyznane bezterminowo w kwocie 414 ,72 ( od marca 2018 r.). Niezależnie od powyższego z uwagi na trudną sytuacje materialną i zdrowotną skarżącego przyznano mu w oparciu o ustawę o działaczach opozycji antykomunistycznej i osobach represjonowanych z powodów politycznych świadczenia pieniężne pomocy jednorazowej w parciu o: decyzję z [...]. 01. 2016 t. w kwocie 2000 zł; decyzję z [...] 07. 2016 r. w kwocie 1323,84 zł; decyzję z [...].12. 2016 r. w kwocie 1323,84 zł; decyzję z [...]. 06. 2017 r. w kwocie 2000,00 zł. Z kolei, na mocy decyzji z [...]. 11. 2017 r. została mu przyznana pomoc okresowa w łącznej kwocie 6000,00 zł tj. po 1000,00 zł miesięcznie w okresie od października 2017 r. do marca 2018 r., a więc przez maksymalny okres jaki przewiduje ustawa ( art. 10 ust 6a ustawy). Kolejny wniosek o przyznanie okresowej pomocy pieniężnej, złożony przez skarżącego w dniu 27 marca 2018 r. był przedmiotem oceny w zaskarżonej decyzji oraz w poprzedzającej ją decyzji tego samego organu. Mając na uwadze treść art. 10 ust. 5 pkt 2 oraz ust. 6a ustawy o działaczach opozycji (...), należy zważyć, że okresową pomoc pieniężną przyznaje się na okres "do 6 miesięcy". Nie spełnia zatem kryterium pomocy okresowej w brzmieniu nadanym temu pojęciu w ustawie pomoc przyznana na okres dłuższy niż 6 miesięcy, pomoc ta może być natomiast przyznana na okres krótszy. Podkreślić należy, że pomoc okresowa w kontekście pozostałych uregulowań ustawy nie ma charakteru pomocy świadczonej przez dłuższy okres w porównaniu ze świadczeniem pieniężnym przewidzianym normą z art. 9 ustawy.

Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy organ prawidłowo ocenił, iż pomoc okresowa nie może mieć charakteru pomocy udzielanej stale lub na okres dłuższy niż wskazane w art. 10 ust. 6a - 6 miesięcy. Jak natomiast wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy skarżący jeszcze w czasie trwania pomocy okresowej przyznanej decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. złożył kolejny wniosek o jej udzielenie. Literalne brzmienie przepisu jednoznacznie wskazuje, że ten rodzaj pomocy nie powinien prowadzić do jej udzielania w sposób ciągły, ale oznacza, że jest to świadczenie o określonym czasie trwania (maksymalnie do 6 miesięcy). W tych okolicznościach odmowę przyznania - po raz kolejny i bezpośrednio po zakończeniu okresu jej świadczenia w oparciu o decyzję z [...].11. 2017 r. należy ocenić jako zgodną z treścią art. 10 ust. 5 pkt 2 i ust. 6a. Podkreślić należy, że Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych jest uprawniony i zobowiązany do udzielania jedynie takiej pomocy finansowej i w taki sposób jak to jest przewidziane w ww. ustawie. Z pewnością wielkość i sposób udzielania pomocy finansowej w oparciu o ww. ustawę osobom represjonowanym i potrzebującym takiej pomocy nie zaspakaja wszystkich potrzeb bytowych takich osób, ale nie można też oczekiwać, że pomoc taka będzie udzielana z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa, do przestrzegania których organy są zobowiązane. Trzeba mieć też na uwadze, że zgodnie z treścią cyt. art. 7 ustawy o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych ustawodawca ustanowił na rzecz działaczy opozycji antykomunistycznej jedynie prawo do świadczenia pieniężnego, jak i do pomocy pieniężnej w wysokości w niej uregulowanej. A zatem, brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjmowania aby żądane koszty były w całości pokrywane przez Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Nadto jak już wskazano wyżej ustawa przewiduje różne formy pomocy dla osób w niej wskazanych, w tym takie świadczenia i pomoc pieniężną ustalając nie tylko zasady jej przydzielania, ale również okres czasu na które może być przydzielana.

Odnosząc się do zarzutów skargi, trzeba się zgodzić, ze wzgląd na brak ograniczone środki finansowe przeznaczone na pomoc finansową w dyspozycji organu nie mogą stanowić uzasadnienia w przypadku odmowy przyznania pomocy pieniężnej osobie uprawnionej w trybie ustawy z 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (por. wyrok WSA w Szczecinie z 16. 01. 2019 r. sygn.. akt II SA/Sz 1027/18). Zauważyć jednak trzeba, że w rozpatrywanej sprawie organ nie ograniczył tylko do wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na ograniczone możliwości finansowe i trudności w zaspokojeniu potrzeb osób wnioskujących o udzielenie pomocy. Przeciwnie, jak już wskazano wyżej organ uzasadniając odmowę przyznania po raz kolejny pomocy okresowej skarżącemu podkreślił, iż skarżący korzystał z ponadstandardowej pomocy przewidzianej w ustawie i w uzasadnieniu skoncentrował się na treści ww. przepisów ustawy, które przytoczył, akcentując, że wnioskowana forma pomocy nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu. Organ wyjaśnił, że w sprawie nie znajduje zastosowania norma z art. 10 ust. 7 ustawy ponieważ skarżący nie wskazał na okoliczności, które umożliwiają jej przyznanie w trybie szczególnym. Powyższe znajduje potwierdzenie w zarzutach skargi, oraz z pism skarżącego z dnia 18.04. 2018 r. (K-33 akt adm.). oraz z dnia 16 lipca 2018 r. (K - 58) oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ dokonał też oceny aktualnej sytuacji finansowej skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie organ dokonał pełnej i wnikliwej oceny stanu faktycznego sprawy, uwzględnił przyznaną wcześniej skarżącemu pomoc pieniężną, jej wysokość i przeznaczenie. Uzasadnienie tej oceny znalazło się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W związku z tym niezasadny okazał się zarzut naruszenia normy z art. 7 i 11 k.p.a. Organ bowiem w toku postępowania administracyjnego podejmował czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny słuszny interes strony (art. 7 k.p.a.), przy równoczesnym respektowaniu zasady legalności (art. 7 i art. 6 k.p.a.) Zgodnie bowiem z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a norma z art. 7 ab initio k.p.a. stanowi, że organy stoją na straży praworządności. W ocenie sądu organ nie uchybił zasadzie przekonywania sformułowanej w art. 11 k.p.a., na co wskazuje prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie zaskarżonej decyzji administracyjnej, w którym organ wyczerpująco wyjaśnił stronie skarżącej podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności (przesłanki), które za takim, a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Organ nie naruszył też zasady informowania stron (art. 9 k.p.a.) oraz zapewnienia czynnego udziału strony postępowaniu art. 10 § 1 k.p.a., zawiadamiał bowiem skarżącego w trybie art. 10 § 1 k.p.a. pismem z dnia 17. 04. 2017 r. oraz z dnia 6. 07. 2017 r., w którym dodatkowo przytoczył normę z art. 79a k.p.a. celem poinformowania o braku przesłanek dla uwzględnienia wniosku skarżącego. Trzeba też podkreślić, że w ww. zawiadomieniu zaznaczył, iż skarżący może przedłożyć dodatkowe dowody oraz wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie do 20 lipca 2018 r., co skarżący uczynił w piśmie z 16 lipca 2018 r. (K. 58 akt adm.).

Podsumowując, postępowanie przed organem zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Należy stwierdzić, że mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych względów i na podstawie art. 151 p..p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku.