Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 3230/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 37 ust. 1, art. 44, art. 61 ust 8 pkt 1, art. 39 ust 1
journal: Dz.U. 2016 poz 217
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) sędzia del. NSA Anna Apollo Protokolant Agata Skorupska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 406/17 w sprawie ze skargi T. B. na uchwałę Z. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 406/17 oddalił skargę T. B. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu pn. "Dywersyfikacja działalności F.P.H. [...] poprzez świadczenie innowacyjnych usług laboratoryjnych z zakresu badań środowiskowych w tym środowiska pracy, żywnościowych, kosmetyków oraz farmaceutyków".

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Uchwałą nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. Zarząd Województwa [...] (dalej: Instytucja Zarządzająca) nie uwzględnił protestu T. B. (dalej: wnioskodawca/skarżący) prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], od negatywnej oceny merytorycznej - jakościowej wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Dywersyfikacja działalności F.P.H. [...] poprzez świadczenie innowacyjnych usług laboratoryjnych z zakresu badań środowiskowych, w tym środowiska pracy, żywnościowych, kosmetyków oraz farmaceutyków", złożonego w ramach naboru konkursowego nr [...] Osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działania 1.4 Wsparcie MŚP, poddziałania 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu Rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 – 2020 (dalej: Konkurs).

W pierwszej ocenie merytoryczno-jakościowej projekt otrzymał łącznie 70 punktów i został umieszczony na liście rezerwowej.

W złożonym proteście wnioskodawca zakwestionował rzetelność oceny, która doprowadziła do przyznania 10 punktów (zamiast 15 punktów) w zakresie kryterium II – Stopień innowacyjności produktu/usługi.

Po ponownym dokonaniu oceny projektu Zarząd Województwa [...] uznał protest za niezasadny. W uzasadnieniu zaskarżonej uchwały organ stwierdził, że w wyniku wniesionego protestu od pierwszej oceny merytorycznej - jakościowej wniosku o dofinansowanie, Instytucja Zarządzająca powołała Komisję Oceny Projektów (dalej: KOP), w składzie której do oceny przedmiotowego wniosku w zakresie objętym protestem wyznaczono dwóch ekspertów, którzy nie byli zaangażowani we wcześniejszą ocenę tego wniosku. Po zapoznaniu się z treścią protestu eksperci przeprowadzili ponowną weryfikację w zakresie oprotestowanego kryterium.

W odniesieniu do kryterium II - Stopień innowacyjności produktu/usługi, eksperci wskazali, że nowa usługa planowana do zaoferowania po realizacji projektu tj. usługi laboratoryjne z zakresu badań środowiskowych, ze względu na nowe cechy i funkcjonalność w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku, jest innowacyjna w skali kraju. Wnioskodawca nie udokumentował, że oferowane usługi są innowacyjne w skali Europy. Przedłożona opinia o innowacyjności wydana przez Politechnikę Rzeszowską nie odnosi się do stopnia innowacyjności tworzonego laboratorium analiz środowiskowych, a załączona informacja dystrybutora w zakresie sprzedanych urządzeń, które planuje zakupić wnioskodawca, odnosi się jedynie do wąskiej grupy krajów Europy Wschodniej (Słowacji, Białorusi, Ukrainy). Brak danych na temat sprzedaży tego typu urządzeń w krajach Europy Zachodniej. Eksperci wskazali, że nie mogli uwzględnić dokumentów złożonych w ramach protestu, a opierali się na dokumentacji dołączonej do wniosku. Zgodnie z nią projekt polega na zakupie standardowych maszyn i urządzeń stanowiących wyposażenie laboratorium, nie będą to urządzenia opracowane na zamówienie wnioskodawcy.

Zdaniem oceniających, projektowana usługa jest innowacyjna na poziomie kraju i uzasadnione jest przyznanie projektowi w tym kryterium 10 punktów.

Organ zaakceptował ocenę dokonaną przez ekspertów i nie uwzględnił protestu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę skarżącego wskazał, że zarzuty skargi są niezasadne, gdyż ocena projektu została dokonana przez Instytucję Zarządzającą zgodnie z prawem, w tym w szczególności zgodnie z ustawą wdrożeniową oraz Regulaminem Konkursu i załącznikami do tego Regulaminu.

Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016r., poz.217 – dalej: ustawa wdrożeniowa lub u.z.r.p.), wybór projektów do dofinansowania powinien odbywać się w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, na podstawie kryteriów wyboru projektów zatwierdzonych przez komitet monitorujący. W myśl art. 44 ustawy wdrożeniowej, oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów, powołana przez właściwą instytucję.

Sąd wyjaśnił, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie było spełnienie przez skarżącego kryterium II w zakresie oceny merytorycznej – jakościowej złożonego wniosku o dofinansowanie projektu. Dla potrzeb tej oceny powołani zostali eksperci – specjaliści w dziedzinach związanych z danym naborem, którym Instytucja Zarządzająca powierzyła wybór projektów – najlepszych spośród biorących udział w konkursie - z punktu widzenia celów programu operacyjnego. Zadaniem ekspertów było zatem dokonanie niezależnej i rzetelnej oceny projektów z uwzględnieniem celów założonych w konkursie przez Instytucję Zarządzającą i w oparciu o sformułowane przez tę instytucję kryteria, w tym kryteria merytoryczno-jakościowe.

Zakres kontroli przez Sąd oceny merytorycznej – jakościowej dokonywanej przez ekspertów jest wyznaczony przez kryteria określone w art. 37 ust.1 ustawy wdrożeniowej, a zatem ocena ta powinna być przejrzysta, rzetelna i bezstronna. Uznanie oceny za niezgodną z prawem wymagałoby więc wykazania, że była ona nieprzejrzysta, nierzetelna i stronnicza.

Skarżący zarzucił, że ocena merytoryczna jakościowa w zakresie kryterium II była nierzetelna, bo była pobieżna, niejednoznaczna, nie zawierała prawidłowego uzasadnienia i nie odnosiła się do podnoszonych przez wnioskodawcę argumentów.

W ocenie Sądu twierdzenia te są bezpodstawne. Za nierzetelną może być uznana ocena projektu nie zawierająca żadnego uzasadnienia bądź zawierająca uzasadnienie, które nie poddaje się żadnej weryfikacji. Obowiązujące przepisy nie przewidują wymagań odnośnie do formy czy stopnia szczegółowości oceny. Zdaniem Sądu, ocena ta powinna być jasna i konkretna, ale jednocześnie nie może być zbyt szczegółowa, aby nie stała się nieczytelna. Nie można wymagać, aby eksperci dokonywali szczegółowej analizy wszystkich twierdzeń wnioskodawcy zawartych w dokumentacji konkursowej i formułowali bardzo rozbudowane i drobiazgowe oceny. Natomiast sąd administracyjny nie jest powołany do występowania w roli supereksperta, który będzie weryfikował każdy element oceny wyrażonej przez eksperta. Kryteria oceny merytorycznej zostały sformułowane przez Instytucję Zarządzającą i w ocenie Sądu dokonanie krótkiej, ale konkretnej oceny projektu w świetle podanych kryteriów, nie narusza zasad przejrzystości, bezstronności i rzetelności, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej.

Zdaniem WSA nietrafne są zarzuty odnoszące się do braku należytego uzasadnienia, co do nieuznania europejskiego wymiaru innowacyjności usług objętych projektem, jak też braku odniesienia się do argumentów wnioskodawcy.

Eksperci wskazali bowiem, że proponowane usługi są innowacyjne w skali kraju, ponieważ nie posiadają one nowych cech i funkcjonalności w porównaniu do rozwiązań dostępnych na rynku europejskim. Powyższe okoliczności uzasadniają uznanie, że usługi proponowane przez wnioskodawcę nie posiadają cech innowacyjności w skali europejskiej, dlatego projekt otrzymał 10 punktów w tym kryterium. Zdaniem Sądu nie ma podstaw, aby tę ocenę zakwestionować jako nierzetelną.

T. B. złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego przez ich błędną wykładnię, a mianowicie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej przez jego błędną wykładnię (a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie) polegającą na przyjęciu, że:

za nierzetelną może być uznana wyłącznie ocena projektu nie zawierająca żadnego uzasadnienia bądź zawierająca uzasadnienie, które nie poddaje się żadnej weryfikacji;

ocena projektu nie może być "zbyt szczegółowa";

nie można uznać za naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej sformułowania przez ekspertów oceny projektu w sposób niejednoznaczny oraz wydania przez ekspertów ocen o niemalże identycznym brzmieniu, podczas gdy prawidłowa wykładnia kryteriów oceny projektów wskazanych w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej (przejrzystość, rzetelność i bezstronność) powinna prowadzić do uznania, iż naruszeniem przedmiotowych kryteriów jest sformułowanie przez ekspertów oceny dokumentacji aplikacyjnej w sposób zawierający zbyt krótkie (pobieżne) uzasadnienie, które nie odnosi się szczegółowo do przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji aplikacyjnej, jak również sformułowanie przez dwóch niezależnych ekspertów ocen niejednoznacznych, zawierających niemalże identyczne stanowisko merytoryczne w odniesieniu do oceny danego kryterium.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.

Za podstawę wyroku z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 406/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Zarząd Województwa [...] z których wynika, że T. B. uzyskał negatywną ocenę merytoryczno - jakościową wniosku o dofinansowanie projektu pod nazwą "Dywersyfikacja działalności F.P.H. [...] poprzez świadczenie innowacyjnych usług laboratoryjnych z zakresu badań środowiskowych, w tym środowiska pracy, żywnościowych, kosmetyków oraz farmaceutyków", złożonego w ramach naboru konkursowego nr [...] Osi priorytetowej I Konkurencyjna i innowacyjna gospodarka, Działania 1.4 Wsparcie MŚP, poddziałania 1.4.1 Dotacje bezpośrednie, Typ projektu Rozwój MŚP Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2014 – 2020. Projekt otrzymał łącznie 70 punktów i został umieszczony na liście rezerwowej. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.r.p., w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Wyjaśniając podstawę prawną rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie z powołaniem artykułu 37 ust. 1 u.z.r.p. wyraził pogląd, że zakres sądowej kontroli oceny merytorycznej – jakościowej dokonywanej przez ekspertów jest wyznaczony przez kryteria wskazane w tym przepisie. Ocena ta powinna być przejrzysta, rzetelna i bezstronna. Uznanie oceny za niezgodną z prawem wymagałoby więc wykazania, że była ona nieprzejrzysta, nierzetelna i stronnicza. Za nierzetelną może być uznana ocena projektu nie zawierająca żadnego uzasadnienia bądź zawierająca uzasadnienie, które nie poddaje się żadnej weryfikacji. Obowiązujące przepisy nie przewidują wymagań odnośnie do formy czy stopnia szczegółowości oceny. Ocena powinna być jasna i konkretna, ale jednocześnie nie może być zbyt szczegółowa, aby nie stała się nieczytelna. Nie można wymagać, aby eksperci dokonywali szczegółowej analizy wszystkich twierdzeń wnioskodawcy zawartych w dokumentacji konkursowej i formułowali bardzo rozbudowane i drobiazgowe oceny. Natomiast sąd administracyjny nie jest powołany do występowania w roli supereksperta, który będzie weryfikował każdy element oceny wyrażonej przez eksperta. Kryteria oceny merytorycznej zostały sformułowane przez Instytucję Zarządzającą i w ocenie Sądu dokonanie krótkiej, ale konkretnej oceny projektu w świetle podanych kryteriów, nie narusza zasad przejrzystości, bezstronności i rzetelności.

Według art. 46 ust. 3 u.z.p.r. (w brzmieniu obowiązującym do 2 września 2017 r.), właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Jeżeli projekt otrzymał negatywną ocenę, informacja zawiera pouczenie o możliwości wniesienia protestu na zasadach i w trybie, o których mowa w art. 53 i art. 54 (art. 46 ust. 5 u.z.p.r.). Z kolei, zgodnie z art. 50 u.z.p.r., do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów.

Wprowadzając to wyłączenie, ustawodawca w sprawach objętych u.z.p.r. stworzył system procedury odwoławczej oraz szczególną procedurę sądowo administracyjną, która stosowana jest w procesie sądowej kontroli rozstrzygnięć w sprawach finansowania projektów. Badając legalność przeprowadzonej oceny projektu przez instytucję w szczególnym trybie uregulowanym u.z.r.p. wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę dokonanej przez organ oceny projektu badając, czy została ona przeprowadzona w sposób nienaruszający prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyniku rozpoznania skargi może zastosować jeden z trzech środków określonych w u.z.p.r.: uwzględnić skargę, stwierdzając, że: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję (ewentualnie stwierdzając, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe. Inny sposób rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny przewiduje art. 66 ust. 2 pkt 2) u.z.r.p. W przypadku gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania sąd, uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Ocena projektu jest przeprowadzona w sposób naruszający prawo w stopniu mającym istotny wpływ na wynik oceny, kiedy naruszono ogłoszone w trybie art. 40 ust. 2 u.z.r.p. informacje o konkursie, regulamin konkursu, w tym kryteria wyboru projektów wraz z podaniem ich znaczenia, jak również zasady normatywne określone w art. 37 ust. 1 u.z.p.r. (właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania).

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach oddalając ją jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. Z tej regulacji wynika zatem jednoznacznie, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje już po raz czwarty, jako organ władzy publicznej sprawy administracyjnej, lecz orzeka jedynie, co do usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej opartej na podstawach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Czym innym jest przytoczenie podstawy kasacyjnej i wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone, a czym innym wszechstronne i przejrzyste uzasadnienie podstawy kasacyjnej, co do każdego wskazanego jako naruszonego przepisu prawa poprzez wyraźne określenie na czym uchybienie polegało i uprawdopodobnieniu, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji, kiedy adresatem zarzutu naruszenia prawa, zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania, może być tylko Sąd I instancji wymienienie przepisów naruszonych przez Sąd jest warunkiem koniecznym wykonania obowiązku przytoczenia podstaw kasacyjnych, ponieważ przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym jest wyrok sądu, a nie rozstrzygnięcie ostateczne. Powołanie podstawy kasacyjnej wymaga jednak czytelnego, jasnego i zrozumiałego uzasadnienia nawiązującego wprost do zarzutów podniesionych w ramach wskazanej podstawy kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a., ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie nie naruszył prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. W ramach omawianej podstawy kasacyjnej autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 37 ust. 1 u.z.p.r. Zgodnie z tym przepisem, właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania.

Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. Przepis art. 37 ust. 1 u.z.p.r., nie wskazuje podmiotu oraz warunków otrzymania dofinansowania projektu. Regulacja ta jest zatem przepisem postępowania tj. zespołem norm prawnych regulujących uprawnienia i obowiązki uczestników postępowania w sprawie dofinansowania projektu, zapewniającą przede wszystkim obronę interesów prawnych beneficjenta. Reguły te znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Stawianie zarzutu naruszenia art. 37 ust. 1 u.z.p.r. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. formalnie nie jest dopuszczalne, przez co jest merytorycznie nietrafne.

Naruszenie art. 37 ust. 1 u.z.p.r. zachodzi wówczas, kiedy konkurs nie został przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny zapewniający stronie równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Jest to ustalenie z zakresu faktów. Według art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały naruszone przez Sąd I instancji, należy uprawdopodobnić istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz wpływ istotny. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.) jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz jedynie ocenia, jak z tego obowiązku wywiązał się organ administracji (tak: uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, w tych ramach jednoznacznie wyjaśnił, jaki stan faktyczny sprawy przyjął. Oddalając skargę Sąd I instancji nie stwierdził istnienie przesłanki z art. 61 ust. 8 pkt 1) lit. a) u.z.p.r.: ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Należy podkreślić, że w u.z.p.r. ustawodawca inaczej niż w p.p.s.a. nie wskazał, że naruszenie prawa to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oddalając skargę Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia art. 37 ust. 1 u.z.p.r., które zachodzi wówczas, kiedy konkurs nie został przeprowadzony w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny zapewniający stronie równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wykonał kontrolę działalności administracji publicznej, to tym samym uznał, że uzasadnienie wyniku oceny projektu spełnia wymogi podstawowe, aby motywy rozstrzygnięcia były zrozumiałe dla strony, oraz aby samo rozstrzygnięcie poddawało się kontroli sądowoadministracyjnej. Uzasadnienie powinno zawierać treść, która pozwoli wnioskodawcy na sformułowanie prawidłowego protestu oraz wyraźnie wskazywać na przyczyny negatywnej oceny. W związku z tym, że uzasadnienie oceny nie jest uzasadnieniem prawnym, o jakim mowa w art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.), to nie musi ono zawierać elementów tam wskazanych: wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie oceny musi zostać sporządzone nawet wówczas, kiedy ocena jest pozytywna, inaczej niż w przypadku decyzji administracyjnej uwzględniającej w całości żądanie strony (art. 107 § 4 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.