Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1510/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Grunty warszawskie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędziowie: WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi G. W., A. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

G. W. i A. W. wnieśli skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r., orzekającą o odmowie przyznania odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 241, poz. 2603 ze zm.), powoływana dalej jako "ugn", za grunt nieruchomości położonej w W. przy dawnej ul. [...] i [...] o pow. [...] m2, oznaczonej hip. jako "[...]", działka "[...]".

Skarżący podnosił, że okoliczność dotycząca przesłanki faktycznej możliwości władania działką po dniu 5 kwietnia 1958 r. nie została dostatecznie wyjaśniona w dotychczasowym postępowaniu, w związku z czym nie może stanowić samodzielnej podstawy wydania decyzji odmownej.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wydanie zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] grudnia 1956 r., a także oddanie do użytku budynku [...] nr [...] w dniu 30 listopada 1956 r. było zdarzeniem prawnym i przesądzało o fakcie pozbawienia faktycznej możliwości władania nieruchomością przez byłych właścicieli.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Dnia 27 kwietnia 1987 r. G. W. złożył do Urzędu W. wniosek o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] i [...] oznaczoną hip. jako "[...], działka "[...]".

Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] czerwca 1994 r. sygn. akt [...] spadek po L. W. nabyli: mąż O. W. oraz synowie G. W. i A. W. – po 1/3 spadku każdy z nich. Zgodnie z treścią postanowienia Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] listopada 1980 r. sygn. akt [...] spadek po O. W. nabył syn G. W. w całości.

Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. L.dz. [...], w księdze nr inwentarzowy [...] pod nazwą "[...]" jako poprzedni właściciele reszty nieruchomości uregulowanej w tej księdze ujawnieni byli K. i M. małżonkowie R., w równych częściach niepodzielnie, przy czym aktem notarialnym nr [...] z dnia [...] września 1942 r. K. R. sprzedał O. W. niepodzielną połowę oddzielnie położonej działki "[...]" o ogólnej powierzchni [...] m2, pochodzącą z reszty niniejszej nieruchomości "[...]", zaś na mocy aktu nr [...] zawartego w dniu [...] marca 1943 r. M. R. ze swej reszty niniejszej nieruchomości sprzedała niepodzielną połowę oddzielnie położonej działki gruntu zwanej "[...]" L. W.

Nieruchomość o powierzchni [...] m2 położona w W. przy ul. [...] i [...], oznaczona hip. jako "[...]", działka "[...]", znajduje się na obszarze objętym działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy. Z dniem wejścia w życie dekretu (21 listopada 1945 r.) grunty nieruchomości [...] – w tym przedmiotowa nieruchomość – przeszły na własność gminy W., a od 1950 r. – na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) – na własność Skarbu Państwa.

Byli właściciele nie złożyli wniosku o przyznanie prawa własności czasowej w trybie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945r. o własności i użytkowaniu gruntów m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279).

Zgodnie z aktami notarialnymi zeznanymi przed notariuszem w W. Z. H.: w dniu [...] września 1942 r. rep. nr [...] oraz w dniu [...] marca 1943 r. rep. nr [...], K. R. i M. R. sprzedali odpowiednio O. W. oraz L. W. swoje udziały w działce "[...]" z nieruchomości "[...]" zawierającej ogólnej powierzchni łącznie z gruntem pod ulicami [...] i [...] [...] m2", szczegółowo zaznaczonej na załączonym pod nr [...] do zbioru dowodów tej księgi planie pomiarowym mierniczego przysięgłego H. S. z dnia [...] września 1942 r. L.dz. [...].

Zgodnie z planem pomiarowym L.dz. [...] z ogólnej pow. działki (tj. [...] m2) teren o pow. [...] m2 znajdował się pod placem, natomiast pozostały grunt o pow. [...] m2 pod ulicami, w tym pod ulicę [...] zajęte zostały [...] m2, natomiast pod ulicę [...] [...] m2 przedmiotowej nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Prezydent W. odmówił G. W. i A. W. przyznania odszkodowania za grunt o powierzchni [...] m2 położnej w W. przy ul. [...] i [...], ozn. hip. jako "[...]", działka "[...]".

Organ wskazał, iż już w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. (a więc przed 5 kwietnia 1958 r.) byli właściciele O. i L. małż. W. nie mieli faktycznej możliwości władania częścią przedmiotowej nieruchomości o pow. [...] m2, zajętą pod ulice: [...] i [...]. Ponadto, powierzchnia znajdująca się pod ulicami nie mogła być jednocześnie przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne. Zatem część działki o pow. [...] m2 nie kwalifikowała się do wypłaty odszkodowania.

Pozostała część nieruchomości o pow. [...] m2 zgodnie z obowiązującym w dniu 21 listopada 1945 r. Ogólnym Planem Zabudowania W., zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r., położna była w strefie II, w której obowiązywała zabudowa luźna lub grupowa o 2 kondygnacjach do wysokości 9 m, oraz 20% powierzchni zabudowania. Jak wskazał organ spełniony był zatem pierwszy z warunków umożliwiających przyznanie odszkodowania za działkę budowlaną.

Grunt działki "[...]" z nieruchomości "[...]" został przekazany [...] Zakładom [...], które były poprzednikiem prawnym Centrum "[...]", przekształconego następnie w Centrum [...] "R." S.A.

Budowę Zakładów [...] rozpoczęto w 1954 r. Pierwotnie przedsiębiorstwo zajęło teren o pow. [...] ha położony między ul. [...], poniżej ul. [...], ul. [...] i powyżej ul. [...]. W 1964 r., na podstawie decyzji Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] czerwca 1964 r. znak: [...] o przekazaniu terenu w użytkowanie i decyzji Prezydium nr [...] z dnia [...] maja 1964 r., teren [...] Zakładów [...] został rozbudowany o pow. ok. [...] ha, położony między już istniejącym Zakładem a ul. [...].

Organ wskazywał, że nieruchomość położona przy dawnej ul. [...] i [...] leży na terenie zajętym pod Zakład w latach 50-tych, tj. w pierwotnych granicach inwestycji.

Wskazuje na to m.in. deklaracja kierownika budowy z dnia 6 sierpnia 1954r., inż. [...], który przyjął na siebie obowiązek kierowania robotami budowlanymi przy budowie Zakładu [...] w W. przy ul. [...]. W dniu 26 października 1954 r. w związku ze zdaniem budynku [...] przy ul. [...] dla Zakładu [...], inż. [...] wystąpił o wycofanie złożonej deklaracji na prowadzenie robót. Z jego pisma wynikało, że kierownictwo budowy objął inż. [...].

Zaświadczeniem lokalizacyjnym nr [...] z dnia [...] grudnia 1956 r., Prezydium Rady Narodowej w W. wyraziło zgodę na lokalizację szczegółową Zakładu [...] na terenie położonym w W., przy ul. [...], w skład którego wchodziła m.in. działka "[...]" z hip. "[...]". Następnie decyzją z dnia [...] lutego 1957 r. znak [...], Prezydium Rady Narodowej w W. wyraziło zgodę na przekazanie w zarząd i użytkowanie [...] Zakładom [...] gruntu położonego przy ul. [...] o pow. ok. [...] ha, objętego zaświadczeniem lokalizacji szczegółowej nr [...]. Zdaniem organu z powyższego wynika, że teren objęty w/w decyzjami był już częściowo zabudowany budynkami Zakładu.

Z protokołu Nr [...] sporządzonego w dniu [...] grudnia 1956 r. przez Z-cę Dyrektora do Spraw Inwestycyjnych wynika, że budynek [...] nr [...] został oddany do użytku w dniu [...] listopada 1956 r., na podstawie protokołu odbioru technicznego z tego samego dnia. W dniu sporządzenia protokołu budynek [...] został wykonany w [...]%. Zgodnie z pismem Centrum [...] "R." S.A. z dnia 10 maja 2011 r. znak [...] budynek nr [...] posadowiony jest obecnie na działce nr [...] w obrębie [...], zatem częściowo zajmuje obszar przedwojennej nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...].

Zdaniem organu z powyższego wynika, że byli właściciele przedmiotowej nieruchomości utracili faktyczną możliwość władania nią przed dniem 5 kwietnia 1958 r.

G. W. i A. W. złożyli odwołanie od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. Podnosili, że przede wszystkim, analizie należałoby poddać przywołany w decyzji materiał dowodowy, który zdaniem organu, jednoznacznie wskazuje, iż byli właściciele przedmiotowej działki utracili faktyczną możliwość władania nią przed dniem 5 kwietnia 1958 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wynika, że teren dawnej nieruchomości hipotecznej został przekazany [...] Zakładom [...], których budowę rozpoczęto w 1954 r. Pierwotnie przedsiębiorstwo zajmowało ok. [...] ha położonych między ul. [...], ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. Dokumentem kluczowym dla organu, jest deklaracja kierownika budowy inż. [...] z dnia 6 sierpnia 1954 r., który przyjął na siebie obowiązek kierowania robotami budowlanymi przy budowie Zakładu [...], a w dniu 26 października 1954 r. wystąpił o wycofanie złożonej deklaracji. Odwołujący podnosił, że z pism tych nie wynika jednakże jaki teren został objęty inwestycją, bowiem decyzja lokalizacyjna dla Zakładu [...] wydana została w 1956 r., a dopiero w 1957 r. teren formalnie został przeznaczony do przekazania w zarząd i użytkowanie [...] Zakładom [...]. Zdaniem skarżącego istotnie z treści uzasadnienia decyzji wynika, że przed 1958 r. na terenie inwestycji powstały dwa budynki oznaczone nr [...] i [...], co jednak nie oznacza, iż w pozostałej niezabudowanej części nieruchomości właściciele zostali automatycznie pozbawieni możliwości faktycznego władztwa. Powyższe rozważania dotyczą tylko części działki o bliżej nieokreślonej powierzchni (ok. [...] ha), która została oddana w zarząd i użytkowanie [...] Zakładom [...] oraz dwóch budynków, również o bliżej nieokreślonej powierzchni.

Odwołujący podnosili, iż dowodów przedłożonych przez organ nie można uznać za wystarczające dla wykazania, iż współwłaściciele zostali przed 1958 r. pozbawieni możliwości władania całością gruntu hipotecznego.

Przyjmując zatem, że utrata faktycznego władania częścią nieruchomości nastąpiła w 1954 r. (data pobudowania na nieruchomości dwóch budynków oznaczonych nr [...] i [...]), nie uzasadnia odmowy ustalenia odszkodowania za pozostałą część gruntu, bowiem zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym pojęcie "faktyczna możliwość władania nieruchomością", o której mowa w art. 215 ust. 2 ugn, oznacza faktyczne władztwo nad rzeczą (nieruchomością), władanie rzeczą (nieruchomością), które jest składnikiem instytucji posiadania, określonej w art. 336 k.c. To faktyczne władztwo nad rzeczą (nieruchomością) wykonuje się nie tylko przez efektywne korzystanie z niej, ale także przez samą tylko możliwość takiego korzystania, choćby władający rzeczą (nieruchomością), nie czynił z niej użytku. W konsekwencji tego dla oceny, czy byli właściciele nieruchomości bądź ich następcy prawni mają uprawnienie do odszkodowania za nieruchomość przejętą na własność Państwa, nie jest wymagane pozytywne wykazanie, że mogli oni korzystać z nieruchomości, lecz że takiej możliwości, w sensie faktycznego władztwa, zostali pozbawieni.

Odwołujący wskazywali, że za niedostatecznie wyjaśnioną należy uznać również kwestię zaistnienia pierwszej z przesłanek wynikających z art. 215 ust. 2 ugn, w odniesieniu do części nieruchomości o powierzchni [...] m2, przeznaczonej docelowo pod ul. [...] i [...], która zdaniem organu orzekającego nie mogła być jednocześnie przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne. Organ nie przedłożył żadnej dokumentacji na dowód tego, iż ulice faktycznie powstały. Istnienie planu pomiarowego nie uzasadnia bowiem w żaden sposób, że projektowane na planie drogi dojazdowe do nieruchomości zostały poza ich wytyczeniem na mapie, faktycznie wybudowane i udostępnione do użytku publicznego.

Ponadto, ulice te winny znaleźć się na planie zagospodarowania przestrzennego W., służącym za podstawę orzekania w przedmiocie oceny możliwości przeznaczenia działki pod budownictwo jednorodzinne. Doktryna i orzecznictwo sądowe, nakłada na organ administracyjny obowiązek dokonywania oceny przesłanek zawartych w przepisie art. 215 ust. 2 ugn, na podstawie obowiązującego w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. – ogólnego planu zabudowania W., zatwierdzonego przez Ministra Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r. Zdaniem skarżących w uzasadnieniu decyzji brak jest porównania i umiejscowienia tej części nieruchomości na planie zagospodarowania przestrzennego. Jedyną podstawę do odmowy przyznania odszkodowania, organ upatruje w planie pomiarowym działki "[...]" sporządzonego przez mierniczego w dniu [...] września 1942 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lutego 2012 r. Organ zaznaczył, że wydanie zaświadczenia o lokalizacji szczegółowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 1956 r., a także oddanie do użytku budynku [...] Nr [...] w dniu [...] listopada 1956 r. było zdarzeniem prawnym i przesądzało o fakcie pozbawienia faktycznej możliwości władania nieruchomością przez byłych właścicieli. W aktach sprawy organu I instancji znajduje się jedynie informacja o posadowieniu budynku [...], na obecnej działce ewidencyjnej Nr [...] z obrębu [...], stanowiącej część przedmiotowej nieruchomości. Jednakże z porównania mapy załączonej do projektu Nr [...] [...] Zakładów [...] z mapą sytuacyjną lokalizacji gruntów dawnej działki [...] z nieruchomości hip. [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. autorstwa [...], jednoznacznie wynika, że w/w działka hipoteczna, znajdowała się pośrodku budowanych zakładów [...]. W związku z powyższym w ocenie organu poprzedni właściciele nie tylko nie mieli możliwości efektywnego korzystania z przedmiotowej nieruchomości, ale również byli pozbawieni możliwości potencjalnego jej wykorzystania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie naruszają prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonych decyzji stanowi przepis art. 215 ust. 2 ugn, zgodnie z którym przepisy ustawy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r.

Otrzymanie odszkodowania za działkę jest uzależnione od utraty władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. przez poprzedniego właściciela lub jego następców prawnych. Chodzi przy tym o faktyczne pozbawienie władania (i udowodnienie, że nie istniała możliwość władania działką przez poprzedniego właściciela). Wykazanie, że istniała możliwość władania działką przez poprzedniego właściciela, niezależnie od przyczyn, dla których nie władał on nieruchomością, skutkuje utratą uprawnień do odszkodowania.

Chwilę, w której nastąpiła utrata władania nieruchomością (działką), ocenia się według stanu faktycznego, a nie prawnego.

Organ zobowiązany był zatem ustalić czy przed dniem 5 kwietnia 1958 r. byli właściciele O. i L. małż. W. nie mieli faktycznej możliwości władania przedmiotową nieruchomością.

Organ takich ustaleń dokonał. W aktach sprawy organu I instancji znajduje się wprawdzie jedynie informacja o posadowieniu budynku [...], na obecnej działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], stanowiącej część przedmiotowej nieruchomości. Jednakże z porównania mapy załączonej do projektu Nr [...] [...] Zakładów [...], z mapą sytuacyjną lokalizacji gruntów dawnej działki [...] z nieruchomości hipotecznej [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. autorstwa [...], wynika, że w/w działka, znajdowała się pośrodku budowanych zakładów [...].

Należy przy tym zaznaczyć, że przepis art. 80 K.p.a. nie wyznacza organowi administracji publicznej merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co skłania doktrynę i orzecznictwo do wniosku, że przepis ten statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów. Zasada ta polega na tym, "by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego (wyjaśniającego) w danej sprawie ustalić stan faktyczny" (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 155). Zasada ta została wyrażona dobitniej w art. 233 § 1 K.p.c., zgodnie z którym sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Zdaniem J. Borkowskiego (Komentarz, 1987, s. 165) organ prowadzący postępowanie "według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności" (A.Wróbel, Komentarz do art. 80 K.p.a. , LEX Omega).

Nie naruszył zasad oceny materiału dowodowego organ II instancji wskazując, że posadowienie budynków na przedmiotowej działce faktycznie wykluczyło możliwość władania przez O. i L. małż. W., nawet fragmentami nieruchomości, na których budynki nie znajdowały się bezpośrednio. Cały ten obszar stanowił najpierw "plac budowy", a kolejno grunty poza budynkami stanowiły część infrastruktury związanej z użytkowaniem tej nieruchomości przez [...] Zakłady [...] oraz następców w/w Zakładów, co wynika z porównania mapy załączonej do projektu Nr [...] [...] Zakładów [...], z mapą sytuacyjną lokalizacji gruntów dawnej działki [...] z nieruchomości hipotecznej [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. autorstwa [...].

O. i L. małż. W. nie mieli faktycznie żadnej możliwości władania przedmiotową nieruchomością nawet we fragmentach niezajętych pod budynki, co wynika w sposób bezpośredni ze wzmiankowanej mapki porównawczej.

Ocena dokonana przez organ koresponduje z pozostałym materiałem dowodowym: m.in. deklaracją kierownika budowy z dnia [...] sierpnia 1954 r., inż. [...], który przyjął na siebie obowiązek kierowania robotami budowlanymi przy budowie Zakładu [...] w W. przy ul. [...]. Kolejno, w dniu [...] października 1954 r. w związku ze zdaniem budynku [...] przy ul. [...] dla Zakładu [...], inż. [...] wystąpił o wycofanie złożonej deklaracji na prowadzenie robót. Z jego pisma wynikało, że kierownictwo budowy objął inż. [...]. Organ dysponował również zaświadczeniem lokalizacyjnym nr [...] z dnia [...] grudnia 1956r., L.dz [...], którym Prezydium Rady Narodowej w W. wyraziło zgodę na lokalizację szczegółową Zakładu [...] na terenie położonym w W., przy ul. [...], w skład którego wchodziła m.in. działka "[...]" z hip. "[...]". Następnie, decyzją z dnia [...] lutego 1957r. znak [...], Prezydium Rady Narodowej w W., które wyraziło zgodę na przekazanie w zarząd i użytkowanie [...] Zakładom [...] gruntu położonego przy ul. [...] o pow. ok. [...] ha, objętego zaświadczeniem lokalizacji szczegółowej nr [...]. Z protokołu Nr [...] sporządzonego w dniu [...] grudnia 1956 r. przez Zastępcę Dyrektora do spraw Inwestycyjnych, wynikało, że budynek [...] nr [...] został oddany do użytku w dniu [...] listopada 1956 r., na podstawie protokołu odbioru technicznego z tego samego dnia. W dniu sporządzenia protokołu budynek [...] został wykonany w [...] %. Ponadto zgodnie z pismem Centrum [...] "R." S.A. z dnia 10 maja 2011 r. znak [...], budynek nr [...] posadowiony jest obecnie na działce nr [...] w obrębie [...], zatem częściowo zajmuje obszar przedwojennej nieruchomości położonej przy ul. [...] i [...].

Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe również w zakresie części nieruchomości o powierzchni [...] m2, przeznaczonej docelowo pod ulice [...] i [...]. Organ wskazywał, że już w dniu wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945r. (a więc przed 5 kwietnia 1958 r.) byli właściciele O. i L. małż. W. nie mieli faktycznej możliwości władania częścią przedmiotowej nieruchomości o pow. [...]m2, zajętą pod ulicę [...] i [...]. Zatem część działki o pow. [...]m2 nie kwalifikowała się do wypłaty odszkodowania.

Zgodnie z planem pomiarowym z 1942 r. sporządzonym przez mierniczego przysięgłego [...] L.dz.[...] z ogólnej pow. działki (tj. [...] m2) teren o pow. [...]m2 znajdował się pod placem, natomiast pozostały grunt o pow. [...] m2 pod ulicami, w tym pod ul. [...] zajęte zostały [...]m2, natomiast pod ul. [...] – [...]m2 przedmiotowej nieruchomości. Powierzchnia przeznaczona pod w/w drogi nie mogła być jednocześnie przeznaczona pod budownictwo rodzinne. Zatem odpada przesłanka przeznaczenia działki przed dniem wejścia w życie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy pod budownictwo jednorodzinne. Niezależnie od powyższego, umiejscowienie budynków oraz kształt całej działki wskazywał, że poprzedni właściciele nie tylko nie mieli możliwości efektywnego korzystania z przedmiotowej nieruchomości oraz jej części (w tym przeznaczonych pod drogi), ale również byli pozbawieni możliwości potencjalnego jej wykorzystania przed dniem 5 kwietnia 1958 r.

Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.