Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1275/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Asesor WSA Alicja Palus Sędzia WSA Andrzej Cisek-sprawozdawca Protokolant Patrycja Kikosicka-Jędrzejczak po rozpoznaniu w dniu 27 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia G. C. pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę istniejącego budynku o część mieszkalną dwukondygnacyjną z poddaszem użytkowym, przewidzianą do realizacji przy ul. W. we W.; oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Prezydent W. wydał na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 578) decyzję Nr 2049/00, którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. C. pozwolenia na rozbudowę istniejącego domu o część mieszkalną dwukondygnacyjną z poddaszem użytkowym przy ul. W. [...] we W .

Pismem z dnia [...]r. M. S., zgłosiła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r. decyzją Nr [...] o pozwoleniu na rozbudowę domu. Na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 4 KPA. strona wniosła o uchylenie tej decyzji i natychmiastowe wstrzymanie trwających prac budowlanych. Wnioskodawczyni zarzuciła we wniosku obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 6 oraz art. 5 ust. 2 pkt 2, litera b) ustawy - Prawo budowlane oraz obrazę procesowego prawa administracyjnego, tj. naruszenie przepisu art. 10 KPA. W uzasadnieniu wniosku podniesiono m.in., iż teren, na którym jest dokonywana obecnie rozbudowa, graniczy z działką budowlaną nr [...], której prawo wieczystego użytkowania oraz prawo własności znajdującego się na tej działce budynku mieszkalnego nabyła w dniu [...]r. M. S., o czym organ administracyjny wiedział. Mimo to o postępowaniu w sprawie pozwolenia na przedmiotową rozbudowę wnioskodawczyni nie została poinformowana przez organ prowadzący postępowanie. Wnioskodawczyni nie miała również możliwości dowiedzenia się o sprawie z innych źródeł, bowiem w okresie wszczynania postępowania administracyjnego we wskazanej sprawie przebywała w ówczesnym miejscu stałego zamieszkania, tj. przy ul. L. [...]. W czasie wszczęcia postępowania administracyjnego prawo wieczystego użytkowania działki nr [...] oraz prawo własności znajdującego się na tej działce budynku mieszkalnego przysługiwało J. i D. K. oraz A. K. O toczącym się postępowaniu administracyjnym powiadomiono J. i D. K., którzy nie wyrazili zgody na rozbudowę sąsiedniego domu. Natomiast współwłaściciel sąsiedniej nieruchomości - A. K. - została pominięta przez organ administracji i nie powiadomiono jej o postępowaniu administracyjnym w powyższej sprawie. Wnioskodawczyni - M. S. - dowiedziała się o wydaniu pozwolenia na rozbudowę już po uprawomocnieniu się decyzji Nr [...]w dniu [...]r., wobec czego nie mogła ona wnieść odwołania. Prawa tego pozbawiono również poprzednią współwłaścicielkę sąsiedniej nieruchomości - A. K . Zdaniem wnioskodawczyni spowodowało to rażące naruszenie art. 10 KPA, które uzasadnia potrzebę wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Zdaniem strony, powyższe narusza prawa i jej słuszny interes, polegający na pozbawieniu możliwości jej czynnego uczestnictwa i możliwości udziału w toczącym się postępowaniu. Ponadto podniesiono, iż wydanie pozwolenia na budowę w przypadku, kiedy zapytane strony sprzeciwiły się temu, stanowi przejaw lekceważenia obywateli przez organ administracji. Wszystkie strony postępowania, jak stanowi przepis art. 10 § 1 KPA, powinny mieć zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji organ administracji obowiązany jest umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W niniejszej sprawie organ administracji, wydający decyzję o pozwoleniu na rozbudowę, nie zapewnił A. K. oraz wnioskodawczyni w ogóle udziału w postępowaniu, zaś sprzeciw innych stron pominął milczeniem. Organ wydając decyzję nie mógł odstąpić od ustawowego obowiązku zapewnienia udziału stronie w postępowaniu administracyjnym, bowiem nie ziściła się przesłanka z art. 10 § 1 KPA., że załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W takiej sytuacji organ decyzyjny powinien był utrwalić, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 KPA, której w aktach sprawy brak. Ponadto strona wskazała, iż wysokość planowanego budynku w wyniku wykonywanych robót związanych z rozbudową ma osiągnąć [...]m podczas, gdy budynki sąsiednie są niższe. Narusza to charakter zabudowy na terenie położenia wzmiankowanych działek. Projektowana rozbudowa doprowadzi również do znacznego zacienienia działki wnioskodawczyni, co stanowić będzie naruszenie uzasadnionego interesu prawnego w rozumieniu art. 5 ustawy - Prawo budowlane.

Decyzją z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 2 KPA., Prezydent W. stwierdził, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...] we W. wydana została z naruszeniem prawa, polegającym na pominięciu strony postępowania i postanowił odstąpić od jej uchylenia z powodu okoliczności, o których mowa w przepisie art. 146 § 2 KPA, gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w swej istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, iż pominięcie strony nie miało wpływu na podjętą decyzję o pozwoleniu na budowę. Natomiast odległości projektowanych ścian od strony granicy z działką przy ul. W. [...] wynoszą zgodnie z § 12.4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie odpowiednio - ściana z otworami 4,0 m, ściany bez otworów 3,0 m. Projektowana rozbudowa jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]r., gdzie wysokość kalenicy określa się na 12 m - projektowana 10,7m. Z analizy dokumentacji powykonawczej dotyczącej budynku mieszkalnego przy ul. W. [...] wynika, że zatwierdzony projekt rozbudowy budynku przy ul. W. [...] spełnia zarówno wymogi § 13.1.1 warunków technicznych: wyliczone zgodnie z § 13.2 odległości krawędzi przysłaniających od budynku przysłanianego są odpowiednio większe od ich wysokości, jak i wymogi § 60.1. dotyczące nasłonecznienia pokoju mieszkalnego przysłanianego budynku. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji decyzji.

Odwołanie od powyższe decyzji wniosła M. S. domagając się jej uchylenia. Strona podniosła w odwołaniu, iż wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na rozbudowę istniejącej nieruchomości nie uwzględnia charakteru zabudowy okolicznych nieruchomości, przez co zakłóca charakterystyczną dla tej dzielnicy zabudowę niską zatwierdzoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto przy wydawaniu zezwolenia na rozbudowę nie przeprowadzono stosownych analiz wpływu tej rozbudowy na nieruchomości sąsiednie w szczególności: analizy zacienienia sąsiednich nieruchomości oraz możliwości dostępu służb ratowniczych na wypadek zaistnienia pożaru lub katastrofy budowlanej. Niezależnie od powyższych okoliczności projektowana rozbudowa, zdaniem strony, narusza przepisy prawa budowlanego w zakresie wymagalnych minimalnych odległości od granicy działki i nieruchomości sąsiedniej, zaś zgoda sąsiadów na przybliżenie rozbudowy do granicy działki została wydana z naruszeniem przepisów prawa w oparciu o zafałszowany stan faktyczny. Nie zaciągnięto również opinii i zgody wnioskodawczyni jako właścicielki sąsiedniej nieruchomości.

W dniu [...]r. Wojewoda D. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), decyzję Nr IX-121/02, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu, iż przedmiotowa rozbudowa nie zapewnia dostosowania formy architektonicznej do otaczającej zabudowy organ stwierdził, iż ustawa - Prawo budowlane w art. 4 zawiera ogólną zasadę, która ma na celu dostosowania projektowanych obiektów budowlanych do krajobrazu i otaczającej je zabudowy. Przepis ten nie może jednak stanowić podstawy do stwierdzenia przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej naruszenia tej zasady przez projektanta sporządzającego projekt budowlany. Do postawienia takiego zarzutu niezbędne jest wykazanie, że zostały naruszone ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa m.in. lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy. Dopiero naruszenie tych ustaleń może stanowić podstawę do ewentualnej decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu z dnia [...]r. Nr [...], wydana dla przedmiotowej inwestycji, została wydana zgodnie z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta W. i nie została zaskarżona przez stronę odwołującą się. A ponieważ decyzja o pozwoleniu na przedmiotową rozbudowę jest zgodna z w/w decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, należy uznać, że forma architektoniczna tej rozbudowy została dostosowana do otaczającej zabudowy. Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do uznania za zasadne zarzutów odwołującej się, dotyczących naruszenia wymogów odnośnie minimalnej odległości od granicy działki i nieruchomości sąsiedniej. Odległość przedmiotowej rozbudowy od granicy z działką odwołującej się wynosi odpowiednio dla ściany bez otworów - 3 m, dla ściany z otworami - 4 m, co jest zgodne z § 12 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Takie, zgodne z w/w przepisem, usytuowanie nie wymagało zgody lub opinii odwołującej się. Inwestor uzyskał zgodę sąsiadów - Państwa A. i R. P., zamieszkałych przy ul. W. [...], na zbliżenie ścian projektowanego budynku na odległość 2,5m od granicy z ich działką oraz na usytuowanie garażu na granicy działek. Sąsiedzi, którzy wyrazili zgodę na zbliżenie, nie zakwestionowali przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na rozbudowę, nie podnosili również, że ich zgoda została wydana w oparciu o zafałszowany stan faktyczny. Ponadto stwierdzono, iż zarzuty strony odwołującej się, dotyczące braku analizy zacienienia nieruchomości sąsiednich, nie znajdują potwierdzenia w przedmiotowym materiale dowodowym. Inwestorska bowiem przedłożyła w toku postępowania przed organem I instancji analizę cienia rzucanego przez przedmiotową rozbudowę, z której wynika, że została ona zaprojektowana zgodnie z § 60 ust. l w/w rozporządzenia i zapewnia odpowiednie nasłonecznienie pokoju mieszkalnego. Organ odwoławczy nie przychylił się również do zarzutów, dotyczących braku uzgodnienia przedmiotowego projektu pod względem ochrony przeciwpożarowej, bowiem projekty budowlane, które wymagają takiego uzgodnienia są wymienione w § 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia l marca 1999 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 22, poz. 206). Enumeracja tych projektów tworzy katalog zamknięty i nie obejmuje przedmiotowej rozbudowy. Wobec powyższego, orzeczono jak w sentencji.

Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wniosła M. S. zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynika sprawy poprzez wydanie decyzji z naruszeniem art. 7 Prawa budowlanego oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 9, i 11 KPA W związku z czym strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem oraz o wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca podniosła m.in., iż zaskarżona decyzja narusza warunki określone w planie zagospodarowania przestrzennego, na którym prowadzona jest rozbudowa, bowiem plan ten przewiduje na tym terenie niską zabudowę mieszkalną, zaś prowadzona rozbudowa dotyczy kilkukondygnacyjnego budynku mieszkalnego, nieprzystającego swym charakterem do istniejącej na tym terenie niskiej zabudowy mieszkalnej. Budynek ten zakłóca linię architektoniczną osiedla, naruszając jej stylistykę oraz jednolitość. Organ administracyjny w skarżonej decyzji w ogóle nie ustosunkował się do podnoszonych przez skarżącą argumentów, a jedynie wyjaśnił, iż pozwolenie na rozbudowę jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W., przez co naruszył zasady postępowania administracyjnego, tj. art. KPA. Nie wyjaśniono dokładnie wszystkich okoliczności sprawy, a zwłaszcza nie wzięto pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Wydanie decyzji bez wyjaśnienia podstaw wydania decyzji i jej uzasadnienia narusza również zasadę zaufania obywateli do organów administracji, określoną w art. 8, 9 i 11 KPA. Ponadto strona podniosła, iż przy wydawaniu skarżonej decyzji naruszono przepisy ustawy - Prawo budowlane w zakresie minimalnych odległości rozbudowy od nieruchomości sąsiednich. Odległość ścian planowanej rozbudowy od granicy działki z jednej strony wynosi 2,5m, co jest sprzeczne z przepisami prawa. Bez znaczenia jest tutaj zgoda wyrażona przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości na przybliżenie do granicy działki, bowiem Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2001 r. stwierdził, że Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie wymogu uzyskania zgody właścicieli działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej jest niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zatem, jak wywodzi skarżąca, zastosowanie mają bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa budowlanego w zakresie minimalnych odległości, a wyrażenie zgody na przybliżenie rozbudowy wbrew tym przepisom, nie może korzystać z ochrony prawnej, zwłaszcza nie może być podstawą do wydania decyzji administracyjnej. Decyzja taka narusza bowiem przepisy prawa budowlanego. Ponadto skarżąca wskazała, iż organ zupełnie pominął fakt, iż zgodę na przybliżenie rozbudowy do granicy z działką A. i R. P. wyrazili na podstawie przedstawionego projektu rozbudowy, który później okazał się diametralnie różny od projektu, będącego podstawą wydania pozwolenia na rozbudowę. Dlatego też złożyli oni wniosek o wznowienie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na rozbudowę podnosząc, iż decyzja ta została wydana na podstawie sfałszowanych dowodów. Nadto strona wskazała, iż przy wydawaniu pozwolenia na rozbudowę w aktach sprawy nie znajdowała się analiza zacienienia. Przedmiotowa rozbudowa powoduje również zagrożenie pożarowe, gdyż uniemożliwi skuteczne działanie ratunkowe na wypadek pożaru. Mając powyższe na uwadze strona skarżąca wniosła jak na wstępie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2).

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar

sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a także na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Z kolei art. 147 § 1 przywoływanej wyżej ustawy procesowej upoważnia Sąd, który uwzględnia skargę na uchwałę lub akt, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeśli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Zakwestionowania decyzja jest konsekwencją wznowienia postępowania, które nastąpiło, jak to wynika z przytoczonego wyżej stanu faktycznego, na skutek nie brania udziału w sprawie przez M. S., która była właścicielką gruntu przy ul. W. [...], sąsiadującego z gruntem należącym do G. C., (ul. W. [...]) na rzecz której doszło do wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie kwestionując zasadności wznowienia postępowania (wynikającej z faktu nie brania udziału w sprawie przez skarżącą) Prezydent W., uznał, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] we W. wydana została z co prawda naruszeniem prawa, polegającym na pominięciu strony postępowania, ale postanowił odstąpić od jej uchylenia z powodu okoliczności, o których mowa w przepisie art. 146 § 2 KPA, gdyż w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w swej istocie odpowiadająca decyzji dotychczasowej.

Biorąc powyższe pod uwagę należało ocenić, czy zasadne są argumenty strony skarżącej przemawiające przeciwko udzieleniu G. C. pozwolenia na budowę.

Podnoszona przez stronę skarżącą argumentacja, przemawiająca przeciwko wydaniu kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczy harmonizacji realizowanego projektu architektonicznego z otoczeniem, kwestii przybliżenia się do działki sąsiedniej oraz skuteczności wyrażonej zgody w tym zakresie przez A. i R. P., jak również kwestii zacienienia, budynku mieszkalnego należącego do skarżącej, będącej konsekwencja realizacji przedmiotowej inwestycji. Zarzucono również, że mimo orzeczenia Sądu o wstrzymaniu realizacji przedmiotowej inwestycji jest ona kontynuowana.

Przesłanki wydawania pozwolenia na budowę uregulowane zostały w szeregu przepisów ustawy - Prawo budowlane

I tak przepis art. 5 powoływanej ustawy zwiera ogólne warunki jakim należy się podporządkować od etapu projektowania aż do utrzymywania obiektu po zakończeniu budowy

Przepis ten stanowi w swym ustępie 1, że obiekt budowlany należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający:

1) spełnienie wymagań podstawowych dotyczących:

a) bezpieczeństwa konstrukcji,

b) bezpieczeństwa pożarowego,

c) bezpieczeństwa użytkowania,

d) odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska,

e) ochrony przed hałasem i drganiami,

f) oszczędności energii i odpowiedniej izolacyjności cieplnej przegród,

2) warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, a w szczególności w zakresie oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków i odpadów, ogrzewania, wentylacji oraz łączności,

3) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich,

4) ochronę ludności zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej, określonymi w odrębnych przepisach,

5) ochronę dóbr kultury,

6) ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.

W ust. 2 powołanego przepisu stanowi się, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w ust. 1 pkt 6, obejmuje w szczególności:

1) zapewnienie dostępu do drogi publicznej,

2) ochronę przed pozbawieniem:

a) możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności,

b) dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi,

3) ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie,

4) ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby.

Skarżąca wskazała, iż w zakresie regulacji przywoływanego przepisu doszło do naruszenia jego ust. 1 pkt 6 oraz ust. 2 pkt 2 b. Pierwszy z przywoływanych przepisów nakazuje w trakcie projektowania i realizacji inwestycji zapewnić ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Drugi z powoływanych przepisów precyzuje na czym owa ochrona ma polegać i stanowi, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w ust. 1 pkt 6, obejmuje w szczególności: ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Jednakże jak wykazało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające organy administracji budowlanej szczegółowo przeanalizowały tę kwestię i ustaliły, że z analizy dokumentacji powykonawczej dotyczącej budynku mieszkalnego dotyczącej przedmiotowego budynku wynika, że zatwierdzony projekt rozbudowy budynku przy ul. W. [...] spełnia zarówno wymogi § 13.1.1 warunków technicznych: wyliczone zgodnie z § 13.2. odległości krawędzi przysłaniających od budynku przysłanianego są odpowiednio większe od ich wysokości, jak i wymogi § 60.1. dotyczące nasłonecznienia pokoju mieszkalnego przysłanianego budynku. Świadczy o tym znajdująca się w aktach sprawy "analiza cienia rzucanego przez budynek". Z analizy tej wynika, że zarówno pole widzenia jak i nasłonecznienie odpowiada warunkom wynikającym z powoływanych przepisów rozporządzenia.

Jeżeli chodzi o kolejny argument strony skarżącej (dotyczący formy architektonicznej realizowanej przebudowy), to zgodnie z art. 4 ustawy - Prawo budowlane obiekt budowlany i związane z nim urządzenia należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. O tym, czy realizowany obiekt spełnia wspomniane wymogi przesądza z reguły subiektywna ocena danej osoby. Przedmiotowa inwestycja odpowiada wymogom ustalonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisom szczególnym i trudno realizowany projekt zdyskwalifikować jedynie ze względów estetycznych, gdyż jest to kwestia względna. Sąd zgadza się z tezą organów administracji budowlanej, że do postawienia zarzutu naruszenia art. 4 Prawa budowlanego niezbędne jest wykazanie, że zostały naruszone ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa m.in. lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy. Dopiero naruszenie takich ustaleń może stanowić podstawę do ewentualnej decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W rozpatrywanej sprawie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wprowadził żądnych szczególnych standardów, poza jednym - że ma to być zabudowa niska z przewagą jednorodzinnej, który to warunek został spełniony, o czym będzie mowa niżej.

Wziąć należy pod uwagę również, iż zgodnie z przepisem art. 28 ustawy - Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Z kolei przepis art. 32 ust. 4 powoływanej ustawy stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym,

2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W przepisie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi się, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z:

a) miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska,

b) wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,

c) przepisami, w tym techniczno-budowlanymi,

2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,

3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane

Jak wynika z akt sprawy projektowana rozbudowa jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]r. (nr [...]), która to decyzja została wydana, po ustaleniu przez organ lokalizacyjny, że w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego teren na którym realizowana ma być inwestycja przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową niską, z przewagą jednorodzinnej. Wysokość realizowanego budynku w kalenicy w tejże decyzji określono na 12 m, podczas gdy realizowany projekt przewiduje budynek o wysokości 10,7 m. Oznacza to, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, oraz wydanej na jego podstawie decyzji i warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i w tym zakresie nie było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę.

Jeżeli chodzi o przestrzeganie przepisów techniczno-budowlanych, odnoszących się zwłaszcza do usytuowania przedmiotowego budynku na działce, to jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału odległości projektowanych ścian od strony granicy z działką przy ul. W. [...] (należącej do skarżącej) spełniają wymogi zawarte w przepisie § 12.4 Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 ze zm.) i wynoszą odpowiednio - ściana z otworami 4,0 m, ściany bez otworów 3,0 m.

Sąd natomiast nie ocenia trafności zarzutu, że nastąpiło zbliżenie do nieruchomości położonej przy ul. W. [...], gdyż w tym zakresie skargę powinna byli wnieść A. i R. P., gdyż do nich należy ta działka i w tym zakresie oni mieli legitymację strony i mogli kwestionować zachowanie wspomnianych odległości i ewentualnie skuteczności wyrażonej przez siebie zgody na przybliżenie do granic swej działki poniżej wskazanych wyżej odległości. Skarżąca nie ma w tym zakresie interesu prawnego do podważania skuteczności wyrażonej przez nich zgody na przybliżenie inwestycji na odległość mniejszą aniżeli to wynika z przytaczanego rozporządzenia. Takie postępowanie mogło zostać zainicjowane odrębnie przez A. i R. P., gdyż tylko oni w tym zakresie mają przymiot strony.

Sąd uznaje, że organ odwoławczy zasadnie nie przychylił się również do zarzutów, dotyczących braku uzgodnienia przedmiotowego projektu pod względem ochrony przeciwpożarowej, bowiem projekty budowlane, które wymagają takiego uzgodnienia są wymienione enumeratywnie w § 4 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 1999 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 1999 r. Nr 22, poz. 206). Wyliczenie takich projektów tworzy katalog zamknięty i nie obejmuje przedmiotowej rozbudowy, a więc zasadnie przyjęto, że nie było podstaw do żądania wskazanych uzgodnień z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Jeżeli chodzi o zarzuty natury proceduralnej to skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 6,7,8,9,10 i 11 KPA. Sąd nie podzielił argumentów strony, iż doszło do rażącego naruszenia wyliczonych przepisów proceduralnych. Powoływany przepis art. 6 stanowi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Organy administracji państwowej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 kpa). Oznacza to działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego (por. niepubl. wyrok NSA, II SA55/00). W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się uchybień we wskazanym wyżej zakresie.

Przepis art. 7 KPA stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak się wskazuje w orzecznictwie zgodnie z treścią art. 7 i art. 77 § 1 kpa organy orzekające zobowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (por. np. niepubl, wyrok NSA z 21.12.2005r., V SA 1816/00). W rozpatrywanej sprawie organy administracji budowlanej wszechstronnie rozpatrzyły zebrany, bardzo obszerny materiał dowodowy i wyjaśniły stan faktyczny w zakresie niezbędnym do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.

Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowym postępowaniu uchybienia przepisowi art. 8 KPA, który stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

Organy administracji budowlanej przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy wypełniły również dyspozycję przepisu art. 9 KPA, zgodnie z którą organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W rozpatrywanej sprawie wskazana dyspozycja winna uwzględniać, że strona posługiwała się wiedzą i doświadczeniem profesjonalnego pełnomocnika, który stał na straży interesów skarżącej. Jak się podkreśla w orzecznictwie zakres przedmiotowy udzielania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych dotyczy praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organ obowiązany jest zatem do udzielania całokształtu informacji związanej z załatwieniem danego rodzaju sprawy administracyjnej. Nadto organ obowiązany jest informować stronę o uprawnieniach i obowiązkach wynikających z przepisów prawa procesowego, których realizacja będzie miała wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że organ ma obowiązek udzielania informacji zarówno o przepisach prawa materialnego, jak i procesowego. Obowiązek udzielania informacji stronie obejmuje cały tok postępowania, tj. od chwili jego wszczęcia, aż do jego zakończenia decyzją. Organ nie może więc ograniczyć się tylko do udzielenia informacji prawnej, lecz musi podać również niezbędne wyjaśnienia co do treści przepisów oraz udzielać wskazówek, jak należy postąpić w danej sytuacji, aby uniknąć szkody ( por. niepubl. wyrok NSA z 11.07.2001 r., I SA/2447/00).

W rozpatrywanym postępowaniu wznowieniowym strona została zawiadomiona pismem z dnia [...]r. o wszczęciu postępowania wznowieniowego i o możliwości brania czynnego udziału w sprawie, czym wypełniono dyspozycję art. 10 KPA

Nie sposób również zarzucić organom administracji budowlanej naruszenie przepisu art. 11 KPA, który przewiduje organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Podnoszona zarówno w skardze jak i w trakcie toczącego się postępowania przed Sądem kwestia kontynuowania budowy mimo postanowienia Sądu z dnia 9 maja 2005 r., o wstrzymaniu wykonania decyzji świadczy oczywiście postępowaniem nagannym (jeżeli jest to zgodne z prawdą), ale może być to co najwyżej podstawą do wszczęcia stosownego postępowania przed organami nadzoru budowlanego (por. art. 84 i nast. ustawy - Prawo budowlane), które strona skarżąca może zainicjować.

W konkluzji Sąd uznał, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji pozwoliła stwierdzić, iż nie narusza ona przepisów prawa i dlatego też zasadne było - na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę oddalić.