Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 264/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art 61 §1, art 61 §3, art 61 §5, art 16 §2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.I. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu stowarzyszenia z tytułu podatku dochodowego płaconego przez płatnika za miesiące: styczeń-grudzień 2012 r. wraz z należnymi odsetkami oraz kosztami egzekucyjnymi postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Pismem z 22 lutego 2018 r. strona skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji decyzję. W petitum skargi wniosła także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo, a w zasadzie pewność, że wykonanie decyzji wyrządzi znaczną szkodę, a skutki jej wykonania nie będą do odwrócenia. Uzasadniając wniosek strona wskazała, że za wstrzymaniem wykonania przemawia pozycja finansowa skarżącego, zaś jego charakterystyka zostanie opisana w odrębnym stanowisku uzupełniającym skargę.

Skarga, a tym samym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie zostały uzupełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady ukonstytuowanej przez art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątek od tej reguły ogólnej statuuje art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego Sąd może na wniosek strony wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona w sposób wyczerpujący i przekonujący wykazała istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa zatem na stronie (por. postanowienia NSA: z 25 maja 2004 r., FZ 65/04 oraz z 24 maja 2004 r., FZ 85/04 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może nastąpić wskutek czynnego udziału strony skarżącej, tj. na jej wniosek, to do wnioskodawcy należy wskazanie którejkolwiek lub obu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., z należytym uzasadnieniem. Istotnym jest również, że ustawodawca posługując się we wskazanym przepisie zwrotami niedoprecyzowanymi (niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków) stronie pozostawił ich konkretyzację. Uzasadnienie wniosku o ochronę tymczasową powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do skarżącego. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego konkretnej sytuacji finansowej oraz majątkowej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że strona skarżąca ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i stwierdzenia, że przystąpienie do jej wykonania wyrządzi znaczną szkodę i spowoduje nieodwracalne skutki. Uzasadniając ten wniosek nie przytoczono jednak żadnych konkretnych okoliczności, które mogłyby potwierdzić te twierdzenia.

Tym samym strona nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem zaskarżonego aktu, co uniemożliwiło dokonanie przez Sąd oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona skarżąca nie dołączyła też do wniosku żadnych dokumentów na poparcie ewentualnych okoliczności, które by wypełniały przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, że na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania strony skarżącej w tej kwestii. Sąd administracyjny nie działa w tym zakresie z urzędu, gdyż takie działanie na obecnym etapie postępowania oznaczałoby w pewnym stopniu konieczność rozpoznania meritum sprawy i dokonanie swoistego przedsądu (por. m. in. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.