Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 897/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska - Pietrzak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. N. i Ł. N. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Lu [...]

U Z A S A D N I E N I E

M. N. i Ł. N. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę (data skargi [...] lipca 2016 r.) na uchwałę nr [...] Wójt Gminy z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących opisał stan własności skarżących wskazując, że są oni współwłaścicielami nieruchomości gruntowych, w przeważającej większości gruntów ornych na terenie gminy K., miejscowość K. o łącznej powierzchni 35,86 ha, dla których to nieruchomości Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w K. prowadzi księgi wieczyste o nr KW: [...] (działki ewidencyjne o nr: [...]), ZA1 [...] (działki ewidencyjne o nr: [...] i [...]), [...] (działki ewidencyjne o nr: [...]) oraz [...] (działki ewidencyjne o nr: [...], [...]). Zabudowania mieszkalne skarżących znajdują się na działce o nr ewid.[...], KW nr [...] objętych ustaleniami miejscowego planu, jako obszar 15R.

Ustalenie miejscowego planu dopuszczające budowę farmy elektrowni wiatrowych składającej się z 8 szt. elektrowni w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości zamieszkałej przez skarżących ingeruje bezpośrednio w ich prawo własności poprzez ograniczenie możliwości jej dotychczasowego użytkowania zgodnie z jej przeznaczeniem, jako funkcji mieszkalnej oraz rozbudowy gospodarstwa, poprzez zakaz budowy nowych obiektów kubaturowych (§ 13 ust. 5 pkt 7 uchwały). Realizacja ustaleń miejscowego planu i budowa farmy elektrowni wiatrowych spowoduje konieczność wyprowadzki się skarżących i ich dzieci ze wsi K., z uwagi na brak możliwości zamieszkiwania w bezpośrednim sąsiedztwie farmy wiatrowej.

Uzasadniając interes prawny skarżących ich pełnomocnik podniósł (powołując się na orzecznictwo sądowe), że przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przyznaje prawo do wniesienia skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Ust. 2a przywołanego artykułu wskazuje ponadto, iż skargę na uchwałę bądź zarządzenie można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Kwestia legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym została, zatem przez ustawodawcę wyczerpująco w tym przepisie uregulowana. W konsekwencji ocena czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma zatem charakteru actio popularis, do jej wniesienia nie legitymuje w efekcie ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004). W konsekwencji, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza interesu prawnego chronionego prawem lub uprawnienia skarżącego (wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01). Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest bowiem nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego (skarżących), przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1016/09). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 84/08). Pełnomocnik skarżących wskazał, że korzystanie z nieruchomości przejawia się w wykonywaniu aktów władztwa fizycznego nad nieruchomością (gospodarowanie zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem). W sytuacji skarżących jest to prowadzenie gospodarstwa rolnego związanego z produkcją żywności, co wiąże się ze stałym przebywaniem przez nich na polach i wykonywaniem na nich czynności gospodarskich od wczesnej wiosny do późnej jesieni. Uniemożliwienie lub utrudnienie wykonywania czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, utrudnienie normalnego korzystania z nieruchomości jako mieszkaniowej (możliwość spokojnego zamieszkiwania i wypoczynku) oraz brak możliwości jego rozbudowy o nowe budynki mieszkalne czy też budynki gospodarcze jest ograniczeniem prawa własności i pogwałceniem prawa do gospodarowania nią, zgodnie z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem (art. 140 kc). Stała emisja hałasu, drgań i innego typu energii pochodzących od elektrowni wiatrowych będzie stanowiła zagrożenie dla zdrowia z uwagi na bardzo bliską odległość planowanych elektrowni od zabudowań skarżących.

Zdaniem pełnomocnika skarżących odległość planowanych elektrowni wiatrowych nie spełnia też wymogów minimalnej odległości od zabudowań mieszkalnych i gospodarczych wynikającej z nowych przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 961), która obowiązuje od dnia 16 lipca 2016 r. W świetle przepisów tej ustawy (art. 4 ust. 1) minimalna odległość ta musi wynosić dziesięciokrotność całkowitej wysokości elektrowni wiatrowych. W przypadku tej konkretnej inwestycji, a co wynika z raportu ooś złożonego przez inwestora w toku postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, musi wynosić min. 1.850 m. W takiej sytuacji całość nieruchomości skarżących znajduje się w strefie oddziaływania tych obiektów. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 10 w/w ustawy: "W przypadku planów miejscowych, o których mowa w ust. 7 pkt 1, przewidujących lokalizację elektrowni wiatrowej, właścicielom oraz użytkownikom wieczystym nieruchomości znajdujących się na obszarze wyznaczonym zgodnie z art. 7, przysługuje prawo zaskarżenia tego planu miejscowego do sądu administracyjnego." Skarżący powołują się na ten przepis, jako dodatkowe umocowanie dla ich interesu prawnego.

Pełnomocnik skarżących wyjaśnił, że skarżący, działając w oparciu o przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 52 § 4 p.p.s.a, w związku z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r. poz. 199, ze zm.), wezwali pismem z dnia [...] maja 2016 r. Wójt Gminy do uchylenia Uchwały Nr [...] Wójt Gminy z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K.. Na sesji Wójt Gminy, która odbyła się w dniu [...] czerwca 2016 r., a więc w ustawowym terminie przewidzianym do rozpatrzenia wezwania (art. 35 § 3 kpa w związku z art. 101 § 3 ustawy o samorządzie gminnym), Rada odmówiła uwzględnienia wezwania. Rada Gminy odmówiła skarżącym i ich pełnomocnikowi zabrania głosu przed podjęciem uchwały w tej sprawie, mimo że chcieli zabrać głos i zgłaszali się do prowadzącego obrady. Dopiero w wolnych wnioskach umożliwiono zabranie głosu. W dniu [...] czerwca 2016 r. Wójt Gminy doręczyła skarżącym odpowiedź na ich wezwanie.

Pełnomocnik skarżących wyjaśniając charakter prawny miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazał, że zgodnie z przepisem art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Uchwalenie planu miejscowego, który jest niezgodny z przepisami obowiązującymi, stanowi bowiem naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego i skutkuje nieważnością uchwały, stosownie do przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zważywszy, że kontrola ewentualnego nadużycia uprawnień rady gminy do decydowania o sposobie przeznaczenia terenu, zwana władztwem planistycznym, następuje w odniesieniu do każdej nieruchomości z osobna, to obowiązkiem rady gminy, a następnie sądu administracyjnego, jest ocena czy zaskarżona uchwała może dotyczyć jedynie nieruchomości skarżącego czy też i innych nieruchomości, większego obszaru lub też całego planu. W świetle przepisu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne z mocy prawa. Uchwały Rady Gminy muszą być zgodne z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Władztwo gminy jest zatem ograniczone obowiązującymi przepisami prawa, a organ samorządowy (rada gminy) nie posiada dowolnych uprawnień do ich kwestionowania czy oceny. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 upzp) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy - w tym przypadku Wójt Gminy. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumieć należy, jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Zasady sporządzania planu miejscowego dotyczą problematyki merytorycznej, związanej ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc: zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. W odniesieniu do planu miejscowego jego zawartość (część tekstowa i graficzna, prognoza oddziaływania na środowisko) określają art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1 u.p.z.p., przedmiot (a więc wprowadzone ustalenia) określa art. 15 ust. 2 i 3 w/w ustawy, natomiast standardy dokumentacji planistycznej (materiały planistyczne, skala opracowań kartograficznych, stosowane oznaczenia, nazewnictwo, standardy oraz sposoby dokumentowania prac planistycznych) określa wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 16 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W dalszej części uzasadnienia pełnomocnik skarżących wskazał następujące zarzuty, szczegółowo je uzasadniając:

Zarzut 1/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez zawarcie porozumienia tj. przepisu art. 28 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) poprzez sporządzenie załączników graficznych do planu (załączniki nr 1 i 2) na mapach o skali 1:2000, zamiast na mapach o skali 1:1000. Zastosowanie mapy o innej skali jest możliwe jedynie w przypadku inwestycji o charakterze liniowym, a elektrownie wiatrowe nie należą do takiej kategorii inwestycji. Zarzut ten dotyczy ustaleń zawartych w § 2 ust. 2 pkt 2) oraz § 5 ust. 1 pkt 1) uchwały oraz załączników nr 1 i 2.

Zarzut 2/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisu art. 28 ust. 1 i art. 15 ust. u.p.z.p. poprzez ustalenie zawarte w § 5 pkt 17) i 18) zaskarżonej uchwały polegające na samodzielnym zdefiniowaniu pojęć "elektrownia wiatrowa" i "parku elektrowni wiatrowej" wbrew postanowieniom obowiązującego prawa (przepisami odrębnymi).

Wójt Gminy w § 5 pkt 17) i 18) uchwały wprowadziła w sposób nieuprawniony własne pojęcie elektrowni wiatrowej, jako: "należy przez to rozumieć budowle techniczną wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi i infrastrukturą techniczna, stanowiącą urządzenia prądotwórcze, przetwarzające energie wiatru na energie elektryczną" z pominięciem treści obowiązującego § 2 pkt 1) rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego (Dz. U. Nr 93, poz. 623, ze zm.), który stanowi, że: "farma wiatrowa - jednostka wytwórcza lub zespół tych jednostek wykorzystujących do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, przyłączonych do sieci w jednym miejscu przyłączenia".

Zarzut 3/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisu art. 28 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie zawarte w § 6 ust. 6 skarżonej uchwały polegające na nałożeniu obowiązku zgłoszenia do służb ruchu lotniczego obiektów o wysokości równej i większej od 50 m nad poziomem terenu. Ustalenie takie powiela przepisy prawa powszechnie obowiązującego (przepisy odrębne) - por. przepisy § 2 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie sposoby zgłaszania i oznakowania przeszkód lotniczych (Dz. U. Nr 130, poz. 1193, ze zm.), które określa jakiego rodzaju przeszkody lotnicze i obiekty budowlane, podlegają zgłoszeniu do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i do właściwego organu nadzoru nad lotnictwem wojskowym.

Zarzut 4/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisu art. 28 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie zawarte w § 5 pkt 19) i 20) zaskarżonej uchwały polegające na samodzielnym zdefiniowaniu pojęć "drogi publicznej" i "drogi wewnętrznej" wbrew postanowieniom obowiązującego prawa (wbrew przepisom odrębnym), tj. z naruszeniem definicji ustawowych zawartych w art. 2 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460, ze zm.).

Zarzut 5/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisu art. 28 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie zawarte w § 5 pkt 16) zaskarżonej uchwały (definicja budowli rolniczej) polegające na powtórzeniu w uchwale przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 2014 r. poz. 81).

Zarzut 6/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisu art. 28 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie zawarte w § 5 pkt 7) zaskarżonej uchwały polegające na samodzielnym zdefiniowaniu pojęcia "rozbudowy" wbrew postanowieniom obowiązującego prawa (wbrew przepisom odrębnym), tj. z naruszeniem definicji ustawowej "robót budowlanych" zawartych w art. 3 pkt 7) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290).

Zarzut 7/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisu art. 28 ust. 1 i art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ustalenie zawarte w § 5 pkt 13) zaskarżonej uchwały polegające na samodzielnym zdefiniowaniu pojęcia "uciążliwości" wbrew postanowieniom obowiązującego prawa (wbrew przepisom odrębnym), tj. z naruszeniem definicji ustawowych "emisji" i "zanieczyszczenia" zawartym w art. 3 pkt 4) i 49) ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 r., poz. 1232, ze zm.).

Zarzut 8/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisu art. 28 ust. 1, art. 15 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 4) u.p.z.p. oraz § 4 pkt 4) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587) poprzez ustalenia zawarte w § 10 Uchwały pod nazwą "Zasady ochrony wartości kulturowych", które powielają i modyfikują obowiązujące przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446, ze zm.) i przewidziany tam tryb postępowania w przypadku prowadzenia robót budowlanych przy zabytku.

Zarzut 9/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisu art. 28 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 10) u.p.z.p. poprzez ustalenia zawarte w § 12 ust. 3 pkt 3), pkt 6), pkt 13), pkt 14) lit. e), pkt 16), § 12 ust. 8, § 13 ust. 1 pkt 11), pkt 12), § 13 ust. 3 pkt 11), pkt 12), § 13 ust. 6 pkt 16), § 13 ust. 7 pkt 16) lit. a) zaskarżonej uchwały, a które wykraczają poza zakres kompetencji organu uchwałodawczego gminy do uregulowania w granicach władztwa planistycznego.

Zarzut 10/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, :j. przepisu art. 28 ust. 1, art. 15 ust. 1 oraz art. 17 pkt 6) lit. c) u.p.z.p. w związku i przepisami art. 7 ust. 2 pkt 1), pkt 2) i pkt 5) ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1205, ze zm.) poprzez ustalenia zawarte w § 6 ust. 1 i 4, § 12 ust. 3 pkt 12) oraz § 12 ust. 3 pkt 14 lit. a ) i b) skarżonej uchwały, które dopuszczają do lokalizowania infrastruktury technicznej, w tym infrastruktury energetycznej (kabli, sieci, elementów sterowania i automatyki) na całym obszarze opracowania bez dokładnego wskazania na rysunku planu, w tym także na gruntach ornych klasy III, dla których gmina nie otrzymała zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne.

Zarzut 11/ naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisu art. 28 ust. 1, art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 8) u.p.z.p. w związku przepisami oraz § 4 pkt 4) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w prawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Dz. U. Nr 164, poz. 1587), w związku z przepisem art. 101 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2015 r., poz. 1774, ze zm.) poprzez ustalenia zawarte w § 8 uchwały dotyczące określenia zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, w odniesieniu do gruntów rolnych.

Podsumowując pełnomocnik skarżących wskazał, że obecne ustalenia zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałę Nr [...] Wójt Gminy z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K. przewidują powstanie 8 wielkogabarytowych elektrowni wiatrowych, o wysokości całkowitej 185 m.n.p.t., które z racji swojej wielkości będą miał charakter dominujący w gminie K. i będą kształtowały charakter zabudowy w tej gminie. Zaproponowana odległość elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkalnych, w świetle nowych przepisów ustawy z dnia [...] maja 2016 r. inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, nie spełnia wymogów ustawowych i na obszarze objętym zmianą planu będzie stanowić istotne zagrożenie dla miejscowej ludności, w tym dla skarżących i ich rodziny. Ponadto, z uwagi na zbyt bliską odległość od zabudowy, inwestor nie będzie w stanie otrzymać decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Całość rozwiązań miejscowego planu degraduje ład przestrzenny w gminie K. przez wprowadzenie wielkoskalowej i wielkoprzemysłowej produkcji energii elektrycznej wraz z ograniczeniami w zabudowie na terenie całej farmy, uniemożliwiając tym samym prawo zabudowy przysługujące skarżącym z racji własności nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniosła o jej oddalenie, wskazując w uzasadnieniu, że przywołane przez skarżących okoliczności nie stanowią podstawy do stwierdzenia, że uchwalony plan miejscowy narusza ich interes prawny w rozumieniu art. 101 u.s.g. Wskazała, że skarżący wywodzą swój interes prawny do żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały z faktu, iż plan miejscowy ogranicza im możliwość swobodnego korzystania z posiadanych nieruchomości z uwagi na brak możliwości rozbudowy gospodarstwa o nowe budynki mieszkalne i gospodarcze oraz utrudnienie wykonywania prac polowych, a nadto wskazali, iż " stała emisja hałasu, drgań i innego typu energii" będzie stanowiła zagrożenie dla zdrowia z uwagi na bardzo bliską odległość planowanych elektrowni od zabudowań skarżących. Zdaniem Rady Gminy przywołane przez skarżących okoliczności nie stanowią podstawy do stwierdzenia, że uchwalony przez Radę Gminy plan miejscowy narusza ich interes prawny w rozumieniu art.101 u.s.g. Zabudowania skarżących znajdujące się na działce nr ewid.[...] położone są na terenach oznaczonych symbolem 15R- tereny rolnicze. Plan miejscowy w § 15 ust. 5 pkt.8 stanowi natomiast: "adaptuje się istniejące w terenie ozn. symbolem 15R budynki w ich istniejącej formie i z obecną funkcją, z możliwością rozbudowy, remontów, ich wymiany i zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków oraz uzupełnienia zainwestowania terenu". Zapis ten nie tylko więc nie wprowadza zakazu budowy nowych budynków lecz wręcz przeciwnie, daje on prawo uzupełnienia zabudowy terenu. W zakresie emisji hałasu, drgań i innego typu energii, skarżący poza stwierdzeniem, że będzie to stanowiło zagrożenie dla zdrowia z uwagi na bardzo bliską odległość planowanych elektrowni od ich zabudowań, nie wyjaśnili jakie drgania i energie mają stanowić to zagrożenie, jak też nie dowiedli, że posadowienie elektrowni wiatrowych spowoduje przekroczenia na ich zabudowanej nieruchomości dopuszczalnych poziomów hałasu. Rada Gminy podniosła, iż przewidziane w zaskarżonym planie miejscowym ograniczenia w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu poprzez zakaz lokalizowania funkcji wymagających ochrony przed hałasem odpowiednio powyżej 45 db i 40 db w porze nocnej nie zmieniają w żadnym razie dotychczasowych zasad zabudowy na tym terenie. W poprzednio obowiązującym planie miejscowym przyjętym uchwałą Rady Gminy N. [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. z późn.zm., w § 9 ust. 1 lit. h działki będące własnością skarżących stanowiły tereny upraw polowych (oznaczone symbolem R) z istniejącą zabudową rozproszoną do zachowania. Oznacza to, że zaskarżony plan miejscowy nie wprowadza dalej idących ograniczeń zabudowy terenu, lecz w istocie powiela obowiązujące w poprzednich aktach planistycznych zasady zagospodarowania terenu.

W odniesieniu do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej nieruchomości skarżących Rada Gminy stwierdziła, że ustalenia planu miejscowego z 2013 r. umożliwiają skarżącym korzystanie bądź rozporządzanie nieruchomością zgodnie z przysługującym im prawem własności.

Rada Gminy podniosła również, iż wskazywanie jako dodatkowego umocowania dla interesu prawnego skarżących art. 15 ust. 10 obowiązującej od 16 lipca 2016 r. ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016,poz.961), który uprawnia właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości znajdujących się na obszarze wyznaczonym zgodnie z art. 7 do zaskarżania planów miejscowych, o których mowa w art. 7 pkt. 1 ustawy, do sądu administracyjnego jest nieuzasadnione. Powyższy przepis przyznaje bowiem prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego planu miejscowego, jednakże uchwalonego po dniu wejścia w życie ustawy wiatrakowej. Zgodnie z art.15 ust. 2 przepisów przejściowych ustawy "plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia ustawy zachowują moc". Jednocześnie ustawodawca w art.15 ust. 3 ustawy nakazał organom wydającym pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych oraz organom prowadzącym postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach badanie czy przedsięwzięcie spełnia wymogi w zakresie odległości ustalone w art. 4 ustawy , co determinuje wydanie decyzji.

W ocenie organu skarżący nie udowodnili, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na ich sferę prawno-materialną, pozbawiając uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację.

Rada Gminy z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, że legitymacja skarżących do wniesienia skargi nie budzi wątpliwości, odniósł się merytorycznie do podnoszonych w skardze wszystkich zarzutów.

Odnośnie zarzutu 1/ wskazała, że przepis art. 16 ust. 1 u.p.z.p. dopuszcza w szczególnie uzasadnionych przypadkach stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku sporządzania projektu rysunku planu miejscowego dla inwestycji liniowych oraz dla obszarów o znacznej powierzchni dopuszcza się stosowanie map w skali 1:2000. Powyższe oznacza, że zastosowanie mapy o skali 1:2000 jest dopuszczalne w przypadkach opisanych w powołanym przepisie rozporządzenia. Kwestionowany plan miejscowy obejmuje powierzchnię 865,50 ha, co stanowi obszar o znacznej powierzchni w rozumieniu przywołanego wyżej przepisu.

Odnośnie zarzutu 2/ wskazała, że w § 5 pkt. 17) i 18) planu nie zmodyfikowano pojęcia "farmy wiatrowej", tylko wprowadzono definicję pojęcia "elektrowni wiatrowej" przez którą należy rozumieć budowlę techniczną wraz z niezbędnymi urządzeniami technicznymi i infrastrukturą techniczną, stanowiącą urządzenia prądotwórcze, przetwarzające energię wiatru na energię elektryczną oraz pojęcia "parku elektrowni wiatrowych", które oznacza połączone i współpracujące ze sobą elektrownie wiatrowe stanowiące wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą techniczną, całościowy zespół techniczny służący produkcji energii elektrycznej.

Odnośnie zarzutu 3/ wskazała, że kwestionowany zapis planu miejscowego nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej, ma on charakter porządkujący i informacyjny, gdyż pozwala adresatom planu miejscowego zapoznać się z obowiązującym prawem bez konieczności sięgania do odrębnych aktów normatywnych.

Odnośnie zarzutu 4/ wskazała, że w § 5 pkt 19) planu miejscowego w zakresie terminu "droga publiczna" zawarte jest odesłanie do definicji tego pojęcia formułowanego w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych tekst jednolity Dz. U. 2015.460, dalej nazywana zatem nie sposób twierdzić, że definicja zawarta w planie miejscowym modyfikuje ustawową definicję drogi publicznej.

Natomiast pojęcie "drogo wewnętrzna" nie zostało nigdzie zdefiniowane, przepis art. 8 ust. 1 powyższej ustawy stanowi jedynie, że do dróg wewnętrznych zalicza się rogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg. Nie jest to jednak definicja legalna "drogi wewnętrznej" określająca zamknięty katalog obiektów określonych tym pojęciem.

Odnośnie zarzutu 5/ wskazał, że definicja "budowli rolniczej" zawarta w § 5 pkt 16 planu miejscowego jest identyczna z definicją tego pojęcia zawartą w § 3 wspomnianego rozporządzenia. Kwestionowany zapis planu miejscowego nie stanowi zatem niedopuszczalnej modyfikacji ustawowej definicji. Co więcej, ma on charakter porządkujący i informacyjny, gdyż pozwala adresatom planu miejscowego zapoznać się z obowiązującym prawem bez konieczności sięgania do odrębnych aktów normatywnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, ale musi to być powtórzenie dosłowne.

Odnośnie zarzutu 6/ wskazała, że przepisy ustawy nie definiują pojęcia "rozbudowy". Termin ten stanowi jedynie element szerszej definicji "budowy" zawartej w art. 3 pkt 6 powołanej wyżej ustawy, zgodnie z którą przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Innymi słowy, rozbudowa w rozumieniu przepisów u.p.b. jest jedną z form budowy, niezdefiniowaną jednak ustawowo. W § 5 ust. 1 pkt 7 planu miejscowego zdefiniowano rozbudowę jako roboty budowlane prowadzące do powiększenia kubatury lub powierzchni zabudowy istniejących obiektów. Powyższa definicja jest zatem zbieżna treściowo z wyrażoną w orzecznictwie i doktrynie definicją rozbudowy w rozumieniu przepisów u.p.b.

Odnośnie zarzutu 7/ wskazała, że w przypadku emisji w rozumieniu p.o.ś. chodzi o wprowadzane bezpośrednio lub pośrednio do powietrza, wody, gleby lub ziemi określone substancje lub energie takie jak ciepło, hałas, wibracje lub pola elektromagnetyczne (art. 3 pkt 4 p.o.ś.). Wbrew twierdzeniom skarżących § 5 ust. 1 pkt 13 planu miejscowego nie stanowi niedozwolonej modyfikacji ustawowych definicji "emisji" i "zanieczyszczeń", określonych w przepisach powołanej powyżej ustawy.

Odnośnie zarzutu 8/ wskazała, że § 10 planu miejscowego stanowi jedynie o tym, że jeżeli zostanie znaleziony przedmiot na terenach objętych przedmiotową uchwałą, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem archeologicznym, obowiązuje: 1) wstrzymanie wszelkich robót mogących uszkodzić lub zniszczyć odkryty przedmiot, 2) zabezpieczenie przy użyciu dostępnych środków tego przedmiotu i miejsca jego odkrycia, 3) niezwłoczne zawiadomienie o tym właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, a jeśli to nie jest możliwe właściwego wójta. Powyższy zapis nie modyfikuje w żaden sposób przepisów ustawowych ani nie ingeruje w kompetencje organu nadzoru konserwatorskiego. Stanowi on jedynie dopuszczalne przywołanie treści przepisu art. 32 u.o.z.

Odnośnie zarzutu 9/ wskazała, że postanowienia planu miejscowego nie nakładają na nikogo żadnych obowiązków, lecz zawierają jedynie informacje o wynikających z przepisów ustawowych obowiązkach uzyskiwania zgód czy zawierania umów z określonymi podmiotami. Powyższe oznacza, że Wójt Gminy nie tylko była uprawniona, ale przede wszystkim zobowiązania do przywołania obowiązków, jakie będą ciążyły na inwestorach. Przywołane w zarzucie zapisy należy więc zakwalifikować do postanowień o charakterze porządkującym i informacyjnym, gdyż pozwalają adresatom planu miejscowego zapoznać się z obowiązującym prawem, bez konieczności sięgania do odrębnych aktów normatywnych. Takie działanie jest natomiast zgodne z dyspozycją art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.

Odnośnie zarzutu 10/ wskazała, że zgodnie z § 6 ust. 1 tego aktu ustalenia ogólne, określające sposób zagospodarowania oraz kształtowania zabudowy obowiązują dla wszystkich terenów objętych tym opracowaniem. Natomiast w ust. 4 powołanego paragrafu dopuszczona została w poszczególnych terenach lokalizacja - w sposób nie kolidujący z podstawowym przeznaczeniem tych terenów - nieprzedstawionych na rysunku zmiany planu, obiektów i sieci infrastruktury gazowej, kanalizacyjnej, telekomunikacyjnej, energetycznej i wodnej oraz kontenerów i pojemników do zbierania odpadów komunalnych.

Powyższe ustalenia mają charakter ogólny i dotyczą wszystkich terenów objętych planem miejscowym, w tym również terenów przeznaczonych do produkcji rolnej lub leśnej. Przewidują one na całym terenie objętym planem miejscowym lokalizację urządzeń infrastruktury technicznej z wyraźnym zastrzeżeniem, że nie będzie to kolidowało z podstawowym przeznaczeniem tych terenów.

Odnośnie zarzutu 11/ wskazała, że szczegółowe zasady podziału odnoszą się wyłącznie do terenów zabudowy zagrodowej i elektrowni wiatrowych, co wynika wprost z ust. 4 powołanego paragrafu planu miejscowego. Zgodnie bowiem z jego treścią działki gruntu powstające w wyniku podziału nieruchomości są działkami budowlanymi, jeśli ich powierzchnia jest nie mniejsza niż: a) 2000 m2 przy szerokości frontu działki nie mniejszej niż 25,0 m dla zabudowy zagrodowej; b) 1000 m2 dla terenów elektrowni wiatrowych wyznaczonych w granicach określonych rysunkiem planu terenu EW. Z powyższego jasno wynika, że ustalenia zawarte w planie miejscowym w zakresie zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości dotyczą wyłącznie gruntów innych niż przeznaczone w tym akcie na cele rolne lub leśne.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Lublinie w dniu [...] marca 2017 r., pełnomocnik skarżących wskazał dodatkowy zarzut naruszenia zasad sporządzania planu wobec uchwalenia w jednym dniu [...] września 2009 r. uchwał o przystąpieniu do zmiany studium uwarunkowań nr [...] oraz nr [...] w sprawie do przystąpienia do zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne, sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd nie bada kontrolowanych aktów i czynności pod względem celowości lub słuszności. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, a na podstawie jego § 2 pkt 5) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Art. 101 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że: "1. Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. 2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. 2a. Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. 3. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym. 4. W sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 94".

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę: jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Na wstępie należy wskazać, że skarżący spełnili jeden z określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 z późn. zm.), dalej "u.s.g.", wymogów formalnych uprawniających do wniesienia skargi na uchwałę, gdyż wezwali organ, aczkolwiek bezskutecznie, do usunięcia naruszenia prawa. W dniu [...] maja 2016 r. (data wpływu do organu administracji) skarżący wezwali Wójt Gminy do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie uchwały nr [...] Wójt Gminy z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy K., a w odpowiedzi na to wezwanie Wójt Gminy na sesji dniu [...] czerwca 2016 r. odmówiła uwzględnienia wezwania.

W dalszej kolejności należało zbadać, czy skarżący mają legitymację do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie mają legitymacji procesowej do wniesienia skargi.

W orzecznictwie i piśmiennictwie ugruntowany jest pogląd, że skarga wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest rodzajem skargi powszechnej, służącej każdemu, kto zarzuca naruszenie porządku prawnego. Środek ten jest nakierowany na ochronę praw podmiotowych. Nawet sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli taka uchwała nie narusza chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego. Skargę na uchwałę organu gminy może wnieść tylko podmiot, który zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako jego podstawę, i z której można wywodzić swoje uprawnienia. Interes prawny winien być aktualny, obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi. Nie może to być tylko interes przewidywany w przyszłości, hipotetyczny. Naruszenie interesu prawnego konkretnego podmiotu nie może polegać na tym, że uchwała mogłaby stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości. Jednocześnie interes prawny powinien być indywidualny, własny i skonkretyzowany. Oznacza to, że musi on wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego zaskarżony akt. Interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie legitymacji skargowej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. powinien bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu wnoszącego skargę, a więc skarżącemu powinno przysługiwać konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym, bądź publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego, które najpóźniej w dacie wniesienia skargi zostało naruszone zaskarżonym aktem. Skarżący wnosząc skargę musi więc wykazać, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sytuację prawną, np. pozbawia go pewnych uprawnień, czy też uniemożliwia ich realizację. Brak bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną zindywidualizowanego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu legitymacji procesowej (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2011 r., sygn. II OZ 18/11; z dnia 3 września 2014 r., sygn. II OZ 783/14).

Stwierdzenie istnienia interesu prawnego wymaga zatem ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającego na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mogącymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu skarżący nie wykazali związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a naruszeniem ich aktualnej, indywidualnej sytuacji prawnej, a zatem nie została spełniona przesłanka naruszenia ich prawa, czy też interesu prawnego co skutkuje odrzuceniem skargi.

Skarżący podnoszą, że są właścicielami nieruchomości gruntowych, w przeważającej większości gruntów ornych, na terenie gminy K. o łącznej powierzchni 35,86 ha. Są również właścicielami działki nr ew. 288, jest to działka wraz z budynkiem mieszkalnym, położona na obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym w planie miejscowym symbolem 15R. Dla terenu oznaczonego tym symbolem miejscowy plan wskazuje w § 13 ust. 5 pkt 1 jako podstawowe przeznaczenie tereny rolnicze, jednocześnie w § 13 ust. 5 pkt 8 wskazano następujący zapis "adaptuje się istniejące w terenie oznaczonym symbolem 15R budynki w ich istniejącej formie i z obecną funkcją, z możliwością rozbudowy, remontów, ich wymiany i zmiany sposobu użytkowania istniejących budynków oraz uzupełnienia zainwestowania terenu".

Skarżący uważają, że ustalenia miejscowego planu dopuszczające budowę farmy elektrowni wiatrowych składającej się z 7 sztuk elektrowni ingeruje bezpośrednio w ich prawo własności poprzez ograniczenie możliwości jej dotychczasowego użytkowania zgodnie z jej przeznaczeniem, jako funkcji mieszkalnej oraz rozbudowy gospodarstwa, poprzez zakaz budowy nowych obiektów kubaturowych (§ 13 ust. 5 pkt 7 uchwały). Skarżący uważają, że realizacja ustaleń miejscowego planu w postaci budowy farmy elektrowni wiatrowych spowoduje konieczność wyprowadzki się skarżących i ich dzieci ze wsi K., z uwagi na brak możliwości zamieszkiwania w bezpośrednim sąsiedztwie farmy wiatrowej.

Z załącznika nr [...] do zaskarżonej uchwały wynika, że na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyznaczono 7 terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, które oznaczono symbolem EW. Znajdują się one w następujących odległościach od działki skarżących: 2EW - 1200 m, 3EW - 1000 m, 4EW - 1200 m, 5EW - 800 m, 6EW - 800 m, 7EW - 1200 m, 8EW - 1400 m.

Po pierwsze, w realiach stanu faktycznego i prawnego sprawy, Sąd nie podziela stanowiska skarżących, że zmiana przeznaczenia powyższych nieruchomości wpływa bezpośrednio na możliwość wykorzystywania przez skarżących należącej do niej nieruchomości.

W nawiązaniu do przytoczonego powyżej przepisu zawartego w art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., skarżący nie wskazali przepisu szczególnego, co do którego treści został naruszony ich aktualny, obiektywnie istniejący w dacie wejścia w życie zaskarżonego aktu, bądź najpóźniej w dacie złożenia skargi interes prawny lub uprawnienie przez zmianę przeznaczenia terenu działek oznaczonych symbolem EW względem działki skarżących. Podkreślić należy przede wszystkim, że istotne znaczenia w sprawie ma kwestia ewentualnego oddziaływania kwestionowanych przez skarżących elektrowni wiatrowych na zdrowie i życie ludzi. Przed uchwaleniem miejscowego planu sporządzono "Prognozę oddziaływania na środowisko" 2012 r. W rozdziale 10 pt. "Oddziaływania na zdrowie i życie ludzi" wskazano, że "(...) Rezerw terenowych pod urządzenie energetyki wiatrowej (emitującej hałas) nie lokalizuje się w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy i stałego przebywania ludzi", "(...) Posiłkując się kryteriami dotyczącymi stanowisk pracy stwierdzono, że praca elektrowni wiatrowych nie stanowi źródła infradźwięków o poziomach mogących zagrozić zdrowiu ludzi szczególnie, że elektrownie wiatrowe lokalizowane są w odległościach nie mniejszych niż 500 m od zabudowy zagrodowej". Dalej stwierdzono "(...) w przypadku projektowanej farmy wiatrowej poziom emitowanego hałasu w rejonie zabudowy zagrodowej nie będzie przekraczał [...] Można zatem stwierdzić, że na terenach zabudowy zagrodowej sąsiadującej bezpośrednio z analizowaną farmą, nie wystąpią warunki akustyczne stwarzające zagrożenie dla zdrowia".

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał w swych orzeczeniach na konieczność badania sytuacji prawnej skarżących wynikającej z usytuowania farm wiatrowych (np. postanowienie NSA z dnia [...] stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK [...]). Mając na uwadze wymienione powyżej odległości pomiędzy działką skarżących nr ew. 288 a terenami, na których planowane są elektrownie wiatrowe to wskazać należy, że są co najmniej dwukrotnie większe od tych, które wskazano w "Prognozie oddziaływania na środowisko". Tereny, na których planowane są elektrownie wiatrowe nie oddziaływującą na nieruchomość skarżących.

W konsekwencji, zmiana przeznaczenia terenu znajdującego się na terenie objętym planem, do którego skarżący nie posiadają tytułu prawnego - tylko wtedy skutkowałby naruszeniem aktualnego, indywidualnego, konkretnego, realnego interesu prawego, gdyby skarżący wykazali konkretne, realne naruszenie ich prawa w postaci uprawnień związanych z istniejącą zabudową lub prowadzoną budową na ich działce. Skarżący nie wykazali naruszenia konkretnych i realnych interesów prawnych związanych z istniejącą zabudową na ich działce, która by mogła z tego powodu być w jakiś sposób ograniczona w dalszym korzystaniu przez skarżących z prawa do zabudowy.

Jednocześnie wskazać należy - odnosząc się do zarzutu braku możliwości zabudowy działki skarżący - że już w czasie obowiązywania zaskarżonej uchwały, Starosta [...] wydał na wniosek skarżących decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. zatwierdzają projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku gospodarczego (odpis decyzji k. 66 akt sądowych).

Po drugie, w odniesieniu do powyżej argumentacji, w przekonaniu Sądu, interesy prawne i uprawnienia skarżących nie mogą być naruszone przez zagrożenie jakie stwarza - ich zdaniem - zmiana przeznaczenia przedmiotowych działek polegająca na wyznaczeniu terenów lokalizacji elektrowni wiatrowych, a to przez konieczność wyprowadzki się skarżących i ich dzieci ze wsi K., z uwagi na brak możliwości zamieszkiwania w bezpośrednim sąsiedztwie farmy wiatrowej.

Ten zakres wywodu skarżących posiada wymiar całkowicie hipotetyczny, abstrakcyjny i nie jest związany z żadnym interesem prawnym i nie znajduje się pod ochroną art. 101 u.s.g.

Możliwość uruchomienia sądowej kontroli legalności zaskarżonej uchwały zostaje zatem na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. ograniczona koniecznością uprzedniego wykazania przez skarżących naruszenia przez uchwałę ich interesu prawnego. Dopiero naruszenie interesu lub uprawnienia otworzy drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, że powstaje relacja prawna polegająca na tym, że uchwała narusza (ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie.

Oznacza to, że obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę organu gminy powstaje dopiero wówczas, gdy oprócz powołania naruszenia przez zaskarżoną uchwałę porządku prawnego, skarżący wykaże naruszenie osobistego interesu prawnego wywiedzionego z normy prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazali, aby na skutek uchwalenia tej uchwały ich sytuacja prawna uległa pogorszeniu, a ich interes prawny lub uprawnienie ograniczone.

Słuszne jest stanowisko Rady Gminy, że wskazywanie jako dodatkowego umocowania dla interesu prawnego skarżących art. 15 ust. 10 obowiązującej od 16 lipca 2016 r. ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r., poz.961), który uprawnia właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości znajdujących się na obszarze wyznaczonym zgodnie z art. 7 do zaskarżania planów miejscowych, o których mowa w art. 7 pkt. 1 ustawy, do sądu administracyjnego jest nieuzasadnione. Powyższy przepis przyznaje bowiem prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego planu miejscowego, jednakże uchwalonego po dniu wejścia w życie ustawy wiatrakowej. Zgodnie z art.15 ust. 2 przepisów przejściowych ustawy "plany miejscowe obowiązujące w dniu wejścia ustawy zachowują moc". Jednocześnie ustawodawca w art.15 ust. 3 ustawy nakazał organom wydającym pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych oraz organom prowadzącym postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach badanie czy przedsięwzięcie spełnia wymogi w zakresie odległości ustalone w art. 4 ustawy , co determinuje wydanie decyzji.

Odrzucając skargę ze względu na brak naruszenia interesu prawnego skarżących, Sąd nie dokonywał merytorycznej oceny postanowień zaskarżonego planu (nie badał kwestii jego zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym). Ocena taka mogłaby bowiem być dopiero konsekwencją pozytywnej weryfikacji legitymacji skarżących w przedmiotowym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 2638/16).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucił skargę.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.