Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 727/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 31zo ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędzia WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Anetta Makowska-Hrycyk, Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału III Halina Rosłan, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. we W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz strony skarżącej kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej jako: skarżąca, strona) złożyła w dniu 20 kwietnia 2020 r. do Zakładu Ubezpieczeń społecznych Oddział we Wrocławiu wniosek o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za marzec, kwiecień i maj 2020 r.

Decyzją z dnia 15 czerwca 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej jako: organ) wydał decyzję umarzającą postępowanie w sprawie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za wskazane wyżej miesiące 2020 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ powołał się na treść przepisu art. 31 zo ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej jako: ustawa COVID), wskazując, że w sprawie nie została spełniona przesłanka zwolnienia, dotycząca zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych. Podano, że na dzień 29 lutego 2020 brak było osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych, a zgłoszono osoby jedynie do ubezpieczenia zdrowotnego.

Po rozpatrzeniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ decyzją z dnia 20 lipca 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie, podkreślając, że wniosek nie może zostać pozytywnie rozpatrzony, ponieważ przepisy ustawy COVID nie przewidują zwolnienia dla płatników nie zgłaszających co najmniej 1 osoby do ubezpieczenia społecznego. Tymczasem we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona powoływała się jedynie na fakt zgłoszenia osób do ubezpieczenia zdrowotnego.

Strona w skardze na powyższą decyzję wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą, zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni decyzji zwalniającej stronę skarżącą z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. na podstawie art. 145a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 31 zo ust. 1 ustawy COVID poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na niewłaściwej interpretacji, co skutkowało niewłaściwym uznaniem, że:

a) aby skorzystać ze zwolnienia z opłacania składek, należy mieć na dzień 29 lutego 2020 r. zgłoszoną do ubezpieczeń społecznych co najmniej 1 osobę,

b) zgłoszenie ubezpieczonych jedynie do ubezpieczenia zdrowotnego (bez jednoczesnego zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych choćby jednego z ubezpieczonych) wyklucza możliwość ubiegania się o zwolnienie z opłacania składek na ubezpieczenia wskazane w art. 31zo ust. 1 ustawy COVID,

gdy tymczasem prawidłowa interpretacja wskazanego wyżej przepisu prowadzi do wniosku, że:

a) wyłącznym warunkiem skorzystania ze zwolnienia z opłacania składek na ubezpieczenia jest nieprzekroczenie limitu zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych więcej niż 9 ubezpieczonych,

b) art. 31 zo ust. 1 ustawy COVID nie stawia wymogu zgłoszenia do ubezpieczeń społecznych co najmniej 1 osoby,

c) zgłoszenie ubezpieczonych jedynie do ubezpieczenia zdrowotnego – przy spełnieniu warunku nieprzekroczenia limitu zgłoszenia więcej niż 9 ubezpieczonych – uzasadnia zwolnienie z opłacania składek na ubezpieczenia wskazane w art. 31zo ust. 1 ustawy COVID, do których ubezpieczeni zostali zgłoszeni;

- naruszenie przepisów art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 31zo ust. 1 ustawy COVID poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia 15 czerwca 2020 r. pomimo braku ku temu podstaw, podczas gdy przy ponownym rozpatrywaniu wniosku, organ powinien był dokonać jakiejkolwiek weryfikacji rozpatrywanej sprawy i ocenić zarzuty strony skarżącej co do błędnej wykładni (czego jednak zabrakło), a w efekcie uchylić w całości zaskarżoną decyzję i orzec co do istoty sprawy, zgodnie z wnioskiem strony skarżącej i przy uwzględnieniu prawidłowej wykładni art. 31zo ust. 1 ustawy COVID.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ rozpatrując sprawę ponownie, nie dokonał żadnej weryfikacji dokonanej wykładni przepisu art. 31zo ust. 1 ustawy COVID, pomimo odpowiedniego zarzutu strony. Ponadto strona przeprowadziła polemikę ze stanowiskiem organu, wywodząc, że organ błędnie intepretuje treść przepisu art. 31zo ust. 1 ustawy COVID. Zdaniem strony, przepis ten nie przewiduje jako przesłanki zwolnienia progu minimalnego osób zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych, co oznacza, że nie stawia on wymogu, aby płatnik zgłosił co najmniej 1 osobę do ubezpieczeń społecznych. Dalej strona argumentowała, że wobec tego zgłoszenie ubezpieczonych jedynie do ubezpieczenia zdrowotnego stanowi podstawę do zwolnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszone w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 20 lipca 2020 r., utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia 15 czerwca 2020 r. w sprawie umorzenia postępowania z wniosku skarżącej o zwolnienie z opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r.

Zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy COVID, na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:

1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,

2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,

3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r.

do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.

Spór w niniejszej sprawie powstał na tle rozumienia powyższego przepisu, tj. czy spełniona jest przesłanka zwolnienia z opłacania składek w sytuacji, w której strona będąca płatnikiem zgłosiła na dzień 29 lutego 2020 r. jedynie osoby do ubezpieczenia zdrowotnego. Strona skarżąca przedstawiła w tej mierze argumentację przemawiającą za pozytywnym rozstrzygnięciem powyższej kwestii, tj. za uznaniem, że w takim przypadku przysługiwało jej zwolnienie z opłacania składek. Organ nie podzielił tego stanowiska, ograniczając się w zasadzie do stwierdzenia, że cytowany przepis stawia wymóg zgłoszenia osób do ubezpieczenia społecznego, nie zaś zdrowotnego.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Zaskarżona decyzja wydana została bowiem z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją obowiązywania zasady prawdy obiektywnej jest m.in. regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Trzeba podkreślić, że odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej (tak samo w sferze prawnej) rozstrzygnięcia stanowi m.in. wyraz zrealizowania przez organ wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania (wyrok NSA z 28.04.2020 r., sygn. akt II OSK 1417/2019).

Wymogów powyższych, zdaniem Sądu, orzekający w sprawie organ nie dochował, a zaskarżona decyzja została zredagowana w sposób uniemożliwiający merytoryczną ocenę jej prawidłowości. Wbrew wymogom art. 107 § 3 k.p.a., w treści zaskarżonej decyzji organ nie uzasadnił dlaczego utrzymano w mocy decyzję odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek. Uzasadnienie decyzji ogranicza się w zasadzie do zacytowania przepisu prawa oraz postawienia na jego podstawie wniosku o nieprzysługiwaniu stronie przedmiotowego zwolnienia Nie odniesiono się w żadnej mierze do argumentów prawnych strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym strona przedstawiła własną interpretację przepisu art. 31zo ust. 1 i wynikających z niego przesłanek zastosowania zwolnienia. Organ w zaskarżonej decyzji skwitował tę argumentację jednym stwierdzeniem, tj., że zwolnienie z opłacania składek nie przysługuje z uwagi na zgłoszenie osób wyłącznie do ubezpieczenia zdrowotnego przy braku zgłoszenia osób do ubezpieczenia społecznego. Decyzja w tym zakresie nie poddaje się zatem kontroli Sądu.

Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji będzie miał na uwadze, że uzasadnienie decyzji jest jej integralną częścią (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.), a treść uzasadnienia decyzji musi spełniać wymogi określone prawem - art. 107 § 3 w związku z art. 7, art. 8 art. 9 oraz art. 11 k.p.a. Organy administracji publicznej mają procesowy obowiązek rozpoznania i odniesienia się do żądań i argumentacji zawartej w kierowanym do nich podaniu (art. 9 w związku z art. 61 § 1 i art. 63 § 1 k.p.a.).

Brak w uzasadnieniu decyzji szerszego zindywidualizowanego wywodu prawnego, uwzględniającego aspekty poruszone przez stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stanowi o naruszeniu prawa, które nie pozwala na dokonanie oceny prawidłowości wydanej decyzji zarówno stronie postępowania, jak i sądowi administracyjnemu.

Z uwagi na powyższe, stwierdzając naruszenie wyżej powołanych przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni powyższe rozważania Sądu i rozpozna wniosek strony skarżącej o zwolnienie z opłacania składek za okres od marca do maja 2020 r. pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z przepisów ustawy COVID, przedstawiając argumentację zawierającą szczegółowe odniesienie się do stanowiska strony skarżącej.