Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 106/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.G. na decyzję Odwoławczej Komisji [...] z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 3 marca 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga R.G. na decyzję Odwoławczej Komisji [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego w zwiększonej wysokości.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 marca 2019 r. skarżący wezwany został do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 7). Jednocześnie skarżący wezwany został na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z tej samej daty do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni poprzez podanie numeru PESEL, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca wezwania doręczona została skarżącemu w dniu 13 marca 2020 r. (k. 16). W dniu 23 marca 2020 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym pismo zawierające informację o jego numerze PESEL oraz wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych (k. 20).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Na wstępie należy podkreślić, iż skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej zwanej p.p.s.a., dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez stronę skarżącą należny wpis.

W myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. jednym z wymogów dotyczących pisma sądowego strony będącej osobą fizyczną, będącego pierwszym pismem w sprawie jest numer PESEL strony wnoszącej pismo. W przypadku braku w w/w zakresie strona wzywana jest do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

Stosownie zaś do treści art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie została uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – pod rygorem jej odrzucenia (art. 220 § 3 p.p.s.a.).

Zgodnie z powyższym, zarządzeniem z dnia 11 marca 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi w kwocie 200 zł oraz do usunięcia braku formalnego skargi w zakresie podania numeru PESEL, zakreślając siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczone zostało skarżącemu w dniu 13 marca 2020 r. Zatem termin do wykonania w/w obowiązków upłynął w dniu 20 marca 2020 r. W tym terminie wymagany wpis nie został uiszczony, ani też nie został usunięty brak formalny skargi.

Z akt sprawy wynika, iż pismo zawierające numer PESEL oraz wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych skarżący nadał dopiero w dniu 23 marca 2020 r., a zatem trzy dni po upływie terminu do wykonania nałożonego na niego obowiązku.

Sąd podkreśla, iż tygodniowy termin wskazany w przepisach na uiszczenie wpisu jest terminem ustawowym i Sąd nie ma możliwości rozpoznania skargi w sytuacji, gdy strona uchybiła temu terminowi. Dodać należy przy tym, iż w myśl w

art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, a zatem traktuje się ją jakby w ogóle nie została dokonana.

Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa") w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od dnia 14 marca 2020 r. (a od dnia 20 marca 2020 r. stan epidemii) to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero 31 marca 2020 r. Ustawodawca natomiast nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy charakter retroaktywny. W konsekwencji hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie – skutek zawieszający bieg terminu oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć – skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 1 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/RZ 1151/19, postanowienie WSA we Wrocławiu z 12 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 225/20).

Przepis z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o COVID-19 w żadnym wypadku nie rodzi skutków w postaci ustawowego przywrócenia terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie.

W konsekwencji należało stwierdzić, że braki formalne skargi zostały uzupełnione po terminie, podobnie jak złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu.

Z powyższych względów na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.