Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1968/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlk. z dnia 3 września 2008 r. sygn. akt II SAB/Go 16/08 w sprawie ze skargi M. T. na bezczynność Burmistrza T. w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 września 2008 roku, sygn. akt II SAB/Go 16/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę M. T. na bezczynność Burmistrza T..

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zapadł w następującym stanie faktycznym.

Pismem z dnia 6 maja 2008 roku M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Burmistrza T. w załatwieniu opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie Gminy T., oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Skarżący w skardze wniósł o zobowiązanie Burmistrza T. do szybkiego i należytego przedstawienia wskazanej powyżej kwestii radnym i doprowadzenia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przez niego wnioskowanym. Skarżący stwierdził, że z wnioskiem do Burmistrza T. o ujęcie jego działki w planie zagospodarowania przestrzennego jako działki budowlanej, zwrócił się w piśmie z dnia 6 stycznia 1999 roku. Następne wnioski i prośby były przez niego wielokrotnie ponawiane, jednakże Burmistrz jedynie odpowiadał na powyższe pismami, z czego wynikało, że wniosek nie został rozpoznany. W piśmie z dnia 30 października 2006 roku skarżący zwrócił się do Burmistrza z żądaniem rozpoznania jego sprawy, zwracając uwagę, iż domaga się wydania w tej kwestii decyzji, a nie udzielania odpowiedzi pismem. Zdaniem skarżącego brak decyzji pozbawia go możliwości odwołania się do wyższej instancji.

Skarżący stwierdził, że Burmistrz przedstawił projekt uchwały na VIII sesji Rady Miejskiej T. w dniu 29 czerwca 2007 roku, ale projekt ten nie został przez radnych przyjęty. W związku z powyższym skarżący spodziewał się wydania przez Burmistrza decyzji w przedmiotowej sprawie, której jednak nie otrzymał. Skarżący podkreślił, iż wniosek na sesję w dniu 29 czerwca 2007 roku był nieprawidłowo sformułowany, ponieważ wnioskowano o przystąpienie do opracowania planu zagospodarowania, podczas gdy chodziło o dokonanie zmiany w opracowanym planie zagospodarowania. W ocenie skarżącego to nieprawidłowe ujęcie przedmiotu uchwały doprowadziło do tego, że nie została ona podjęta. Nadto skarżący zarzucił Burmistrzowi niedbałe przedstawienie argumentów uzasadniających projekt uchwały.

Skarżący stwierdził również, że pismem z dnia 17 marca 2008 roku zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z zażaleniem na niezałatwienie w/w sprawy przez Burmistrza T.. W odpowiedzi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim, pismem dnia 21 kwietnia 2008 roku wskazało, iż sprawa nie ma charakteru sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej i tym samym nie przysługuje skarżącemu na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednocześnie organ poinformował M. T., że wobec wyczerpania toku zażaleniowego może wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Burmistrza T.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, iż zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym przy ocenie dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność organu nie ma znaczenia sposób rozpoznania zażalenia strony przez organ wyższego stopnia.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz T. wniósł o oddalenie skargi. Burmistrz wskazał, iż został przygotowany projekt uchwały uwzględniającej wniosek skarżącego M. T. o przystąpienie do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w T.. W projekcie tym w całości uwzględnione zostały oczekiwania skarżącego w kwestii ujęcia działki nr [...] jako działki budowlanej. Niestety na sesji Rady Miejskiej T. w dniu 29 czerwca 2008 roku radni nie przychylili się do w/w wniosku, głosując w większości przeciwko projektowi uchwały.

Nadto w odpowiedzi na skargę Burmistrz dodał, iż skarżący nie skorzystał z przysługującej mu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym drogi do wniesienia zastrzeżeń dotyczących przeprowadzonej procedury podejmowania uchwały przez Radę Miejską. Burmistrz podkreślił, iż przewidziane przez ustawodawcę obowiązki wykonał, wniosek przedstawiony Radzie Miejskiej był, jego zdaniem, kompletny i przygotowany zgodnie z żądaniem skarżącego, a argumentacja Burmistrza za podjęciem uchwały w takim kształcie była jednoznacznie zgodna z interesem skarżącego. Ponadto Burmistrz podkreślił, iż nie ma kompetencji do wydania w w/w zakresie decyzji administracyjnej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spełniony został warunek wyczerpania trybu zażaleniowego. Skarżący przed wniesieniem skargi złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim zażalenie. SKO działając jako organ wyższego stopnia, na skutek zażalenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. udzieliło skarżącemu pisemnej informacji, że sprawa nie ma charakteru sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej podlegającej załatwieniu w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Niezależnie od formy załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu l instancji, stronie zostaje otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu l instancji

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuty podniesione w skardze są nieuzasadnione.

Zagadnienia dotyczące procedury oraz obowiązku uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego są uregulowane w przepisach ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.). Uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie następuje w postępowaniu administracyjnym uregulowanym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, lecz według odrębnej procedury, przewidzianej cytowaną wyżej ustawą.

Ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w art. 2 ust. 1 stanowi, iż ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, z zachowaniem warunków określonych w ustawach i należy zasadniczo do zadań własnych gminy. Ustawa ta przewiduje możliwość zgłoszenia zarzutu do projektu wyłożonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez osobę, której interes prawny (lub uprawnienie) został tym planem naruszony (art. 24 ust. 1), jednakże nie zmienia to faktu, iż procedura planistyczna jest całkowicie odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, podczas gdy takie właśnie postępowanie administracyjne określa właśnie Kodeks postępowania administracyjnego (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Odrębność postępowania dotyczy także podjęcia uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak też wniesienia do sądu administracyjnego skargi na tę uchwałę na podstawie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminny (Dz. U. z 2001 roku, Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.).

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy.

W świetle art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każda zmiana planu zagospodarowania przestrzennego, będąca zmianą przepisu gminnego, wymaga przestrzegania ustalonego w art. 17 powyższej ustawy trybu postępowania, jak przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym nie ma żadnych możliwości pominięcia, bez względu na rodzaj i zakres zmian, czynności przewidzianych w art. 17 pkt 1, 3, 5 oraz 10 - 14 cytowanej ustawy. Pominięcie tych czynności stanowiłoby istotne naruszenie trybu uchwalania zmian planu, powodujące nieważność uchwały na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy.

Burmistrz T. przygotował projekt uchwały w sprawie przystąpienia do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w mieście T., uwzględniający wniosek skarżącego w przedmiocie objęcia działki nr [...] procedurą planu, jako działki budowlanej. Projekt uchwały rozpatrywany był na sesji Rady Miejskiej w T. w dniu 29 czerwca 2007 roku, jednakże w wyniku przeprowadzonej procedury głosowania większość rady była przeciwna projektowanej zmianie planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, że Burmistrz T. formalnie w drodze decyzji administracyjnej nie powiadomił go o wyniku głosowania i nie pouczył go o możliwości złożenia odwołania od podjętej przez Radę Miejska w T. uchwały nie uwzględniającej projektu uchwały o przystąpieniu do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działki nr [...] jako działkę budowlaną. Żaden z przepisów prawa nie nakłada na Burmistrza ani obowiązku powiadamiania osób zainteresowanych o podjętych przez Radę Miejską uchwałach, a tym bardziej wydawania w tym przedmiocie decyzji administracyjnych, ani też pouczania o możliwości odwołania się od nich.

Nie znajduje również akceptacji zarzut skarżącego dotyczący niewłaściwego, błędnego opracowania projektu uchwały. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ustawodawca wyraźne wyłączył więc możliwości weryfikacji rozstrzygnięć, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 7 u.p.z.p., co uniemożliwia poszukiwanie podstaw do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w zakresie środków odwoławczych od decyzji administracyjnych i postanowień w procedurach sporządzania projektów planu zagospodarowania przestrzennego województwa, studium gminnego oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Możliwość zaskarżania działań planistycznych powstaje dopiero po podjęciu uchwał w sprawie wymienionych wyżej aktów.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy trudno też, zdaniem Sądu, doszukiwać się podstaw do kwestionowania działań planistycznych w drodze skargi na bezczynność organów, tym bardziej w sytuacji, gdy sporządzony został projekt uchwały w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który w części dotyczącej działki nr [...] nie został uchwalony przez Radę Miejską w T..

Podstawą do zaskarżenia uchwał rady gminy w sprawach z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego jest niewątpliwie tylko przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Poza tym, zdaniem Sądu, należy zauważyć, że uchwalenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe, poza przypadkami, kiedy wymagają tego przepisy odrębne (art. 14 ust. 7 powyższej ustawy). Inicjatywa podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy do tej rady lub wójta (burmistrza, prezydenta miasta - art. 14 ust. 1 i 4 ustawy). Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gmina sporządza fakultatywnie w zależności od potrzeb (Z. Niewiadomski, Nowe prawo o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Warszawa 2003 s.29). Wobec tego odstąpienie od czynności fakultatywnych, czyli dalszych prac planistycznych nie może stanowić naruszenia interesu prawnego lecz jedynie interesu faktycznego.

Burmistrz T., sporządzając projekt uchwały w sprawie przystąpienia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działki nr [...], w rzeczywistości postanowił wystąpić do Wojewody z wnioskiem o zgodę na zmianę przeznaczenia terenu działki nr [...] na cele nieleśne. Jest rzeczą oczywistą i powszechnie znaną, że bez zgody właściwego organu nie jest możliwa zmiana przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. A zatem Burmistrz T. podjął wszystkie przewidziane prawem czynności w celu przekształcenia działki skarżącego nr [...] z działki leśnej w działkę o charakterze budowlanym.

Z powyższego wynika, że organem wyłącznie właściwym do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w której określa się granice obszaru objętego projektem planu, jest Rada Miejska w T. i to ona ponosi odpowiedzialność za kształt podjętej uchwały.

Zgodnie z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

W przedmiotowej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do "zobowiązania Burmistrza T. do szybkiego i należytego przedstawienia sprawy radnym i doprowadzenia do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu w obrębie Gminy T., oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...]". Skutkowało to koniecznością oddalenia skargi na bezczynność Burmistrza T..

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę kasacyjną wniósł M. T. podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że Burmistrz T. nie był zobowiązany zawiadomić skarżącego o terminach posiedzeń, na których załatwiano jego prośby oraz pouczać skarżącego o możliwości złożenia odwołania.

Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że z uzasadnienia wyroku wynika, iż obywatel nie ma żadnej podstawy prawnej do oczekiwania na decyzję burmistrza lub zawiadomienie z podaniem sposobu i terminu do odwołania w przypadku, gdy skierowana do burmistrza prośba nie została pozytywnie przez gminę załatwiona.

Wydany wyrok, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, jest niezgodny z art. 61 Konstytucji RP, w którym wyraźnie zaznaczono, że obywatel Polski ma prawo do wglądu w załatwienie sprawy i prawo powinno być mu zapewnione z odpowiednim pouczeniem. Odbiciem tych konstytucyjnych nakazów są zapisy w ustawach szczegółowych. Wyrok narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną wystarczy wskazać art. 8 - 10 k.p.a., z których wynikają obowiązki zawiadamiania, pomoc i pouczenie o środkach zaskarżenia.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną jego sprawa jest załatwiana w postępowaniu administracyjnym co potwierdza art. 7 ustawy z dnia 23 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który wyraźnie wyłącza sądy administracyjne od orzekania w sprawach będących przedmiotem tej ustawy. Gdyby było inaczej, to przepis ten byłby zbędny, gdyż byłoby pewne, że postępowanie prowadzone na podstawie tej ustawy nie jest postępowaniem administracyjnym i wszelkie odwołania od ustaleń na podstawie tej ustawy nie podlegają orzecznictwu sądów administracyjnych.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną w uzasadnieniu wyroku są sprzeczne stwierdzenia. Z jednej strony Sąd stwierdza, że sprawa nie podlega w ogóle orzecznictwu administracyjnemu, a potem dodany jest art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym jako niewątpliwa podstawa zaskarżania uchwał rady gminy podjętych w oparciu o ustawę z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną jest to stanowisko niezrozumiałe i trudno zrozumieć, które z tych twierdzeń jest prawdziwe i dające pełną podstawę do zaskarżenia uchwały rady gminy czy decyzji burmistrza. Ponadto zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną trudno się zgodzić z poglądem, że mogą być jakiekolwiek rozstrzygnięcia od których obywatel nie może się odwołać.

Wnoszący skargę kasacyjną stwierdził także, że przyjmuje, iż art. 101 ustawy o samorządzie gminnym daje podstawę do zaskarżenia uchwały rady gminy do sądu administracyjnego.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną sądy administracyjne w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powołane w skardze kasacyjnej przepisy Konstytucji oraz k.p.a. pozwalają nakazać Burmistrzowi T., by zawiadomił skarżącego o podjętej, niekorzystnej dla niego uchwale i przedstawił interpretację tej uchwały oraz pouczył o możliwości skorzystania z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Burmistrz T. wniósł o jej oddalenie. Zdaniem Burmistrza brak jest podstaw do przyjęcia, że Burmistrz ma obowiązek powiadamiania osób zainteresowanych o podjętych przez radę miejską uchwałach. Nadto wnoszący skargę kasacyjną pominął fakt, że uczestniczył w posiedzeniu rady, na której podjęto uchwałę, której to uchwały z sobie znanych przyczyn w przewidzianym prawem terminie nie zaskarżył.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim i odrzucenia skargi M. T..

Z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

6. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

7. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

9. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z akt sprawy wynika, że M. T. składał wnioski o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który obejmowałby należącą do niego nieruchomość. Świadczy o tym treść jego pism z dnia 16 stycznia 1999 roku, 15 grudnia 2006 roku, 22 stycznia 2007 roku, 6 marca 2007 roku. Świadczy o tym również treść skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. Z treści tej skargi wynika, że M. T. składa skargę na bezczynność Burmistrza T. w załatwianiu opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący domagał się zobowiązania Burmistrza T. by doprowadził do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z treści przytoczonego wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a. skarga na bezczynność nie obejmuje działań administracji publicznej opisanych w pkt 6 to jest stanowienia aktów prawa miejscowego.

Zgodnie z treścią art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania jest aktem prawa miejscowego.

Niedopuszczalne jest więc wniesienie skargi na bezczynność w uchwalaniu aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Podstawą wniesienia skargi w na bezczynność w uchwalaniu aktu prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może też być art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 roku Nr 142, poz. 1591 - tekst jednolity ze zm.).

Z przepisu tego wynika, iż każdy czyj interes prawny został naruszony niewykonywaniem przez organ gminy czynności nakazanych prawem może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - wnieść skargę do sądu administracyjnego.

Możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego w oparciu o ten przepis bezczynności w uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W wyroku z dnia 27 sierpnia 1996 roku, sygn. akt II SA/Wr 280/96 (OSP 1998/5/108) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że: "Przepisy art. 3 pkt 1 i art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) nie uzasadniają wniesienia przez właściciela gruntu w gminie w trybie art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74) skargi na niewykonanie przez organy gminy czynności nakazanych prawem, polegających na niewprowadzeniu zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego".

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o planowaniu przestrzennym, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a według art. 4 ust. 1 tej ustawy i art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym uchwalenie planów zagospodarowania przestrzennego i ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania należy do zadań własnych gminy.

Z przepisów tych, określających zadania, a więc również obowiązki rady gminy, nie wynika jednak prawo żądania mieszkańca gminy lub właściciela gruntów położonych na terenie gminy do podjęcia albo zmiany uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Inicjatywa uchwałodawcza przysługuje wyłącznie określonym w statucie organom i osobom, a nie każdemu mieszkańcowi z osobna.

Pogląd ten, zdaniem Sądu należy w pełni podzielić. Zachowuje on swoją aktualność również w aktualnie obowiązującym stanie prawnym.

Skarga M. T. jako niedopuszczalna powinna być więc przez Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucona, a nie rozpoznawana merytorycznie.

Możliwość wnoszenia przez obywateli skarg na bezczynność organów administracji publicznej w uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymagałaby interwencji ustawodawcy i stworzenia przepisu prawa, który takie uprawnienie by przewidywał.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 189 p.p.s.a. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim i odrzucił skargę na bezczynność wniesioną przez M. T..

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, za zbędną w tej sytuacji uznać należy ocenę zasadności argumentów przytoczonych w skardze kasacyjnej.