Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2253/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 76 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1 pkt 1, art. 140aa ust. 1 i 3,
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Spółka Jawna z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii IV oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej kpa), art. 64 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140 aa ust. 1,3 i 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm. – dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm. – dalej udp), po rozpatrzeniu odwołania P. Spółka Jawna z siedzibą w P. (strona, skarżąca) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał między innymi, że w dniu [...] stycznia 2014 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości G. zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Z. K., który wykonywał przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci artykułów spożywczo – przemysłowych na trasie [...] w imieniu i na rzecz skarżącej.

Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. Spółka Jawna z siedzibą w P. karę pieniężną w wysokości 5000 zł za przejazd bez zezwolenia kategorii IV pojazdu nienormatywnego.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7 i 8 kpa poprzez stosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem poprzez przeprowadzenie pomiarów nacisków osi oraz masy całkowitej pojazdu 5-osiowego przy pomocy wag przenośnych do pomiarów statycznych – poprzez sumowanie nacisków osi, naruszenie procedury kontrolnej poprzez dokonanie pomiaru kontroli oraz sprawdzania nacisków osi pojazdu 5-osiowego dwiema przenośnymi wagami do pomiarów statycznych. Skarżąca wskazała również na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa oraz art. 140aa ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania dotyczącego wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. Wniosła także o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy Z. K. na okoliczność niedokonania pomiaru pojazdu.

Ustosunkowując się do odwołania organ wskazał, że podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany zespół pojazdów poruszając się drogą krajową nr [...] o dopuszczalnym nacisku do 10 t, przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia żadnych innych parametrów, które pozostawały w dopuszczalnej normie. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych norm tj. nacisku pojedynczej osi napędowej 11,4 t (po odjęciu dopuszczalnego błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonego w górę do 0,1 t) – przekroczenie wynosiło o 1,4 t.

W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej:

a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej,

b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m,

c) o długości nieprzekraczającej:

- 15 m dla pojedynczego pojazdu,

- 23 m dla zespołu pojazdów,

- 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach,

d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m,

e) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Skoro dopuszczalny nacisk wyniósł 11,4 t na pojedynczej osi pojazdu, a więc był niższy od przewidzianych w kategorii VII 11,5 t, to możliwym było zakwalifikowanie go do tej kategorii zezwoleń. Bez znaczenia w tym wypadku są pozostałe parametry pojazdu, gdyż już samo przekroczenie nacisku na pojedynczą oś napędową pojazdu w wielkości niższej niż 11,5 t, przy przekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej, implikuje wymierzenie przewidzianej przepisami kary pieniężnej w wysokości 5000 zł za brak zezwolenia kategorii IV. Z tego też względu organ oddalił wniosek skarżącego o przesłuchanie w charakterze świadka kierowcy Z. K., gdyż przeprowadzenie dowodu na powyższe okoliczności nie miało znaczenia w sprawie.

Zgodnie z kolei z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł za brak zezwolenia kategorii III – IV.

Organ wskazał, że przedmiotowym pojazdem członowym kierował Z. K., który wykonywał przejazd ładunkiem podzielnym w postaci artykułów spożywczo – przemysłowych na trasie [...] w imieniu i na rzecz skarżącej. Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony na podstawie dowodu dostawy nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., dokumentu CMR z dnia [...] stycznia 2014 r., dokumentu CMR nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., okazanych podczas kontroli drogowej. Organ podkreślił, iż ustalając kategorię wymaganego zezwolenia kieruje się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii l-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Następnie organ dokonuje wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 prd. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ wyjaśnił ponadto, iż miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia [...] maja 2013 r., który został zatwierdzony przez uprawnionego geodetę.

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o numerach fabrycznych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z terminem ważności do dnia [...] grudnia 2014 r. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz przysługujących mu uprawnieniach. Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie: protokołu kontroli nr [...] dnia [...] stycznia 2014 r., dowodu dostawy nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., dokumentu CMR z dnia [...] stycznia 2014 r., dokumentu CMR nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r., dowodów rejestracyjnych skontrolowanego zespołu pojazdów, wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz dokumentacji zezwolenia znajdującej się w aktach sprawy.

Za chybione uznał organ twierdzenie skarżącego, iż kara pieniężna może być nałożona tylko za brak zezwolenia, kiedy możliwe jest jego uzyskanie. Ze względu na zakaz z art. 64 ust. 2 prd, który stanowi, że zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II, należy wymierzyć karę pieniężną jak za brak zezwolenia. We wniosku o wydanie zezwolenia nie wskazuje się rodzaju ładunku, a jedynie parametry pojazdu, więc zezwolenie takie można uzyskać.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. W rozpatrywanej sprawie przewożono ładunek podzielny w postaci artykułów spożywczo – przemysłowych umieszczonych na paletach, które przewożone w ten sposób nie są ani ładunkiem sypkim ani drewnem. Nie znajdzie zatem zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd. Podniósł, iż Prawo u ruchu drogowym nie definiuje pojęcia "należytej staranności", czy "braku wpływu" wobec czego pojęcia te należy definiować stosownie do treści k.c. Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 k.c., dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Natomiast należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności. Natomiast art. 61 prd określa obowiązki w zakresie przewozu ładunku. Ust. 1 ww. przepisu stanowi, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Natomiast treść ust. 2 i 3 art. 61 prd wskazuje, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Przepis art. 61 prd nie określa sposobów działania jakie powinny podejmować osoby odpowiedzialne za załadunek, lecz określa do jakiego załadunku nie można dopuścić. Regulacje te wyznaczają zbiór zakazów i nakazów, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby nie doszło do nienormatywności pojazdu. Niedostosowanie się do nich przesądza o braku należytej staranności jak również o wpływie na powstałe naruszenie, bowiem świadczy o nieprzestrzeganiu zbioru zasad, którymi powinien kierować się podmiot wykonujący przejazd, aby do naruszenia nie doszło. Sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur załadunku, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną, a ustawodawca nie narzuca w tym względzie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na wglądzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień, w przedmiotowej sprawie, nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swojej odpowiedzialności. W tym miejscu koniecznym wydaje się dodać, iż to przecież podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przewóz, tak by nie przekraczane były normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży niewątpliwie w interesie podmiotu wykonującego przejazd. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

Organ odwoławczy podniósł, iż przed dokonaniem ważenia pojazdu kierowcy są instruowanie jakie czynności mają wykonać w trakcie pomiarów – tak też było w trakcie kontroli w dniu [...] stycznia 2014 r. o czym świadczy podpis pod "instrukcją ważenia pojazdów" Niemniej organ podkreślił, iż kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, toteż rozważania skarżącego w tymże zakresie są bezzasadne. Kontrola drogowa wykazała jedynie przekroczenie dopuszczalności nacisku pojedynczej osi pojazdu.

W ocenie organu odwoławczego decyzja I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 kpa: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca: P. Spółka Jawna z siedzibą w P. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów opłaty sądowej w wysokości 200 zł. Decyzji zarzuciła:

- nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 3 prd poprzez uznanie skarżącej za podmiot wykonujący przejazd, prowadzące w konsekwencji do błędnego określenia strony postępowania;

- błędne zastosowanie art. 140aa ust. 1 prd prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 i art. 8 kpa;

- naruszenie art. 11 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji poglądów organu odwoławczego będących faktami, które legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia oraz poprzez całkowicie niezrozumiałe i wewnętrznie sprzeczne sformułowanie tego uzasadnienia;

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego tzn. niesprawdzenie długości, szerokości i wysokości kontrolowanego pojazdu, co spowodowało błędną subsumpcję jego parametrów do jednej z siedmiu kategorii zezwoleń wskazanych w załączniku nr I do prd;

- naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego, tzn. niewyznaczenie rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, co spowodowało błędną subsumpcję jego parametrów do jednaj z siedmiu kategorii zezwoleń wskazanych w załączniku nr I do prd.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła poszczególne zarzuty wskazując między innymi, że podmiotem wykonującym przejazd był, w jej ocenie kierowca. To właśnie on podjął ładunek przewożony w chwili kontroli, prowadził też pojazd członowy poddany kontroli. Podejmował zatem wszelkie czynności wykonawcze w odniesieniu do przejazdu podczas którego dokonano kontroli. Ponadto podmiot wykonujący przejazd określony w art. 140aa ust. 3 prd to podmiot, który przejeżdża danym pojazdem pomiędzy dwoma punktami, ktoś kto wykonuje czynność przeprowadzenia pojazdu pomiędzy oddalonymi od siebie punktami – a więc kierowca. A zatem podmiotem pociągniętym do odpowiedzialności powinien być kierowca Z. K.

Strona skarżąca podniosła również, iż kara pieniężna została nałożona na jeden pojazd nienormatywny, pojazd członowy składający się z ciągnika siodłowego i naczepy, podczas gdy treść art. 140aa ust. 1 prd wskazuje, iż karę pieniężną nakłada się za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych. Tym samym dyspozycja art. 140aa ust. 1 prd nie została wypełniona. Do jej wypełnienia niezbędne jest przeprowadzenie pomiarów co najmniej dwóch pojazdów i udowodnienie, że pojazdami tymi, z których obydwa musiałyby wypełnić definicję pojazdu nienormatywnego, wykonywany jest przewóz bez zezwolenia. Do argumentu powyższego nie odniósł się organ odwoławczy, czym doprowadził – zdaniem strony skarżącej – do naruszenia art. 11 oraz art. 107 § kpa.

Skarżąca zarzuciła, iż ustalenie organu, że nacisk pojedynczej osi napędowej kontrolowanego pojazdu członowego po odjęciu 2% tytułem dopuszczalnego błędu ważenia wynosił 11,4 t nie ma żadnego potwierdzenia w faktach. W protokole kontroli z dnia z dnia [...] stycznia 2014 r. umieszczono informację, że nacisk osi napędowej wyniósł 11,4 t, jednak dopiero od tej wartości odejmowano 2%, co dało inny wynik rzekomego przekroczenia wartości dopuszczalnej.

Strona skarżąca podniosła, iż w jej ocenie, pojazd wypełnia parametry do wydania zezwolenia kategorii IV, tylko w przypadku spełnienia wszystkich parametrów wskazanych w treści Ip. 4 załącznika nr 1 do prd. Natomiast w toku kontroli nie pomierzono wysokości, długości i szerokości kontrolowanego pojazdu i niemożliwe w związku z tym jest stwierdzenie, czy pojazd ten spełniał parametry do uzyskania zezwolenia kat. IV, czy też jakiejkolwiek innej kategorii. Analogicznie nie wyznaczono także w sposób wiarygodny rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu. Wskazała jedynie, iż miała ona wartość nie większą od dopuszczalnej, co w konsekwencji pozwalałoby uznać, że kontrolowany pojazd członowy wypełniał parametry do wydania zezwolenia kategorii IV-ej. Określono jedynie sumaryczną masę całkowitą, która jest czymś zupełnie innymi niż rzeczywista masa całkowita. Pomiędzy tymi wielkościami zawsze będą wynikać różnice wynikające choćby z faktu nierówności terenu przy ważeniu sumarycznym odmiennie do ważenia całościowego na płaskiej płycie wagi stacjonarnej. Te różnice nie pozwalają na przyjęcie, że sumaryczna masa pojazdu jest tym samym co rzeczywista masa pojazdu. A zatem rzeczywista masa całkowita pojazdu skontrolowanego w dniu [...] stycznia 2014 r. nie jest znana, a bez jej znajomości nie można stwierdzić, czy pojazd ten wypełniał parametry od wydania zezwolenia kat. IV, czy też którejkolwiek innej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja GITD, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest pełna.

Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a prd, pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 prd).

W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3.

Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz:

1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t,

2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t

- mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp).

Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 udp).

W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu – po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). W niniejszej sprawie kontrolowany pojazd poruszał się po odcinku drogi krajowej nr [...]. Powyższa droga zalicza się do dróg o dopuszczalnym nacisku osi do 10 t.

Miejsce ważenia pojazdu legitymowało się stosownym protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] maja 2013 r.

Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II legitymujących się ważnymi na dzień kontroli świadectwami legalizacji ponownej (tj. świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P.).

Kierujący pojazdem podpisał protokół kontroli.

W wyniku pomiarów stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita kontrolowanego pojazdu nie została przekroczona jednak stwierdzono przekroczenie nacisku na pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego o 1,1 t (po odjęciu dopuszczalnego błędu pomiaru 2% zaokrąglonego do 0,1 t)).

Mając na uwadze wynik ważenia pojazdu, jego kierowca powinien legitymować się zezwoleniem kategorii IV, tj. zezwoleniem na przejazd pojazdu nienormatywnego:

o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t.

Jednocześnie podkreślić należy, że kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, nie zakwestionował wyników ważenia (nie zażądał też powtórnego ważenia).

Sąd stwierdza, że protokół, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. W sprawie niniejszej kierowca kontrolowanego pojazdu nie wniósł uwag do sposobu przeprowadzenia kontroli.

Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (vide wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1224/04, LEX nr 205475 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10 LEX nr 1137861).

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia art. 140aa ust. 1 p.r.d. poprzez błędne uznanie strony skarżącej za podmiot wykonując przejazd stwierdzić należy, że zarzut ten jest całkowicie chybiony bowiem kierowca prowadzący pojazd działał w imieniu i na rzecz skarżącej Spółki, a nie we własnym imieniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 140 aa ust. 1 p.r.d. polegającego, zdaniem strony na uznaniu przez organ, że możliwe jest nałożenie kary za przejazd pojazdu nienormatywnego podczas gdy przepis mówi o możliwości nałożenia kary za "przejazd pojazdów nienormatywnych" - stwierdzić trzeba, że zarzut ten jest całkowicie bezzasadny. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "przejazd pojazdów nienormatywnych" służy jedynie określenie sytuacji, w której dochodzi do nałożenia kary. Inne rozumienie tego zapisu prowadziłoby do absurdalnej sytuacji, że nie jest możliwe nałożenie kary za przejazd pojedynczej przeładowanej ciężarówki zaś karę wymierzyć można jedynie za przejazd nienormatywnego konwoju pojazdów.

Sąd stwierdza jednocześnie, że procedura przeprowadzenia kontroli odbyła się zgodnie z prawem. Nie ulega wątpliwości, że wagi użyte podczas kontroli w niniejszej sprawie legitymowały się ważnym świadectwem legalizacji.

Nie ulega wątpliwości, że w trakcie kontroli prawidłowo ustalono, że doszło do ponadnormatywnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu – przekroczenie o 1,1 tony. Słuszne zatem organ ustalił karę za brak zezwolenia kategorii IV w wysokości 5.000 zł

Reasumując, w ocenie Sądu organy administracji obu nie naruszyły przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęły niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne obu zaskarżonych decyzji organy nie naruszyły też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.