Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1359/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Protokolant ref. staż. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2015r. (nr [...]) - zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] S.A. z siedzibą w W. - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym, wjazdami, infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] w obrębie [...] położonych w W. przy ul. [...] uchyliło decyzję organu I instancji w części ustalającej tolerancję 5% dla szerokości elewacji frontowej i umorzyło w tej części postępowanie oraz utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie w pozostałej części.

Decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych:

Wnioskiem z dnia 31 października 2012r. P. H. zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji, który następnie zmodyfikował pismem z dnia 23 sierpnia 2013r.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] działając na podstawie art. 59 ust. 1, 60, 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), dalej jako u.p.z.p. oraz art. 104 k.p.a. ustalił warunki zabudowy dla powyższej inwestycji.

Wskutek odwołania wniesionego przez [...] S.A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. [...] S.A. zaskarżyło powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 27 czerwca 2014r. (sygn. akt IV SA/Wa 859/14) uchylił decyzję organu I instancji. Sąd stwierdził, że przy wydaniu rozstrzygnięcia doszło do naruszenia art. 10 §1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto doszło do naruszenia § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), dalej jako: rozporządzenie. Decyzja organu I instancji powinna zostać zmieniona poprzez wyeliminowanie zapisu "dla wszystkich szerokości tolerancja 5%". Odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi Sąd uznał za przedwczesne.

Po zwrocie sprawy do Kolegium, organ odwoławczy wydał zaskarżoną obecnie decyzję z dnia [...] lutego 2015r. (nr [...]). W uzasadnieniu organ podniósł, że obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia. Przeprowadzona na nim analiza spełnia wymagania przewidziane w rozporządzeniu. Trafnie przyjęto, że planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji mieszkalnej wielorodzinnej. Również parametry planowanej inwestycji zostały ustalone prawidłowo i wynikają z przeprowadzonej analizy.

Odnośnie linii zabudowy to została ona wyznaczona jako przedłużenie linii zabudowy na działkach sąsiednich. Linię zabudowy wyznaczają dwa budynki – jeden położony na działce przy narożniku ul. [...] oraz drugi budynek – [...] S.A.

W kwestii wskaźnika powierzchni zabudowy to został on wyznaczony na podstawie średniego wskaźnika występującego na terenie analizowanym - § 5 ust. 1 rozporządzenia.

Natomiast ustalenie wysokości budynku także zostało ocenione jako prawidłowe. Dla zabudowy pierzejowej wzdłuż ul. [...] na max 20m i 23,5m dla zabudowy wzdłuż ul. [...] (jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich) oraz ustalenie wysokości dominanty na max 40m w nawiązaniu do wysokości budynków mieszkalnych wielorodzinnych usytuowanych naprzeciwko planowanej inwestycji - jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Takie ustalenie jest dopuszczalne na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia.

Szerokość elewacji frontowej wyznaczono na 32 m od strony ul. [...] i na 66 m od strony ul. [...] z uwzględnieniem 20-25 m dla dominanty wysokościowej. Organ uznał wobec wskazówki zawartej w wyroku WSA z dnia 27 czerwca 2014r. (sygn. akt IV SA/Wa 859/14), że konieczne jest wyeliminowanie zapisu z tolerancją 5% dla wszystkich wartości. Po wyeliminowaniu tego zapisu szerokość elewacji frontowej będzie wyznaczona zgodnie z § 6 ust. 2 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia.

Organ uznał, że została spełniona przesłanka określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz pozostałe wskazane w przepisie ust. 1 wymogi.

Rozważając argumenty odwołania wskazano, że rozporządzenie wykonawcze do ustawy nie wymaga ustalenia powierzchni biologicznie czynnej w treści decyzji o warunkach zabudowy. Został natomiast ten współczynnik wymieniony w innym akcie tj. rozporządzeniu Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), który to akt reguluje techniczne aspekty związane z wydawaniem decyzji o warunkach zabudowy. Wskaźnik ten jest natomiast przedmiotem regulacji rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690).

W kwestii wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy Kolegium stwierdziło, że jest to linia, która wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, wyznacza nieprzekraczalną granice terenu ewentualnych inwestycji.

Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję Kolegium wniosło [...] S.A. w części utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2013r. nr [...].

Skarga zarzuca:

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

tj. § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe wyznaczenie wysokości górnej elewacji frontowej,

§ 13 oraz 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji naruszenie praw osób trzecich polegające na negatywnym wpływie na nasłonecznienie sąsiednich budynków,

§ 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez zastosowanie oznaczeń niezgodnych z obowiązującymi normami tj. Polską Normą PN-B- 01027 z dnia 11 lipca 2002r.

- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego , a nadto brak odniesienia się do wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącą,

- art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, przyjęcie dowolnej oceny dowodów w wyniku braku rozpatrzenia całego materiału.

Skarga wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2013r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu zwrócono uwagę na następujące kwestie:

- w kwestii ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej to z analizy oraz treści decyzji wynika, że została ona wyznaczona w oparciu o § 7 ust. 1 rozporządzenia, a zatem wysokości są przedłużeniem krawędzi istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Tymczasem uskokowy charakter wyznaczenia górnej krawędzi elewacji świadczy o tym, że wyznaczenie tego parametru nie nastąpiło na zasadzie § 7 ust. 1 rozporządzenia.

- zlecono wykonanie analizy uprawnionemu architektowi i wynika z niej, że bryła, która powstanie nie nawiązuje do istniejących budynków skalą zabudowy. Dotyczy to w szczególności planowanej dominanty, która wprowadza w obszar chaos. Zmodyfikowanie zapisu decyzji, aby ograniczyć wysokość budynku do 7 kondygnacji pozwoliłoby na zachowanie ładu przestrzennego,

- proponowana bryła budynku spowoduje nie dosłonecznienie lokalu w budynku przy ul. [...] oraz negatywnie wpłynie na przesłanianie okna budynku [...],

- organ II instancji pominął zarzut naruszenia § 3 ust. 3 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez zastosowanie oznaczeń niezgodnych z normą tj. Polską Normą PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002r. Zgodnie z rozporządzeniem w decyzji o warunkach zabudowy należy stosować powyższą normę, zgodnie z którą w treści decyzji o warunkach zabudowy organ stosuje oznaczenia opisane w tablicy 2 – oznaczenia graficzne granic i linii regulacyjnych. Organ powinien użyć oznaczenia z Tablicy nr 2 pkt 2.1 czego nie uczynił.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed sądem administracyjnym pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowy zarzut. Mianowicie naruszenie § 6 ust. 1 rozporządzenia poprzez nieprawidłowe określenie szerokości elewacji frontowej budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona. Sąd stwierdził bowiem, że decyzje organów obu instancji nie naruszają przepisów materialnych, ani też przepisów postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 58 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robot budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Według art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków :

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności zagospodarowania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Istotą sprawy pozostaje dokonanie oceny, czy w odniesieniu do planowanej inwestycji został spełniony warunek, o którym mowa w art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p., czego w sumie skarga nie kwestionuje (nie został zanegowany rodzaj funkcji planowanego budynku) oraz czy zostały zachowane przepisy rozporządzenia odnośnie przyjętych parametrów planowanej inwestycji – ten zarzut bowiem pozostaje centralny dla sprawy. Dodatkowo dochodzi kwestia naruszenia przepisów regulujących kwestie techniczne wydanej decyzji tj. jakiego rodzaju nazwy i oznaczenia zostały użyte w treści decyzji oraz załączniku graficznym do niej.

Przepis przywołanego art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p formułuje zasadę "dobrego sąsiedztwa" i nakłada obowiązek dostosowywania nowoprojektowanego sposobu zagospodarowania terenu do zagospodarowania przestrzennego już istniejącego w sąsiedztwie terenu inwestycji. Co do zasady więc regulacja ta ogranicza uprawnienia właściciela terenu inwestycji w tym sensie, że nie upoważnia go do realizacji wszystkich planów inwestycyjnych, jakie mógłby w stosunku do tego terenu realizować, ale ustanawia istotne ograniczenie w postaci konieczności dostosowania planowanej inwestycji do urbanistycznego charakteru otoczenia. Jednakże nie może ulegać wątpliwości, że przy orzekaniu w sprawach o ustalenie warunków zabudowy należy w dopuszczalnym z punktu widzenia ładu przestrzennego zakresie działać na rzecz możliwości wykonywania przez inwestora prawa własności, z czym wiąże się potrzeba możliwie elastycznego, nie zaś dogmatycznego kwalifikowania przez organy stanu faktycznego pod kątem poszanowania przez planowaną inwestycję zasady dobrego sąsiedztwa (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1950/11).

W niniejszej sprawie w zasadzie poza sporem pozostaje kwestia rodzaju zabudowy oraz zastosowanego w decyzji nazewnictwa. Zgodnie z § 2 pkt 1ppkt a) tiret 2 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa przyjęto jako przedmiot rozstrzygnięcia zabudowę mieszkaniowa wielorodzinną. Na podstawie wyników przeprowadzonej analizy organy prawidłowo stwierdziły, że dominującą (wiodącą) funkcją obszaru analizowanego jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (spełniona zasada "dobrego sąsiedztwa"). Sporna natomiast pozostaje przyjęta w zaskarżonej decyzji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w części określonej jako dominanta oraz szerokość elewacji frontowej w zakresie owej dominanty. Innymi słowy skarżący kwestionuje pewne cechy zabudowy, które zostały nadane projektowanemu budynkowi. Stosownie do § 2 pkt 3) rozporządzenia jako cechy zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć w szczególności gabaryty, formę architektoniczną, usytuowanie linii zabudowy oraz intensywność wykorzystania terenu. Skarżący nie zgadza się z gabarytami budynku w części dominanty. Sąd jednakże nie dopatrzył się wadliwości przy wyznaczeniu tych gabarytów.

Otóż w pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że załączona do akt analiza funkcji oraz cech zabudowy i będąca podstawą orzekania w postępowaniu administracyjnym w sposób wystarczający i adekwatny do sytuacji analizuje stan faktyczny, a następnie logicznie i przekonująco wyjaśnia jakimi przesłankami kierowano się przy ustaleniu poszczególnych cech projektowanego budynku. Faktem jest, że w części paramentów budynku architekt, a w ślad za nim organ zastosował możliwość wyznaczenia innego wskaźnika, niż wynikający z ogólnej reguły ustalonej w każdym wypadku przez rozporządzenie. Niemniej jednak obszerne ustalenia oraz rzeczowa argumentacja przedstawiona w analizie pozwoliły na dokonanie szeregu odstępstw przy pełnym poszanowaniu generalnej zasady zachowania ładu przestrzennego. Dotyczy to w szczególności kwestionowanej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Jak wynika z analizy oraz ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji organ zastosował możliwość ustalenia wysokości elewacji w oparciu o normę § 7 ust. 1 rozporządzenia. Skarżący kwestionuje przyjęcie tej podstawy prawnej i wywodzi, że jeśli już – to należałoby skorzystać z normy zawartej w § 7 ust. 4 rozporządzenia. Faktem jest, że w tym zakresie może budzić pewne wątpliwości wykładnia pojęcia "działki sąsiednie", występująca w § 7 rozporządzenia. Jeśli bowiem przyjmiemy, że dotyczy to działek pozostających w bezpośrednim sąsiedztwie, to w istocie nawiązanie do budynków położonych po drugiej stronie ul. [...], które mają wysokość 40 m i do nich nawiązuje wysokość dominanty, nie dawałoby obronić się z punktu widzenia zastosowania § 7 ust. 1 rozporządzenia. Pozostają one bowiem w oddaleniu od planowanego budynku. W takim wypadku należy przyznać rację skarżącemu, że jako podstawa prawna winien być przyjęty § 7 ust. 4, nie zaś § 7 ust. 1 rozporządzenia. Wadliwe jednak wskazanie podstawy prawnej nie powoduje wadliwości wydanego aktu, jeśli w systemie prawa istnieje przepis prawa, który taką podstawę przewiduje. I tak stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu i attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z kolei § 7 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z przeprowadzonej analizy. Analiza wyjaśnia i proponuje zagospodarowanie przestrzeni poprzez lokalizację budynku z dominantą oraz z trzema różnymi wysokościami ułożonymi kaskadowo, zatem zostanie bezsprzecznie spełniony warunek wynikający z § 7 ust. 4 rozporządzenia. Z tego powodu przyjęcie nawet wąskiego rozumienia pojęcia "działki sąsiednie" nie wyklucza w niniejszej sprawie wyznaczenia wysokości elewacji w nawiązaniu do kilku wysokich budynków po drugiej stronie ul. [...].

Odnośnie drugiego kwestionowanego przez skarżącego parametru tj. szerokości elewacji frontowej to organ wykorzystał możliwość jaką przewiduje § 6 ust. 1 in fine rozporządzenia. Otóż statuuje on możliwość ustalenia szerokości elewacji z tolerancją do 20%. Taki też zabieg zastosowano przy wyznaczeniu szerokości elewacji owej dominanty. Otóż w decyzji organu I instancji określono tę szerokość jako: 20-25m. Przeliczenie marginesu tej szerokości przewidzianego w decyzji powoduje, że mieści się ta swoboda w wyznaczonym w rozporządzeniu wskaźniku tolerancji do 20%. Tym samym w ocenie Sądu techniczne wskazanie tej szerokości wypełnia dyspozycję § 6 ust. 1 rozporządzenia. Sąd nadmienia przy tym, że jedynie w wypadku tego parametru prawodawca wprowadził możliwość pewnego marginesu swobody przy ustalaniu tej wielkości, wyraźnie statuując wyznaczenie go w widełkach mieszczących się w tolerancji 20%. Organ tę możliwość wykorzystał wprowadzając ów przedział poprzez zapis: 20-25m. Różnica stanowiąca 5 m odpowiada 20% z owych 25m. Odnośnie natomiast tolerancji 5% dla tej szerokości – zapis ten został uchylony zaskarżoną decyzją.

W konsekwencji zdaniem Sądu zarówno treść analizy, jak również argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu decyzji Kolegium przemawiają za tezą, że organ miał uzasadnione podstawy, aby przyjąć zaproponowane przez inwestora wskaźniki, a zakwestionowane przez stronę skarżącą.

Co do pozostałych paramentów planowanego obiektu Sąd nie dopatrzył się wadliwości uzasadniających uchylenie decyzji.

Zarzut skargi dotyczący naruszenia § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie mógł zostać rozpatrzony na obecnym etapie procesu inwestycyjnego. Przywołane przepisy dotyczą zachowania odległości projektowanego budynku od innych obiektów, aby zagwarantować odpowiedni stopień naświetlenia, a zatem dotyczy zachowania interesów osób trzecich, w niniejszej sprawie mieszkańców budynku ul. [...] oraz użytkowników budynku [...].

W tym miejscu jednak należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie wskazuje się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie. Jeżeli zatem postępowanie prowadzone w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wykaże sprzeczność z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich" (vide wyrok NSA z 16 grudnia 2013r. sygn. akt II OSK 1800/12). Dopiero na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia norm technicznych należy uznać za przedwczesne.

W kwestii zastosowania nieprawidłowych oznaczeń przy ustaleniu linii zabudowy należy stwierdzić, że rację ma skarżący, że rozporządzenie w sprawie oznaczeń przewiduje w § 3 ust. 3 odniesienie, jeśli chodzi o część graficzną, do Polskiej Normy PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002r. Norma ta została wydana przez Polski Komitet Normalizacyjny i dotyczy rysunku budowlanego – oznaczenia graficzne stosowane w projektach zagospodarowania działki lub terenu. Co do zasady znajduje zastosowanie przy sporządzaniu projektów budowlanych. Nie stanowi jednak ta norma obowiązującej normy prawnej. Przewiduje dwa rodzaje linii zabudowy: obowiązującą i maksymalną nieprzekraczalną. Rozróżnia graficznie te linie. Z kolei przepisy regulujące wydawanie decyzji o warunkach zabudowy przewidują jedynie obowiązującą linię zabudowy, nie nadmieniając o linii nieprzekraczalnej. W odróżnieniu do normy technicznej regulacja ta stanowi obowiązujący przepis prawa. Oznaczałoby to zdaniem Sądu, że obecnie obowiązujące przepisy przewidują wyznaczenie w decyzji o warunkach zabudowy obowiązującej linii zabudowy, nie zabraniają natomiast – jeżeli osoba sporządzająca analizę uzna to za celowe - zamieszczenia w takiej decyzji również nieprzekraczalnej linii zabudowy. Nie jest celowym bowiem takie wykładanie przepisów dotyczących treści decyzji o warunkach zabudowy, aby dopuszczalne było w takiej decyzji wyznaczanie jedynie linii obowiązującej, czyli takiej w jakiej dokładnie musi wystąpić zabudowa. Z różnych powodów organ może uznać, że na etapie warunków zabudowy celowe będzie jednak posłużenie się nieprzekraczalną linią zabudowy, aby dokładne usytuowanie budynku pozostawić na etap projektu budowlanego.

Sąd analizując decyzję wydaną przez organ I instancji stwierdza, że decyzja ta – zarówno część tekstowa, jak i graficzna konsekwentnie posługują się nieprzekraczalną linią zabudowy, choć rozporządzenie takiej linii nie przewiduje. Niewątpliwie istnieje różnica pomiędzy nieprzekraczalną linią zabudowy oraz linią obowiązującą. Jak wynika z rozporządzenia obowiązująca linia zabudowy powinna zostać ustalona w każdej decyzji. Nie oznacza to, że decyzja, która takiej linii nie zawiera będzie naruszała prawo materialne w stopniu kwalifikującym do uchylenia taki akt. Mogą bowiem te linie zostać zastąpione liniami nieprzekraczalnymi. Skoro przepisy nie zabraniają wyznaczania takich linii w decyzji o warunkach zabudowy to należy przyjąć, że je dopuszczają. Nie oznacza to jednak, że w każdej sytuacji musi to mieć miejsce. Czasami celowe będzie wyznaczenie jedynie linii obowiązujących, w pewnych sytuacjach obydwie te linie znajdą zastosowanie, a może mieć miejsce sytuacja jak w niniejszej sprawie. Organ wyznaczył bowiem jedynie linie nieprzekraczalne. Na etapie natomiast projektu budowlanego projektant zdecyduje o konkretnym posadowieniu planowanego budynku.

W tej sytuacji prawidłowo organ w części graficznej decyzji – skoro wyznaczył linie nieprzekraczalne, nie zaś obowiązujące – posłużył się oznaczeniem graficznym jak w tablicy nr 2, pkt 2. 2 Polskiej Normy PN-B-01027 z dnia 11 lipca 2002r.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów prawa procesowego, podnoszonych w skardze. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, z uwzględnieniem mających zastosowanie przepisów prawa materialnego. Organ nie dopatrzył się wadliwości w przeprowadzonej analizie i przyjęte tam ustalenia przyjął jako własne.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.