Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1011/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: 33, 34, 35
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Starszy referent Damian Szczurowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2019 r. sprawy ze skargi A.F. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty T. z dnia [...] r. nr [...] 2) zasądza od organu na rzecz strony skarżącej 997 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotów kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., numer [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej p.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...] obejmującą budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci "B." wraz z kablową linią zasilającą w miejscowości W., na działkach o numerach: 1, 2.

W uzasadnieniu podano m.in. że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z zapisami Uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] r. w sprawie: uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części północnej i zachodniej sołectwa W. (opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego nr [...], poz. [...] z dnia [...] r. – dalej m.p.z.p.; symbol planu - I.1 RP) a plan ten dopuszcza lokalizację urządzeń infrastruktury, np. wiatraków służących pozyskiwaniu energii elektrycznej.

Od powyższej decyzji odwołali się A. F. oraz D. W., zaskarżając ją w całości. Zarzucono m. in. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 §1 i art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności polegający na niezleceniu sporządzenia opinii dotyczącej oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na zdrowie ludzi i zwierząt oraz środowisko i weryfikacji prawdziwości i prawidłowości informacji podawanych przez Inwestora. Skarżący wyrazili zdecydowany sprzeciw wobec budowy projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej ze względu na przewidywane szkodliwe oddziaływanie tej stacji na otoczenie, a także niespełnienie wymagań przez inwestora.

Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...] r., numer: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano m.in., że projekt budowlany spełnia wymagania w zakresie wskazanym przez art. 35 oraz art. 20 ust. 2 i 4 p.b. i w m.p.z.p. Odniesiono się do wymagań ochrony środowiska i wymogów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Wskazano, że równoważna moc promieniowania wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi więcej niż 1000 W, ale mniej niż 2000 W, a zatem zastosowanie znajdzie przepis §3 ust. 1 pkt 8 lit. d ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Oznacza to, że przy dokonywaniu oceny, czy przedmiotowa inwestycja zalicza się do przedsięwzięć, dla których może być wymagane sporządzenie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, należało sprawdzić, czy w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania anteny, znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W odległości do 70 m nie znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Tym samym przedmiotowa inwestycja nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Podniesiono, iż przedłożony projekt budowlany jest kompletny, stanowi inwestycję celu publicznego oraz został sporządzony przez uprawnione osoby, zaś organ nie może wskazać inwestorowi miejsca budowy stacji, gdyż ograniczyłoby to prawo własności.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A. F., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika i zarzuciła jej naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r.,. poz. 2062 – dalej u.w.r.u.) w zw. z §3 ust. 3.2. oraz Rozdziałem IV Uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] r., poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że lokalizacja inwestycji nie narusza ustanowionych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazów lub ograniczeń, a także, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje możliwości realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 46 ust. 2 u.w.r.u. oraz §3 ust. 3.2. Uchwały Nr [...] Rady Gminy Z., poprzez niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo że planowana inwestycja nie jest zgodna z postanowieniami planu, które nie dają się pogodzić z przepisami ww. ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz przepisami odrębnymi;

- art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 3 p.b. i w zw. z §3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 219, poz. 1864 ze zm.), poprzez dokonanie niewłaściwej wykładni w odniesieniu do istniejącego stanu faktycznego, co skutkowało uznaniem, że budowa stacji bazowej nie jest objęta zakazem zabudowy, chociaż stanowi budowlę, a nie jest urządzeniem infrastruktury i całkowicie dowolne odniesienie i porównanie planowanej inwestycji do wiatraków służących pozyskaniu energii elektrycznej;

- art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b, d, g ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.), poprzez niezbadanie przez organy administracji zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami ochrony środowiska i nieustalenie rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji bez uwzględnienia oddziaływania poszczególnych anten sektorowych, radioliniowych i innych, podczas gdy organ sam przyznaje, że istnieje możliwość pochylenia anten i zmiany kąta promieniowania oraz nieuwzględnienie kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku i zjawiska odbić od znajdującej się w odległości nie większej niż 20m linii energetycznej średniego napięcia, która przebiega przez działkę objętą inwestycją oraz działki stron postępowania i innych mieszańców;

II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny materiału dowodowego i nieuwzględnienie, że przeznaczenie działki 1 jest określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN i RZ a w pozostałej części RP, a co za tym idzie nieuwzględnienie ograniczeń wynikających z zapisu planu zagospodarowania przestrzennego §3 ust. 3.3. lit. D symbol RZ, ponadto poprzez brak wzięcia pod uwagę znacznego pochyłu terenu w strefie oddziaływania inwestycji oraz skutków oddziaływania wraz z przebiegającą przez działkę 1 i inne linią energetyczną średniego napięcia;

- art. 7, 8 §1 i 107 §3 k.p.a., przez niedokonanie aktu subsumcji z uwagi na niewyjaśnienie sposobu ustalenia i kwalifikowania inwestycji, przyjęcie stanu faktycznego i prawnego w kwestii braku konieczności uzyskania decyzji środowiskowej ustalonego przez osobę nieuczestniczącą w postępowaniu i niebędącą organem do tego powołanym i w tym zakresie brak zlecenia sporządzenia opinii dotyczącej oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na zdrowie ludzi, zwierząt oraz środowisko, zwłaszcza że w odległości nie większej niż 20 m przebiegają przez nieruchomości linie energetyczne średniego napięcia, a budynki niemieszkalne służące produkcji rolnej, zgodnie z postanowieniami MPZP dla obszaru RZ mogą być budowane zgodnie z wymogami technologicznymi, a tym samym mogą mieć wysokość przewyższającą dwie kondygnacje naziemne + poddasze użytkowe, co organ w zupełności pominął;

- art. 6 i 8 §1 k.p.a. w zw. z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że kwalifikacji inwestycji co do wymogów posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonuje osoba wskazana przez inwestora, pomimo że obowiązek ten został nałożony na organ administracji publicznej;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, w przypadku braku podstaw prawnych do wydania takiej decyzji.

Na tej podstawie wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu wykazało, że jest on dotknięty uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie. Zaskarżone rozstrzygnięcie narusza bowiem przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skutkuje jego uchyleniem.

Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prowadzą też postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 §1 k.p.a.) i powinny działać w sprawie wnikliwie (art. 12 §1 k.p.a.). Przepisy te znajdują doprecyzowanie m. in. w art. 77 §1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy; istotny jest także art. 80 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że art. 46 ust. 1 u.w.r.u. stanowi, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 75 ust. 1 powołanej ustawy przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie. Zatem nie ma wątpliwości, że znajduje również zastosowanie w stosunku do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W orzecznictwie przyjęto, że regulacja art. 46 ust. 1 i 2 u.w.r.u. zawiera reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trakcie sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. Przy tym Sąd jest zdania, że wynikający z powyższych wywodów obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej treści przepisu art. 46 u.w.r.u. przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może prowadzić do pominięcia przez organy administracji tych zapisów planu, których treść jest jasna i precyzyjna. Organ jest bowiem obowiązany do stosowania przepisów aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy. Zobowiązuje go do tego przepis art. 6 k.p.a., z którego wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 647/15).

Treść art. 46 u.w.r.u. nie pozostawia wątpliwości, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem, uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że organ gminy w ogóle nie może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości (por. wyrok WSA w Gliwicach z 20 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Gl 56/17; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2015 r. i podane tam orzecznictwo).

Poza za sporem jest, że projektowana stacja bazowa została zlokalizowana na terenie objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan może wprowadzać swe odrębne rozumienie terminów tam używanych, na potrzeby jego stosowania, zatem definicje z ustaw, bądź rozporządzeń, tworzone na potrzeby ich stosowania, nie mogą tu mieć charakteru przesądzającego. Niewątpliwie plan traktuje wiatraki służące pozyskiwaniu energii elektrycznej jako urządzenia infrastruktury, choć są one także obiektami budowlanymi. Co więcej, wskazuje że mogą występować na tym terenie także inne podobne urządzenia infrastruktury, jako że jest to wyliczenie jedynie przykładowe.

Nie oznacza to, że stanowisko organu podlega tu pełniej akceptacji. Nie ocenił on bowiem prawidłowo wszelkich postanowień planu. W świetle jego § 9 ust. 2 "Na całym obszarze opracowania planu, obiekty budowlane i wszelkie urządzenia winny być realizowane w taki sposób, aby formą architektoniczną nie zakłócały krajobrazu, środowiska naturalnego i ładu przestrzennego otaczającego środowiska zbudowanego." Jest to wymóg, który podlega ocenie i nie może zostać pominięty. Należało zatem odnieść się do tego uregulowania i poczynić konkretne ustalenia. Skoro stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest tym samym co wiatraki służące pozyskiwaniu energii elektrycznej, wprost przez plan na tym terenie dopuszczone, to należało dokonać pogłębionej analizy. Organ dokonał tu porównania stacji bazowej telefonii komórkowej do wiatraków, ale już nie odniósł się do zastanych warunków w miejscu planowanej inwestycji, stosownie do wymagań §9 ust. 2 m.p.z.p.

Kwestia ta ma znaczenie, jako że "Tereny realizacji celów publicznych" znalazły swą regulację – co do zasady – w Rozdziale IV m.p.z.p.

Nadto, w projekcie budowlanym stacji bazowej wskazuje się m. in. na s. 17 możliwość pochylenia osi głównej wiązki anten sektorowych, tzw. TILT. Tymczasem, jak wskazuje się w orzecznictwie, jeżeli istnieje możliwość pochylenia anteny, tzw. TILT, to tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Okoliczność ta winna podlegać wyjaśnieniu, a w razie stwierdzenia istnienia takiej możliwości należy ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania (zob. też np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. II SA/Bk 809/18).

Celem przepisów § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpływają na środowisko. Dla poczynienia takich ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenie ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nachodzenie lub nakładanie się wiązek spowoduje, iż moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne.

Odmienna interpretacja, w szczególności § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 9 listopada 2010 r., prowadziłaby do możliwości obejścia prawa przez potencjalnych inwestorów, co z pewnością nie było intencją ustawodawcy. Przyjęcie bowiem, że dla ustalenia, czy przedsięwzięcie oddziałuje znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku, a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów należy uznać, że dla oceny czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten, jak i całego przedsięwzięcia.

Takie stanowisko oparte jest na wykładni funkcjonalnej i systemowej, w której to rozważane są argumenty dotyczące celu regulacji oraz zakresu i przedmiotu ochrony. Pogląd taki jest przy tym wsparty dominującą aktualnie linią orzeczniczą wyrażaną w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 września 2015 r., II OSK 139/14; z 9 czerwca 2017 r., II OSK 1839/16; z 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15 i in.).

W projekcie budowlanym zaznacza się przy tym na s. 19, że "W obszarze oddziaływania anten sektorowych Stacji Bazowej nie istnieją żadne budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi." W wyroku z dnia 19 października 2017 r., sygn. II OSK 289/16, NSA wskazał jednak, że przez określenie "miejsc dostępnych dla ludności", o którym mowa w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w kontekście oddziaływania na nie pól elektromagnetycznych, należy rozumieć oddziaływanie takich pól zarówno na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wznoszona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego.

Organ I instancji w swym bardzo krótkim uzasadnieniu albo w ogólnie nie odniósł się do powyższych kwestii, albo uczynił to w sposób bardzo lakoniczny, wybiórczo analizując przepisy m.p.z.p. Organ odwoławczy podjął próbę wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, jednak i on nie dostrzegł wadliwości aktu, który utrzymał w mocy, przez co należy uznać i jego rozstrzygnięcie za nieodpowiadające prawu.

Wszystkie te uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego, do której zmierzają niektóre zarzuty skargi. Stan faktyczny nie został bowiem prawidłowo ustalony, a kontrola zastosowania prawa materialnego następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu. Zatem kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być przeprowadzona dopiero w ostatniej kolejności (zob. wyrok NSA z 10 lutego 1981 r., sygn. SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7; T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 757 – 757).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na uwadze powyższe ustalenia, bacząc by nie naruszono reguł postępowania oraz by rozstrzygnięcia odpowiadały prawu materialnemu. Zalecenia wynikają z powyższych ustaleń. W przypadku rozpoczęcia inwestycji procedura naprawcza należy do organu nadzoru budowlanego.

W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, obejmujących wpis od skargi (500 zł) i koszty zastępstwa procesowego (497 zł, wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa), Sąd rozstrzygał w oparciu o przepisy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.