Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 229/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2012-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.75,aty.240 par.1 pkt 7;
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski, sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca), Protokolant p.o. specjalisty Jolanta Piasecka, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 14 czerwca 2012r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2009 oddala skargę


UZASADNIENIE

A – dalej powoływana jako spółka, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" , nr "[...]"w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2009.

Z akt sprawy wynika, iż wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. spółka zwróciła się o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004-2009 wskazując, że niesłusznie zapłaciła podatek od nieruchomości za pasy drogowe i budowle drogowe skoro w latach 2004-2006 nie podlegały one temu podatkowi. Podobnie niesłusznie zapłaciła za urządzenia informujące o aktualnych cenach paliw i urządzenia informujące o usługach i produktach dostępnych na stacjach paliw oraz obiekty kontenerowe pełniące funkcje magazynowe, które nie są budowlami. Przedstawiła jednocześnie obszerną argumentację prawną, na poparcie swojego stanowiska. Ponadto wskazała, że jest właścicielem obiektów budowlanych, zlokalizowanych na stacjach benzynowych na terenie K. (bez ich szczegółowego wskazania). Podała, że w ich skład wchodzą m.in. budowle drogowe, tj. powierzchnie jezdne (określane jako sieć dróg wewnętrznych), służące poruszaniu się i postojowi pojazdów na każdej stacji, pasy drogowe, tj. grunty, na których zlokalizowane są budowle drogowe. Pozostałe przedmioty (urządzenia informacyjne i kontenery) nie stanowiły, według spółki, przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty złożyła korekty deklaracji w podatku od nieruchomości za lata 2004-2009 r. Korekty deklaracji polegały na pomniejszeniu wartości budowli przyjętych do opodatkowania w latach 2004-2006 o wartość budowli drogowych i pasów drogowych oraz za okres 2004-2009 o wartość urządzeń informujących o aktualnych cenach paliw i urządzeń informujących o usługach i produktach dostępnych na stacjach paliw oraz obiektów kontenerowych (za 2009 r.), pełniących funkcje magazynowe.

W związku z powyższym postanowieniem z dnia "[...]"r., Prezydent wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2004-2009 r. Następnie organ I instancji decyzją z dnia "[...]"r. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za: 2004 r. w kwocie 157.182,50 zł, 2005 r. w kwocie 169.386 zł, 2006 r. w kwocie 166.103 zł, 2007 r. w kwocie 114.971 zł, 2008 r. w kwocie 57.490 zł, 2009 r. w kwocie 60.776 zł. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]"., Nr "[...]", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzją z dnia "[...]"r., Prezydent stwierdził nadpłatę z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 0,03 zł i odmówił stwierdzenia nadpłaty z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2005-2009. Zdaniem organu wyłączone przez spółkę przedmioty opodatkowania, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto na podstawie ewidencji księgowej stwierdził, iż spółka za lata 2005-2009 dokonała wpłat tytułem podatku od nieruchomości w wysokości ustalonej w decyzji. Wobec czego nie wystąpiła nadpłata podatku, o której mowa w art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej powoływana jako O.p. Natomiast kwota nadpłaty w 2004 r. wynosi 0,03 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżone rozstrzygniecie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazał, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty wszczęte na wniosek podatnika, którego zobowiązanie podatkowe powstało w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. może wiązać się z koniecznością przeprowadzenia odrębnego postępowania, w toku którego możliwe będzie dokonanie weryfikacji złożonej przez podatnika korekty deklaracji. Konieczność taka zaistniała w przypadku wniosku z dnia 28 grudnia 2009 r., złożonego przez spółkę. Ustalenie bowiem prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego stanowi część ustaleń faktycznych, niezbędnych dla załatwienia sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku. Podkreślono, że postępowanie w sprawie określania zobowiązania podatkowego posiada charakter procedury zasadniczej, albowiem od wyniku tego postępowania zależy rozstrzygnięcie w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku stanowią odrębne względem siebie postępowania.

Organ zaznaczył, iż spółka w odwołaniu od zaskarżonej decyzji podniosła argumenty wykazujące wadliwość rozstrzygnięcia zaprezentowanego w wymiarowej decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]"r., a nie odnoszące się do kwestii związanych ze stwierdzeniem nadpłaty. Podkreślono, że w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty nie ma możliwości podważenia argumentacji zawartej w decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, albowiem decyzja w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty jest pochodną decyzji wymiarowej, w tym sensie, iż nadpłata jest konsekwencją obliczenia prawidłowej kwoty podatku.

W skardze na opisane rozstrzygnięcie spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w okresie od 9 grudnia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. W obszernym uzasadnieniu spółka szeroko przedstawiła swoje stanowisko poparte orzecznictwem sądów administracyjnych. W ocenie skarżącej stanowisko SKO, iż postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty podatku stanowią odrębne względem siebie postępowania, a decyzja w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty jest pochodną decyzji wymiarowej jest słuszne, jednakże spółka nie zgodziła się z twierdzeniem organu, iż "zarzuty formułowane przez stronę w odwołaniu, nie odnoszą się w swojej istocie do kwestii związanych ze stwierdzeniem nadpłaty". W podsumowaniu swoich wywodów skarżąca wskazała, że układ dróg na stacjach benzynowych strony bez wątpienia należy w całości do kategorii dróg wewnętrznych, zgodnie z przepisami ustawy o drogach, niezależnie od treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków, i jako taki podlegał wyłączeniu od opodatkowania podatkiem od nieruchomości w latach 2004-2006. Podniosła, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie odsyła do ewidencji gruntów i budynków w celu zdefiniowania pojęcia drogi czy też pasa drogowego, a z mocy rozporządzenia w sprawie ewidencji niektóre kategorie dróg nie mogą być oznaczone symbolem "dr". W ocenie strony dla zastosowania wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu obowiązującym w latach 2004 – 2006, decydujące jest faktyczne istnienie dróg na stacjach benzynowych strony. Za prawidłowością wniosku skarżącej przemawia analiza przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz doktryna i praktyka prawa podatkowego. Skarżąca zauważyła, iż ugruntowana linia orzecznicza sądów administracyjnych, w tym wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego przemawia za prawidłowością przedstawionej argumentacji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz.270), określanej dalej jako p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W rozpoznanej sprawie strona skarżąca podjęła próbę wykazania nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2009, sięgając po instytucję stwierdzenia nadpłaty (art. 75 O.p.). Zgodnie z powołanym przepisem z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatnicy mają prawo wystąpić w trzech sytuacjach, a mianowicie, gdy:

1) kwestionują zasadność pobranego podatku przez płatnika lub wysokość pobranego podatku;

2) wykazali w deklaracjach zobowiązanie nienależne lub w wysokości wyższej od należnej albo mniejszą kwotę nadpłaty; w takich przypadkach podatnicy zobowiązani do składania deklaracji (w tym i zeznań), którzy błędnie wyliczyli kwotę podatku (zawyżenie) albo nadpłaty (zaniżenie), mogą wystąpić z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, korygując jednocześnie deklarację;

3) nie będąc zobowiązanymi do złożenia deklaracji (zeznania), dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

W toku niniejszego postępowania organ podatkowy wszczął jednakże postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2009. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]"r. Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie wymiaru zobowiązania podatkowego stanowi w rozpoznanej sprawie podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

W postępowaniu wymiarowym, organ podatkowy ustalił, że podatnik jest zobligowany do uiszczenia zobowiązania w wysokościach zadeklarowanych pierwotnie. Nadpłatę w wysokości 0,03 zł stwierdzono jedynie za rok 2004.

W niniejszym postępowaniu, mając zatem na uwadze ostateczną decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2009 oraz wysokość wpłat dokonanych przez spółkę stwierdzić należy, iż prawidłowo organ stwierdził, że w sprawie nie występuje nadpłata za lata 2005 – 2009, natomiast za rok 2004 wystąpiła ona w wysokości 0,03 zł.

Argumenty i zarzuty podnoszone przez stronę skarżącą w niniejszej sprawie odnoszą się przy tym wyłącznie do określania wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. Do tej kwestii organ podatkowy ustosunkował się w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną w tym przedmiocie. Decyzja ta nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu.

Wobec powyższego należy wskazać, że stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 – 2005 może nastąpić jedynie w przypadku uchylenia lub zmiany decyzji określającej spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za wskazany okres. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność wniesienia przez skarżącą skargi od decyzji wymiarowej z dnia "[...]"r. Skarga ta, wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012r., została oddalona (sygn. akt I SA/Ol 228/12).

Na marginesie zaznaczyć należy, że w przypadku uchylenia decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2004 - 2009, strona będzie mogła uruchomić tryb nadzwyczajny – wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z art.240 §1 pkt 7 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądowego, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w związku z tym, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił