Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 559/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego R. G. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją wydaną [...] października 2006r. wydaną na podstawie art. 28, 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i R. J. oraz Przedsiębiorstwu Budowlanemu "[...]" reprezentowanemu przez K. W. pozwolenia na budowę budynku usług komercyjnych wraz z miejscami postojowymi na działkach nr ew. [...],[...] i [...] w Z. przy ul. Z. – etap I inwestycji.

Wniosek o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji złożył R. G.. Wnioskodawca wskazał na niezgodność inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie, którego wydana została decyzja o warunkach zabudowy, na wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji (budynku z miejscami postojowymi) bez zjazdu i dopuszczenie etapowania inwestycji w taki sposób, iż budowę zjazdu i uzyskanie pozwolenia na jego budowę określono jako etap II, gdy inwestycja nie może samodzielnie funkcjonować, na wydanie decyzji bez uwzględnienia mediów (linii kablowej wraz ze stacją trafo i kanalizacji teletechnicznej) oraz na wydanie decyzji przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy dla budowy i przebudowy murów oporowych na granicy potoku [...]. Nadto wnioskodawca wskazał na nie omówienie przez Starostę sposobu, w jaki zostały wypełnione przez inwestora obowiązki nałożone w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz nie wyjaśnienie, czy planowana ilość miejsc postojowych jest wystarczająca. Braki te stanowią o rażącym naruszeniu art. 107 § 3 K.p.a. Nadto, w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. wnioskodawca wskazał, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym przewidziano jeden wspólny wjazd i wyjazd od strony północnej, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w pkt [...] zakłada, że obsługa komunikacyjna inwestycji odbywać się ma poprzez wjazd od strony północnej i wyjazd od strony południowej. Nadto przekroczono określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu parametry elewacji frontowej oraz podniesiono zarzut o niewystarczającej ilości miejsc postojowych (14 miejsc postojowych dla obsługi ok. 30 osób zatrudnionych i ok. 2500 m2 powierzchni handlowej), zakwestionowano rozwiązanie projektowe dotyczące obsługi komunikacyjnej w zakresie dostawy towarów, aktualność uzgodnienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. oraz formę uzgodnienia projektu budowlanego z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, co do których wnioskodawca złożył wniosek o wznowienie postępowania.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 156 § 1 i 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 K.p.a. w związku z art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...].

Organ podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane (uchwała Rady Gminy [...] w Z. z dnia [...] listopada 1994 r. Nr [...]) obowiązywał do dnia [...] grudnia 2003 r. i po tej dacie utracił moc. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała zaś wyeliminowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej w oparciu o miejscowe plany uchwalone przed dniem [...] stycznia 1995 r. Decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. została złożona przez inwestora wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę w dacie jej ważności i posiadała przymiot ostateczności. Starosta nie był zaś uprawniony do kwestionowania jej zapisów.

Odpowiadając na zarzuty dotyczące funkcji i gabarytów inwestycji, Wojewoda podkreślił, że zostały one przesądzone decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania. Wskazywane zaś przez wnioskodawcę niezgodności nie mają charakteru niewątpliwych i rażących, gdyż opierają się na interpretacji zapisów (warunków) tejże decyzji, które nie są precyzyjne i jednoznaczne: "należy rozważyć wykonanie wyjazdu od strony południowej, wyjazd od strony północnej" (pkt [...] decyzji), "należy przewidzieć miejsca postojowe dla samochodów w ilości adekwatnej do programu projektowanego obiektu" (pkt [...]). Ponadto organ wskazał, że rozwiązanie komunikacyjne polegające na jednym wspólnym wjeździe i wyjeździe przedstawione na zatwierdzonym projekcie zagospodarowania terenu i w opracowaniu branży drogowej zyskało akceptację i uzgodnienie zarządcy drogi publicznej (opinia Burmistrza z dnia [...] maja 2005 r.) oraz uzgodnienie projektu budowlanego branży drogowej z dnia [...] maja 2006 r. Nadto dopuszczenie etapowania inwestycji, pomimo iż stanowi uchybienie, to biorąc pod uwagę bezpośredni dostęp do drogi działki inwestora, opracowanie projektu branżowego drogowego i akceptację dla planowanego zjazdu uzyskaną od zarządcy drogi nie może być zakwalifikowane jako rażące. Także rozbudowa linii kablowej wraz ze stacją trafo jest możliwa do wyłączenia z zakresu zatwierdzonego decyzją i zakwalifikowania jako budowę przyłącza. Inwestor ma prawo wyboru procedury i może skorzystać z trybu z art. 30 lub art. 29 a Prawa budowlanego. Nic jest to jednak wada rażąca. Inwestor uzyskał, bowiem zapewnienie dostaw i przyłączenia mediów, w tym i zasilania energetycznego.

Również nie znalazł potwierdzenia zarzut naruszenie warunków decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczący przekroczenia wymiaru długości elewacji frontowej, jak i tego, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana bez wymaganego uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Na skutek odwołania R. G., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, stwierdzając, żc decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r. nie narusza w sposób rażący przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji, że wniosek o pozwolenie na budowę przedmiotowej inwestycji został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r.) i nie można badać zgodności projektowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, gdy inwestor posiada ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sporna inwestycja nie narusza w sposób rażący postanowień decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. odnośnie odległości od budynku znajdującego się na działce sąsiedniej oraz długości elewacji frontowej budynku. Inwestor zgodnie z jej wskazaniami zrezygnował ze świetlika w linii kalenicy dachu oraz wykonał szczegółowy projekt zieleni wraz z inwentaryzacją zieleni. Uzgodniona została odległość od brzegu [...] Potoku z jego użytkownikiem, zaprojektowana została powierzchnia biologicznie czynna (51%), a także zapewniono 16 miejsc parkingowych, w tym miejsce postojowe dla osoby niepełnosprawnej. Ponadto inwestor uzyskał opinię [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, jak również otrzymał pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z., uzgodnienie rzeczoznawcy ds. bezpieczeństwa i higieny pracy oraz uzgodnienie rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przewidziany w projekcie zagospodarowania działki pojedynczy wjazd i wyjazd z niniejszej inwestycji nie stanowi naruszenia warunków określonych w decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] grudnia 2003 r. Projekt koncepcyjny będący integralnym załącznikiem do decyzji przewiduje pojedynczy wjazd i wyjazd do spornej inwestycji i jest tożsamy w tym zakresie z projektem zagospodarowania działki, zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2006 r., w której polecono jedynie rozważenie możliwości zaprojektowania oddzielnego wjazdu i wyjazdu do niniejszej inwestycji. Decyzja Starosty [...] z [...] października 2006r. nie obejmuje budowy wjazdu i wyjazdu lecz dotyczy wyłącznie i etapu, obejmującego budowę budynku usług komercyjnych wraz z miejscami postojowymi na dz. [...],[...] i [...].

Poza tym w ocenie organu inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1, § 13 w zw. z §57 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a inwestor dołączył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. G. zarzucając organowi naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2, art. 28, art. 33, art. 34, art. 35 i art. 36 Prawa budowlanego. Skarżący podał, że Burmistrz Z. decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. odmówił ustalenia lokalizacji celu publicznego dla stacji trafo, linii energetycznych i rozbudowy kanalizacji teletechnicznej co powoduje brak możliwości udzielenia pozwolenia na budowę budynku usług komercyjnych. Według niego nie ma możliwości samodzielnego funkcjonowania budynku o takiej funkcji bez wjazdu. Podniósł, że nie można także zaprojektować budynku usług komercyjnych o powierzchni użytkowej ok. 2500 m2 bez dojazdu dla samochodów dostawczych i miejsc załadunku i wyładunku zaopatrzenia oraz przyjęcie, że 16 miejsc postojowych jest wystarczające. Nadto podniósł, że naruszenie § 8 i § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz art. 156 § 1 pkt 2 i art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty podane w zaskarżonej decyzji.

Po rozpoznaniu skargi wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 14 lutego 2012r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2537/11 uchylił zaskarżoną decyzję.

W ocenie Sądu kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2006r. o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd wskazał, że pismem z dnia [...] września 2006r. inwestor zrezygnował z zatwierdzenia zjazdu z ul. Z. (dz. nr [...]) na teren inwestycji, a zatem że przewiduje etapowanie inwestycji. Dodatkowo inwestor wyjaśnił, że dysponuje warunkami technicznymi na zjazd oraz uzgodnieniem zjazdu przez zarządcę drogi. Ponadto stwierdził, że budynek będzie miał bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a jego podstawowym przeznaczeniem jest funkcja handlowo - usługowa, a więc może funkcjonować bez konieczności wjazdu w głąb działki. Inwestor poinformował, iż docelowo, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu, po uzyskaniu pozwolenia na budowę drugiego etapu inwestycji budynek będzie funkcjonował w oparciu o wymieniony wjazd.

Starosta [...] w uwzględnieniu wniosku inwestora zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku usług komercyjnych wraz z miejscami postojowymi w ramach I etapu inwestycji, tj. z pominięciem budowy zjazdu, podając w uzasadnieniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] października 2006 r., że inwestor zdecydował o etapowaniu inwestycji w ten sposób, iż budowa zjazdu zostanie wykonana w II etapie na podstawie odrębnego zezwolenia. Tymczasem, w ocenie Sądu budynek usług komercyjnych niewątpliwie nie może prawidłowo funkcjonować bez obsługującego ten obiekt wjazdu. Wydanie pozwolenia na budowę na podstawie wniosku, obejmującego jedynie część zamierzenia budowlanego niemogącą funkcjonować samodzielnie, stanowi. rażące naruszenie prawa - materialnego, tj. art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego. Rozdzielanie w takiej sytuacji etapów procesu budowlanego stanowi bowiem obejście prawa. Art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane dopuszcza etapowanie inwestycji i wydanie pozwolenia na budowę odnośnie części obiektów, jednak tylko wówczas, gdy poszczególne części zamierzenia inwestycyjnego stanowią odrębną całość, mogącą samodzielnie funkcjonować. Bez spełnienia tych warunków etapowanie inwestycji jest niemożliwe.

Ponadto Sąd uznał za zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 77, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., w szczególności w związku z brakiem odniesienia się przez organ do zarzutów skarżącego w zakresie ilości miejsc postojowych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wprawdzie odniósł się do ww. zarzutu w odpowiedzi na skargę, jednak rozważania w tym przedmiocie powinny być zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazał również, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego pominął fakt, iż organ udzielający pozwolenia na budowę nieprawidłowo uznał rozbudowę linii kablowej wraz ze stacją trafo jako możliwą do wyłączenia z zakresu zatwierdzonego decyzją i zakwalifikował jako budowę przyłącza. Także tej okoliczności sprawy organ odwoławczy nie ocenił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. W..

Po rozpoznaniu skargi Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem wydanym 4 marca 2013r. w sprawie o sygn.. akt II OSK 2382/12 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny sąd Administracyjny wskazał, że Sąd pierwszej instancji, przedstawiając okoliczności dla których inwestor zdecydował się na etapowanie inwestycji i oceniając je jako rażące naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego nie odniósł się ani do zatwierdzonych w decyzji o pozwoleniu na budowę zakładanych rozwiązań projektowych, ani do posiadanego przez inwestora uzgodnienia zjazdu z zarządcą drogi, ani przeznaczenia projektowanego obiektu budowlanego ani możliwości samodzielnego funkcjonowania tego obiektu, pomimo iż sam wcześniej wskazywał na nie w treści uzasadnienia. Sąd pierwszej instancji ograniczył się jedynie do niczym nie popartego, oderwanego od okoliczności przedmiotowej sprawy i przepisów prawa stwierdzenia, że "budynek usług komercyjnych niewątpliwie nic może prawidłowo funkcjonować bez obsługującego ten obiekt wjazdu" oraz, że "wydanie pozwolenia na budowę na podstawie wniosku, obejmującego jedynie część zamierzenia budowlanego niemogącego funkcjonować samodzielnie, stanowi rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego".

Sąd nie wskazał również przyczyn dla których zakwestionował zaakceptowaną przez organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę możliwość wyłączenia z zatwierdzonego projektu budowlanego stacji trafo i wykonanie w tym zakresie przyłączy. Ma to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o tyle znaczenie, że organ I instancji wyjaśniał w uzasadnieniu swej decyzji, dlaczego nie stanowi to jeszcze o przesłance rażącego naruszenia prawa. Sąd podważając trafność oceny organu o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, pominął jednocześnie wywody organów administracji, które wskazywały na zaistniałe wprawdzie w sprawie uchybienia, ale które nie posiadały w ich ocenie charakteru rażącego. Również w odniesieniu do ilości miejsc postojowych przyjętych w analizowanym projekcie Sąd pierwszej instancji, wskazując na uchybienie art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. nie podjął jakiejkolwiek próby oceny stanowiska organu w tym zakresie, przy uwzględnieniu postanowień zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i wykazania, iż ewentualne uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż uzasadnienie wyroku Sądu I instancji uniemożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd któremu sprawa została przekazana, zobowiązany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa materialnego i procedury oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, a pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy zostało uznane za błędne. W orzecznictwie wskazuje się, że pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 ustawy p.p.s.a. należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. Sąd pierwszej instancji jest zatem związany dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw (tak wyrok NSA z dnia 4 września 2007r., sygn.. akt. I FSK 1130/06, LEX nr 384165).

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji jest wadliwe w stopniu, który uniemożliwia przeprowadzenie kontroli kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, że w tych okolicznościach ocena zarzutów prawa materialnego (art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 2 pkt 1, art. 34 ust. 3 pkt 3a, art. 35 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 i art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego) pozostawała przedwczesna.

Skład orzekający w niniejszej sprawie przyjmuje i podziela ocenę Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednocześnie podnosząc, iż w każdym prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ winien zachować reguły określone w art. 7artrt. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa.

Sąd administracyjny natomiast, kontrolując zgodność zaskarżonego aktu z prawem, orzeka wyłącznie na podstawie materiału faktycznego/dowodowego sprawy, zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. W szczególności sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wykonaniu obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy, w tym zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i czynić własnych ustaleń, skoro do jego kompetencji należy jedynie kontrola legalności rozstrzygnięć wydanych na podstawie stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu administracyjnym. Aby ocenić/skontrolować decyzję organu, Sąd musi więc dysponować ustaleniami i stanowiskiem organu co do wszystkich okoliczności, które determinują sposób objętego tą decyzją rozstrzygnięcia sprawy – wyrażonymi w jego uzasadnieniu. Zasady te obowiązują również organ w postepowaniu nadzorczym, którego obowiązkiem jest ustalenie na podstawie zebranego w postępowaniu zwykłym materiału (biorąc pod uwagę zarzuty wniosku o stwierdzenie nieważności), czy weryfikowana decyzja jest dotknięta którąś z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 kpa.

W rozpoznawanej sprawie wniosek złożony przez R. G. w dniu [...] sierpnia 2010r. wskazywał m. in. na rażące naruszenie art. 33 ustawy Prawo budowlane polegające na wydaniu pozwolenia na budowę dla inwestycji (budynku usług komercyjnych) bez zjazdu i dopuszczenie do etapowania inwestycji w taki sposób, iż wydanie pozwolenia na budowę zjazdu określono jako II etap inwestycji, naruszenie przepisów przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku bez pozwolenia na rozbudowę linii kablowej stacji trafo i kanalizacji teletechnicznej, a także rażącym naruszeniu art. 35 ust. 3 w/w ustawy poprzez niezapewnienie właściwej ilości miejsc parkingowych dla objętej pozwoleniem na budowę inwestycji.

Analizując decyzję organu odwoławczego w ocenie Sądu należy uznać, iż organ ten pominął w swoich ocenach zarzut naruszenia art. 33 Prawa budowlanego. Wskazał, że postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę toczyło się na wniosek inwestora złożony w dniu [...] listopada 2005r. pomijając, iż w dniu [...] września 2006r. inwestor złożył do organu pismo, że wolą inwestora jest etapowanie przedmiotowej inwestycji bowiem rezygnuje z zatwierdzenia projektowanego zajadu z ul. Z. (Dz. nr [...]) na teren inwestycji, bowiem budowa zajadu będzie drugim jej etapem i w tym przedmiocie występują o wydanie pozwolenia na budowę.

Poza tym inwestorzy podali (w piśmie z 2 marca 2006r.), że posiadają decyzję o warunkach zabudowy na rozbudowę sieci elektrycznej i teletechnicznej, wyłączają więc ten zakres z pierwotnego wniosku o pozwolenie na budowę a także wskazali, iż rezygnują z budowy parkingu podziemnego i projektują 9 miejsc parkingowych na zewnątrz budynku. Do tych zmian we wniesionym wniosku (bo to przecież inwestor a nie organ decyduje o jego treści) organ odwoławczy orzekający w postępowaniu nadzorczym nie odniósł się. Wręcz odwrotnie, w kontrolowanej w niniejszym postępowaniu decyzji podkreślił, że inwestor zapewnił 16 miejsc parkingowych, w tym miejsce dla osoby niepełnosprawnej, nie oceniając weryfikowanej decyzji pod kątem pozostałych zarzutów wniosku.

W tym miejscu należy podnieść, że Sąd nie jest uprawniony do zastępowania organu w dokonywaniu ustaleń i ocen weryfikowanej w postępowaniu tak zwyczajnym jak i nadzorczym decyzji, bowiem obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w uwzględnieniem wszystkich zarzutów wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Do kompetencji Sądu należy zaś kontrola legalności rozstrzygnięć organu poczynionych na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym przeprowadzonym zgodnie z art. 15 kpa.

Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy będzie miał obowiązek ocenić objętą wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2006r. (biorąc pod uwagę zarzuty wniosku złożonego przez R. G.) – biorąc pod uwagę treść art. 156 § 1 kpa.

Z powyższych względów Wojewódzki Sad administracyjny na podstawie art. 145 § pkt 1c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.