Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 330/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 66 , art 33 ust 1, 80 ust 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 145 § 1, 156, 7, 77, 80, 138 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2015 r. sprawy ze skarg Miasta W., Parafii Rzymsko-Katolickiej [...] w W. i Szkoły Podstawowej Nr [...] im. [...] na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia -oddala skargi-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] października 2014r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska uchylił pkt 1.2.27 oraz 1.2.28 decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2014r. nr [...] i umorzył postępowanie w tym zakresie a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2014r. nr [...], Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], po przeprowadzeniu postępowania z wniosku Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie i uruchomieniu zakładu zbiórki i przetwarzania odpadów metalowych, budowlanych i innych wraz z towarzyszącą infrastrukturą, na działkach nr ew. [...] i [...] obr. [...] oraz działce nr ew. [...] i części działki nr ew. [...] obr. [...] położonych na terenie [...].

Od w/w decyzji odwołanie do organu II instancji złożyli Miasto [...], Szkoła Podstawowa im. [...] w [...] oraz Parafia Rzymskokatolicka [...] w [...]. Odwołujący się zarzucili:

1/ brak analizy czy zaproponowane do realizacji w decyzji z dnia [...] maja 2014r. mury oporowe będą spełniały funkcję przeciwhałasową. Zdaniem skarżących zastosowanie murów, wykorzystanie nowoczesnego sprzętu oraz pokrywanie materiałów pylistych plandekami nie wyeliminuje pyłu i wibracji powstających w trakcie rozdrabniania i kruszenia gruzu;

2/ nieuwzględnienie w toku postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwag i sprzeciwów zgłoszonych przez społeczeństwo;

3/ nieuwzględnienie wniosku Parafii Rzymskokatolickiej [...] i Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej;

4/ nieustalenie, w jakim charakterze w toku postępowania wystąpił Zarząd Osiedla [...] reprezentujący 899 osób, składających sprzeciw wobec realizacji przedmiotowej inwestycji, co może świadczyć o nieustaleniu przez organ I instancji prawidłowego kręgu stron postępowania.

5/ nieuwzględnienie faktu, iż planowana inwestycja ma być realizowana na obszarze przeznaczonym do rewitalizacji zgodnie z uchwałą [...] Rady [...] z dnia [...] września 2013r. Zdaniem skarżących zakres analizowanego przedsięwzięcia nie jest zgodny z założeniami w/w uchwały, mającymi na celu podniesienie jakości przestrzeni publicznej zgodnie z zasadami ładu przestrzennego i estetyki.

GDOŚ po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] października 2014r. nr [...], uchylił skarżoną decyzję organu I instancji w zakresie pkt 1.2.27 oraz 1.2.28 w brzmieniu:

-"Dla obszaru przemysłowo-technicznego [PT] należy zachować proporcje, tak by istniejące i projektowane obiekty oraz urządzenia nie zajmowały łącznie więcej niż 30% powierzchni danego obszaru";

-"Dla terenów zabudowy przemysłowej i technicznej należy zachować minimum 20% powierzchni biologicznie czynnej dla każdego terenu" -

I w tym zakresie umorzył postępowanie. W pozostałym zakresie organ II instancji utrzymał w mocy skarżone orzeczenie z dnia [...] maja 2014r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przy rozpoznawaniu sprawy oparł się na materiałach dołączonych przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wnioskach i informacjach przedstawionych przez strony postępowania. Zdaniem organu dokumentacja została zgromadzona w stopniu wystarczającym do pełnego i prawidłowego rozpoznania sprawy.

Rozpoznając sprawę organ II instancji uznał, że zapisy sentencji decyzji organu I instancji w pkt 1.2.27 i 1.2.28 wymagają uchylenia i umorzenia postępowania organu I instancji w zakresie tych punktów, gdyż ich treść stanowi powielenie zapisów wynikających z uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2000r sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w gminie [...] (Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...]). Zapisy przedmiotowej uchwały są natomiast przepisami obowiązującymi dla obszaru, który został tym Planem objęty. A zatem w ocenie organu II instancji wpisywanie w sentencji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach warunków, do których przestrzegania inwestor jest zobowiązany przepisami prawa, jest zbędne a nadto w wypadku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może doprowadzić do zobligowania wnioskodawcy do działania wbrew zapisom planu czyli wbrew prawu.

W pozostałej części uzasadnienia organ odwoławczy szczegółowo ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniach i uznał je za niezasadne.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziły się: Szkoła Podstawowa im. [...] w [...], Parafia Rzymsko [...] w [...] oraz Miasto [...], które wniosły o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającej go decyzji organu pierwszej instancji. Parafia Rzymskokatolicka i Miasto [...] wniosły nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucili:

1/ Naruszenie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jt. Dz.U. z 2013r. poz. 267 - dalej "k.p.a.") poprzez błędne zastosowanie w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia jednocześnie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Stoją oni bowiem na stanowisku, że nie ma prawnych możliwości orzekania w jednej sprawie na podstawie dwóch punktów wymienionych w art. 138 §1 k.p.a., gdyż dotyczą one odrębnych stanów faktycznych sprawy administracyjnej, zakończonej przez organ I instancji. W ocenie skarżących powyższe uchybienie wskazuje, iż skarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

2/ Naruszenie art. 6,7,77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia kroków niezbędnych do szczegółowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, w tym nie przychylenie się do wniosku stron o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w sprawie. W kontekście naruszenia w/w przepisów, zdaniem skarżących organ II instancji nie zweryfikował w toku postępowania prawidłowości przedstawionego przez wnioskodawcę zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Podniesiono, że analiza uciążliwości hałasowych planowanego przedsięwzięcia została przeprowadzona tylko w odniesieniu do obszarów chronionych akustycznie (tj. położonych w obszarze zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci i młodzieży), natomiast nie zbadano jej oddziaływania na tereny sąsiednie, nie objęte standardami emisyjnymi nieruchomości o nr ew. [...] oraz [...] obr. [...] położone przy ul. [...], co zdaniem skarżących rzutuje na prawidłowość określenia kręgu stron w przedmiotowym postępowaniu i jednocześnie wskazuje na naruszenie art. 28 oraz art. 10 § 1 k.p.a.

3/ Naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie do organów administracji

4/ Naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, bowiem organ II instancji ograniczył się jedynie do wyjaśnienia treści art. 36, 66, ust.1 i 74 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (jt. Dz. U z 2013r. poz. 1235 z późn. zm - dalej: "ustawa ooś"), natomiast zupełnie pominął zarzuty odwołujących w przedmiocie nieprawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz braku wyjaśnienia przesłanek warunkujących odstąpienie od przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko;

5/ Lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia w sąsiedztwie kościoła pw. [...] przy ul. [...], wpisanego do rejestru zabytków, Oddziału przedszkolnego oraz Szkoły Podstawowej, Niepublicznego Przedszkola Integracyjnego "[...]", Zespołu Szkół nr [...] im. [...], będzie stanowić zagrożenie dla mieszkańców tej części [...]. Skarżący w tym zakresie podkreślili, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z Mikroprogramem Rewitalizacji [...], który zakłada m. in. stworzenie warunków umożliwiających rozwój małej i średniej przedsiębiorczości, a nie zakładu przetwarzania i magazynowania odpadów, którego oddziaływanie w znaczny sposób zmieni charakter okolicznych terenów miejskich i obniży standard warunków sanitarnych.

6/ Ocena oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska została przeprowadzona w sposób powierzchowny, gdyż zarówno organ I jak i II instancji odniosły się bardzo ogólnie w sprawie uciążliwości innych niż hałas.

7/ Przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z wnioskowanymi przez Radę [...] zmianami w obowiązujących na tym obszarze przepisach prawa miejscowego. Skarżący w tym zakresie podnieśli, że Rada [...] w dniu [...] marca 2014r. podjęła uchwałę nr [...], w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru ograniczonego ulicami: [...],[...],[...] i [...] a Rada [...] podjęła uchwałę nr [...], w sprawie wniosku o pilne przystąpienie do procedury zmiany miejscowego planu zagospodarowania obszaru [...] - część II. Jak wskazują skarżący przedmiotowe zmiany przewidują całkowity zakaz lokalizacji przedsiębiorstw prowadzących działalność w zakresie zbierania, przetwarzania oraz spalania odpadów niebezpiecznych oraz innych niż niebezpieczne poza obszarem Zakładu [...] przy ul. [...] w dzielnicy [...].

W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonym orzeczeniu. Dodatkowo organ wskazał, że zarzut rażącego naruszenia prawa poprzez wydanie przez organ decyzji w oparciu o przepis art. 138 §1 pkt 1 i 2 k.p.a. jest niezasadny, bowiem zdaniem organu przepis art. 138 §1 pkt 1 i 2 k.p.a nie mogą być interpretowane jako odrębne normy prawne, a ich łączne zastosowanie w osnowie zaskarżonej decyzji wpływa na klarowność i kompletność podjętego w sprawie rozstrzygnięcia. Organ nadto wyjaśnił, odnosząc się do wskazanego przez skarżących uchybienia w zakresie braku odniesienia się do postulatu dotyczącego niezasadnego odstąpienia od przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, że doszło do przeoczenia. Jednak zaistniałe uchybienie nie powinno być, zdaniem organu, traktowane jako naruszenie dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wskazane i objaśnione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia [...] maja 2014r. okoliczności przesądzają o trafności decyzji. Na marginesie organ wskazał również, że przesłanki uzasadniające odstąpienie od konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko zostały wyjaśnione przez organ I instancji w treści decyzji z dnia [...] maja 2014r. (str. 8) a organ odwoławczy w pełni popiera zajęte w tym zakresie stanowisko, dlatego też kwestie te nie przesądzały o zmianie wydanego w dniu [...] października 2014r. rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn.zm.).

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu administracyjnym toczącym się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W postępowaniu tym organy zobowiązane są także do stosowania zasad i reguł określonych w przepisach k.p.a.

Wskazać należy, iż przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia nie jest celem samym w sobie, ale ma umożliwić ustalenie ewentualnych zagrożeń dla środowiska związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia, a co za tym idzie - ułatwić ocenę czy zachodzą podstawy do wydania pozytywnych decyzji upoważniających do jego realizacji. Stosownie do treści przepisu art. 73 ust. 1 powyższej ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie decyzję wydano na wniosek Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...].

Przedstawiony przez inwestora raport oraz uzupełnienie do tego raportu zawierają charakterystykę środowiska objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia oraz określają przewidywane oddziaływania na środowisko. W szczególności określają oddziaływanie na stan jakości powietrza, klimat akustyczny, na wody powierzchniowe i podziemne oraz powierzchnię ziemi w tym glebę, szatę roślinną, zwierzęcą, na zabytki prawnie chronione jak również na zdrowie i warunki życia ludzi. Raport przedstawia również działania minimalizujące wpływ przedsięwzięcia na środowisko.

Podkreślić należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wielokrotnie wzywał inwestora do złożenia wyjaśnień i uzupełnienia merytorycznego informacji zawartych w raporcie o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko (pisma z dnia 26 czerwca 2013r., 19 lipca 2013r., 30 sierpnia 2013r. 2 grudnia 2013r.) a zatem dopiero po uzupełnieniu złożonego raportu poprzez złożenie dodatkowych wyjaśnień i materiałów przez inwestora (pisma z dnia 10 lipca 20013, 23 lipca 2013r., 5 września 20013r., 4 grudnia 2013r.) organ uznał, że raport zawiera wszelkie niezbędne do prawidłowego rozpoznania sprawy informacje. W konsekwencji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "[...]".

Trzeba w tym miejscu zauważyć, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w art. 66 ustawy określono elementy, które powinien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. Należy zwrócić uwagę na istotną w tej mierze kwestię, iż raport opracowywany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. W wyroku z dnia 23 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 363/06 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, zgodnie z którym cyt.: "Raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzany na użytek postępowania wiążącego się z realizacją inwestycji budowlanych jest dokumentem prywatnym będącym dowodem w sprawie administracyjnej przedkładanym przez inwestora, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji, normowanym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę". Stanowisko powyższe, na tle rozpatrywanej sprawy, należy uznać za w pełni aktualne.

Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 kpa obowiązuje zasada prawdy obiektywnej obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Aby dokument w postaci raportu spełnił wymagania, powinien on mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach.

Przedłożony w sprawie raport spełnia te kryteria a także znajdują się w nim odniesienia dotyczące poszczególnych faz przedsięwzięcia, w tym fazy jego realizacji, a następnie fazy eksploatacji. Omówione zostały również skutki wynikające z istnienia przedsięwzięcia. Mając na uwadze powyższe, podzielić należy ocenę organów ochrony środowiska, jako organów wyspecjalizowanych, że przedłożony w przedmiotowym postępowaniu raport został sporządzony prawidłowo i odniósł się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia. Charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy opisane powyżej, uwzględniające jego specyfikę. W konsekwencji, skoro raport podlegający ocenie organów nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości, pozostaje w zgodzie z wymogami ustawy, nie ma podstaw, by odmówić mu waloru wiarygodności.

W ocenie Sądu organy administracji obu instancji rozstrzygając sprawę - wbrew stanowisku skarżących - w weryfikowanym postępowaniu, zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., dokonały wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. Organy oceniły także, pozostając w zgodzie z art. 80 k.p.a., czy raport uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia, aby następnie określić konkretne wymagania ochrony środowiska na następnym etapie procesu inwestycyjnego.

Sąd zauważa również, że jeżeli kwestionuje się ustalenia opracowania środowiskowego należy przedstawić ekspertyzę, która wskaże jego wady. Raport przedstawiony przez inwestora ma charakter dowodu, którego nie można podważać gołosłownie.

Analizując przedmiotowe postępowanie pod kątem udziału w nim społeczeństwa Sąd doszedł do przekonania, że organ pierwszej instancji wypełnił dyspozycję art. 79 ust. 1 ustawy ooś, który nakłada na organ administracji przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Działając zgodnie z przepisem art. 33 ust. 1 w/w ustawy organ administracji podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, wszczęciu postępowania, przedmiocie decyzji, która ma być wydana w sprawie, organie właściwym do wydania opinii, możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, możliwości, sposobie i miejscu składania pisemnych wniosków i uwag określając jednocześnie 21- dniowy termin w tym zakresie. Obwieszczenie z informacją tą było w sposób zwyczajowo przyjęty podane do publicznej wiadomości (obwieszczenia z dnia 12 września 2013, 21 listopada 2013, 13 grudnia 2013r.). Tym samym społeczeństwo miało możliwość zapoznania się z dokumentacją oraz zgłoszenia uwag i wniosków.

A zatem w ocenie Sądu postępowanie z udziałem społeczeństwa przeprowadzone zostało prawidłowo.

Na mocy art. 80 ust. 1 ustawy ooś, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie procedując w zgodzie z art. 80 ust. 1 ustawy ooś, ustaliły środowiskowe uwarunkowania, przy uwzględnieniu: milczącego uzgodnienia przez Inspektora Sanitarnego, wyników postępowania z udziałem społeczeństwa oraz ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i złożonych dodatkowo wyjaśnieniach i dokumentach przez inwestora. Tym samym zdaniem sądu skarżona decyzja odpowiada prawu.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze Sąd rozpoznający niniejsza sprawę uznał:

- Ad. 1 - za zasadny zarzut skarżących, iż brak jest podstaw do zamieszczenia w komparycji rozstrzygnięcia, którym organ II instancji modyfikuje rozstrzygniecie organu I instancji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 obok art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro bowiem tak jak w niniejszej sprawie organ II instancji uchyla orzeczenie organu I instancji w części i w tym zakresie orzeka o umorzeniu postępowania a w pozostałym zakresie utrzymuje w mocy skarżone orzeczenie uznając, iż jest ono zgodne z prawem, to podstawę orzekania przez ten organ winien stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. A zatem brak jest podstaw by jednocześnie wskazywać jako podstawę przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Rozstrzygniecie organu II instancji sprowadzające się do utrzymania w mocy części orzeczenia organu I instancji, jest bowiem w istocie merytorycznym rozstrzygnięciem, o którym mowa w pkt 2 wskazanego wyżej artykułu. Wskazane jednak uchybienie z racji tego, iż w podstawie przywołano również prawidłowy przepis nie ma wpływu na wydane rozstrzygniecie. Stąd zdaniem sądu brak jest podstaw by uchybienie to stanowiło podstawę do uchylenia wydanego orzeczenia. Nadto w ocenie sądu w żadnym wypadku nie można uznać, iż organ wskazując w komparycji decyzji obydwa punkty art. 138 § 1 k.p.a. w sposób rażący naruszył prawo.

- Ad. 2 i 3 - za niezasadny sąd uznał zarzut dot. naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 k.p.a. na co wskazano powyżej. Nadto Sąd podziela stanowisko organów zawarte w skarżonej decyzji str. 7-8 (pkt 3) a podzielające stanowisko organu I instancji odnośnie wniosku stron o przeprowadzenie rozprawy. Skoro bowiem mimo 3 krotnego zapewnienia okresu 21 dniowego społeczeństwu przez organ do zapoznania się z aktami, zgłoszenia uwag i wniosków, do organu nie wpłynęły żadne uwagi i wnioski dot. realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, co niewątpliwie wskazuje na brak zainteresowania społeczeństwa planowanym przedsięwzięciem, to zasadnie organ odmówił uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Ta bowiem jest elementem fakultatywnym i ma co do zasady usprawnić i przyspieszyć postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, iż rozprawa administracyjna o której mowa w art. 36 ustawy ooś, jest jednym ze środków gwarantujących społeczeństwu czynny udział w postępowaniu. Społeczeństwo jednak może na każdym etapie postępowania składać uwagi i wnioski nie tylko podczas rozprawy czy w okresie 21 dni, o których mowa w przepisie art. 33 ooś.

Za niezasadny również należy uznać podniesiony zarzut niezweryfikowania przez organy prawidłowości przedstawionego przez wnioskodawcę zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, przez co zdaniem skarżącej dopuszczono się naruszenia wskazanych wyżej przepisów proceduralnych a także art. 28 i 10 § 1 k.p.a. Sąd zauważa bowiem, iż organ w sposób prawidłowy wskazał w skarżonej decyzji, iż ustalenie stron postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach odbywa się na zasadach ogólnych określonych w przepisie art. 28 k.p.a. w oparciu o analizę zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, określonego w raporcie, a podmioty będące właścicielami, współwłaścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, na których będzie realizowane przedsięwzięcie lub na które przedsięwzięcie będzie oddziaływało posiadają przymiot strony takiego postępowania. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie krąg stron ustalił w oparciu o wskazany zasięg oddziaływania przedmiotowej inwestycji oraz w oparciu o dołączone do wniosku o wydanie decyzji wypisy z ewidencji gruntów. Liczba stron nie przekraczała 20, a zatem organ bezpośrednio informował strony o czynnościach podejmowanych w sprawie.

Sąd w tym miejscu dodatkowo wyjaśnia, mając na względzie wskazywane przez skarżących pominięcie właścicieli lub użytkowników wieczystych działek nr ew. [...] i [...], iż jak wynika z raportu i z analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko na wskazanych przez skarżących działkach nie będzie negatywnego oddziaływania akustycznego, bowiem nie są one objęte standardami emisyjnym określonymi jako wartości dopuszczalne w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, gdyż zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] w gminie [...] wskazane nieruchomości zlokalizowane są na obszarze oznaczonym na planie symbolem PTU czyli obszarze techniczno-produkcyjno- usługowym, dla którego przeznaczenie podstawowe to: przedsiębiorstwa obsługi technicznej miasta, bazy, składy hurtowe, magazyny, usługi II i III stopnia obsługi.

Ad. 4 - zarzut ten należy uznać częściowo za usprawiedliwiony, bowiem w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu II instancji brak powtórnego przeanalizowania sprawy w jej całokształcie. Jednakże wskazać należy, iż z uzasadnienia wynika, że organ II instancji rozpoznając sprawę oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, jak również, że w wyniku przeprowadzonej analizy uznał skarżone rozstrzygniecie za prawidłowe poza zapisami pkt 1.2.27 i 1.2.28, które uznał za zbędne, gdyż powielały zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla danego terenu. A zatem stanowisko w zakresie rozstrzygnięcia zostało wyartykułowane w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości. Należy przy tym zauważyć, iż organ szczegółowo odnosząc się do zarzutów odwołania częściowo wyjaśnił również swoje stanowisko w zakresie prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia (poza wskazanymi wyżej punktami). Tak więc mimo, że niewątpliwie organ II instancji dopuścił się uchybień w zakresie wymogów stawianych przez przepis art. 107 § 3 k.p.a., to jednak zdaniem Sądu uchybienie to nie wpływa na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, które w sposób prawidłowy zostało uzasadnione przez organ I instancji ze wskazaniem również obowiązujących w sprawie przepisów. W uzasadnieniu tym wskazano również przesłanki dla których organ odstąpił od konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko (str. 8 decyzji z dnia 13 maja 2014r.).

Ad. 5-6 - zarzut należy uznać za niezasadny - Sąd wskazuje bowiem w tym zakresie, że jak słusznie podniósł w odpowiedzi na skargę organ II instancji procedura oceny oddziaływania na środowisko jest jednym z podstawowych narzędzi zarządzania ochroną środowiska w procesie inwestycyjnym, wpisującym się w zasadę zrównoważonego rozwoju. Procedura ta ma za zadanie dostarczyć podejmującemu decyzję organowi administracji informacji, czy ingerencja inwestycji w środowisko została zaplanowana w sposób optymalny i czy korzyści wynikające z jej realizacji rekompensują straty w środowisku. W przypadku przedmiotowej inwestycji organy ochrony środowiska wydając decyzję z dnia [...] maja 2014r. a następnie z dnia [...] października 2014r. ustaliły środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie i uruchomieniu zakładu zbiórki i przetwarzania odpadów metalowych, budowlanych i innych wraz z towarzyszącą infrastrukturą. W decyzji nałożono na wnioskodawcę (inwestora) szereg warunków, których dotrzymanie w trakcie realizacji i późniejszej eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia pozwoli na dotrzymanie standardów jakości środowiska. Tym samym planowana inwestycja nie będzie wpływać na pogorszenie warunków życia okolicznej społeczności.

Zwrócić należy uwagę, że w trakcie procedury oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia organy przeanalizowały m. in. aspekty związane z: emisją zanieczyszczeń powietrza powstających w wyniku realizacji i eksploatacji zamierzonej inwestycji, emisję hałasu, gospodarkę wodno-ściekową, wpływ na glebę, szatę roślinną, zwierzęcą, obszary chronione, krajobraz, zabytki prawnie chronione oraz zdrowie i warunki życia okolicznych mieszkańców. O dokonaniu dogłębnej analizy w tym zakresie świadczy fakt, iż w decyzji organu I instancji następnie utrzymanej w tej części w mocy przez organ II instancji znalazło się wiele wymogów nałożonych na inwestora, których celem jest zapobieżenie lub ewentualne zminimalizowanie negatywnego oddziaływania na środowisko. O powyższym może świadczyć choćby fakt, że z analizy wyników dotyczących emisji zanieczyszczeń powietrza, przedstawionych w raporcie ooś jednoznacznie wynika, że brak jest przekroczeń dopuszczalnych stężeń zanieczyszczeń powietrza w związku z eksploatacją planowanego zakładu, zarówno na poziomie gruntu jak i zabudowy mieszkaniowej. Mimo to organ mając na uwadze fakt, iż eksploatacja przedmiotowego zakładu, ze względu na jego profil działalności, będzie wiązała się ze wzmożonym pyleniem, zobligował inwestora do podjęcia dodatkowych działań mających na celu zmniejszenie uciążliwości w tym zakresie (pkt 1.2.9, 1.2.10, 1.2.15.1, 1.2.15.2, 1.3.8, 1.2.14 sentencji decyzji I instancyjnej).

Z kolei w celu spełnienia standardów emisyjnych w zakresie hałasu na granicy działki dla pory dnia na kierunku występowania zabudowy mieszkaniowo-usługowej organ określił warunek wybudowania ogrodzenia z płyt betonowych pełnych pełniących funkcję "ekranu akustycznego" (pkt 1.3.6 decyzji I instancyjnej). Analiza przy uwzględnieniu istnienia tych ekranów wykazuje, że w sytuacji uwzględnienia jak i nieuwzględnienia tła akustycznego, planowany zakład nie będzie powodował przekroczenia wartości dopuszczalnych w zakresie hałasu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (jt. Dz.U. z 2014r. poz. 112). Przy czym ze względu na to że obliczenia dot. oszacowania oddziaływania akustycznego przedstawione w raporcie mają charakter modelowy organ nałożył na wnioskodawcę obowiązek wykonania analizy po realizacyjnej poziomu hałasu w formie pomiarów kontrolnych (pkt 3.1 decyzji I instancyjnej).

Z przeprowadzonej analizy wynika również, że planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na warunki hydrologiczne otoczenia i jakość wód I poziomu wodonośnego bowiem wody opadowe i roztopowe z powierzchni dachowych będą odprowadzane do gruntu za pośrednictwem studni chłonnych (pkt 1.2.23). Natomiast wody opadowe i roztopowe z powierzchni utwardzonych będą odprowadzane systemem kanalizacji deszczowej poprzez osadniki i separator do studni chłonnych (pkt 1.2.24). Ścieki socjalno-bytowe oraz przemysłowe będą odprowadzane do kanalizacji miejskiej (pkt 1.2.21 i 1.2.22). Aby zabezpieczyć środowisko gruntowo-wodne przed ewentualnym wyciekiem substancji ropopochodnych zostały wprowadzone w decyzji stosowne zapisy dotyczące sposobu korzystania z terenu zakładu (pkt 1.2.16-18).

Przeprowadzona została również analiza wpływu realizacji i eksploatacji przedmiotowej inwestycji na glebę, świat roślinny i zwierzęcy oraz krajobraz. Jak wynika z akt sprawy, planowane przedsięwzięcie ma być realizowane na terenach przeznaczonych pod działalność przemysłowo-techniczną, którego znaczna część powierzchni jest utwardzona. Niewielka część terenu planowanego pod inwestycję jest porośnięta trawą i krzewami oraz drzewami, które jednak nie mają większego znaczenia dla różnorodności środowiska roślinnego w tym rejonie. Teren przeznaczony pod lokalizacje przedmiotowego zakładu ze względu m.in. na lokalizację w bezpośrednim sąsiedztwie terenów PKP oraz terenów zajętych przez węzły komunikacyjne, uznano za ubogie pod względem występowania siedlisk zwierzęcych, w tym także awifauny. Jednak mimo powyższych uwarunkowań organ nałożył na wnioskodawcę szereg warunków mających na celu zminimalizowanie ewentualnego negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na pozostający drzewostan oraz potencjalne siedliska gatunków chronionych (pkt 1.2.2., 13.2.1, 1.2.1). Dodać również należy, że celem stworzenia naturalnej izolacji obiektu od otoczenia, która jednocześnie pozwoli na ograniczenie rozpowszechniania się zanieczyszczeń (pyłów) oraz hałasu a także poprawi walory krajobrazowe okolicy w decyzji nałożono obowiązek pozostawienia pasa zieleni izolacyjnej o szerokości 10 m od strony terenów PKP (pkt 1.2.3).

Sąd zauważa również, że dokonując oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na poszczególne komponenty środowiska, w tym na zabytki prawnie chronione organ miał na uwadze fakt, iż w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się Kościół pw. [...], który wpisany jest do rejestru zabytków. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika, że determinującym czynnikiem oddziaływania na objęty ochroną konserwatorską obiekt, na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, będzie emisja hałasu. Z tego względu w celu zminimalizowania negatywnego oddziaływania inwestycji zostały zaprojektowane zabezpieczenia akustyczne, które ze względu na bliskość zabytku oraz szkoły mają być wykonane pod nadzorem architekta krajobrazu, co niewątpliwie przyczyni się do estetycznego wkomponowania zabezpieczeń akustycznych w otoczenie (pkt 1.3.16).

Poczynione przez organy ustalenia w przedmiocie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska zdaniem sądu wykazują, iż po zastosowaniu nałożonych w decyzji warunków minimalizujących oddziaływanie przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko nie będzie maiło ono negatywnego oddziaływania.

Powyższe wskazuje, że organy prawidłowo przyjęły, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia nie będzie stanowiła zagrożenia ani dla środowiska ani dla mieszkańców tej części [...]. Powyższe wskazuje również, że postępowanie nie było przeprowadzone w sposób wybiórczy i powierzchowny tym samym zarzuty podniesione w tym zakresie należy uznać również za niezasadne.

Również podniesiony zarzut, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z Mikroprogramem Rewitalizacji [...] nie mógł być uznany za zasadny, bowiem organy prawidłowo oceniając cele podjętej w tym zakresie przez Radę [...] Uchwały nr [...] z dnia [...] września 2013r. przyjęły, że planowane przedsięwzięcie nie będzie stało w sprzeczności z założeniami tej uchwały w zakresie rewitalizacji dzielnicy [...]. Podkreślić bowiem należy, iż planowane przedsięwzięcie ma być realizowane na terenach zakwalifikowanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jako tereny przemysłowo- techniczne. Uruchomienie na tym terenie nowego zakładu może natomiast przyczynić się do stworzenia nowych miejsc pracy dla okolicznych mieszkańców jak również niewątpliwie będzie wpływało na ożywienie społeczno-gospodarcze tego rejonu [...]. Podkreślić również należy, że planowana inwestycja nie będzie także wpływać na zaburzenie ładu przestrzennego tego rejonu, bowiem inwestor w decyzji (pkt 1.3.16) został zobowiązany do wykonania wszelkich obiektów, które mają pełnić rolę ekranów akustycznych jako ozdobnych i pod nadzorem architekta krajobrazu.

Ad. 7 - zarzut należy uznać za niezasadny - Organy niewątpliwie mają racje wskazując, iż przy rozpoznawaniu wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla konkretnego przedsięwzięcia organ jest zobligowany do oparcia się na powszechnie obowiązujących przepisach prawa, jak również przepisach prawa miejscowego. Tym samym, we wskazanym zakresie, organ mógł jedynie ustalać czy planowane przedsięwzięcie spełnia przesłankę, o której mowa w art. 80 ust.2 zd. 1 ustawy ooś tj. zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest natomiast podstaw by organy analizowały planowane przedsięwzięcie pod kątem przyszłych nieuchwalonych planów, tylko ze względu na podjęcie przez stosowne organy uchwał o przystąpieniu do sporządzenia nowych planów.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uchylenia skarżonego orzeczenia, z tego też względu na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.