Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 450/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 25 poz 202
law: Ustawa z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2175/16 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia istnienia nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 rok 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska kwotę 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 2 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia istnienia nadpłaty w opłacie za brak sieci za 2006 r.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wnioskiem z 11 czerwca 2008 r. Spółka wniosła o zwrot opłaty w wysokości 1 584 369,86 zł, uiszczonej na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. nr 25, poz. 202 ze zm.- dalej: ustawa o recyklingu).

Decyzją z [...] grudnia 2009 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska określił wysokość zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci na kwotę 1 593 123 zł. Decyzją z [...] sierpnia 2010 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję tego organu z [...] grudnia 2009 r. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Decyzją z [...] maja 2011 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia istnienia nadpłaty.

Spółka wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z [...] maja 2011 r. Ponadto Spółka wniosła o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania sprawy w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. Organ zawiesił postępowanie administracyjne. Wyrokiem z 18 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/WA 1300/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółki. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 2781/15 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Spółkę. Organ podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z 4 kwietnia 2016 r.

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2016 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2011 r.

Organ stwierdził, że kwestia opłaty za brak sieci za 2006 r. została prawomocnie rozstrzygnięta decyzją z [...] grudnia 2009 r. Spółka uiściła tytułem opłaty za brak sieci za 2006 r. kwotę 1 584 369.86 zł podczas gdy wyliczona przez organ wysokość tej opłaty była wyższa i wynosiła 1 593 123 zł.

Spółka wniosła skargę na decyzję z [...] czerwca 2016 r.

Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że dopóki w obrocie prawnym istnieją powołane wyżej decyzje i wyroki w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania Spółki, wiążą one m.in. organy państwowe w zakresie w jakim rozstrzygnięcia zawarte w tych orzeczeniach mają wpływ na inne toczące się postępowania. W związku z tym organ związany był ustaleniami w zakresie wysokości należnej od Spółki opłaty za brak sieci za 2006 r.

W ocenie Sądu I instancji, zarzuty skargi stanowią polemikę z decyzją ustalającą wysokość należnej opłaty, a postępowanie w tym przedmiocie zostało prawomocnie zakończone.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka.

Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2007 r., nr 176, poz. 1236 – dalej: ustawa nowelizująca) w związku z art. 14 ust. 1 i 5 oraz art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2005 r., nr 25, poz. 202 - w brzmieniu obowiązującym od 10 października 2007 r. do 1 stycznia 2016 r. – dalej: ustawa o recyklingu) oraz w związku z art. 72 § 1 pkt 1 w związku z art. 74a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 1997 r., nr 137, poz. 926 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa). W ocenie Spółki, polegało to na błędnej wykładni art. 2 ustawy nowelizującej przez uznanie, że w tej sprawie należy stosować przepisy ustawy o recyklingu w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. Doprowadziło to do niewłaściwego zastosowania art. 14 ust. 1 i 5 oraz art. 17 ust. 1 i 3 ustawy o recyklingu w związku z art. 72 § 1 pkt 1 oraz w związku z art. 74a Ordynacji podatkowej i odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu opłaty za brak sieci za 2006 r. W ocenie Spółki, zastosowanie powinny mieć przepisy obowiązujące od 10 października 2007 r. do 1 stycznia 2016 r., a w szczególności art. 14 ust. 5 ustawy o recyklingu.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie przede wszystkim z tego powodu, że zostały sformułowane w odniesieniu do wyroku, w którym Sąd I instancji nie rozważał ich zastosowania przez właściwe w tej sprawie organy, jak i nie dokonywał ich wykładni w okolicznościach prawnych i faktycznych tej sprawy. Zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma stwierdzenie, że w obrocie prawnym pozostaje prawomocna decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] sierpnia 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z [...] grudnia 2009 r. Decyzją tą ustalono wysokość zobowiązania Spółki z tytułu opłaty za brak sieci. Skarga Spółki na tę decyzję została prawomocnie oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 marca 2013 r., sygn. akt IV SA/WA 1300/12. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 2781/15 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez Spółkę. Zarzuty podnoszące naruszenie art. 2 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o zmianie ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji w związku z art. 14 ust. 1 i 5 oraz art. 17 ust. 1 i 3 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, były podnoszone przez Spółkę w toczącym się wówczas postępowaniu i były tam oceniane przez Sąd. Dotyczą bowiem właśnie ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci, a nie kwestii stwierdzenia nadpłaty. Na obecnym etapie postępowania zarzuty te nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku. Na uwzględnienie nie zasługiwały także zarzuty naruszenia art. 72 § 1 pkt 1 oraz w związku z art. 74a Ordynacji podatkowej, których zastosowanie lub wykładnia nie były w istocie kwestionowane, ponieważ zarzuty skargi kasacyjnej odnosiły się do kwestii związanych z zasadnością ustalenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za brak sieci.

Jak już wyżej wskazano, stanowisko Sądu I instancji opiera się przede wszystkim na ustaleniu, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja ustalająca wysokość zobowiązania za brak sieci. Na poparcie tego stanowiska Sąd I instancji powołał się na zasadę trwałości decyzji administracyjnej (art. 15 k.p.a.) oraz wiążącą moc prawomocnego orzeczenia Sądu (art. 170 p.p.s.a.), jednak żaden z tych przepisów nie został powołany w ramach zarzutów kasacyjnych.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.