Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 8/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej (sprawozdawca) Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi P. K. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistego błędu rachunkowego dotyczącego ustalenia wysługi lat 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Rejonowego Policji [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Komendant Rejonowy Policji [...][...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., na podstawie art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), postanowił z urzędu sprostować w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. o zaliczeniu P. K. do wysługi lat okresów służby, pracy i innych, oczywisty błąd rachunkowy w wierszach 25, 26, 27, 28, 29 od góry, zamiast "na dzień [...] grudnia 1995 roku zaliczam wysługę lat:

- w Policji: 10 (dziesięć) miesięcy, 15 (piętnaście) dni,

- w zakładach pracy: 4 (cztery) miesiące,

- inne: 4 (cztery) miesiące, 19 (dziewiętnaście) dni.

Łącznie: 1 (jeden) rok 7 (siedem) miesięcy 4 (cztery) dni"

winno być:

"na dzień 31 grudnia 1995 roku zaliczam wysługę lat:

- w Policji: 10 (dziesięć) miesięcy 13 (trzynaście) dni,

- inne: 4 (cztery) miesiące, 19 (dziewiętnaście) dni.

Łącznie: 1 (jeden) rok 3 (trzy) miesiące, 2 (dwa) dni".

W zażaleniu na powyższe postanowienie P. K. podniósł, że sprostowaniu w trybie oczywistej pomyłki rachunkowej nie podlegają błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, czyli błędy i omyłki co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej.

W tej formie nie jest zatem możliwe ingerowanie w treść rozkazu personalnego. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, na co wskazuje się w orzecznictwie.

Wniósł w związku z tym "o uznanie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 1996 roku jako obowiązującego, bez jego sprostowania postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Komendanta Rejonowego Policji [...] i wstrzymanie wykonania tegoż postanowienia".

Komendant [...] Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 Kpa, po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 113 § 1 Kpa, organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Wykładnia cytowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty.

Błąd pisarski zaś, to widoczny, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwie użyty wyraz, widocznie mylna pisownia. Z kolei błąd rachunkowy, to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych. Natomiast inna "oczywista omyłka" jest swym charakterem zbliżona do niedokładności błędu pisarskiego lub rachunkowego. Ponadto podkreślenia wymaga, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia.

Organ wskazał, że zarówno przepisy obowiązującego w dniu wydania rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 1996 r., zarządzenia nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów, jak i obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), stanowią, iż do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego podlegają zaliczeniu okresy pracy wykonywanej w pełnym wymiarze.

Komendant Rejonowy Policji [...] błędnie przeprowadził badanie arytmetyczne, zaliczając policjantowi okres pracy w wymiarze ½ etatu od dnia [...] października 1993 r. do dnia [...] maja 1994 r., a tym samym powyższe rozstrzygnięcie zawierało błędy rachunkowe.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. K. zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, dające podstawę do wznowienia postępowania.

Na tej podstawie wniósł o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę ponowił argumentację przedstawioną w zażaleniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia w 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U.

z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa", w myśl którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Pojęcie "błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek" było przedmiotem rozważań w literaturze już na tle przepisu art. 81 Postępowania administracyjnego, która to regulacja nie odbiegała zasadniczo od aktualnego uregulowania tej materii. Pojęcie to przedstawiono następująco: "błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, np. dodawania lub dzielenia, a błąd pisarski – widoczne, wbrew zamierzeniu władzy, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów itp. (...). Jeżeli wobec tego w art. 81, o którym mowa, upoważniono władzę do sprostowania błędów pisarskich, rachunkowych i innych oczywistych omyłek, to miano na myśli tylko omyłki co do istoty stojące na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi (...). Zmiana postanowienia wyrażonego w decyzji, chociażby nawet powziętego wskutek błędu, a zatem wskutek mylnego wyobrażenia o stanie faktycznym albo prawnym – nie podpada pod pojęcie błędu czy omyłki, których dotyczy art. 81." (J. Pokrzywnicki, Postępowanie administracyjne. Komentarz – Podręcznik, Warszawa 1948, s. 210-211).

W literaturze stwierdza się jednocześnie, że nie będą podlegały sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, Acta Universitatis Wratislaviensis Nr 922, Prawo CLIII, Wrocław 1988, s. 9-10).

Podobny pogląd jest wyrażany w orzecznictwie, iż "przedmiotem sprostowania nie mogą być mylne ustalenia faktyczne organu administracji lub mylne zastosowanie przepisu prawnego" (por. wyrok NSA z 04.05.1988 r., sygn. akt III SA 1466/87 – OSP 1990, Nr 11-12, poz. 398).

W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku organu, nie mamy do czynienia z żadną z sytuacji opisanych w przepisie art. 113 § 1 Kpa, umożliwiających sprostowanie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. W szczególności nie możemy mówić o błędzie rachunkowym, gdyż sytuacja taka mogłaby mieć miejsce np. wtedy, gdyby organ popełnił błąd rachunkowy w sumowaniu okresów zaliczonych do wysługi lat, jako okresu łącznego.

W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie zawarte w przedmiotowym rozkazie personalnym było efektem bądź błędnych ustaleń faktycznych, polegających na przyjęciu, że skarżący w okresie od 1 października 1993 r. do 31 maja 1994 r. był zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy, bądź też na mylnym zastosowaniu przepisu § 69 ust. 2 pkt 6 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie przebiegu służby oraz praw i obowiązków policjantów, polegającym na uznaniu, iż ma on zastosowanie także w sytuacji wykonywania zatrudnienia na ½ etatu.

Rozpoznając sprawę ponownie organ winien podjąć stosowne działania, biorąc pod uwagę rozważania Sądu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy.