Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 415/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 608  Energetyka i atomistyka
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3, ust. 4, art. 53 ust. 2, art. 54, art. 55, art. 96 ust. 2, art. 188a ust. 4, art. 199 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1148
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii.
article: art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w K. na czynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie publikacji wykazu odbiorców przemysłowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z "(...)" stycznia 2018 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez "(...)" S.A. z siedzibą w "(...)" (dalej: "Skarżący") jest akt Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (dalej: "Prezes URE") w postaci ogłoszonego "(...)" grudnia 2017 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki (Informacja Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki nr "(...)" z dnia "(...)" grudnia 2017 r.) wykazu odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2017 r. poz. 1148, dalej: "u.o.ź.e."), w części dotyczącej odbiorców przemysłowych, o których mowa w art, 52 ust. 2 pkt 1 u.o.ź.e.

Skarżący wniósł o uchylenie ogłoszonego "(...)" grudnia 2017 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki ww. wykazu odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e., w zaskarżonej części i uznanie obowiązku Prezesa URE do ujęcia Skarżącego w wykazie odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 ustawy o odnawialnych źródłach energii, w części dotyczącej odbiorców przemysłowych, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.o.ź.e., na rok 2018 oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił Prezesowi URE, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 52 ust. 4 w zw. z art. 52 ust. 3 i art. 52 ust. 5 u.o.ź.e., poprzez jego błędne niezastosowanie, polegające na niewskazaniu w ogłoszonym "(...)" grudnia 2017 r. w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Regulacji Energetyki (Informacja Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki nr "(...)" z dnia "(...)" grudnia 2017 r.) wykazie odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e., w części dotyczącej odbiorców przemysłowych, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 tej u.o.ź.e., nazwy, adresu i siedziby oraz Numeru Identyfikacji Podatkowej (NIP) Skarżącego, jak również odnoszących się do Skarżącego danych, dotyczących ilości energii elektrycznej objętej obowiązkiem, o którym mowa w art. 52 ust. 1 u.o.ź.e., oraz stanowiącej podstawę do obliczenia opłaty OZE, o której mowa w art. 96 ust. 1 u.o.ź.e., wyrażonej w procentach, podczas gdy Skarżący złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e.

Skarżący wniósł ponadto o przeprowadzenie, na zasadzie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci: 1) oświadczenia Skarżącego z 22 listopada 2017 r. (oryginał w posiadaniu Prezesa URE), 2) opinii potwierdzającej prawidłowość wyliczenia wartości współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej z 22 listopada 2017 r. wraz z wyliczeniem wartości współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej (oryginał w posiadaniu Prezesa URE) – na okoliczność sporządzenia i złożenia przez Skarżącego oświadczenia, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e., za 2017 r., przed upływem terminu na jego złożenie.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wyjaśnił, że sporządził i złożył Prezesowi URE oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e., za 2017 r. wraz z opinią potwierdzającą prawidłowość wyliczenia wartości współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej. Pomimo złożenia ww. oświadczenia przez Skarżącego, Prezes URE nie ujął we wskazanym wykazie informacji, o której mowa w art. 52 ust. 5 u.o.ź.e. Organ niewątpliwie naruszył w ten sposób art. 52 ust. 4 w zw. z art. 52 ust. 6 , art. 52 ust. 3 i art. 52 ust. 5 u.o.ź.e. Z literalnej wykładni przytoczonych przepisów wynika bowiem, że skoro Skarżący jest odbiorcą przemysłowym, o którym mowa w art. 52 ust. 6 i art. 52 ust. 2 pkt 1 u.o.ź.e. oraz złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 tej ustawy, to powinien zostać uwzględniony w ww. wykazie - czego Prezes URE bezzasadnie zaniechał.

Skarżący wyjaśnił, że brak wskazania Jego w wykazie Prezesa URE z "(...)" grudnia 2017 r., ma bezpośredni wpływ na sferę praw i obowiązków Skarżącego. Nieuwzględnienie Skarżącego w ww. wykazie uniemożliwia Skarżącemu skorzystanie z uprawnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 1 u.o.ź.e., polegającego na zmniejszeniu ilości energii elektrycznej, objętej obowiązkiem uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi URE świadectw pochodzenia. Konsekwencją powyższego jest ponadto zawyżenie podstawy obliczenia opłaty OZE, o której mowa w art. 95 ust. 1 i art. 96 ust. 1 u.o.ź.e., co wynika z art. 96 ust. 2 tej ustawy. Obliczając powyższą opłatę, płatnik opłaty OZE będzie kierował się opublikowanym w Biuletynie Informacji Publicznej URE wykazem, nie będzie zaś prowadził własnych ustaleń w tym zakresie. Przeciwny wniosek przeczyłby bowiem celowości regulacji art. 52 ust. 3-5 u.o.ź.e., które zmierzają do zebrania danych, niezbędnych dla oceny możliwości skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 96 ust. 2 u.o.ź.e. (jak również uprawnienia, wskazanego art. 53 ust. 1 u.o.ź.e.). Tym samym, nieuwzględnienie Skarżącego w ww. wykazie jest de facto tożsame z nieuznawaniem przez Prezesa URE za odbiorcę przemysłowego, co w istocie uniemożliwia Skarżącemu nabywanie i przedstawianie do umorzenia świadectw pochodzenia. Krąg "podmiotów, o których mowa w art. 52 ust. 2 u.o.ź.e., jest bowiem ustalany przez Prezesa URE właśnie poprzez sporządzenie wykazu, wskazanego w art. 52 ust. 4 u.o.ź.e.

Brak możliwości przedstawienia ww. świadectw do umorzenia będzie z kolei prowadził, stosownie do art. 30 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, do utraty możliwości skorzystania przez Skarżącego ze zwolnienia od podatku akcyzowego, statuowanego w art. 30 ust. 1 ww. ustawy.

W odpowiedzi na skargę Prezes URE wniósł o jej oddalenie w całości oraz o oddalenie wniosku dowodowego zawartego w skardze.

Organ wyjaśnił, że poza Informacją Prezesa URE nr "(...)"grudnia 2017 r., opublikowaną "(...)" grudnia 2017 r. w Biuletynie informacji Publicznej URE, zawierającą wykaz odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust 2 pkt 1 u.o.ź.e., Prezes URE opublikował również Informację Prezesa URE nr "(...)""(...)"grudnia 2017 r., zawierającą wykaz podmiotów objętych sankcją określoną w art. 55 oraz w art. 188a ust. 5 u.o.ź.e., w którym znalazł się Skarżący.

Organ wskazał, że Skarżący uzyskał status odbiorcy przemysłowego, ponieważ pismem z 24 listopada 2015 r., złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e. oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 199 ust. 1 tej ustawy, a w konsekwencji jego dane zostały zamieszczone w Informacji Prezesa URE nr "(...)"z "(...)" marca 2016 r. w sprawie jednolitego wykazu odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e. Biorąc powyższe pod uwagę, Skarżący, jako odbiorca przemysłowy, był zobligowany do przekazania Prezesowi URE informacji i oświadczeń, o których mowa w art. 54 i art. 188a ust. 4 u.o.ź.e., w terminie wynikającym z dyspozycji tych przepisów, tj. do 31 sierpnia 2017 r.

Organ wyjaśnił następnie, że pismem z 25 września 2017 r., zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia braku możliwości skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 1, oraz w art. 96 ust. 2 u.o.ź.e., w latach 2017-2021. Pismem z 5 października 2017 r., Skarżący udzielił odpowiedzi na ww. pismo Prezesa URE, załączając wymagane dane, informacje i oświadczenia, których mowa w art. 54 oraz art. 188a ust. 4 u.o.ź.e. Następnie pismem z 12 października 2017 r., Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia informacji o ilości energii elektrycznej zakupionej na własny użytek w roku realizacji obowiązku, spełnianiu warunków, o których mowa w art. 53 ust. 1 oraz 188a ust. 3 ustawy OZE, wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art 52 ust 1 i w art. 188a ust. 1 u.o.ź.e.oraz złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 188a ust. 3 u.o.ź.e.

Prezes URE wskazał, że postanowieniem z "(...)" listopada 2017 r., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia terminu do złożenia ww. informacji oraz oświadczeń, na które Skarżący złożył zażalenie, za pośrednictwem Prezesa URE, do Sądu Okręgowego w "(...)" - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

Organ wskazał dalej, że decyzją z "(...)" grudnia 2017 r. znak "(...)" Prezes URE, na podstawie art. 55 i art. 188a ust. 5 u.o.ź.e., stwierdził, iż Skarżący nie może skorzystać z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1 oraz w art. 96 ust. 2 ustawy OZE w latach 2017 - 2021. Skarżący pismem z 16 stycznia 2018 r. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Sądu Okręgowego w "(...)" - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, za pośrednictwem Prezesa URE.

Organ podkreślił, że zamieszczenie danych danego przedsiębiorcy w publikowanym przez Prezesa URE wykazie o którym mowa w art. 52 ust. 4 u.o.ź.e., oznacza w szczególności, iż obowiązek, o którym mowa w art. 52 ust. 1 tej ustawy, wykonywany jest w odniesieniu do określonej procentowo części ilości energii elektrycznej zakupionej przez odbiorcę przemysłowego na własny użytek w roku realizacji obowiązku. Natomiast z uprawnienia tego nie mogą korzystać podmioty, wobec których wystąpiły przesłanki objęte dyspozycją art. 55 ustawy o OZE, co w konsekwencji oznacza, iż ich dane nie mogą być zamieszczane w wykazie o którym mowa w art. 52 ust. 4 ustawy OZE. Tym samym organ nie miał podstaw, aby uwzględnić Skarżącego w wykazie odbiorców przemysłowych, a ponadto, nawet jeżeli hipotetycznie Skarżący zostałaby umieszczona w tym wykazie i tak nie mógłby skorzystać z przewidzianych w art. 53 ust. 1 u.o.ź.e. uprawnień, ponieważ wystąpiły przesłanki do zastosowania sankcji określonej w art. 55 u.o.ź.e., które zostały potwierdzone decyzją Prezesa URE.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem działanie Prezesa URE nie naruszyło przepisów prawa.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 u.o.ź.e., przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy, odbiorca przemysłowy oraz towarowy dom maklerski lub dom maklerski, o których mowa w ust. 2, są obowiązane: 1) uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi URE świadectwo pochodzenia lub świadectwo pochodzenia biogazu rolniczego wydane: a) odpowiednio dla energii elektrycznej lub biogazu rolniczego, wytworzonych w instalacjach odnawialnego źródła energii znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub zlokalizowanych w wyłącznej strefie ekonomicznej lub b) na podstawie ustawy - Prawo energetyczne lub; 2) uiścić opłatę zastępczą w terminie określonym w art. 68 ust. 2 obliczoną w sposób określony w art. 56.

Z ust. 2 pkt 1 tego artykułu wynika, że obowiązek, o którym mowa w ust. 1, wykonuje odbiorca przemysłowy, który w roku kalendarzowym poprzedzającym rok realizacji obowiązku zużył nie mniej niż 100 GWh energii elektrycznej i złożył oświadczenie, o którym mowa w ust. 3.

Z ustępu 3 wynika natomiast, że odbiorca przemysłowy składa Prezesowi URE oświadczenie potwierdzające: 1) wykonywanie działalności gospodarczej oznaczonej kodami Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD), o których mowa w ust. 6, 2) ilość zużytej energii elektrycznej oraz ilość energii elektrycznej zakupionej na własny użytek w roku kalendarzowym poprzedzającym rok realizacji obowiązku, 3) wartość współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej, 4) ilość energii elektrycznej objętej obowiązkiem, o którym mowa w ust. 1, oraz stanowiącej podstawę do obliczenia opłaty OZE, o której mowa w art. 96 ust. 1, wyrażoną w procentach – wraz z opinią biegłego rewidenta potwierdzającą prawidłowość wyliczenia wartości współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej, w terminie do dnia 30 listopada roku poprzedzającego rok realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 1.

Na podstawie art. 52 ust. 4 u.o.ź.e., Prezes URE sporządza wykaz odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, wraz z informacją, o której mowa w ust. 5, i ogłasza je w Biuletynie Informacji Publicznej URE, w terminie do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rok realizacji obowiązku, o którym mowa w ust. 1. Jak wynika z ust. 5 tego artykułu, informacja zawiera: 1) nazwę i adres siedziby odbiorcy przemysłowego; 2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym lub Numer Identyfikacji Podatkowej (NIP); 3) dane dotyczące ilości energii elektrycznej objętej obowiązkiem, o którym mowa w ust. 1, oraz stanowiącej podstawę do obliczenia opłaty OZE, o której mowa w art. 96 ust. 1, wyrażonej w procentach; 4) wskazanie, czy dany odbiorca przemysłowy jest odbiorcą przemysłowym, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.

Przez odbiorcę przemysłowego, jak wynika z ust. 6 omawianego artykułu, rozumie się odbiorcę końcowego: 1) którego przeważającą działalnością gospodarczą jest działalność określona w Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) i oznaczona następującymi kodami: 0510; 0729; 0811; 0891; 0893; 0899; 1032; 1039; 1041; 1062; 1104; 1106; 1310; 1320; 1394; 1395; 1411; 1610; 1621; 1711; 1712; 1722; 1920; 2012; 2013; 2014; 2015; 2016; 2017; 2060; 2110; 2221; 2222; 2311; 2312; 2313; 2314; 2319; 2320; 2331; 2342; 2343; 2349; 2399; 2410; 2420; 2431; 2432; 2434; 2441; 2442; 2443; 2444; 2445; 2446; 2720; 3299; 2011; 2332; 2351; 2352; 2451; 2452; 2453; 2454; 2611; 2680; 3832; 2) dla którego wartość współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej wynosi nie mniej niż 3%.

Podmiot, który zostanie ujęty w wykazie, o którym mowa w art. 52 ust. 4 u.o.ź.e., może skorzystać z uprawnień wynikających z art. 53 ust. 1 u.o.ź.e. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek, o którym mowa w art. 52 ust. 1, w odniesieniu do odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3, i dla których wartość współczynnika intensywności zużycia energii elektrycznej wyniosła: 1) nie mniej niż 3% i nie więcej niż 20% - wykonywany jest w odniesieniu do 80% ilości energii elektrycznej zakupionej przez odbiorcę przemysłowego na własny użytek w roku realizacji obowiązku; 2) więcej niż 20% i nie więcej niż 40% - wykonywany jest w odniesieniu do 60% ilości energii elektrycznej zakupionej na własny użytek przez odbiorcę przemysłowego w roku realizacji obowiązku; 3) więcej niż 40% - wykonywany jest w odniesieniu do 15% ilości energii elektrycznej zakupionej na własny użytek przez odbiorcę przemysłowego w roku realizacji obowiązku.

W świetle ust. 2 art. 53 u.o.ź.e., przez współczynnik intensywności zużycia energii elektrycznej, o którym mowa w ust. 1, w art. 52 ust. 3 pkt 3 oraz w ust. 6, rozumie się stosunek kosztów energii elektrycznej zużytej na własne potrzeby do wartości dodanej brutto obliczanej jako średnia arytmetyczna z trzech ostatnich lat poprzedzających rok realizacji obowiązku.

Nie ulega wątpliwości, że sporządzany przez Prezesa URE, na podstawie art. 52 ust. 4 u.o.ź.e., wykaz odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w ust. 3, wraz z informacją, o której mowa w ust. 5, ogłaszany w Biuletynie Informacji Publicznej URE, mieści się w pojęciu akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., podlegające kontroli sądowoadministracyjnej. Z przytoczonych przepisów wynika bowiem, że odbiorca przemysłowy ma obowiązek uzyskać i przedstawić do umorzenia świadectwo pochodzenia, o którym mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.o.ź.e., lub uiścić opłatę zastępczą, o której mowa w pkt 2 tego przepisu. Z obowiązkiem tym związany jest obowiązek składania przez odbiorcę przemysłowego oświadczenia, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e. oraz obowiązek sporządzania przez Prezesa URE i ogłaszania w Biuletynie Informacji Publicznej URE, wykaz odbiorców przemysłowych, którzy złożyli powyższe oświadczenie. Konsekwencją braku umieszczenia w przedmiotowym wykazie danego odbiorcy przemysłowego, jest brak możliwości skorzystania przez tego odbiorcę przemysłowego z uprawnień wynikających z art. 53 ust. 1 u.o.ź.e. Z przepisów tych jednoznacznie zatem wynika, że sporny wykaz dotyczy uprawnień i obowiązków odbiorcy przemysłowego, będąc jednocześnie aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej (vide: postanowienie NSA z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt II GSK 2822/16). Oznacza to, że Skarżącemu przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na sporny wykaz.

Istotne obowiązki dla Skarżącego wynikają z art. 54 u.o.ź.e., zgodnie z którym odbiorca przemysłowy, który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3, jest obowiązany w terminie do dnia 31 sierpnia roku następującego po roku realizacji obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1, przekazać Prezesowi URE: 1) informację o: a) ilości energii elektrycznej zakupionej na własny użytek w roku realizacji obowiązku, b) spełnianiu warunków, o których mowa w art. 53 ust. 1, c) wykonaniu obowiązku, o którym mowa w art. 52 ust. 1 - w przypadku odbiorców przemysłowych, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1; 2) oświadczenie następującej treści: "Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że: 1) dane zawarte w informacji, o której mowa w art. 54 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, są zgodne z prawdą; 2) znane mi są i spełniam warunki określone w art. 53 ust. 1 ustawy, o której mowa w pkt 1"; klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Skutki niewywiązania się z powyższych obowiązków zostały uregulowane w art. 55 u.o.ź.e., zgodnie z którym odbiorca przemysłowy, który nie przekazał Prezesowi URE w terminie informacji oraz oświadczenia, o których mowa w art. 54, podał w tej informacji nieprawdziwe lub wprowadzające w błąd dane lub skorzystał z uprawnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 1 oraz w art. 96 ust. 2, nie spełniając określonych w tym przepisie warunków, nie może skorzystać z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1 oraz w art. 96 ust. 2, przez okres 5 lat od zakończenia roku, którego dotyczył obowiązek, o którym mowa w art. 52 ust. 1.

Jak wyjaśnił Prezes URE w odpowiedzi na skargę, Skarżący uzyskał status odbiorcy przemysłowego, ponieważ pismem z 24 listopada 2015 r., złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e. oraz oświadczenie, o którym mowa w art. 199 ust. 1 tej ustawy, a w konsekwencji jego dane zostały zamieszczone w Informacji Prezesa URE nr "(...)""(...)"marca 2016 r. w sprawie jednolitego wykazu odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e.

Skarżący jednak nie wywiązał się z obowiązku przekazania Prezesowi URE informacji i oświadczeń, o których mowa w art. 54 i art. 188a ust. 4 u.o.ź.e., w terminie wynikającym z dyspozycji tych przepisów, tj. do 31 sierpnia 2017 r.

Zgodnie z art. 188a ust. 4 u.o.ź.e., odbiorca przemysłowy, który złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 199 ust. 1, jest obowiązany do dnia 31 sierpnia 2017 r., przekazać Prezesowi URE: 1) informację o: a) ilości energii elektrycznej zakupionej na własny użytek w roku realizacji obowiązku, b) spełnianiu warunków, o których mowa w ust. 3, c) wykonaniu obowiązku, o którym mowa w ust. 1 - w przypadku odbiorców przemysłowych, o których mowa w ust. 2 pkt 1; 2) oświadczenie następującej treści: "Świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia wynikającej z art. 233 § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny oświadczam, że: 1) dane zawarte w informacji, o której mowa w art. 188a ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii, są zgodne z prawdą; 2) znane mi są i spełniam warunki określone w art. 188a ust. 3 ustawy, o której mowa w pkt 1"; klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Zgodnie natomiast z art. 199 ust. 1 u.o.ź.e., odbiorca przemysłowy składa Prezesowi URE oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3, po raz pierwszy w terminie do dnia 30 listopada 2015 r.

Skarżący dopiero przy piśmie z 5 października 2017 r. załączył wymagane dane, informacje i oświadczenia, których mowa w art. 54 oraz art. 188a ust. 4 u.o.ź.e., po wszczęciu przez organ postępowania w sprawie stwierdzenia braku możliwości skorzystania z uprawnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 1, oraz w art. 96 ust. 2 u.o.ź.e., w latach 2017-2021. W konsekwencji Prezes URE, decyzją z "(...)" grudnia 2017 r., stwierdził na podstawie art. 55 i art. 188a ust. 5 u.o.ź.e., że Skarżący nie może skorzystać z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1 oraz w art. 96 ust. 2 ustawy OZE w latach 2017 - 2021.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 52 ust. 5 pkt 3 u.o.ź.e., informacja którą Prezes URE ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej URE wraz z wykazem odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e., zawiera dane dotyczące ilości energii elektrycznej objętej obowiązkiem, o którym mowa w ust. 1, oraz stanowiącej podstawę do obliczenia opłaty OZE, o której mowa w art. 96 ust. 1, wyrażonej w procentach. Uprawnienie natomiast wynikające z art. 53 ust. 1 i art. 96 ust. 2 u.o.ź.e., dotyczy właśnie ilości energii elektrycznej objętej obowiązkiem, o którym mowa w art. 52 ust. 1 u.o.ź.e., oraz stanowiącej podstawę do obliczenia opłaty OZE, o której mowa w art. 96 ust. 1, wyrażonej w procentach.

W świetle powyższego, ujęcie Skarżącego w spornym wykazie odbiorców przemysłowych ogłaszanego wraz z informacją, o której mowa w art. 52 ust. 5 u.o.ź.e., w Biuletynie Informacji Publicznej URE, wobec decyzji Prezesa URE z "(...)" grudnia 2017 r. stwierdzającej, że Skarżący nie może skorzystać z uprawnień, o których mowa w art. 53 ust. 1 oraz w art. 96 ust. 2 ustawy OZE w latach 2017 – 2021, byłoby sprzeczne z treścią art. 55 u.o.ź.e.

Z tych względów, Sąd stwierdza, że Prezes URE prawidłowo nie ujął Skarżącego w wykazie odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e., ogłoszonego 29 grudnia 2017 r. w Biuletynie Informacji Publicznej URE, w związku z czym nie naruszył art. 52 ust. 4 w zw. z ust. 3 i ust. 5 u.o.ź.e. Wyjaśnienia wymaga, że kwestia sporządzenia spornego wykazu odbiorców przemysłowych, którzy złożyli oświadczenie, o którym mowa w art. 52 ust. 3 u.o.ź.e., nie ma związku z regulacją zawartą w art. 30 ustawy o podatku akcyzowym, dlatego też uzależnienie przez ustawodawcę zwolnienia od akcyzy energii elektrycznej wytwarzanej z odnawialnych źródeł energii od dokumentu potwierdzającego umorzenie świadectwa pochodzenia energii, nie miało wpływu na zaskarżoną czynność/akt Prezesa URE w niniejszej sprawie.

Sąd wyjaśnia również, że dokumenty, których dotyczył wniosek dowodowy zawarty w skardze, znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, w związku z czym Sąd przeanalizował ich treść oraz uwzględnił je rozstrzygając niniejsza sprawę.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.