Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 1323/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu Spółki W. H. A.-S. Sp. z o.o. w B. P. oraz z ww. Spółką za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres: II-XII 2009 r., I-X, XII 2010 r., III-VII 2012 r. wraz z odsetkami, oraz umorzenie kosztów egzekucyjnych w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu Spółki W. H. A.-S. Sp. z o.o. w B. P. oraz z ww. Spółką za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za okres: II-XII 2009 r., I-X, XII 2010 r., III-VII 2012 r. wraz z odsetkami, oraz umorzenie kosztów egzekucyjnych skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.

We wniosku pełnomocnik skarżącego podniósł, że wykonanie decyzji, w której wartość odpowiedzialności została określona "w niebagatelnej wysokości" pozbawi stronę środków potrzebnych dla koniecznej egzystencji ale i dorobku życia. Przywrócenie stanu poprzedniego może okazać się niemożliwe, zwłaszcza w sytuacji przeprowadzenia egzekucji przez sprzedaż majątku skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do § 3 tego artykułu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkami niemającymi zastosowania w sprawie niniejszej).

Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1064/12, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FZ 110/10, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia: "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13 i powołane tam orzecznictwo, dostępne na stronie [...]). [...] powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., sygn. II FZ 542/15, LEX).

Zatem, aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on wskazać i uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych wyżej przesłanek. Tymczasem uzasadnienie wniosku T. T. o wstrzymanie wykonania jest bardzo ogólnikowe, nie odnosi się w żaden sposób do sytuacji finansowej, majątkowej strony skarżącej. Autor wniosku powołuje się w zasadzie jedynie na wysokość kwoty wynikającej z decyzji i możliwość sięgnięcia w trybie ewentualnej egzekucji do majątku skarżącego. Stanu majątkowego jednak strona nie ujawnia, a z wniosku PPF (znajdującego się w aktach niniejszej sprawy) wynika, że strona nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego, oszczędności – tym bardziej zatem nie wiadomo, do jakiego majątku skarżącego egzekucja miałaby sięgnąć i na czym miałyby – w przypadku skarżącego –polegać nieodwracalne skutki. Wniosek strony w żaden sposób tego wyjaśnia, a Sąd nie jest zobowiązany tej wiedzy poszukiwać.

Konkludując, skoro skarżący ani jego pełnomocnik nie próbowali w żaden sposób przekonać Sąd, że w sytuacji wnioskodawcy zaistniały ustawowe przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, to tym samym nie można przyjąć, że zostały spełnione okoliczności przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji.

Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.