Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 1031/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17, art. 18, art. 29
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi G. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

POSTANOWIENIEM Z DNIA [...] NR [...], NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO W Z. UMORZYŁ JAKO BEZPRZEDMIOTOWE, POSTĘPOWANIE WSZCZĘTE WNIOSKIEM G. J. Z DNIA 22 MAJA 2012 R., DOPRECYZOWANYM PISMEM Z DNIA 6 CZERWCA 2012 R., O UMORZENIE POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO, PROWADZONEGO W OPARCIU O TYTUŁY WYKONAWCZE NR [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] Z UWAGI NA PRZEDAWNIENIE ZOBOWIĄZAŃ PODATKOWYCH OBJĘTYCH POWYŻSZYMI TYTUŁAMI. W UZASADNIENIU ROZSTRZYGNIĘCIA ORGAN PODNIÓSŁ, IŻ POSTANOWIENIEM Z DNIA [...] NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO W Z., DZIAŁAJĄC NA PODSTAWIE ART. 59 § 3 W ZWIĄZKU Z ART. 59 § 2 USTAWY Z DNIA 17 CZERWCA 1966 R. O POSTĘPOWANIU EGZEKUCYJNYM W ADMINISTRACJI (DZ. U. Z 2005 R. NR 229, POZ. 1954 ZE ZM.), UMORZYŁ POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE PROWADZONE WOBEC MAJĄTKU G. J. Z UWAGI NA USTALENIE, IŻ W TOKU TEGO POSTĘPOWANIA NIE UZYSKA SIĘ KWOTY PRZEWYŻSZAJĄCEJ WYDATKI EGZEKUCYJNE. WSKAZANE POSTANOWIENIE JEST PRAWOMOCNE, GDYŻ NIE WNIESIONO OD NIEGO ZAŻALENIA, ZATEM W OCENIE ORGANU NIE MA OBECNIE MOŻLIWOŚCI UMORZENIA POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO, KTÓRE NIE JEST JUŻ PROWADZONE.

NA POSTANOWIENIE Z DNIA [...] PEŁNOMOCNIK G. J. ZŁOŻYŁ ZAŻALENIE, W KTÓRYM WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO ROZSTRZYGNIĘCIA I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPATRZENIA Z UWAGI NA KONIECZNOŚĆ PRZEPROWADZENIA DODATKOWEGO POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO CELEM WSZECHSTRONNEGO I WYCZERPUJĄCEGO WYJAŚNIENIA OKOLICZNOŚCI SPRAWY. ZAUWAŻYŁ, ŻE WBREW TEMU, CO TWIERDZI ORGAN EGZEKUCYJNY, NIE MOŻNA UZNAĆ, ŻE WSZCZĘTE WNIOSKIEM Z DNIA 22 MAJA 2012 R. (UZUPEŁNIONYM PISMEM Z DNIA 6 CZERWCA 2012 R.) POSTĘPOWANIE JEST BEZPRZEDMIOTOWE, BOWIEM PRZECZĄ TEMU OKOLICZNOŚCI W POSTACI NIEISTNIENIA ZOBOWIĄZAŃ OBJĘTYCH WSKAZANYMI TYTUŁAMI WYKONAWCZYMI Z UWAGI NA ICH PRZEDAWNIENIE. W OCENIE PEŁNOMOCNIKA, FAKT TEN ZOSTAŁ POMINIĘTY PRZEZ NACZELNIKA URZĘDU SKARBOWEGO W Z. PRZY WYDAWANIU POSTANOWIENIA Z DNIA [...].

POSTANOWIENIEM Z DNIA [...] NR [...] DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W Ł. UTRZYMAŁ W MOCY ROZSTRZYGNIĘCIE ORGANU I INSTANCJI.

W UZASADNIENIU ORGAN POWOŁAŁ BRZMIENIE ART. 17 § 1 I ART. 18 USTAWY O POSTĘPOWANIU EGZEKUCYJNYM W ADMINISTRACJI ORAZ ART. 105 USTAWY – KODEKS POSTĘPOWANIA ADMINISTRACYJNEGO (DZ. U. Z 2000 R., NR 98, POZ. 1071 ZE ZM.) I WSKAZAŁ, IŻ POSTĘPOWANIE W SPRAWIE ZŁOŻONEGO PRZEZ SKARŻĄCEGO W DNIU 22 MAJA 2012 R. WNIOSKU (UZUPEŁNIONEGO PISMEM Z DNIA 6 CZERWCA 2012 R.) ZOSTAŁO UMORZONE ZE WZGLĘDU NA JEGO BEZPRZEDMIOTOWOŚĆ. ORGAN ODWOŁAWCZY PODNIÓSŁ, ŻE NACZELNIK URZĘDU SKARBOWEGO W Z. POSTANOWIENIEM Z DNIA [...] UMORZYŁ JUŻ POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE PROWADZONE WOBEC G. J. NA PODSTAWIE WW. TYTUŁÓW WYKONAWCZYCH. POSTANOWIENIE TO ZOSTAŁO DORĘCZONE SKARŻĄCEMU W DNIU 11 KWIETNIA 2012 R. W TRYBIE ART. 43 K.P.A. Z UWAGI NA FAKT, IŻ SKARŻĄCY NIE SKORZYSTAŁ Z PRZYSŁUGUJĄCEGO MU PRAWA DO ZŁOŻENIA ZAŻALENIA, POWYŻSZE POSTANOWIENIE STAŁO SIĘ PRAWOMOCNE. ZATEM, W OCENIE DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W Ł., PONOWNE UMORZENIE POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO, PROWADZONEGO WOBEC SKARŻĄCEGO NA PODSTAWIE WW. TYTUŁÓW WYKONAWCZYCH BYŁOBY NIEUPRAWNIONE.

ZA NIEZASADNE ORGAN UZNAŁ RÓWNIEŻ ZAWARTE W ZAŻALENIU ZARZUTY NARUSZENIA ART. 6, 7, 8, 71, § 1 I 80 K.P.A. POPRZEZ NIEDOPEŁNIENIE OBOWIĄZKU ZEBRANIA I ROZPATRZENIA W SPOSÓB WYCZERPUJĄCY CAŁEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO, NIEUWZGLĘDNIENIE SŁUSZNEGO INTERESU STRONY ORAZ ZASADY POGŁĘBIANIA ZAUFANIA OBYWATELI DO ORGANÓW PAŃSTWA. PODKREŚLIŁ, IŻ W DNIU SKŁADANIA WNIOSKU Z DNIA 22 MAJA 2012 R. (UZUPEŁNIONEGO PISMEM Z DNIA 6 CZERWCA 2012 R.) O UMORZENIE POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO, NIE BYŁO PROWADZONE WOBEC SKARŻĄCEGO POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE NA PODSTAWIE WW. TYTUŁÓW WYKONAWCZYCH, A ZATEM BRAK BYŁO PODSTAW DO MERYTORYCZNEGO ROZPATRYWANIA WNIOSKU I PROWADZENIA POSTĘPOWANIA WYJAŚNIAJĄCEGO W TYM ZAKRESIE.

W SKARDZE NA POWYŻSZE POSTANOWIENIE, WNIESIONEJ DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W ŁODZI, PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO ZARZUCIŁ NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA MAJĄCYCH ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TJ.:

- ART. 29 U.P.E.A., POPRZEZ PROWADZENIE EGZEKUCJI W SYTUACJI, GDY NIE ISTNIAŁ OBOWIĄZEK PODLEGAJĄCY EGZEKUCJI,

- ART. 59 § 1 PKT 2 U.P.E.A. POPRZEZ BRAK UMORZENIA POSTĘPOWANIA Z POWODU WYGAŚNIĘCIA ZOBOWIĄZAŃ PODATKOWYCH W SYTUACJI, GDY DOSZŁO DO PRZEDAWNIENIA,

- ART. 6 K.P.A. W ZWIĄZKU Z ART. 18 U.P.E.A. POPRZEZ NIEZASTOSOWANIE SIĘ DO DYSPOZYCJI ART. 29 I 59 § 1 PKT 2 U.P.E.A.,

- ART. 7 I ART. 77 § 1 K.P.A. W ZWIĄZKU Z ART. 18 U.P.E.A. POPRZEZ NIEDOPEŁNIENIE OBOWIĄZKU ZEBRANIA I ROZPATRZENIA W SPOSÓB WYCZERPUJĄCY CAŁEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO, W SZCZEGÓLNOŚCI POPRZEZ POMINIĘCIE OKOLICZNOŚCI ŚWIADCZĄCYCH O PRZEDAWNIENIU ZOBOWIĄZAŃ PODATKOWYCH, KTÓRE ORGAN POWINIEN BRAĆ POD UWAGĘ Z URZĘDU,

- ART. 8 K.P.A. W ZWIĄZKU Z ART. 18 U.P.E.A., POPRZEZ NARUSZENIE ZASADY PROWADZENIA POSTĘPOWANIA W SPOSÓB BUDZĄCY ZAUFANIE DO ORGANÓW EGZEKUCYJNYCH I OPARCIE ROZSTRZYGNIĘCIA O NIEPEŁNY MATERIAŁ DOWODOWY,

- ART. 80 K.P.A. W ZW. Z ART. 18 U.P.E.A., POPRZEZ PRZEKROCZENIE GRANIC SWOBODNEJ OCENY DOWODÓW,

- ORAZ ART. 105 § 1 K.P.A. W ZW. Z ART. 18 U.P.E.A. POPRZEZ NIEWŁAŚCIWE ZASTOSOWANIE W SYTUACJI BRAKU PODSTAW DO UZNANIA, ŻE POSTĘPOWANIE WSZCZĘTE NA WNIOSEK SKARŻĄCEGO BYŁO BEZPRZEDMIOTOWE W SYTUACJI, GDY DO UMORZENIA POSTĘPOWANIA DOSZŁO W OPARCIU O NIEWŁAŚCIWĄ PRZESŁANKĘ FAKTYCZNĄ, TJ. WSKUTEK PRZYJĘCIA, ŻE W POSTĘPOWANIU EGZEKUCYJNYM NIE UZYSKA SIĘ KWOTY PRZEWYŻSZAJĄCEJ WYDATKI EGZEKUCYJNE, GDY DO PODJĘCIA CZYNNOŚCI W OGÓLE NIE MOGŁO DOJŚĆ Z UWAGI NA PRZEDAWNIENIE SIĘ ZOBOWIĄZAŃ PODATKOWYCH.

PEŁNOMOCNIK SKARŻĄCEGO WNIÓSŁ O UWZGLĘDNIENIE SKARGI I UCHYLENIE ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA ORAZ POSTANOWIENIA ORGANU I INSTANCJI, JAK RÓWNIEŻ ZASĄDZENIE ZWROTU KOSZTÓW POSTĘPOWANIA, W TYM ZWROTU KOSZTÓW ZASTĘPSTWA PROCESOWEGO. W UZASADNIENIU SKARGI PODNIÓSŁ, IŻ WSKUTEK UPŁYWU PIĘCIOLETNIEGO TERMINU PRZEDAWNIENIA ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO ULEGŁ ROZWIĄZANIU Z MOCY SAMEGO PRAWA STOSUNEK ZOBOWIĄZANIA PODATKOWEGO ŁĄCZĄCY SKARŻĄCEGO ORAZ ORGAN, BĘDĄCY WIERZYCIELEM. TYM SAMYM BRAK JEST WIERZYTELNOŚCI, KTÓRE MIAŁYBY ZOSTAĆ WYKONANE W DRODZE POSTĘPOWANIA EGZEKUCYJNEGO.

W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ DYREKTOR IZBY SKARBOWEJ W Ł. WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE, POWTARZAJĄC STANOWISKO I ARGUMENTY ZAWARTE W UZASADNIENIU ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA. NADTO WSKAZAŁ, IŻ POSTĘPOWANIE EGZEKUCYJNE PROWADZONE WOBEC G. J. NA PODSTAWIE WW. TYTUŁÓW WYKONAWCZYCH ZOSTAŁO ZAKOŃCZONE POPRZEZ UMORZENIE, ZATEM STOSOWANIE W NINIEJSZEJ SPRAWIE REGULACJI ZAWARTYCH W ART. 29 U.P.E.A. NIE ZNAJDUJE UZASADNIENIA.

WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE:

ZGODNIE Z ART. 1 § 1 USTAWY Z DNIA 25 LIPCA 2002 ROKU - PRAWO O USTROJU SĄDÓW ADMINISTRACYJNYCH (DZ. U. NR 153, POZ. 1269 ZE ZM.) SĄDY ADMINISTRACYJNE SPRAWUJĄ WYMIAR SPRAWIEDLIWOŚCI PRZEZ KONTROLĘ DZIAŁALNOŚCI ADMINISTRACJI PUBLICZNEJ. W MYŚL NATOMIAST ART. 1 § 2 WYMIENIONEJ USTAWY KONTROLA, O KTÓREJ MOWA W § 1 SPRAWOWANA JEST POD WZGLĘDEM ZGODNOŚCI Z PRAWEM, JEŻELI USTAWY NIE STANOWIĄ INACZEJ.

Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 t. j.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Rozpatrując skargę, w tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie naruszało przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do jego uchylenia.

Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie organu administracji, które umarzało jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych, objętych tytułami wykonawczymi nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], wystawionymi przez Dyrektora Izby Celnej w Ł.

Przystępując do oceny zgodności z prawem powyższego postanowienia należy wskazać, że zgodnie z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej zwanej u.p.e.a., o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia. Na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli ustawa lub Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. W myśl natomiast art. 18 u.p.e.a, jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Jak wynika z art. 105 § 1 Kpa., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania.

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych jak i poglądów doktryny - bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość może wynikać z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, ale zawsze oznacza brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest natomiast konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu.

W rozumieniu art. 105 § 1 Kpa., sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne (wyrok WSA w Łodzi z 8 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 101/11, opubl. w CBOiS).

Odnosząc takie rozumienie pojęcia "bezprzedmiotowości" do stanu rzeczy zaistniałego w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 22 maja 2012 r. nie mogło zakończyć się wydaniem przez organ merytorycznego rozstrzygnięcia.

Żądanie skarżącego o umorzenie postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze nr: [...] , [...] ,[...] ,[...], [...], [...], [...] z uwagi na przedawnienie zobowiązań podatkowych objętych tymi tytułami, nie znajdowało uzasadnienia, gdyż w chwili złożenia wniosku, postępowanie to nie było już prowadzone. Bezspornym jest bowiem, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec G. J. na podstawie ww. tytułów wykonawczych zostało przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. umorzone postanowieniem z dnia [...] z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Postanowienie to zostało G. J. doręczone w trybie art. 43 k.p.a., a skarżący nie skorzystał z możliwości wniesienia zażalenia, zatem stało się ostateczne. Wobec powyższego, przestał istnieć przedmiot złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 22 maja 2012 r. W niniejszej sprawie Sąd podziela zatem stanowisko organów, co do braku podstaw prawnych do umarzania postępowania egzekucyjnego, które zostało już wcześniej skutecznie umorzone, a prowadzone było na podstawie wskazanych przez skarżącego we wniosku tytułów wykonawczych. Dopóki w obrocie prawnym pozostaje ostateczne postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze nr: [...], [...], [...], [...], [...] , [...], [...] z uwagi na bezskuteczność egzekucji, nie ma podstaw prawnych do wydania kolejnego postanowienia o umorzeniu postępowania, które już się nie toczy.

Nie znajduje również uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organy prowadzące postępowanie przepisów art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. Z uwagi bowiem na wskazany wyżej fakt, iż w dniu składania wniosku jego przedmiot już nie istniał, nie można organom postawić skutecznie zarzutu naruszenia postępowania dowodowego. Nie istniała konieczność przeprowadzania postępowania wyjaśniającego na okoliczność przedawnienia zobowiązań G. J. objętych ww. tytułami wykonawczymi, skoro i tak brak było podstaw do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia już raz skutecznie umorzonego postępowania egzekucyjnego. Fakt, iż przedmiotowe postępowanie egzekucyjne zostało już ostatecznie umorzone nie był natomiast przez skarżącego kwestionowany i wynikał wprost z załączonych do akt administracyjnych dokumentów. Ponieważ postępowanie egzekucyjne nie toczyło się, nie istniała również konieczność przeprowadzania dowodów na tę okoliczność.

W prowadzonym postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło również naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa. Wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Wcześniejsze umorzenie postępowania egzekucyjnego spowodowało brak podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącego i konieczność umorzenia wszczętego nim postępowania.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 29 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. wskazać należy, iż zgodnie z § 1 art. 29, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli natomiast obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy nie podlega egzekucji administracyjnej lub tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2, organ egzekucyjny nie przystępuje do egzekucji, zwracając tytuł wierzycielowi (§ 2). Zgodnie natomiast z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał.

Przepis art. 29 dotyczy warunków zarówno dopuszczalności wszczęcia egzekucji, jak i dopuszczalności prowadzenia egzekucji. Zasadniczymi przesłankami jego zastosowania jest istnienie obowiązku oraz jego wymagalność i zasadność. Jeśli chodzi o istnienie obowiązku, to warunkiem stosowania przymusu administracyjnego jest ciągłe istnienie źródła kreującego ten obowiązek jako możliwy do wyegzekwowania, a więc istnienie albo decyzji, z której on wynika, albo stosownej deklaracji (zeznania) podatkowej. Natomiast wymagalność obowiązku (w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.) oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od niej, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego prawo żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r., III SA/Wa 1469/07, LEX nr 361255). Podkreślenia zatem wymaga, iż wymagalność i zasadność to cechy obowiązków istniejących. Natomiast w rozpatrywanej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec G. J. zostało umorzone z uwagi na bezskuteczność egzekucji. Przestał zatem istnieć przedmiot postępowania. Powołany przepis art. 29 u.p.e.a ma zatem zastosowanie w sytuacji, gdy nie została jeszcze wszczęta egzekucja administracyjna – obejmuje on etap, w którym organ z urzędu bada jej dopuszczalność. Oznacza to, że stosowanie powyższego przepisu w niniejszym stanie faktycznym, w którym egzekucja już nie była prowadzona, nie znajduje uzasadnienia.

REASUMUJĄC, STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE ROZSTRZYGNIĘCIE DYREKTORA IZBY SKARBOWEJ W Ł. Z DNIA [...] NR [...] NIE NARUSZA OBOWIĄZUJĄCEGO PRAWA, A PRZYTOCZONA W UZASADNIENIU ZASKARŻONEGO POSTANOWIENIA ARGUMENTACJA W PEŁNI ZASŁUGUJE NA UWZGLĘDNIENIE.

W TYM STANIE RZECZY, NA PODSTAWIE ART. 151 USTAWY – PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI, SĄD ORZEKŁ JAK W SENTENCJI.

P.M.