Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 15/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 57 par. 3, art. 211, art. 212, art. 214
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: par. 2 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J.S. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1225/12 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi J.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

I

Objętym zażaleniem zarządzeniem z dnia 31 października 2012 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wezwał J.S. do uiszczania wpisu sądowego w kwocie 100 złotych od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W podstawie prawnej wskazano przepisy art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oraz § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, dalej: rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r.).

II

Zażaleniem J.S. zaskarżył to zarządzenie w całości zarzucając mu:

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na ich treść poprzez nieuwzględnienie przy żądaniu wysokości uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 1.500 złotych takich okoliczności jak wydanie zaskarżonych aktów (postanowień SKO w K.) w jednym postępowaniu administracyjnym, wniesienie przez skarżącego jednej skargi, jednym pismem odnośnie tej czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę z dnia 6 września 2011 r., dotyczące 15 tytułów wykonawczych wskazanych w tym zajęciu i dołączonych do niego ich odpisów, dotyczącej tych samych rodzajowo należności pieniężnych (opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty parkingowej), dotyczących tego samego zobowiązanego, tego samego wierzyciela, tego samego organu egzekucyjnego i tego samego organu wydającego zaskarżone skargą orzeczenia, która dotyczy bezprawnie wydanych przez SKO 15 postanowień zamiast jednego postanowienia, a następnie rozdzielenie wniesionej skargi przez Sąd na 15 odrębnych skarg poprzez nieuwzględnienie przez Sąd powyższych okoliczności, a także względów ekonomiki procesowej, charakteru sprawy, co skutkowało bezpodstawnym żądaniem uiszczenia przez skarżącego wpisu od każdej rozbitej skargi w kwocie po 100 złotych, co daje kwotę 1.500 złotych zamiast kwoty 100 złotych, podczas gdy wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia) wnosi 2.000 zł;

- obrazę przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 57 § 3, art. 233 i art. 231 p.p.s.a. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r., która niewątpliwie mogła mieć wpływ na treść zaskarżonych zarządzeń poprzez zastosowanie tego przepisu i żądanie na tej podstawie uiszczenia wpisu sądowego od każdej rozdzielonej skargi i nieuwzględnienie charakteru i okoliczności sprawy, której wniesiona skarga dotyczy, a w szczególności, że przedmiot sporu dotyczy jednej czynności egzekucyjnej, tj. bezprawnego zajęcia wynagrodzenia za pracę, które otrzymałem jednym pismem z dnia 6 września 2011 r. odnośnie wskazanych w nim 15 tytułów wykonawczych i załączonych do niego ich odpisów, tak więc zajęcie spornej należności nastąpiło wskutek jednej czynności egzekucyjnej, dotyczy tych samych rodzajowo należności pieniężnych (opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty parkingowej), dotyczy tego samego zobowiązania, tego samego wierzyciela, tego samego organu egzekucyjnego i tego samego organu wydającego zaskarżone przez skarżącego orzeczenia – bezprawie wydanych przez SKO 15 postanowień, zamiast jednego postanowienia, a następnie rozdzielenia wniesionej skargi przez Sąd na 15 odrębnych skarg poprzez nieuwzględnienie przez Sąd powyższych okoliczności, a także względów ekonomiki procesowej, charakteru sprawy, co skutkowało bezpodstawnym żądaniem uiszczenia przez skarżącego wpisu od każdej rozbitej skargi w kwocie po 100 złotych, co daje kwotę 1.500 złotych zamiast kwoty 100 złotych podczas gdy wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia) wynosi 2.000 złotych, a zatem żądany wpis stanowi aż 75% wartości przedmiotu sporu.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o zmianę zarządzeń poprzez wezwanie do uiszczenia jednego wpisu od złożonej przez skarżącego jednym pismem skargi w wysokości 100 złotych, a nie w wysokości 1.500 złotych po rozłączeniu wniesionej skargi przez Sąd na 15 odrębnych skarg, podczas gdy wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie, dotyczącej egzekucji należności pieniężnych wynosi 2.000 złotych, a więc wartość żądanego od skarżącego wpisu sądowego stanowi 75% wartości przedmiotu zaskarżenia, bądź o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w G. Skarżący wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonych zarządzeń do czasu rozpoznania niniejszego zażalenia.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 57 § 3 p.p.s.a. jeśli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Przepis ten nakazuje zatem, w sytuacji gdy strona skarży jednocześnie więcej niż jeden akt, rozdzielenie tych skarg, nadanie każdej sprawie osobnej sygnatury i orzekanie w każdej z tych spraw indywidualnie (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1068/11). Wiąże się to również z koniecznością uiszczenia wpisu od każdej z tak rozdzielonych skarg, stosownie do treści przepisów art. 211, art. 212 i 214 p.p.s.a. zgodnie, z którymi do uiszczenia kosztów sądowych zobowiązany jest ten kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, a którą jest wpis i opłata kancelaryjna.

Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że skargą z dnia 20 września 2012 r., J.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. piętnaście postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o numerach wyszczególnionych w skardze i odpowiedzi na tę skargę, jaką wniósł organ. Zauważyć również należy, że każde z zaskarżonych postanowień SKO dotyczyło odrębnych postanowień wydanych przez Dyrektora Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w K. w przedmiocie negatywnego zaopiniowania zarzutów wniesionych przez zobowiązanego w sprawach prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie piętnastu tytułów egzekucyjnych wystawionych przez Prezydenta Miasta K. przeciwko skarżącemu. Tym samym przedmiotem rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. było piętnaście spraw dotyczących postępowań egzekucyjnych prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej: ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W takim stanie sprawy niewątpliwym jest, iż jedną skargą rozumianą jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym, zaskarżono jednocześnie więcej niż jeden akt organu administracji publicznej. Spełniona zatem została przesłanka określona w powołanym art. 57 § 3 p.p.s.a. nakazująca w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, rozdzielenie skarg na odrębne sprawy sądowoadministracyjne, których z uwagi na ilość postanowień Samorządowego Kolegium Odwoławczego będzie piętnaście.

Mając na uwadze prawidłowość rozdzielenia spraw administracyjnych – egzekucyjnych - objętych skargą z 20 września 2009 r. na odrębne postępowania sądowe, zasadnym było wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi wyodrębnionej w tej sprawie w wysokości ustalonej na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 16 grudnia 2003 r.

Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu zażalenia stanowiska skarżącego o niezasadności rozdzielenia spraw administracyjnych objętych jego skargą, a opartego o treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 2390/11, stwierdzić należy, że jest ono błędne. Powołane orzeczenie jakkolwiek odnosiło się do kwestii zastosowania przez wojewódzki sąd administracyjny art. 57 § 3 p.p.s.a., to nie pozawala na wysnucie takich wniosków jakie wywiódł z niego skarżący. Skarżący powołując się na pierwszą z tez postanowienia NSA pominął treść drugiej tezy tego orzeczenia, która doprecyzowuje stanowisko zawarte w pierwszej tezie. Naczelny Sąd Administracyjny w tezie tej wskazał bowiem, że "w sytuacji, gdy strona wskazuje jako zaskarżone rozstrzygnięcia organów obu instancji wydane w jednym postępowaniu administracyjnym, to choćby pierwsze rozstrzygnięcie miało charakter merytoryczny a drugie procesowy, należy uznać, że strona wnosi jedną skargę, w której kwestionuje ostateczne rozstrzygnięcie podjęte przez organ odwoławczy, które to rozstrzygnięcie prowadzi jednocześnie do utrwalenia merytorycznego rozstrzygnięcia organu I instancji, kwestionowanego przez stronę.". Teza tego orzeczenia nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, w której zaskarżeniu podlegało piętnaście postanowień organu administracji II instancji dotyczących tej samej ilości spraw administracyjnych – egzekucyjnych, a nie decyzji organu I lub II instancji, co do których skarga była nieprecyzyjna i obejmowała oba akty.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.