Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 229/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 i  art. 6
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Andrzej Góraj, Protokolant Sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. K. na bezczynność P. S.A. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2009 r. B. K. zwróciła się do P. S.A. o zajęcie stanowiska zgodnie z obowiązującym prawem w związku z odpowiedzialnością cywilną i karną banku z tytułu: wykorzystania banku do działalności przestępczej, nieprzestrzegania przepisów prawa bankowego, współsprawstwa w próbie wyłudzenia pieniędzy na podstawie stworzonej i sfałszowanej umowy kredytowej z dnia [...] stycznia 1991 r., szkód wyrządzonych w celu osiągnięcia korzyści finansowej przez tworzenie fikcyjnej umowy kredytowej, naruszenia zasady współżycia społecznego i Konstytucji RP, dyskryminacji gospodarczej z naruszeniem prawa bankowego, groźby bezprawnej i spowodowania przymusowej emigracji w obronie życia i wolności, naruszenia miru rodziny i trwałego uszczerbku na zdrowiu. W związku z powyższym wniosła o wydanie decyzji z uwzględnieniem osoby odpowiedzialnej za wydanie decyzji, podanie gdzie i w jakim terminie może odwołać się od decyzji, uwzględnienie podstawowej kwoty kredytu bez odsetek, dokładne podanie okresu realizacji kredytu i sposobu jego wykorzystania. Wniosła również o podanie w sposób szczegółowy podstawy prawnej i zasad przy udzielaniu kredytów celowych na realizację zadania inwestycyjnego.

Wskazała, że udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową jest niezbędne dla obrony jej prawa materialnego i bardzo ważnego interesu prywatnego.

W odpowiedzi na powyższe pismo P. S.A. pismem z dnia [...] października 2009 r., odnosząc się do żądania udzielenia informacji publicznej, poinformował, że wszelkie informacje stanowiące tajemnicę bankową mogą być udzielone wyłącznie podmiotom wskazanym w art. 105 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (Dz. U. Nr 72, poz. 665 z późn. zm.).

We wniosku o udostępnienie informacji publicznej skierowanym do Ministra Finansów za pośrednictwem P. S.A. B. K., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwróciła się o udostępnienie informacji w zakresie sfinansowania zadania inwestycyjnego – pawilonu handlowo usługowego – przez P. w B. w latach 1990-1992. Wniosła o podanie, w jakiej wysokości Zarząd [...] uzyskał kredyt na sfinansowanie ww. inwestycji w 1990 r. oraz podanie oprocentowania wysokości tego kredytu.

Odpowiadając na powyższy wniosek, P. S.A. pismem z grudnia 2009 r. (nieopatrzonym datą dzienną) nr [...], poinformował skarżącą, że bank nie jest instytucją właściwą do pośredniczenia w przekazywaniu skarg i wniosków do Ministerstwa Finansów, odsyłając w załączeniu wskazany wyżej wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W piśmie z dnia 28 grudnia 2009 r., nadanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości w dniu 11 stycznia 2010 r. B. K. wskazała, iż wnosi skargę na decyzję – brak decyzji:

1. [...] z grudnia 2009 r., otrzymano 14 grudnia 2009 r. – P. W.,

2. [...] z dnia [...] listopada 2009 r. – Komisja Nadzoru Finansowego,

3. [...] z dnia [...] listopada 2009 r. – Prezes Sądu Okręgowego w L.,

4. [...] z dnia [...] września 2008 r. – Prezes Sądu Rejonowego w B.,

5. [...] z dnia [...] listopada 2009 r. – Prezes Sądu Okręgowego w L.,

6. [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. – Ministerstwo Sprawiedliwości.

Wskazała, że powyższe decyzje (brak decyzji) zostały wydane z rażącym naruszeniem zasady jawności, zasady współżycia społecznego, zasady państwa prawa, z naruszeniem prawdy obiektywnej i naruszeniem prawa konstytucyjnego, a tym samym został naruszony słuszny interes obywatela, jej bardzo ważny interes prawny i bardzo ważny interes materialny. W dalszej części skargi stwierdziła, że domaga się udostępnienia dowodów płatności urzędowo potwierdzonych przez bank P. w B. dotyczących faktycznie uzyskanego kredytu w 1990 r. przez Zarząd [...] w B., a także dowodów płatności urzędowo potwierdzonych przez bank P. S.A. dotyczących rzekomo uzyskanego kredytu w latach 1991-1992. W jej ocenie, kredyt został stworzony na potrzeby sądów i prokuratury na podstawie stworzonej umowy kredytowej z dnia [...] stycznia 1991 r. Wskazała, że P. S.A. naruszył zasadę jawności.

Z uwagi na nieprecyzyjne wskazanie przedmiotu skargi, pismem z dnia 10 lutego 2010 r. Sąd wezwał B. K. do usunięcia jej braków formalnych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez oznaczenie organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy oraz wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności lub, jeśli skarga dotyczy bezczynności organu, wskazanie w zakresie niewydania jakiego aktu lub niepodjęcia jakiej czynności skarga została złożona.

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżąca w piśmie z dnia 28 lutego 2010 r. wyjaśniła, iż jej skarga z dnia 28 grudnia 2009 r. dotyczy czterech organów administracji, odnosząc się zaś do zarzutów dotyczących P. S.A., wskazała, iż skarży bezczynność, brak decyzji i naruszenie prawa bankowego, wskazując m.in. swoje pismo do banku z dnia [...] września 2009 r.

W odpowiedzi na skargę organ – P. S.A. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że żądane przez skarżącą informacje objęte są tajemnicą bankową.

Na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. skarżąca oświadczyła, że P. S.A. jest w bezczynności w zakresie odpowiedzi na jej wniosek z dnia [...] września 2009 r. dotyczący umowy kredytu zawartej w dniu [...] stycznia 1991 r. pomiędzy P. S.A. Oddział w B. a [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem legalności.

Jednocześnie, stosownie do art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,

2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty,

3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4. inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

5. oraz na bezczynność organów w wyżej wymienionych przypadkach.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w przewidzianym prawem terminie.

Rozpoznawana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) (zwana dalej udip), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie.

Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Przykładowy katalog informacji publicznych zawiera przepis art. 6 udip, w którym wymieniono m.in. informację o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a udip).

Pojęcie informacji publicznej jest zarówno przez doktrynę, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych rozumiane bardzo szeroko, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego organu. Informację publiczną stanowi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i tych, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także tych, które tylko w części dotyczą działalności organu), nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1542/08, LexPolonica nr 2263509, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 721/08, LEX nr 423325, wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 123/06, LEX nr 291357). Przyjąć zatem należy, że "analiza art. 6 udip wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu" (I. Kamińska, M. Rozłupka – Ostrowska, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, opublikowany w LexPolonica), nie jest więc informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły.

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż skarżąca w piśmie z dnia [...] września 2009 r. wystąpiła o zajęcie stanowiska przez władze P. S.A. w związku z jego odpowiedzialnością cywilną i karną z tytułu:

• wykorzystania banku do działalności przestępczej,

• nieprzestrzegania przepisów bankowych,

• współsprawstwa przy próbie wyłudzania pieniędzy na podstawie sfałszowanej umowy kredytu z dnia [...] stycznia 1991 r.,

• szkody wyrządzonej w celu osiągnięcia korzyści finansowej przez tworzenie fikcyjnej umowy kredytowej,

• naruszenia przez działalność banku zasad współżycia społecznego i Konstytucji RP,

• dyskryminacji gospodarczej z naruszeniem przepisów prawa bankowego,

• groźby bezprawnej i spowodowania przymusowej emigracji w obawie o życie i wolność,

• naruszenia miru rodziny i trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Przy odpowiedzi na powyższe pytania zobowiązany do udzielenia informacji publicznej miał wskazać osoby prawnie odpowiedzialne za wydaną decyzję, podać sposób odwołania się od decyzji, uwzględnić podstawę prawną kredytu, okres jego realizacji i sposób wykorzystania oraz zasady udzielania spornego kredytu.

Tak zadane pytanie oznacza, że skarżąca w istocie nie żądała informacji o istniejących faktach lub informacjach, ale chciała, by podmiot zobowiązany do udzielenia informacji złożył oświadczenie w związku ze sporem, jaki toczy B. K. z bankiem, a dotyczącym kredytu udzielonego przez tę instytucję finansową [...] w dniu [...] stycznia 1991 r. Należy w tym miejscu przypomnieć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Oznacza to, że zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 2/04, opublikowany w CBOSA). Tak więc należy uznać, że skoro wniosek skarżącej nie dotyczył informacji publicznej, to P. S.A., nie udzielając B. K. odpowiedzi na pytania zadane w piśmie z dnia [...] września 2009 r., nie jest w bezczynności.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.