Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 32/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3  par. 2  pkt 1-4a i 8,  art. 149 par. 1 i 2,  art. 151,  art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant Specjalista Małgorzata Krajewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi J. Ż. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie budowy urządzenia reklamowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu "[...]" Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie urządzenia reklamowego ustawionego na działce nr "[...]" w "[...]", na rogu ulic "[...]" i "[...]", bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego PINB w "[...]" ustalił, że na ww. działce inwestor A. W. ustawił urządzenie reklamowe składające się z żelbetowej stopy prefabrykowanej o wymiarze podstawy "[...]" oraz ekranu o szerokości "[...]" przymocowanego do umieszczonej w stopie stalowej konstrukcji. Inwestor uzasadnił wykonanie spornego urządzenia dokonanym zgłoszeniem z dnia "[...]" planowanej inwestycji do Starostwa Powiatowego oraz pismem Starosty "[...]" z dnia "[...]" o braku sprzeciwu do zamiaru montażu powyższego urządzenia reklamowego. Organ ustalił jednak, że usytuowanie spornego urządzenia różni się w zasadniczy sposób od lokalizacji wskazanej w zgłoszeniu.

Stwierdzając możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej PINB w "[...]" postanowieniem z dnia "[...]" działając na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na inwestora A. W. obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, w terminie 45 dni od daty otrzymania postanowienia. We wskazanym terminie strona nie wykonała obowiązku wynikającego ze wspomnianego postanowienia. W związku z tym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" decyzją z dnia "[...]" nakazał rozbiórkę przedmiotowego urządzenia reklamowego. Dnia "[...]" organ pierwszej instancji przesłał akta sprawy z odwołaniem organowi drugiej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji PINB z dnia "[...]", Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Inwestor złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 29/11, wskazując na niewłaściwy tryb postępowania wynikający z art. 48 ustawy Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie PINB w "[...]" z dnia "[...]".

Dnia "[...]" WSA w Olsztynie zwrócił akta sprawy PINB w "[...]". W trakcie ponownego postępowania, postanowieniem z dnia "[...]" PINB w "[...]", działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, nałożył na A. W. obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, inwentaryzacji wraz z oceną techniczną urządzenia reklamowego ustawionego na działce nr "[...]" w "[...]".

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. Ż. Zatem akta sprawy dnia "[...]" zostały przekazane z zażaleniem organowi drugiej instancji. Po rozpatrzeniu zażalenia, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]" uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" A. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 15 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 828/11, oddalił skargę A. W.

Dnia "[...]" WINB zwrócił akta sprawy organowi pierwszej instancji. Następnie PINB postanowieniem z dnia "[...]", na podstawie art. 81 c Prawa budowlanego, nałożył na A. W. obowiązek przedłożenia, w terminie 60 dni od daty otrzymania postanowienia, inwentaryzacji wraz z oceną techniczną urządzenia reklamowego ustawionego na działce nr "[...]" w "[...]’.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł J. Ż. W związku z czym PINB w "[...]" dnia "[...]" przekazał akta sprawy z zażaleniem organowi drugiej instancji. Po rozpatrzeniu zażalenia, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia "[...]" utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W dniu "[...]" WINB zwrócił akta sprawy organowi pierwszej instancji. W dniu "[...]" do PINB w "[...]" wpłynęła inwentaryzacja i ocena techniczna urządzenia reklamowego. Opierając się na zawartych w powyższej inwentaryzacji i ocenie technicznej ustaleniach, wobec stwierdzenia barku przesłanek do zastosowania przepisów art. 51 ust. 1 lub 2 ustawy Prawo budowlane, PINB w "[...]" decyzją z dnia "[...]" stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązków i w dniu "[...]" przesłał akta sprawy z odwołaniem organowi drugiej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania J. Ż. od powyższej decyzji, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" uchylił zaskarżoną decyzję PINB z dnia "[...]" w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W dniu "[...]" WINB zwrócił PINB w "[...]" akta sprawy. Stosując się do zawartych w decyzji z dnia "[...]" wytycznych, PINB postanowieniem z dnia "[...]" nałożył na A. W. obowiązek przedłożenia, w terminie 30 dni od daty otrzymania postanowienia, uzupełnienia orzeczenia technicznego.

W dniu "[...]" do PINB w "[...]’ wpłynęło uzupełnienie orzeczenia technicznego. Nie znajdując w sprawie przesłanek do zastosowania przepisów art. 51 ust. 1 lub 2 ustawy Prawo budowlane, PINB w "[...]" decyzją z dnia "[...]", działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, ponownie stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązków i w dniu "[...]" przekazał akta sprawy z odwołaniem J. Ż. od tej decyzji organowi drugiej instancji.

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia "[...]" utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego J. Ż. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. WSA w Olsztynie wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1141/12, wskazując na brak wykonania wcześniejszych zleceń Sądu i pominięcie ustanowionego przez J. Ż. pełnomocnika, uchylił zaskarżoną decyzję WINB z dnia "[...]" i utrzymaną nią w mocy decyzję PINB w "[...]" z dnia "[...]".

W dniu "[...]" J. Ż. wezwał Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1141/12, i wydanie nakazu rozbiórki urządzenia reklamowego.

Po otrzymaniu w dniu "[...]" akt sprawy z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1141/12, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" pismami z dnia "[...]" i z dnia "[...]" zwrócił się do J. Ż. o wypowiedzenie się w sprawie ewentualnego ustanowienia pełnomocnika. Na powyższe pisma (otrzymane w dniu "[...]" i w dniu "[...]") J. Ż. nie odpowiedział.

W dniu "[...]" J. Ż. wniósł do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy legalności budowy na działce "[...]" urządzenia reklamowego wskazując m.in., że bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Następnie, pismami z dnia "[...]" PINB w "[...]" poinformował J. Ż. i A. W., że ze względu na skomplikowany charakter sprawy i konieczność zgromadzenia materiału dowodowego ostateczne załatwienie sprawy przewiduje na dzień "[...]" Jednocześnie wyznaczył na dzień "[...]" termin wizji lokalnej mającej na celu dokonanie pomiarów urządzenia reklamowego.

W dniu "[...]" A. W. złożył do PINB w "[...]" pomiar kontrolny fundamentu urządzenia reklamowego. Z kolei w trakcie czynności poprzedzających zaplanowaną na dzień "[...]" wizję lokalną J. Ż. oświadczył, że ustanowionym przez niego pełnomocnikiem w sprawie jest P. B., co skutkowało odstąpieniem od przewidzianych na ten dzień pomiarów urządzenia reklamowego w celu umożliwienia pełnomocnikowi udziału w czynnościach dowodowych.

W dniu "[...]" PINB w "[...]" zwrócił się do pełnomocnika J. Ż. o podanie odpowiadającego mu terminu przeprowadzenia wizji lokalnej. Po ustaleniu z pełnomocnikiem J. Ż. terminu, w dniu "[...]" przeprowadzono wizję lokalną na działce nr "[...]" w "[...]". W trakcie powyższej wizji, obecne strony postępowania zapoznano ze znajdującymi się w aktach sprawy, sporządzonymi przez uprawnionego geodetę, pomiarami kontrolnymi przedmiotowego urządzenia reklamowego. Ze względu na okoliczność, że ewentualnie dokonane, przy panujących w terenie trudnych (ze względu na zalegający śnieg) warunkach atmosferycznych, pomiary byłyby mniej dokładne niż znajdujące się w aktach sprawy pomiary geodezyjne i mogłyby nie odzwierciedlać rzeczywistego położenia obiektu na gruncie, odstąpiono od czynności pomiarowych.

Pismem z dnia "[...]" PINB w "[...]" zawiadomił A. W. i pełnomocnika J. Ż. że zebrał niezbędny materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie urządzenia reklamowego ustawionego na działce nr "[...]" w "[...]", i o możliwości - stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. – zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań.

Postanowieniem z dnia "[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zażalenie J. Ż. z dnia "[...]" za nieuzasadnione oraz stwierdził brak podstaw do wyznaczenia dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

W dniu "[...]" J. Ż. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w "[...]" w załatwieniu sprawy dotyczącej budowy urządzenia reklamowego bez wymaganego pozwolenia na budowę, wnosząc m.in. o zobowiązanie organu do wydania aktu w terminie 21 dni od dnia doręczenia mu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu wskazał, iż organ nie załatwił sprawy pomimo faktu, że w wyroku z dnia 24 lutego 2011 r. WSA w Olsztynie dokonał wskazówek co do jej załatwienia. Następnie zapadł wyrok w sprawie II SA/Ol 1141/12, w którym stwierdzono, że organ nie wykonał wskazówek Sądu. Kolejno, organ postanowił nadal nie wykonywać wskazówek Sądu dążąc do przewlekania postępowania na korzyść inwestora oraz próbując za wszelką cenę wykluczyć z udziału pełnomocnika strony. Konkludując skarżący podniósł, że organ nie załatwił sprawy pomimo dwóch prawomocnych wyroków w tej sprawie, mimo upływu 3 lat oraz mimo tego, że wniesiono na niego skargę na niewykonanie wyroku. Dlatego też zdaniem skarżącego - w świetle całokształtu sprawy - uznać należało, że bezczynność organu przybrała charakter rażący i zachodziła potrzeba wymierzenia mu środka dyscyplinującego, prewencyjnego i sanacyjnego.

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ol 198/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił, z przyczyn formalnych, skargę J. Ż. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 1141/12.

Decyzją z dnia "[...]" PINB w "[...]", działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane, stwierdził brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót. W uzasadnieniu podniósł, że całość konstrukcji nie zagraża bezpieczeństwu, urządzenie reklamowe nie może oślepiać uczestników ruchu, a także stoi w takim miejscu, że nie utrudnia widoczności i nie przysłania żadnych znaków drogowych. Dodał, że pomimo tego, iż zgłoszenie zamiaru wykonania przedmiotowego urządzenia reklamowego obarczone było wadą to właściwy organ architektoniczno-budowlany nie wniósł sprzeciwu do zamiaru jego realizacji. Zatem inwestor nie może ponosić negatywnych skutków prawnych wynikających z przyjęcia przez organ nieprecyzyjnego zgłoszenia.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a.

Dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej występuje zatem wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia, aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.

W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji.

Natomiast zgodnie z art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

Wykładnia i zastosowanie w niniejszej sprawie art. 3 § 2 pkt. 8 i art. 149 p.p.s.a. wymaga uwzględnienia celu zmian, jakie zostały dokonane ustawami: (1) z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 11 kwietnia 2011 r.) - Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18, (2) z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (która weszła w życie z dniem 17 maja 2011 r.) - Dz. U. Nr 34, poz. 173, oraz (3) z dnia 25 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (która weszła w życie z dniem 12 lipca 2011 r.) - Dz. U. Nr 76, poz. 409. Ratio legis tych zmian było rozszerzenie środków przeciwdziałania bezczynności organu i przewlekłemu prowadzeniu postępowania administracyjnego oraz naruszaniu przez organ administracji terminów załatwienia spraw, a także umożliwienie efektywnego dochodzenia przez stronę postępowania odszkodowania za poniesioną szkodę od organu administracji z tytułu niewydania orzeczenia lub decyzji z naruszeniem prawa oraz ponoszenia przez funkcjonariuszy publicznych odpowiedzialności majątkowej za zaniechania prowadzące do wyrządzenia szkody na skutek rażącego naruszenia prawa. Wprowadzenie tych zmian pozostaje w ścisłym związku z Konwencją o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w zakresie przeciwdziałania przewlekłemu prowadzeniu postępowań administracyjnych i rekompensowania szkód wynikających z tego tytułu. Prawidłowa wykładnia art. 3 § 2 pkt. 8 i art.149 p.p.s.a. nie może także zostać przeprowadzona w oderwaniu od następnego celu tych zmian, tj. możliwości wniesienia skargi na zachowania (zaniechania) organów nie objęte bezczynnością w rozumieniu tych przepisów przed ich zmianą.

W tym miejscu należy podkreślić, że skarżący reprezentowany przez radcę prawnego wniósł skargę na bezczynność PINB w "[...]", brak jest zatem przesłanek aby skargę rozpoznać pod kątem przewlekłego prowadzenia postępowania przez PINB w "[...]", co ma istotne znaczenie z uwagi na istniejące kontrowersje związane z odróżnieniem bezczynności od przewlekłości i co za tym idzie rozróżnieniem okoliczności które muszą zajść aby doszło do uwzględnienia tego typu skarg.

Przez pojęcie ,,bezczynności należy rozumieć’’ niewydanie decyzji czy postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przy czym bezczynność postępowania organu administracji publicznej występuje nie tylko wówczas gdy w prawie ustalonym terminie organ nie podjął żądnych czynności w sprawie, ale również wtedy gdy je podjął lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu administracyjnego.

Natomiast przez pojęcie ,, przewlekłego postępowania’’ należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych powodujących formalnie, iż organ nie jest bezczynny ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 roku, sygn. akt II OSK 1031/12).

Pełnomocnik skarżącego uwzględniając fakt, że PINB w "[...]" wydał "[...]" ( zatem już po wniesieniu skargi) decyzję stwierdzającą brak podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót wniósł o umorzenie postępowania sądowego, nadal żądając stwierdzenia, że doszło do bezczynności organu i miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r. (sygn. akt I OPS 6/08) że "przepis art. 161 § 1 pkt 3 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności". Jednak w ocenie Sądu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy, zobowiązuje organ do wydania w oznaczonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt wydane zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania (wyrok NSA z dnia 16 marca 2000 r. sygn. akt I SAB 201/99, niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do dnia orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności zatem staje się bezprzedmiotowe również z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nie ma w takiej sytuacji podstaw do oddalenia skargi, ponieważ powodem oddalenia skargi jest jej bezzasadność. Oznacza to, że jeżeli sąd stwierdzi, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to powinien skargę na bezczynność organu oddalić. Ta ostatnia sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, co potwierdza wyżej ustalony na podstawie akt administracyjnych stan faktyczny. Na dzień wniesienia skargi PINB w "[...]" nie pozostawał w bezczynności.

Dokonując takiej oceny należało mieć na względzie to, że skoro skarga dotyczy PINB w "[...]" to przy tej ocenie należało mieć na uwadze okresy prowadzenia postępowania przez ten organ z wyłączeniem okresów toczenia się postępowania przed WINB i sądem administracyjnym. Przed PINB w "[...]" postępowanie administracyjne toczyło się od "[...]" do "[...]", od "[...]" do "[...]", od "[...]" do "[...]", od "[...]" do "[...]" od "[...]" do "[...]" i od "[...]" do "[...]" kiedy to organ wydał decyzje kończącą postępowanie w pierwszej instancji. Skargę na bezczynność wniesiono "[...]". Okresy te charakteryzowały się dynamiką postępowania przed tym organem, przejawiającą się w podejmowaniu w krótkich okresach czasu szeregu czynności procesowych do wykonania których zobowiązany był organ przepisami postępowania i prawa materialnego oraz oczekiwaniem na realizację obowiązków nałożonych na strony. Do "[...]" organ wydał pięć orzeczeń w tym kończące postępowanie w pierwszej instancji, ostatnie "[...]", od których strony wniosły środki odwoławcze. W tym okresie skarżący nie wniósł skargi na bezczynność organu. Następnie wyrokiem z 22 listopada 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzje organów obu instancji. Akta sprawy zwrócono PINB "[...]". Od tej daty organ podjął w krótkich odstępach czasu szereg czynności wskazanych w wyżej ustalonym stanie faktycznym, niektóre spowodowane brakiem odpowiedzi ze strony skarżącego i "[...]" wydał orzeczenie kończące sprawę w pierwszej instancji. Wcześniej z powodu niemożliwości wydania orzeczenia kończącego sprawę w pierwszej instancji w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. organ zasadnie powołując się na przepis art. 36 § 1 k.p.a. pismem z "[...]" zawiadomił strony o przyczynach zwłoki i wskazał nowy termin załatwienia sprawy "[...]" i przed upływem tego terminu wydał decyzję o braku podstaw do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót. Jeszcze przed upływem tego terminu skarżący wniósł skargę na bezczynność organu. Zdaniem Sądu w tych okolicznościach sprawy PINB w "[...]" na dzień wniesienia skargi nie był w bezczynności w rozumieniu przepisów art. 3 § 2 pkt 8 i art. 149 § 1 p.p.s.a. co musiało skutkować oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a jako bezzasadnej.

Należy dodatkowo wskazać, że argumenty podnoszone przez skarżącego na poparcie twierdzenia o bezczynności organu np. trzyletni okres rozpoznawania sprawy, niewykonywanie wytycznych sądu, ustalanie zbyt długich terminów do wykonania obowiązków przez inwestora i zbędność niektórych czynności (np. w kwestii pełnomocnictwa) w świetle wyżej przedstawionej definicji bezczynności nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia skargi na bezczynność organu. Są to okoliczności mogące świadczyć o prowadzeniu sprawy w sposób nieefektywny, wykonywaniu czynności zbędnych lub pozornych a tym samym mogących być usprawiedliwioną podstawą wniesienia skargi na przewlekłość prowadzenia postępowania. Jednak z podanych wyżej względów ta ostatnia nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania.