Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 872/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 1 i  2, art. 3 par 2, art 161 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędziowie WSA Iwona Maciejuk Andrzej Kołodziej Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Starosty Powiatu W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od Starosty Powiatu W. na rzecz W.S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] czerwca 2014 r. zgłoszonym w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, W. S. zwrócił się do Starosty Powiatu W. o wskazanie tego, kiedy i od kogo organ przejął akta Rejonowego Oddziału Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w W., w jakim trybie doszło do tego przejęcia oraz wniósł o przesłanie kopii protokołu przekazania wraz ze szczegółowym spisem przekazanych dokumentów.

W odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia 14 lipca 2014 r. wskazał, że akta objęte wnioskiem znajdują się w Wydziale Ewidencji Gruntów i Budynków zaś zasady udostępniania informacji zawartych w operacie ewidencyjnym regulują przepisy ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne.

Strona nie czując się zaspokojona w swoim żądaniu wywiodła skargę do tut. Sądu na bezczynność organu w powyższym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podał w niej m.in.,

że Starostwa Powiatowe powstały 1 stycznia 1999 r. z przekształcenia Urzędów Rejonowych, a co za tym idzie, nie powstały protokoły przekazania dokumentacji Urzędów Rejonowych, z uwagi na brak jednoczesnego istnienia dwóch jednostek. Nastąpiło następstwo prawne pomiędzy podmiotami w wyniku którego samorząd powiatowy przejął rejonowe oddziały wojewódzkich ośrodków dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej.

W kolejnym piśmie procesowym skierowanym do Sądu skarżący podniósł,

iż nadal nie czuje się zaspokojony w swym żądaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności

z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi

w dacie jej wydania.

Postępowanie toczące się wskutek wniesienia skargi, i analizowane pod tym kątem podlegało umorzeniu.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów

w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji aktu, lub dokonania określonej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia żądanej informacji. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność organu.

Przechodząc do meritum rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż okolicznością niesporną było to, że organ był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, podobnie jak niespornym był fakt, że żądana informacja miała charakter informacji publicznej, o jakiej mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie tut. Sądu okolicznością oczywistą pozostawał również fakt,

że wniosek skarżącego o udostępnienie żądanej informacji został ostatecznie zrealizowany przez organ. Wnioskodawca otrzymał bowiem informację co do tego,

w jaki sposób organ pytany znalazł się w posiadaniu oznaczonych we wniosku akt.

Co do żądania przesłania kopii protokołów przekazania akt, organ również się ustosunkował podając, że protokołów takich nie ma.

Stąd też postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, gdyż stało się bezprzedmiotowe. Organ jeszcze przed rozprawą udzielił stronie odpowiedzi na zadane pytanie.

Z uwagi na fakt, iż udzielenie żądanej informacji nastąpiło dopiero po wniesieniu skargi do Sądu na bezczynność organu, zasadnym było zasądzenie na rzecz skarżącego od organu zobowiązanego, zwrotu kosztów postępowania. Na dzień wnoszenia skargi, była ona bowiem zasadna. Na ten moment organ nie ustosunkował się do treści rozpoznawanego wniosku.

W tym stanie rzeczy, uznając iż na moment wnoszenia skargi na bezczynność skarżący nie był zaspokojony w swoim żądaniu oraz, iż dopiero na dzień orzekania przez Sąd, żądanie skarżącego zostało zaspokojone przez organ, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.

W realiach faktycznych niniejszej sprawy, tut. Sąd doszedł zaś do przekonania, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Pamiętać bowiem należy o tym, że organ starał się w terminie udzielić żądanej informacji przesyłając do strony pismo z 14 lipca 2014 r. Wielość wniosków kierowanych przez stronę do organu mogła zaś doprowadzić organ do pewnej dezorientacji.