Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 123/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11g ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant Ref. staż. Marcin Sieradzki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 123/16

UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] października 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej "Kpa", oraz art. 11 g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, ze zm.), zwanej dalej "specustawą drogową", po rozpatrzeniu odwołań M. C., Z. C., M. G., M. G., W. K. i J. P., od decyzji Wojewody [...] Nr [...], z dnia [...] kwietnia 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie drogi wojewódzkiej Nr [...] w km od [...]+[...]do km [...]+[...] i od km [...]+[...]do km [...]+[...]"

I. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się w pkt IV, na stronie 55, zapis stanowiący dotychczasową treść ppkt 1 orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "1. Nieruchomości wymienione w pkt I rozstrzygnięcia, znajdujące się w liniach rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji, stają się z mocy prawa własnością Województwa [...] z dniem, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Ww. nieruchomości przedstawione zostały w załączniku Nr 3.1 i Nr 3.2 do decyzji.".

II. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się w pkt V, na stronie 55, zapis stanowiący dotychczasową treść ppkt 1 i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "1. Zgodnie z art. 20 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K. otrzymuje z mocy prawa, nieodpłatnie, w trwały zarząd nieruchomości nabyte na własność Województwa [...] na cele budowy drogi, z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, a ustanowienie trwałego zarządu stwierdzi wojewoda w drodze decyzji.".

III. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się w pkt IX dotyczącym określenia obowiązku dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, na stronie 61, zapis i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "Planowana inwestycja polegająca na rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] będzie wiązała się z potrzebą dokonania przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, która koliduje z inwestycją. Szczegółowy zakres przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu opisano w załącznikach nr 5.1 i 5.2 do niniejszej decyzji."

IV. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się w pkt I dotyczącym określenia linii rozgraniczających, w ppkt 2, na stronie 10, w wierszach od 16 do 17 licząc od góry strony, zapis i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "- roboty budowlane polegające na przebudowie/budowie zjazdów, obejmuje nieruchomości w stosunku do których inwestor przedstawił oświadczenie o prawie do dysponowania nimi na cele budowlane - oznaczone w ewidencji gruntów i budynków numerami działek:"

V. uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się w pkt XI, w ppkt 1, na stronie 63, zapis i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "1. Stwierdzam, że zarządca drogi, tj. Zarząd Województwa [...], w imieniu którego działa Dyrektor [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w K., jest uprawniony do nieodpłatnego zajęcia terenu wód płynących rzeki K., tj. działek o nr ewid.: [...] ([...]), z obrębu B., [...], z obrębu S., [...], z obrębu C. [...], nr [...], z obrębu C. [...] oraz [...] ([...]), z obrębu R."

VI. uchylił rysunek nr 2.17 mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi w skali 1:500, stanowiący załącznik nr 1.17 do zaskarżonej decyzji, w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się w pkt I dotyczącym określenia linii rozgraniczających teren, na stronie 1, w wierszach od 11 do 13 licząc od dołu strony, zapis i orzekł w tym zakresie poprzez zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, rysunku zamiennego nr 2.17 mapy przedstawiającej proponowany przebieg drogi w skali 1:500, który stanowi integralną część niniejszej decyzji jako załącznik nr 1, ustalenie w rozstrzygnięciu decyzji, w miejsce uchylenia, nowego zapisu: "Linie rozgraniczające teren inwestycji (opisane linią przerywaną koloru niebieskiego, zostały uwidocznione na mapach przedstawiających proponowany przebieg drogi w skali 1:500, stanowiących integralną część decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej"

VII. w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, że wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich w K., wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. "Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] O. – B. – C. - gr. województwa [...] na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...]".

Po przeprowadzeniu postępowania, działając na podstawie art. 11a ust. 1, art. 11b, art. 11d, art. 11f, art.11i ust. 1 i 2, art. 12, art. 16 ust. 2, art. 17, art. 19, art. 20 ust. 1-3 specustawy drogowej, Wojewoda [...] wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r., decyzję Nr [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn. rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] w km od [...]+[...] do km [...]+[...] i od km [...]+[...] do km [...]+[...], zwaną dalej "decyzją Wojewody [...] nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji Wojewody [...] odwołania do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wnieśli: M. C. i Z. C., M. G., M. G., W. K. oraz J. P.

M. C. i Z. C. podnieśli w odwołaniu, że linie rozgraniczające zatwierdzone w decyzji Wojewody [...] odcinają im dostęp do bardziej przydatnej części działki, pozbawiając ich również możliwości bezpiecznego wjazdu i wyjazdu z posesji. Podnieśli także, że mieszkanie w domu znajdującym się w bezpośrednim sąsiedztwie z planowaną inwestycją będzie zagrażało ich zdrowiu i życiu. Odwołujący wskazali, iż zaakceptowany podział działki doprowadził do sytuacji, w której część pozostająca w rękach właścicieli stała się bezużyteczna i straciła swoje walory użytkowe i funkcjonalne. Skarżący domagali się wykupu całej działki lub jej części, na której stoi dom.

M. G. zaskarżonej decyzji zarzuciła, iż nie uwzględnia ona budowy zjazdów do posesji skarżącej, mimo sygnalizowania problemu we wcześniejszych stadiach postępowania. Skarżąca podniosła, że nie można zabrać części nieruchomości i pozostawić działek bez dojazdu.

M. G. zarzucił decyzji Wojewody [...] naruszenie art. 11 f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej oraz art. 5 ust. 1 pkt 10 ustawy Prawo budowlane, polegające na odebraniu dostępu do drogi publicznej poprzez nieuwzględnienie dwóch zjazdów do nieruchomości.

Ponadto podniósł, iż decyzja nie zabezpiecza należycie jego interesów, ze względu na fakt ograniczenia dostępu do mediów. Zdaniem skarżącego decyzja nie zawiera postanowień dotyczących przebudowy istniejącej infrastruktury w celu wyprowadzenia przyłączy na teren jego działek.

Dodatkowo podkreślił, iż we wcześniejszym etapie postępowania wnioskował o zmniejszenie obszaru wywłaszczenia ze względu na fakt, iż zaproponowany podział uniemożliwia mu dalsze pełne wykorzystanie nieruchomości. Stwierdzenie to umotywował tym, iż w planach miał budowę domu na jednej z działek, które w obecnej sytuacji nie jest możliwe z powodu konieczności odsunięcia się od pasa drogowego i koryta rzeki. Skarżący, w związku z powyższym, wnioskował o zmniejszenie podziału lub wywłaszczenie całości nieruchomości, co pozwoliłoby mu na zakup innej podobnej nieruchomości.

Skarżący wskazał na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów Kpa.

W. K. w odwołaniu podniosła że realizacja inwestycji wymagać będzie poszerzenia drogi oraz budowy nasypu usytuowanego na jej działce, co spowoduje utrudnienia w swobodnym korzystaniu z nieruchomości przez skarżącą. Ponadto skarżąca uznała, że decyzja Wojewody [...] pozostaje w sprzeczności z art. 24 § 1 i art. 145 § 1 Kodeksu cywilnego. Ponadto skarżąca wyraziła wątpliwość, czy planowany jest do budowy mur oporowy, czy też nasyp.

J. P. w odwołaniu wskazał zastrzeżenia co do formy, jak i czytelności zawiadomień Wojewody [...] o zebranym materiale dowodowym oraz wydanej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Skarżący podniósł, że wykorzystywane dokumenty przedstawiające dotychczasowy pas drogowy są nieaktualne, zostały stworzone w czasie pomiarów scaleniowych z lat siedemdziesiątych, lecz scalenie to nie doszło do skutku. Dodatkowo skarżący zakwestionował zasadność budowy drogi serwisowej stanowiącej element planowanej inwestycji. Skarżący wniósł o wyjaśnienie rozbieżności w granicach działek i nadesłanie mu kserokopii dokumentów scaleniowych oraz map, a także merytorycznego uzasadnienia inwestycji.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 11a ust. 1 specustawy drogowej, z wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wystąpił do Wojewody [...], w dniu [...] kwietnia 2013 r., Zarząd Województwa [...]. Przed złożeniem wniosku inwestor, zgodnie z art. 11 b ust. 1 specustawy drogowej, uzyskał wymagane przepisami opinie. Do wniosku załączono mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto dołączono analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu.

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Projekt został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, ustawy Prawo budowlane.

Po dokonaniu analizy przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego Minister stwierdził, ze jest on zgodny z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 9 specustawy drogowej, do wniosku inwestor dołączył również wymagane przepisami odrębne akty administracyjne: decyzję Wójta Gminy B. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 27 stycznia 2012 r., ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla inwestycji "Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] O.- B. – C. - gr. województwa [...] na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...]", decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2012 r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na rozbiórkę i budowę nowego mostu na potoku W. w km [...]+[...], regulację potoku W. na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...], ubezpieczenie lewego brzegu rzeki K. na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...] oraz wykonanie robót i czynności związanych z inwestycją na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych - wylotów kanalizacji deszczowej, zbiornika chłonnego podziemnego, zarurowań rowów drogowych, likwidację wylotu kanalizacji deszczowej, odprowadzenie wód deszczowych z drogi do wód powierzchniowych i do ziemi (poprzez projektowane wyloty i zbiornik), przekroczenie wód powierzchniowych infrastrukturą techniczną w ciągu projektowanej przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...] O.- B. – C. na odcinku od km [...]+[...] do km[...] +[...] oraz wykonanie robót i czynności związanych z inwestycją na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., udzielającą zezwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych: wylotów kanalizacji deszczowej, zarurowań odcinków rowów oraz wprowadzenie do ziemi i do wód podczyszczonych wód opadowych i roztopowych pochodzących z kanalizacji deszczowej zbierającej wody z chodnika i drogi wojewódzkiej nr [...] w m. C.I i C. [...] gm. T. od km [...]+[...] -[...]+[...] oraz wykonanie robót i czynności związanych z inwestycją na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie i przebudowę urządzeń wodnych - rowów wraz z przepustami, szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu ścieków (wód opadowych i roztopowych z drogi wojewódzkiej do ziemi i wód rzeki K., wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonanie innych robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w ciągu projektowanej drogi wojewódzkiej nr [...] O.- B.- C. na odcinku od km [...]-[...]do km [...]+[...], decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, oraz szczególne korzystanie z wód w ciągu projektowanej przebudowy drogi wojewódzkiej nr [...] O.- B. – C. na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...], decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. Nr [...]z dnia [...] maja 2012 r., zwalniającą z zakazu wykonywania robót na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią związanych z rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...] O.- B. – C. - gr. województwa [...] na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...], decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W.Nr [...] z dnia [...] września 2012 R., zwalniającą z zakazu lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko związanych z rozbudową drogi wojewódzkiej nr [...] O. – B.- C. - gr. województwa [...] na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...]

Ponadto inwestor załączył oświadczenie [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich o braku potrzeby budowy kanału technologicznego.

W ocenie organu drugiej instancji, Wojewoda [...] prawidłowo poinformował strony o wszczętym postępowaniu, podał jego podstawę prawną, pouczył o prawie do składania wniosków, uwag i zastrzeżeń, a zatem należycie i wyczerpująco poinformował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków.

Wojewoda [...], zgodnie z dyspozycją art. 11 d ust. 5 specustawy drogowej, pismem z dnia 12 czerwca 2013 r., zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji wnioskodawcę oraz właścicieli użytkowników wieczystych nieruchomości wskazanych we wniosku, wysyłając zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o jego wszczęciu w drodze obwieszczenia w urzędzie wojewódzkim, w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej.

W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające obwieszczenie o wszczęciu przedmiotowego postępowania. W przedmiotowym obwieszczeniu organ pierwszej instancji poinformował o miejscu, gdzie strony lub ich pełnomocnicy mogą zapoznać się z dokumentacją dotyczącą inwestycji oraz o możliwości składania uwag i wniosków.

W toku postępowania przed Wojewodą [...] zastrzeżenia i wnioski dotyczące przedmiotowej inwestycji wnieśli: M. C. i Z.C., D. D. i J. D., M. K., Komitet [...], M. P. i M. P., M. K., S. C., J. W., A. W., Z. W., J. S. i E. S., M. G., D. P., A. C., T. O., B. P. i M. P., B. P. i M. K., J. W., M. S., A. P., G.B. i E. B., D. C., R.P., Prezydent Miasta [...], R.A. i ks. M. A., Proboszcz Parafii Rzymskokatolickiej pw. [...].

Wojewoda [...] przekazał ww. pisma z uwagami i wnioskami inwestorowi, który ustosunkował się do nich w drodze odrębnych pism znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy.

Z uwagi na wniosek inwestora o przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku", pismem z dnia 12 lutego 2014 r., zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa drogi wojewódzkiej Nr [...] O.- B. – C. - gr. województwa [...] na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...]", w ramach ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], działając na podstawie art. 90 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, pismem z dnia 5 grudnia 2013 r., zwrócił się do Wojewody [...] o zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w sprawie przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia drogowego w trybie art. 33-36 i 38 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

Spełniając powyższy obowiązek, Wojewoda [...], zawiadomił w drodze obwieszczenia o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków. Uwagi i wnioski od stron postępowania w terminie przewidzianym w obwieszczeniu nie wpłynęły.

Postanowieniem z dnia 1[...] lutego 2014 r., Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uzgodnił realizację i określił warunki dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

W dniu 21 marca 2014 r. do Wojewody [...] wpłynęło pismo inwestora o zmianę wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej z dnia [...] kwietnia 2013 r., polegającej na "Rozbudowie drogi wojewódzkiej Nr [...] . – B. – C. gr. województwa [...] na odcinku od km [...]+[...] do km [...]+[...]" z wyłączeniem obszaru miejscowości O. od km [...]+[...] do km [...]+[...].

W związku z powyższym, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., Wojewoda [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizacje przedmiotowej inwestycji drogowej, w części dotyczącej obszaru miejscowości O., tj. od km [...]+[...] do km [...]+[...].

Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Wojewoda [...] w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję Nr [...], o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, Wojewoda [...] doręczył decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej.

W aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające obwieszczenie o wydaniu przedmiotowej decyzji: w [...] Urzędzie Wojewódzkim w [...] w dniach od 5 maja do 19 maja 2014 r., w Urzędzie Miasta w [...] w dniach od 17 czerwca do 1 lipca 2013 r., oraz na stronie internetowej tego urzędu w dniach 5 maja do 19 maja 2014 r., w Urzędzie Gminy [...] w dniach 5 maja do 19 maja 2014 r., oraz na stronie internetowej tego urzędu w dniach 5 maja do 19 maja 2014 r., w Urzędzie Gminy [...] w dniach 5 maja do 19 maja 2014 r., oraz na stronie internetowej tego urzędu od dnia 5 maja 2014 r., w Urzędzie Gminy [...] w dniach 5 maja do 19 maja 2014 r., oraz na stronie internetowej tego urzędu od dnia 5 maja do 19 maja 2014 r.,

w prasie lokalnej - lokalne wydanie [...] Wiadomości z dnia 5 maja 2014 r., oraz lokalne wydanie Gazeta [...] z dnia 5 maja 2014 r.

Dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych decyzją Wojewody [...] organ pierwszej instancji poinformował o wydaniu decyzji w drodze zawiadomień wysłanych na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. W zawiadomieniach oraz w obwieszczeniu zamieszczono, zgodnie z art. 11 f ust. 4 specustawy drogowej, informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

Kontrolowana decyzja czyni zadość wymogom przedstawionym w art. 11 f ust. 1 specustawy drogowej, zawiera bowiem wszystkie niezbędne elementy określone w tym przepisie. Decyzja zawiera wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi i określenie linii rozgraniczających teren inwestycji - mapa w skali 1:500 przedstawiająca proponowany przebieg drogi oraz finie rozgraniczające teren.

Decyzja zawiera także zatwierdzenie podziału nieruchomości (mapy z projektami podziałów nieruchomości w skali 1:1000 wraz z wykazami zmian gruntowych, stanowiące załącznik nr [...] do decyzji, będące jej integralną częścią).

Ponadto, na mocy przedmiotowej decyzji, zatwierdzono projekt budowlany, stanowiący załącznik nr [...] do zaskarżonej decyzji, będący jej integralną częścią. W decyzji określono także nieruchomości, które stają się z mocy prawa własnością Województwa [...], nałożono na inwestora obowiązek przebudowy istniejącej sieci uzbrojenia terenu, zezwolono na wykonanie tego obowiązku oraz określono ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązku, o którym mowa powyżej, jak również określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, a także określono wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja zawiera również określenie szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych oraz określenie szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie.

Decyzja Wojewody [...] określa termin wydania nieruchomości, opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o którym mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej. Pozytywnie należy ocenić określenie przez Wojewodę [...] - biorąc pod uwagę dyspozycję art. 16 ust. 2 specustawy drogowej - terminu wydania nieruchomości na 120 dzień od dnia uostatecznienia się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (najkrótszy dopuszczalny termin).

Minister analizując decyzję Wojewody [...] dostrzegł, iż organ pierwszej instancji nie wskazał nieruchomości, które zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 6 specustawy drogowej staną się z mocy prawa własnością Województwa [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji stanie się ostateczna.

Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa przez Skarb Państwa bądź właściwą jednostkę samorządu terytorialnego jest jednym z najbardziej doniosłych skutków ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, gdyż stanowi ograniczenie prawa własności, podlegającego konstytucyjnej ochronie. Nie można zatem przedmiotowej kwestii nie rozstrzygać w decyzji w sposób jednoznaczny.

W związku z powyższym, działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, dokonał stosownej korekty

Analizując dalej decyzję Wojewody [...] organ odwoławczy stwierdził, iż w związku z dostrzeżonymi uchybieniami dokonał wskazanych w sentencji zmian decyzji organu I instancji uznając, że nie naruszają one zasady dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 Kpa, ponieważ zasadniczym rozstrzygnięciem decyzji Wojewody [...] było ustalenie przebiegu linii rozgraniczających teren, zatwierdzenie podziału nieruchomości i projektu budowlanego, a te pozostały zgodne z wnioskiem inwestora oraz z decyzją organu pierwszej instancji.

Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i ustaloną w punktach I-VI decyzji.

Rozpatrując wniesione odwołania Minister uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań.

Zgodnie z art. 11 d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do przepisu art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 432/13, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Inwestor jest zatem kreatorem miejsca, sposobu i kształtu realizacji inwestycji, natomiast organ orzekający wyznacza dopuszczalne prawem granice tej kreacji, poprzez dokonywanie oceny prawnej, kończącej się aktem władztwa publicznego, zakreślającego te granice. Zadaniem organu jest bowiem sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające pas drogowy oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają woli ustawodawcy wyrażonej w innych regulacjach prawnych, mających znaczenie dla wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie ww. decyzji. To inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i następnie techniczno-wykonawczych inwestycji, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości.

W uzasadnieniu wyroku z dnia [...] października 2012 r., [...] Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na specyfikę spraw dotyczących budowy dróg publicznych, których budowa jest realizacją celu publicznego. Budowa bezpiecznych dróg w Polsce stanowi nadal priorytetowy cel publiczny, gdyż jest konieczna zarówno dla ochrony środowiska, jak i zdrowia, wolności i praw konstytucyjnych całych społeczności. Trybunał Konstytucyjny trafnie zwrócił uwagę, że po pierwsze, drogi są budowane nie w interesie państwa, jednostki samorządu terytorialnego czy zarządcy drogi, lecz w interesie wszystkich członków społeczeństwa, także tych wywłaszczonych; po drugie, uproszczona procedura wywłaszczenia z mocy prawa podczas realizacji inwestycji liniowych, obejmujących wiele nieruchomości, jest metodą skuteczną; po trzecie, lokalizacja (wytyczenie) drogi niejako narzuca listę nieruchomości, które muszą być zajęte, a zatem wywłaszczone. Jeżeli przyjmujemy, że przebieg drogi jest wyznaczony w sposób racjonalny przez grono specjalistów z zakresu transportu, geologii, ochrony środowiska, musimy przyjąć nieuchronność zajęcia ściśle oznaczonych gruntów pod budowę drogi. Trzeba mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i - w następstwie jej wydania - wywłaszczonych. Przy założonym przebiegu drogi - z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, z drugiej strony - wypadnięcie choćby jednej z grup wywłaszczonych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję. Należy ponadto mieć na uwadze, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej składa zarządca drogi (dla dróg krajowych - Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, dla dróg wojewódzkich - zarząd województwa, dla dróg powiatowych - zarząd powiatu, a dla dróg gminnych - odpowiednio wójt, burmistrz, prezydent miasta).

Zgodnie z treścią art. 11i ust. 1 specustawy drogowej w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w specustawie drogowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane. Jak wynika natomiast treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika z powyższego, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej (stosownie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1955/10).

Organ odwoławczy wezwał inwestora do wypowiedzenia się, czy istnieje możliwość zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji drogowej zgodnie z żądaniami skarżących, a jeśli nie - do szczegółowego uzasadnienia przyczyn nieuwzględnienia zgłaszanych przez skarżących żądań.

Inwestor ustosunkował się do postulatów zmiany lokalizacji inwestycji oraz zarzutów zawartych w odwołaniach i pismach je uzupełniających. W przedmiotowych pismach inwestor wyjaśnił powody przyjętych rozwiązań projektowych, przekonując jednocześnie o ich prawidłowości.

Powyższe stanowisko inwestora organ odwoławczy, działając w oparciu o art. 9 Kpa, przesłał skarżącym. M.G. uzupełnił swoje odwołanie oraz wniósł o wydanie nakazu wstrzymania wykonalności decyzji, wskazał na naruszenie jego interesów poprzez nieuwzględnienie dwóch zjazdów do jego nieruchomości oraz brak ponownego doprowadzenia mediów na teren działek. Odwołujący podniósł, że aktualizacja mapy została dokonana jedynie w obszarze istniejącej drogi z nieuwzględnieniem zjazdów na działki, czy roślinności na działkach. Zarzucił, że nie został zawiadomiony o czynnościach geodezyjnych, a nowo wyznaczone granice nie mają charakteru prawnego.

M. C. i Z. C. poinformowali, że - jako nowi właściciele działki nr [...], nie zgadzali się na jej podział i zajęcie jej części pod planowana rozbudowę drogi nr [...]. Skarżący wnieśli o wykup działki lub całkowitą nienaruszalność granic. Wskazali, że mieszkając obecnie na działce nr [...] są narażeni na utrudnienia oraz uciążliwość spalin, huków i wstrząsów od przejeżdżających samochodów. Kupując działkę nr [...] chcieli wybudować nowy dom, aby oddalić się od bezpośredniego sąsiedztwa drogi Nr [...], jednakże ze względu na zajętość pod rozbudowę drogi zabiera się im najbardziej dla nich użyteczną część przedmiotowej działki, co uniemożliwia budowę domu.

J. P. ponownie wskazał na niezgodność z prawem oraz nieaktualność map scaleniowych. Ponadto podniósł, że minimalna zdaniem inwestora zajętość terenu jego działki pozbawia ją całkowicie jej dotychczasowej funkcjonalności. Skarżący zakwestionował zasadność poszerzania jezdni do 7 metrów, uzasadniając to faktem, że droga ta została przebudowana w istniejącym pasie drogowym 4 lata temu i ma obecnie 5 metrów szerokości. Po raz kolejny podniósł zarzut dotyczący braku legalności dokumentacji geodezyjnej oraz wyraził swoją dezaprobatę co do budowy drogi serwisowej w ramach rozbudowy drogi Nr [...]. Wskazał m.in., iż z kopii mapy z 1963 r., wynika, iż pas drogowy uwidoczniony na tym dokumencie został ustanowiony na okoliczność budowy drogi w latach 1956-1960, pod jej budowę zajęto część działki należącej wtedy do ojca skarżącego o powierzchni ok. 300 m2. Skarżący, analizując zapisy mapy stwierdził, iż pas drogowy przebiega w odległości ok. 8m od budynku mieszkalnego, natomiast z mapy opisanej przez skarżącego jako załącznik nr 3 wynika - jego zdaniem - iż pas drogowy przebiega w odległości ok. 1,5 od tego budynku. Skarżący wywnioskował, iż zabór nieruchomości pod pas drogowy był nielegalny, tym samym dalszy zabór jego nieruchomości na mocy decyzji Wojewody [...] również jest nielegalny.

Wskazał także na trudności, jakich doznał podczas procesu wyjaśniania stanu faktycznego i prawnego względem należącej do niego nieruchomości. Dodatkowo na problemy związane z posadowieniem budynku mieszkalnego na pozostałej po podziale części należącej do niego nieruchomości.

Minister Infrastruktury i Rozwoju odnosząc się do głównego zarzutu M. C. i Z. C. dotyczącego zmiany lokalizacji omawianej inwestycji poprzez wyłączenie z jej zakresu działki nr [...], obręb C. [...], a także do zarzutu M. G. dotyczącego zmniejszenia zakresu wywłaszczenia działek nr [...] i [...] obręb B., wskazał, iż działki te są niezbędne dla realizacji przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Przez ich teren przebiega nowoprojektowany pas drogowy wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, a zajętość terenu jest minimalna. Dzięki minimalnej ingerencji w tereny sąsiadujące z inwestycją uzyskano przebieg drogi wojewódzkiej zgodny z obowiązującymi przepisami, znacznie poprawiający bezpieczeństwo zarówno mieszkańców, jak i użytkowników drogi, oraz realizujący nadrzędy cel publiczny, jakim jest zwiększenie przepustowości drogowej.

Co do zarzutu M. i Z. C. dotyczącego braku zjazdu na działkę [...], inwestor powiadomił, że został on zlokalizowany w miejscu istniejącego zjazdu, zmieniony został jedynie kąt dowiązania do drogi w celu poprawy widoczności korzystających ze zjazdów. W konsekwencji uznać więc należy, iż skarżącym został zapewniony dostęp do drogi publicznej, poprzez przebudowę istniejącego do tej pory zjazdu, do czego inwestor był obowiązany w świetle art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r.

W kwestii żądań M. C. i Z. C. o wykup lub całkowitą nienaruszalność granic działki nr [...], organ stwierdził, iż nie ma możliwości zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z żądaniami skarżących. Jedynie część, nie zaś całość, przedmiotowej działki jest konieczna pod poszerzenie pasa drogowego do wymaganych parametrów drogi klasy G.

Odpowiadając na zarzut M. G. i M. G. odnośnie braku zjazdów do posesji inwestor wskazał, że w przypadku budowy lub przebudowy drogi, budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Ponieważ, ww. działki nie posiadały zjazdów z drogi woj. Nr [...] zgodnie z ww. przepisem nie zostały zaprojektowane nowe zjazdy.

Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, decyzja co do budowy zjazdu do określonej nieruchomości z drogi objętej inwestycją, która ma być zrealizowana na podstawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej wydawanego w trybie specustawy drogowej, jest częścią koncepcji przedstawianej przez inwestora, której racjonalności czy słuszności organ nie ma podstawy kwestionować. Ograniczeniem wyboru inwestora w tym względzie jest przepis art. 29 ust. 2 ustawy o drogach publicznych. O ile zatem przed rozpoczęciem inwestycji drogowej istniał już zjazd do danej nieruchomości - inwestor jest zobowiązany zapewnić zjazd do takiej nieruchomości. W przeciwnym przypadku - stosownie do treści art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych - inicjatywa w zapewnieniu zjazdu należy do właściciela nieruchomości (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 627/12).

Odnośnie zarzutu M. G. dotyczącego ograniczenia dostępu do mediów, również uznał go za bezzasadny, gdyż przedmiotowa inwestycja nie wpływa na dostęp do mediów na działce skarżącego.

Za niezasadny organ uznał zarzut M. G. dotyczący posługiwania się przez inwestora nieaktualną mapą do celów projektowych przy wydaniu decyzji, gdyż mapa ta nie uwzględnia zjazdów na działki, czy roślinności na działkach.

Dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przyjęta do opracowania materiałów graficznych, opatrzona stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne, nie może być kwestionowana przez organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1001/14 i powołane tam orzecznictwo.).

W rozpoznawanej sprawie, część graficzna Projektu Zagospodarowania Terenu, sporządzona została na kopii mapy przyjętej do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa Powiatowego w [...]w dniu [...] kwietnia 2013 r. i zaewidencjonowanej pod nr [...]. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, iż wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej pochodzi z dnia [...] kwietnia 2013 r.

Minister Infrastruktury i Rozwoju wskazał, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu J. P.dotyczących zaprojektowania drogi serwisowej na części działki nr [...] należącej do skarżącego, iż przewidziana zajętość terenu jest niezbędna dla wykonania nowoprojektowanej drogi serwisowej, która pozwoli ma znaczną poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zmniejszenie ilości bezpośrednich zjazdów z drogi woj. Nr [...].

W zakresie kwestionowania racjonalności budowy drogi serwisowej, stwierdził, iż niedopuszczalna jest ocena - przez organy administracji wydające decyzje zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. To inwestor, jako podmiot wyspecjalizowany w danej dziedzinie, posiadający odpowiednią wiedzę, decyduje o słuszności racjonalności realizacji danego przedsięwzięcia drogowego (stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 762/13, LEX nr 1367353).

Odnosząc się do podniesionych przez skarżącego zarzutów dotyczących kwestii doręczania i treści zawiadomień o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wskazać należy, iż art. 11f ust. 3 specustawy drogowej wyraźnie stanowi, iż wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Przepis ust. 4 przytoczonego art. 11 f stanowi natomiast, iż zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

Zawiadomienie, wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazywało konkretne działki, na których planowana jest omawiana inwestycja (choć wskazać należy, iż nie jest to obligatoryjny składnik zawiadomienia). Zarzut, iż owo zawiadomienie nie zawierało informacji o przeznaczeniu wymienionych działek, nie jest poparty żadnym przepisem prawa, który obligowałby organ do takiego działania, a co za tym idzie nie może być mowy o naruszeniu jakiegokolwiek przepisu prawa w tej materii.

Nadmienić należy, iż powołanie się przez skarżącego na naruszenie art. 7 Kpa w kontekście nieprawidłowego zawiadomienia o zebranym w sprawie materiale dowodowym i wydaniu decyzji jest oczywiście bezzasadne. Powołany przepis dotyczy bowiem samego postępowania i postawy, jaką winien organ prezentować podczas jego trwania. Zgodnie z treścią tego przepisu w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W trakcie prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji działał zgodnie z prawem podejmując wszelkie kroki zmierzające do urzeczywistnienia zasady prawdy obiektywnej w prowadzonym postępowaniu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu rozbieżności w granicach działek, odmienne zdanie skarżącego w zakresie przebiegu granic nie ma wpływu na prawidłowość decyzji Wojewody [...]. W ramach prowadzonego postępowania odwoławczego prowadzonego przez Ministra nie jest dopuszczalne badanie dokumentów mapowych z rzeczywistym stanem prawnym.

Dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przyjęta do opracowania materiałów graficznych, opatrzona stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne, nie może być kwestionowana przez organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Organy orzekające w sprawie, nie mogą badać kwestii prawidłowości sporządzonej dokumentacji mapowej, ani tym bardziej kwestii zaszłości związanych - jak twierdzi skarżący z nielegalnym zaborem mienia z lat 60 ubiegłego wieku. Działają na aktualnie sporządzonej dokumentacji i w oparciu o nią wydają rozstrzygnięcia dotyczące zezwolenia na realizacje ww. inwestycji drogowej.

Podnoszone ewentualne problemy skarżącego związane z posadowieniem budynku mieszkalnego na należącej do niego nieruchomości nie mogły być przedmiotem niniejszego postępowania. Skarżący może natomiast ewentualnie dochodzić swoich racji w sądzie powszechnym, w postępowaniu cywilnoprawnym.

Minister uznał, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji.

Zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i zaskarżona decyzja Wojewody [...], poza uchyloną częścią, nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte w odwołaniach w ocenie organu II instancji nie zasługiwały na uwzględnienie.

J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r. Skarżący wnosił o uchylenie tej decyzji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że otrzymał zawiadomieniem Wojewody [...] z dnia [...].04.2014 r., że wydana została decyzja nr [...] z dnia [...].04.2014 r. Zawiadomienie było skonstruowane w sposób nieczytelny, ale skarżący dostrzegł numer swojej działki - [...] i [...] . Domyślił się, że część działki "potajemnie mu zagrabiono". Po wizycie w siedzibie organu I instancji dowiedział się, że zabrano mu 65 m2 gruntu, ale z jakiej części gruntu tego się nie dowiedział.

Ponowił twierdzenie, że doszło do tajnego podziału i zaboru części jego działki 2797. Wprawdzie odbyły się czynności wskazania i przyjęcia granic, ale skarżący nie przyjął tego do wiadomości. Granice działek będące podstawą postępowania pochodzą z pomiarów scaleniowych gruntów w C. I, które do skutku nie doszło, a sporządzona dokumentacja była nieważna. Bezprawnie dokonano rozszerzenia pasa drogowego.

Nowe granice pasa drogowego wskazywał w dniu 13.09.2011r. J. B., właściciel firmy usługi geodezyjne i kartograficzne w J., który stwierdził, że dokumentacja i granice pochodzą z pomiarów scaleniowych gruntów.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej było prowadzone na bazie nieważnej dokumentacji geodezyjo-kartograficznej.

Stwierdzenie zawarte w decyzji Ministra, że "nieruchomości wymienione w pkt 1 rozstrzygnięcia znajdujące się w liniach rozgraniczających teren przedmiotowej inwestycji, stają się z mocy prawa własnością Województwa [...]..." w odniesieniu do działki skarżącego [...] jest niezgodne ze stanem rzeczywistym - pozbawionym podstaw prawnych.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Skarga jest bezzasadna.

Postępowanie administracyjne zakończone kwestionowaną w niniejszej sprawie decyzją, prowadzone było na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, tzw. specustawy drogowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 687, ze zm.). Jak zasadnie zauważył organ II instancji, jeśli inwestor spełni wymogi przewidziane obowiązującymi przepisami prawa, to nie można odmówić wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Ustawa o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przepisy specustawy drogowej wskazują regulacje innych ustaw znajdujących zastosowanie w stosunku do inwestycji drogowej określając przypadki ich zastosowania i etap postępowania o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, na którym znajdują one zastosowanie, bądź też wskazują na obowiązek złożenia ściśle określonych dokumentów uzyskiwanych w toku odrębnego postępowania administracyjnego.

Obowiązkiem inwestora stosownie do art. 11 d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej jest dołączenie do wniosku czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, aktualnym na dzień opracowania projektu. Natomiast przepis art. 11a ust. 4 specustawy drogowej stanowi, iż decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Zastosowanie w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przepisów innych ustaw i instytucji prawnych uregulowanych w tych ustawach jest uwarunkowane zawarciem w specustawie drogowej przepisu odsyłającego do ich stosowania.

Wbrew zarzutom skargi Minister Infrastruktury i Rozwoju dokonał prawidłowej oceny wniosku inwestora. Organ szczegółowo przedstawił oraz przeanalizował zarzuty i argumenty skarżącego i innych odwołujących się w toku postępowania administracyjnego, a także przedstawił oraz przeanalizował argumenty wskazane przez organ I instancji.

Istotne były zwłaszcza te, które dotyczyły kwestii przebiegu inwestycji drogowej. W treści uzasadnienia decyzji, Minister Infrastruktury i Rozwoju szczegółowo odniósł się do wątpliwości stron dotyczących zasad i trybu przejęcia części ich nieruchomości pod realizację przedmiotowej inwestycji drogowej.

Organ wskazał, że przed złożeniem wniosku inwestor musiał wykonać szereg czynności związanych z jego przygotowaniem, w tym zgromadzić szereg opinii (art. 11 b i 11d pkt 8 specustawy) i zaznaczył, iż opinie i uzgodnienia zawarte w aktach sprawy stanowią podstawę do ich oceny przez organ.

Strony miały możliwość wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów oraz składania dowodów w każdym stadium postępowania, z czego korzystały.

Zasadnie organ wydający decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wskazał, że nie był władny do nakazania inwestorowi innego przebiegu drogi. Organ orzekający nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, a tym samym ocena Sądu administracyjnego polega na zbadaniu zgodności z prawem takiego wariantu, jaki przedstawił inwestor.

Stosownie do orzecznictwa sądowo-administracyjnego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13, z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1968/10, z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 2416/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 707/10, oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 561/11, z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1722/09), organ właściwy do wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie jest upoważniony do korygowania rozwiązań przyjętych we wniosku o wydanie decyzji.

Odnosząc się do zarzutów J. P. dotyczących zaprojektowania drogi serwisowej na części działki nr [...] należącej do skarżącego, to inwestor wyraźnie wskazał, że przewidziana zajętość tego terenu jest niezbędna dla wykonania nowoprojektowanej drogi serwisowej, która pozwoli ma znaczną poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym poprzez zmniejszenie ilości bezpośrednich zjazdów z drogi woj. Nr [...].

Nie mogły odnieść zamierzonego skutku wątpliwości skarżącego dotyczące racjonalności budowy drogi serwisowej. Niedopuszczalna jest ocena przez organy administracji wydające decyzje o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - racjonalności czy słuszności koncepcji przedstawionej przez inwestora, bowiem miałaby ona charakter pozaprawny. To inwestor, jako podmiot wyspecjalizowany w danej dziedzinie, posiadający odpowiednią wiedzę, decyduje o słuszności i racjonalności realizacji danego przedsięwzięcia drogowego (Naczelny Sąd Administracyjny - wyrok z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 762/13, LEX nr 1367353).

Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących kwestii doręczania i treści zawiadomień o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji, wskazać należy, iż art. 11f ust. 3 specustawy drogowej wyraźnie stanowi, iż wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich doręcza decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, we właściwym ze względu na przebieg drogi urzędzie wojewódzkim, na stronach internetowych, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Przepis ust. 4 przytoczonego art. 11 f stanowi natomiast, iż zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji.

Zawiadomienie, wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazywało działki, na których planowana jest omawiana inwestycja.

Podkreślenia wymaga, że w prowadzonym postępowaniu nie było dopuszczalne badanie dokumentów mapowych. Dokumentacja geodezyjno- kartograficzna przyjęta do opracowania materiałów graficznych, opatrzona stosownymi klauzulami ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, które stanowią potwierdzenie dokonania ich oceny przez wyspecjalizowane do tego rodzaju czynności służby geodezyjno-kartograficzne, nie może być kwestionowana przez organ orzekający w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Tym samym organy orzekające w niniejszej sprawie nie mogły badać kwestii podnoszonych przez skarżącego tzn. nielegalnego zaboru części działki należącej ówcześnie do jego ojca. Pozwolenia budowlane zawsze odnoszą się do aktualnie sporządzonej dokumentacji i w oparciu o nią wydawane są rozstrzygnięcia dotyczące zezwolenia na realizacje ww. inwestycji drogowej.

Słusznie również wskazano, że ewentualne problemy skarżącego związane z posadowieniem budynku mieszkalnego względem drogi mogą być przedmiotem postępowania cywilnego przed sądem powszechnym.

Organ zasadnie uznał za prawidłową ustaloną lokalizację drogi, którą przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji.

Reasumując stwierdzić należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów skarżącego w rozumieniu przepisów administracyjnych, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji nieruchomość skarżącego nie utraciła możliwości jej dotychczasowego wykorzystywania, nie została pozbawiona dostępu do drogi publicznej. Przy czym strona ma prawo dochodzenia ochrony naruszonych w jej ocenie dóbr, w postępowaniu przed sądami powszechnymi.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012r., poz. 270, ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.