Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 690/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wanda Antończyk Sędzia NSA Jan Jędrkowiak Protokolant Starszy sekretarz Sądowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 października 2009 r. Gmina K. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ul. K. w K. na działkach nr ew. gr. [...] i inne obręb ewidencyjny nr 9 w K. Do wniosku załączone zostały dokumenty określone w art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227) dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji, takiej jak karta informacyjna przedsięwzięcia czy kopia mapy ewidencyjnej obejmująca przewidywany teren inwestycji.

Wobec faktu, iż liczba stron w przedmiotowym postępowaniu przekroczyła 20 osób o wszczęciu postępowania zostały one poinformowane w drodze obwieszczenia opublikowanego w dniu 12 października 2009 r. na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu i stronie internetowej www.bip.kartuzy.pl. Pismem z dnia 29 października 2009 r. uczestnik postępowania A. D. reprezentowany przez pełnomocnika złożył wniosek o uwzględnienie proponowanego przez siebie wariantu lokalizacji drogi pozwalającego na ominięcie działki nr ew. gr 8/2 w K.

Decyzją z dnia 2 lutego 2010 r. Burmistrz Miasta K., działając na podstawie art. 10 § 1, art. 104, art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 3, ust. 3, ust 4 i innych ustawy o dostępie do informacji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że wariant drogi zaproponowany przez Gminę K. wybrany został spośród czterech wariantów alternatywnych, jako najbardziej korzystny pod względem środowiskowym i komunikacyjnym. Wybrane rozwiązanie poprawi stan infrastruktury towarzyszącej, co przyczyni się do poprawy warunków bytowych mieszkańców oraz bezpieczeństwa użytkowników drogi. Organ wyjaśnił również powołując się na art. 3 ust. 5d ustawy o udostępnianiu informacji, że inwestor w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, podaje ewentualne warianty przedsięwzięcia, jednakże w przypadku braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na środowisko analiza poszczególnych wariantów nie jest wymagana, gdyż ustawa w części traktującej o zawartości karty informacyjnej nie precyzuje, jakie warianty oraz ile tych wariantów należy brać pod uwagę. Inwestor nie ma obowiązku analizowania wariantów alternatywnych, ale stwarza się inwestorowi taką możliwość, i z której w niniejszym postępowaniu skorzystał analizując szczegółowo 4 warianty, w tym wariant polegający na nie podejmowaniu zamierzania i wybrano ten najbardziej optymalny pod względem technologicznym i środowiskowym.

Dalej organ wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu ocenę oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ pierwszej instancji pismem z dnia 12 października 2009 r. wystąpił do Starosty Powiatu K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o wydanie opinii w kwestii konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania rozpatrywanego przedsięwzięcia na środowisko, o czym poinformowano strony postępowania w drodze obwieszczenia opublikowanego w dniu 12 października 2009 r. na tablicy ogłoszeń organu i stronie internetowej www.bip.kartuzy.pl. Z uzyskanych: opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. oraz postanowienia Starosty Powiatu K. nr R.BO.7633 – 102/09 z dnia 3 listopada 2009 r. wynika, że przeprowadzenie oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia nie jest konieczne, co znalazło wyraz w postanowieniu Burmistrza Gminy K. z dnia 19 listopada 2009 r. stwierdzającym brak takiej potrzeby, na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji. Następnie, po szczegółowym przeanalizowaniu powyższych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedmiotowego przedsięwzięcia do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz po uwzględnieniu wymaganych prawem opinii Burmistrz Gminy K. uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, gdyż korzyści dla środowiska oraz jego elementów związane z podjęciem realizacji inwestycji znacznie przewyższają koszta, jakie poniesie otoczenie wynikające z jej realizacji. Planowana inwestycja znajduje się poza wszelkimi formami ochrony przyrody, w tym poza obszarem Natura 2000, w obszarze wpisanym do rejestru zabytków, jednakże w fazie eksploatacji, co wpłynie pozytywnie na mienie bezpośrednio przylegające do inwestycji m.in. poprzez zbalansowanie poziomu drgań i hałasu w centrum miasta, będących naturalną konsekwencją intensywnego ruchu ulicznego. Ponadto realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje trwałych zniekształceń rzeźby terenu, nie jest związana w wykorzystaniem zasobów naturalnych, zwłaszcza tych nieodnawialnych, nie będzie źródłem odpadów oraz przyczyni się do uregulowania gospodarki wodno – ściekowej na danym obszarze.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. złożył A. D., zarzucając organowi pierwszej instancji bezpodstawne przyjęcie, iż rozbudowa drogi gminnej ul. [...] w K. nie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziałowywać na środowisko, dla którego wymagane jest sporządzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odwołujący się zarzucił również nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie wydania opinii o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko oraz brak oceny, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia 7 lipca 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia 2 lutego 2010 r.

Zdaniem Kolegium organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przedstawił analizę szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziałowywać na środowisko. Analiza ta została przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich koniecznych elementów i jej rzetelność nie nasuwa wątpliwości. Burmistrz Gminy K. zasadnie również uznał, że projektowane przedsięwzięcie ze względu na brak znacznego negatywnego oddziaływania na ożywione i nieożywione komponenty środowiska i ekosystemy oraz z uwagi na lokalizację w mieście K., nie spowoduje istotnej zmiany w środowisku w omawianym obszarze. W konsekwencji prawidłowo stwierdził brak potrzeby prowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do zrzutów odwołania Kolegium podało, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w zależności od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji może mieć charakter obligatoryjny lub fakultatywny. W pierwszym przypadku nie ma wątpliwości, że ocena oddziaływania na środowisko musi być przeprowadzona zawsze. W drugim przypadku, który dotyczy właśnie przedmiotowego przedsięwzięcia należy ewentualnie określić, że taki obowiązek występuje, przy czym zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji powinno to nastąpić w formie postanowienia. Postanowienie takie zostało wydane w niniejszej sprawie w dniu 4 sierpnia 2008 r. przez Burmistrza Gminy K. a następnie poddane kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 713/08 oddalił skargę A. D. Kasację złożoną przez skarżącego oddalił Naczelny Sąd Administracyjny.

Niezasadny jest zarzut nie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie wydania opinii o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, gdyż w uzasadnieniu opinii wyraźnie wskazano jakie dokumenty były przedmiotem analizy organu i na jakiej podstawie ją przeprowadzono. Co istotne, samo zapoznanie się z dokumentami pozwoliło na wyrażenie opinii bez konieczności przeprowadzania dodatkowego sformalizowanego postępowania.

Odnosząc się końcowo do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji polegającym na braku oceny, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Kolegium uznało, że jest on niezasadny. Badanie takiej zgodności nie dotyczy bowiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu. Pomimo tego Kolegium analizując dokumenty stwierdziło, że zaskarżona decyzja nie uchybia temu przepisowi, zaś korzystając z przysługującego Kolegium prawa do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dokonało oceny zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miasta K. nr [...] z dnia 5 lipca 2006 r. (Dz. Urz. Nr 122, poz. 2542). Jak ustalił organ odwoławczy, działki o numerach [...] i inne nie zostały objęte planem miejscowym, a więc większa część zamierzenia inwestycyjnego usytuowana jest na terenie dla którego nie został uchwalony plan. Natomiast działki o numerach [...], [...] oraz część działki [...] stanowią zgodnie z zapisami planu terenu dróg publicznych lokalnych (KDL). Działka numer [...] oznaczona została jako tereny publiczne zieleni urządzonej i wypoczynku (ZP1) i przeznaczona została na lokalizację ciągu pieszego. Ustalenia te pozwoliło organowi odwoławczemu na przyjęcie zgodności lokalizacji zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł A. D. reprezentowany przez pełnomocnika.

Kwestionowanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. zarzucono naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 10 K.p.a., a także art. 81 i art. 136 K.p.a. w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji polegające na przyjęciu, jako istotnego dowodu w sprawie dokumentu, co do którego skarżący nie mieli możliwości wypowiedzenia się. Zarzucając powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Uzasadniając skargę A. D. podniósł, powołując się na szereg przepisów postępowania administracyjnego, że jedną z istotnych okoliczności faktycznych było nadal pozostaje ustalenie, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem decyzja Burmistrza Gminy K. wcale nie wskazywała czy taka zgodność w sprawie zachodzi. Pomimo tego, Kolegium ponownie rozpoznając sprawę nie uznało tego zaniechania za błąd i dokonało własnych ustaleń w tym przedmiocie. Jednakże, Kolegium nie mogło dokonać własnych ustaleń tylko i wyłącznie na podstawie analizy uchwały opublikowanej w Dzienniku Urzędowym (Nr [...] poz. [...]), gdyż nie ma tam załącznika graficznego i nie sposób ustalić, czy działki objęte zamierzeniem inwestorskim są objęte miejscowym planem, a jeśli tak, to jakie jest ich przeznaczenie. Niezależnie od powyższego skarżący wskazał, że organ nie wyznaczył stronom ostatecznego terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy, czym naruszył art. 10 K.p.a. Zdaniem skarżącego ustalenia poczynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. miało kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, stąd jako takie w ogóle nie powinno być przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji.

Pismem z dnia 3 listopada 2010 r. skarżący uzupełnił zarzuty wskazując na naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. wynikający z pominięcia w ocenie oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie ul. [...] w K., konieczności przeprowadzenia robót budowlanych polegających na rozbiórce pozostałości stacji paliw płynnych, w tym zbiorników do ich przechowania. Na działce nr [..] będącej własnością skarżącego znajduje się funkcjonująca w latach 90 ogólnodostępna stacja paliw składająca się m.in. z budynku, dystrybutorów oraz zbiorników zakopanych pod ziemią. Pomimo, że do chwili obecnej dystrybutory do paliw zostały już usunięte z działki, to nadal znajdują się tam zbiorniki do przechowywania paliw. Pomimo tych okoliczności, ani zaskarżone decyzje ani karta informacyjna przedsięwzięcia nawet słowem nie wspominają o konieczności prowadzenia robót rozbiórkowych zbiorników do przechowywania paliw.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko. Organ nie zgodził się z zarzutami zawartymi w skardze, wskazując, że strona ma prawo na każdym stadium postępowania zapoznawać się z aktami sprawy i wypowiadać na temat dowodów w niej zgromadzonych. Skarżący, tak jak i jego pełnomocnik nie zostali w żaden sposób ograniczeni przez organy w tym przedmiocie.

Kolegium wyjaśniło ponadto, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest powszechnie dostępny zarówno dla organów jak i stron postępowania, zaś Kolegium znany był urzędu. W wyniku równoległego rozpatrywania odwołań i zażaleń skarżącego w innych sprawach o sygn. akt [...] oraz [...] brak było podstaw do żądania dołączenia do akt wszystkich spraw wypisów i wyrysów z planu, które jest obowiązującym prawem miejscowym. Organ dodał, że przepisy prawa nie wskazują dowodów, które obowiązkowo winny znaleźć się w aktach sprawy. Samo zaś niewyznaczenie skarżącemu terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym nie miało znaczenia dla treści rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie przytoczyć należy treść art. 71 ustawy o udostępnieniu informacji powołany przez orzekające w sprawie organy jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Z ustępu 1 tego przepisu wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Z kolei przepis art. 60 powołanej wyżej ustawy, udziela uprawnienia Radzie Ministrów, która uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, określi w drodze rozporządzenia rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz przypadki, gdy zmiany dokonane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa wyżej. Rada Ministrów, rozporządzeniem z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.) określiła rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, rodzaje przedsięwzięć dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagany oraz szczegółowe uwarunkowania związane z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu. W § 2 tego rozporządzenia wyliczone zostały rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, dla których sporządzanie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagane. Natomiast w § 3 powołanego wyżej rozporządzenia wyliczone zostały rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest fakultatywne. W ustępie 1 pkt. 56 tego rozporządzenia wymienione zostały garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów wraz z towarzyszącą im infrastrukturą... Skoro więc wniosek dla planowego przedsięwzięcia "rozbudowy ul. K. w K. na działkach nr ew. gr. [...] i inne obręb ewidencyjny nr 9 w K., nie mieścił się w przesłankach wymienionych w § 2 cyt. wyżej rozporządzenia, kwalifikujące to przedsięwzięcie do obligatoryjnego sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, prawidłowo organ zakwalifikował je jako wyczerpujące przesłanki określone § 3 tego rozporządzenia, przy przyjęciu, że przedsięwzięcie zamierzone nie podlega szczególnej ochronie. Ustalono bowiem, że projektowane przedsięwzięcie znajduje się poza wszelkimi formami ochrony przyrody, w tym poza obszarem Natura 2000, w obszarze wpisanym do rejestru zabytków, jednakże w fazie eksploatacji, co wpłynie pozytywnie na mienie bezpośrednio przylegające do inwestycji m.in. poprzez zbalansowanie poziomu drgań i hałasu w centrum miasta, będących naturalną konsekwencją intensywnego ruchu ulicznego. Ponadto realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie spowoduje trwałych zniekształceń rzeźby terenu, nie jest związana w wykorzystaniem zasobów naturalnych, zwłaszcza tych nieodnawialnych, nie będzie źródłem odpadów oraz przyczyni się do uregulowania gospodarki wodno – ściekowej na danym obszarze.

Stanowisko takie organ zajął w oparciu o opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia 4 listopada 2009 r. stwierdzającej, że dla projektowanego przedsięwzięcia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko nie jest wymagane. Ocena ta znajduje uzasadnienie w art. 64 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji w zw. z art. 78 ust. 1 pkt. 2 w świetle których to przepisów, państwowy powiatowy inspektor sanitarny, uwzględniając łączne uwarunkowania, wydaje opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Wskazać nadto należy, że zaskarżona decyzja została wydana również w oparciu o opinię Starosty Powiatowego w K. z dnia 3 listopada 2009 r. działającego na podstawie art. 64 ust. 1 pkt. 1 w zw. z art. 156 cyt. wyżej ustawy stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

W tym stanie sprawy, orzekający w sprawie organ był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o treść art. 84 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji, z którego wynika, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego wskazać należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. Skarżący A. D. nie wywiódł bliżej, w czym upatruje naruszenie regulacji zawartej w tym przepisie, ani jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie. Z przedstawionych akt administracyjnych wnika, że z uwagi na ilość stron postępowania, którą organ określił na ponad 20 osób, o wszczęciu postępowania zostały one poinformowane w drodze obwieszczenia opublikowanego w dniu 12 października 2009 r. na tablicy ogłoszeń w siedzibie organu i stronie internetowej www.bip.kartuzy.pl. W tym samym trybie, w dniu 31 grudnia 2009 r., a więc przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej strony zostały poinformowane o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, składania uwag i wniosków, na etapie przed wydaniem decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji inwestycji w terminie 7 dni od dnia opublikowania obwieszczenia. Kolejnym obwieszczeniem było obwieszczenie z dnia 8 marca 2010 r. o przekazaniu do organu odwoławczego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Następnie w dniu 15 marca 2010 r. adwokat skarżącego Ł. L. zapoznał z aktami sprawy w siedzibie organu, co potwierdza stosowna pisemna adnotacja. Wreszcie w aktach sprawy znajduje się obwieszczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 7 lipca 2010 r. informujące m.in. o wydaniu decyzji ostatecznej w przedmiotowej sprawie. Faktem jest, że bezpośrednio przez rozstrzygnięciem przez organ drugiej instancji nie zawiadomił stron o zamiarze wydania decyzji dla umożliwienia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nie mniej jednak stanowisko stron oraz okoliczności istotnego dla wydanego rozstrzygnięcia były znane na podstawie wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia, zaś świetle treści obowiązujących przepisów prawa prowadzenie dalej idącego postępowania było zbędne. To uchybienie nie ma zatem wpływu na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji polegającym na braku oceny, czy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdzić należy, że jest to zarzut bezzasadny.

Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Taka regulacja wskazuje zatem wprost, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy jest ono zgodne z ustaleniami planu.

Jednakże wyjątek od zasady wyrażonej w art. 80 ust. 2 zd. pierwsze wprowadzono w zd. drugim tego przepisu, z którego wynika, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane stwierdzenie przez organ właściwy zgodności przedsięwzięcia z tym planem przy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu. Analiza powyższego uregulowania prowadzi zatem do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność badania zgodności inwestycji z planem miejscowym z uwagi na wyłączenie obejmujące drogi publiczne.

Pomimo tego faktu organ odwoławczy przeanalizował zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym uchwalonym w dniu 5 lipca 2006 r. uchwałą Rady Miasta K. nr [...] opublikowaną w Dz. Urz. Nr [...], poz. [...], korzystając z prawa do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Jak udało się ustalić działki o numerach [...] i inne nie zostały objęte planem miejscowym, a więc większa część zamierzenia inwestycyjnego usytuowana jest na terenie dla którego nie został uchwalony plan. Natomiast działki o numerach [...], [...] oraz część działki [..] stanowią zgodnie z zapisami planu terenu dróg publicznych lokalnych (KDL).

W świetle powyższych wywodów należy uznać, że w sprawie niniejszej organy administracji publicznej obu instancji nie były zobligowane do badania zgodności inwestycji z planem miejscowym. Pomimo tego Kolegium dokonało właściwej wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego pozostałe regulacje również nie pozwalają na odmienną ocenę przedsięwzięcia opisanego we wniosku oraz scharakteryzowanego w karcie informacyjnej. Prawidłowo też wydały rozstrzygnięcia na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy.

Odnosząc się końcowo do zarzutu sformułowanego w piśmie z dnia 3 listopada 2010 r. dotyczącego konieczności przeprowadzenia robót budowlanych polegających na rozbiórce pozostałości stacji paliw płynnych, w tym zbiorników do ich przechowania, znajdujących się na działce nr 10 wskazać należy, że kwestia robót rozbiórkowych, jako uregulowana w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 t.j.) nie jest przedmiotem niniejszego postępowania i z tego względu zarzut nierozpoznania tej kwestii przez organy nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł o jej oddaleniu, biorąc za podstawę art. 151 P.p.s.a.