Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1337/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 27f ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (spr.), Sędzia WSA (del.) Alina Rzepecka, , po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 2473/16 w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2473/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA") oddalił skargę K. J. (dalej: "Skarżąca") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie (dalej: "Dyrektor IS") z dnia 27 czerwca 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. Podstawą powyższego orzeczenia był art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Z uzasadnienia wyroku WSA wynika, że postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. (dalej: "organ I instancji") wszczął wobec Skarżącej postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. W jego toku ustalono, że Skarżąca w zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 (PIT-37) wykazała kwotę 1.112,04 zł jako odliczenie z tytułu ulgi na dziecko – I. S. Z ulgi na dziecko w kwocie 556,02 zł skorzystał także R. S., składając w dniu 13 października 2015 r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. wraz z korektą zeznania PIT-37. W związku z ustaleniem, że w 2013 r. w stosunku do małoletniego syna I. władzę rodzicielską pełnili oboje rodzice, choć każdy w inny sposób i w innym zakresie, NUS stwierdził, że Skarżąca przekroczyła limit ulgi na dziecko za 2013 r. przysługujący obojgu rodzicom, bowiem odliczenie to, z uwagi na brak porozumienia między Skarżącą a R. S., przysługiwało każdemu z rodziców w równej kwocie, tj. po 556,02 zł. Wobec tych ustaleń, decyzją z dnia 22 marca 2016 r. organ określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 3.552 zł.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor IS utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze złożonej do WSA Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."), przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w 2013 r. ulga z tytułu wychowywania dzieci przysługiwała każdemu z rodziców w częściach równych;

- art. 6 ust. 10 u.p.d.o.f., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że Skarżąca nie mogła skorzystać z ulgi dla osób samotnie wychowujących dziecko za 2013 r.;

- art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "o.p."), poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżąca, mimo ciążącego na niej obowiązku, nie zapłaciła w całości lub w części podatku, nie złożyła deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji podatkowej;

- art. 187 § 1 o.p., przez nierozpatrzenie w wyczerpujący sposób całości materiału dowodowego;

- art. 122 w zw. z art. 187 § 1 o.p., przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku WSA wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest sposób rozliczenia ulgi prorodzinnej przypadającej na obojga rodziców, z tytułu wychowywania jednego dziecka. Istotą sprawy jest wykładnia art. 27f ust. 1 u.p.d.o.f., w części dotyczącej ulgi z tytułu wychowywania dzieci. Podkreślić należy, że każdemu z rodziców, zgodnie z art. 27 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., o ile wykonywał swoją władzę rodzicielską – przysługuje prawo do tzw. ulgi prorodzinnej. Dodatkowo wskazać można, że ulga prorodzinna jest uprawnieniem, z którego podatnik może skorzystać, nie zaś jego obowiązkiem.

Zdaniem WSA, realizując swe zadania procesowe organy podatkowe "wykonywanie władzy rodzicielskiej" muszą oceniać w kontekście konkretnych zachowań rodziców wobec każdego dziecka w danym roku podatkowym, ustalić czy i w jaki sposób rodzice sprawowali taką władzę. Istotne przy tym jest jej faktyczne wykonywanie, a nie jedynie jej formalny aspekt oraz właściwe odniesienie do każdego małoletniego dziecka w danym roku podatkowym. Zdaniem WSA, dla potrzeb zastosowania omawianej ulgi podatkowej nie jest konieczne badanie stosunków pomiędzy rodzicami i dziećmi. Konieczne zaś jest przeprowadzenie ustaleń faktycznych odnośnie do wykonywania przez każdego z rodziców władzy rodzicielskiej i co istotne w konkretnym, poddanym badaniu roku podatkowym. Za udowodnione WSA uznał, że Skarżąca i ojciec dziecka wykonywali władzę rodzicielską nad synem [...] w 2013 r. Okoliczność faktycznego wykonywania przez R. S. władzy rodzicielskiej nad małoletnim dzieckiem potwierdza analiza przedłożonych w toku postępowania dokumentów (opinia nauczyciela o dziecku z dnia 19 stycznia 2016 r. wystawiona przez Przedszkole Miejskie z Oddziałem Specjalnym i Oddziałem Integracyjnym w M., z której wynika m.in. kilkukrotny odbiór dziecka przez ojca, a także opinia trenera pływania z dnia 28 stycznia 2016 r. i wychowawcy klasy z dnia 26 lutego 2016 r.). Rozpatrując sprawę organ odwoławczy zauważył także, że z zeznań R. S. przesłuchanego w dniu 1 marca 2016 r. wynika, że po wyprowadzeniu się od Skarżącej brał udział w wychowywaniu syna spotykając się z nim w okresie, gdy przebywał w kraju. Z akt sprawy wynikają także potwierdzenia wykonania przelewów, których zleceniodawcą był R. S. Wszelkie te okoliczności potwierdzają zatem faktyczne wykonywanie władzy rodzicielskiej w roku 2013 przez ojca dziecka. W ocenie WSA nie ma też żadnych wątpliwości co do tego, że Skarżąca wykonywała władzę rodzicielską w znacznie większym stopniu niż ojciec dziecka. Stopień wykonywania władzy rodzicielskiej nie ma jednak znaczenia w kontekście możliwości skorzystania z prawa do ulgi podatkowej. Postępowanie dowodowe wskazuje, że jedną z głównych przyczyn takiego stanu rzeczy były charakter pracy wykonywanej przez ojca dziecka, wymagającej długookresowej nieobecności (kierowca). Ojciec dziecka, jakkolwiek w sposób odbiegający od naturalnego i standardowego modelu, to jednak sprawował władzę rodzicielską nad synem zaspokajając potrzeby emocjonalne i bytowe dziecka w pewnym zakresie, w czasie swojej obecności do domu.

Zdaniem WSA treść zebranych dowodów nie pozwala stwierdzić, że ojciec dziecka w 2013 r. faktycznej władzy rodzicielskiej w żadnym zakresie nie wykonywał, a tylko to byłoby podstawą do negacji prawa ojca do przedmiotowej ulgi podatkowej.

Jednocześnie należy wskazać, że podatnicy nie mają obowiązku precyzyjnego określenia zakresu wykonywanej przez siebie władzy rodzicielskiej, jak również proporcji wypełniania powinności w tym zakresie przez obojga rodziców. Dla skorzystania z ulgi wystarczy bowiem wykazanie, że podatnik wykonywał władzę rodzicielską wobec swojego dziecka w jakimkolwiek stopniu (nawet minimalnym).

WSA stwierdził, że nie doszło, wbrew twierdzeniom Skarżącej, do porozumienia dotyczącego odliczenia ulgi prorodzinnej. Ojciec dziecka nie korzystał z ulgi, bo jak zeznał, nie wiedział o przysługującym mu uprawnieniu. Ponieważ wyżej wskazane okoliczności świadczą o tym, że w badanym roku podatkowym oboje rodzice posiadali, mogli wykonywać władzę rodzicielską i ją faktycznie wykonywali, chociaż w różnym stopniu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że Skarżącej przysługuje prawo do ulgi w równym zakresie z ojcem dziecka. Zdaniem WSA ojciec dziecka, wykonując władzę rodzicielską, miał więc prawo do złożenia korekty swojego zeznania podatkowego i wykazania ulgi w wysokości połowy ustawowego limitu. Nie ma przepisów, które by prawo do korekty w zakresie związanym z art. 21f u.p.d.o.f. ograniczały lub wyłączały w sposób szczególny. W szczególności uprawnienia przysługującego rodzicowi sprawującemu władzę rodzicielską nie pozbawia skorzystanie z tego uprawnienia przez drugiego z rodziców w pełnej wysokości, jeżeli nie było w tym zakresie wcześniejszego porozumienia. Wykazanie całości ulgi przez jednego z uprawnionych rodziców i podanie danych dziecka w załączonej do zeznania informacji PIT/O nie może automatycznie znosić uprawnienia drugiego rodzica. Wola jednego z rodziców skorzystania z ulgi w całości nie może równać się domniemaniu braku woli drugiego rodzica do skorzystania z ulgi w części. Jedynym kryterium ustawowym, kształtującym podmiotowo prawo do ulgi jest bowiem wykonywanie władzy rodzicielskiej. Nie jest takim kryterium samo techniczne wykazanie lub niewykazanie kwoty ulgi w złożonym zeznaniu i w załączonej do niego informacji. Niewykazanie ulgi w zeznaniu przez osobę uprawnioną nie jest tożsame z niewzruszalnym milczącym oświadczeniem o zrzeczeniu się prawa do tej ulgi i nie pociąga za sobą zakazu późniejszej korekty zeznania w tym zakresie.

WSA stwierdził więc, że zarzut naruszenia art. 21f ust. 1 u.p.d.o.f. oraz art. 21 § 3 o.p. nie jest trafny. Należy dodać, że weryfikując wykładnię art. 21f ust. 1 u.p.d.o.f. przyjętą przez organ w zaskarżonej decyzji WSA nie może przyjmować innych kryteriów korzystania z ulgi podatkowej, niż wskazane wprost w tym przepisie. Sąd nie może w szczególności oceniać prawa ojca do skorzystania z ulgi podatkowej przez pryzmat możliwych motywów złożenia korekty przez ojca dziecka oraz relacji istniejących obecnie między rodzicami dziecka. Jakkolwiek przyczyny powstania zaległości podatkowej u Skarżącej mogą okazać się istotne w kontekście przyznania Jej ewentualnych ulg w spłacie tego zobowiązania, to jednak potencjalna sytuacja Skarżącej nie może decydować o zakazie korzystania z prawa podmiotowego do ulgi przez ojca dziecka. Prawo rodzica do skorzystania z ulgi na dziecko jest związane z wykonywaniem władzy rodzicielskiej, a więc jeżeli taka władza była wykonywana to żadne zdarzenie nie może rodzicowi prawa do ulgi odebrać.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od powyższego orzeczenia, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniesiono o przyznanie Skarżącej prawa pomocy, tj. zwolnienie od kosztów sądowych, w tym w szczególności od wpisu od skargi kasacyjnej.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 i 2 oraz art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., przez brak należytej kontroli postępowania administracyjnego skutkującego oddaleniem skargi i nieuchyleniem decyzji Dyrektora IS oraz poprzedzającej decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowania w sprawie pomimo tego, że zostały one wydane z naruszeniem art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., dalej: "kpa") i art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa w zw. z art. 8 kpa, polegającym na ustaleniu, iż organ administracji publicznej wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy w sposób pozwalający na ustalenie, że Skarżącej nie przysługiwała jako rodzicowi, który samodzielnie sprawuje władzę nad dzieckiem pełna ulga z tego tytułu;

- art. 21 § 3 o.p., przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że podatnik mimo ciążącego a nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji podatkowej;

- art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p., przez jego naruszenie i niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego;

II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. art. 151 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie zaskarżonych decyzji pomimo naruszenia prawa materialnego, które polegało na błędnej wykładni art. 27f ust. 1 u.p.d.o.f., przez jego niewłaściwą interpetację i przyjęcie, że w 2013 r. ulga z tytułu wychowywania dzieci przysługiwała każdemu z rodziców w częściach równych pomimo tego, że jedynie Skarżącej przysługiwało prawo do odliczenia ulgi gdyż tylko ona sprawowała faktyczną opiekę nad małoletnim I. S.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zostały uszczegółowione powyższe zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i z tego względu podlega oddaleniu.

Analogiczny do występującego w niniejszej sprawie problem był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyrokach NSA z: 15 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 19/15, 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1957/14; z 27 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 2378/13, sygn. akt II FSK 2360/15 oraz sygn. akt II FSK 661/16; z 26 lipca 2016 r., sygn. akt II FSK 1420/15, sygn. akt II FSK 447/16 oraz sygn. akt II FSK 590/16 (opublikowane w: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podobnie, jak w rozpoznanej sprawie, istota sporu dotyczyła sposobu rozliczenia ulgi podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych rodzicom na dzieci, w sytuacji gdy małżonkowie są rozwiedzeni, a władza rodzicielska przysługuje każdemu z nich. Zdaniem Skarżącej to ona sprawowała władzę rodzicielską w sposób wyłączny i tylko jej przysługiwało prawo do skorzystania z ulgi podatkowej, z tytułu wykonywania władzy rodzicielskiej nad dzieckiem. Natomiast w ocenie organów podatkowych w 2013 r. zarówno Skarżąca, jak i ojciec dziecka realizowali faktyczną władzę rodzicielską w stosunku do małoletniego syna, zaś z uwagi na brak stosownego porozumienia między nimi, kwota ulgi na dziecko przysługiwała im w częściach równych. Ponieważ sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w przywołanych powyżej orzeczeniach, posłuży się argumentacją w nich zawartą.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego oraz przepisów prawa materialnego. Chociaż, co do zasady, w razie powołania w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i prawa procesowego, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają ostatnie z wymienionych, to w niniejszej sprawie zasadne jest odniesienie się najpierw do zarzutu naruszenia art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., gdyż regulacje zawarte w tym przepisie determinują zakres koniecznych ustaleń faktycznych.

Z punktu więc zakresu prowadzonego postępowania dowodowego, w kontekście powyższej normy prawa materialnego, zasadnicze znaczenie ma użyty w art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. zwrot normatywny "wykonywał władzę rodzicielską" i co należy podkreślić w niniejszej sprawie, chodzi o wykonywanie tej władzy w odniesieniu do każdego dziecka w danym roku podatkowym. Przesłanka wykonywania władzy rodzicielskiej będzie spełniona, kiedy podatnik w danym roku podatkowym wykonywał, a nie tylko posiadał władzę rodzicielską, odróżniając treść władzy rodzicielskiej, stosownie do przepisów art. 95 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017 r., poz. 682 z późn. zm., dalej: "k.r.o.") w związku z art. 96 § 1 k.r.o., od jej wykonywania, zgodnie z art. 97 § 1 k.r.o. Przy tym należy przychylić się do stanowiska Sądu Najwyższego, zgodnie z którym o wykonywaniu władzy rodzicielskiej nie świadczy tylko sam fakt jej posiadania, czy spełniania obowiązku alimentacyjnego, ani sporadyczne kontakty z dzieckiem (uchwała pełnego składu Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 18 marca 1968 r., III CZP 70/66, OSNCP 1968 Nr 5, poz. 77; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 26 września 1983 r., III CZP 46/83, OSNCP 1984 Nr 4, poz. 4).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko WSA jest w tym zakresie prawidłowe. Jego prawidłowość potwierdza wykładnia językowa, systemowa i celowościowa art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. Punktem wyjścia w procesie wykładni jest zawsze warstwa językowa interpretowanego przepisu prawa, ponieważ wykorzystanie reguł budowy zdań oraz znaczenie poszczególnych wyrazów czy zwrotów, a w konsekwencji zastosowanie reguł semantyki i syntaktyki, pozwala na ustalenie w pewnym stopniu znaczenia tekstu prawnego. Jak już wspomniano, dla wyniku rozpoznanej sprawy kluczowe znaczenie ma użyty w art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f. zwrot normatywny "wykonywał władzę rodzicielską". Zwrot ten nie został zdefiniowany na gruncie przepisów prawa podatkowego (w tym ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), zatem należy przyjąć jego znaczenie w języku potocznym. Według Słownika języka polskiego "wykonać - wykonywać" znaczy: "wprowadzić w czyn, zrobić coś, uczynić, urzeczywistnić, zrealizować, spełnić" (Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka Tom III, Warszawa 1981, PWN, s. 807-808). Przyjmując takie znaczenie wyrazu "wykonywać" uznać trzeba, że wykonywanie władzy rodzicielskiej, to jej realizacja, a nie tylko posiadanie. Czym innym jest więc bycie rodzicem, a czym innym wykonywanie praw i obowiązków rodzica. Takie rozróżnienie występuje też w przepisach ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, którymi można posiłkować się w ramach wykładni systemowej zewnętrznej. Przepis art. 93 § 1 k.r.o. stanowi, iż władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom. W art. 97 § 1 k.r.o. mowa jest o wykonywaniu przysługującej rodzicom władzy rodzicielskiej. Z kolei przepisy art. 95 § 1 i art. 96 § 1 k.r.o. określają obowiązki rodziców, jakie powinni wykonywać w ramach posiadanej władzy rodzicielskiej.

W sytuacji, gdy oboje rodzice faktycznie podejmują czynności składające się na wykonywanie władzy rodzicielskiej nie ma podstaw oceniania zakresu faktycznego wykonywania tejże władzy. W przypadku zaś sporu rodziców, co do zakresu odliczenia, to art. 27f ust. 4 u.p.d.o.f. stanowi podstawę do rozdzielenia ulgi podatkowej w równych częściach, niezależnie od tego w jakim stopniu każde z nich wykonywało władzę rodzicielską. Przy czym należy wskazać, że analizowany przepis nie uzależnia prawa do ulgi od ściśle określonego zakresu wykonywania władzy rodzicielskiej przez rodzica, czy też rozłożenia obowiązków (proporcji) w tym względzie między rodzicami dziecka. Prawo podatnika do odliczenia na podstawie tego przepisu nie jest również limitowane zakresem wykonywanej władzy rodzicielskiej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że WSA nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, akceptując wykładnię art. 27f ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., dokonaną przez organy podatkowe, a w konsekwencji właściwe zastosowanie w sprawie art. 27f ust. 4 tej ustawy.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania podatkowego należy wskazać, że organy podatkowe przeprowadziły, w ramach swoich kompetencji, postępowanie dowodowe rzetelnie, zmierzając do ustalenia prawdy obiektywnej. Nie zostały pominięte żadne istotne dla rozstrzyganej sprawy środki dowodowe. Postępowanie było staranne i merytorycznie poprawne. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie całości zebranego i ujawnionego materiału dowodowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Słusznie wskazał WSA, że przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala jednoznacznie stwierdzić, że 2013 r. opiekę rodzicielską nad synem wykonywali zarówno Skarżąca, jak i ojciec dziecka. "Treść zebranych dowodów, nie pozwala twierdzić, że ojciec dziecka w 2013 r. faktycznie władzy rodzicielskiej w żadnym zakresie nie wykonywał, a tylko to byłoby podstawą do negacji prawa ojca do przedmiotowej ulgi podatkowej". Słusznie wskazano w zaskarżonym wyroku, że organ nie uchybił przepisom ordynacji podatkowej regulującym zasady postępowania dowodowego. Powyższe czyni niezasadnymi zarzuty naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 o.p. WSA, akceptując ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny sprawy, nie dopuścił się również naruszenia podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania i zasadnie oddalił skargę.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.