Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 687/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 1 pkt 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek,, Sędzia WSA Andrzej Matan, Protokolant starszy referent Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kosztów dozoru pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Starosta Z., działając na podstawie art. 130a ust. 10h i 10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997r Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017, poz. 1260.) oraz zgodnie z Uchwałami Rady Powiatu w Z.

- Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Śląsk. Nr [...]z [...]poz. [...]),

- Nr [...] z dnia [...]. (Dz. Urz. Woj. Śląsk, z [...] Nr [...] poz. [...]),

- Nr [...] z dnia [...]. (Dz. Urz. Woj. Śląsk, z [...] r. poz. [...]),

- Nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Śląsk. [...] [...]),

- Nr [...]z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Śląsk. [...] [...]),

- oraz Upoważnienia Starosty Z. [...] z dnia [...], w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdów z dróg oraz przechowywanie usuniętych pojazdów na parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za ich usunięcie i parkowanie nałożył na "A" S.A. w W., ul. [...], [...] W. oraz kierującego pojazdem L. W. za. ul. [...]. [...] B. obowiązek zapłaty kwoty w wysokości: 53.267,88 zł (słownie: pięćdziesiąt trzy tysiące dwieście sześćdziesiąt siedem złotych osiemdziesiąt osiem groszy) z tytułu usunięcia z drogi i przechowania samochodu marki Peugeot 206 o nr rej. L. W. nr L. W..

W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowy pojazd dnia 9 sierpnia 2009 r. został zatrzymany przez Policję, która wydała dyspozycję jego usunięcia nr L. W. w trybie określonym w art. 130a ust. 2 pkt. 1a ustawy prawo o ruchu drogowym. Pojazd został następnie umieszczony na parkingu strzeżonym "Pomoc Drogowa" R. G., ul. [...], [...] Z. do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. W toku dalszych czynności ustalono, że właścicielem pojazdu był "A" S.A. w W., ul. [...] [...] W., a kierującym pojazdem był L. W. zam. ul. [...], [...] B. Zgodnie zaś z art. 130a ust 10i ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r Prawo o ruchu drogowym "Jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pobycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Przepis ten przewiduje solidarną odpowiedzialność właściciela z osobą kierującą pojazdem w dniu zatrzymania i wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi przez Policję tj. L. W..

Komisariat Policji w L. pismem z dnia 15 listopada 2012 r. powiadomił "A" (nazywany dalej skarżącym) oraz L. W. o usunięciu pojazdu z drogi na parking strzeżony oraz warunkach jego odbioru wraz z pouczeniem o skutkach jego nieodebrania. Powiadomienie wysłane do skarżącego zostało odebrane o czym świadczy pismo zwrotne z dnia 24 stycznia .2013 r. natomiast zawiadomienie wysłane do L. W. zostało odebrane przez właściciela osobiście w dniu 7 kwietnia 2014r. Pojazd jednakże nie został odebrany.

Starosta Z. po zgromadzeniu stosownej dokumentacji wystąpił z wnioskiem do Sądu Rejonowego w Z. o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z.. Nastąpiło to postanowieniem SR w Z. z dnia [...] sygn. [...]. Następnie dokonano demontażu pojazdu.

W dalszej kolejności organ dokonał obliczenia wysokości kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem i zniszczeniem pojazdu. Jako datę początkową ustalił dzień 4 września 2010 r., w związku ze zmianą przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wyliczył jednocześnie, że od wyżej wskazanej daty do uprawomocnienia się postanowienia o przepadku pojazdu upłynęło 1576 dni.

Koszty związane z postępowaniem z pojazdem organ wyliczył następująco:

I. Opłaty wynikające z Uchwały Rady Powiatu Nr [...] z dnia [...]:

Dojazd do klienta - 23,18 zł,

Holowanie - 73,20 zł,

Rozładunek i załadunek - 67,10 zł,

Wycena wartości pojazdu:

Wycena wartości pojazdu - 95,00 zł,

Dojazd na miejsce oględzin - 8,40 zł,

Opłaty sądowe:

Opłata sądowa - 40,00 zł,

Opłata za klauzulę prawomocności- 6,00 zł.

Przechowywanie pojazdu:

- Opłata za przechowywanie na parkingu strzeżonym pojazdu zgodnie ze stawkami zawartymi w Uchwałach Rady Powiatu Z.:

- okres od 04.09.2010r - 31.08.2011 r. wg §1 Uchwały Nr [...] - 361 dni przechowywania pojazdu dni x 1- sza doba 50 zł, każda następna 20 zł netto + 22% podatek VAT Kwota - 8.845,00 zł,

- okres od 01.09.2011 r. - 31.12.2011 r. wg Uchwały Nr [...] - 120 dni przechowywania pojazdu x 33 zł brutto Kwota - 3.960,00 zł,

- okres od 01.01.2012 r. - 31.12.2012 r. wg Uchwały Nr [...] - 365 dni przechowywania pojazdu x 35 zł brutto Kwota - 12.775,00 zł

- okres od 01.01.2013 r. -31.12.2013 r. wg Uchwały Nr [...] - 365 dni przechowywania pojazdu x 37 zł brutto Kwota - 13.505,00 zł

- okres od 01.01.2014 r. - 31.12.2014 r. wg Uchwały Nr [...] - 365 dni przechowywania pojazdu x 38 zł brutto Kwota - 13.870,00 zł.

Następnie organ przytoczył treść art. 130a ust. 10o ustawy Prawo o ruchu drogowym i uznał, że koszty związane z powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi właściciel pojazdu: czyli skarżący oraz kierujący pojazdem L. W.

Odwołanie od tej decyzji złożył skarżący. Zarzucił on, że Komisariat Policji w L. nie wykonał obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Wysłanie zawiadomienia po upływie ponad 3 latach i 3 miesiącach od usunięcia pojazdu nie jest działaniem niezwłocznym. Zakwestionował również powiadomienie go o zatrzymaniu pojazdu. Zawiadomienie zostało wysłane na błędny adres. "A" S.A. w W. nie miał nigdy siedziby w "B" S.A., [...], [...] J. Wskazał wreszcie, że pojazd stanowił zabezpieczenie kredytu udzielonego L. W., który zgodnie z równolegle zawartą umową przewłaszczenia był użytkownikiem pojazdu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Biesku Białej zaskarżoną decyzją utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Uznało, że zarówno ustalenia Starosty Z., jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. W szczególności podniosło, iż organy administracji nie mogą odpowiadać za sposób i czas dokonywania doręczeń przez organy Policji. W rozstrzyganej sprawie organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił wysokość należnej opłaty, nałożył ją również na właściwe podmioty.

Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył "A" S.A. w W. Domagając się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania decyzji organu II instancji zarzucił temu ostatniemu naruszenie:

- art. 7 k.p.a., 9 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 80 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów oraz brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego z uwzględnieniem słusznego interesu strony,

- art. 8 k.p.a. poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, w szczególności skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji za zaniechania organu, który nie poinformował skarżącego o usunięciu pojazdu niezwłocznie i na właściwy adres,

- art. 45 k.p.a. polegające na tym, że skarżący nie został skutecznie poinformowany o usunięciu pojazdu, z uwagi na to, że zgodnie z odpisami z KRS znajdującymi się w aktach sprawy siedziba Banku nigdy nie znajdowała się w J. przy ul. [...], niniejszym skierowane pod powyższy adres zawiadomienie o usunięciu pojazdu nie zostało skutecznie doręczone skarżącemu,

- § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 czerwca 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów obowiązującego w dacie usunięcia pojazdu których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu powiadamia o tym niezwłocznie m. in. właściciela pojazdu, (pojazd usunięto z drogi 7 sierpnia 2009 r.) i skarżący nie został niezwłocznie poinformowany o usunięciu pojazdu.

Skarżący zarzucił organom administracji błędną wykładnię art. 130a ust. 10i ustawy prawo o ruchu drogowym polegającą na przyjęciu, iż obowiązek pokrycia kosztów określonych w art. 130a ust. 10h ustawy prawo o ruchu drogowym obciąża solidarnie współwłaścicieli, podczas gdy art. 130a ust. 10i dotyczy tylko relacji pomiędzy posiadaczem i właścicielem pojazdu co w ostateczności doprowadziło do niewłaściwego zastosowania w sprawie art. 130a ust. 10i ustawy prawo o ruchu drogowym i obciążenie solidarnie "A" S.A. w W. oraz L. W. (współwłaścicieli pojazdu) kosztami określonymi w art. 130a ust. 10h.

W ocenie skarżącego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wynikającą z art. 15 k.p.a., ta sama sprawa wyznaczona treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega dwukrotnemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ drugiej instancji powinien rozstrzygnąć sprawę merytorycznie od początku w całości. Tu przytoczył wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 marca 2013r. sygn. akt II SA/O I 941/13 (Lex nr 1301186), z którego wynika, że: "Przepisy nakładają na organ administracji publicznej obowiązek wydania decyzji o zapłacie kosztów związanych z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu. W każdym jednak wypadku wymagane jest - bez względu na rodzaj rozstrzygnięcia - aby przed wydaniem decyzji organ administracji przeprowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie powinno wynikać, że strona została prawidłowo powiadomiona przez organ o możliwości odbioru pojazdu z parkingu".

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Jak wynika z akt administracyjnych pojazd będący przedmiotem postępowania został usunięty z drogi publicznej na podstawie przesłanki przewidzianej w art. 130a ust. 2 pkt 1a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.). Następnie został skierowany na parking dozorowany, gdzie był przechowywany aż do jego fizycznej likwidacji w 2014 r. Okoliczności te nie są sporne.

Właścicielem pojazdu był "A" S.A. w W. (co wynika z dowodu rejestracyjnego i ewidencji pojazdów) zaś kierującym pojazdem był L. W. Ze znajdujących się w aktach dokumentów wynika, iż "A" S.A. w W. jest następcą prawnym podmiotu znajdującego się na dowodzie rejestracyjnym pojazdu oraz w ewidencji pojazdów.

Nie budzą wątpliwości to, że w sprawie zaistniały przesłanki usunięcia pojazdu. Okoliczności te zostały potwierdzone postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...]. (sygn. [...]), w którym sąd powszechny orzekł o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z.

Zgodnie z art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym "koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta". Jednocześnie w świetle art. 130a ust. 10i ustawy "jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h".

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy uznać, iż ustalenie kosztów usunięcia, przechowania, oszacowania i likwidacji pojazdu nastąpiła zgodnie z wyżej przywołanymi przepisami. Okoliczności te nie są zresztą kwestionowane przez skarżącego.

Nie można również zarzucić, iż organy nieprawidłowo ustaliły zobowiązanych do poniesienia kosztów. Solidarnie ponieść je mają właściciel pojazdu i osoba władająca nim w chwili zatrzymania.

Zarzuty skargi koncentrują się na innych okolicznościach związanych ze skargą. Przede wszystkim dotyczą zwłoki z jaką Policja powiadomiła skarżącego o zatrzymaniu pojazdu. Zgodzić się tu należy z organem administracji, iż ani organ ani jednostka samorządowa nie mogą ponosić skutków zaniedbań popełnionych przez inne podmioty. Poinformowała ona skarżącego o zatrzymaniu pojazdu. Organ administracji publicznej nie może jednak oceniać, a tym bardziej wywodzić skutków prawnych z działań Policji.

Zgodnie z zebranym materiałem dowodowym powiadomienie dokonane przez Policję było skuteczne niezależnie od tego, czy powiadomiono oddział Banku, czy jego główną siedzibę. Świadczy o tym pismo zwrotne skarżącego z dnia 24 stycznia .2013 r.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.