Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 583/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 8 i 9, art. 53 ust. 5, art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 31 sierpnia 2017 r., nr 280/17 Wójt Gminy (dalej jako: "organ I instancji"), po rozpatrzeniu wniosku M. W. (dalej jako: "skarżący"), odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku przystani turystyki wodnej na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym L., gm. S. Organ stwierdził, że nie zostały spełnione warunki z art. 61 ust 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2017r. poz. 1073, dalej jako: "u.p.z.p."). Wskazał, że pojedyncza zabudowa tworzy w obszarze analizowanym rozproszoną strukturę urbanistyczną. Pozostałe działki stanowią grunty rolne i lasy oraz jezioro. Zdaniem organu I instancji budowa budynku przystani turystyki wodnej w granicach wyznaczonego terenu inwestycji, przy jednoczesnym braku kontynuacji funkcji zabudowy, tworzyć będzie odrębną, chaotyczną jednostkę urbanistyczną na terenach rolniczych i leśnych. Organ I instancji argumentował również, że inwestycja znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego ustanowionego uchwałą Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 27 września 2016 r., nr XX/470/16 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego (Dziennik Urzędowy Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 2016 r. poz. 4171, dalej jako: "uchwała"). Na tym obszarze obowiązuje zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie o szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 8 uchwały. Natomiast wyjątki od powyższego zakazu wymienione w § 5 ust. 7 punkty 3, 4 i 5 tejże uchwały nie mają zastosowania do działki nr [...], gdyż nie znajduje się ona na obszarze zwartej zabudowy wsi w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S., jak również z działek bezpośrednio przylegających tylko działka nr [...] jest zabudowana budynkiem gospodarczym (brak wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jak również decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), natomiast działka

nr [...] jest niezabudowana. Na wnioskowanej działce nr [...] znajduje się budynek

w budowie (stan surowy otwarty), dla którego nie wydano decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jak również decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W związku z tym wnioskowana nieruchomość nie jest zabudowana budynkiem

w rozumieniu u.p.z.p. Zaznaczono, że działka nr [...] usytuowana jest w odległości mniejszej niż 100 m od jeziora [...], a projektowany budynek przystani turystyki wodnej mógłby być posadowiony w odległości maksymalnej około 40 - 50 m od linii brzegowej jeziora. Organ I instancji wskazał też, że projekt odmownej decyzji został uzgodniony pozytywnie ze Starostą w zakresie ochrony gruntów rolnych, z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych oraz z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska.

Decyzją z 23 listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Olsztynie uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę organowi

I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wyrokiem z 29 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 1012/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję kasacyjną organu II instancji. Sąd wskazał, że organ I instancji uwzględnił wszelką zabudowę znajdującą się w pobliżu jeziora [...], dostępną z tej samej drogi publicznej. Sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy analiza obrazująca stan faktyczny i prawny terenu była wystarczająca dla uznania skuteczności milczącego uzgodnienia przez RDOŚ projektu odmownej decyzji. W takich okolicznościach oceny wymagało tylko, czy wyciągnięte przez organ

I instancji wnioski były zasadne.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z 20 listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy odmowną decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z 20 listopada 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 479/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił decyzję organu odwoławczego. Sąd stwierdził, że Kolegium nie oceniło merytorycznie decyzji organu I instancji i nie ustosunkowało się do większości zarzutów odwołania. Wskazał na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Kolejną decyzją z 18 września 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Olsztynie ponownie utrzymało w mocy odmowną decyzję organu I instancji.

Wyrokiem z 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 993/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił powyższą decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem składu orzekającego, Kolegium nie zastosowało się do wytycznych Sądu i w sprawie nie zostało ocenione, czy budowa budynku przystani turystyki wodnej wypełnia definicję urządzenia wodnego i tym samym jego budowa będzie wyłączona spod zakazu określonego w § 5 ust. 7 pkt 3 uchwały.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji sporządził projekt decyzji uwzględniającej wniosek inwestora i ustalającej warunki zabudowy dla budowy przystani turystyki wodnej.

Postanowieniem z 4 listopada 2020 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uzgodnił tego projektu w zakresie ochrony środowiska.

Pismem z 28 grudnia 2020 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego

o zakończeniu postępowania, możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia uwag.

Pismem z 2 stycznia 2021 r. skarżący zgłosił organowi uszczegółowienie wniosku i wniósł o zmianę projektu decyzji. Podał: "1. Funkcja inwestycji: urządzenie wodne do korzystania z zasobów wodnych jeziora [...]. 2. Ilość miejsc parkingowych: max 5. 3. Wskaźnik powierzchni zabudowy (istniejącej + projektowanej) do powierzchni terenu objętego wnioskiem: max 0,1."

W piśmie z 14 stycznia 2021 r. skarżący wniósł o uznanie charakteru wnioskowanej przystani turystyki wodnej jako urządzenia wodnego i zmianę zapisu projektu decyzji w pkt 1.2 "Ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu na: budowa urządzenia wodnego - budynku przystani turystyki wodnej". Dodatkowo wniósł o wyznaczenie linii zabudowy od strony działki nr [...]

w przesunięciu o 1 m do linii wyznaczonej w obecnym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, w stronę działki nr [...].

Po rozpatrzeniu zgłoszonych zmian, uprawniony urbanista sporządził nowy projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, który organ I instancji przekazał do uzgodnienia organom współdziałającym.

Postanowieniem z 27 maja 2021 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. Wskazał, że działka

nr [...] jest położona przy drodze krajowej nr [...]. Ustalona nieprzekraczalna linia zabudowy od strony tej drogi jest zgodna z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Organ zakwestionował natomiast ustaloną obsługę komunikacyjną. Stwierdził, że właściwym zjazdem do obsługi komunikacyjnej planowanego budynku przystani turystyki wodnej jest zjazd publiczny, a nie istniejący zjazd indywidualny.

Postanowieniem z 4 czerwca 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił uzgodnienia nowego projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Zawiadomieniem z 14 czerwca 2021 r. organ I instancji poinformował skarżącego o zakończeniu postępowania, możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia uwag.

Pismem z 25 czerwca 2021 r. skarżący ponownie zgłosił zmianę wniosku poprzez określenie dostępu do drogi publicznej na: "z drogi krajowej nr [...] poprzez działkę nr [...], będącą współwłasnością inwestora, po dokonaniu przebudowy zjazdu na warunkach określonych przez zarządcę drogi".

Pismem z 29 czerwca 2021 r. skarżący wniósł również o zmianę projektu decyzji poprzez ustalenie minimalnej odległości planowanego kapitanatu z działką nr [...] na 4 metry.

W związku z tym uprawniony urbanista sporządził ponownie projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, który organ I instancji przekazał do uzgodnienia.

Postanowieniem z 24 września 2021 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad odmówił uzgodnienia projektu decyzji. Wskazał, że istniejący zjazd indywidualny znajduje się w obszarze oddziaływania skrzyżowania i niedopuszczalna jest jego przebudowa na zjazd publiczny.

Postanowieniem z 4 października 2021 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie uzgodnił projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy

w zakresie ochrony przyrody. RDOŚ wyjaśnił, że wnioskowana inwestycja nie stanowi urządzenia wodnego, rozumianego w myśl art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne. Nie stwierdził też możliwości zastosowania odstępstw od zakazu zabudowy w pasie 100 m od linii brzegowej jeziora, wymienionych w § 5 ust. 2 i ust. 7 uchwały w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego. Stwierdził, że na terenie objętym projektem decyzji nie ma możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji.

W dniu 19 października 2021 r. organ I instancji zawiadomił skarżącego

o zakończeniu postępowania, możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia uwag.

W dniu 2 listopada 2021 r. skarżący wniósł o zmianę projektu decyzji

o warunkach zabudowy przez wyznaczenie linii rozgraniczającej teren inwestycji od strony działki nr [...] w odległości 2 m od granicy działki nr [...].

Decyzją z 6 grudnia 2021 r. organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku przystani turystyki wodnej na wnioskowanej działce. W uzasadnieniu przytoczono obszernie stan faktyczny sprawy. Odnosząc się do zgłoszonej pismem z 2 listopada 2021 r. zmiany, organ I instancji stwierdził, że wprowadzenie wnioskowanej zmiany nie wpłynie na zmianę rozstrzygnięcia decyzji oraz organów uzgadniających, gdyż zmianie nie ulega przedmiot wniosku, a teren inwestycji nieznacznie się powiększa. W dalszym ciągu przedmiotowa inwestycja będzie kolidowała z § 5 ust. 1 pkt 8 lit. a) uchwały w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Olsztyńskiego, tj. naruszała zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu jeziora. Jednocześnie wymagany do rodzaju inwestycji zjazd publiczny będzie stanowił zagrożenie bezpieczeństwa ruchu z uwagi na jego lokalizację w obszarze oddziaływania skrzyżowania, zgodnie ze stanowiskiem GDDKiA w Olsztynie.

W terminie do wniesienia odwołania skarżący ponownie zmodyfikował wniosek

w zakresie szerokości elewacji frontowej, wyznaczenia linii rozgraniczającej teren inwestycji od strony działki nr [...] w odległości 20 m. Podkreślił, że dopóki sprawa nie została zakończona decyzją ostateczną strona może modyfikować swoje żądanie,

a organ administracji państwowej ma obowiązek na nowo ocenić to żądanie. Skarżący wniósł też o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 ust. 1 k.p.a. W przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, skarżący wniósł o potraktowanie jego pisma jako odwołania i uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z 17 maja 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy decyzję odmowną organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że projekt pozytywnej decyzji został odmownie uzgodniony przez organy współdziałające. Ustalono, że na wskazane postanowienia odmowne inwestor nie złożył zażalenia. Postanowienia te zyskały walor ostateczności i stanowi to przeszkodę do ustalenia warunków zabudowy. Kolegium zaznaczyło, że organ prowadzący postępowanie główne nie kontroluje postanowienia organu współdziałającego. Zauważono też, że organ I instancji ustosunkował się do wniosku inwestora o zmianę projektu decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego w związku z naruszeniem:

- art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która wydana została z naruszeniem prawa materialnego

i procesowego;

- art. 52 w zw. z art. 64 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie korekt wniosku

i przygotowanie decyzji na zamierzenie budowlane niezgodne z żądaniem;

- art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez zastępowanie organów uzgadniających i brak uzgodnienia zmienionej treści wniosku;

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i przygotowanie decyzji niezgodnej z zamierzeniem budowlanym skarżącego;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia podjętej decyzji i nieuwzględnienie korekt wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo zauważył, że postępowanie toczy się od 2017 r. i inwestor winien przez ten czas ukształtować swoje zamiary inwestycyjne. Niemniej w toku postępowania organ ustosunkował się do wniosku o zmianę projektu decyzji. Kolegium stwierdziło, że oczywistym jest, że negatywne stanowisko organu uzgadniającego jest przeszkodą do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.

W piśmie procesowym z 12 września 2022 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Dodatkowo podniósł, jako uzupełnienie do skargi, że skorygowane przez niego zamierzenie budowlane różni się w stosunku do pierwotnego o istotne dla organów uzgadniających parametry planowanej inwestycji, m.in. nowe linie rozgraniczające, gabaryty i lokalizacja, nowy rodzaj zabudowy, nowy dostęp do drogi publicznej. Stwierdził, że przygotowany przez Wójta projekt decyzji, który później został przesłany do uzgodnienia, nie jest zgodny z zamierzeniem skarżącego. Zaznaczono, że skorygowanie zostało przygotowane na bazie zastrzeżeń zawartych w odmownych uzgodnieniach. Zdaniem skarżącego zmiany były istotne i wykluczały zastrzeżenia organów uzgadniających. Zarzucił, że brakuje informacji dlaczego nie zostały uwzględnione pisma z korektami wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z 20 października 2022 r., na podstawie art. 15 zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) w związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość

z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku (skarżący w zakreślonym terminie nie wskazał, że posiada wymagane możliwości techniczne) oraz uznaniem rozpoznania sprawy za konieczne z uwagi na obowiązek terminowego załatwienia sprawy.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1

w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności

z prawem, w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związanym zarzutami

i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Zaskarżona decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy wydana została zgodnie z przepisami u.p.z.p., z poszanowaniem zasad unormowanych

w Kodeksie postępowania administracyjnego. W szczególności organy wyjaśniły sprawę w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie. Zgromadzony materiał dowodowy jest wyczerpujący. Stan faktyczny i prawny sprawy nie budzi wątpliwości. Organy orzekające dokonały prawidłowej subsumcji ustaleń faktycznych. Tym samym organom orzekającym nie można przypisać zarzuconego w skardze naruszenia art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymaganiom normy art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy przedstawił zwięźle motywy rozstrzygnięcia, które umożliwiały weryfikację zajętego stanowiska.

W rozpoznawanej sprawie odmowę ustalenia warunków zabudowy uzasadniono odmownymi uzgodnieniami projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Uzgodnienia wymagane były z organem ochrony środowiska, na podstawie art. 60 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., wobec objęcia terenu inwestycji ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody oraz z zarządcą drogi krajowej, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9, z uwagi na przyleganie terenu objętego wnioskiem do drogi krajowej. W myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p. uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Wobec przysługiwania skarżącemu zażalenia na wymienione postanowienia organów współdziałających, a następnie możliwość ich zaskarżenia do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), na obecnym etapie nie ma podstaw do weryfikowania ich legalności. Na postawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie może oceniać zgodności z prawem aktu podlegającego odrębnemu zaskarżeniu. Zgodnie z zasadą trwałości, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a., ostateczne i prawomocne postanowienia mogą być wzruszane tylko w trybach nadzwyczajnych; potwierdza to treść art. 126 k.p.a. Oznacza to, że dopóki odmowne postanowienia organów uzgadniających pozostają w obrocie prawnym, dopóty należy przyjmować, że są zgodne z prawem. W sprawie istotnym jest więc, że wymienionych postanowień odmownie uzgadniających projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy skarżący w ogóle nie zaskarżył. W związku z tym były one prawnie wiążące i determinowały odmowne załatwienie wniosku. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że organ wydający decyzję o warunkach zabudowy jest związany postanowieniem uzgadniającym i nie jest uprawniony do wydania pozytywnej decyzji, jeżeli w obrocie prawnym pozostaje postanowienie wskazujące na przeszkody do wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1489/18, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). W wyroku z 29 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2676/19, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że powierzenie uzgodnienia wyspecjalizowanym organom gwarantuje fachową ocenę zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami szczególnymi. Wynik uzgodnienia jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne.

Zdaniem skarżącego uzgodniony odmownie projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy został przygotowany niezgodnie z jego żądaniem, gdyż nie uwzględnia zgłaszanych przez niego korekt wniosku. Twierdzenie to nie odpowiada prawdzie. Z akt sprawy wynika, że w pierwotnym wniosku skarżący zgłosił zamiar budowy: "przystani turystyki wodnej dla turystów do przeprowadzania warsztatów dla dzieci i młodzieży

z turystyki wodnej i survivalu (m.in. szkolenia żeglarskie, kajaki, łódki, budowa

i korzystanie z tratw, szałasów, wędki i oszczepu, rozpoznawanie jadalnych roślin, nauka korzystania z mapy i kompasu, przewidywanie pogody, zasady bezpieczeństwa na wodzie, udzielanie pierwszej pomocy, ochrona wód i środowiska, szantowanie, gry, zabawy, plażowanie, poszukiwanie skarbu piratów, zajęcia artystyczne) z jej infrastrukturą: ∙ kapitanatem przystani do obsługi turystów i przechowywania i obsługi sprzętu pływającego, plażowego, sportowego – budynkiem gospodarczym

z pomieszczeniami pomocniczymi i gospodarczymi (na sprzęt ratunkowy, pomocniczy, medyczny, urządzenia sygnalizacyjne, ostrzegawcze, apteczkę, pomieszczenia higieniczno-sanitarne, techniczne, schronienie) ∙ oraz infrastrukturą techniczną". Skarżący uszczegółowił parametry wnioskowanego budynku i jego lokalizację. Podał m.in. "szerokość elewacji frontowej – ok. 15 m; wskaźnik powierzchni zabudowy – ok. 0,1; liczba miejsc parkingowych max 10; dostęp do drogi publicznej – z drogi krajowej nr [...] poprzez działkę nr [...], będącą współwłasnością inwestora, istniejącym zjazdem". Sporządzony i przedłożony do uzgodnienia w październiku 2020 r. projekt decyzji uwzględniał w całości wniosek inwestora, z tym że szerokość elewacji frontowej budynku przystani turystyki wodnej ustalono do 20 m. Projekt ten został odmownie uzgodniony przez RDOŚ, który stwierdził, że wnioskowana inwestycja nie stanowi urządzenia wodnego i brak jest możliwości zastosowania odstępstw od zakazu zabudowy w odległości 100 m od brzegu jeziora. Na postanowienie to przysługiwało skarżącemu zażalenie, jednak z prawa tego nie skorzystał. Skarżący domagał się natomiast w styczniu 2021 r., w odpowiedzi na zawiadomienie o zakończeniu postępowania, uwzględnienia w projekcie decyzji, że wnioskowany budynek przystani turystyki wodnej stanowi budowę urządzenia wodnego, zawnioskował też

o przesunięcie linii zabudowy o 1 m od strony drogi, zmienił ilość miejsc postojowych do max 5 oraz zgłosił taki sam jak uprzednio wskaźnik powierzchni zabudowy – max 0,1. Domagał się też wyznaczenia obszaru analizowanego w takich samych granicach jak w prawomocnych wyrokach WSA. Zgłoszone zmiany, wbrew przekonaniu skarżącego, nie wpływały na zmianę charakteru inwestycji, a tym samym na dokonaną przez RDOŚ ocenę, że wnioskowane zamierzenie nie może być wyłączone spod zakazu zabudowy w odległości 100 m od brzegu jeziora. W sprawie bezsporne jest, że cała działka skarżącego nr [...] zawiera się w pasie ochronnym. Dlatego zgłoszone zmiany

w zakresie linii zabudowy i ilości miejsc postojowych nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia i nie uzasadniały ponawiania uzgodnienia z RDOŚ. Domaganie się przez skarżącego zaznaczenia w projekcie decyzji, że wnioskowane zamierzenie stanowi urządzenie wodne w znaczeniu art. 16 pkt 65 lit. 1) ustawy Prawo wodne, stanowiło jedynie polemikę z dokonaną już wiążąco w tym zakresie oceną RDOŚ, że wnioskowany budynek przystani turystyki wodnej nie odpowiada definicji urządzenia wodnego. Mimo powyższego organ I instancji postąpił zgodnie z wolą inwestora

i przygotował nowy projekt pozytywnej decyzji, w którym w pkt 1.2 podał jako funkcję zabudowy – "urządzenie wodne", zmienił ilość miejsc postojowych na 5. Natomiast linię zabudowy od strony drogi krajowej ustalił w odległości 25 m, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2021r. poz. 1376). Linia ta ustalona została jako nieprzekraczalna, więc określała granicę, której zabudowa nie może przekroczyć. Tak ustalona linia zabudowy pozwalała na budowę

w większej odległości od drogi publicznej, co deklarował skarżący. Projekt tej decyzji również został negatywnie uzgodniony przez RDOŚ, który mimo wprowadzonych zmian, zgodnych z wolą skarżącego, nie zgodził się z twierdzeniem, że wnioskowany budynek stanowi urządzenie wodne. Dodatkowo projekt decyzji został odmownie uzgodniony przez zarządcę drogi krajowej, który wyjaśnił, że projektowana inwestycja wymaga zjazdu publicznego z drogi krajowej. Tych postanowień odmownych skarżący również nie zaskarżył. Natomiast w odpowiedzi na zawiadomienie o zakończeniu postępowania dokonał ponownej korekty wniosku poprzez określenie dostępu do drogi publicznej po dokonaniu przebudowy zjazdu na warunkach określonych przez zarządcę drogi. Ponadto wniósł o ustalenie minimalnej odległości planowanego kapitanatu

z działką nr [...] na 4 metry. I tym razem organ I instancji postąpił zgodnie z wolą inwestora i przygotował nowy projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, w którym zaznaczono potrzebę przebudowy zjazdu. Nowy projekt nie uwzględniał wniosku skarżącego o ustalenie linii zabudowy od strony działki nr [...]. Nie było bowiem takiego obowiązku. W sporządzonym projekcie ustalono dwie linie zabudowy: 1. od strony drogi publicznej i 2. od strony brzegu jeziora. Od stron pozostałych działek sąsiednich nie było w ogóle potrzeby ustalania linii zabudowy. W orzecznictwie wskazuje się, że linia zabudowy służy zachowaniu odpowiedniego odstępu od drogi publicznej celem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, a ponadto jej zadaniem jest zapewnienie walorów ładu przestrzennego. W wyroku z 24 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 79/17, publ. w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że ustalenie dotyczące linii zabudowy jest tylko jednym parametrem dotyczącym lokalizacji planowanego przedsięwzięcia, a jego konkretną lokalizację determinują też inne wskaźniki wyznaczone w decyzji, jak: maksymalny stopień zabudowy, minimalna powierzchnia terenów zieleni, a w szczególności normy stosowane na etapie projektowania i udzielania pozwolenia na budowę - określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065).

W rozporządzeniu tym określono w jakiej odległości od granicy działki mogą być posadowione obiekty budowlane. Zgodnie z § 12 ust. 1 tego rozporządzenia, jeżeli

z przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4m -

w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy;

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Niezasadnie skarżący domagał się ustalenia odległości minimalnie 4 m, kiedy kwestię tę regulują już powszechnie obowiązujące przepisy. Poza tym ustalenie wnioskowanej odległości zabudowy od strony działki nr [...] nie miało żadnego znaczenia przy ocenie możliwości zabudowy działki nr [...], która jak wyjaśniono, cała była objęta zakazem zabudowy. Zatem jakiekolwiek przesunięcia lokalizacyjne nie wymagały ponawiania uzgodnienia z RDOŚ, który już w sposób jednoznaczny

i wiążący wypowiedział się, że nie uznaje wnioskowanej inwestycji za urządzenie wodne i nie stwierdził podstaw do czynienia odstępstw od zakazu zabudowy. Niezależnie od tego RDOŚ postanowieniem z 4 października 2021 r. po raz trzeci odmownie uzgodnił kolejny projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Tak samo uczynił zarządca drogi, wyjaśniając

w postanowieniu z 24 września 2021 r., że nie jest możliwa przebudowa istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny. Stanowiło to odpowiedź na zgłoszoną przez inwestora deklarację przebudowy zjazdu. Nie odpowiada więc prawdzie twierdzenie skarżącego, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji nie uwzględniał zgłaszanych przez skarżącego korekt wniosku. Działanie skarżącego prowadziło do bezcelowego przedłużania postępowania i ignorowania wiążących postanowień organów współdziałających. Jeżeli skarżący chciał dowieść możliwości zabudowy wnioskowanej działki, to należało przede wszystkim zaskarżyć postanowienia organów współdziałających, odmawiających uzgodnienia z podanych przyczyn.

Zgłoszona w listopadzie 2021 r. kolejna korekta wniosku po uostatecznieniu się odmownych postanowień organów współdziałających, polegająca na wyznaczeniu linii rozgraniczającej teren inwestycji od strony działki nr [...] w odległości 2 m od granicy działki nr [...], oznaczała tylko minimalne zmniejszenie obszaru inwestycji. Wcześniej linie rozgraniczające pokrywały się z granicami działki nr [...]. Ustalenie linii rozgraniczającej teren inwestycji na działce nr [...] w odległości 2 m od działki nr [...] oznaczałoby zmniejszenie ternu inwestycji. Wnioskowane przesunięcie linii rozgraniczającej teren inwestycji, jak słusznie przyjął organ I instancji i z czym zgodził się organ odwoławczy, nie mogło mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż nie pozostaje w związku z ustaleniami, które legły u podstaw odmownych uzgodnień. Wnioskowana zmiana nie wpływa w żaden sposób na ocenę możliwości przebudowy zjazdu ani ocenę możliwości kwalifikowania zamierzenia jako urządzenia wodnego, czy stosowania odstępstw od zakazu zabudowy. Tym samym nie uzasadniała wprowadzania korekty projektu decyzji i ponawiania uzgodnień.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.