Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 264/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 190 zd. 1, art. 146 par. 1, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 14b par. 3, art. 14c par. 1 i 2, art. 169 par. 1 i 2, art. 14 g par. 1, art. 120, art. 121 par. 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 marca 2015r. sprawy ze skargi TW na postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...],- zł ([...] 00/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Minister Finansów, działający przez organ upoważniony do wydawania interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, na podstawie art. 14g § 1 i § 3 oraz art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "O.p.)" pozostawił wniosek TW (dalej: strona, wnioskodawca, skarżący) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu o przeznaczeniu pod zabudowę hal logistycznych i fabryk – bez rozpatrzenia.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w dniu [...] TW złożył wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczący m.in. podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu o przeznaczeniu pod zabudowę hal logistycznych i fabryk. Organ podatkowy pismem z dnia [...] na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. wezwał wnioskodawcę m.in. do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie podatku od towarów i usług, poprzez uzupełnienie opisu sprawy o następujące informacje:

1) Czy wnioskodawca posiada inne nieruchomości, jeśli tak to jakie i w jaki sposób wszedł w ich posiadanie (np. darowizna, kupno)?

2) Czy zainteresowany zamierza nabywać kolejne nieruchomości (w jaki sposób i od kogo)?

3) Czy wnioskodawca planuje jeszcze w przyszłości sprzedaż kolejnych działek, jeżeli tak to w jakiej ilości i czy dla jednego nabywcy?

Wnioskodawca udzielił odpowiedzi na wezwanie, wskazując, że:

"1. Posiada inne nieruchomości (grunty) za które płacę podatek rolny, które wchodzą w skład mojego gospodarstwa i nabyłem je w drodze kupna, jak również darowizny od rodziców

2. Tak, na poszerzenie mojego gospodarstwa rolnego

3. Jeszcze nie wiem ile działek sprzedam i czy będę sprzedawał kolejne grunty".

W ocenie organu podatkowego wnioskodawca uzupełnił wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług jedynie częściowo, tj. udzielił odpowiedzi na pytania oznaczone w wezwaniu jako nr 1 i 2. Natomiast nie odpowiedział na pytanie nr 3. Zainteresowany, w zakresie pytania nr 3 wskazał jedynie, że "Jeszcze nie wiem ile działek sprzedam i czy będę sprzedawał kolejne grunty". Wnioskodawca nie przedstawił zatem konkretnie wszystkich informacji, koniecznych do wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie.

Organ podatkowy podkreślił, że to na organie spoczywa obowiązek dokonania oceny, czy stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) został przedstawiony przez wnioskodawcę wyczerpująco, czy też nie. Jeśli we wniosku o wydanie interpretacji strona przedstawiła stan faktyczny/zdarzenie przyszłe w sposób uniemożliwiający dokonanie oceny prawnej jej stanowiska, organ podatkowy - w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. - wzywa stronę do uzupełnienia braków wniosku - co uczynił w przedmiotowej sprawie. Zatem, organ może żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Z kolei brak uzupełnienia (bądź uzupełnienie w niewystarczającym zakresie) wniosku, pomimo wezwania organu, stanowi przesłankę do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, co wynika z treści przepisu art. 14g § 1 w zw. z art. 14h i art. 169 § 1 O.p. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca, pomimo wyraźnie sformułowanego w tym zakresie wezwania i stosownego pouczenia, nie uzupełnił wniosku w żądanym zakresie. Tym samym, nie zostały dopełnione wszystkie wymogi zawarte w wezwaniu z dnia [...]. W konsekwencji nie było możliwe, zdaniem organu, wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie, bowiem brak jednoznacznego wyjaśnienia wszystkich kwestii, będących przedmiotem zapytań w wezwaniu, uniemożliwiło dokonanie przez organ oceny, czy w sprawie, o której mowa we wniosku, sprzedaż gruntu o przeznaczeniu pod zabudowę hal logistycznych i fabryk podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Wnioskodawca złożył zażalenie na to postanowienie, w którym stwierdził, że sprawa dotyczy działań przyszłych a nie przeszłych i trudno jest o udzielenie konkretnej odpowiedzi na tak postawione pytanie. Wnioskodawca wskazał, że trudno jest przewidzieć i planować kolejną sprzedaż ale być może sprzeda ok. [...] działki z decyzją o warunkach zabudowy w okresie [...] lat lub dłuższym. Trudno jest również przewidzieć czy będzie to jeden nabywca czy kilku odrębnych. Wnioskodawca podał, że skoro uzupełnił braki formalne wniosku w ustawowym terminie i odpowiedział na zadane w wezwaniu z dnia [...] pytania dotyczące zdarzeń przyszłych (hipotetycznych) zgodnie z najlepszą wiedzą i wolą, wniósł o rozpatrzenie wniosku.

Postanowieniem z dnia [...] Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że strona nie jest w stanie konkretnie przedstawić wszystkich informacji, koniecznych do wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 2354/10, w którym Sąd stwierdził, że "Interpretacja indywidualna jest czynnością obejmującą - w zakresie prawa podatkowego - ocenę stanowiska wnioskodawcy bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację. (...) Specyfika postępowania zmierzającego do wydania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ podatkowy wydając interpretację indywidualną koncentruje się na stanie faktycznym oraz ocenie prawnej przedstawionej przez stronę we wniosku o udzielenie interpretacji. Wniosek o udzielenie interpretacji może być formułowany zarówno na tle istniejącego stanu faktycznego, jak również w kontekście przyszłego, hipotetycznego stanu faktycznego, a więc dopiero planowanych przedsięwzięć wnioskodawcy, który chce wiedzieć, jakie będą skutki prawnopodatkowe zamierzonych przez niego działań. Istotne jest przy tym, aby określony we wniosku stan faktyczny przedstawiony został w sposób wyczerpujący (czego prawną podstawą jest art. 14b § 3 O.p.), co oznacza, iż powinien zawierać wszystkie istotne elementy z punktu widzenia możliwości dokonania jego oceny prawnej przez właściwy organ podatkowy. Rzeczą uprawnionego organu jest, przy wystarczającej "precyzyjności" tego stanu, udzielenie odpowiedzi, czyli wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 6 kwietnia 2009 r.. sygn. akt I SA/Go 214/09). Przedstawienie stanu faktycznego w sposób wyczerpujący rozumieć należy jako opisanie go bardzo dogłębnie, dokładnie i szczegółowo, w taki sposób, by można było prawidłowo ocenić przedmiot wątpliwości interpretacyjnych przedstawionych do analizy organu podatkowego. Sąd podzielił pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie, z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 934/10, że w sytuacji, gdy wnioskodawca stwierdzi, że nie wie czy w stanie faktycznym wystąpi jeden z jego elementów wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji organ nie może ocenić skutków prawnopodatkowych stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji zgodnie z treścią art. 14c § 1 O.p.". Zatem wydanie przez organ postanowienia o pozostawieniu wniosku strony bez rozpatrzenia, było zasadne. Wnioskodawca nie dopełnił warunków, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., nie przedstawił bowiem w ustawowym terminie, pomimo skutecznie doręczonego wezwania, uzupełnienia opisu zdarzenia przyszłego. Udzielenie przez wnioskodawcę informacji "Jeszcze nie wiem ile działek sprzedam i czy będę sprzedawał kolejne grunty", nie można uznać za odpowiedź na pytanie "Czy wnioskodawca planuje jeszcze w przyszłości sprzedaż kolejnych działek, jeżeli tak to w jakiej ilości i czy dla jednego nabywcy?". Natomiast w związku z informacją podaną przez wnioskodawcę w złożonym zażaleniu, iż "(...) być może sprzedam ok. [...] działki z decyzją o warunkach zabudowy w okresie [...] lat lub dłuższym. (...)" organ wyjaśnił, iż postępowanie w sprawie udzielenia interpretacji przepisów prawa podatkowego jest postępowaniem specyficznym, w którym składający wniosek o wydanie interpretacji ma obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) - (art. 14b § 3 O.p.), a organ wydający interpretację może przyjąć za podstawę swoich rozważań wyłącznie stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku (oraz jego uzupełnieniu) o wydanie interpretacji indywidualnej.

Tym samym, analizując przedmiotową sprawę organ odniósł się do opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego oraz informacji zawartych w jego uzupełnieniu, a zatem poruszał się w zakresie swoich kompetencji określonych w art. 14h O.p. Organ powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Kr 1524/10. w którym to Sąd stwierdził m.in.: "(...) organ interpretujący "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko) - art. 14b § 3 O.p. (...) W konsekwencji Sąd ocenia zgodność stanowiska organów podatkowych z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego oraz stanowiska wnioskodawcy zawartych tylko i wyłącznie we wniosku względnie w pismach go doprecyzowujących przed wydaniem interpretacji - wszelkie okoliczności podniesione na dalszych etapach postępowania nie mogą mieć w sprawie znaczenia (... )".

Powołując się na ten wyrok organ stwierdził, że wszelkie okoliczności podniesione na dalszych etapach postępowania (w przedmiotowej sprawie udzielenie odpowiedzi przez wnioskodawcę na pytanie dotyczące planowanej sprzedaży kolejnych działek) nie mają w przedmiotowej sprawie znaczenia.

Skarżący wniósł skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i cofnięcie sprawy do Izby Skarbowej w celu wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego na podstawie danych podanych wedle jego najlepszej wiedzy we wniosku i jego uzupełnieniu faktów dotyczących zdarzenia przyszłego. W uzasadnieniu skargi podniósł, że uzupełnił braki formalne wniosku i udzielił odpowiedzi na zadane pytanie, zgodnie z najlepszą wiedzą, jaką w tym momencie posiadał.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 279/13 uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...].

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Minister Finansów.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt I FSK 1737/13 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu NSA wskazał, że najdalej idącym zarzutem skargi kasacyjnej był ten wskazujący na naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.) NSA stwierdził, że zgadza się z zarzutem skargi kasacyjnej, że pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie zawierają wskazania żadnego przepisu postępowania, czy też przepisu prawa materialnego, który był podstawą prawną rozstrzygnięcia. Jedyną normą prawną wymienioną przez Sąd I instancji w uzasadnieniu był przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Na samym końcu uzasadnienia wskazano, że na podstawie tego przepisu orzeczono jak w punkcie I wyroku. Zdaniem NSA przytoczenie tego przepisu nie jest wystarczające dla uznania skargi kasacyjnej za niezasadną. Po pierwsze, podstawa prawna uwzględnienia skargi na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego zawarta jest w art. 146 § 1 P.p.s.a. Po drugie, samo przytoczenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. bez wskazania w uzasadnieniu, który przepis prawa procesowego został naruszony, nie można uznać za prawidłowe wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wskazując w uzasadnieniu swojego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, naruszył przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. Brak wskazania przez Sąd I instancji, który przepis prawa materialnego, czy też procesowego został naruszony w zaskarżonym postanowieniu spowodował, że wada uzasadnienia Sądu I instancji była według NSA na tyle istotna, że koniecznym było uchylenie zaskarżonego wyroku. Sąd II instancji podkreślił, że tak sformułowane uzasadnienie wyroku pozbawia Naczelny Sąd Administracyjny możliwości dokonania kontroli instancyjnej. Skoro argumentacja Sądu I instancji nie zawiera przytoczenia przepisów, które zastosowano, czy też wykładni których dokonywano, Sąd II instancji nie miał możliwości stwierdzenia prawidłowości, czy też wadliwości zaskarżonego wyroku.

NSA stwierdził, że zasadność zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. czyni przedwczesnym na obecnym etapie postępowania badanie trafności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

NSA wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyda wyrok, a następnie sporządzi jego uzasadnienie spełniające wymogi ustawowe przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie należy podnieść, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, wydając niniejszy wyrok był na podstawie art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a. związany wyrokiem NSA z dnia 20 listopada 2014 r. sygn. akt I FSK 1737/13, którym to uchylono wyrok WSA z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Po 279/13. Związanie WSA w rozumieniu powyższego przepisu oznacza, że Sąd I instancji nie może formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie .

Rozpoznanie skargi w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi czy złożony wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji obligował Ministra Finansów do wydania pisemnej interpretacji czy też uprawnione było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia?

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe zawiera wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2).

W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowanie art. 169 § 1 i § 2 tej ustawy. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., t.j. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Należy jednak zastrzec, że organ podatkowy zobowiązany do wydania interpretacji, działając w trybie art. 169 § 1 O.p. nie może żądać od wnioskodawcy modyfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji, ani przedstawionej we wniosku oceny prawnej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ może żądać uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Zauważyć również należy, że interpretacja indywidualna ma na celu uzyskanie stanowiska Ministra Finansów w zakresie rozumienia przepisów prawa podatkowego na gruncie przedstawionego przez wnioskodawcę, a nie ustalonego przez organ podatkowy, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które nie doprowadzą do przerzucenia ciężaru wykładni przepisów prawa na wnioskodawcę, a jedynie pozwolą na uzyskanie informacji niezbędnych do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy.

Wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. i nie zostanie uzupełniony na wezwanie organu, zgodnie z art. 14g § 1 O.p. , pozostawia się bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie skarżący we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji wskazał, że jest rolnikiem indywidualnym, nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej, nie jest płatnikiem VAT, nie jest rolnikiem ryczałtowym, płaci podatek rolny za grunty rolne, które posiada. Skarżący wskazał, że zakupił [...] miesiące temu działkę numer [...] położoną w W, gmina D. Działka ta jest gruntem aktywizacji gospodarczej i płaci za nią podatek rolny, ale matka wnioskodawcy chce ją od niego odkupić na poszerzenie swojego gospodarstwa rolnego czyli pod uprawy rolne, gdyż działka ta sąsiaduje z jej gruntami. Skarżący podał, że do tej pory sprzedał [...] działki rolne każda po około [...] metrów kwadratowych, położone w S, jedną w [...] i jedną w [...]. Na gruncie tak opisanego zdarzenia przyszłego zadał pytanie: Czy w tym przypadku sprzedając ten grunt o przeznaczeniu pod zabudowę hal logistycznych i fabryk ale na poszerzenie gospodarstwa rolnego czyli pod dalsze uprawy rolne będę musiał odprowadzić 23 % podatku VAT? Skarżący stwierdził, że jego zdaniem nie zachodzi w tym przypadku podatek 23% VAT.

Następnie na wezwanie organu podatkowego z dnia [...] do uzupełnienia wniosku poprzez doprecyzowanie opisu przedstawionego zdarzenia przyszłego o następujące informacje w zakresie podatku od towarów i usług:

1. Czy wnioskodawca posiada inne nieruchomości, jeśli tak to jakie i w jaki sposób wszedł w ich posiadanie (np. darowizna, kupno)?

2. Czy zainteresowany zamierza nabywać kolejne nieruchomości (w jaki sposób i od kogo)?

3. Czy wnioskodawca planuje jeszcze w przyszłości sprzedaż kolejnych nieruchomości, jeżeli tak to w jakiej ilości i czy dla jednego nabywcy?

wnioskodawca w odpowiedzi z dnia [...] wskazał, że:

1. Posiadam inne nieruchomości (grunty) za które płacę podatek rolny, które wchodzą w skład mojego gospodarstwa rolnego i nabył je w drodze kupna, jak również darowizny od rodziców

2. Tak, na poszerzenie mojego gospodarstwa rolnego

3. Jeszcze nie wiem ile działek sprzedam i czy będę sprzedawał kolejne grunty.

Organ podatkowy uznał, że skarżący nie udzielił odpowiedzi na pytanie 3 wezwania i na tej podstawie stwierdził, że zainteresowany, pomimo wyraźnie sformułowanego w tym zakresie wezwania i stosownego pouczenia, nie uzupełnił wniosku w żądanym zakresie, w konsekwencji czego nie jest możliwe wydanie interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie, bowiem brak jednoznacznego wyjaśnienia wszystkich kwestii, będących przedmiotem zapytań w w.w wezwaniu, uniemożliwia dokonanie przez organ oceny, czy sprzedaż gruntu o przeznaczeniu pod zabudowę hal logistycznych i fabryk podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W tym miejscu zauważyć należy, że skarżący udzielając odpowiedzi na pytanie 3 wezwania do uzupełnienia wniosku wyjaśnił, że jeszcze nie wie ile działek sprzeda i czy będzie sprzedawał kolejne grunty.

W ocenie Sądu stanowisko organu jest błędne. Zauważyć bowiem należy, że udzielona przez skarżącego odpowiedź pozwalała organowi podatkowemu na udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej, a nie na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Skarżący we wniosku o udzielenie interpretacji i w piśmie uzupełniającym ten wniosek przedstawił bowiem opis zdarzenia przyszłego, w oparciu o który organ podatkowy powinien był wydać indywidualną interpretację, w stosunku do podanego przez skarżącego zdarzenia przyszłego. Zatem wyjaśnienie skarżącego udzielone na pytanie 3 wezwania do uzupełnienia wniosku, zdaniem Sądu, winno być uwzględnione przez organ podatkowy przy ponownym rozpatrzeniu wniosku.

W ocenie Sądu organ podatkowy dopuścił się naruszenia art. 14b § 3 O.p. oraz art. 14g § 1 O.p. Wnioskodawca uzupełnił bowiem swój wniosek w żądanym przez organ zakresie, a mimo to pozostawiono jego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Takie działanie organu podatkowego narusza wyrażone w art. 120 i art. 121 § 1 O.p. zasady praworządności i zaufania do organów podatkowych. Gdyby organ podatkowy działał zgodnie z zasadą budzenia zaufania zawartą w art. 121 § 1 O.p., to wnioskodawca odpowiadając na zadane przez organ pytania, zgodnie ze swoją aktualną wiedzą, miałby prawo zakładać, że uzyska interpretację prawa podatkowego, w przedstawionym przez siebie i uzupełnionym na wezwanie organu opisie zdarzenia przyszłego . Organ bezpodstawnie uchylił się od wydania interpretacji. Wbrew twierdzeniu organu skarżący udzielił odpowiedzi na wszystkie zadane mu pytania. Skoro w dniu udzielania odpowiedzi nie miał pewności czy i ile jeszcze działek ma zamiar sprzedać, to nie można mówić, iż nie uzupełnił wniosku w żądanym zakresie. Należy pamiętać, że istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Organ podatkowy, wydając interpretację, nie ustanawia żadnej normy indywidualnej lecz jedynie przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej, której zakres przedmiotowy w tym wypadku jest zakreślony stanem faktycznym /opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym przez pytającego we wniosku (art. 14c § 1 i 2 O.p.). Jednocześnie interpretacja indywidualna nie przesądza ani o zachowaniu wnioskodawcy jako podatnika, ani o postępowaniu organu podatkowego i treści przyszłego rozstrzygnięcia podatkowego.

Mając powyższe na uwadze, Minister Finansów zobowiązany będzie wydać interpretację przepisów prawa podatkowego, w części dotyczącej podatku od towarów i usług, w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntu w opisanym przez wnioskodawcę i uzupełnionym na wezwanie organu zdarzeniu przyszłym. Rolą Ministra Finansów będzie odniesienie się do stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia i udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w stosunku do tej konkretnej sprzedaży gruntu, którą opisał wnioskodawca i w związku z którą zadał pytanie o jego skutki podatkowe.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., będąc związanym na podst. art. 190 zdanie pierwsze P.p.s.a. wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA, Sąd orzekł jak w wyroku. Na wniosek skarżącego, Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.