Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 92/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 7,
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8 art. 13, art. 15 ust. 8
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej k.p.a., art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874) - dalej u.t.d. oraz lp. 11.1 ust. 2 lit. a załącznika do tej ustawy, art. 13, art. 15 ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r.), Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nakładającą na W. W.prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. (dalej: skarżący, przedsiębiorca) karę pieniężną w wysokości 10000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego zostały podłączone niedozwolone urządzenia dodatkowe.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] lipca 2009 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości N. zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...], którymi wykonywany był przewóz towarów. Podczas kontroli w kabinie pod popielniczką w środkowej części konsoli ujawniono dwustopniowy przełącznik plastikowo-metalowy, który został połączony z łańcuchem kinematycznym łączącym tachograf z nadajnikiem skrzyni biegów. Jednocześnie dokonano jazdy próbnej, podczas której ustalono, iż przełącznik ten miał wpływ na pracę tachografu, z uwagi na fakt, iż w momencie jego uruchomienia wskazówka prędkościomierza podczas jazdy spadała na "zero". W celu zabezpieczenia urządzenia dla celów postępowania dokonano jego demontażu oraz została sporządzona dokumentacja fotograficzna ww. urządzenia. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]. Kierowca pojazdu J. P. podpisał protokół nie zgłaszając do niego żadnych uwag. Jednocześnie zeznał on, iż nie jest mu nic wiadome o zamontowanym dodatkowym urządzeniu, właściciel pojazdu zaś nie poinformował go o umieszczeniu tego urządzenia w pojeździe. Ponadto stwierdził, iż nigdy nie używał urządzenia dodatkowego, ani jemu podobnego.

Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. organ I instancji zawiadomił W. W. o wszczęciu względem niego postępowania z urzędu. W zawiadomieniu organ wskazał, iż strona ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazując jednocześnie, iż brak odpowiedzi w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia spowoduje wydanie decyzji administracyjnej w oparciu o materiał dowodowy posiadany przez organ. Jednocześnie organ pouczył skarżącego o prawie przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek i odpisów w toku postępowania administracyjnego. Powyższe wezwanie zostało doręczone w dniu [...] lipca 2009 r.

Strona w odpowiedzi nadesłała m. in. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON, potwierdzenie zgłoszenia rejestracyjnego podatnika podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, orzeczenie lekarskie i psychologiczne kierowcy, jednakże w żaden sposób nie ustosunkowała się do protokołu kontroli, jak również nie złożyła żadnych dodatkowych wyjaśnień.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. organ I instancji nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 10000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego zostały podłączone niedozwolone urządzenia dodatkowe. Organ wskazał, iż decyzja została wydana w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony podczas kontroli drogowej. Jednocześnie organ wskazał, iż w dniu [...] marca 2009 r. miała miejsce kontrola drogowa innego pojazdu strony, w którym również stwierdzono podłączenie niedozwolonego urządzenia. Zdaniem organu stanowi to dodatkowy argument, przemawiający za tym, iż kontrolowany przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą z naruszeniem przepisów prawa.

Od powyższej decyzji przedsiębiorca złożył odwołanie, w którym wskazał, iż nie był świadomy istnienia w kontrolowanym pojeździe tego rodzaju urządzenia. Dlatego też, jego zdaniem, należy uznać, iż pojazd ten posiadał dodatkowe urządzenie już w momencie jego zakupu w dniu [...] sierpnia 2008 r. Wskazał on również, iż z uwagi na fakt, iż w protokole kontroli nie zostały wpisane wyjaśnienia kierowcy, co do braku jego świadomości o istnieniu dodatkowego urządzenia w pojeździe oraz nieużywania tego urządzenia, to należałoby przeprowadzić rozprawę administracyjną w celu przesłuchania kierowcy i przedsiębiorcy na powyższe okoliczności.

Przedsiębiorca wskazał również, iż wydana decyzja została podpisana w imieniu organu dokonującego kontroli, nie zaś przez osobę upoważnioną do wydania decyzji administracyjnej, a zatem, w jego ocenie, istnieje uzasadnione przypuszczenie, iż jest ona dotknięta wadą nieważności.

Jednocześnie wskazał, iż nałożona kara jest zbyt surowa i nieadekwatna do jego winy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż z analizy materiału dowodowego wynika bezspornie fakt zamontowania w kontrolowanym pojeździe niedozwolonego dodatkowego urządzenia. Zadaniem przedsiębiorcy zaś jest sprawowanie odpowiedniego nadzoru nad urządzeniami rejestrującymi zamontowanymi w jego pojazdach. Dlatego też twierdzenia strony, iż nie wiedziała o istnieniu niedozwolonego urządzenia nie mogą stanowić podstawy wyłączenia jej odpowiedzialności. Organ podkreślił również, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 u.t.d., zgodnie z którym przepisów ust. 1-3 tego artykułu nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć i wówczas właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej oraz art. 92a ust. 4 u.t.d. w myśl którego postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy lub podmiotu, o którym mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3 u.t.d., nie wszczyna się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Organ zauważył, iż to odwołujący powinien przedstawić dowody na okoliczności wynikające z tych przepisów, tj., że nie miał wpływu na powstanie naruszenia prawa przez kierowcę pojazdu, bądź że takie naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń bądź okoliczności, których nie mógł on przewidzieć. Przedsiębiorca nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczności objęte hipotezami powyższych przepisów.

Odnośnie wniosku strony o przesłuchanie kierowcy i przedsiębiorcy organ wskazał, iż kierowca został przesłuchany na okoliczność posiadanej wiedzy o zainstalowanym urządzeniu niedozwolonym, zaś przedsiębiorcy zapewniono czynny udział w postępowaniu wraz z możliwością składania wszelkich wyjaśnień w sprawie.

Organ wskazał również, iż inspektorzy uprawnieniu do przeprowadzenia kontroli mają również prawo nałożyć karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Kary te są zaś określone w przepisach w sposób sztywny w ramach poszczególnych przewinień.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 10, 77 § 1 i 81 k.p.a. polegające na niepowiadomieniu skarżącego przez organ I instancji o zakończeniu postępowania dowodowego, co skutkowało niemożnością wypowiedzenia się przez niego odnośnie zebranego materiału dowodowego oraz złożenia dodatkowych wniosków dowodowych, oraz naruszenie art. 93 ust. 7 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący nie mógł przewidzieć istnienia w kontrolowanym pojedzie urządzenia ingerującego w pracę urządzenia rejestrującego przejazd. Skarżący wniósł więc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż nie był świadomy istnienia w kontrolowanym pojeździe dodatkowego urządzenia i nie powinien ponosić sankcji za wszystkie działania swoich pracowników bądź osób trzecich, jak również za skutki działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu działalności gospodarczej. W jego ocenie zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niekompletny i nie daje podstaw do nałożenia tak wysokiej kary. Skarżący wskazał również na art. 92 a i art. 93 ust. 7 u.t.d. w myśl których niedopuszczalne jest prowadzenie postępowania administracyjnego wobec przedsiębiorcy, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują, że podmiot wykonujący przewóz nie miał wpływu na powstanie naruszenia, bądź jeżeli naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć.

Odnośnie zaś naruszenia przepisów k.p.a. skarżący wskazał, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, gdyż nie został on poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego, co nie pozwoliło mu na złożenie nowych wniosków dowodowych. Zgłoszony przez niego wniosek dotyczący przesłuchania kierowcy został przez organ II instancji odrzucony, gdyż organ stwierdził, że kierowca był już przesłuchany, zaś skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu. Zdaniem skarżącego, takie działania organu pozbawiają go prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący wskazał również, iż nie posiada informacji odnośnie przesłuchania kierowcy.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do zastosowania art. 93 ust. 7 u.t.d., zaś zarzuty skarżącego dotyczące jego winy oraz surowości kary pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Organ wskazał, iż odpowiedzialność administracyjna ma charakter odpowiedzialności obiektywnej, z tym że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odpowiedzialność ta zostaje wyłączona. Jednakże nie powoduje to przekształcenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej z odpowiedzialności obiektywnej w odpowiedzialność opartą na zasadzie winy. Jednocześnie to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy spoczywa ciężar wykazania okoliczności pozwalających uznać, iż naruszenie nastąpiło na skutek zdarzeń których nie można było przewidzieć.

Zdaniem organu materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dawał podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 93 ust. 7 u.t.d. Samo podłączenie niedozwolonego urządzenia jest podstawą do nałożenia kary pieniężnej. Zeznanie kierowcy wskazujące, iż nie miał on świadomości istnienia w pojeździe niedozwolonego urządzenia dodatkowego nie stanowią podstawy do wyłączenia odpowiedzialności skarżącego. Organ zaś nie musiał wykazywać, że kierowca ingerował w pracę urządzenia rejestrującego przy pomocy dodatkowego urządzenia oraz nie musiał udowadniać istnienia lub braku świadomości skarżącego o zainstalowaniu w kontrolowanym pojeździe takiego urządzenia.

Jednocześnie organ podkreślił, iż twierdzenia skarżącego odnośnie braku świadomości o zainstalowaniu w kontrolowanym pojeździe niedozwolonego urządzenia dodatkowego nie są wiarygodne z uwagi na fakt, iż przed dniem kontroli w przedmiotowej sprawie miała miejsce kontrola innego pojazdu skarżącego, w którym również wykryto niedozwolone urządzenie rejestrujące. A zatem należy uznać za bezzasadne twierdzenia skarżącego, iż naruszenie w niniejszej sprawie nastąpiło na skutek okoliczności, których nie można było przewidzieć.

Organ wskazał również, iż skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania oraz pouczony o prawie do przeglądania akt sprawy sporządzania notatek i odpisów. Skarżący z prawa tego nie skorzystał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.)- dalej zwana p.p.s.a.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nakładającą na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 10000 złotych.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja, jak również decyzja ją poprzedzająca nie uchybiają przepisom prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu. Organy administracji dokonały prawidłowego ustalenia okoliczności stanu faktycznego koniecznych do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, należycie oceniły zgromadzony materiał dowodowy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów stanowiących podstawę do wydania decyzji.

Poza sporem pozostaje fakt, iż kontrolowany pojazd wyposażony był w dodatkowe niedozwolone urządzenie, które miało na celu wpływać na pracę tachografu. Zdaniem skarżącego, nie powinien on jako przedsiębiorca ponosić sankcji za wszelkie czyny popełnionej przez jego pracowników. W kwestii rodzaju odpowiedzialności przedsiębiorcy na podstawie ustawy o transporcie drogowym istnieje ugruntowane już orzecznictwo NSA i WSA. Ponadto, jak wskazał organ, na ten temat wypowiedział się również Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt SK 75/06 wskazał, iż administracyjne kary pieniężne mają na celu mobilizowanie podmiotów do terminowego i prawidłowego wykonywania obowiązków na rzecz państwa. Mają one znaczenie prewencyjne, a ich istotą jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Kara ta nie jest, więc konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Trybunał wskazał również, iż sankcje zawarte w art. 92 ust. 1 u.t.d. odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, a zatem do przedsiębiorców, a nie kierowców przedsiębiorców. Powoduje to, iż przedsiębiorca powinien w taki sposób zorganizować pracę, aby jego działalność odbywała się w sposób bezpieczny, jak również wprowadzić takie rozwiązania organizacyjne, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Trybunał Konstytucyjny podkreślił również, iż celem powyższego artykułu nie jest funkcja represyjna, lecz chodzi o zagwarantowanie należytego prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.

Sąd podziela powyższy pogląd. W myśl bowiem art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wskazane w tym artykule podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Sankcje zawarte w ww. artykule odnoszą się do podmiotów wykonujących transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W art. 92 posłużono się szerokim terminem "wykonujący przewóz drogowy", żeby sankcjami z tego przepisu objąć wszystkie podmioty, które, wykonując gospodarczą działalność transportową, naruszają prawo. Potwierdza to art. 93 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć karę pieniężna na wykonującego przewozy drogowe, a nie na kierowcę, który w ramach tego przewozu lub transportu kieruje pojazdem.

Jednocześnie należy wskazać, iż zgodnie z art. 13 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U.UE L z dnia 31 grudnia 1985 r.) pracodawca oraz kierowcy zapewniając poprawne działanie i odpowiednie stosowanie m.in. urządzeń rejestrujących w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące. W myśl zaś art. 15 ust. 8 tego Rozporządzenia zabrania się fałszowania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach, przechowywanych przez urządzenie rejestrujące lub kartę kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z urządzenia rejestrującego jak określono w załączniku IB. To samo stosuje się do jakiegokolwiek manipulowania urządzeniem rejestrującym, wykresówką lub kartą kierowcy, które mogłoby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych oraz informacji wydrukowanych. W pojeździe nie może znajdować się żaden sprzęt, który mógłby zostać użyty w powyższych celach.

Stosownie do art. 10 ust. 2 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE L z dnia 11 kwietnia 2006 r.), przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców, o których mowa w ust. 1 w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia.

A zatem na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek właściwej organizacji pracy kierowców, jak również przeprowadzanie regularnych kontroli przestrzegania przepisów prawa. W sytuacji zaś naruszenia obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych i wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych inspektorzy transportu drogowego mogą, w myśl art. 92 ust. 1 u.t.d., nałożyć karę pieniężną. W odniesieniu do zarzutu skarżącego, iż nałożona na niego kara jest zbyt surowa i nieadekwatna w stosunku do jego winy należy zauważyć, iż decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów prawnych są wydawane ramach tzw. uznania związanego, a zatem nie stwarzają organom administracji żadnych luzów interpretacyjnych. Odpowiedzialność administracyjna za popełnione wykroczenia drogowe, określone zarówno w ustawie o transporcie drogowym, innych przepisach krajowych oraz powołanych wyżej przepisach rozporządzeń unijnych, jest, co do zasady, oderwana od kwestii winy, a także od zaistnienia szkody, bądź stanu zagrożenia nią. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia, czy nastąpiło naruszenie przepisów bez wnikania jakie były jego przyczyny i kto ponosi za to winę. Istotne jest bowiem samo stwierdzenie faktu popełnienia wykroczenia i stwierdzenie odpowiedzialności za ten czyn, niezależnie od winy przedsiębiorcy, możliwości przyczynienia się do jej powstania, czy ewentualnych żądań miarkowania wysokości kary (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 278/10).

W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut skarżącego dotyczący niezastosowania przez organ art. 93 ust. 7 u.t.d. W myśl tego przepisu w przypadku gdy zostanie stwierdzone, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć, to właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzje o umorzeniu postępowania sprawie nałożenia kary pieniężnej. Należy zauważyć, iż przepis ten stanowi ogólną klauzulę wyłączającą odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy w razie spełnienia przesłanki polegającej na braku możliwości przewidzenia przez ten podmiot zdarzeń lub okoliczności powodujących naruszenie przepisów. Chodzi zatem o tego rodzaju sytuację, w której doszło do naruszenia przepisów, jednakże nastąpiło ono wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot realizujący przewóz nie mógł przewidzieć (zob. komentarz do art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym [w:] Renata Stachowska, Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, ABC, 2010). Jednocześnie należy zauważyć, iż przedsiębiorca powołujący się na ten przepis powinien udowodnić zaistnienie okoliczności w nim wskazanych, a więc, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których nie mógł on przewidzieć (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08).

W przedmiotowej sprawie skarżący wskazał, iż okolicznością wyłączającą jego odpowiedzialność był brak świadomości umieszczenia niedozwolonego urządzenia dodatkowego w pojeździe. W ocenie Sądu okoliczność ta nie stanowi przesłanki wyłączenia jego odpowiedzialności. Jak już bowiem wskazano wcześniej, przedsiębiorca powinien zapewnić poprawne działanie urządzeń rejestrujących, jak również przeprowadzać regularne kontrole przestrzegania przepisów prawa. To na nim spoczywa obowiązek zarówno prawidłowej organizacji pracy kierowców, jak również odpowiednie przygotowanie pojazdów, którymi posługują się jego pracownicy.

Na marginesie należy zauważyć, iż w dniu [...] marca 2009 r. została przeprowadzona kontrola drogowa innego pojazdu przedsiębiorcy, w którym również znajdowało się niedozwolone dodatkowe urządzenie. Decyzja nakładająca karę pieniężną za powyższe naruszenie została zaskarżona i wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1555/09, Sąd oddalił skargę. A zatem należy uznać, iż skarżący posiadał wiedzę o istnienia w innym swoim pojeździe niedozwolonego urządzenia dodatkowego. Dlatego też powinien również pod tym kątem sprawdzić wszystkie swoje pojazdy w celu usunięcia ewentualnych innych niedozwolonych urządzeń dodatkowych. Na nim bowiem spoczywa obowiązek dołożenia należytej staranności w prawidłowym przygotowaniu pojazdów, którymi dokonywane są przewozy drogowe. W ocenie Sądu organ prawidłowo zatem stwierdził, iż w rozpoznawanej sprawie nie miał zastosowania przepis art. 93 ust. 7 u.t.d.

Odnośnie zaś zarzutów skarżącego dotyczących uniemożliwienia wypowiedzenia się do zebranego materiału dowodowego, w ocenie Sądu, również nie zasługują one na uwzględnienie. Skarżący wskazuje, iż nie został poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego, a tym samym nie mógł złożyć nowych wniosków dowodowych, ani zapoznać się z materiałem dowodowym sprawy. Należy zauważyć, iż w myśl art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W przypadku zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych konieczne jest jednak ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej strona nie mogła dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić oraz jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 209/10).

A zatem strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Uchylenie decyzji administracyjnej poddanej kontroli sądu administracyjnego może bowiem nastąpić, w sytuacji, gdy naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 831/05).

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, skarżący został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Jednocześnie został pouczony o możliwości wypowiedzenia się odnośnie zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również o prawie przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek i odpisów. Nie można zatem uznać, iż organ uniemożliwił skarżącemu czynny udział w sprawie. To, czy skarżący ze swego prawa skorzysta zależało od niego. W niniejszej sprawie skarżący nie ustosunkował się do zebranego w trakcie kontroli materiału dowodowego, nie nadesłał także żadnych dodatkowych wyjaśnień, z którymi organ mógł się zapoznać.

Należy również zauważyć, iż po przeprowadzeniu kontroli pojazdu, sporządzeniu protokołu kontroli, protokołu z zeznań świadka oraz protokołu oględzin pojazdu nie były przeprowadzane inne czynności procesowe, lecz została wydana decyzja nakładająca karę pieniężną. A zatem po zawiadomieniu skarżącego o wszczęciu postępowania nie zostały przeprowadzone inne dowody, z którymi skarżący nie mógł się zapoznać.

Ponadto skarżący w odwołaniu nie przedstawił żadnych nowych dowodów, zaś jego wniosek o przeprowadzenie rozprawy w celu przesłuchania kierowcy i jego odnośnie braku świadomości o zainstalowanym dodatkowym urządzeniu niedozwolonym, z uwagi na wcześniejsze przesłuchanie kierowcy na powyższe okoliczności, nie stanowił nowego wniosku dowodowego. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy bowiem uwzględnić w sytuacji, gdy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, która nie została stwierdzona już innymi dowodami. W myśl bowiem art. 78 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Dowód, o który wnioskował skarżący, został już przeprowadzony, zaś z przesłuchania kierowcy sporządzony został protokół, który znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy.

A zatem w ocenie Sądu organ nie naruszył zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a sam brak powiadomienia skarżącego o zakończeniu postępowania nie stanowił naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności związane z niniejszą sprawą i oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli dokonując jego wszechstronnej oceny.

Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.