Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 171/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Tadeusz Michalik po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego postanawia : odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia [...] roku po rozpatrzeniu wniosku nr [...] z dnia [...] r. odmówił przyznania W. P. prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego.

W. P. złożyła odwołanie od tej decyzji.

Wnosząca skargę - za pośrednictwem poczty w dniu [...] roku –otrzymała pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zatytułowane "decyzja" Nr [...] z dnia [...] roku.

Ta "decyzja" została zaskarżona przez W. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o odrzucenie skargi. Wskazano tamże, iż w dniu [...] roku omyłkowo przesłało do strony projekt pisma procesowego organu drugiej instancji oznaczony jako decyzja z dnia [...] roku Nr [...]. Wskazano, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity z 2001 roku Dz.U. Nr 79, poz. 856 ze zm.) orzeczenia kolegium podpisują wszyscy członkowie składu nie wyłączając przegłosowanego. Jednocześnie zgodnie z zapisem art. 18. 1. cytowanej ustawy Kolegium orzeka w składzie trzyosobowym, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Składowi orzekającemu przewodniczy prezes lub etatowy członek kolegium. Podniesiono, że przesłane do W. P. wskazane wyżej pismo nie zawiera podpisu trzech członków składu orzekającego upoważnionych do wydania decyzji. Do momentu podpisania przez osobę reprezentującą organ administracyjny akt jest projektem decyzji i nie wchodzi do obrotu prawnego (B.Adamiak, Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, s. 50).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kognicji sądu administracyjnego określa przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Przepis ten stanowi w § 1, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei w § 2 tego przepisu przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W § 3 natomiast przepis ten stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Zatem przystępując do oceny zaskarżonego do Sądu aktu należało w pierwszym rzędzie ustalić, czy decyzja mogąca stanowić podstawę skargi do Sądu Administracyjnego została prawnie skutecznie wydana.

Trafnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity z 2001 roku Dz.U. Nr 79, poz. 856 ze zm.) orzeczenia kolegium podpisują wszyscy członkowie składu nie wyłączając przegłosowanego. Jednocześnie zgodnie z zapisem art. 18 ust. 1 cytowanej ustawy Kolegium orzeka w składzie trzyosobowym, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Składowi orzekającemu przewodniczy prezes lub etatowy członek kolegium. Przesłane do W. P. wskazane wyżej pismo nie zawiera podpisu trzech członków składu orzekającego upoważnionych do wydania decyzji.

W tej mierze należy wskazać, co następuje.

Decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z chwilą doręczenia jej (ogłoszenia) adresatowi. Z tym momentem wiąże ona organ, który ją wydał, a adresatowi wskazuje, w jaki sposób będzie wpływać na jego prawa lub obowiązki. Jeżeli natomiast decyzja, nie posiada jednego z wymienionych wyżej niezbędnych elementów decyzji art. 107 § 1 k.p.a. , jak w tym przypadku podpisu jednej z osób upoważnionych do wydania decyzji, to mimo doręczenia jej stronie postępowania nie wywiera ona skutków prawnych, ponieważ nie może zostać uznana za decyzję, a co najwyżej za jej projekt. W takim przypadku przyjąć trzeba, że decyzja nie została przez organ wydana.

Oznacza to, że skoro decyzja nie została wydana przez organ odwoławczy, to w rozpatrywanym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze obowiązane jest do rozpatrzenia odwołania W. P. z dnia [...] r. i wydania decyzji kończącej postępowanie odwoławcze (oczywistym przy tym jest, że na prawidłowo wydaną decyzję będzie służyła skarżącej W. P. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego).

Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 27 lipca 1999 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA 1509/98 (zbiór orzeczeń LEX nr 48728).

Ponieważ decyzja, która mogłaby stanowić przedmiot skargi w tej sprawie, nie została, jak wykazano, wydana, przeto skargę W. P. jako nie związaną z decyzją administracyjną - na zasadzie art. 58 § 1 pkt. 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - należało odrzucić jako niedopuszczalną.