Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 902/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Asesor WSA Joanna Kube, Protokolant Paweł Groński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi D. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia przedemerytalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2002 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

D. L. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w W. w dniu [...] grudnia 2001 r. Na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. Starosta Powiatu W. orzekł o przyznaniu skarżącej, z dniem [...] grudnia 2001 r., statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] grudnia 2001 r.

Pismem z dnia 12 grudnia 2001 r. D. L. zwróciła się do Starosty Powiatu W. z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Organ I instancji, decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. orzekł o odmowie przyznania prawa do przedmiotowego świadczenia.

Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Wojewody [...] wskazując, że do okresu uprawniającego do zasiłku winien być jej doliczony okres wychowywania dzieci od [...] lipca 1985 r. do [...] października 1987 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2002 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty podnosząc w uzasadnieniu, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 24 ust. 4 ustawy z 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56, ze zm.), albowiem przepis ten ma za zadanie zaliczanie okresów opieki nad dzieckiem przed 8 czerwca 1968 r., a zatem za okres, kiedy ustawodawca nie przewidywał jeszcze urlopów wychowawczych, czy urlopów bezpłatnych dla matek pracujących, opiekujących się małymi dziećmi. Uprawnienia te obowiązywały natomiast w czasie opieki Skarżącej nad swoim dzieckiem.

Na powyższą decyzję D. L. złożyła skargę z dnia [...] marca 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 13 stycznia 2003 r. (sygn. akt II SA 829/02) skargę oddalił.

W dniu 13 lutego 2002 r. D. L. ponownie zwróciła się do Powiatowego Urzędu Pracy w W. z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Ustosunkowując się do ww. wniosku, decyzją z dnia [...] października 2002 r., Prezydent [...] orzekł o odmowie przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego z powodu nie spełnienia przez D. L. wymogów art. 37k ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Wojewody [...], który decyzją z dnia [...] grudnia 2002 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Wojewody wydana została na podstawie art. 6 c ust. 2 pkt. 2, art. 37k, art. 37l ustawy z 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56, ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu organ podniósł, że art. 37k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. ma - stosownie do art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793 z 2001 r.) - zastosowanie "jedynie do osób zarejestrowanych w powiatowych urzędach pracy po dniu 1 stycznia 2002 roku". Zdaniem Wojewody, przepisem tym ustawodawca "nałożył na organy administracji publicznej obowiązek stosowania go do osób zarejestrowanych w PUP przed dniem 1 stycznia 2002 roku przepisów obowiązujących do końca 2001 roku". A zatem, skoro skarżąca zarejestrowała się w Urzędzie Pracy przed 1 stycznia 2002 r., to jej uprawnienia do świadczenia przedemerytalnego podlegają ocenie na podstawie przepisów obowiązujących do końca 2001 r.

Wojewoda, przytaczając treść art. 37 k ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do końca 2001 r., podkreślił, że skarżąca urodzona [...] września 1950 r., ze względu na wiek nie spełnia przesłanek określonych w punktach 1 i 2 tego przepisu, nie spełnia również przesłanki określonej w pkt. 3 tego przepisu, ponieważ do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy (tj. do 30 listopada 2001 r.) nie posiadała okresu uprawniającego do emerytury wynoszącego 35 lat, ani też przesłanek określonych w pkt. 4 tego przepisu, gdyż ostatni stosunek pracy nie został rozwiązany w związku z. niewypłacalnością pracodawcy.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. L. zarzuciła ww. decyzji naruszenie prawa materialnego, w tym art. 37 k ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2002 r. Uznała bowiem, że spełnia wszystkie przesłanki określone tym przepisem, zatem powinna nabyć prawo do świadczenia przedemerytalnego.

Wojewoda [...] odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie wskazał, że jeżeli ustawodawca przyjął, że w stosunku do osób, które zarejestrowały się w PUP przed dniem 1 stycznia 2002 r. i spełniały warunki do uzyskania prawa do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego stosuje się przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu, jaki miała ta ustawa przed nowelizacją, to tym bardziej w stosunku do osób, które zarejestrowały się w PUP przed dniem 1 stycznia 2002 r. i nie spełniały warunków do przyznania im prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego należy stosować przepisy ustawy w brzmieniu do dnia 31 grudnia 2001 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga okazała się zasadna.

Rozpatrując przedmiotową sprawę wskazać na wstępie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 2 grudnia 2003 r., zawiesił postępowanie sądowe w sprawie, ze względu na fakt, że w analogicznej kwestii, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 5 czerwca 2003 r. o sygnaturze akt II SA 2216/02, wystąpił do Prezesa NSA o wyjaśnienie istniejących wątpliwości prawnych. Wątpliwości te dotyczyły m.in. wykładni art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793 z 2001 r.), zwanej dalej ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r., a także wykładni art. 37 lit. k ust. 1 i art. 37 lit. l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), w brzmieniu nadanym tym przepisom powołaną ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r.

Następnie, w sprawie, w której wystąpiono do Prezesa NSA o wyjaśnienie istniejących wątpliwości prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 października 2003 r. o sygnaturze akt OSA 5/03 (dawna sygnatura II SA 3318/03), zawiesił postępowanie sądowe w sprawie, z uwagi na wystąpienie przez grupę posłów oraz OPZZ i Komisję Krajową NSZZ "Solidarność" do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem, o stwierdzenie niezgodności art. 3 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., a więc także art. 37 lit. k ust. 1 i art. 37 lit. l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu nadanym tym przepisom tą ustawą, z art. 2 Konstytucji RP uznając, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie rozpoznawanej przez niego sprawy.

Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 30 marca 2005 r. o sygnaturze akt 2005 r. (Dz. U. Nr 59, poz. 517), orzekł m.in., że art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz. U. Nr 154, poz. 1793 z 2001 r.), w punkcie 1 w części, w jakiej zawiera zwrot "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniły warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji.

Z uwagi na wydanie przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia, ustała przyczyna zawieszenia postępowania w sprawie i w tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 9 maja 2005 r. podjął zawieszone postępowanie w sprawie ze skargi M. L. o sygn. akt II SA 3318/03 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające, że art. 11 ust. 2 powołanej ustawy z 17 grudnia 2001 r. w części, w jakiej zawiera zwrot "zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i", wyłączający nabycie prawa do świadczenia na dotychczasowych zasadach przez osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy spełniały warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, lecz nie zarejestrowały w powiatowym urzędzie pracy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, nie objęło swoim zakresem w sposób bezpośredni sytuacji takich osób, jak skarżąca, koncentrując się na tych bezrobotnych, którzy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. spełniali warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium według zasad obowiązujących do końca 2001 r.

Wojewoda [...], odmawiając D. L przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego podał, że z dokumentacji sprawy wynika, że skarżąca, na dzień 31 grudnia 2001 r. nie spełniła żadnego z warunków wymienionych w art. 37 k ust. 1 powołanej ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w jej brzmieniu do 31 grudnia 2001 r. i dlatego należy zastosować wobec niej przepisy obowiązujące przed dniem 1 stycznia 2002 r. Nie osiągnęła bowiem wieku 58 lat, w roku kalendarzowym, w którym rozwiązany został stosunek pracy nie ukończyła 55 lat, do dnia rozwiązania stosunku pracy osiągnęła okres uprawniający do emerytury krótszy niż 35 lat oraz rozwiązanie umowy o pracę nie nastąpiło z powodu niewypłacalności pracodawcy.

Stanowisko swoje organ oparł na stwierdzeniu, że do osoby zarejestrowanej w urzędzie pracy przed dniem wejścia w życie powołanej ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., występującej o przyznanie świadczenia przedemerytalnego po tym dniu, mają zastosowanie przesłanki ich nabycia określone w art. 37 k ust. 1 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji takiej osoby w urzędzie pracy, a więc w brzmieniu tego przepisu sprzed jego zmiany ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. Za przyjęciem takiego stanowiska ma przemawiać, zdaniem organu, przede wszystkim przepis przejściowy art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., a także przepis art. 371 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu tego przepisu nadanym ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r.

Stanowisko to budzi zastrzeżenia z następujących względów.

Dokonując, ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. zasadniczych zmian przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), dotyczących świadczeń przedemerytalnych, konieczne było uwzględnienie faktu, że przed wprowadzeniem tych zmian, w powiatowych urzędach pracy zarejestrowane były osoby, które uzyskały już świadczenia przedemerytalne, osoby, które spełniały warunki do uzyskania świadczenia przedemerytalnego, lecz świadczenie takie nie zostało im jeszcze przyznane, ale także osoby, które przed wejściem w życie tych zmian nie spełniały wówczas obowiązujących warunków do uzyskania świadczenia przedemerytalnego.

W przepisie przejściowym art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. ustawodawca odniósł się wprost do osób, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i spełniały warunki do nabycia świadczenia przedemerytalnego. Z brzmienia tego przepisu (sprzed orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego), wynika bowiem jednoznacznie, że ma on zastosowanie tylko do tych osób, które zarejestrowały się i spełniały warunki do nabycia świadczenia przedemerytalnego przed dniem wejścia w życie ustawy. Wskazuje na to użycie koniunkcji "zarejestrowały się i spełniały warunki", co oznacza, że zaliczenie do kręgu osób objętych przepisem art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., wymaga spełnienia dwóch przesłanek: pierwszej, bycia zarejestrowanym w powiatowym urzędzie pracy przed dniem wejścia w życie tej ustawy oraz drugiej, spełnienia warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego obowiązujących przed dniem wejścia w życie tej ustawy. W stosunku do tej grupy osób, które spełniają obie te przesłanki ustawodawca przyjął unormowanie, że osoby te nabywają oraz zachowują prawo do świadczenia przedemerytalnego na dotychczasowych zasadach, z uwzględnieniem postanowień określonych w art. 11 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 200l r.

Z analizy przepisu art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. wynika więc, że przepis ten nie ma zastosowania do osób, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy zarejestrowały się w powiatowym urzędzie pracy i przed wejściem w życie tej ustawy nie spełniały warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego określonych w dotychczasowych przepisach. Skoro tak, to w pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia problem, jakie przepisy mają zastosowanie do tej grupy osób w sytuacji, gdy osoby te występują o przyznanie świadczenia przedemerytalnego po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. Odwołując się do ogólnych reguł intertemporalnych należy stwierdzić, że podstawową regułą jest zasada, że sprawa podlega rozpoznaniu według przepisów, które obowiązują w chwili rozpoznawania sprawy, chyba że co innego wynika z przepisu prawa albo z natury stosunku prawnego, który jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Sprawa o uzyskanie świadczenia przedemerytalnego nie jest tego rodzaju, że z samej jej istoty wynika konieczność stosowania przepisów poprzednio obowiązujących według daty zarejestrowania się w urzędzie pracy albo innego zdarzenia. Wręcz przeciwnie z istoty tego stosunku prawnego wynika, że jest dopuszczalne stosowanie nowych rozwiązań, zwłaszcza jeżeli są one korzystniejsze, do osób, które nie spełniały poprzednio określonych warunków do nabycia tych świadczeń. To, czy takie rozwiązanie zostanie przyjęte, zależy od woli ustawodawcy. Przykładowo można wskazać, że ustawodawca wprowadzając świadczenia przedemerytalne ustawą z dnia 6 grudnia 1996 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 147, poz. 687), wyraźnie postanowił w art. 8 ust. 6 tej ustawy, że przepisy o świadczeniach przedemerytalnych nie mają zastosowania do osób, które zarejestrowane zostały w urzędzie pracy przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Brak takiego przepisu oznaczałby bowiem, że nowe przepisy o świadczeniach przedemerytalnych mają zastosowanie także do osób zarejestrowanych wcześniej, z tym że nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego zależy od spełnienia warunków określonych w tych przepisach. Jeżeli więc, ani natura sprawy o świadczenie przedemerytalne, ani przepis prawa nie wskazują nic innego, należy przyjąć, że do osób zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., które nie spełniały wówczas obowiązujących warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, stosuje się przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. Przyjęcie takiego stanowiska powoduje konieczność wyjaśnienia, czy w świetle przepisów o świadczeniach przedemerytalnych obowiązujących po dniu wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., osoba zarejestrowana w urzędzie pracy przed tym dniem, która nie spełniała warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego obowiązujących przed tym dniem, może nabyć prawo do świadczenia przedemerytalnego. Odpowiedź na tak postawione pytanie musi uwzględniać treść zarówno art. 37k, jak i art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w nowym brzmieniu nadanym tym przepisom przez ustawę z dnia 17 grudnia 2001 r. Pierwszy z tych przepisów (art. 37k) określa warunki, między innymi wiek i staż pracy, od których zależy nabycie prawa do świadczenia przedemerytalnego. Natomiast drugi z tych przepisów (art. 371 ust. 1) stanowi, że prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Z uwagi na takie unormowanie zasadnicza wątpliwość sprowadza się do tego, jak należy rozumieć treść przesłanki przyjętej w powołanym przepisie art. 371 ust. 1, że warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego mają być spełnione w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Można bowiem przepis ten rozumieć w ten sposób, że chodzi tu o to, że w dniu rejestracji zainteresowana osoba spełnia warunki do nabycia tego prawa, a więc warunki obowiązujące w dniu rejestracji. Można jednakże rozumieć ten przepis także w ten sposób, że na dzień rejestracji osoba zainteresowana spełnia aktualnie obowiązujące warunki do nabycia tego prawa. Więcej argumentów przemawia za przyjęciem tego drugiego rozumienia przepisu art. 37l ust. 1.

Wskazać należy, że jeżeli ustawodawca dla tej grupy osób nie przyjął unormowania, że mają do niej zastosowanie dotychczasowe zasady nabywania prawa do świadczenia przedemerytalnego, to tym samym otworzył możliwość nabywania tego prawa na podstawie zmienionych przepisów o świadczeniach przedemerytalnych. Trudny byłby do zaakceptowania pogląd, przy przyjęciu zasady racjonalnego działania ustawodawcy, że z jednej strony przyjmuje rozwiązanie, iż do osób zarejestrowanych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 200l r., które nie spełniały warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, stosuje się przepisy w brzmieniu nadanym tą ustawą, z drugiej zaś strony wyłączone jest stosowanie tych przepisów określających warunki do nabycia tego prawa, ponieważ mają być stosowane warunki, które obowiązywały dotychczas, tj. w dniu rejestracji, przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r.

Ponadto, samo brzmienie przepisu art. 371 ust. 1 nie wskazuje, że w przepisie tym chodzi o spełnienie warunków obowiązujących w dniu rejestracji. W przepisie tym użyte zostało bowiem sformułowanie "osoba, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji". Co oznacza, że w dacie rozpoznawania wniosku o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego, należy ocenić, czy strona spełnia aktualnie obowiązujące warunki do nabycia tego prawa (warunki obowiązujące w dacie orzekania), w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Inaczej mówiąc, organ ma ocenić, czy warunki, o których mowa w art. 37k w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. są spełniane w dniu rejestracji. Jest to więc odniesienie nowo określonych warunków do nabycia prawa do stanu w dniu rejestracji. Zwrócić ponadto należy uwagę, że także w swoim orzeczeniu, Trybunał Konstytucyjny położył główny nacisk na spełnianie warunków do otrzymania określonych świadczeń, nie zaś na fakt ich rejestracji w odpowiednim czasie.

Reasumując, należy przyjąć, że do osób zarejestrowanych w powiatowym urzędzie pracy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., które nie spełniały warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego mają zastosowanie przepisy art. 37k-37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu tych przepisów po wejściu w życie ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., z tym że warunki do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, o których mowa wart. 37k w nowym brzmieniu, muszą być spełnione na dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy.

Wskazać ponadto należy, że takie rozumienie przepisu oddala skutecznie zarzut różnicowania sytuacji prawnej bezrobotnych w zakresie uzyskiwania świadczenia przedemerytalnego z punktu widzenia daty ich rejestracji.

W tym stanie rzeczy należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 37k ust. l pkt 2 i art. 371 ust. l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O wykonalności wyroku orzeczono na podstawie art. 152 wyżej powołanej ustawy.