Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2065/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej stanowisko za nieprawidłowe
Powołane przepisy: article: art.14 ust.1, art. 12 ust.1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną w części uznającej za nieprawidłowe stanowisko C. sp. z o.o. z siedzibą w W., 2) stwierdza, że interpretacja indywidualna wskazana w pkt 1) nie może być wykonana w części, w jakiej została uchylona, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz C. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Skarżąca – C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana: "Spółką") wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych (dalej zwany: "p.d.p.").

Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Spółka jest polskim rezydentem dla celów podatkowych oraz 100% jej udziałów nabędzie inna spółka kapitałowa - polski rezydent podatkowy (dalej zwany: "Wspólnikiem"). W celu m.in. uproszczenia struktury własnościowej grupy, zminimalizowania ryzyk biznesowych oraz ograniczenia kosztów funkcjonowania tych podmiotów, Wspólnik rozważa i prawdopodobnie podejmie decyzję o rozwiązaniu i likwidacji Spółki, która prowadzi działalność w branży nieruchomości (budowa, remonty, wynajem). W związku z tym cały majątek Spółki zostanie przekazany Wspólnikowi, który w oparciu o otrzymane składniki będzie kontynuował działalność prowadzoną przez Spółkę.

W związku z tym Spółka zapytała, jakie konsekwencje podatkowe w zakresie p.d.p. spowoduje po stronie Spółki, jako podatnika, oraz płatnika przekazanie całego majątku Spółki na rzecz jedynego Wspólnika, w związku z jej likwidacją?

Zdaniem Spółki ww. czynność nie spowoduje powstania po jej stronie przychodu podlegającego opodatkowaniu p.d.p. Przychód powstanie natomiast po stronie Wspólnika i będzie podlegał opodatkowaniu 19% p.d.p., a Spółka - jako płatnik tego podatku - będzie zobowiązana, na mocy art. 26 ust. 3, 3a, 3c ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: "u.p.d.p."): 1) pobrać podatek w odpowiedniej wysokości, w chwili wydania majątku na rzecz Wspólnika, 2) wpłacić go do urzędu skarbowego w terminie do 7 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano podatek, na rachunek urzędu skarbowego właściwego, 3) uzyskać informację od Wspólnika o wysokości kosztów nabycia/objęcia udziałów Spółki pobrać podatek; 4) przesłać odpowiednie informacje i deklaracje do Wspólnika oraz urzędu skarbowego. Poza ww. u Spółki (płatnik) nie wystąpią inne skutki podatkowe. W szczególności wydanie majątku Spółki w trakcie procedury likwidacji nie spowoduje u Spółki powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu p.d.p. Proces likwidacji odbędzie się zgodnie z przepisami ustawy z 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej zwana: "k.s.h."), a majątek zostanie przekazany - w naturze - jedynemu Wspólnikowi Spółki. Likwidacja Spółki i przekazanie majątku Wspólnikowi nie spowoduje przyrostu aktywów Spółki, nie można więc mówić o przysporzeniu. Przeprowadzenie likwidacji ma zakończyć działalność Spółki, a nie generować przychody.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Spółka powołała interpretacje organów podatkowych oraz pismo Ministra Finansów z 22 sierpnia 2001r., będące odpowiedzią na zapytanie poselskie (Serwis Podatkowy 2002/7/25), w którym wyrażono pogląd, że "bez względu na wartość dzielonego majątku w likwidowanej spółce nie wystąpi przychód, gdyż w zamian za dzielony i przekazywany majątek spółka nie otrzymuje zapłaty i w wyniku likwidacji przestaje istnieć jako podatnik".

Minister Finansów (dalej zwany: "Ministrem") w interpretacji indywidualnej z [...] marca 2012 r. uznał za:

1) prawidłowe stanowisko Spółki w zakresie obowiązków Spółki jako płatnika p.d.p. w sytuacji przekazania majątku likwidowanej Spółki na rzecz jej udziałowca,

2) nieprawidłowe w zakresie konsekwencji podatkowych, jakie poniesie likwidowana Spółka kapitałowa, występująca w charakterze podatnika, w sytuacji gdy przekaże majątek na swojego udziałowca w związku z likwidacją.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że co prawda przepisy prawa podatkowego nie normują w sposób szczególny czynności polegającej na przeniesieniu na dotychczasowego wspólnika własności składników nieupłynnionego majątku spółki kapitałowej, która podlega likwidacji, nie oznacza to jednak, że obowiązek podatkowy po stronie Spółki nie powstanie. U.p.d.p. określa zdarzenia, które powodują powstanie obowiązku podatkowego - powinności przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zajściem tych zdarzeń. Zdaniem Ministra opisaną we wniosku czynność należy rozpatrywać stosownie do art. 12 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.p. Wprawdzie ustawodawca w wykazie zdarzeń uznanych przez niego za przychody u podatników p.d.p., zawartych w ww. przepisie nie wymienił przeniesienia własności składników majątku nieupłynnionego podczas likwidacji, ale katalog zdarzeń rodzących przychód, wymienionych w tym przepisie, nie ma charakteru wyczerpującego, jest przykładowy. Świadczy o tym, przede wszystkim użycie sformułowania, że przychodami są "w szczególności" zdarzenia gospodarcze wymienione w przepisie. Art. 14 u.p.d.p. określa natomiast sposób ustalania wielkości przychodu będącego następstwem zbywania rzeczy lub praw majątkowych, a więc przenoszenia własności takich rzeczy lub praw majątkowych. Pojęcie "zbycie" nie oznacza tylko umowy sprzedaży w rozumieniu k.c., w której z jednej strony następuje wydanie rzeczy, z drugiej zapłata ceny, która nie zawsze musi być wyrażona w pieniądzu; może przybrać postać zwolnienia dłużnika z ciążącego na nim zobowiązania wobec innego podmiotu.

Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że dojdzie do skutecznego przeniesienia własności składników majątkowych, stanowiących aktywa likwidowanej Spółkę na jej jedynego udziałowca, w celu wykonania obowiązku Spółki polegającego na zaspokojeniu roszczenia wspólnika opartego na podstawie art. 286 k.s.h. Do zbycia nieruchomości nie dojdzie w wyniku sprzedaży w rozumieniu art. 535 k.c., a Spółka nie otrzyma od Wspólnika zapłaty w formie pieniężnej. W ocenie Ministra w pełni uprawnione jest więc stanowisko, że przeniesienie własności ww. składników, jako "wypłata" pokrywająca roszczenie wspólnika wypełnia hipotezę art. 14 ust. 1 u.p.d.p. - "odpłatne zbycie rzeczy lub praw majątkowych". Czynność prawna jest odpłatna, jeżeli podmiot, który dokonał przysporzenia otrzymuje w zamian korzyść majątkową stanowiącą ekwiwalent tego przysporzenia. Spółka osiąga konkretną korzyść majątkową - przez zbycie majątku "otrzymuje" ekwiwalent w postaci zmniejszenia się jej zobowiązań. Przesunięcie składnika majątkowego z aktywów Spółki do aktywów udziałowca rodzi skutek rozporządzający, powodując przejście własności tych składników. Spółka uzyskuje przychód na podstawie art. 12 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.p., z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych w wysokości wartości rynkowej poszczególnych składników wchodzących w skład jej majątku.

Minister wyjaśnił, że powołane przez Spółkę interpretacje wydano w indywidualnych sprawach innych wnioskodawców i nie stanowią źródła praw i obowiązków innych podatników, zaś pismo Ministra z 22 sierpnia 2001r. nie jest interpretacją ogólną w rozumieniu art. 14a § 1 O.p. i zawarte w niej stanowisko nie jest wiążące w sprawie.

Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Spółkę, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o uchylenie ww. interpretacji indywidualnej i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, ze względu na naruszenie:

1) art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.p. w związku z art. 353 § 1 i art. 508 k.c., polegające na uznaniu, że przekazanie Wspólnikowi w związku z likwidacją całego majątku spowoduje powstanie po stronie Spółki przychodu w postaci zwolnienia z ciążących na niej zobowiązań, mimo że zobowiązanie Spółki wygaśnie na skutek jego wykonania;

2) art. 7 i art. 217 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 12 ust. 1 u.p.d.p., polegające na uznaniu, że przychód powstaje w odniesieniu do zdarzenia, którego nie wskazano jako podlegające opodatkowaniu przez konkretny przepis prawa podatkowego;

3) art. 14b § 6, art. 14a § 1, art. 14h w związku z art. 121 § 1 O.p. oraz art. 32 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP - polegające na wydaniu interpretacji sprzecznej z innymi interpretacjami indywidualnymi odnoszącymi się do podobnych stanów faktycznych i prawnych, wskutek czego naruszono zasady jednolitości i prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych.

W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że stanowisko Ministra Finansów, zawarte w zaskarżonej interpretacji stoi w sprzeczności z art. 353 § 1 i art. 508 k.c. Spółka, spełniając świadczenie, nie uzyskuje zwolnienia z zobowiązania od Wspólnika, wykonuje zobowiązania, co powoduje wygaśnięcie wierzytelności. W wyniku spełnienia świadczenia nie uzyskuje przysporzenia. Gdyby w każdej sytuacji, gdy dłużnik spełni świadczenie dopatrywać się przychodu w postaci zwolnienia z ciążącego na nim zobowiązania, należałoby uznać, że wszystkie podmioty działające na rynku powinny wykazywać w przychodach wartość zaangażowanych środków własnych, potrzebnych do wykonania zobowiązania. Przyjęcie, że przekazanie majątku Wspólnikowi, zgodnie z art. 286 k.s.h., należy traktować jako "zmniejszenie się [...] zobowiązań" i "zwolnienie z [...] zobowiązań", co wydaje się tożsame z konstrukcją zwolnienia z długu, jest błędne. Zwolnienie takie miałoby miejsce jedynie wówczas, gdy mocą wcześniejszej umowy stron, Wspólnik zrzekłby się swego roszczenia w stosunku do Spółki, która przyjęła zwolnienie, nie zaś, gdy Spółka spełni świadczenie. Stanowisko to ma potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 7 lipca 2011r. sygn. akt I SA/Wr 707/11.

W związku z tym Spółka stwierdziła, że przekazanie Wspólnikowi jej majątku, w toku postępowania likwidacyjnego, stanowić będzie wypełnienie ciążącego na Spółce zobowiązania, a nie zwolnienie z długu. Zgodnie z art. 282 § 1 k.s.h. wszelkie zobowiązania likwidowanej spółki, zaspokajane są w pierwszej kolejności, w terminie sześciomiesięcznym (286 K.s.h.), w celu zabezpieczenia interesu wierzycieli, po upływie którego możliwy będzie podział między udziałowców majątku pozostałego po zaspokojeniu lub zabezpieczeniu wierzycieli. Majątek Spółki przekazywany jedynemu Wspólnikowi będzie wolny od wszelkich zobowiązań, bo wszyscy wierzyciele zostaną zaspokojeni przed przekazaniem tego majątku. Zobowiązanie wobec Wspólnika do wypłaty majątku likwidacyjnego nie jest bieżącym zobowiązaniem lecz formą dystrybucji zysku/majątku pozostałego po spłacie zobowiązań i zakończeniu działalności. Skarżąca w toku likwidacji nie osiągnie zatem korzyści majątkowej, w postaci "zmniejszenia się jej zobowiązań", gdyż przekazywany Wspólnikowi przez Skarżącą majątek będzie wolny od zobowiązań.

Stanowisko Ministra, że Spółka przez zbycie majątku "otrzymuje" ekwiwalent w postaci zmniejszenia się jej zobowiązań, jest nieprawidłowe. Nawet jeśli Wspólnik byłby jedynym wierzycielem, jej zobowiązanie zostałoby zaspokojone na mocy art. 282 § 1 K.s.h., czyli przed przekazaniem pozostałego po zaspokojeniu wierzycieli majątku, co wynika z art. 286 K.s.h..

Uznanie przez Ministra, że przekazanie majątku Spółki na rzecz wspólnika w toku likwidacji stanowi przysporzenie po stronie Skarżącej, godzi w istotę postępowania likwidacyjnego, określoną w przepisach k.s.h. oraz prowadziłoby do sytuacji, w której likwidacja nie mogłaby zostać ukończona. Przed dokończeniem likwidacji należałoby przysporzenie ponownie rozdzielić między wspólników.

Wypłata majątku polikwidacyjnego nie będzie również prowadzić do powstania przychodu na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.d.p. Przychód powstanie, gdy przesunięcie majątkowe między podatnikami: 1) jest dokonywane na podstawie tytułu prawnego przewidujący ich odpłatne zbycie (np. sprzedaż), 2) strony transakcji łączy umowa, która przewiduje zapłatę ceny (zbycie ma być odpłatne). Likwidacja spółki nie spełnia ww. wymienionych cech. Likwidacja spółki nie może być traktowana jako związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Niezależnie od tego, czy tytułem likwidacji jest przekazywany majątek w postaci rzeczowej czy pieniężnej, przekazanie to nie prowadzi w spółce do "otrzymania pieniędzy", "otrzymania wartości pieniężnych" a także innych kategorii przychodów (np. świadczeń w naturze, "różnic kursowych", czy "otrzymania nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie rzeczy lub praw, a także innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń").

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzkie sądy administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 ust. 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), w tym interpretacje indywidualne wydane przez Ministra Finansów, podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem.

Sąd, w ramach kompetencji wyznaczonej przez wyżej wskazane przepisy, stwierdza, że zaskarżona interpretacja indywidualna narusza prawo procesowe, jak również prawo materialne.

Spór dotyczy konsekwencji podatkowych w zakresie p.d.p., jakie spowoduje po stronie Spółki, jako podatnika oraz płatnika, przekazanie całego majątku Spółki na rzecz jej jedynego Wspólnika, w związku z jej likwidacją?

Poza sporem w sprawie pozostawała okoliczność, że czynność przekazania majątku likwidowanej spółki jej jedynemu wspólnikowi, będącemu osobą prawną, powoduje powstanie opodatkowanego przychodu po stronie Wspólnika.

Zdaniem Sądu w sporze rację należy przyznać skarżącej Spółce, a nie Ministrowi Finansów, który udzielił zaskarżonej interpretacji, odwołując się między innymi do przepisów art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.p.

Minister Finansów w treści tych przepisów upatrywał podstawę do opodatkowania p.d.p. czynności przekazania majątku likwidowanej Spółki na rzecz jej jedynego Wspólnika, w związku z jej likwidacją.

Zdaniem Sądu, w sytuacji, gdy Minister zgodził się ze skarżącą Spółką, że opisana we wniosku o udzielenie interpretacji czynność przekazania majątku likwidowanej Spółki na rzecz jej jedynego Wspólnika, w związku z jej likwidacją powoduje przychód u Wspólnika Spółki, nieuzasadnione było twierdzenie organu udzielającego zaskarżonej interpretacji, że zdarzenie takie rodzi obowiązek podatkowy również po stronie Spółki. Podwójne opodatkowanie tej samej czynności nie może być uznane za prawidłowe oraz dopuszczalne w świetle obowiązującego porządku prawnego.

Sąd podziela stanowisko Ministra Finansów, że katalog wartości stanowiących przychód w rozumieniu u.p.d.p., zawarty w art. 12 ust. 1 tej ustawy, który to przepis został wskazany jako podstawa prawna zaskarżonej interpretacji, ma charakter otwarty. Warto również wskazać, że nie ma w nim odniesienia się do likwidacji spółki oraz przekazania majątku jej jedynemu wspólnikowi w związku z postępowaniem likwidacyjnym.

Tym samym nie można jednoznacznie ani wykluczyć ani uznać, że przepis art. 12 ust. 1 u.p.d.p. stanowi podstawę do jednoznacznej odpowiedzi na postawione we wniosku o interpretację pytanie.

Decydujące znaczenie przy rozstrzyganiu tej sprawy ma zatem ustalenie: czy przekazanie ww. majątku likwidowanej spółki jedynemu wspólnikowi, będącemu osobą prawną, prowadzi do powstania po stronie skarżącej Spółki przysporzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela argumentację przedstawioną przez Spółkę, co do charakteru postępowania likwidacyjnego, wynikającego z przepisów k.s.h.

Zdaniem Sądu opisana w stanie faktycznym ww. czynność nie wiąże się z powstaniem po stronie Spółki jakiegokolwiek przysporzenia.

Trudno mówić bowiem, że Spółka w związku z przekazaniem ww. majątku jedynemu Wspólnikowi, osiągnie jakąkolwiek korzyść majątkową. Przeniesienie na wspólników prawa własności nie jest zbyciem, w wyniku którego powstaje po stronie skarżącej Spółki przychód, gdyż przekazanie majątku nie stanowi odpłatnego zbycia praw.

Z tego względu brak jest podstaw do zastosowania w analizowanym stanie faktycznym – zdarzeniu przyszłym opisanym we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej – przepisu art. 14 ust. 1 u.p.d.p.

Zdaniem Sądu nie można też przyjąć, tak, jak uczynił Minister Finansów w zaskarżonej interpretacji, że dokonanie ww. czynności przekazania majątku likwidowanej Spółki na rzecz jej jedynego Wspólnika, w związku z likwidacją stanowi zwolnienie z długu, o jakim mowa w art. 508 k.c. Jest to jednostronna czynność, w wyniku której Wspólnik nie jest zobowiązany do świadczenia wzajemnego, nie dochodzi też do zapłacenia ceny. Natomiast w przypadku odpłatnego zbycia dochodzi do dwustronnej czynności odpłatnej, a przysporzeniem po stronie Spółki byłaby cena, którą zobowiązany jest uiścić nabywca.

Sąd stwierdza ponadto, że wydanie majątku wspólnikom w ramach likwidacji przewidzianej w k.s.h., jest w zasadzie ostatnią czynnością poprzedzającą złożenie wniosku o wykreślenie spółki z rejestru. Z momentem tego wykreślenia spółka zostaje rozwiązana i ustaje byt osoby prawnej. W konsekwencji w momencie, w którym kształtuje się zobowiązanie podatkowe i powstaje obowiązek zadeklarowania i uiszczenia podatku, podatnik zobowiązany do zapłaty może już nie istnieć. Co więcej, nie ma również żadnego podmiotu, który byłby jego następcą prawnym - w szczególności brak unormowania, które czyniłyby takimi następcami byłych wspólników. Ten ostatni fakt powoduje również, że w razie braku dobrowolnej zapłaty podatku przez rozwiązywaną spółkę w późniejszym okresie nie ma już prawnej możliwości wyegzekwowania zaległości. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może bowiem zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, nie ma zaś możliwości takiego doręczenia, jeśli podatnik został już zlikwidowany.

Sąd, w związku z przedstawionymi wyżej rozważaniami, stwierdza, że skoro wprost z przepisów prawa nie wynika, aby przekazanie majątku likwidowanej spółki na rzecz jej jedynego Wspólnika, w związku z jej likwidacją, powodowało powstanie po stronie Spółki obowiązku podatkowego, to nie można rozszerzać katalogu źródeł przychodu, o jakich mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.p., dla celów opodatkowania p.d.p., tym bardziej, że Wspólnik będzie zobowiązany w związku z ww. czynnością zapłacić p.d.p., zaś Spółka nie otrzyma niczego w zamian dokonując wyżej wymienionej, jednostronnej, nieodpłatnej czynności prawnej.

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach: z 14 marca 2012r. sygn. akt II FSK 1673/10, w którym jednoznacznie stwierdzono, że "przekazanie przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością dywidendy w formie prawa własności do znaku towarowego jej wspólnikowi rodzi obowiązek opłacenia podatku wyłącznie u wspólnika"; z 8 lutego 2012r. sygn. akt II FSK 1384/10, w którym zaprezentowano analogiczny pogląd, uznając, że "wykładnia przepisów prawnych zawartych w art. 12 ust. 1-3 u art. 14 ust. 1 u.p.d.p. nie daje podstaw do przyjęcia tezy, zgodnie z którą podjęcie uchwały przez Zgromadzenie Wspólników o wypłacie zysku w formie niepieniężnej, tzn. w postaci przysługującego spółce prawa własności do części nieruchomości skutkuje powstaniem przychodu po jej stronie" (dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - www.nsa.gov.pl).

Ww. poglądy wyrażono w odniesieniu do dywidendy rzeczowej, jednak istotne jest, że Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż ta sama czynność nie może wywoływać obowiązku podatkowego u dwóch stron tejże czynności, do czego doszłoby, jak wskazał wyżej WSA w Warszawie w pkt 5 niniejszego uzasadnienia wyroku, gdyby za prawidłowy uznać pogląd Ministra Finansów wyrażony w zaskarżonej interpretacji.

Sąd uznaje zatem, że nieprawidłową jest wykładnia przepisów art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.p.d.p., dokonana przez Minister Finansów. Pominięto w niej ww. kwestię podwójnego opodatkowania z tytułu dokonania jednej i tej samej czynności.

Sąd w związku z tym stwierdza, że skarżąca Spółka przekazując swój majątek w postępowaniu likwidacyjnym wspólnikowi o statusie osoby prawnej nie podlega opodatkowaniu p.d.p.

Zdaniem Sądu powyższe rozważania wskazują, że zaskarżona interpretacja nie zawiera przekonywujących argumentów, pozwalających na uznanie, że w sposób prawidłowy wypełniono reguły z art. 14c § 2 O.p. - przedstawiono uzasadnienie prawne zawierające rzetelną informację, dlaczego w przypadku opisanym przez Spółkę znajdą zastosowanie wskazane w interpretacji przepisy prawa. Ponadto nie odniesienie się do powołanych przez skarżącą Spółkę interpretacji – czyni zasadnym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 121 O.p.

Na uwzględnienie nie zasługiwały pozostałe zarzuty skargi o naruszeniu przepisów O.p. Sąd za przesadne i nie przystające do realiów rozpoznawanej sprawy uznaje zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad Konstytucji RP. Żadnego z dóbr chronionych przepisami Konstytucji RP, powołanymi w skardze, nie naruszył Minister Finansów wydając zaskarżoną interpretację.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 146 § 1, art. 152 oraz art. 200 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.