Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 1753/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 73 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 8 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1393/12 odrzucającego skargę O. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 4 września 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r. postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Wr 1393/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę O. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 4 września 2012 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2007 r.

Sąd I instancji, uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia, wskazał, że skarżący opłacił wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na opisaną w sentencji decyzję kwotą 500 zł. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi kwotą 1.500 zł ( w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi) skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 25 lutego 2013 r. wydanym w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu od postanowienia referendarza z dnia 28 stycznia 2013 r. Sąd odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 11 marca 2013 r. Wobec uprawomocnienia się postanowienia Sądu z dnia 25 lutego 2013 r. w wykonaniu zarządzenia z dnia 9 kwietnia 2013 r. ponownie wykonano zarządzenie o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi. Przesyłkę zawierającą odpis powyższego zarządzenia, prawidłowo awizowaną pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 29 kwietnia 2013 r. Sąd podkreślił, że z uwagi na okoliczności, że pomimo ponownie skutecznie doręczonego wezwania skarżący nie uiścił wpisu zaistniał brak uniemożliwiający nadanie skardze dalszego biegu.

W złożonej skardze kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej zarzucił powyższemu postanowieniu naruszenie:

1. art. 73 § 4 w zw. z art. 73 § 1 do § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez zastosowanie art. 73 § 4 P.p.s.a. i w konsekwencji przyjęcie, że w rozpatrywanej sprawie istniała możliwość przyjęcia fikcji doręczenia, podczas gdy w rzeczywistości brak jest podstaw do uznania, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego przed przyjęciem fikcji doręczenia na podstawie art. 73 § 4 P.p.s.a. była w sposób prawidłowy awizowana i że skarżący w istocie otrzymał to awizo, zgodnie z dyspozycją art. 73 § 2 P.p.s.a.,

2. art. 220 § 3 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu sądowego, mimo że w rzeczywistości skarżący nie uchybił obowiązkowi uiszczenia wpisu, bowiem doręczenie przesyłki zawierającej wezwanie do dokonania tej czynności nie było skuteczne. Brak jest podstaw do przyjęcia, że upłynął wyznaczony skarżącemu termin do uiszczenia wpisu, ponieważ termin ten nie rozpoczął nawet biegu, z uwagi na brak doręczenia wezwania.

W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadniając postawione zarzuty autor skargi kasacyjnej wskazał, że skarżącemu nie doręczono wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. Wskazany przez niego adres do doręczeń jest adresem jego zameldowania, nie zaś adresem jego faktycznego zamieszkania. Pod powyższym adresem mieszkają rodzice skarżącego. Korespondencja jest więc faktycznie odbierana przez matkę skarżącego. W lipcu 2010 r. matka skarżącego J. S. doznała udaru mózgu. W związku z powyższym, przebywała w SP ZOZ Szpitalu Wojewódzkim w J. w okresie od 31 lipca 2010 r. do dnia 6 sierpnia 2010 r. W związku z powyższym, do chwili obecnej nie powróciła do pełnej sprawności. Przez cały okres po udarze mózgu cierpi na zaniki pamięci i zaburzenia koncentracji. W związku z powyższym istnieje prawdopodobieństwo, że albo listonosz w sposób nieprawidłowy doręczył awizo (odpowiednia adnotacja na zwrotnym liście), albo w sytuacji prawidłowego doręczenia awizo, nie zostało ono przekazane skarżącemu przez matkę, która z uwagi na swoją chorobę zapomniała o przekazaniu go skarżącemu. O wezwaniu do uiszczenia wpisu skarżący dowiedział się dopiero z postanowienia odrzucającego skargę. Zdaniem autora skargi kasacyjnej wobec okoliczności, że skarżący nie otrzymał awizo, albowiem albo w ogóle go listonosz nie pozostawił w sposób prawidłowy, albo doręczył je jego matce, która faktycznie nie przekazała go skarżącemu, nie można uznać, że doszło do prawidłowego, a więc skutecznego doręczenia korespondencji. Dla skuteczności doręczenia w trybie art. 73 p.p.s.a. konieczne jest zaznaczenie przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, gdzie umieścił on zawiadomienie o przesyłce dla adresata (por. post. NSA z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt II FSK 709/05, zbiór Lex nr 273669; wyrok SN z dnia 22 lutego 2001 r., sygn. III RN 70/00, opubl. OSNAPiUS 2001, Nr 19, poz. 574; wyrok SN w sprawie o sygn. I CKN 861/00).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddalenia z uwagi na niezasadność podniesionych w jej ramach zarzutów.

Mając na uwadze argumentację zaprezentowaną w skardze kasacyjnej należy podkreślić, że ponowne wezwanie o uiszczenie wpisu (odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału w WSA w Warszawie) zostało wysłane na adres wskazany przez O. S. w skardze. Skoro skarżący przebywał pod innym adresem, niż podany w skardze adres zameldowania, to powinien mieć świadomość wszelkich wypływających z tego konsekwencji.

Wobec niemożliwości bezpośredniego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu, zgodnie z art. 73 P.p.s.a., z uwzględnieniem postanowień art. 65 § 2 P.p.s.a., przesyłka z wezwaniem o wpis została złożona w placówce pocztowej i awizowana podwójnie, w sposób odpowiadający art. 73 § 3 P.p.s.a. Doręczenie stało się skuteczne z dniem 29 kwietnia 2013 r. Na informacji zwrotnej znajdującej się w przy kopercie jednocześnie zaznaczono, że zawiadomienie o pozostawianiu przesyłki w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej (k. 123 akt sądowych). Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2011 r., I FSK 1861/11, LEX nr 1148521). W świetle braku dostatecznych dowodów obalających to domniemanie należy zatem wykluczyć tezę forsowaną we wniesionej skardze kasacyjnej jakoby listonosz w sposób nieprawidłowy doręczył awizo.

Ponadto należy zaznaczyć, że na wystąpienie skutku doręczenia wezwania stronie nie miał wpływu fakt pobytu matki skarżącego w SP ZOZ Szpitalu Wojewódzkim w J. w okresie od 31 lipca 2010 r. do dnia 6 sierpnia 2010 r. Potwierdzał jedynie zasadność zastosowania w sprawie powołanego przepisu art. 73 § 3 P.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd I instancji miał obowiązek, wynikający z art. 220 § 3 P.p.s.a. odrzucenia skargi, co też prawidłowo zaskarżonym postanowieniem uczynił.

Argumenty przedstawione w skardze kasacyjnej dotyczące stanu zdrowia matki zamieszkującej pod wskazanym adresem do doręczeń mogły stanowić co najwyżej podstawę do skorzystania, w stosownym czasie, z uprawnienia unormowanego w art. 86 i nast. P.p.s.a.

Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.