Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 320/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2167
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 4 ust. 2 pkt. 1, art. 50 ust. 1, art. 2 pkt 5, art. 6 pkt 2, art. 52 ust 1 i 3, art. 53 ust. 4, art. 56
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. - Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), w wyniku rozpatrzenia odwołania K. W., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] (znak: [...]) o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji mającej polegać na budowie odcinka sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami w działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie geodezyjnym P. , wydaną na rzecz B. i G. S..

Z uzasadnienia ww. decyzji Kolegium wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z [...] kwietnia 2019 r. B. i G. S., reprezentowani przez pełnomocnika, zwrócili się do Burmistrza Gminy G. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji mającej polegać na budowie odcinka sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami w działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], położonych w obrębie geodezyjnym P. . Do wniosku załączono pełnomocnictwo, warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej oraz warunki techniczne przyłączenia do sieci kanalizacji sanitarnej wydane przez [...] Wodociągi i Kanalizacja sp. z o. o., dwa egzemplarze kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 oraz decyzję Burmistrza Gminy G. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] (znak: [...]) o warunkach zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Po przeprowadzeniu analizy urbanistycznej i przygotowaniu projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, Burmistrz G., zawiadomieniem z [...] maja 2019 r., poinformował strony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Zawiadomienie zostało podane do publicznej wiadomości w formie obwieszczenia zamieszczonego na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy i Miasta G., a także na tablicy ogłoszeń Sołtysa wsi P. oraz w Biuletynie Informacji Publicznej.

Projekt decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego został przesłany przy piśmie z [...] maja 2019 r. do uzgodnienia do Starostwa [...] - Wydziału Ochrony Środowiska oraz Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Zarządu Zlewni w S. , Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w S. oraz Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S..

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. uzgodnił pozytywnie przesłany projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Pozostałe podmioty uzgadniające nie zajęły stanowiska w zakreślonym terminie, co jest równoznaczne z pozytywnym uzgodnieniem przesłanego projektu decyzji.

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Burmistrz G. ustalił lokalizację opisanej na wstępie inwestycji celu publicznego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł K. W. zarzucając jej, że załącznik graficzny do decyzji Burmistrza nie spełnia wymogów określonych w art. 52 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ nie pochodzi z państwowego zasobu kartograficznego i geodezyjnego oraz nie zawiera skali w jakiej został sporządzony. Zdaniem skarżącego, we wniosku nie określono zapotrzebowania na wodę, sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, co stanowić ma istotną wadę wydanej decyzji. Nadto skarżący zarzucił naruszenie art. 50 ust. 4 ww. ustawy, ponieważ projekt decyzji nie został sporządzony przez osobę posiadającą do tego stosowne uprawnienia. Wątpliwości skarżącego budzi także sposób uzgodnienia wydanej decyzji, który powinien być dokonywany przez podmioty uzgadniające w formie decyzji.

Kolegium, po analizie zebranych w sprawie dokumentów, wskazało, że przepis art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. - Dz. U. z 2018r., poz. 1945 ze zm.) stanowi, iż wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać:

- określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycją będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000;

- charakterystykę inwestycji, obejmującą:

a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,

b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,

c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko; (...).

Zdaniem Kolegium, złożony w niniejszej sprawie przez inwestora wniosek spełnia powyższe wymogi - we wniosku zawarta jest charakterystyka inwestycji wskazująca rodzaj planowanej inwestycji, określony jest planowany sposób zagospodarowania terenu, określono charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Do wniosku załączono kopie map zasadniczych obejmujących teren inwestycji w odpowiedniej skali, tj. 1:500. O wszczęciu i prowadzeniu przedmiotowego postępowania Burmistrz G. informował strony zawiadomieniami publikowanymi w drodze obwieszczenia, co spełnia wymóg określony w art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z przepisem art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego właściwy organ obowiązany jest dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Taka analiza musi być sporządzona przed sporządzeniem projektu decyzji, ponieważ wnioski wynikające z tej analizy muszą być zawarte w uzasadnieniu decyzji. Omawiana analiza nie musi być jednak sporządzona według tych samych, sformalizowanych zasad, co analiza urbanistyczna sporządzana w toku ustalenia warunków zabudowy.

Burmistrz G. zlecił sporządzenie analizy określającej cechy zabudowy i zagospodarowania na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym P. , gmina G.. Jest to uproszczona forma analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże przepisy ww. ustawy - w przeciwieństwie do decyzji o warunkach zabudowy - nie precyzują co musi znajdować się w takiej analizie. W omawianej analizie znajduje się informacja na temat rodzaju przedsięwzięcia, jego planowanego usytuowania, charakteru działek inwestycyjnych oraz terenów znajdujących się wokół terenu inwestycji.

W ocenie Kolegium, przedłożona przez inwestora dokumentacja oraz planowane zamierzenie inwestycyjne spełniają wymogi do uzyskania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Planowane przedsięwzięcie, tj. budowa sieci wodociągowej i sieci sanitarnej, z uwagi na swój charakter zalicza się do inwestycji celu publicznego. Inwestor złożył wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej, załączając do niego aktualne kopie map zasadniczych przyjętych do państwowego zasobu kartograficznego i geodezyjnego, a także przedstawił charakterystykę inwestycji. Wbrew zarzutom podniesionym w odwołaniu załącznik graficzny do skarżonej decyzji został sporządzony na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w skali 1:1000 zaś analiza urbanistyczna oraz projekt decyzji wraz z załącznikiem graficznym zostały sporządzone przez osobę posiadającą ku temu stosowne uprawnienia.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii braku wskazania ilości zapotrzebowania na wodę oraz sposobu odprowadzania ścieków Kolegium wyjaśniło, że ilość zapotrzebowania na wodę została wskazana w samym wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast odprowadzanie ścieków ma nastąpić do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej poprzez planowaną właśnie sieć.

Niezasadny jest także zarzut braku odpowiedniego uzgodnienia projektu decyzji. Projekt decyzji został przesłany przy piśmie z [...] maja 2019 r. do uzgodnienia do podmiotów uzgadniających, w którym to piśmie wskazano termin, w jakim nastąpić ma uzgodnienie z zastrzeżeniem, że brak zajęcia stanowiska w wyznaczonym terminie będzie równoznaczny z pozytywnym uzgodnieniem projektu decyzji. W zakreślonym terminie jeden z podmiotów uzgadniających zajął pozytywne stanowisko w sprawie, natomiast pozostałe podmioty uzgadniające nie zajęły stanowiska, co w świetle przepisu art. 53 ust. 4 ww. ustawy jest równoznaczne z pozytywnym uzgodnieniem przesłanego projektu decyzji lokalizacyjnej.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. K. W. złożył skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie:

1. art. 2 pkt. 5 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że mamy do czynienia z lokalizacją inwestycji celu publicznego polegającego na budowie odcinka sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej z przyłączami w działkach numer [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym P. zgodnie z oznaczeniem na załączniku graficznym.

2. art. 52 ust. 2 i art. 54 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, iż do wniosku dołączono mapę przyjętą do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego obejmującego teren, którego dotyczy wniosek i obszaru na który ta inwestycja będzie oddziaływać w stosunku do inwestycji liniowej,

3. art. 54 pkt. 2 lit. b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak określenia matematycznego zapotrzebowania na wodę oraz brak określenia ilościowego zrzutu ścieków do oczyszczalni.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zarówno organu I instancji, jak i II instancji nie wyjaśniły, na podstawie jakich konkretnie okoliczności faktycznych przyjęto, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania ustawowe w zakresie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na obecnym etapie postępowania i w obecnym stanie sprawy można stwierdzić jedynie, że jest to projekt inwestycji realizowanej przez osoby prywatne i na cele prywatne. Stąd też, inwestycja o jakiej mowa może być uznania jedynie za przyłącze do głównej, zewnętrznej sieci wodociągowej projektowanego osiedla domków jednorodzinnych.

Ponadto, organy orzekające w sprawie nie poczyniły we własnym zakresie miarodajnych i rzetelnych ustaleń odnośnie ilości zapotrzebowania na wodę, opierając się na danych wskazanych we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Brak jest obiektywnych kryteriów, w oparciu o które można by zweryfikować, czy dane zawarte we wniosku w tym zakresie są prawidłowe.

Jeśli natomiast chodzi o sposób odprowadzania ścieków, to wyżej wymienione organy nie poczyniły już żadnych ustaleń w tym przedmiocie, stwierdzając jedynie że sposób odprowadzania ścieków wynika z całokształtu planowanej inwestycji. Zaniechanie tychże ustaleń, niezależnie już od wcześniejszych rozważań, stanowi samoistną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Przechodząc natomiast do kwestii mapy, skarżący zauważył, że z treści uzasadnienia skarżonej decyzji wynika, iż w ocenie Kolegium, przedłożona przez inwestora dokumentacja oraz planowane zamierzenie inwestycyjne spełniają wymogi do uzyskania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Zdaniem tego organu, załącznik graficzny do skarżonej decyzji został sporządzony na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:1000, co potwierdza adnotacja znajdująca się na tym załączniku. Z tak poczynionymi ustaleniami, zdaniem skarżącego, nie sposób się zgodzić, bowiem w załączniku do decyzji organu I instancji, otrzymanej przez skarżącego, wymieniono mapę w skali 1:500, a nie 1:1000. Załącznik do przedmiotowej decyzji nie posiada jakiejkolwiek wzmianki, iż mapa ta została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Znajduje się na niej natomiast adnotacja, iż jest to załącznik do decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co oczywiście nie jest równoznaczne z przyjęciem do ww. zasobu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm .) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty podniesione w skardze okazały się bezzasadne, bowiem przedstawiona przez skarżącego argumentacja stanowi tylko nieuzasadnioną polemikę ze stanowiskiem organu zaprezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 1293 ze zm., dalej "u.p.z.p."), przede wszystkim art. 4 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 50 ust. 1, z których wynika, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pojęcie "inwestycji celu publicznego" zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 5 u.p.z.p.; przepis ten stanowi, że należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.). Z kolei art. 6 pkt 2 u.g.n. do celów publicznych zalicza budowę i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Organy obu instancji przytoczoną tu podstawę materialnoprawną prawidłowo zidentyfikowały i zinterpretowały.

Definicja "inwestycji celu publicznego" wskazuje na dwie cechy tego pojęcia. Pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres tj. określenie czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia tj. czy stanowi on realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi zaliczenia go do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zdaniem Sądu trafne są poczynione przez organy orzekające w sprawie ustalenia faktyczne i ich subsumpcja pod hipotezę normy wynikającej z odnośnych przepisów. W szczególności prawidłowe jest stwierdzenie, że przedmiotowe przedsięwzięcie (budowa odcinka sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami) ma znamiona celu publicznego i że ma znaczenie lokalne – umożliwia przyłączenie planowanych budynków jednorodzinnych do istniejących sieci. Tym samym nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty bezpodstawnego uznania inwestycji za służącą celowi publicznemu. W ocenie Sądu, rozbudowa gminnej sieci wodociągowej w określonym regionie dla pojedynczych nieruchomości nie ma znaczenia wyłącznie dla tego regionu i tych nieruchomości. Pośrednio ma znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt: II OSK 672/11, wyrok NSA z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt: II OSK 1280/13, LEX nr 1393788).

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w przepisach art. 50 – 58 u.p.z.p. Stosownie do art. 52 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora, który powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem oraz charakterystykę inwestycji w zakresie wskazanym w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Przy czym w myśl art. 52 ust. 3 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Ponadto zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji należy poprzedzić analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza ta polega na stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z porządkiem prawnym, co skutkuje przywołaniem w treści decyzji stanu prawnego i sposobu zagospodarowania terenu, wskazaniem właścicieli tych działek oraz sposobu zagospodarowania każdej działki z osobna (por. wyrok WSA w Łodzi z 15 grudnia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 832/17, dostępny w Internecie). Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza była wystarczająca do stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z przepisami administracyjnego prawa materialnego, kwalifikowanymi jako przepisy odrębne. Organ I instancji dokonał również wszystkich niezbędnych uzgodnień. W tej sytuacji, wobec treści art. 56 u.p.z.p., organ nie mógł odmówić ustalenia wnioskowanej lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że również one są całkowicie nietrafne. Wbrew twierdzeniom skarżącego, załącznik graficzny do decyzji organu I instancji został sporządzony na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w skali 1:1000, co potwierdza adnotacja znajdująca się na tym załączniku. Analiza urbanistyczna oraz projekt decyzji wraz z załącznikiem graficznym zostały sporządzone przez osobę posiadającą ku temu stosowne uprawnienia, o czym również świadczą stosowne adnotacje na ww. dokumentach wraz z podpisem autora. W kwestii braku wskazania ilości zapotrzebowania na wodę oraz sposobu odprowadzania ścieków organ II instancji zasadnie wyjaśnił, że ilość zapotrzebowania na wodę została wskazana w samym wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób odprowadzania ścieków wynika z całokształtu planowanej inwestycji, tj. do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej poprzez planowaną sieć. Wbrew twierdzeniom skarżącego, ani wskazany przez niego przepis art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p., ani żaden inny przepis ww. ustawy nie wprowadza wymogu określenia w decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego "matematycznego zapotrzebowania na wodę" oraz "ilościowego zrzutu ścieków do oczyszczalni". Wskazać również należy, że w sprawie doszło – jak już wyżej wskazano - do odpowiedniego uzgodnienia projektu decyzji. Projekt decyzji został przesłany przy piśmie z [...] maja 2019 r. do uzgodnienia do podmiotów uzgadniających, w którym to piśmie wskazano termin, w jakim nastąpić ma uzgodnienie z zastrzeżeniem, że brak zajęcia stanowiska w wyznaczonym terminie będzie równoznaczny z pozytywnym uzgodnieniem projektu decyzji. Taki skutek prawny wynika wprost z treści art. 53 ust. 4. u.p.z.p. W zakreślonym terminie tylko jeden podmiot uzgadniający zajął stanowisko w sprawie i było to stanowisko pozytywnie uzgadniające projekt decyzji. Pozostałe podmioty uzgadniające nie zajęły stanowiska, co w świetle ww. przepisu jest równoznaczne z pozytywnym uzgodnieniem przesłanego projektu decyzji lokalizacyjnej.

Z powyższych przyczyn, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniesiona skarga podlega więc oddaleniu, zgodnie z art. 151 p.p.s.a.