Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 889/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 37 h, art. 37 j, art. 37 k, art. 37 l ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2571
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity
article: art. 1 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 76 poz 1 art. 3 ust. 2
law: Dyrektywa Rady Nr 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich  przechowywania, przepływu oraz kontrolowania

SENTENCJA

Dnia 28 października 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Koś ( spr.) Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska-Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w opłacie paliwowej za miesiąc czerwiec 2008 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z dnia [...],

nr [...] utrzymał w mocy decyzję – Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia P. D. zobowiązania w opłacie paliwowej należnej za czerwiec 2008 roku w kwocie [...] zł.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 37h ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t. j. - Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.) wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów, podlega opłacie paliwowej. Przedmiotem opłaty są zatem czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w zakresie paliw silnikowych oraz gazu.

Do paliw silnikowych zalicza się m.in. oleje napędowe o symbolu PKWiU 23.20.15.

Podmiotem, na którym ciąży obowiązek zapłaty, zgodnie z art. 37j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy jest podmiot podlegający na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych

lub gazu.

Okolicznością decydującą o powstaniu obowiązku zapłaty opłaty paliwowej

w niniejszej sprawie jest określenie stronie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Zobowiązanie w tym zakresie określono stronie decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...],

nr [...] utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...], nr [...].

P. D. nabywając olej napędowy, od którego nie został odprowadzony podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu, spełnia kryteria podatnika określone art.11 ust. 2 pkt. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Zatem zdaniem organu podnoszenie przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa materialnego w zakresie podatku akcyzowego na etapie odwołania od decyzji w przedmiocie określenia obowiązku zapłaty opłaty paliwowej jest bezcelowe. Kwestia akcyzy została rozstrzygnięta wcześniej w sposób ostateczny

w postępowaniu administracyjnym.

W skardze na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa zawartych w art. 122, 180 § 1, 187 § 1, 191 i 139 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja Podatkowa, ponadto art. 4 ust. 1 pkt.3, art.6 ust. 1 i 2, art. 11 ust. 1 i 2 ustawy o podatku akcyzowym oraz art.37h ust. 1 i 2, art. 37j ust.1 pkt. 4, art. 37k ust.1 ustawy z dnia 27 października 1994 roku o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej

ją decyzji Naczelnika Urzędy Celnego w P. z dnia [...]

oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

W uzasadnieniu podniósł, że w trakcie prowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że na prowadzonej przez niego stacji paliw sprzedawał paliwo pochodzące z nielegalnych źródeł, natomiast w celu legalizacji tego paliwa od swoich kontrahentów kupował tzw. "puste faktury", co stanowiło oficjalny wynik przeprowadzonych czynności kontrolnych. Skarżący nie zgadza się z takim stanowiskiem, twierdząc, że dokonywał legalnych transakcji kupna – sprzedaży. Wobec dokonywania zakupu paliwa na rynku krajowym od podmiotu krajowego skarżący uważa, że uzasadnione było przekonanie o uregulowaniu wszelkich należności Skarbu Państwa we wcześniejszej fazie obrotu.

Nadto wskazał na wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2012 roku, sygn, akt I SA/Po/893/11 wydany w przedmiocie wymiaru podatku VAT, uchylający zaskarżoną decyzję organu I instancji z powodu naruszeń proceduralnych.

Dyrektor Izby Celnej w P. w odpowiedzi na skargę wniósł

o jej oddalenie, podkreślając, że zarzuty powyższej skargi dotyczą w znacznej mierze okoliczności związanych z określeniem podatnikowi zobowiązania w podatku akcyzowym a nie opłaty paliwowej. Organ wskazał, że ustalenie zobowiązania

w podatku akcyzowym było przedmiotem odrębnego postępowania i że nie jest władny do rozstrzygania na tym etapie o tej kwestii.

Nadto dodał, co jest zgodne także z poglądem skarżącego, że rozstrzygnięcie w przedmiocie opłaty paliwowej jest bezpośrednim następstwem wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym – co wynika

z przepisów ustawy z dnia 27 października 1994 roku o autostradach płatnych

oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Doprecyzowując wyjaśnił, że przedmiotem opłaty jest czynność podlegająca opodatkowaniem podatkiem akcyzowym w zakresie paliwo silnikowych oraz gazu. Z kolei decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...], nr [...] (utrzymana w mocy przez organ odwoławczy na mocy decyzji z dnia z dnia [...], nr [...]) jest istotną okolicznością stanu faktycznego.

Nadto organ II instancji podkreślił, że zgodnie z orzecznictwem, ciężar dowodzenia faktu opłacenia akcyzy na poprzedniej fazie obrotu obarcza podatnika.

Podsumowując organ wskazał, że skoro wykazano, że skarżący nabył towar bez zapłaconej akcyzy i nałożono na niego obowiązek zapłaty podatku akcyzowego, w związku z czym także dotyczy go obowiązek zapłaty opłaty paliwowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Należy wskazać, iż zakres kognicji sądu administracyjnego, stosownie

do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) obejmuje kontrolę działalności administracji publicznej i opiera się na kryterium zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Poddane kontroli decyzje organów obu instancji nie naruszają obowiązujących przepisów prawa, a skarga jest bezzasadna.

Wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową" (art. 37 h ust. 1 z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2571 ze zm.). Na podstawie tego przepisu organy otrzymują kompetencję do pobierania opłaty paliwowej, natomiast art.37h ust.2 cytowanej wyżej ustawy wskazuje,

że: "Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz."

W myśl art. 37j ust. 1 pkt 4 ww. ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej

od paliw silnikowych, o których mowa w art. 37 h, ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym, obowiązkowi podatkowemu

w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem, w którym podmioty, o których mowa w art. 37 j) ust. 1

są obowiązane do zapłaty podatku akcyzowego od paliw silnikowych (art. 37 k ust. 1 ustawy), a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37 j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37 l ust. 1 ustawy).

Wymierzenie opłaty paliwowej na podstawie ustawy o autostradach płatnych nie narusza przepisu art. 3 ust. 2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r., albowiem danina tego rodzaju spełnia wymagania określone w dyrektywie. Nie ulega wątpliwości, że opłata nie służy celom fiskalnym, nie jest bowiem przeznaczona na zwiększenie wpływów do budżetu państwa. Zasila ona Krajowy Fundusz Drogowy i częściowo Fundusz Kolejowy. Cel opłaty paliwowej ( budowa autostrad i przebudowa dróg ) jest zatem pozabudżetowy, jest to cel szczególny – zob. m. in. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn.. akt I GSK 583/10, cbois.nsa.gov.pl ).

Z powyższej regulacji ustawowej wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest konsekwencją istnienia obowiązku podatkowego w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych. Wobec powyższego bezzasadne są zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów prawa poprzez dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych sprowadzających się do tego, że strona skarżąca w poszczególnych miesiącach od stycznia do czerwca 2008 r. wprowadzała do obrotu handlowego olej napędowy, od którego nie została zapłacona akcyza na wcześniejszym etapie obrotu. Ustalenia te były zasadniczo podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego, a w konsekwencji –

na podstawie art. 37 h, art. 37 j i art. 37 k ustawy o autostradach płatnych

oraz o Krajowym Funduszu Drogowym – również obowiązku zapłaty opłaty paliwowej.

Podkreślić należy w tym miejscu, że w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organ I i II instancji nie dokonywał jednak ponownie tego rodzaju ustaleń, lecz odwołał się do tych ustaleń, które były podstawą stwierdzenia obowiązku podatkowego strony skarżącej w zakresie podatku akcyzowego, a które uznał ostatecznie za wiążące na gruncie sprawy w przedmiocie opłaty paliwowej.

Według Sądu organy słusznie stwierdziły brak podstaw do powtarzania szczegółowych ustaleń postępowania w przedmiocie podatku akcyzowego w decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. Należy przy tym dodać, że strona skarżąca uczestniczyła w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego, w którym mogła zgłaszać odpowiednie zarzuty w zakresie ustaleń faktycznych, z czego zresztą skorzystała w szczególności poprzez złożenie odwołania od decyzji wymiarowej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] określającej stronie zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 2008 roku. Organ odwoławczy decyzją z dnia 11 lutego 2013 r. utrzymał decyzję wymiarową organu I instancji w mocy. Strona zaskarżyła orzeczenie Dyrektora Izby Celnej w P. do tutejszego Sądu, jednak jej skarga została oddalona wyrokiem z dnia 3 października 2013 r. (sygn. akt III SA/Po 587/13 ). Z kolei skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez NSA wyrokiem z dnia 21 maja 2015 r. (sygn. akt I GSK 91/14 ). Oznacza to, że postępowanie wymiarowe w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym zostało prawomocnie zakończone. Jego wyniki są wiążące dla organów w zakresie ustalenia kwoty opłaty paliwowej.

W rezultacie w odrębnie przeprowadzonym postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej – w świetle powołanej regulacji prawnej – wystarczające

było ustalenie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem były olej napędowy oraz ilości tego oleju, od których podatnik był zobowiązany zapłacić podatek akcyzowy. W niniejszej sprawie powyższe okoliczności wynikały z ustaleń postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...]. Okoliczności te były wystarczającą podstawą do stwierdzenia obowiązku zapłaty

tej opłaty.

W tej sytuacji stwierdzić trzeba, że organy obu instancji zgodnie z art. 37 h, art. 37 j i art. 37 k ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym prawidłowo orzekły o powstaniu obowiązku zapłaty opłaty paliwowej

i określiły stronie skarżącej wysokość tej opłaty za poszczególne miesiące 2007 r.,

co było następstwem stwierdzonego uprzednio obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym za powyższy okres i to bez konieczności dokonywania odrębnych ustaleń, czy akcyza została zapłacona na wcześniejszym etapie obrotu,

czy też winna zostać uiszczona przez inny podmiot aniżeli strona skarżąca.

Jak już wykazano powyżej tego rodzaju ustalenia – istotne dla stwierdzenia obowiązku w podatku akcyzowym – były przedmiotem odrębnego postępowania

w przedmiocie podatku akcyzowego, które zostało ostatecznie (a aktualnie również prawomocnie) zakończone, a tym samym byłyby niedopuszczalne w postępowaniu

w przedmiocie opłaty paliwowej. Dodać przy tym należy, iż w przedmiotowym postępowaniu strona skarżąca nie wykazała skutecznie, że dokonała wcześniej zapłaty opłaty paliwowej.

Wbrew zarzutom skargi nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania podatkowego, albowiem – jak już wskazano powyżej – organ II instancji w przedmiotowym postępowaniu nie miał obowiązku dokonywania ponownej oceny merytorycznej sprawy w zakresie zasadności nałożenia na stronę skarżącą zobowiązania w podatku akcyzowym.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżoną decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł

jak w sentencji wyroku.