Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 536/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-01-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

I SA/Bd 536/10 POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2011 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Sarah Sobecka-Kucharczyk po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, maj, lipiec, sierpień, październik, listopad 2004 r. oraz sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2005 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

I SA/Bd 536/10

UZASADNIENIE

Reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika W.O. wniósł w niniejszej sprawie o zwolnienie od kosztów sądowych. Z oświadczeń złożonych w formularzu PPF wynika, że skarżący nie posiada dochodów, jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku, która przebywa na zwolnieniu lekarski. Tym samym nie wywiązuje się z obowiązku alimentacyjnego, jak również nie reguluje zobowiązań wobec Skarbu Państwa, przez co toczy się wobec niego postępowanie egzekucyjne.

Zainteresowany do dnia rozpoznania wniosku pozostawił bez odpowiedzi pismo Sądu wzywające do przedstawienia dokumentów obrazujących zaprezentowaną sytuację materialną oraz rodzinną.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Postępowanie przed sądem administracyjnym toczy się według przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Modele postępowań sądowych respektują regułę, według której koszty sądowe ponosi ta strona, której działanie spowodowało ich powstanie (art.199 p.p.s.a.). Odstępstwem od niej jest instytucja pomocy prawnej mająca na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.

Z wniosku wynika, że strona ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z przepisem art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w tym zakresie następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z treści zwrotu "gdy wykaże" wywodzić należy, że ciężar dowodu spoczywa na stronie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Stanowisko takie odzwierciedla orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, miedzy innymi w postanowienie z 15 września 2010 r. sygn. akt II FZ 400/10.

W kontekście powyższego podkreślić należy, że najistotniejsze z unormowań dotyczących prawa pomocy wynikają z art. 252 § 1 i art. 255 p.p.s.a. Ustalenie zatem faktów mających pierwszorzędne znaczenie dla sprawy przyznania pomocy prawnej odbywa się na podstawie oświadczeń zawartych w druku PPF , a w razie pojawienia się wątpliwości, co do przedstawianych w druku danych, bądź jeśli okażą się one niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego, należy na podstawie art.255 p.p.s.a. wezwać wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych oświadczeń lub dokumentów źródłowych.

Referendarz sądowy analizując na podstawie formularza możliwości płatnicze skarżącego stwierdził, że w pozytywne rozstrzygnięcie wymaga przedstawienia dodatkowych dokumentów. Za takie uznał m.in. orzeczenia o separacji i ustaleniu obowiązku alimentacyjnego, zaświadczenie o zaliczeniu do osób bezrobotnych, zeznanie podatkowe za rok ubiegły, wyciąg z rachunku bankowego oraz oświadczenie co do rodzaju i wysokości wydatków ponoszonych w związku z koniecznym utrzymaniem. Stosowne wezwanie, doręczone 04.10.2010r. ostatecznie pozostawione zostało przez zainteresowanego bez odpowiedzi. Tak więc W.O., pomimo przedłużenia na jego wniosek terminu, nie udokumentował przytoczonych przez siebie okoliczności nie tylko w sposób wskazany w wezwaniu, lecz w żaden inny.

W świetle przedstawionego wyżej stanu faktycznego i prawnego należało uznać, że osoba, która nie wywiązała się z obowiązku nadesłania żądanych dokumentów, nie może oczekiwać obciążenia kosztami sądowymi budżetu Państwa.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art.258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono, jak w sentencji.