Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 369/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6291 Nacjonalizacja przemysłu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. L. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia postanawia przyznać D. L. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W skardze na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zawieszającego postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Budownictwa i Materiałów Budowlanych z dnia [...] listopada 1966 r., skarżąca D. L. wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Skarżąca oświadczyła, że jest osobą bezrobotną, samotnie wychowującą [...]-letniego syna i nie posiada majątku.

Na mocy zarządzenia referendarza sądowego z 26 marca 2014 r. skarżąca została wezwana do udzielenia dodatkowych informacji odnoszących się do deklarowanej sytuacji finansowej, m.in. poprzez wskazanie źródeł czerpania środków na utrzymanie się oraz na poniesienie kosztów działania w sprawie ustanowionego pełnomocnika – radcy prawnego. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przedstawiła zaświadczenie z urzędu pracy poświadczające, że jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna i nie posiada prawa do zasiłku (k. 54), a także zeznanie podatkowe za rok 2013, złożone do Urzędu Skarbowego [...], w którym wykazała brak dochodów. Ponadto, w piśmie z dnia 17 kwietnia 2014 r. skarżąca złożyła oświadczenie, iż nie posiada żadnych źródeł czerpania dochodów, nie wykonuje żadnej pracy zarobkowej, w tym o charakterze dorywczym, nie posiada kont bankowych, a ponadto, że nie ponosi kosztów działania pełnomocnika (za jego zgodą). Skarżąca wskazała jednocześnie, że z uwagi na brak dochodów w latach poprzedzających wystąpienie z wnioskiem o prawo pomocy nie składała organom podatkowym zeznań o wysokości osiągniętego dochodu. Skarżąca oraz jej syn nie posiadają środków na utrzymanie konieczne, jednakże nie korzystają z pomocy społecznej, gdyż mieszkają u znajomego, zaś żywność i odzież otrzymują od rodziny i znajomych.

Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje:

Rozpoznawany wniosek zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego.

Skarżąca wykazała, że warunek ten spełnia, gdyż jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Z oświadczeń złożonych przez stronę wynika ponadto, że nie posiada ona jakich oszczędności ani innego majątku i utrzymuje się wraz z synem wyłącznie dzięki wsparciu rodziny i znajomych. Złożone przez stronę oświadczenia i informacje udzielone pod rygorem odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdziwych danych lub zatajenie prawdy nakazują zatem stwierdzić, iż pomimo tego, że wysokość kosztów sądowych w sprawie nie jest znaczna (wpis od skargi wynosi 100 zł, wysokość innych opłat każdorazowo nie przekroczy tej kwoty), skarżąca nie posiada możliwości ich samodzielnego pokrycia.

Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.