Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1008/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2007-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie NSA Grażyna Radzicka NSA Paweł Miładowski Protokolant Sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w wydziale IV na rozprawie w dniu 07 marca 2007r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] r. nr [...], 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ P. Miładowski /-/E.Kręcichwost - Durchowska /-/G. Radzicka MB


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w P. decyzją nr [...] z dnia [...] r., na podstawie art. 163 kpa, art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7 poz. 58 ze zm.) oraz § 1, § 2, § 6 i § 9 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100 poz. 918 ze zm.) uchylił z dniem 1 lipca 1999 r. decyzję własną z dnia [...] r. o przyznaniu R. M. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i z dniem 1 lipca 1999 r. cofnął mu uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu decyzji Komendant Powiatowy wyjaśnił, że R. M. jest funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w P. Na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji w P. z dnia [...]r., przyznano R. M. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, gdyż zamieszkiwał on w hotelu Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w P. W dniu [...] lipca 1999 r. R. M., na podstawie umowy zawartej z Komendą Powiatową Policji w P. uzyskał prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w P. przy ul. [...]. Lokal ten spełniał charakter tymczasowej kwatery, co skutkowało cofnięciem uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Powołując się na treść art. 92 ust.1 ustawy o Policji, § 1 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a także na przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. nr 71 poz. 733), Komendant Powiatowy stwierdził, że w sytuacji kiedy przedłożona umowa wskazuje, że policjant posiada lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu, a faktycznie lokal mieszkalny policjantowi wynajął Skarb Państwa, a różne są tylko jednostki zarządzające - dysponujące mieniem, to brak podstaw prawnych do wypłacania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W związku z tym, z momentem kiedy R. M. otrzymał tymczasową kwaterę jego prawo do lokalu mieszkalnego zostało spełnione. Sytuacja ta spowodowała cofnięcie uprawnienia do równoważnika pieniężnego za brak kwatery.

W odwołaniu od decyzji Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] marca 2003 r. R. M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o wypłacenie zaległego równoważnika za brak lokalu mieszkalnego za okres od 1 lipca 1999 r. do 20 lutego 2003 r. i bieżące wypłacanie tego świadczenia.

W uzasadnieniu odwołania R. M. stwierdził, że dla przyjęcia poglądu, iż otrzymał tymczasową kwaterę w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 131 poz. 1469), lokal przy ul. [...] musiałby zajmować na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez organ I instancji.

Tymczasem lokal ten, a od 16 kwietnia 2002 r. lokal nr [...] przy ul. [...] w P., odwołujący się zajmował na podstawie umowy podnajmu zawartej z Komendą Powiatową Policji w P. W związku z tym, zdaniem odwołującego się, decyzja organu I instancji nie znajduje uzasadnienia prawnego. Ponadto R. M. powołując się na przepisy art. 88 ust. 1 w związku z art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz § 1 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., stwierdził, że musiałby zajmować lokal mieszkalny przydzielony na podstawie decyzji administracyjnej lub zajmować jeden z wymienionych w § 1 ust. 1 lokali mieszkalnych na podstawie umowy najmu, a nie podnajmu lub zajmować tymczasową kwaterę, albo być właścicielem lub współwłaścicielem domu lub lokalu stanowiącego odrębną własność. Odwołujący się stwierdził, że żadna z tych okoliczności w jego przypadku nie zachodziła.

Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 92 ust. 1 i art. 97 ust.5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7 poz. 58 ze zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 3 i 6, § 6 i § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100 poz. 918 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. M., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Policji w P. z dnia [...] r. nr [...].

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że R. M. zajmuje lokal mieszkalny w P. na podstawie: umowy podnajmu z dnia [...] czerwca 1999 r. zawartej do dnia 14 marca 2000 r., przedłużonej aneksem z dnia [...] czerwca 2000 r. do 30 czerwca 2001 r.;

- umowy podnajmu z dnia 1 lipca 2001 r. zawartej na czas do 30 czerwca 2002 r.;

- nienazwanej umowy z dnia 16 kwietnia 2002 r. zawartej na czas pełnienia służby, nie dłużej niż do 31 sierpnia 2002 r.;

- umowy podnajmu kwatery tymczasowej z dnia 18 grudnia 2002 r. zawartej do 31 sierpnia 2003 r.

R. M. pierwotnie zajmował lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 35,3 m2, a obecnie o powierzchni 43,6 m2.

Powołując się na treść art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 2002 r. o Policji oraz § 1 pkt 3 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego Komendant Wojewódzki Policji uznał, że wszystkie wyżej wymienione umowy są w gruncie rzeczy umowami najmu, gdyż wynajmującym był Komendant Powiatowy Policji w P. W związku z tym nie znajduje zastosowania art. 668 § 1 kodeksu cywilnego. Zwrócono też uwagę, że przepisy cyt. wyżej rozporządzenia w § 1 ust. 1 pkt 3 nie zawężają pojęcia najmu wyłącznie do czasokresu jego trwania na czas nieoznaczony, gdyż ustawodawca używa pojęcia ogólnego "umowa najmu", a więc może to być umowa na czas oznaczony jak i na czas nieoznaczony. Komendant Wojewódzki wyjaśnił też, że czasokres umów podyktowany jest koniecznością dostosowania się Komendanta Powiatowego Policji w P. do wymogów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, która narzuca okresowe jednoroczne umowy najmu lokali mieszkalnych policjantom z uwagi na treść ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. nr 90 poz. 405 ze zm.).

W skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] r. R. M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji odmawiającej przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, podnosząc, podobnie jak w odwołaniu, że lokal mieszkalny zajmował na podstawie umowy podnajmu, a nie umowy najmu. Zdaniem skarżącego taka sytuacja wyłącza możliwość pozbawienia go prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, gdyż przepis § 1 ust.1 pkt 3 cyt. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. wymienia umowę najmu, a nie umowę podnajmu, jako podstawę prawną zajmowania lokalu mieszkalnego.

Skarżący kwestionował także, by od 1 września 2002 r. zajmował tymczasową kwaterę ponieważ przydziału lokalu mieszkalnego nie otrzymał w drodze decyzji administracyjnej.

Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. M.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 92 ustęp 1 ustawy równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przysługuje policjantowi, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast art. 95 ust. 2, także zamieszczony w rozdziale 8, stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy.

Zatem uprawnienie do równoważnika pieniężnego wynikające z art. 92 ust. 1 ustawy wiąże się z przydziałem bądź odmową przydziału lokalu mieszkalnego policjantowi. Nie można przydzielić policjantowi lokalu mieszkalnego, jeżeli posiada lokal mieszkalny odpowiadający przysługującej mu powierzchni mieszkalnej ponieważ nie spełnia ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu.

Przy wykładni art. 92 ust. 1 ustawy należy uwzględnić przepisy § 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjanta równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. nr 100 poz. 918).

W myśl § 1 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia policjantowi nie przyznaje się równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, między innymi, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny posiadają lokal mieszkalny, stanowiący własność Skarbu Państwa lub państwowych osób prawnych, zajmowany na podstawie umowy najmu.

W sprawie niniejszej skarżący wszedł w posiadanie lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w P. w dniu 28 czerwca 1999 r., na okres do 14 marca 2000 r., na podstawie zawartej z Komendą Powiatową Policji w P. umową podnajmu. Umowa ta została przedłużona, w drodze sporządzonego aneksu, do dnia 30 czerwca 2001 r. W dniu 1 lipca 2001 r. Komenda Powiatowa Policji w P. i skarżący zawarli następną umowę podnajmu w/wym. lokalu do dnia 30 czerwca 2002 r. W dniu 16 kwietnia 2002 r. i 18 grudnia 2002 r. strony zawarły kolejne umowy podnajmu dotyczące nowego lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w P., przydzielonego skarżącemu w zamian za wcześniej zamieszkiwany lokal, a termin zamieszkiwania ustalono do dnia 31 sierpnia 2003 r. Zajmowane przez skarżącego lokale mieszkalne stanowią własność Skarbu Państwa i zostały powierzone, na mocy ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. nr 90 poz. 405 ze zm.), Agencji Mienia Wojskowego - Oddział Terenowy w O., która gospodarując tym mieniem, oddała je w najem Komendzie Powiatowej Policji w P. Zgodnie z umowami zawartymi z Wojskową Agencją Mieszkaniową oraz treścią art. 668 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm.) Komenda Powiatowa Policji w P. pozostawała najemcą przedmiotowych lokali i lokale te kolejno podnajmowała skarżącemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny opowiedział się za rozszerzającą wykładnią przepisu § 1 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r. Zdaniem Sądu skutki przejęcia przez skarżącego w posiadanie lokalu mieszkalnego, czy to na podstawie umowy najmu, czy też na podstawie umowy podnajmu są identyczne. Skarżący stał się posiadaczem lokalu mieszkalnego od dnia 28 czerwca 1999 r. Skoro więc skarżący posiadał lokal mieszkalny nieprzerwanie od 28 czerwca 1999 r. do chwili wydania zaskarżonych decyzji, to zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji nie spełniał warunków do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. M., zaskarżając powyższy wyrok w całości i wnosząc o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, t. j. art. 92 ust. 1 i art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, poprzez błędną wykładnie i uznanie, że posiadany przez skarżącego lokal mieszkalny zajmowany na podstawie umowy najmu zawartej z organem Policji jest lokalem mieszkalnym, o którym mowa w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, co skutkuje wystąpieniem negatywnych przesłanek do przydziału lokalu oraz brakiem uprawnienia do otrzymania równoważnika za brak lokalu z przyczyny określonej w § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Skarżący wskazał, że dokonana przez Sąd wykładnia artr.92 ust. 1 ustawy o policji poprzez przyjęcie, że zajmowany lokal na podstawie umowy najmu zawartej pomiędzy komendantem Policji a skarżącym stanowi negatywną przesłankę do przydziału lokalu, określoną w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy jest niezgodna z intencją ustawodawcy. Z samego faktu zawarcia umowy najmu nie można wywodzić, że organ ten zaspokoił potrzeby mieszkaniowe skarżącego w formach i zgodnie z przepisami ustawy o Policji. Podkreślono, że wynajęty skarżącemu lokal nr [...] położony w P. przy [...] na dzień zawarcia umowy najmu nie odpowiadał powierzchni mieszkalnej przysługującej skarżącemu. Powierzchnia mieszkaniowa lokalu wynosiła 19 m2, natomiast skarżący był uprawniony do 3 norm zaludnienia, a zatem powierzchnia mieszkalna nie mogła być mniejsza niż 21 m2.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu organ podzielił argumenty zawarte w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Wskazał także, że gdyby lokal mieszkalny nie odpowiadający przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej był przydzielony decyzją administracyjną przepisy § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. nr 105, poz. 884) jak i przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia przewidują możliwość przydzielenia takiego lokalu na pisemny wniosek funkcjonariusza.

Wyrokiem z dnia 10 października 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego na rzecz R. M. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał za zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego. Wskazując m. in., że zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Prawo do lokalu jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero gdy przydziału takiego nie dokonano, policjantowi w służbie stałej przysługuje świadczenie pieniężne, a mianowicie pomoc finansowa - art. 94 ust 1 ustawy o Policji oraz równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego - art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Funkcjonariuszowi nie przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 ustawy o Policji, w drodze decyzji administracyjnej. Jedną z negatywnych przesłanek przydziału lokalu mieszkalnego stanowi posiadanie przez policjanta, w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno - pensjonatowego - art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Jeżeli zatem policjant posiada lokal mieszkalny o mniejszej niż mu przysługuje norma powierzchni mieszkalnej, to może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale. To zaś oznacza, iż w takim przypadku może otrzymać w myśl art. 92 ustawy równoważnik pieniężny za brak posiadania lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ocenił czy zajmowane przez skarżącego lokale mieszkalne odpowiadały co najmniej przysługującej skarżącemu powierzchni mieszkalnej. Sąd nie wyjaśnił przyczyn zastosowania przepisów § 1 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W motywach zaskarżonego wyroku Sąd także nie wyjaśnił, czy w niniejszej sprawie organy administracji publicznej uprawnione były do uchylenia z dniem 1 lipca 1999 r. decyzji z dnia [...] r. o przyznaniu równoważnika za brak lokalu i cofnięcia uprawnienia do tego świadczenia z dniem 1 lipca 1999r., a więc z datą wsteczną tj. wcześniejszą niż data orzekania przez organy. Sąd pierwszej instancji pominął również w swych rozważaniach tak charakter decyzji przyznającej świadczenie jak i okoliczność wynikającą z akt administracyjnych, iż decyzje w przedmiocie cofnięcia równoważnika organy wydały w sytuacji, gdy skarżący złożył wniosek o wypłatę "zaległego " równoważnika tj. równoważnika za okres sprzed złożenia wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd miał na uwadze treść art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa), zgodnie z którym, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa ) ustanawia zasadę ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Podważenie trwałości decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w trybie określonym przepisami kpa ( poprzez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie o wznowienie postępowania, poprzez stwierdzenie nieważności, poprzez zmianę lub uchylenie decyzji na podstawie przepisów szczególnych ).

Jak wynika z akt sprawy, na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji w P. z dnia [...] r. przyznano R. M. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, gdyż zamieszkiwał on w hotelu Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w P. Decyzja ta miała charakter konstytutywny. Możliwość określania zasad cofania równoważnika minister właściwy do spraw wewnętrznych uzyskał z dniem 8 listopada 2001 r., w wyniku nowelizacji ustawy o Policji tj. z dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej z dnia 6 lipca 2001 r. ( Dz. U. nr 81, poz.877). Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w art. 92 ust 2 ustawy o Policji Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy, cofania i zwracania przez policjanta równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ( Dz. U. nr 100, poz. 918). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 20 lipca 2002 r.

Biorąc powyższe pod uwagę, należ wskazać, że Komendant Powiatowy Policji w P. wydając decyzję nr [...] z dnia [...] r., o uchyleniu z dniem 1 lipca 1999 r. decyzji własnej z dnia [...] r. o przyznaniu R. M. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego naruszył ww. przepis kpa. Cofając zaś z dniem 1 lipca 1999 r. skarżącemu uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, także przepis § 1, § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Jak wynika z akt sprawy decyzje w przedmiocie cofnięcia równoważnika organy wydały w sytuacji, gdy R. M. w dniu 20 lutego 2003 r. złożył wniosek o przyznanie równoważnika pieniężnego za okres od 1 lipca 1999 r. do 20 lutego 2003 r. Zgodnie z treścią art. 104 § 1 kpa organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Sprawy o przyznania, odmowy i cofania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego , mimo tożsamości pod względem podmiotowym, winny być załatwiane odrębnymi decyzjami administracyjnymi, ponieważ przedmiotem każdej z nich jest inna treść stosunku administracyjnoprawnego, inny stan faktyczny i podstawa prawna.

Organ I instancji nie rozpoznał wniosku złożonego przez skarżącego w dniu 20 lutego 2003 r. Tym samym organy administracji swoim postępowaniem złamały zasadę słusznego interesu obywatela, bowiem w sprzeczności z art. 7 kpa nie załatwiły sprawy po myśli strony, z uwzględnieniem jej słusznego interesu i nie podjęły próby ustalenia rzeczywistej sytuacji skarżącego. Naruszyły także nałożony na nie obowiązek prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa).

Na podstawie decyzji Komendanta Rejonowego Policji w P. z dnia [...] r. przyznano R. M. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, gdyż zamieszkiwał on w hotelu Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w P. W dniu 1 lipca 1999 r. R. M., na podstawie umowy zawartej z Komendą Powiatową Policji w P. uzyskał prawo do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w P. przy ul. [...], na okres do 14 marca 2000 r. Umowa ta została przedłużona, w drodze sporządzonego aneksu, do dnia 30 czerwca 2001 r. W dniu 1 lipca 2001 r. Komenda Powiatowa Policji w P. i skarżący zawarli następną umowę podnajmu w/wym. lokalu do dnia 30 czerwca 2002 r. Powierzchnia mieszkaniowa lokalu wynosiła 19 m2. W dniu 16 kwietnia 2002 r. i 18 grudnia 2002 r. strony zawarły kolejne umowy podnajmu dotyczące nowego lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w P., przydzielonego skarżącemu w zamian za wcześniej zamieszkiwany lokal, a termin zamieszkiwania ustalono do dnia 31 sierpnia 2003 r. W dniu 1 lipca 2003 r. strony zawarły kolejną bezterminową umowę dotyczącą lokalu mieszkalnego nr [...] przy [...] w P. Powierzchnia mieszkaniowa powyższego lokalu wynosi 29,50 m2.

Zajmowane przez skarżącego lokale mieszkalne stanowią własność Skarbu Państwa i zostały powierzone, na mocy ustawy z dnia 30 maja 1996 r. o gospodarowaniu niektórymi składnikami mienia Skarbu Państwa oraz o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. nr 90 poz. 405 ze zm.), Agencji Mienia Wojskowego Oddział Terenowy w O., która gospodarując tym mieniem, oddała je w najem Komendzie Powiatowej Policji w P. Zgodnie z umowami zawartymi z Wojskową Agencją Mieszkaniową oraz treścią art. 668 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16 poz. 93 ze zm.) Komenda Powiatowa Policji w P. pozostawała najemcą przedmiotowych lokali i lokale te kolejno podnajmowała skarżącemu. Skutki przejęcia przez skarżącego w posiadanie lokalu mieszkalnego, czy to na podstawie umowy najmu, czy też na podstawie umowy podnajmu są identyczne. Skarżący stał się posiadaczem lokalu mieszkalnego od dnia 28 czerwca 1999 r.

Funkcjonariuszowi nie przysługuje równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie ma prawa do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, określonego w art. 90 ustawy o Policji, w drodze decyzji administracyjnej. Jedną z negatywnych przesłanek przydziału lokalu mieszkalnego stanowi posiadanie przez policjanta, w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno - pensjonatowego - art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji Jeżeli zatem policjant posiada lokal mieszkalny o powierzchni mniejszej niż mu przysługuje norma powierzchni mieszkalnej, to może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale. To zaś oznacza, iż w takim przypadku może otrzymać w myśl art. 92 ustawy o Policji równoważnik pieniężny za brak posiadania lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej.

Skarżący był uprawniony do 3 norm zaludnienia do 30.03.2000 r., a zatem powierzchnia mieszkalna posiadanego przez skarżącego lokalu nie mogła być mniejsza niż 21 m2. Od 31.03. 2000 r. skarżący był uprawniony do 4 norm zaludnienia, a zatem przydzielony mu lokal powinien posiadać powierzchnię mieszkalną nie mniejszą niż 28 m2.

Wynajęty skarżącemu na podstawie umowy podnajmu z dnia 28 czerwca 1999r ., lokal nr [...] położony w P. przy [...], nie odpowiadał powierzchni mieszkalnej przysługującej skarżącemu. Dlatego skarżący mógł otrzymać w myśl art. 92 ustawy o Policji równoważnik pieniężny za brak posiadania lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej.

W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa, uwzględniając skargę

na decyzję lub postanowienie, Sąd uchyla ten akt w całości albo w części,

jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania , jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1, może polegać bądź na błędnej jego wykładni, czyli błędnym pojmowaniu treści lub znaczenia określonego przepisu, bądź na niewłaściwym jego zastosowaniu, czyli podciągnięciu ustalonego stanu faktycznego pod hipotezę niewłaściwego przepisu (błąd w subsumcji). Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja administracyjna i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji jest obarczona ww. błędami.

Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ppsa orzeczono jak w wyroku.

.Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego orzeczenia w trybie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zaskarżonym orzeczeniem uchylono decyzję o przyznaniu R. M. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i z dniem 1 lipca 1999 r. cofnięto mu uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Rozpoznając ponownie sprawę organy orzekające winny uwzględnić wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku.

/-/ P. Miładowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ G. Radzicka

MB