Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 680/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 2a i 2b, art. 24a
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Marta Guzik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 r. sprawy ze skarg J.J. i B.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji zapisów w ewidencji gruntów i budynków oddala skargi.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 24 września 2014 r. B. J. zwrócił się do Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w B. o dokonanie korekty błędnych danych dotyczących budynku znajdującego się na działce nr [...] położonej w gminie B., obręb M. Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z danymi zawartymi w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej przez Starostę, przedmiotowy budynek jest budynkiem mieszkalnym z garażem, a nie budynkiem mieszkalnym i garażem. Świadczy o tym rysunek jego fundamentów i ław fundamentowych oraz wieńca zlokalizowanego nad przyziemiem. Ponadto B. J. podkreślił, iż w podobny sposób budynek pokazany został w opracowaniu geodezyjnym - znajdującym się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym pod nr [...] - dotyczącym geodezyjnego pomiaru powykonawczego budynku i przyłączy.

Pismem z dnia 30 września 2014 r. Wicestarosta [...] poinformował B. J., że w ewidencji gruntów i budynków na ww. działce nr [...] ujawnione są dwa odrębne budynki, a mianowicie: id [...] - budynek mieszkalny i id [...] — pozostały budynek niemieszkalny. Budynki te ujawnione zostały w ewidencji gruntów i budynków w wyniku jej modernizacji przeprowadzonej w roku 2008. Ponadto Wicestarosta [...] wyjaśnił, że w oparciu o § 54 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454, obecnie Dz. U. z 2015 r., poz. 542, zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków) przeprowadzono w roku 2012 weryfikację danych ewidencyjnych w zakresie zgodności treści mapy ewidencyjnej ze stanem faktycznym w terenie. Wyniki tej weryfikacji potwierdziły, że na działce nr [...] znajdują się dwa odrębne budynki. W wyniku weryfikacji zmieniono jedynie zapis dotyczący funkcji jednego z budynków id [...] z "transportu i łączności" na funkcję "pozostała niemieszkalna" oraz liczbę kondygnacji nadziemnych z dotychczasowej "1.0" na "1.5".

Zmiany te wprowadzone zostały na podstawie przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego wykazu zmian danych ewidencyjnych zarejestrowanego pod nr [...].

Wnioskiem z dnia 23 listopada 2014 r. J. J. - właściciel sąsiedniej działki oznaczonej numerem [...] - zwróciła się do Starostwa Powiatowego w B. o uznanie jej - na podstawie art. 28 Kpa - jako stronę w toczącym się postępowaniu w sprawie "scalenia budynków" na działce nr [...], uzasadniając powyższe tym, że na działkach nr [...] i [...] znajduje się jeden budynek.

Decyzją z dnia [...] r., znak: [...] Starosta [...] orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków polegających na scaleniu dwóch budynków: mieszkalnego id [...] oraz pozostałego budynku niemieszkalnego id [...] w jeden budynek mieszkalny położony na ww. działce nr [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli B. J. i J. J..

Odwołania te pismem z dnia 18 lutego 2015 r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego zostały zwrócone do organu pierwszej instancji wraz z aktami sprawy w celu uzupełnienia ich o decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., opatrzoną bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. W sprawie - zgodnie z art. 391 Kpa - doręczenie pism w postępowaniu przed organem pierwszej instancji następowało bowiem za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2013 r. poz. 1422). Zgodnie zaś z art. 107 § 1 kpa "(...) jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu (...) ". Takim podpisem nie została natomiast opatrzona przekazana pismem z dnia 3 lutego 2015 r. i objęta odwołaniem decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. W oparciu o przedłożone akta organ odwoławczy stwierdził bowiem, że stronom postępowania doręczono jedynie "elektroniczną kopię dokumentu papierowego", a podpisem elektronicznym opatrzono wyłącznie pismo przekazujące decyzję. Dlatego zdaniem [...]WINGiK nazwane decyzją pismo Starosty [...] z dnia [...] r. nie mogło być uznane za decyzję administracyjną. Pismo takie nie mogło wejść do obrotu prawnego jako decyzja, dlatego zdaniem tego organu nie mogło podlegać kontroli instancyjnej.

Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. Geodeta Powiatowy Starostwa Powiatowego w B. poinformował J. J., że postępowanie z wniosku B. J. dotyczy wyłącznie budynków posadowionych na działce nr [...] r., a wobec tego, że wnioskodawczyni nie wykazała interesu prawnego do bycia stroną w tym postępowaniu, jej wniosek z dnia 23 listopada 2014 r. nie może być uwzględniony.

W związku ze złożonym na to pismo przez J. J. zażaleniem, postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stwierdził jego niedopuszczalność, uzasadniając, że przepisy kpa nie przewidują żadnych podstaw do wydawania postanowień (decyzji lub innych aktów) w zakresie odmowy uznania konkretnej osoby za stronę w zwykłym (jurysdykcyjnym) postępowaniu administracyjnym.

Po rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] r. znak:

[...] działający z uprawnienia Starosty [...] Geodeta Powiatowy, powołująć się na treść art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 ,maja 1984 r. Prawo Geodezyjne i Kartograficzne (obecnie Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., zwanej dalej ustawą lub Prawem geodezyjnym i kartograficznym) orzekł o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków polegającej na scaleniu dwóch budynków: mieszkalnego id [...] oraz pozostałego budynku niemieszkalnego id [...] w jeden budynek mieszkalny w operacie ewidencji gruntów i budynków, ujawnionych na działce nr [...] położonej w B. w obrębie M. przy ul [...], stanowiącej własność B. i J. J.ch. W uzasadnieniu stwierdził, że istniejący w ewidencji zapis jest zgodny z prawidłowo przyjętą dokumentacją, która nie zostałą w toku postępowania w odpowiednim trybie podważona. Bezskuteczne jest zdaniem Starosty powoływanie się na dokumentację geodezyjną przyjętą do zasobu w 2006 r. skoro aktualna treść wpisu jest zgodna z dokumentacją późniejszą. Nie ma zatem możliwości przywrócenia danych w oparciu o “stare dokumenty". W dniu 23 grudnia 2008 r. dokonano zmiany w operacie ewidencji przez ujawnienie na działce nr [...] budynku mieszkalnego id [...] oraz budynku transportu i garażu id [...], na podstawie opracowania geodezyjnego (w skład którego wchodzi wykaz zmian danych ewidencyjnych), przyjętego w dniu 1 grudnia 2008 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zarejestrowanego pod nr [...]. Dane co do ilości budynków na tej działce obrazują zdaniem starosty, istniejący stan faktyczny na gruncie, co potwierdziła też dokumentacja geodezyjna przyjęta do zasobu dnia 30 listopada 2012 r., zarejestrowana pod numerem ewidencyjnym [...]. Jest to dokumentacja bardziej aktualna niż wskazywana dokumentacja z 2006 r. Jest ona przy tym zgodna z definicją budynku w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Kwalifikacji i Obiektów Budowlanych (PKOB, Dz. U. Nr 112 poz. 1316 ze zm.), mającym w sprawie zastosowanie w związku z treścią § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W tym względzie Starosta [...] podniósł, że analiza dokumentacji projektu budowlanego, rysunku planu zabudowy i zagospodarowania działki oraz rysunku rzutu podzielenia wskazuje, że znajdujące się na działce nr [...] budynki mają dwa odrębne wejścia. Aby przejść z jednego budynku do drugiego należy wyjśc na zewnątrz.

Z projektu architektoniczno – konstrukcyjnego wynika, że “kotłownia i garaż oddzielone są od części mieszkalnej otwartym podcieniem, gdzie zlokalizowane są wejście do budynku, kotłowni i garażu", istnieje między nimi prześwit i każdy z nich może funkcjonować samodzielnie. Fakt, że są one połączone jednym dachem nie stanowi przesłanki ujawnienia ich w ewidencji gruntów i budynków jako jeden budynek. Oznacza to, że prawidłowo są ujawnione w tej ewidencji jako odrębne budynki.

Od decyzji tej odwołania wnieśli J. J. i B. J.

B. J. zarzucił, że decyzja Starosty [...] została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie art. 6, 8 i 10 kpa, gdyż nie wskazano w niej pełnej podstawy prawnej (nie przywołano żadnego przepisu Kpa, np. art. 104) co uniemożliwia odniesienie się do prawidłowości prowadzonego postępowania. Odwołujący wskazał, że nie jest oczywiste w jakiej procedurze prowadzone jest postępowania, tj. czy organ winien sprostować błędne dane w ewidencji budynków z "urzędu" czy też na wniosek strony. Pominięto też dane z prawomocnych pozwoleń na realizację budynków na działkach nr [...] i nr [...]. Zarzucił nadto, że decyzja Starosty została wydana z naruszeniem art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d Prawa geodezyjnego i kartograficznego przez odmowę aktualizacji ewidencji pomimo wskazania błędu polegającego na niewłaściwej kwalifikacji budynku (jego podziału). W uzasadnieniu odwołania B. J. wskazał, że przesłany w dniu 24 września 2014 r. wniosek dotyczył korekty błędnych danych dla jednego budynku będącego współwłasnością J. J. oraz J. i B. J. W jego ocenie, organ pierwszej instancji, zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 1) lit. d) Prawa geodezyjnego i kartograficznego, powinien dokonać aktualizacji wskazanych błędów z urzędu. Podstawą tej aktualizacji (§ 35 pkt 6 ww. Rozporządzenia) winny być decyzje administracyjne Nr [...] oraz [...] zatwierdzające projekt budowlany oraz udzielające pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego z garażem, odpowiednio na działkach nr [...] i nr [...].

Nadto zarzucił organowi pierwszej instancji, iż ten nie uwzględnił - w zakresie zakwalifikowania budynku - legalnej definicji budynku, zawartej w art. 3 Prawa budowlanego, oraz nie uwzględnił dowodu z kopii "Dziennika Budowy". Zakwestionował też procedurę przeprowadzonej w roku 2008 modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Stwierdził, że Starosta [...] nie zastosował się wówczas do wymogów prawa nakreślonych przez § 34, § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez nieprawidłowe zawiadamiania o poszczególnych etapach tej modernizacji.

J. J. w swoim odwołaniu sformułowała podobne zarzuty jak w odwołaniu brata B. J. Zaakcentowała bezpodstawną jej zdaniem odmowę uznania jej za stronę postępowania w sytuacji gdy zabudowa na jej działce nr [...] i działce brata nr [...] stanowi jeden budynek.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z powołaniem na art. 138 § 1 pkt 1 i 3 kpa [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania J. J., a po rozpoznaniu odwołania B. J. decyzję Starosty [...] utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że jego zdaniem nie budzi wątpliwości, iż wniosek B. J. z dnia 24 września 2014 r. o korektę błędnych danych ewidencyjnych budynku położonego na działce nr [...] faktycznie był wnioskiem o dokonanie aktualizacji operatu ewidencyjnego.

Odnosząc się do sformułowanych w jego odwołaniu zarzutów stwierdził, że bez wpływu na wynik sprawy miał fakt niepowiadomienia B. J. w postępowaniu przed organem pierwszej instancji o nieuznaniu za stronę postępowania jego siostry J. J.. Odnośnie powoływania się w odwołaniu na definicję budynku zawartą w art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., zwanej dalej Prawem budowlanym) stwierdził, że definicja ta nie jest definicją opisującą budynek dla potrzeb prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z treścią § 2 pkt. 4 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dla potrzeb prowadzenia tej ewidencji za budynek uważa się obiekt budowlany, który jest budynkiem w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB). Zgodnie z tym przepisem budynki to zadaszone konstrukcje połączone z gruntem w sposób trwały, wykonane z materiałów budowlanych i elementów składowych, będące wynikiem prac budowlanych wraz z wbudowanymi instalacjami i urządzeniami technicznymi, wykorzystywane dla potrzeb stałych. Przystosowane są do przebywania ludzi, zwierząt lub ochrony przedmiotów. W przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeśli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej, budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są oddzielnie wykorzystywane. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia również zdaniem [...]WINGiK w przedmiotowej sprawie. W tym względzie organ odwoławczy podzielił w całości stanowisko organu pierwszej instancji.

Za najistotniejszy dla rozpatrywanej sprawy uznał jednak organ odwoławczy fakt, że aktualnie ujawnione w ewidencji gruntów i budynków dane ewidencyjne odrębnych budynków id [...] i id [...] na działce nr [...] zgodne są z materiałami źródłowymi znajdującymi się w zasobie geodezyjnym, powstałymi w wyniku modernizacji tej ewidencji, a następnie weryfikacji danych objętych tą ewidencją - co jest zgodne z § 46 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Stwierdził, iż właścicielowi działki przysługuje prawo kwestionowania wpisów w ewidencji w każdym czasie, jednak dokonanie zmian w operacie możliwe jest poprzez udokumentowanie przez osobę zainteresowaną rozbieżności pomiędzy danymi wynikającymi z ewidencji, a danymi wynikającymi z przedłożonych dokumentów, przy czym chodzi o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych. Dokumenty takie nie zostały zaś przez odwołującego dostarczone. W tym względzie [...]WINGiK podkreślił, że status przedmiotowych budynków ujawniony został w 2008 r. po przeprowadzonej modernizacji tej ewidencji, a następnie potwierdzony w wyniku weryfikacji danych ewidencyjnych przeprowadzonej na podstawie § 54 rozporządzenia. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie jest zatem dokumentacja geodezyjna z pomiaru powykonawczego [...], wykonanego przed przeprowadzeniem modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Bez znaczenia jest również decyzja Starosty [...] z dnia [...] r. Nr [...] o pozwoleniu na budowę, gdyż zatwierdza ona jedynie projekt budowlany oraz udziela pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z garażem na działce nr [...]. W aktualnym stanie prawnym, tj. z łącznego brzmienia przepisu art. 23 ust. 3 pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz § 63 ust. 5 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wynika zaś, że dokumentem który może aktualnie stanowić podstawę do wpisania w ewidencji gruntów i budynków statusu wybudowanego budynku powinno być zawiadomienie właściwego organu administracji publicznej o zakończeniu budowy tego budynku.

Za bezzasadny uznał też organ odwoławczy zarzut, że zgodnie z art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d Prawa geodezyjnego i kartograficznego Starosta powinien z urzędu dokonać aktualizacji wskazanych przez odwołującego błędów w operacie ewidencyjnym. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby organ ewidencyjny wykrył

w operacie ewidencyjnym błędne informacje dotyczące budynków na działce

nr [...].

Odnosząc się do sformułowanego w odwołaniu zarzutu, iż Starosta [...] przeprowadzając w roku 2008 modernizację operatu ewidencji gruntów

i budynków naruszył przepisy § 34 i § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez nieprawidłowe zawiadamianie o poszczególnych etapach tej modernizacji, [...]WINGiK zarzut ten uznał za bezzasadny.

W tym względzie stwierdził, że w dacie przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków obejmującej m.in. obręb M., tryb tej modernizacji określony był przez art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przed jej nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 897). Zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, o tym, że projekt operatu opisowo-kartograficznego powstały w wyniku przeprowadzonej modernizacji staje się operatem ewidencji gruntów i budynków starosta ogłaszał w dzienniku urzędowym województwa.

W przypadku obrębu M. o powyższym Starosta [...] powiadomił poprzez ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] r., (Nr [...], poz. [...]). Każdy, czyjego interesu prawnego dotyczyły dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo- kartograficznym, mógł w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] składać zarzuty do tych danych (art. 24a, ust. 9). Zarzuty zgłoszone po ww. terminie traktuje się jak wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (art. 24a, ust. 12).

Zarzuty do danych ujawnionych w zmodernizowanej ewidencji gruntów

i budynków B. J. złożył zaś dopiero pismem z dnia 24 września 2014 r., a więc 6 lat po terminie, o którym mowa w art. 24a ust. 9 ustawy.

Przepisy art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne dotyczące przeprowadzanie modernizacji ewidencji gruntów i budynków ustanawiają odrębną procedurę przeprowadzania modernizacji i wyczerpująco procedurę tę regulują bez odesłań do przepisów kpa. Dopiero w następstwie złożenia przez osobę, której interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, zarzutów do tych danych, wszczynane jest postępowanie administracyjne w sprawie indywidualnej, w którym pełne zastosowanie znajdują przepisy kpa i które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów. Orzeczenie to jest pierwszą decyzją administracyjną wydawaną w szeroko rozumianym postępowaniu modernizacyjnym (art. 24a, ust. 10). W związku z tym, zdaniem [...]WINGiK, brak jest jakiejkolwiek normy prawnej nakazującej indywidualne informowanie właścicieli działek o zainicjowaniu modernizacji ewidencji gruntów i budynków oraz

o przeprowadzanych w toku tej modernizacji czynnościach i treści projektu operatu. Ustawodawca wprost przewidział bowiem w tym zakresie formę podania do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na okres 14 dni na tablicy ogłoszeń

w siedzibie starostwa powiatowego, względnie wyłożenia do wglądu w siedzibie starostwa powiatowego, a nie formę indywidualnych powiadomień, względnie doręczeń.

Zdaniem organu odwoławczego w postępowaniu modernizacyjnym nie znajdują także zastosowania przywołane przez odwołującego przepisy § 34 oraz

§ 40 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia, albowiem jak wynika z ich usytuowania

w rozdziale 2 rozporządzenia zatytułowanym "Zakładanie ewidencji gruntów

i budynków" dotyczą one wyłącznie etapu zakładania ewidencji gruntów i budynków, a nadto jako przepis rangi podstawowej nie mogą modyfikować norm wyższego rzędu, czyli w niniejszej sprawie art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W odniesieniu do odwołania J. J. [...]WINGiK stwierdził, że nie posiada ona interesu prawnego, aby posiadać status strony postępowania w rozpatrywanej sprawie. O tym, czy dany podmiot ma interes prawny, nie decyduje sama wola podmiotu, który z różnych przyczyn może być zainteresowany prowadzeniem postępowania. Interes prawny nie jest bowiem tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz to zainteresowanie nie znajduje oparcia w przepisach prawa, które stanowiłoby podstawę żądania stosownych czynności organu. Na gruncie rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w obowiązującym stanie prawnym o przymiocie strony postępowania w sprawie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków decyduje treść

art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się co do zasady właścicieli nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości. Dane ewidencyjne mają charakter informacyjno-techniczny i odnoszą się do konkretnej działki ewidencyjnej.

Jak wynika zaś z analizy materiału dowodowego, działka ewidencyjna

nr [...], na której posadowione są budynki będące przedmiotem niniejszego postępowania, nie stanowi własności, ani też nie jest we władaniu J. J. Prawa do tej działki w ewidencji gruntów i budynków ujawnione są wyłącznie na rzecz B. i J. J.. Fakt, że J. J. jest właścicielką działki sąsiadującej z działką nr [...], a budynek posadowiony na jej działce jest w zabudowie bliźniaczej z budynkiem posadowionym na działce nr [...] nie daje zatem podstaw, aby J. J. uznać za stronę postępowania ewidencyjnego prowadzonego w stosunku do działki nr [...]. Stroną postępowania dotyczącego zmiany danych ewidencyjnych jest tylko właściciel lub inne podmioty władające konkretną działką ewidencyjną. Przymiot strony nie przysługuje natomiast właścicielowi lub współwłaścicielom sąsiedniej nieruchomości.

Skargi na powyższą decyzję [...]WINGiK w K. z dnia [...] r. do sądu administracyjnego wnieśli J. J. oraz J. i B. J.

J. J. wniosła w swojej skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji

i przynanie jej przymiotu strony postępowania administracyjnego. Podniosła, że budynki na sąsiadujących ze sobą działkach nr [...] i nr [...] stanowią jedną całość jako jeden budynek. Bezpodstawnie zostały zatem z ewidencji gruntów

i budynków rozdzielone. Skutkuje to zawyżeniem należności podatkowych od tych budynków. W tym względzie, w związku ze zmianą danych w ewidencji, zostały wszczęte postępowania podatkowe. Przesądza to, że ma ona interes prawny w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją.

J. i B. małżonkowie J. w swojej skardze wnieśli o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Starosty Powiatu [...]z dnia 17 grudnia 2014 r. i z dnia [...] r. oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji [...]WINGiK z dnia [...] r., a nadto o zobowiązanie Starosty [...] do poprawienia z urzędu ewidencji gruntów i budynków na działkach [...] i [...] zgodnie ze stanem rzeczywistym, uwidocznionym

w dokumentacji geodezyjnej o numerze [...]. W uzasadnieniu skargi zarzucili, że wnioskiem z dnia 24 września 2014 r. skarżący nie wniósł "o korektę błędnych danych" dotyczących ewidencji budynków na działkach nr [...]i [...], a o aktualizację przez Starostę błędnych danych "z urzędu" na podstawie art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. d Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W konsekwencji postępowanie w przedmiocie aktualizacji danych w ewidencji toczyło się bez wymaganego wniosku strony tj. z naruszeniem art. 61 § 2 kpa. Z tego też powodu powinno zostać umorzone. Zarzucili, że nie byli prawidłowo informowani o postępowaniu w przedmiocie modernizacji ewidencji, które zakończyło się w 2008 r. dokonaniem błędnych wpisów co do budynków na w/w działkach, a do którego to postępowania miały zastosowanie przepisy § 34 i § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia

w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Należało zatem przeprowadzić weryfikację procedury dokonanej wówczas aktualizacji, w sytuacji gdy w jej toku skarżący nie zostali poinformowani indywidualnie o fakcie wyłożenia do wglądu projektu operatu opisowo – kartograficznego. Dalej skarżący podnieśli, że w obrocie prawnym pozostają dwie decyzje organu pierwszej instancji tj. z dnia [...] r. i z [...] r. Od pierwszej z nich skarżący również wniósł odwołanie, które z naruszeniem obowiązujących przepisów nie zostało rozpoznane. Zarzucili także, że błędnie zostały ustalone przez organy orzekające strony postępowania w sytuacji, gdy przymiotu tego nie przyznano J. J., albowiem postępowanie dotyczyło budynku położonego na dwóch działkach, zaś wynik postępowania ma wpływ na wymiar podatku od nieruchomości. Postępowanie dotyczyło zatem obowiązków wszystkich osób "wnioskujących o korektę błędnych danych". Dalej skarżący zarzucili, że z naruszeniem treści art. 76 kpa organy orzekające bezpodstawnie nie uwzględniły przy wydawaniu decyzji, prawomocnych decyzji z [...] r. o pozwoleniach na budowę, a to w sytuacji gdy ewidencja gruntów i budynków ma charakter rejestracyjny. Pełni ona funkcję informacyjno – techniczną, rejestruje jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy. W konsekwencji brak było podstaw do pominięcia treści pozwoleń na budowę oraz związanej z nimi dokumentacji architektoniczno – budowlanej, która też nie została do akt administracyjnych w całości dołączona. Doprowadziło to do błędnych ustaleń, co do samodzielności ujawnionych na ich działce budynków. Przyjęcie, że znajdują się tam dwa budynki pozostaje w sprzeczności z definicją budynku zawartą z art. 3 Prawa budowlanego, zgodnie z którą nie ma znaczenia ilość wejść do budynku oraz możliwość wykorzystania i wykonania korytarza wewnątrz budynku, łączącego podjazd z tarasem. W konsekwencji dokumentacja geodezyjna wykonana w 2008 r. "na oko", zgodnie z którą doszło do podziału budynku na dwa odrębne obiekty, miała jedynie na celu zmianę identyfikacji podatkowej części budynku mieszkalnego na niemieszkalny. Dokonując takiego podziału nie uwzględniono też faktu, że wydzielone budynki nie posiadają oddzielnych instalacji. O wspólnym z nich korzystaniu świadczy również okoliczność, że na wspólne poddasze istnieje dostęp jedynie przez opuszczane schody umiejscowione w garażu. W konsekwencji zdaniem skarżących organy orzekające powinny w ramach aktualizacji ewidencji usunąć z urzędu błędy do jakich doszło w 2008 r.

W odpowiedzi na skargi [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego

i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując co do zasady stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo w odniesieniu do zawartego w skardze małżonków J. zarzutu funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji organu pierwszej instancji tj. z dnia [...] r. (błędnie podanej w skardze jako [...] r.) i z dnia [...] r. organ odwoławczy stwierdził, że nazwane decyzją pismo Starosty [...] z dnia 17 grudnia 2014 r. nie mogło być uznane za decyzję administracyjną bo nie zostało opatrzone ani podpisem osobistym ani bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. W konsekwencji pismo to nie weszło jako decyzja do obrotu i nie mogło podlegać kontroli instancyjnej, którego to faktu skarżący w postępowaniu administracyjnym nie kwestionowali. Powstałe w systemie elektronicznym pliki wskazują zaś w sposób nie budzący wątpliwości, że decyzja z dnia [...] r. dotyczy sprawy o numerze [...].

Prawomocnym postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2015 r. Sąd odrzucił jako spóźnioną skargę J. J.

Na rozprawie sądowej w dniu 11 grudnia 2015 r. pełnomocnik organu dodatkowo oświadczył, że aby dokonać w przedmiotowej sprawie zmiany danych

w ewidencji gruntów i budynków należałoby sporządzić nowy wykaz zmiany danych ewidencyjnych przez uprawnionego geodetę. Z urzędu zmiana taka mogłaby być dokonana tylko wtedy gdyby została ujawniona pomyłka we wprowadzeniu wcześniejszej zmiany, wynikająca z dokumentacji przyjętej do zasobu, która to sytuacja w sprawie nie występuje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skargi nie zasługują na uwzględnienie albowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa dającym podstawę do ich wzruszenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.).

Jak wynika z wszczynającego postępowanie w rozpoznawanej sprawie wniosku B. J. z dnia 24 września 2014 r., dotyczył on żądania korekty w ewidencji gruntów i budynków błędnych jego zdaniem danych odnośnie budynku na działce nr [...]. Niezrozumiałe jest zatem twierdzenie, że wnioskiem objęty był także budynek na sąsiedniej działce nr [...]. W konsekwencji w związku z treścią art. 28 kpa oraz art. 20 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie może budzić wątpliwości, że za stronę tego postępowania nie mogła być uznana J. J. jako właścicielka sąsiedniej działki nr [...]. Nie zostało bowiem wykazane aby wynik niniejszej sprawy dotyczył jej interesu prawnego lub uprawnienia w rozumieniu art. 28 kpa. Istoty tego interesu należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną z której można wyprowadzić twierdzenie, że istnieje związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu a aktem lub czynnością organu administracji publicznej podejmowanych w danym postępowaniu. Pojęcie interesu prawnego ma przy tym charakter obiektywny, a związek o jakim wyżej mowa powinien być realny, konkretny

i bezpośredni. Taka sytuacja nie zachodzi zaś w niniejszej sprawie w odniesieniu do skarżącej J. J.. Skoro nie posiada ona prawa do działki nr [...] to kwalifikacja istniejącej na tej działce zabudowy nie może wpływać na jej prawa i obowiązki jako właścicielki działki sąsiedniej. Nie ma przy tym znaczenia, że zabudowa obu działek jest podobna czy identyczna. Podobieństwo to świadczy jedynie o interesie faktycznym a nie prawnym. Uprawnień i obowiązków skarżącej, a w konsekwencji jej interesu prawnego dotyczyłoby jedynie postępowanie którego przedmiotem byłaby kwalifikacja na potrzeby ewidencji gruntów i budynków zabudowy na jej działce nr [...], a nie na działce sąsiedniej. W tym względzie z urzędu zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. należy przy tym stwierdzić (kwestia ta nie była bowiem zgłaszana przez strony), że jak zdaje się wynikać z treści mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku wszczynającego postępowanie w niniejszej sprawie (z dnia 24 września 2014 r.), budynek skarżącej został wybudowany z nieznacznym przekroczeniem granicy działki sąsiedniej nr [...]. Nie ulega jednak wątpliwości, że w zdecydowanej większości jest on usytuowany na jej działce nr [...]. Ewentualne przekroczenie granicy i wybudowanie tego budynku częściowo na cudzym gruncie, nie ma jednak wpływu na kwalifikację na potrzeby ewidencji, zabudowy na działce [...]. W orzecznictwie i doktrynie przeważa bowiem pogląd, że jedność fizyczna rzeczy (art. 47 kc) oraz gospodarcze przeznaczenie obiektu budowlanego powinna mieć pierwszeństwo przed fikcją prawną wynikającą z zasady superficies solo cedit (art. 48 kc zobacz w tym względzie m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 960/14). W związku z treścią art. 151 kc należy zatem przyjąć, że właścicielką również tej części budynku jest skarżąca J. J. Status budynku skarżącej na potrzeby ewidencji gruntów może podlegać zatem regulacji w postępowaniu dotyczącym zabudowy na działce [...], a nie na działce nr [...].

Jak wynika z powyzszych rozważań prawidłowo przyjęły organy orzekające, że J. J. nie przysługiwał przymiot strony postępowania w sprawie aktualizacji zapisów w ewidencji gruntów i budynków odnoszących się do działki nr [...]. W tej sytuacji zasadnie [...]WINGiK umorzył postępowania odwoławcze wszczęte jej odwołaniem (na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 kpa w zw. z art. 127 § 1 kpa).

Zgodnie z art. 22 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 pkt 2 rozporządzenia na staroście spoczywa obowiązek aktualizowania ewidencji gruntów

i budynków w zakresie ujętych w niej danych. Aktualizacji tej dokonuje on z urzędu lub na wniosek, przez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w sposób ściśle określony w przepisach, zgodnie z treścią § 45, 46 czy 47 rozporządzenia. Aktualizacja następuje przez wprowadzenie udokumentowanych zmian danych ewidencyjnych (§ 45 ust. 1). Aktualizacji dokonuje się z urzędu (art. 24 ust. 2a pkt 1) lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania (art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy). Jest ona dokonywana w drodze czynności materialno – technicznej w sytuacjach wskazanych w art. 24 ust. 2b pkt 1 lub w drodze decyzji administracyjnej – w pozostałych przypadkach. Odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c). Z przepisów tych należy wyprowadzić wniosek, że rejestr ewidencji gruntów powinien odzwierciedlać stan aktualny wynikający

z dokumentów które mogą stanowić podstawę wpisu. Prawidłowo wprowadzony (tj. zgodnie z przepisami) wpis odnośnie informacji w niej zawartej dezaktualizuje zatem odnoszący się do tej informacji wpis wcześniejszy. Jego zmiana jest zatem możliwa jedynie w oparciu o późniejszy co do daty powstania lub obowiązywania jeden

z dokumentów o jakich mowa w art. 24 ust. 2 ustawy (odnoszący się do danej, podlegającej ujawnieniu w ewidencji informacji).

Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy należy stwierdzić (co nie jest też w skardze małżonków J. kwestionowane), że ujawnienie na działce nr [...], mapa 1, położonej w B. przy ul. [...], dwóch budynków – mieszkalnego id [...] oraz budynku, transportu i garażu id [...] na stąpiło na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dnia 1 grudnia 2008 r.

zarejestrowanej tam pod nr [...]. Operat ten stał się operatem ewidencji gruntów jako objęty projektem operatu opisowo – kartograficznego sporządzonego w oparciu o treść art. 24a ustawy w toku przeprowadzonej w 2008 r. modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla obrębu Międzyrzecze. Zostało to ogłoszone zgodnie z art. 24a ust. 8 ustawy w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z [...] r. (nr [...] poz. [...]). Wobec niezgłoszenia zarzutów w terminie o jaki mowa w art. 24a ust. 9 ustawy do objętych tym operatem danych dotyczących działki nr [...], dane ujawnione w oparciu o ten operat w ewidencji, stały się wiążące (art. 24a ust. 11 ustawy). Oznacza to, że stanowią one obowiązujący stan prawny. Zgodnie z treścią art. 24a ust. 12 ustawy zarzuty zgłoszone później traktuje się jako wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków. W konsekwencji oznacza to, że aktualizacja danych, które zostały ujawnione w ewidencji po przeprowadzeniu w/w modernizacji jest możliwa na podstawie art. 24 Prawa Geodezyjnego i Kartograficznego jedynie w oparciu o wymienione w tym przepisie dokumenty i akty ale powstałe po 1 grudnia 2008 r. tj. po przyjęciu do zasobu geodezyjnego i kartograficznego dokumentacji geodezyjnej z przeprowadzonej w 2008 r. modernizacji. Takich zaś dokumentów małżonkowie J. w toku postępowania w niniejszej sprawie nie przedłożyli. Zakwestionowali jedynie sposób przeprowadzenia i wynik w/w modernizacji z 2008 r., czego skutecznie nie mogli jednak uczynić. Proces modernizacji, forma jej zaskarżenia i skutki jej przeprowadzenia zostały bowiem całościowo uregulowane w treści art. 24a ustawy (w brzmieniu tych przepisów obowiązujących zarówno w 2008 r. jak i w dacie orzekania w niniejszej sprawie). Z przepisów tych nie wynika zaś by każdy czyjego interesu prawnego dotyczą dane ujawnione w projekcie operatu opisowo – kartograficznego mógł je kwestionować w inny sposób niż przez zgłoszenie do nich uwag a następnie przez zgłoszenie zarzutów o jakich mowa w art. 24a ust. 6 i 9 ustawy. Później jest to możliwe jedynie w drodze wniosku o zmianę danych o jakim mowa w ust. 12 tego artykułu oraz art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy. Termin przewidziany w art. 24a ust. 9 ustawy należy bowiem uznać za termin prawa materialnego. Oznacza to, że w niniejszej sprawie ani organy orzekające ani Sąd nie są uprawnieni do badania prawidłowości przeprowadzenia w 2008 r. modernizacji. Gdyby zaś przyjąć taką możliwość, to podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że obowiązująca w 2008 r. treść § 34 i § 40 rozporządzenia nie miała zastosowania w przypadku modernizacji przeprowadzonej na podstawie art. 24a ustawy. W tym względzie Sąd podziela stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

W szczególności podzielić należy stanowisko, że brak jest podstawy prawnej do przyjęcia, iż w postępowaniu modernizacyjnym właściciele działek powinni być informowani indywidualnie o zainicjowaniu tego postępowania, podejmowanych

w toku postępowania czynnościach i o treści projektu operatu. Przyjmując, że modernizacja stanowi szczególną formę aktualizacji danych zawartych w operacie należy mieć zaś na uwadze, że w 2008 r. nie obowiązywał przepis odpowiadający obecnej treści § 49 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Należy w tym przedmiocie jeszcze podnieść, że jakkolwiek w 2012 r. doszło w ewidencji do kolejnej zmiany danych odnośnie zabudowy na działce nr [...], a to w związku z przeprowadzoną na podstawie § 54 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia weryfikacją danych ewidencyjnych, to zmiana ta nie ma dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotnego znaczenia w sytuacji gdy wynikała ona ze zmiany obowiązujących przepisów i dotyczyła tylko odmiennego oznaczenia jednego z ujawnionych w ewidencji budynków tj. budynku Id [...]

z "transportu i łączności" na funkcję "pozostałą niemieszkalną".

Nie zasługuje też na aprobatę stanowisko zaprezentowane w skardze małżonków J., że zmiana danych odnośnie zabudowań na tej działce powinna być dokonana z urzędu na podstawie art. 24 ust. 2a pkt 1d ustawy. Jakkolwiek racje ma skarżący (co zresztą nie było kwestionowane przez [...]WINGiK), że aktualizacji powinien dokonać organ z urzędu w razie wykrycia błędnych informacji, to taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Należy bowiem przyjąć, że usuwanie błędów lub pomyłek w ewidencji w ramach "aktualizacji" jest możliwe tylko w sytuacji, gdy uzasadnia to aktualny stan prawny lub gdy błędne wpisy w bazie danych ewidencyjnych mają w świetle treści złożonych dokumentów charakter oczywistych pomyłek (zobacz w tym względzie m. in. mający odpowiednie zastosowanie wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 719/07). Za podstawę istnienia takiego błędu nie można zatem przyjąć odmiennej interpretacji obowiązujących przepisów, a do tego sprowadza się różnica stanowisk skarżącego i orzekających organów. Należy podkreślić, że organy orzekające dokonujące pod tym kątem oceny przyjętej do zasobu dokumentacji geodezyjnej, powołują się na obowiązujące przepisy prawa, w tym na treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1992 r. (PKOB), mającego niewątpliwie w sprawie zastosowanie w związku z treścią § 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że stanowisko to jest w oczywisty sposób błędne.

Wobec powyższego prawidłowo wniosek skarżącego z dnia 24 września 2014 r. został potraktowany i rozpatrzony jako wniosek o jakim mowa w art. 24 ust. 2a pkt 2 ustawy. W świetle przedstawionych Sądowi akt administracyjnych zgodzić się przy tym trzeba, że nie został do niego dołączony pozwalający na jego uwzględnienie żaden z dokumentów o jakich mowa w art. 24 ust. 2b ustawy, późniejszy niż dokumenty w oparciu o które zostały ujawnione aktualnie istniejące w ewidencji gruntów i budynków informacje. Informacyjnie należy jedynie w tej sytuacji podać, że ostateczne rozstrzygnięcie sporu pomiędzy organami a skarżącym co do tego czy zabudowania na działce nr [...] stanowią jeden lub dwa budynki byłoby możliwe jedynie gdyby skarżący dołączył do wniosku o aktualizację np. sporządzoną obecnie dokumentacją geodezyjną o jakiej mowa w art. 24 ust. 2b pkt 1h ustawy. Podlegałyby ona ocenie z uwzględnieniem pełnej dokumentacji architektoniczno – budowlanej usytuowanych na działce nr [...] zabudowań, m.in. pod kątem czy ujawnione w ewidencji jako odrębne budynki "są oddzielnie wykorzystywane" w rozumieniu rozporządzenia PKOB. W tym względzie można jedynie podnieść, że sformułowane w tej materii przez organy orzekające stanowisko może budzić wątpliwości. Ze wskazanych wyżej przyczyn ich rozstrzygnięcie wykracza jednak poza przedmiot postępowania w niniejszej sprawie.

Nie zasługuje tez na uwzględnienie zarzut funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch decyzji organu pierwszej instancji. W tym względzie należy podzielić stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. W świetle treści art. 107 § 1 k.p.a. nie ulega wątpliwości, że jednym z koniecznych warunków potraktowania woli organu wygenerowanej w formie dokumentu elektronicznego jako decyzji jest opatrzenie jej bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu lub podpisem osobistym osoby podejmującej dany akt. Gdy do tego nie dojdzie, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie w odniesieniu do nazwanego decyzją pisma z dnia 17 grudnia 2014 r., to nie można przyjmować, że pismo to weszło do obrotu prawnego jako decyzja i przysługuje od niego stronom odwołanie. Oczywiście nie jest wykluczone usuniecie braku takiego pisma przez zaopatrzenie go wymaganym podpisem elektronicznym i wówczas istotnie należałoby go traktować jako decyzję. Do tego jednak w niniejszej sprawie nie doszło. Z przepisów nie wynika przy tym aby istniał obowiązek takiego sposobu usuwania przedmiotowego braku. Oznacza to, że organ pierwszej instancji mógł rozstrzygnąć sprawę przez wydanie decyzji w dniu [...] r.

Z tych wszystkich względów skargi jako nieuzasadnione podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.

im