Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 433/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
658
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 3e, art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie ustalenia i pobrania opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2016 r., M. S. (dalej : skarżąca) wezwała Starostę Powiatu B. ( dalej : Starosta ) do usunięcia naruszenia prawa w zakresie ustalenia oraz pobrania od niej opłat za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie :

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

- faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2014r. na kwotę [...] zł.

bez podstawy do ich wystawienia.

Jednocześnie M. S. wezwała Starostę do stwierdzenia bezskuteczności czynności ustalenia opłat za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego na podstawie wystawienia w/w faktur oraz stwierdzenia bezskuteczności czynności wystawienia tych faktur. W ocenie skarżącej, ustalenie wysokości przedmiotowej opłaty nastąpiło bez zachowania odpowiedniej formy tj. wydania decyzji administracyjnej, do czego organ był zobowiązany na podstawie art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych w zw. z art. 60 pkt 7 i 8 oraz art. 61 ust.1 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 40 ust.3 c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W stanie prawnym obowiązującym w dniu zgłoszenia przez skarżącą prac geodezyjnych tj. do dnia [...] lipca 2014r. ustalenie opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego następowało wyłącznie w formie decyzji administracyjnej. Starosta Powiatu B. nie wydał żadnej decyzji w tym zakresie ograniczając się do wystawienia faktur, co skutkuje koniecznością stwierdzenia bezskuteczności dokonanych niezgodnie z prawem czynności.

Kolejnym pismem z dnia [...] maja 2016r. M. S. wezwała Starostę do zwrotu nienależnego świadczenia, tj. wynikającej z w/w faktur łącznej kwoty [...] zł.

Również w dniu [...] maja 2016r. M. S. złożyła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. na niezałatwienie sprawy przez Starostę Powiatu B. w terminie zakreślonym przez art. 35 kpa. Uchybienie to polegało na braku wydania decyzji dotyczącej ustalenia wysokości opłaty za udostępnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W uzasadnieniu skarżąca podała, że w związku ze zgłoszeniem przez nią prac geodezyjnych i kartograficznych Starosta Powiatu B. wystawił w dniach [...] i [...] stycznia 2014r. [...] faktur na łączną kwotę [...] zł. Skarżąca uregulowała należność, jednak do dnia złożenia zażalenia nie została wydana na jej rzecz decyzja administracyjna w zakresie ustalenia wysokości opłaty za udostepnienie danych i informacji z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem skarżącej, do wydania takiej decyzji organ był zobowiązany treścią art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych w zw. z art. 60 pkt 7 i 8 oraz art. 61 ust.1 pkt 2 tej ustawy w zw. z art. 40 ust.3 c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W stanie prawnym obowiązującym w dniu zgłoszenia przez skarżącą prac geodezyjnych tj. do dnia [...] lipca 2014r. ustalenie opłaty za korzystanie z zasobu geodezyjnego następowało – w jej ocenie - wyłącznie w formie decyzji administracyjnej. Starosta Powiatu B. nie wydał żadnej decyzji w tym zakresie, w związku z czym zażalenie na bezczynność organu jest zdaniem skarżącej uzasadnione.

Przekazując akta sprawy do SKO w R., Starosta Powiatu B. wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie ustalenie opłaty za czynności geodezyjne było związane z treścią rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2004r. wydanego na podstawie art. 40 ust. 5 pkt 1 lit.b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który to przepis wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013r. sygn. akt K 30/12 Trybunału Konstytucyjnego został uznany za niezgodny z Konstytucją i utracił moc obowiązującą. Obowiązująca od dnia [...] lipca 2014r. nowa regulacja nie przewiduje ustalenia opłaty za czynności geodezyjne polegające na modernizacji ewidencji, co oznacza brak podstawy prawnej do takiego ustalenia, bowiem obowiązek opłaty winien wyraźnie wynikać z konkretnego przepisu prawnego. Zdaniem Starosty brak jest regulacji, która by przewidywała stosowanie przepisów poprzednich dla spraw wszczętych, a nie zakończonych przed datą [...] lipca 2014r.

Pismem z dnia [...] września 2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R., działając na podstawie art. 65 kpa, po uznaniu się za niewłaściwe w sprawie, przekazało zażalenie M. S. na niezałatwienie przez Starostę Powiatu B. sprawy w terminie – M. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako organowi wyższego stopnia w sprawie, której ono dotyczy.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] października 2016r. znak [...] M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uznał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazano, że wątpliwości dotyczące formy prawnej w jakiej powinno ustalać się opłaty, o których mowa w art. 40 ust. 3 c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zostały dostrzeżone po reformie finansów publicznych, która przeprowadzona została ustawą z dnia [...] sierpnia 2009r. o finansach publicznych, a w zasadniczej części weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010r.

W przedmiotowej sprawie ustalenie wysokości opłaty za udostępnienie materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nastąpiło w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r. wydanego na podstawie art. 40 ust. 5 pkt 1 lit.b Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który to przepis wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013r. sygn.. akt K 30/12 Trybunału Konstytucyjnego został uznany za niezgodny z Konstytucją. Trybunał orzekł, że przepis ten traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP, a więc w dniu 12 lipca 2014r. Jednocześnie, Trybunał Konstytucyjny uznał, że przedmiotowe opłaty miały charakter danin publicznych nie mających charakteru podatkowego. Opłaty te zostały bowiem nałożone ustawą i miały charakter powszechnych, przymusowych, jednostronnie ustalanych świadczeń pieniężnych, od których wniesienia uzależnione było świadczenie organów władzy publicznej. Trybunał wskazał również, że nałożenie tych opłat miało charakter czynności z zakresu administracji publicznej podlegającej kontroli sądownictwa administracyjnego.

Obowiązujące przepisy prawa ograniczają zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r. do przypadków, o których mowa w art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten stanowi, że w sprawach wszczętych, a niezakończonych przed wejściem w życie tej ustawy, związanych z koniecznością poniesienia opłaty, jeżeli zachodzi różnica pomiędzy wysokością opłaty wynikająca z przepisów ustawy zmienianej w brzmieniu dotychczasowym, a opłatą wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, pobiera się opłatę niższą. Rozpatrywany przypadek dotyczy sprawy wszczętej i zakończonej przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 czerwca 2014r., wobec tego brak jest podstaw do zastosowania art. 12 w/w ustawy. W przedmiotowej sprawie ustalenie opłaty za czynności geodezyjne winno nastąpić w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r. Z uwagi, że przepis ten utracił moc obowiązującą, zdaniem M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, należy stwierdzić, że brak jest obecnie materialno-prawnych podstaw do wydania przez Starostę B. decyzji w przedmiotowej sprawie.

Skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2016 r. złożyła skargę na bezczynność organu w przedmiocie ustalenia i pobrania opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne, zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o:

- zobowiązanie Starosty Powiatu B. do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za udostepnienie danych z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi,

- zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącej pomimo wystawienia faktur, organ nie wydał decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia opłat za udostepnienie danych z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, ograniczając się jedynie do tej czynności technicznej. Wskazała także, że w jej ocenie w stanie prawnym obowiązującym w dniu, kiedy zwróciła się do starosty o udostepnienie danych, ustalenie opłaty winno nastąpić w drodze decyzji.

W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sprawa, której przedmiotem jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może być rozpoznana w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Starosty Powiatu B. w zakresie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za udostepnienie danych z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Zgodnie z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Zwrócić również należy uwagę, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Bezczynność organu administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Nadto, zgodnie z art. 8 kpa organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że nie zaistniała w niej opisana powyżej sytuacja bezczynności. W ocenie Sądu, nie została także naruszona zawarta w art. 8 kpa zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej.

Jak trafnie wskazały organy – zarówno Starosta Powiatu B. jak i M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego -ustalenie wysokości opłaty za udostępnienie skarżącej materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego nastąpiło w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r. wydanego na podstawie art. 40 ust. 5 pkt 1 lit.b Prawa geodezyjnego i kartograficznego (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.).

Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2013r. sygn. akt K 30/12, po rozpoznaniu wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, Trybunał Konstytucyjny uznał ten przepis za niezgodny z Konstytucją. W ocenie Trybunału taka regulacja naruszała art. 92 ust.1 Konstytucji poprzez pozostawienie organom administracji pełnej swobody decyzyjnej w zakresie kształtowania opłat oraz metodologii ich obliczania. Nadto Trybunał orzekł, że przepis art. 40 ust. 5 pkt 1 lit.b Prawa geodezyjnego i kartograficznego traci moc obowiązującą z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia w Dzienniku Ustaw RP, a więc w dniu 12 lipca 2014r. Jednocześnie Trybunał Konstytucyjny uznał, że przedmiotowe opłaty miały charakter danin publicznych w rozumieniu art. 217 Konstytucji, nie mających charakteru podatkowego. Opłaty te zostały bowiem nałożone ustawą i miały charakter powszechnych, przymusowych, jednostronnie ustalanych świadczeń pieniężnych, od których wniesienia uzależnione było świadczenie organów władzy publicznej. Trybunał wskazał również, że nałożenie tych opłat miało charakter czynności z zakresu administracji publicznej podlegającej kontroli sądownictwa administracyjnego.

Prawidłowo zdaniem Sądu organy wywiodły, że obowiązujące przepisy prawa ograniczają zastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r. jedynie do przypadków, o których mowa w art. 12 ustawy z dnia 5 czerwca 2014r. o zmianie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przepis ten stanowi, że "w sprawach wszczętych a niezakończonych przed wejściem w życie niniejszej ustawy, związanych z koniecznością poniesienia opłaty, jeżeli zachodzi różnica pomiędzy wysokością opłaty wynikającą z przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, a opłatą wynikającą z przepisów ustawy zmienianej art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, pobiera się opłatę niższą."

Sąd podziela ocenę organów, że rozpatrywany przypadek dotyczy sprawy wszczętej i zakończonej przed wejściem w życie ustawy z dnia 5 czerwca 2014r., wobec tego brak jest podstaw do zastosowania art. 12 w/w ustawy. W przedmiotowej sprawie ustalenie opłaty za czynności geodezyjne winno nastąpić w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r. Z uwagi, że przepis ten utracił moc obowiązującą, organy słusznie stwierdziły, że brak jest obecnie materialno-prawnych podstaw do wydania przez Starostę B. decyzji w przedmiotowej sprawie. Zmiana stanu prawnego, tj. uchylenie art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne pozbawiło organ możliwości wydania decyzji administracyjnej w zakresie ustalania i pobierania opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne.

Odnosząc się do kwestii nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r., twierdzenie skarżącej, że ustalenie wysokości opłaty powinno odbywać się w drodze decyzji administracyjnej, należy uznać za błędne. Zgodnie z uchylonym art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne "Udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem ust. 3d oraz art. 12 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej i art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne". Powyższy przepis stanowił podstawę prawną nałożenia opłaty, czyli obowiązek jej uiszczenia wynikał z przepisu prawa rangi ustawowej. Oznaczało to, że nałożenie opłaty "geodezyjnej" było czynnością dotyczącą obowiązku wynikającego z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, a wystawiona faktura stanowiła jedynie potwierdzenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do bezczynności organu, gdyż czynność polegająca na wystawieniu faktur została podjęta przez organ po zgłoszeniu przez skarżącą prac geodezyjnych i kartograficznych do państwowego zasobu geodezyjnego w B. Brak jest podstaw do żądania podjęcia kolejnej czynności – wydania decyzji ustalającej wysokość opłaty - skoro obowiązek jej uiszczenia wynikał z przepisu prawa rangi ustawowej. W tej sprawie bowiem, to nie brak podjęcia czynności przez Starostę B. jest de facto kwestionowany lecz okoliczność, że w ocenie skarżącej, podjęta czynność – tj. wystawienie faktur - nie odpowiada wymogom przewidzianym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 19 lipca 2004r.

W tych okolicznościach nie sposób uznać za skarżącą, iż Starosta B. pozostaje w bezczynności w wydaniu na jej rzecz decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za udostepnienie danych z powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, gdyż takie ustalenia wynikały z uchylonego art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Odrębną natomiast kwestią pozostaje okoliczność, czy kwoty wynikające z faktur odpowiadały oczekiwaniom skarżącej, jednak ta okoliczność nie może być ustalana w ramach zarzutu dotyczącego bezczynności organu w wydaniu decyzji administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako niezasadną.