Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 730/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Rada Powiatu
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 2 pkt 1 lit. a, art. 57 par. 1, art. 67 par. 5, art. 271 pkt 2, art. 277, art. 282 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Maciej Kobak /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi Gminy [....] o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 października 2019 r., sygn. II SA/Rz 985/19 - skargę oddala -


UZASADNIENIE

W dniu 21 października 2020 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga Gminy [...] (dalej w skrócie: "Gmina") reprezentowanej przez adw. T. U. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 985/19 o odrzuceniu skargi na uchwałę Nr [...] Rady Powiatu w [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie pozbawienia kategorii drogi powiatowej odcinków dróg powiatowych na terenie miasta [....].

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.

W dniu 22 sierpnia 2019 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga Gminy na uchwałę Nr [...] Rady Powiatu w [...] (dalej w skrócie: "Rada Powiatu") z dnia [...] czerwca 2019 r. w sprawie pozbawienia kategorii drogi powiatowej odcinków dróg powiatowych na terenie miasta [...]. Zaskarżonej uchwale Gmina zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 6a ust. 1 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 - dalej w skrócie: "u.d.p.") poprzez ich niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie ustawowych przesłanek determinujących przynależność do danej kategorii dróg;

2) art. 10 ust. 5c u.d.p. poprzez pozbawienie drogi kategorii drogi powiatowej z pominięciem wskazanych w tym przepisie przesłanek dla podjęcia tego rodzaju aktu prawa miejscowego;

3) art. 10 ust. 5c u.d.p. poprzez pominięcie zasady pozbawiania powiatowej o proporcjonalnej długości do odcinka drogi wojewódzkiej;

4) art. 2 i art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6a ust. 1 u.d.p. poprzez pozbawienie odcinków dróg kategorii powiatowej w sposób arbitralny, bez uzasadnienia - nie wskazując zarówno faktycznych, jak i prawnych przesłanek dla tego rodzaju zmiany;

5) art. 2 Konstytucji RP (zasady przyzwoitej legislacji) poprzez niedookreślenie w treści zaskarżonej uchwały przebiegu, a tym samym brak dostatecznej określoności ustanowionych w ten sposób przepisów;

Mając powyższe na uwadze Gmina wniosła o stwierdzenie nieważności w/w uchwały w całości jako rażąco naruszającej prawo oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi Gmina stwierdziła, że mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 26 maja 2015 r., Kp 2/13, zastosowanie trybu pozbawiania kategorii drogi powiatowej, określonego w art. 10 ust. 5c-5d u.d.p. w zw. z art. 2 ustawy z dnia 13 września 2013 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych, wymagało spełnienia łącznie następujących przesłanek: 1) droga została pierwotnie zaliczona do kategorii drogi wojewódzkiej na podstawie uchwały rady gminy podjętej w myśl art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, po czym, sejmik województwa pozbawił (wydając w tym przedmiocie stosowną uchwałę) tę drogę kategorii drogi wojewódzkiej (art. 10 ust. 5a-5b u.d.p.); 2) droga ta (jej odcinek) zostaje zaliczona do kategorii drogi powiatowej; 3) droga nie spełnia wymogów określonych w definicji drogi powiatowej (art. 6a ust. 1 u.d.p.); 4) odcinek drogi powiatowej przeznaczony do pozbawienia jej kategorii jest o proporcjonalnej długości do odcinka drogi otrzymanej przez powiat i zaliczonej do kategorii dróg powiatowych; 5) poinformowanie wójta o zamiarze podjęcia uchwały, co najmniej na 30 dni przed jej podjęciem.

Gmina wskazała, że pomimo, że z treści art. 10 ust. 5c u.d.p. nie wynika wprost obowiązek uzasadniania podejmowanych na podstawie tego przepisu uchwał, to jednak konstrukcja omawianego przepisu rozpatrywanego w związku z przepisami definiującymi poszczególne kategorie dróg, przy uwzględnieniu wykładni systemowej, rodzi konieczność rzetelnego uzasadnienia uchwały podjętej w przedmiotowym zakresie. Przyjęcie odmiennego stanowiska oznaczałoby bowiem niczym nieograniczone władztwo, dające radzie powiatu prawo do arbitralnego przerzucania na organy gminy zadań związanych z administrowaniem drogami publicznymi. Uzasadnienie uchwały podejmowanej na podstawie art. 10 ust. 5c u.d.p. winno zawierać szczegółowe uzasadnienie spełniania przesłanki zastosowania tegoż przepisu, to jest braku spełniania przez przekazywany odcinek drogi kryteriów uzasadniających uznawanie jej za drogę powiatową, potwierdzające zasadność przyjętego rozwiązania. Natomiast w rozpoznawanej sprawie zaskarżona uchwała nie spełnia powyższych wymogów, gdyż jej uzasadnienie jest lakoniczne. Braki w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wykluczają możliwość dokonania oceny prawidłowości stanowiska rady pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego, a tym samym merytorycznej oceny legalności zaskarżonej uchwały.

Gmina wskazała, że objęte zaskarżoną uchwałą odcinki dróg nie spełniają charakterystyki drogi gminnej z art. 7 ust. 1 u.d.p., albowiem zgodnie z tym przepisem do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Odcinki będące przedmiotem uchwały mają na celu zaspokajanie potrzeb o charakterze ponadlokalnym (ogólnopowiatowym). Zdaniem Gminy, Rada Powiatu podjęła uchwałę bez uwzględnienia przepisów ustawowych determinujących przynależność określonej drogi do danej kategorii dróg, co doprowadziło także do przekroczenia delegacji. Rzeczywistym natomiast powodem przekazania odcinków jest uwolnienie się od wydatków na bieżące utrzymywanie dróg, a tym samym nieuzasadnione przerzucenie na jednostkę samorządu terytorialnego niższego stopnia znacznych kosztów, co w konsekwencji będzie miało negatywny wpływ na zaspokajanie ważnych potrzeb mieszkańców Gminy.

W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wskazała, że regulacje zawarte w art. 10 ust. 5a-5f u.d.p. stanowią lex specialis w stosunku do zawartej w art. 10 ust. 1-3 regulacji normującej kwestie związane z pozbawianiem drogi dotychczasowej kategorii w trybie zwykłym. Na taki charakter tych regulacji wskazuje zarówno szczególna przesłanka ich zastosowania, jaką jest wybudowanie nowej drogi, jak i przede wszystkim okoliczność, że odmiennie niż przy zwykłym trybie dekategoryzacji drogi nie przewidują współdziałania pomiędzy pozbywającym się drogi i przejmującym drogę organami administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, lecz jedynie jednostronne władcze rozstrzygnięcie podmiotu pozbawiającego drogę określonej kategorii.

Z tego charakteru regulacji zawartych w art. 10 ust. 5a - 5f u.d.p. jako lex specialis względem norm określonych w art. 10 ust. 3 wynika, że do zmiany kategorii drogi w trybie kaskadowym nie stosuje się zarówno wymogu jednoczesnego zaliczenia tej drogi odpowiednią uchwałą do nowej kategorii, bo następuje to z mocy prawa, jak i wymogu, że pozbawienie i zaliczenie nie może być dokonane później niż do końca trzeciego kwartału danego roku, z mocą od dnia 1 stycznia roku następnego.

Z analizy przebiegu omawianych odcinków dróg wynika, że drogi te spełniają wymogi określone dla definicji dróg gminnych. Są to drogi o znaczeniu lokalnym, położone są granicach ewidencyjnych miasta [...], łączą ze sobą pozostałe drogi i tworzą spójny ciąg dróg gminnych, ponadto odcinek byłej drogi [...] przebiega przez centrum miasta [...].

Rada Powiatu stwierdziła, że o zamiarze podjęcia uchwały w trybie art. 10 ust. 5c u.d.p., Zarząd Powiatu w [...], działając w oparciu o art. 10 ust. 5d tejże ustawy, poinformował Burmistrza Miasta i Gminy [...] pismem z dnia 8 lutego 2019 r.

W ocenie Rady Powiatu, zaktualizowało się uprawnienie do podjęcia uchwały o pozbawieniu kategorii dróg powiatowych odcinków dróg na terenie m. [...] o proporcjonalnej długości do odcinków dróg uprzednio kaskadowo przekazanych przez Województwo [...]. Łączny kilometraż odcinków dróg pozbawionych kategorii drogi powiatowej na mocy zaskarżonej uchwały wynosi 3,242 km, a więc tyle, ile Powiat [...] przejął dotychczasowych dróg wojewódzkich, o których mowa w zaskarżonej uchwale. Stosunek długości mieści się w granicach "proporcjonalności", którym posłużył się ustawodawca w art. 10 ust. 5c u.d.p.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego Rada Powiatu zauważyła, że nawet w przypadku uznania, że uzasadnienie uchwały nie zawiera wszystkich argumentów, nie przesądza to o ciężkim, rażącym naruszeniu prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem nieważności uchwały. Naruszenia legislacyjne nie stanowią rażącego naruszenia prawa skutkującego nieważnością zaskarżonej uchwały. Ponadto nawet gdyby uznać, że Rada Powiatu zobowiązana jest wykazać, że dany odcinek drogi nie spełnia dłużej definicji drogi powiatowej, brak jest podstaw by wymagać, że to wykazanie ma nastąpić w uzasadnieniu do uchwały. Jeżeli nawet uznać, że w uzasadnieniu uchwały nie znalazło się szczegółowe uzasadnienie, to uchwała nie została podjęta z naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem jej nieważności, bowiem faktycznie droga utraciła charakter drogi powiatowej w dniu podejmowania uchwały.

Postanowieniem z dnia 21 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 985/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że z uwagi na braki fiskalne skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 sierpnia 2019 r. wezwano pełnomocnika Gminy do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało wysłane na wskazany w skardze przez pełnomocnika adres do doręczeń. Jednakże z uwagi na nieobecność adresata w miejscu zamieszkania, korespondencja została w dniu 26 sierpnia 2019 r. awizowana, a następnie dnia 3 września 2019 r. dokonano powtórnej awizacji. Terminu do odbioru wezwania mijał z dniem 9 września 2019 r. Natomiast zakreślony termin do uiszczenia wpisu sądowego upłynął bezskutecznie z dniem 16 września 2019 r.

Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie pismo (tj. wezwanie o uiszczenie wpisu), zostało prawidłowo doręczone stronie skarżącej. Mimo prawidłowego wezwania o uzupełnienie wskazanych braków fiskalnych skargi oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie niedokonania tej czynności, Gmina nie uczyniła zadość wezwaniu i nie uiściła wpisu sądowego. W tym stanie rzeczy Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

Powyższe postanowienie uprawomocniło się w dniu 15 listopada 2019 r.

W dniu 21 października 2020 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga Gminy o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. prawomocnym postanowieniem.

W uzasadnieniu skargi Gmina podała, że o odrzuceniu skargi i powodach takiego rozstrzygnięcia, jej pełnomocnik dowiedział się na podstawie sporządzonych przez niego fotokopii akt sprawy o sygn. II SA/Rz 985/19, z których wynikało, że korespondencja została wysłana na adres przy ul. [...]. Jak jednak wynika z internetowej bazy CEIDG, pełnomocnik Gminy nigdy nie miał swojej siedziby, jak i adresu do korespondencji pod adresem "ul. [...] w [...]". Pod adresem przy ul. [...] [...] w [...] siedzibę ma Kancelaria Adwokacka [...], jednakże jest to inny, niezależny od pełnomocnika Gminy podmiot gospodarczy.

Gmina stwierdziła, że adnotacja uczyniona przez pracownika poczty polskiej o treści "zwrot, nie podjęto w terminie" jest nie do zaakceptowania, ponieważ rodzi negatywne skutki procesowe w postaci domniemania doręczenia przesyłki. Pracownik poczty polskiej nie zbadał, czy podmiot taki jest osiągalny pod adresem przy ul. [...] w [...], prawdopodobnie sugerując się tym, że pod adresem wskazanym na kopercie rzeczywiście jest zarejestrowana Kancelaria Adwokacka opatrzona nazwiskiem [...], lecz jest to niezależny i niezwiązany z pełnomocnikiem Gminy podmiot. Należy zatem przyjąć, że doręczenie przesyłki było niemożliwe od samego początku, a w wyniku zbieżności nazwisk osób prowadzących działalność gospodarczą i roztargnienia pracownika Poczty Polskiej nie zostało to zweryfikowane w sposób należyty. Niedopełnienie obowiązków pracownika Poczty Polskiej nie może zatem rodzić negatywnych konsekwencji dla Gminy.

Gmina dodała, że jej pełnomocnik wystąpił z reklamacją na czynności pracownika podejmującego się doręczenia przedmiotowej korespondencji.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania, Rada Powiatu wniosła o odmowę wznowienia postępowania, ewentualnie o odmowę uchylenia postanowienia o odrzuceniu skargi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 1141/20 Sąd odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Postanowienie to zostało następnie uchylone postanowieniem z dnia 22 lutego 2021 r. w trybie autokontroli.

W wykonaniu wezwania Sądu, w piśmie procesowym z dnia 3 marca 2021 r. Gmina wskazała, że na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a. postanowieniu z dnia 21 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 985/19 zarzuca, że wskutek naruszenia przepisów prawa, Gmina była pozbawiona możności działania w sprawie. Gmina wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do treści wniosku na okoliczność ich treści, tj. na fakt, że pełnomocnik Gminy nigdy nie miał siedziby kancelarii pod adresem ul. [...], [...], jak również, że pełnomocnik Gminy złożył reklamację na doręczenie korespondencji zaadresowanej na ul. [...] Wobec powyższego Gmina wniosła o uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania, uchylenie postanowienia z dnia 21 października 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 985/19 o odrzuceniu skargi i rozpoznanie przez Sąd skargi na uchwałę Nr [...] Rady Powiatu z dnia [...] czerwca 2019 r.

Gmina uzupełniła argumentację zawartą w skardze podając, że na papierze firmowym Kancelarii pełnomocnika jest wyraźnie wskazany adres ul. [...] w [...], zaś w adresie do doręczeń z niewiadomych przyczyn wskazany jest adres ul. [....] Zdaniem Gminy za niezasługujące na uwzględnienie i irracjonalne uznać należy wskazywanie przez pełnomocnika adresu dla doręczeń, pod którym nigdy nie prowadził działalności i kancelarii, nigdy z niego nie korzystał ani nie zamierzał korzystać i to na papierze firmowym na którym jako adres Kancelarii wskazany jest adres ul. [...] w [...], która na tamten czas była zgodna z CEIDG jak i stanem faktycznym.

Zdaniem Gminy brak udziału strony w postępowaniu nie jest wynikiem zaniedbania, zaniechania pełnomocnika, braku należytej staranności w wykonywaniu obowiązków procesowych. W sposób niewytłumaczalny korespondencja została skierowana na adres przy ul. [...], gdzie pełnomocnik nigdy nie miał siedziby swojej kancelarii. Powszechnie przyjęta praktyka profesjonalnych pełnomocników nakazuje, aby każde pismo wysyłane przez pełnomocnika składać również do akt sprawy zalegających w Kancelarii. W aktach pełnomocnika zalega odpis skargi z adnotacją a/a zawierający właściwy adres siedziby pełnomocnika, tj. ul. [...] w [...] Gmina nie jest w stanie wskazać osoby odpowiedzialnej zaistniałej sytuacji, jednakże z okoliczności sprawy nie można przypisać winy po stronie Gminy, która miałaby dopuścić się zaniedbania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie rozważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.

W sprawie jest bezsporne, że postępowanie sądowoadministracyjne

w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 985/19 zostało prawomocnie zakończone postanowieniem z dnia 21 października 2019 r. – data prawomocności postanowienia: 15 listopada 2019 r. Został zatem spełniony podstawowy warunek dopuszczalności żądania wznowienia postępowania, określony treścią art. 270 P.p.s.a. – sprawa została zakończona prawomocnym orzeczeniem.

Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi podstawową instytucję (środek) obalania prawomocnych orzeczeń NSA i WSA umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania prawidłowości - zgodności z prawem - wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017; wyd. elektr.). Co jednak istotne, skarga o wznowienie postępowania nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania. Z powyższego wynika, że skarga o wznowienie postępowania sądowego przysługuje stronie postępowania tylko w przypadku, gdy dotyczy ona orzeczenia kończącego postępowanie sądowe (niewpadkowego), a ponadto orzeczenia, które już się uprawomocniło, czyli takiego, od którego strona postępowania nie może wnieść środka odwoławczego. Należy również podkreślić, że orzeczenie, którego wznowienia domaga się strona, powinno być prawomocne w dniu złożenia skargi o wznowienie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 210/12 - publ. CBOSA).

Skarżąca gmina, jako podstawę wznowieniową wskazała art. 271 pkt 2 P.p.s.a. - wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania. Skarżąca zarzuca, że w następstwie naruszenia przepisów postępowania regulujących doręczanie przesyłek sądowych, nie doszło do skutecznego wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, a zatem nie było podstaw do odrzucenia skargi w następstwie niewykonania tego wezwania w zakreślonym przez Sąd terminie. Z taką oceną Sąd się nie zgadza.

Jak wynika z akt sprawy II SA/Rz 985/19 skarga została sporządzona przez fachowego pełnomocnika, adwokata T. U. Zgodnie z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych. Po myśli art. 46 § 2 pkt 1 lit. a P.p.s.a. pierwsze pismo w sprawie powinno zawierać "oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników".

W części skargi identyfikującej podmioty postępowania wskazano jednoznacznie: "Skarżący: Gmina [...], ul. [...], [...], reprezentowana przez adwokata T. U., adres do doręczeń: Kancelaria Adwokacka [...], ul. [....], [...]". Stwierdzić zatem należy, że skarga zawierała wskazanie, że strona jest reprezentowana przez pełnomocnika oraz określała adres do doręczeń. W konsekwencji, stosownie do art. 67 § 5 P.p.s.a. doręczenia w postępowaniu sądowym należało dokonywać pełnomocnikowi na wskazany w skardze adres. Akta sprawy dowodzą, że na ten właśnie adres zostało wysłane zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 22 sierpnia 2019 roku. Przesyłka została dwukrotnie awizowana wywołując skutek doręczenia w dniu 9 września 2019 roku – art. 73 § 3 i § 4 P.p.s.a. Termin do uiszczenia wpisu upływał zatem w dniu 16 września 2019 roku. Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w skardze wznowieniowej Sąd zwraca uwagę, że reprezentujący skarżącą fachowy pełnomocnik wskazał w skardze adres do doręczeń. Okoliczność, iż nie jest to adres kancelarii adw. T. U. nie ma w sprawie znaczenia. Należy odnotować, że w skardze podano adres "Kancelaria Adwokacka [...], ul. [...] [...], [...]". Z takiego oznaczenia wynika, że pod podanym adresem do doręczeń ma znajdować się kancelaria adwokata o nazwisku U. – imię, przy wskazani adresu do doręczeń, nie zostało podane. Skarżąca sama przyznaje, że pod podanym adresem zlokalizowana była Kancelaria adwokatów E. U. i J. U. Oznacza to, że wszystkie dane podane w skardze identyfikujące lokalizację adresu do doręczeń zostały spełnione. Sąd zawraca uwagę, że adres do doręczeń, nie musi być tożsamy z adresem Kancelarii pełnomocnika. Jeżeli pełnomocnik wskazuje inny adres, jako właściwy do doręczeń, Sąd jest nim związany. Sąd nie może dokonać doręczenia na adres inny – adres kancelarii pełnomocnika skarżącej Gminy, albowiem naruszyłby w ten sposób przepisy o doręczeniach. Sąd nie jest również zobowiązany do weryfikacji podanego przez fachowego pełnomocnika adresu do doręczeń w sytuacji, gdy w stopce papieru firmowego znajduje się adres jego kancelarii, inny od adresu do doręczeń. To fachowy pełnomocnik sporządził skargę, podał w niej adres do doręczeń i ją podpisał, poświadczając tym samym prawidłowość jej treści. Cała argumentacja skargi wznowieniowej próbuje wykazać, że Sąd naruszył przepisy o doręczeniach przesyłek sądowych, podczas gdy w istocie chodzi o błąd sporządzającego skargę.

Niezależnie od powyższego, nie znajduje potwierdzenia wskazana w skardze wznowieniowej data, w której strona i jej fachowy pełnomocnik dowiedział się

o postanowieniu o odrzuceniu skargi. Pełnomocnik skarżącej podał, że

o postanowieniu dowiedział się w dniu 8 października 2020 roku (Sąd zakłada, że podana w skardze data "8 października 2019 roku", to kolejna pomyłka) podczas realizacji prawa dostępu do akt. Tymczasem z dokumentacji przesłanej przez pełnomocnika Rady Powiatu w [...] wynika, że informacja o wydaniu przez Sąd postanowienia z dnia 21 października 2019 r., sygn. II SA/Rz 985/19

o odrzuceniu skargi została przesłana pełnomocnikowi Skarżącej na adres jego kancelarii –[...], ul. [...] – w dniu 11 lutego 2020 roku – pismo Starostwa Powiatowego w [...] z dnia 11 lutego 2020 roku (k. 99 akt sądowych). Zostało ono doręczone pełnomocnikowi w dniu 14 lutego 2020 roku.

W tym samym dniu – do wiadomości – otrzymała je również Gmina [...] (k. 101-103 akt sądowych). W tym stanie rzeczy, zachowania trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego – art. 277 P.p.s.a. – nie można zweryfikować pozytywnie. Z uwagi na fakt, że odrzucenie skargi z powodu niezachowania terminu byłoby mniej korzystne dla strony skarżącej, albowiem Sąd byłby zwolniony z obowiązku odnoszenia się do istoty sprawy, Sąd zdecydował się orzec merytorycznie i skargę oddalić – art. 282 § 2 w zw. z art. 151 P.p.s.a.