Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1378/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 239 poz 2019
law: Ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia WSA del. Jacek Fronczyk /spr./ Protokolant: Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 243/09 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 maja 2009 r. o sygn. akt II SA/Sz 243/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Szczecinie na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Prezydent Miasta Szczecina postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. znak: [...], działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wznowił, na żądanie J. G., postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], znak: [...] w przedmiocie udzielenia [...] Spółce z o.o. z siedzibą w Szczecinie pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przy ul. [...] w Szczecinie, na działkach nr [...] sierpnia, 22/5, 22/6, 22/3, 3, 204, 22/9 z obrębu 2132 Miasta Szczecina.

Następnie, Prezydent Miasta Szczecina decyzją z dnia [...] października 2008 r. znak: [...], odmówił uchylenia opisanej powyżej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawcy nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu, gdyż obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działek ujętych w wydanej w dniu [...] czerwca 2008 r. decyzji o pozwoleniu na budowę tj. terenu zainwestowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), stroną postępowania jest jedynie inwestor i właściciel nieruchomości, której inwestycja dotyczy.

Od powyższej decyzji w dniu 17 listopada 2008 r. [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Szczecinie, jako następca prawny J. G., złożyła odwołanie do Wojewody Zachodniopomorskiego, wnosząc o uchylenie powyższej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 12, art. 28 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W motywach odwołania Spółka wskazała, że w dniu 2 września 2008 r. nabyła od J. G. działkę nr [...], stając się jej jedynym właścicielem. Stosownie do art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Niewątpliwym jest, że prowadzona inwestycja bezpośrednio wpływa na nieruchomość Spółki, która sąsiaduje z nieruchomością, na której prowadzona jest inwestycja. W konsekwencji należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na budowę dotyczy interesu prawnego Spółki, co było i jest wystarczającą przesłanką do uznania Spółki za stronę prowadzonego postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Wojewoda Zachodniopomorski uchylił decyzję Prezydenta Miasta Szczecina w całości i umorzył wznowione postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w trakcie postępowania wyjaśniającego właściciel działki nr [...] sierpnia przedstawił nowe, aktualne specjalistyczne opracowanie, sporządzone przez osobę uprawnioną pt. "Opinia geotechniczna na temat aktualnego stanu warunków wodnych podczas realizacji zabudowy północno-zachodniej części działki nr 244 (dawniej [...] sierpnia) przy ul. [...] w Szczecinie oraz wpływu prowadzonych robót na warunki wodne w podłożu sąsiedniej działki nr [...]", z którego wynika, że nie ma możliwości zalewania sąsiedniej działki. Z kolei projekt budowlany wskazuje, iż budynki zostały usytuowane w odległości 4,5 m od granicy z działką nr [...], co oznacza, że wymóg § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zachowania odległości 4 m dla ściany z otworami, został dotrzymany. Pozostałe wymogi dotyczące niezacieniania oraz zachowania czasu nasłoneczniania dotyczą budynków istniejących na sąsiednich działkach, co oznacza, że nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie z powodu braku zabudowy na sąsiedniej działce.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Szczecinie wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 12 i art. 28 kpa, art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, § 12, § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w prawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że jedną z okoliczności, która wskazuje, że nieruchomość objęta inwestycją ma bezpośredni wpływ na nieruchomość należącą do Spółki jest decyzja Prezydenta Miasta Szczecina z dnia [...] sierpnia 2008 r. znak: [...], nakazująca [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie, właścicielowi działki, wykonanie drenażu odwadniającego dla działki nr [...] sierpnia, obręb 2132 wzdłuż północnej granicy tej działki z działką nr [...], obręb 2132, przy ul. Europejskiej, na całej długości granicy, tj. ok. 135, jako urządzenia zapobiegającego szkodom dla gruntu sąsiedniego, tj. działki nr [...], obręb 2132. Skarżąca wskazała jednocześnie, że realizacja inwestycji ograniczy jej możliwości w zakresie wykorzystania działki na cele budowlane ze względu m.in. na konieczność zachowania wymaganej przez prawo odległości projektowanych nieruchomości od granicy działki, co niewątpliwie przesądza o oddziaływaniu inwestycji na jej nieruchomości, a co za tym idzie – okoliczność ta przemawia za twierdzeniem, że Spółka winna być uznana za stronę postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto, skarżąca nie przychyliła się do stanowiska Wojewody, zgodnie z którym wymogi dotyczące niezacieniania oraz zachowania czasu nasłonecznienia dotyczą budynków istniejących na sąsiednich działkach, co oznacza, że nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie z powodu braku zabudowy na sąsiedniej działce, w konsekwencji inwestycja nie ograniczy właściciela sąsiedniej nieruchomości w zakresie wykorzystania działki na cele budowlane.

W dniu 20 maja 2009 r. uczestnik postępowania – Spółka [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Szczecinie wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej, wskazując, że zarzuty składane przez skarżącą nie znajdują żadnego oparcia w stanie faktycznym sprawy.

Wojewoda Zachodniopomorski w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, dokonując oceny zaskarżonej decyzji, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia przez J. G., w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wniosku o wznowienie postępowania, zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Szczecina z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie udzielenia [...] Spółce z o.o. z siedzibą w Szczecinie pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej przy ul. [...] w Szczecinie, na działkach nr [...] sierpnia, 22/5, 22/6, 22/3, 3, 204, 22/9 z obrębu 2132 Miasta Szczecina.

WSA w Szczecinie podkreślił, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej – doprowadzenie do jej uchylenia i wydania merytorycznie nowej decyzji. Prowadząc postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego, organ ma ustawowy obowiązek w pierwszej kolejności zbadać dopuszczalność postępowania, a więc istnienie przyczyn przedmiotowych i podmiotowych żądania oraz to, czy strona złożyła wniosek o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 148 § 1 i § 2 kpa. Zazwyczaj badania takiego organ dokonuje po wpłynięciu wniosku o wznowienie postępowania i w zależności od dokonanych ustaleń albo wydaje postanowienie w przedmiocie wznowienia postępowania (art. 149 § 1 kpa), albo decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Jedynie w przypadku, gdy wnioskodawca powołuje się na określoną w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kpa przesłankę, iż jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, wówczas organ badania takiego dokonuje po wznowieniu postępowania.

Zdaniem Sądu, Prezydent Miasta Szczecina prawidłowo postąpił, wznawiając postępowanie po wpłynięciu wniosku J. G. i następnie przeprowadził postępowanie co do przyczyn wznowienia, tj. czy J. G. była stroną postępowania o udzielenia [...] Spółce z o.o. z siedzibą w Szczecinie pozwolenia na budowę. Prawidłowo też organ I instancji zastosował przepis art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Sąd zaznaczył, że mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu, należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane). Celem art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia budowlanego jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to, wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości. W relacji do art. 28 kpa, art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane jest więc przepisem szczególnym, stosowanym w sprawie o wydanie pozwolenia budowlanego, znacznie zawężającym krąg stron tego postępowania.

Sąd podzielił stanowisko organów, iż J. G. nie była stroną postępowania o udzielenie [...] Spółce z o.o. z siedzibą w Szczecinie pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniu skarżącej, ani przepisy § 12, § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ani przepis art. 29 ustawy – Prawo wodne, nie dają podstawy do stwierdzenia, że realizowana przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w Szczecinie inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżącej, powodując ograniczenia w zagospodarowaniu jej nieruchomości. Przywołany przez skarżącą przepis § 12 ww. rozporządzenia mógłby stanowić podstawę do uznania, że realizowana przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w Szczecinie inwestycja powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, gdyby inwestycja realizowana była z jego naruszeniem, tzn. w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki skarżącej. W takiej bowiem sytuacji należałoby uznać, że wyznaczona tymi przepisami czterometrowa strefa oddziaływania inwestycji wkracza na nieruchomość skarżącej, powodując ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Jednak ostateczną decyzją udzielono pozwolenia na budowę zgodnie z przepisami rozporządzenia. Planowana zabudowa usytuowana jest w odległości 4,5 m od granicy działki skarżącej, a zatem, w ocenie Sądu, zasadnie organy stwierdziły, że strefa oddziaływania zamyka się w granicach działki inwestora.

WSA w Szczecinie nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że przed udzieleniem pozwolenia na budowę na organie ciąży obowiązek sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie spowoduje zacieniania lub przesłaniania obiektów, które mają powstać na działce sąsiedniej. W opinii Sądu, rację ma organ, wskazując, że przepisy te znajdują zastosowanie w odniesieniu do obiektów już istniejących, a zatem skoro w dacie udzielania pozwolenia na budowę na działce skarżącej nie istniały żadne obiekty budowlane, to nie było możliwości ustalenia, czy planowana przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w Szczecinie zabudowa będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącej, poprzez zacienianie lub przesłanianie. Dodatkowo Sąd wskazał, że skarżąca uzyskała pozwolenie na budowę i również rozpoczęła realizację zabudowy mieszkaniowej na swojej nieruchomości, co świadczy o tym, że obiekty budowane przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w Szczecinie nie spowodowały ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości należącej do skarżącej.

Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 29 ustawy – Prawo wodne, Sąd stwierdził, że nie stanowi on podstawy do wyznaczania strefy oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie. Przepis ten ma na celu ochronę właścicieli nieruchomości gruntowych przed szkodami wywołanymi zmianami stanu wody na gruncie sąsiednim. W żadnym wypadku nie może być on odczytywany jako wprowadzający ograniczenia w zagospodarowaniu gruntów sąsiednich.

Zdaniem Sądu, skoro nieruchomość należąca do J. G., a obecnie do [...] Spółki z o.o. z siedzibą w Szczecinie, nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji realizowanej przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w Szczecinie, to podmioty te, nie będąc stroną postępowania o pozwolenie na budowę, nie mogą teraz skutecznie żądać wznowienia tego postępowania. Po ustaleniu tej okoliczności zasadnym było umorzenie wznowionego postępowania.

Dlatego też, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.), oddalił skargę.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną złożyła [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Szczecinie, wnosząc o jego zmianę, poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 i 3 ustawy – Prawo wodne w związku z art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane i § 12 ust. 1, § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że nie wprowadzają one ograniczenia w zagospodarowaniu gruntów sąsiednich i nie stanowią oparcia dla wyznaczenia strefy oddziaływania inwestycji, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Zarzucono także naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że stroną postępowania w sprawie o wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest skarżąca Spółka.

Ponadto autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak wyjaśnienia, na jakiej podstawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że spełnienie warunków technicznych, dotyczących realizowanego obiektu, może nastąpić po jego wybudowaniu, a nie w trakcie postępowania w sprawie wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Spółka z o.o. z siedzibą w Szczecinie wniosła o jej oddalenie, wskazując, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie jest prawidłowy. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą zarówno naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego. Zatem w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, gdyż tylko w przypadku prawidłowo przeprowadzonego postępowania przez Sąd I instancji, możliwe było wydanie zaskarżonego wyroku.

Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi winno być naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach strona wnosząca skargę kasacyjną musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r. o sygn. akt GSK 73/04, M. Pr. 2004, nr 14, s. 632).

Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie można przyjąć, by stwarzał on podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 lutego 2010 r. o sygn. akt II FPS 8/09 (publ. ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), art. 141 § 4 zdanie pierwsze ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Inna jest natomiast sytuacja, jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez sąd przyjęty i dlaczego. Wówczas przepis art. 141 § 4 nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Bez odniesienia się bowiem do treści np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego nie jest możliwe skuteczne zakwestionowanie stanowiska sądu I instancji, który formalnie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku, ale – w ocenie strony – przyjęte ustalenia są merytorycznie błędne.

W rozpoznawanej sprawie z całą pewnością uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia WSA w Szczecinie wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przez Sąd przyjęty i dlaczego. Natomiast kasator nie wskazał konkretnego przepisu procedury sądowoadministracyjnej czy administracyjnej, któremu Sąd I instancji miałby uchybić w związku z zarzutem naruszenia art. 141 § 4 ww. ustawy. Zarzut taki byłby skuteczny tylko wtedy, gdyby został połączony z innymi uchybieniami Sądu I instancji, zaistniałymi na etapie rozpoznania skargi lub gdyby wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia nie pozwalała na jego kontrolę kasacyjną. Zarzut naruszenia powołanego przepisu można byłoby uznać za usprawiedliwiony także w sytuacji, gdyby Sąd I instancji w ogóle nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu, dlaczego podjął kwestionowane rozstrzygnięcie, przy czym wada taka musiałaby mieć istotny (bezpośredni) wpływ na wynik sprawy.

Również zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być kwalifikowany w kategoriach prawidłowo postawionego zarzutu.

Naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu. Naruszenie prawa materialnego, będące następstwem błędnej jego wykładni, można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko pojęcia występującego w jego treści. Z kolei niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na pominięciu obowiązującego przepisu, który powinien być zastosowany w konkretnej sprawie. Wadliwość tej postaci naruszenia prawa sprowadza się więc w istocie do wadliwego wyboru przez sąd orzekający normy prawnej lub mylnej subsumpcji.

Przy formułowaniu tego zarzutu autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji uchybił treści art. 29 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.) w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) i § 12 ust. 1, § 13 i § 60 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, uznając, że nie wprowadzają one ograniczenia w zagospodarowaniu gruntów sąsiednich i nie stanowią oparcia dla wyznaczenia strefy oddziaływania inwestycji, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Zarzucił przy tym także naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że stroną postępowania w sprawie o wydanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest skarżąca Spółka. Tak postawiony zarzut naruszenia prawa materialnego nie pozwala na jego merytoryczną ocenę i nie może doprowadzić do oczekiwanego przez kasatora skutku. Istota tego zarzutu (niewłaściwego zastosowania powołanych przepisów przez Sąd I instancji) sprowadza się do kwestionowania ustaleń faktycznych. Jednakże w zakresie tychże ustaleń nie powołano żadnej normy prawnej, której miałby uchybić WSA w Szczecinie.

Błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, jeśli równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto zaskarżony wyrok, co wymaga podania konkretnych przepisów prawa. Brak podstaw i zarzutów kasacyjnych w tym zakresie powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie może wypowiadać się w tym aspekcie.

Wprowadzenie przy sporządzaniu skargi kasacyjnej tzw. przymusu adwokacko – radcowskiego powoduje, że skarga musi być w sposób profesjonalny sformułowana (art. 175 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony do samodzielnego konkretyzowania rozpoznawanego środka zaskarżenia, a więc dochodzenia we własnym zakresie, jakie były intencje kasatora, jest natomiast zobligowany do poruszania się jedynie w granicach podstaw kasacyjnych.

Godzi się jedynie wyjaśnić, że tylko oddziaływanie obiektu budowlanego ze skutkiem na zagospodarowanie terenu, pozostającego w jego otoczeniu, może być postrzegane w kategoriach ograniczeń, o których mowa w przepisie art. 3 pkt 20 ustawy – Prawo budowlane, i w konsekwencji świadczyć o interesie prawnym podmiotów, których nieruchomości znajdują się na tym terenie. Interes skarżącej w kontrolowanej sprawie przybrał postać interesu faktycznego. Ten zaś, mimo że dla niej ważny, nie daje jednak podstaw do uznania jej za stronę postępowania w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, mając za podstawę art. 184 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.