Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 349/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono, iż przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. G. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku 1. stwierdza, że Prezydent [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 9 grudnia 2016 r.; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego Z. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Z. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Biuro Geodezji i Katastru m. W., które zwleka w przedmiocie wyjaśnienia błędów w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek nr [...] i [...] z obr. [...] i działek nr [...] i [...] z obr. [...] oraz błędnego wykreślenia z ewidencji gruntów i mapy zasadniczej działki oznaczonej "droga" i dr/RIII będącej własnością Miasta/Gminy. Skarżący wskazał, że w sprawie tej Biuro Geodezji w oparciu o błędne dane w ewidencji, prowadzi odrębne postępowania co powoduje zamazanie stanu faktycznego sprawy i nie jest możliwe do zaakceptowania w praworządnym Państwie. W ocenie Strony, aby wyjaśnić brak dostępu do drogi publicznej, Biuro Geodezji i Katastru nie uwzględniło w ewidencji gruntów decyzji Prezydenta m. W., które są obowiązujące, lecz nie zostały przekazane do ksiąg wieczystych, aby ujawnić iż działki [...] i [...] z obr. [...] oraz działki nr [...] i [...] z obr. [...] zostały wydzielone pod drogi publiczne z tą różnicą, iż działki [...] i [...] z mocy prawa (art. 98 ust 1 u.g.n.), a działki nr [...] i [...] z obr. [...] na podstawie decyzji.

W ocenie Strony Biuro nie wyjaśniło, dlaczego decyzja nr [...] zatwierdzająca podział nieruchomości nr [...] z obr. [...] dokonany na wniosek Z. G. oraz wypis i wyrys z ewidencji gruntów są podstawą przeniesienia własności działki nr [...] na Miasto, skoro decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości nr [...] z obr. [...] nie jest dokumentem przenoszącym własność, wypis z ewidencji gruntów też nie jest dokumentem przenoszącym własność. Biuro nie wyjaśniło na jakiej podstawie wypis z rejestru gruntów jest podstawą wpisu w księdze wieczystej KW Nr [...].

Z uwagi na powyższe Strona wniosła o uwzględnienie skargi i zobowiązanie Biura Geodezji i Katastru do udzielenia wyjaśnień, jaki jest związek nieujawnienia ww. decyzji Prezydenta m. W. w księgach wieczystych z wykreśleniem działki "droga" z ewidencji i z mapy zasadniczej, w jakim celu sporządzono mapę nr [...] i w którym roku. Wniosła również o naprawienia błędnych danych w ewidencji gruntów i na mapie zasadniczej miasta, albowiem błędy te powodują, iż wydzielone z nieruchomości nr [...] z obr. [...] działki nie mają dostępu do drogi publicznej ul. [...].

W odpowiedzi na skargę Biuro wniosło o odrzucenie skargi w całości, w przypadku nie uwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi wniosło o wyznaczenie rozprawy i oddalenie skargi w całości.

Organ w uzasadnieniu wskazał, że z treści skargi i akt sprawy nie wynika, że skarżący wykonał zobowiązanie i w pierwszej kolejność złożył ponaglenie wynikającego z art. 52 § 2b p.p.s.a. Wobec tego w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż nie zostały wypełnione formalne warunki umożliwiające skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego, co uzasadnia wniosek o odrzucenie skargi. Niezależnie od powyższego organ stoi na stanowisku, że w sprawie nie zachodzi przewlekłość, a co najwyżej spór z wnioskodawcami co do przeprowadzanych czynności administracyjnych związanych z odmową dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Skarga powinna zostać oddalona z tego powodu, iż Prezydentowi m. W. nie można przypisać winy i zarzucić bezczynności w przedmiotowej sprawie. Organ przeprowadził trzy odrębne postępowania administracyjne. Każda z tych spraw jest na etapie oceny przez organy odwoławcze bądź już na etapie skargi sądowoadministracyjnej.

W zakresie wniosku skarżącego w części dotyczącej m.in. działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...] Prezydent m. W. wydał w dniu [...] marca 2017 r. postanowienie nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania z uwagi na brak po stronie skarżącego statusu strony postępowania administracyjnego. Na postanowienie to Z. G. wniósł zażalenie, po rozpoznaniu którego organ II instancji – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Prezydenta m. W.. Na powyższe rozstrzygnięcie organu nadzorczego Z. G. wniósł skargę, w związku z czym akta sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Druga sprawa w zakresie wniosku skarżącego w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] Prezydent m. W. wydał w dniu [...] maja 2017 r. postanowienie nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania z uwagi na brak po stronie skarżącego statusu strony postępowania administracyjnego. Na postanowienie to Z. G. wniósł zażalenie, po rozpoznaniu którego organ II instancji – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Prezydenta m. W.. Na powyższe rozstrzygnięcie organu nadzorczego Strona także wniosła skargę, w związku z czym akta sprawy zostały przekazane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W kolejnej trzeciej sprawie w zakresie wniosku skarżącego w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] Prezydent m. W. prowadził z wniosku strony postępowanie administracyjne, w toku którego w dniu [...] października 2017 r. wydana została decyzja nr [...], orzekająca o odmowie aktualizacji wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków polegających na wykazaniu dla obszaru tej działki użytku "dr" (droga) oraz ujawnieniu m. W. jako jej właściciela.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego celowego rozdzielenia sprawy na kilka odrębnych postępowań organ wskazał, że ze względu na odmienność zakresu przedmiotowego czynności administracyjnych, prowadzonych w odniesieniu do nieruchomości wskazanych w skardze, brak jest podstaw do prowadzenia jednego postępowania w niniejszej sprawie.

W związku z tym:

a) pod znakiem sprawy: [...] - prowadzone były czynności administracyjne w zakresie przywrócenia poprzedniego oznaczenia użytku gruntowego dla obszaru działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] oraz [...] z obrębu [...];

b) pod znakiem sprawy: [...] - prowadzone były czynności administracyjne w zakresie aktualizacji wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków polegających na wykazaniu dla obszaru działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] użytku gruntowego "dr" (drogi),

c) pod znakiem sprawy: [...] - prowadzone było postępowanie w sprawie aktualizacji wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków polegających na wykazaniu dla obszaru działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] użytku "dr" (drogi) oraz ujawnieniu m. W. jako właściciela tej nieruchomości.

Organ wyjaśnił, że wszystkie te sprawy dotyczą aktualizacji wpisów w operacie ewidencji gruntów budynków w sposób mający zapewnić dostęp do drogi publicznej dla nieruchomości stanowią własność skarżącego, jednakże w świetle treści art. 62 k.p.a. brak było podstaw do łącznego ich rozpoznania.

Organ zwrócił także uwagę, że Strona może nie zgodzić się z podjętym rozstrzygnięciem przez organ jednak brak podstaw do zarzucenia we wszystkich tych sprawach bezczynności. Z treści skargi wynika, że celem skarżącego jest w zasadzie podważanie merytoryczne rozstrzygnięcia podjętego przez organ. W związku z powyższym skarżący winien skorzystać i korzysta z uprawnienia do odwołania, a następnie złożenia skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcia wydane przez organy.

W piśmie z dnia 5 lutego 2018 r. skarżący powtórzył argumentację przedstawioną w skardze do Sądu, uzupełnił jej uzasadnienie, a nawet rozszerzył o zarzuty dotyczące bezczynności Prezydenta Miasta w zakresie dokonania stosownych zmian w księgach wieczystych oraz ewidencji gruntów. Ponadto wniósł o przyznanie od organu na rzez Strony sumy pieniężnej określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Strona wyjaśniła także, że odmowa dokonania sprostowań i żądanych zmian w ewidencji gruntów i na mapie zasadniczej miasta stawia skarżącego w trudnej sytuacji w związku koniecznością angażowania WSA w Warszawie do rozstrzygania, czy Skarżący posiada interes prawny w kilku odrębnie prowadzonych postępowaniach dotyczących dostępu do drogi publicznej wbrew ustaleniom decyzji Prezydenta z [...] listopada 2009 r. i w związku z ze zmianą treści mapy zasadniczej miasta istniejącej w dniu wydania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

W związku z obszernymi zarzutami skargi dotyczącymi działań podejmowanymi przez różne organy administracji, Sąd przyjął, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest sprawność prowadzenia przez Biuro Geodezji i Katastru Miasta W. postępowania w sprawie "wyjaśnienia błędów w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek nr [...] i [...] z obr. [...] i działek nr [...] i [...] z obr. [...] oraz błędnego wykreślenia z ewidencji gruntów i mapy zasadniczej działki oznaczonej "droga" i dr/RIII będącej własnością Miasta/Gminy". Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte pismem Strony z dnia 9 grudnia 2016 r. uzupełnionym następnie pismem z dnia 23 stycznia 2017 r.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Skarżący przed złożeniem skargi wyczerpał środki zaskarżenia, którym w niniejszej sprawie było "zażalenie" określone w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Zostało ono złożone w dniu 21 lutego 2017 r. do organu określonego w art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a., tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Dla uznania wyczerpania tego toku postępowania przez stronę wystarczające jest wykazanie składania przez nią stosownego zażalenia do organu wyższego stopnia. Zaznaczyć również należy, że skargę taką można było wnieść w każdym czasie, po wniesieniu zażalenia do właściwego organu. Skarga więc jako dopuszczalna i złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. podlega merytorycznej ocenie.

Stanowiąca przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie przewlekłość postępowania oceniana jest na podstawie przepisów ogólnych, zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika natomiast, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, w myśl art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 k.p.a. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. I tak, art. 35 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Przy czym stosownie do art. 35 § 5. Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

Środkami obrony przed bezczynnością lub przewlekłością organów administracji publicznej są ponaglenia określone w art. 37 k.p.a., a następnie skargi na bezczynność organu oraz skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, składane do sądów administracyjnych na podstawie art.3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.

Zgodnie natomiast z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie podkreśla się, że przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, CBOSA). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice.

Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż prowadzone przez organ we wskazanym na wstępie zakresie, po wpłynięciu wniosku skarżącego z dnia 9 grudnia 2016 r. było w sposób przewlekły i opieszały.

Analiza akt sprawy wskazuje, że po złożeniu wniosku organ korespondował ze Stroną, informował ją kolejnymi pismami o sytuacji prawnej wskazanych działek, nie rozstrzygając sprawy formalnie. Z akt sprawy wynika, że po wpłynięciu wniosku Strony z dnia 9 grudnia 2016 r. pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. organ podjął próbę wyjaśnienia przyczyn oraz wszczęcia postępowania w celu wyjaśnienia okoliczności wykreślenia z ewidencji gruntów i budynków oraz treści mapy zasadniczej drogi gruntowej usytuowanej na obszarze działek nr [...] z obrębu [...] (aktualnie działek nr [...], [...],[...] i [...]). Następnie w kolejnym piśmie z 23 stycznia 2017 r. strona skarżąca podtrzymała żądanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i o naprawienie błędu w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do istniejącej drogi gruntowej utworzonej z gruntów scalonych wsi. Strona wskazała, że przylegająca do drogi utworzonej z gruntów scalonych wsi nieruchomość nr [...] z obr. [...] jest własnością Skarżącego. Droga ta spełnia przesłankę dostępu wydzielonych poszczególnych działek do drogi publicznej.

Poza tym kolejnym pismem skierowanym do Biura z 1 marca 207 r. przesłanym drogą mailową, skarżący wniósł o udzielenie informacji, jakie działania zostały podjęte w związku z błędem w ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do nieruchomości nr [...] i nr [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] m. W.. Strona wskazała, że działki [...] i [...] oraz część wschodnia działki [...], przeznaczone pod poszerzenie istniejącej ulicy publicznej oraz pod budowę projektowanych ulic publicznych, nadal są oznaczonej jako grunty orne i musi za nie płacić podatek.

Jak wynika z akt sprawy dopiero postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Prezydent m. W. – Biuro Geodezji i Katastru odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wyjaśnienia okoliczności wykreślenia z operatu ewidencji gruntów i budynków wpisów dotyczących występującej na obszarze dawnej działki nr [...] z obrębu [...] (aktualne działki nr [...],[...], [...] oraz [...] z obrębu [...]) drogi wraz z przywróceniem błędnie usuniętych wpisów. Postanowienie to było przedmiotem zażalenia do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 lutego 2018 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1960/17) oddalił skargę na postanowienie organu odwoławczego z [...] czerwca 2017 r.

Odnośnie natomiast postępowania w zakresie wniosku skarżącego w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] Prezydent m. W. wydał w dniu [...] maja 2017 r. postanowienie nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania z uwagi na brak po stronie skarżącego statusu strony postępowania administracyjnego. Na postanowienie to Z. G. wniósł zażalenie, po rozpoznaniu którego organ II instancji – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia Prezydenta m. W.. Na powyższe rozstrzygnięcie organu nadzorczego Strona także wniosła skargę i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lutego 2018 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2524/17) skargę oddalił.

Natomiast w zakresie wniosku skarżącego w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] Prezydent m. W. prowadził z wniosku strony postępowanie administracyjne, w toku którego w dniu [...] października 2017 r. wydana została decyzja nr [...], orzekająca o odmowie aktualizacji wpisów w operacie ewidencji gruntów i budynków polegających na wykazaniu dla obszaru tej działki użytku "dr" (droga) oraz ujawnieniu m. W. jako jej właściciela.

Z powyższego zestawienia nie budzi wątpliwości fakt, że wniosek skarżącego z dnia 9 grudnia 2016 r. został dopiero formalnie częściowo rozstrzygnięty w dniu 24 marca 2017 r., tj. po 3 miesiącach, kiedy to Prezydent m. W. wydał postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie, a następnie kolejne kwestie rozwiniętego w toku postępowania wniosku Strony zostały formalnie załatwione – [...] maja 2017 r. i [...] października 2017 r.

Mając powyższe w ocenie Sądu analiza czynności dokonanych przez organ w niniejszej sprawie uzasadnia stwierdzenie niezałatwienia sprawy w terminie ponieważ Biuro Geodezji i Katastru działało opieszale, pomijając termin wynikający z art. 35 k.p.a., a przede wszystkim nie dopełniając czynności określonych w art. 36 k.p.a. Taka sytuacja miała miejsce w kontrolowanym przypadku.

W świetle zaistniałej w sprawie opieszałości organu w załatwieniu wniosku Skarżącego z dnia 9 grudnia 2016 r. Sąd uznał, że zaistniała w sprawie przewlekłość prowadzenia postępowania (pkt 1 wyroku).

Mając na uwadze, że pomimo, iż działania organu były nieefektywne i prowadziły do przedłużenia postępowania, ale jednak organ podejmował działania mające na celu wyjaśnienie podniesionych przez Stronę kwestii i zmierzał do załatwienia sprawy, to w ocenie Sądu zaistniała przewlekłość nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (punkt 2 wyroku). Za rażące naruszenie art. 35 k.p.a. można uznać bowiem oczywiste niezastosowanie się do wskazanych w nim terminów, zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak aktywności organu. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest zatem wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Jak wskazuje się w orzecznictwie "rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty" (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Jednak w niniejszej sprawie z taką bezwzględną sytuacją nie mamy doczynienia i wniosek w powyższym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Organ rozpoznał bowiem wniosek skarżącego i wydał formalne rozstrzygnięcia w sprawie, które strona na dalszym etapie kwestionowała.

Poza tym z uwagi na fakt, że działanie organu nie nosiło jednak cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych przez k.p.a., Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. – wymierzania organowi grzywny. Zauważyć bowiem należy dodatkowo, iż powyższy środek ma charakter fakultatywny. Cel skargi, polegający na wymuszeniu na organie wydania rozstrzygnięć (choć niezgodnego z żądaniem Strony) w sprawie został osiągnięty jeszcze przed wyrokowaniem. Z tych względów Sąd oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w pozostałym zakresie (pkt 3 wyroku).

W oparciu o art. 200 p.p.s.a. zasądzono od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (punkt 4 wyroku).