Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1993/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 7, 77 par. 1 i 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1 lit. e
journal: Dz.U. 1945 nr 3 poz 13
law: Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1; 18 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
article: 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K.W. i M.W. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r/ sygn. akt I SA/Wa 1993/14 sprawy ze skargi Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odsetek za opóźnienie w zapłacie odszkodowania postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 1993/14


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1993/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy Miejskiej L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odsetek za opóźnienie w zapłacie odszkodowania.

Pismem z dnia 3 września 2014 r. pełnomocnik K.W. i M.W. wniósł o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 1993/14 poprzez orzeczenie o kosztach procesu na podstawie art. 208 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej zwanej p.p.s.a.), strona może w ciągu 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Jak wynika z przepisów art. 200 i art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów Sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę. Stosownie do art. 208 p.p.s.a. niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem. Należy przy tym zauważyć, że art. 208 dotyczy niewłaściwego zachowania strony jednakże w postępowaniu sądowym (por. art. 1 p.p.s.a.), a nie administracyjnym (porównaj postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2005 r., FZ 284/04, ONSA WSA 2005, nr 6, poz. 122). Fakt, że czynność skarżącego jako strony postępowania sądowego sprowadziła się w niniejszej sprawie do wniesienia skargi nie uzasadnia zdaniem Sądu przyznania kosztów postępowania uczestnikom w oparciu o art. 208 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że skorzystanie przez stronę z prawa zaskarżenia decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie może być utożsamiana z niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem, albowiem stanowi ona realizację prawa do sądu zagwarantowaną w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Brak stawiennictwa na rozprawie również nie może stanowić podstawy do takiej oceny, albowiem nie zarządzono obowiązkowego stawiennictwa na rozprawie stron na podstawie art. 91 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 157 § 2 i 3 oraz art. 208 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.