Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 642/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 29, art. 30, art. 31, art. 221 § 3-4,
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
article: art. 122
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi E. G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty wynikającej z długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. [...] dokonała zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzonego ze [...] samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...], o nr nadwozia [...], pojemności silnika 2967 cm³, do którego załączyła m.in. rachunek nr [...] z dnia [...] r. wystawiony przez firmę [...] str. 26 , [...] ze [...] określający wartość pojazdu na kwotę [...] CHF. W ocenie technicznej z dnia [...] r., nr [...], wykonanej przez [...], stwierdzono że jest to samochód osobowy marki [...], który znajduje się w stanie technicznym poniżej przeciętnego. Zgłoszenie zostało złożone przez W.P. w swoim imieniu i na rzecz E.G. na podstawie pełnomocnictwa z dnia [...] r., rep. A nr [...]. Sporządzono protokół oględzin z dnia [...] r., w którym stwierdzono miejscowe, nieliczne i nieznaczne uszkodzenia powłoki lakierowej.

Zgłoszenie celne zostało przyjęte przez organ celny, co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru procedurą celną i określenie kwoty długu celnego na podstawie zadeklarowanych przez skarżącą elementów kalkulacyjnych.

W dniu [...] r. do Naczelnika [...] wpłynęło pismo [...] z dnia [...], wraz z dokumentami uzyskanymi w wyniku zrealizowanej przez Urząd Celny Konfederacji [...] międzynarodowej pomocy prawnej, dotyczącymi podmiotów dokonujących sprzedaży samochodów na terenie [...]. W wyniku weryfikacji powyższych dokumentów ustalono, że eksporter o nazwie [...] ze [...] nigdy nie istniał lub już nie istnieje, a nawiązanie z nim kontaktu nie jest możliwe.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2012 r., nr [...] organ celny wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia wartości celnej oraz niezaksięgowanej kwoty długu celnego od sprowadzonego pojazdu. Organ celny stwierdził, że wartość samochodu marki [...] zadeklarowana w zgłoszeniu celnym rażąco odbiega od wartości podobnych pojazdów na rynku eksportu. Według katalogu szwajcarskiego [...] r. cena podobnego samochodu marki [...] z [...] r. na rynku [...] wynosiła 44.800,00 CHF. Biorąc pod uwagę powyższe i dokonując odpowiedniej korekty z tytułu uszkodzeń w ewentualnej wysokości 50 % organ celny ustalił wartość przedmiotowego pojazdu na 22.400 CHF.

W odpowiedzi na wezwanie organu celnego do przedstawienia dowodów potwierdzających, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość transakcyjna stanowi całkowitą, faktycznie zapłaconą sumę za importowany samochód, skarżąca w piśmie z dnia [...] r. wniosła o zwrócenie się do trzech wybranych losowo serwisów w [...] w celu sporządzenia przez nie wyceny naprawy importowanego samochodu, uwzględniającej ceny robocizny i części zamiennych oraz dopuszczenie wycen w charakterze dowodu w sprawie, a także o wyjaśnienie, w oparciu o jakie kryteria ustalane są "rynkowe" ceny samochodów w [...] w katalogach [...].

Postanowieniem z dnia [...] r. organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanego dowodu, natomiast pismem z dnia [...] r., wyjaśnił kwestię rynkowych cen pojazdów wyszczególnionych w katalogach [...].

Powołany przez organ biegły [...], w opinii z dnia [...] r., nr [...], sporządzonej na podstawie zgłoszenia celnego, oceny technicznej pojazdu, protokołu jego oględzin oraz dokumentacji fotograficznej, określił, uwzględniając korektę ze względu stan utrzymania i dbałość o pojazd – 5,0 %, korektę z tytułu wcześniejszych napraw – 5,0 %, korektę ze względu na liczbę właścicieli (2) - 3,0%, aktualność badań technicznych - 4,0%, korektę we względu na serwisowanie pojazdu – 5,0%, konieczne naprawy pojazdu - 30,0%, import prywatny - 8,0%, wartość rynkową pojazdu na dzień [...] r., na kwotę 61.200,00 zł, a jako najbardziej zbliżony do przedmiotowego pojazdu wskazał samochód marki [...] 3.5 produkowany m.in. w Japonii.

Skarżąca ponownie wniosła o zwrócenie się do trzech wybranych losowo serwisów w [...] w celu sporządzenia przez nie wyceny naprawy importowanego samochodu, uwzględniającej ceny robocizny i części zamiennych oraz dopuszczenie wycen w charakterze dowodu w sprawie.

Organ odmówił stronie uwzględnienia wniosku, informując o tym pismem z dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Naczelnik [...] ustalił wartość celną sprowadzonego pojazdu na podstawie art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny na kwotę 36.495,00 zł oraz określił kwotę długu celnego podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 2.702,00 zł.

W odwołaniu od w/w decyzji [...] zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i bezkrytyczne przyjęcie jako dowodu opinii biegłego [...], arbitralną i w istocie dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegającą na braku jego wszechstronnego rozważenia, błędną, jednostronną, niespójną i częściowo wewnętrznie sprzeczną ocenę poddanych analizie fragmentów materiału dowodowego oraz niezasadną odmowę dopuszczania i przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącą, a także rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. art. 180, 181, 187, 188 i 191 Ordynacji podatkowej oraz zasad postępowania opisanych w jej art. art. 121, 122 i 125.

Dyrektor [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie [...] wniosła o uchylenie obu wskazanych decyzji. Zarzuciła, że nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności sprawy o czym świadczy bezkrytyczne przyjęcie jako dowodu wyceny [...], nieprzeprowadzenie wszystkich istotnych dowodów mogących wyjaśnić sprawę, co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia, arbitralną i w istocie dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegającą na braku jego wszechstronnego rozważenia, błędną, jednostronną, niespójną i częściowo wewnętrznie sprzeczną ocenę poddanych analizie fragmentów materiału dowodowego oraz niezasadną odmowę dopuszczania i przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącą, a także rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz zasad postępowania określonych w art. 121, art. 122 i art. 125.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 9 września 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 7/13 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...], nr [...] Dyrektora [...] z argumentacją, że biegły przyjął górny pułap korekt wartości pojazdu z tytułu koniecznych napraw w wysokości 30% nie w oparciu o własną ocenę zakresu uszkodzeń pojazdu. W sposób sztuczny biegły określił procentowo wartość napraw. Biegły wyraźnie zaznaczył, że przyjęcie 30 - procentowej korekty wynika nie z rzeczywistej oceny zakresu uszkodzeń, lecz ze specyfiki zastosowanego do oceny programu komputerowego, który wprowadza taką barierę. Korekta ta nie wynika z rzeczywistej oceny zakresu uszkodzeń pojazdu. W tych warunkach organ nie ustalił w sposób należyty stanu faktycznego sprawy, w zakresie faktów kluczowych dla jej rozstrzygnięcia – wartości pojazdu, stanowiącej podstawę określenia wartości celnej. Stanowi to naruszenie jednej z podstawowych zasad postępowania – zasady prawdy obiektywnej (art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej).

Po ponowny rozpoznaniu sprawy Dyrektor [...] decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty wynikającej z długu celnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał między innymi, że w piśmie z dnia [...] r. stanowiącym uzupełnienie opinii Nr [...] z dnia [...] r. rzeczoznawca samochodowy [...] poinformował, że przyjęta korekta (w wysokości 30%) na konieczne naprawy pojazdu odpowiada stanowi technicznemu wycenianego samochodu, w zakresie jaki był możliwy do ustalenia na podstawie dołączonej dokumentacji. Zastosowana korekta jest wynikiem indywidualnej oceny stanu technicznego pojazdu, wykonanej na podstawie dostarczonych dokumentów i pozwalające zastosowanie maksymalnej wartości korekty możliwej do uwzględnienia, nie mając możliwości technicznych na szczegółową analizę i ich weryfikację (brak możliwości przeprowadzenia oględzin). Wydając opinię dotyczącą wartości uwzględniono całość dostarczonego materiału dowodowego w tym opinię prywatną.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosiła o uchylenie obu decyzji, zarzucając organom, że nie wyjaśniły one wszystkich istotnych okoliczności sprawy i bezkrytycznie przyjęły jako dowód wycenę [...]. Skarżąca podniosła, że nie przeprowadzono wszystkich istotnych dowodów mogących wyjaśnić sprawę, co miało zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia i czyniło arbitralną i w istocie dowolną ocenę materiału dowodowego zebranego w sprawie, polegającą na braku jego wszechstronnego rozważenia, błędną, jednostronną, niespójną i częściowo wewnętrznie sprzeczną ocenę poddanych analizie fragmentów materiału dowodowego oraz niezasadną odmowę dopuszczania i przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącą, a także rażące naruszenie przepisów proceduralnych, w szczególności art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej oraz zasad postępowania określonych w jej art. 121, art. 122 i art. 125. Skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów art. art. 29, 31, 219, 220, 221, 222, 243 WKC, art. 181 a ust. 2 RW WKC oraz art. 56 ustawy Prawo celne, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

W pierwszej kolejności należy ocenić, czy organy celne zasadnie odstąpiły od ustalenia wartości celnej spornego towaru za pomocą metody wartości transakcyjnej, o której mowa w art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC). W rozpoznawanej sprawie organy celne prawidłowo uzasadniły odstąpienie od zastosowania metody wartości transakcyjnej opierając się na informacjach uzyskanych od szwajcarskich władz celnych, które podważyły fakt istnienia sprzedawcy uwidocznionego na rachunku sprzedaży pojazdu. Organy ustaliły także istotną rozbieżność pomiędzy zadeklarowaną w deklaracji SAD wartością pojazdu, a cenami wskazywanymi w katalogach branżowych. Okoliczności te stanowiły wystarczającą podstawę do zakwestionowania zadeklarowanej wartości celnej, opartej na wartości transakcyjnej.

Z postanowienia Prokuratury Krajowej z dnia [...] wynika, że wszczęto śledztwo w sprawie działalności zorganizowanej grupy przestępczej mającej za cel dokonywanie przestępstw skarbowych polegających na narażaniu na uszczuplenie należności publicznoprawnych z tytułu wprowadzania na obszar celny UE samochodów osobowych z terytorium [...], posługiwania się w tym procederze stwierdzającymi nieprawdę dokumentami w postaci faktur i ocenami technicznymi importowanych pojazdów (k. 11 akt adm.). W trakcie tego postępowania uzyskano informacje ze strony szwajcarskich organów celnych, potwierdzające fakt nieistnienia licznych sprzedawców, których dane widniały na zgłoszeniach celnych składanych przez importerów samochodów. Do pisma z dnia [...] r. szwajcarskich władz celnych dołączono miedzy innymi załącznik nr 2, stanowiący wykaz przedsiębiorstw, które według organów szwajcarskich należy określić jako "nieistniejące" z przyporządkowanymi tym przedsiębiorstwom "transakcjami". Jedna z pozycji w tym załączniku dotyczy sprzedaży objętej spornym zgłoszeniem celnym (sprzedawca – [...], nabywca – [...], nr VIN pojazdu i data faktury zgodne z dokumentami dołączonymi do zgłoszenia celnego).

Organy celne dokonując porównania cen pojazdów tej samej marki i rocznika co pojazd importowany z wartością pojazdu zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym na podstawie katalogów branżowych (katalog szwajcarski [...]), słusznie zwróciły uwagę na istotne rozbieżności. Wartość pojazdu, z uwzględnieniem stopnia uszkodzeń, według danych katalogowych była kilkukrotnie wyższa niż zadeklarowana w zgłoszeniu. Informacje przekazane przez szwajcarską administrację celną a także istotne rozbieżności pomiędzy cenami katalogowymi oraz zadeklarowaną wartością pojazdu, stanowiły wystarczające argumenty dla powstania uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności ceny transakcyjnej w rozumieniu art. 181a rozporządzenia wykonawczego do WKC (RW WKC). Uzasadnione wątpliwości, w rozumieniu art. 181a RW WKC, nie oznaczają definitywnego i nieodwołalnego zakwestionowania wartości celnej zadeklarowanej przez zgłaszającego. Stanowią one podstawę do przeprowadzenia dalszych czynności, zmierzających do ustalenia wartości celnej w oparciu o inne metody, a więc pośrednio do weryfikacji zadeklarowanej wartości celnej, która może zostać potwierdzona w oparciu o wspomniane inne metody ustalenia wartości celnej. Organ celny prawidłowo ustalił wstępnie wartość pojazdu w oparciu o katalog branżowy. Podważenie wiarygodności wartości zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym uzasadniało ustalenie wartości celnej towaru w oparciu o inne metody określone w art. 30-31 WKC. W świetle wytycznych Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej, w przypadku importu używanych pojazdów jedyną możliwą do zastosowania metodą pozostaje metoda ostatniej szansy. Wyjaśnienia Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej nie są wprawdzie źródłem prawa, jednak stanowią podstawową dyrektywę interpretacyjną w zakresie przepisów WKC dotyczących ustalania wartości celnej. Metoda ostatniej szansy (art. 31 WKC) zakłada ustalanie wartości celnej towaru na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z następującymi zasadami i przepisami ogólnymi: porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r., przepisów rozdziału 3 tytułu I WKC. W przypadku importu używanych samochodów, dostępne dane, o których mowa w art. 31 WKC, to według wytycznych wspomnianego Komitetu, między innymi informacje zawarte w branżowych katalogach motoryzacyjnych, a także opinie biegłych rzeczoznawców.

W niniejszej sprawie podstawą ustalenia przez organy celne ostatecznej wartości celnej pojazdu była opinia rzeczoznawcy samochodowego [...]. Biegły wybrał do porównania samochód marki [...] wyprodukowany poza obszarem Unii Europejskiej jako pojazd, którego wartość służyła do ustalenia wartości samochodu [...]. Biegły w swojej opinii podał według jakich kryteriów pojazdy spełniają warunek podobieństwa. Skarżąca natomiast nie wykazała, aby kryteria te były błędne, albo aby występowały między pojazdami istotne różnice w parametrach odnoszących się do tych kryteriów (np. rok produkcji, klasa, typ i rodzaj pojazdu, typ i rodzaj silnika, wyposażenie). W opinii przyjęto między innymi korektę wartości o 30 % z tytułu koniecznych napraw pojazdu z następującym komentarzem: "W korekcie "konieczne naprawy pojazdu" uwzględniono maksymalną wartość korekty (-30%) możliwą do wprowadzenia w systemie [...]" Z tak sformułowanej opinii (k. 64 akt adm.), nie wynikło, czy korekta ta wynika z rzeczywistej oceny zakresu uszkodzeń pojazdu, czy zastosowana wartość koniecznych napraw w wysokości 30% wynika z ograniczeń programu [...].

W wykonaniu wyroku WSA w Lublinie z dnia 19 września 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 7/13 Dyrektor [...] zwrócił się pismem z dnia [...] r. o uzupełnienie opinii [...] z dnia [...] r.

W piśmie z [...] r. (k. 157 akt adm.) rzeczoznawca [...] wyjaśnił między innymi, że przyjęta korekta na konieczne naprawy pojazdu w wysokości -30% odpowiada stanowi technicznemu wycenianego samochodu, w zakresie jaki był możliwy do ustalenia na podstawie dołączonej dokumentacji. Zastosowana korekta jest wynikiem indywidualnej oceny stanu technicznego wycenianego pojazdu, wykonanej na podstawie dostarczonych dokumentów i pozwalającej na zastosowanie maksymalnej wartości korekty możliwej do uwzględnienia, nie mając możliwości technicznych na szczegółową analizę uszkodzeń i ich weryfikację (brak możliwości przeprowadzenia oględzin). Ubogi materiał dowodowy, w tym lakoniczny i nieprecyzyjny opis uszkodzeń nie dawał podstawy do przyjęcia wyższej wartości korekty ujemnej. Wydając opinię dotyczącą wartości pojazdu uwzględniono całość dostarczonego materiału dowodowego w tym opinię prywatą. Rzeczoznawca podał również, że w opinii uwzględniono wszelkie elementy mogące mieć wpływ na obniżenie wartości pojazdu.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że opinia Nr [...] z dnia [...] r. wraz z jej uzupełniłem z dnia [...] r. jest w - myśl art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej - dowodem, który jest jasny i logiczny zarówno w punktach dotyczących wartości bazowych, jak i zastosowanych korekt. Organ zauważył, że ocena biegłego, który w dokładny i czytelny sposób przedstawił proces wyceny pojazdu, ma charakter zindywidualizowany i odnosi się do konkretnego pojazdu uwzględniając jego indywidualne cechy, w tym stopień ewentualnych uszkodzeń wymagających naprawy bądź zużycia powstałego w wyniku normalnej eksploatacji. Z akt sprawy wynikało, że opinia [...] nawiązywała do dowodów zebranych w sprawie (w tym kopii zgłoszenia celnego, protokołu oględzin pojazdu i jego oceny technicznej z dnia [...] r.). Zastosowana korekta wartości spornego samochodu była adekwatna do jego stanu i uwzględniała prywatną opinię biegłego [...] (ocenę techniczną z dnia [...] r. wykonaną i sporządzoną na zlecenie strony).

W związku z tym zarzuty skargi kwestionujące wartość rynkową pojazdu są nieuzasadnione.

Opierając się na uzupełnionej opinii biegłego organ prawidłowo ustalił – bez naruszenia art. 121, art. 122 i art. 125 Ordynacji podatkowej - wartość pojazdu, stanowiącą podstawę określenia wartości celnej. Wbrew stanowisku skarżącej, zasada prawdy obiektywnej (wyrażona w art. 122 Ordynacji podatkowej) nie zobowiązywała organu celnego do uwzględnienia wniosków dowodowych o ustalenie wartości spornego pojazdu na podstawie informacji od wybranych losowo serwisów w [...]. Sporządzenia przez nie wyceny naprawy importowanego samochodu, uwzględniającej ceny robocizny i części zamiennych oraz dopuszczenie wycen, byłoby czynności zbędną w świetle dostępnych organowi celnemu dowodów w sprawie.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 221 ust. 4 WKC. Według art. 221 ust. 3 WKC powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego. Zgodnie z art. 221 ust. 4 WKC, jeżeli dług celny powstał na skutek czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego, dłużnika można powiadomić o kwocie długu celnego na warunkach przewidzianych w obowiązujących przepisach, po upływie terminu trzech lat, określonych w ust. 3. W razie zastosowania przez organy celne art. 221 ust. 4 WKC termin tzw. retrospektywnego zaksięgowania długu celnego określa przepis art. 56 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w art. 221 ust. 4 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego. W przedmiotowej sprawie nie został dochowany podstawowy termin retrospektywnego zaksięgowania długu celnego, określony w art. 221 ust. 3 WKC, natomiast dochowany został termin pięcioletni określony w art. 56 Prawa celnego. Zgłoszenia celnego dokonano w dniu [...] r. zaś decyzja organu pierwszej instancji nosząca datę [...] r. doręczona została skarżącej w dniu [...] r. Zastosowanie dłuższego, pięcioletniego terminu powiadomienia dłużnika o kwocie należności organy celne uzasadniają spełnieniem przesłanek, o których mowa w art. 221 ust. 4 WKC. Istnienie związku pomiędzy powstaniem długu celnego a czynem podlegającym wszczęciu postępowania karnego organy celne uzasadniają wszczęciem w dniu [...] przez Prokuraturę Krajową postępowania karnego w sprawie przestępstw popełnianych w okresie od [...] r. do co najmniej [...] polegających na narażeniu na uszczuplenie należności celnych i podatkowych przez wprowadzenie w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej, co do rzeczywistej wartości i stanu technicznego importowanych ze [...] pojazdów, przy czym zachowania te miały miejsce w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu i uczestniczyły w nich w ramach ustalonego podziału ról osoby zaangażowane w działalność zorganizowanej grupy przestępczej, czyniąc z tego procederu stałe źródło dochodu.

W ocenie Sądu, słusznie organy zastosowały dłuższy, 5-letni termin na powiadomienie dłużnika celnego o kwocie należności. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE i polskich sądów administracyjnych zostało ugruntowane stanowisko, zgodnie z którym to organy celne są zobowiązane do stwierdzenia, czy istnieje związek pomiędzy powstaniem długu celnego, a popełnieniem czynu podlegającego postępowaniu karnemu, z zastrzeżeniem, że ustalenia takie są czynione wyłącznie na użytek postępowania zmierzającego do ustalenia należności celnych i w żaden sposób nie wpływają na ewentualną ocenę prawnokarną czynu, dokonywaną już przez właściwe w tych kwestiach organy ścigania i sądy. Przesłanka czynu podlegającego, w chwili popełnienia, wszczęciu postępowania karnego nie wymaga przy tym istnienia ani wyroku skazującego, ani nawet wszczęcia postępowania karnego, lecz jedynie popełnienia czynu, który podlega postępowaniu sądowemu w sprawach karnych (por. wyrok ETS - obecnie TSUE z dnia 18 grudnia 2007 r.; C-62/06, Fazenda Pública - Director Geral das Alfândegas p. ZF Zefeser - Importaçăo e Exportaçăo de Produtos Alimentares Lda, publ. LEX nr 354391; wyroki WSA w Lublinie z 28 października 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 233/09 oraz III SA/Lu 252/09).

Przedłużenie do 5 lat terminu powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego miało swoje uzasadnienie w pierwszej kolejności we wszczęciu postępowania karnego przez Prokuraturę Krajową. Organy celne na tej podstawie, dysponując ponadto materiałem dowodowym przekazanym prokuraturze przez władze szwajcarskie, zasadnie stwierdziły, że istnieje związek pomiędzy powstaniem długu celnego, a popełnieniem czynu podlegającego postępowaniu karnemu. Postępowaniem tym objęte było wprowadzenie na wspólny obszar celny także pojazdu należącego do skarżącej. Pojazd i rzekoma transakcja z nieistniejącą [...] wymienione są w materiałach dostarczonych organom polskim przez szwajcarskie władze celne, dołączonych do pisma Prokuratury Krajowej skierowanego do organu celnego. W związku z tym podnoszona przez skarżącą okoliczność, że w piśmie Prokuratury nie wymienia się konkretnych samochodów, nie ma żadnego znaczenia dla kwestii zawiadomienia o długu celnym. Zarzut skarżącej o przedawnieniu nie był usprawiedliwiony. W tym miejscu należy wyjaśnić, że wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 19 września 2013 r. uchylono wyłącznie decyzję organu odwoławczego z dnia [...] W obrocie pozostawała więc decyzja organu I instancji z dnia [...] r. w przedmiocie określenia kwoty należności celnych. W tej sytuacji nie można mówić, że uchylono pierwotne zawiadomienie o długu celnymi i zaskarżona decyzja Dyrektora [...] z dnia [...] r. nie uwzględnia w tym przypadku instytucji przedawnienia.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.