Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1119/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Piotr Łukasik po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym postanawia 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych; 2) ustanowić dla skarżącego adwokata.


UZASADNIENIE

W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy sygnowanego w dniu 21 grudnia 2012 r. A. P. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata. W motywach wniosku odnotował, że z uwagi na swoją sytuację finansową nie jest w stanie ponieść kosztów adwokata z wyboru. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku od 12 lutego 2007 r. (zaświadczenie w załączeniu). Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. A. P. nie posiada jakiegokolwiek majątku i mieszka w lokalu wynajmowanym od A S. Skarżący oświadczył w tych ramach, iż nie uzyskuje dochodów.

Pismem z dnia 7 stycznia 2012 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: 1) wykazanie za pomocą kserokopii stosownych dokumentów (np. rachunków, faktur za media, w tym: gaz, woda, energia elektr., telefon; dowodów wpłat z tytułu ubezpieczenia; dowodów uiszczenia opłaty czynszowej) jakiego rzędu kwoty obciążają aktualnie budżet domowy z tytułu stałych opłat związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego; wykonując ten punkt wezwania należało wykazać w jaki sposób dokonuje się zapłaty ww. opłat (przelew bankowy, wpłaty w urzędzie pocztowym, inne); w przypadku występowania zaległości z tytułu ww. opłat należało tę okoliczność wykazać za pomocą aktualnych zaświadczeń; w tych ramach należy nadto wskazać kto partycypuje w ponoszeniu rzeczonych opłat; 2) jednoznaczne wskazanie źródła finansowania wydatków, o których mowa w pkt 1 wezwania oraz pozostałych obciążeń finansowych gospodarstwa domowego (żywność, środki higieny, inne). W przypadku pomocy osób trzecich należało w tym zakresie przedłożyć stosowne oświadczenia tychże osób; w tych ramach należało nadto wyjaśnić z jakich źródeł dochodu pokrywane są wydatki z tytułu opieki medycznej; 3) złożenie wyjaśnień, z których wynikałoby czy skarżący korzysta z pomocy społecznej lub innych form dofinansowania. Oświadczenia w tym zakresie winny być wsparte stosowną dokumentacją.

W odpowiedzi na przywołane wyżej pismo, A. P. oświadczył (patrz pismo z dnia 31 stycznia 2013 r.), że czynsz za mieszkanie stanowi miesięcznie kwotę 97,92 zł (aktualny stan zadłużenia z tego tytułu wynosi 789, 62 zł). W styczniu 2013 r. uiścił kwotę 100 zł z tytułu dostawy energii elektrycznej w systemie przedpłatowym. W tym samym okresie za dostawę gazu uiścił kwotę 30,76 zł. Oświadczył dalej, że nie otrzymuje pomocy od osób trzecich, nie korzysta również z pomocy społecznej. Jedynym źródłem dochodów są prace dorywcze, takie jak: pisanie pism, wniosków, odśnieżanie terenu. Przy piśmie z dnia 31 stycznia 2013 r. skarżący dołączył rozliczenie z tytułu opłaty czynszowej, które potwierdza deklarowane wyżej zadłużenie. Nadesłał także potwierdzenia uiszczenia opłat z tytułu wymienionych wyżej mediów.

Wypada w tym miejscu nadmienić, że postanowieniem z dnia 28 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 774/10, dokonawszy uprzednio analizy sytuacji materialnej skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zwolnił A. P. od kosztów sądowych i ustanowił dla niego adwokata. Co znamienne, poczynione wówczas ustalenia faktyczne są zbieżne z aktualną sytuacją majątkową skarżącego.

Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:

Intencją wnioskującego jest w tej sprawie uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku sprowadzało się zatem do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy z kolei rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 137/05, nie publ.).

Analiza przedmiotowego wniosku, w tym zawartości urzędowego druku formularza oraz ustaleń poczynionych na gruncie pisma skarżącego z dnia 31 stycznia 2013 r. i dołączonych do niego dokumentów, musiała prowadzić do wniosku, że wykazano w tej sprawie w sposób przekonujący spełnienie przesłanki przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Nieregularne dochody skarżącego nie pozwolą mu bowiem na partycypację w kosztach sądowych niniejszego postępowania. Co więcej, udział profesjonalnego pełnomocnika może już w nieodległym czasie okazać się niezbędny w tym postępowaniu.

Końcowo należy podkreślić, że z uwagi na zbieżność oświadczeń skarżącego w obu ww. wnioskach o prawo pomocy, rozpoznający wniosek nie znalazł podstaw faktycznych, które w jakikolwiek sposób mogłyby zaprzeczyć konkluzjom ujętym w postanowieniu Sądu z dnia 28 czerwca 2010 r.

W wyniku poczynionych spostrzeżeń postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.