Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 376/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 414/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Zarządu Wojewódzkiego Śląskiego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zażalenia jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 15 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gl 414/20, wydane na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325; dalej p.p.s.a.) w którym odrzucono skargę J. G. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z [...] stycznia 2020 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania podlegającej zwrotowi oraz ustalenia odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania spółki. W punkcie 2 postanowienia Sąd zwrócił skarżącemu 3000 zł tytułem wpisu od skargi.

Postanowienie to zapadło w następujących okolicznościach sprawy:

Pismem z 7 lutego 2019 r. skarżący złożył skargę na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego w której zawarł wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 13 listopada 2020 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy, a postanowieniem z 27 stycznia 2021 r. Sąd utrzymał w mocy powyższe postanowienie. W następstwie, zarządzeniem z 10 lutego 2021 r. skarżący – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 3547 zł. Do wykonania powyższego zakreślono stronie skarżącej siedmiodniowy termin, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia przedmiotowego zarządzenia, informując jednocześnie, że niezastosowanie się do wezwania we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. W wyznaczonym terminie, strona skarżąca uiściła niepełny wpis w wysokości 3000 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarżącemu skutecznie doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego zawierające informację o wysokości należnego wpisu. W przesyłce tej zawarta była również informacja o siedmiodniowym terminie wykonania wezwania oraz o rygorze mającym zastosowanie w przypadku niewykonania zarządzenia. Wpis sądowy od skargi został uiszczony w terminie, lecz w niepełnej wysokości.

Pismem z 15 marca 2021 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie odrzucenia skargi wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia we wskazanym zakresie. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik strony stwierdził, że 15 lutego 2021 roku otrzymał postanowienie WSA w przedmiocie utrzymania w mocy postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy zwolnienia strony od kosztów sadowych w zakresie opłaty od skargi. W postanowieniu tym dwukrotnie Sąd wskazał, iż opłata należna od skargi wynosi 3000 zł Niezwłocznie po otrzymaniu przedmiotowego postanowienia pełnomocnik przekazał swemu mocodawcy informację o rozstrzygnięciu i poprosił o wpłatę wskazanej przez Sąd kwoty (3.000 zł) na rachunek bankowy Sądu celem uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżący po zapoznaniu się z treścią postanowienia oraz wiadomości mailowej opłatę we wskazanej przez Sąd i pełnomocnika kwocie uiścił.

Pełnomocnik wyjaśnił, że pismo zawierające wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi zostało w kancelarii odebrane już po dacie uiszczenia przez stronę wpisu i z tego powodu zostało pominięte. Pełnomocnik działał w uzasadnionym przekonaniu, iż wezwanie to jest bezprzedmiotowe bowiem zostało wystosowane zanim opłata została uiszczona (co było zgodne z faktami) i nie analizował treści wezwania skoro opłata została uiszczona w kwocie wskazanej uprzednio w postanowieniu o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie zwolnienia od kosztów. O prawidłowej kwocie należnej do wpłaty pełnomocnik dowiedział się po otrzymaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Niezwłocznie po jego otrzymaniu zwrócił się do skarżącego o uzupełnienie wpisu, co też zostało uczynione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 214 § 1 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Ponadto w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Jeżeli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia. Z kolei zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie zostanie uiszczony wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Z powyższych przepisów wynika zasada odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego, zaś odstępstwo od tej zasady może mieć miejsce w przypadkach określonych w ustawie (M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, LEX el. 2019, komentarz do art. 214).

W rozpatrywanej sprawie stronie skarżącej odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu doręczono 24 lutego 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 65). Co za tym idzie, termin do uiszczenia wpisu od skargi upłynął 3 marca 2021 r. Strona wpłaciła 1000 zł 19 lutego 2021 r. a następnie 2000 zł 22 lutego 2021 r. Niewątpliwie wpis sądowy nie został uiszczony w kwocie wynikającej z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Nieuzupełnienie braku fiskalnego skargi obligowało WSA do jej odrzucenia na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.

W ocenie NSA zaskakujące są twierdzenia pełnomocnika strony, który uznał, że "zawiadomienie do uiszczenia opłaty zostało w kancelarii odebrane już po dacie uiszczenia przez stronę wpisu i z tego powodu zostało pominięte" a także że "nie analizował treści wezwania skoro opłata została uiszczona w kwocie wskazanej uprzednio w postanowieniu o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie zwolnienia od kosztów". Sąd zapoznał się z uzasadnieniem sporządzonym przez referendarza sądowego z 13 listopada 2020 r. Referendarz napisał "W tym stanie rzeczy, stwierdzić należy, że w sprawie, przedmiotem której jest kwota pieniężna, pobierany jest wpis stosunkowy. W sprawie tej wpis sądowy od skargi wyniesie więc 3.547 zł. Kwota ta obliczona jest na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zmianami).". Pełnomocnik strony sam w sprzeciwie od postanowienia wspomniał o "kwocie ponad 3000 zł". Obowiązkiem pełnomocnika strony było zapoznanie się z korespondencją pochodzącą od Sądu i zastosowanie do jej treści.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.