Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1647/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Stukan-Pytlowany Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3263/16 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w Ś. na rozstrzygnięcie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [A.] Sp. z o.o. w Ś. na rzecz Ministra Zdrowia 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub Sąd) wyrokiem z dnia 17 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3263/16 oddalił skargę N. [...] Sp. z o.o. w Ś. na rozstrzygnięcie Ministra Zdrowia z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Minister Zdrowia, działający jako Instytucja Pośrednicząca (dalej: IP) ogłosił Konkurs nr 9.1/1/2015 w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2014 – 2020. Oś priorytetowa IX. Wzmocnienie strategicznej infrastruktury ochrony zdrowia. Działania 9.1. Infrastruktura ratownictwa medycznego w zakresie wsparcia istniejących szpitalnych oddziałów ratunkowych, ze szczególnym uwzględnieniem stanowisk wstępnej intensywnej terapii (roboty budowlane, doposażenie) dla projektów realizowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z wyłączeniem województwa mazowieckiego (dalej: konkurs).

W dniu 5 października 2016 r. IP dokonała zmiany Regulaminu konkursu polegającej na zmniejszeniu progu punktowego z 43 do 29, niezbędnego do osiągnięcia przez projekty pozytywnej oceny na etapie oceny merytorycznej I stopnia.

N. [...] Sp. z o.o. (dalej: Strona lub Skarżąca) złożył w ramach konkursu wniosek o dofinansowanie. Wniosek został poddany ocenie. W wyniku oceny spełnił on kryteria merytoryczne II stopnia, natomiast w ocenie kryteriów merytorycznych I stopnia uzyskał 20 punktów, co ostatecznie zadecydowało o negatywnej jego ocenie, z uwagi na brak osiągnięcia minimalnego progu tj. 29 punktów.

IP działając na podstawie art. 46 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2016 r. poz. 217; dalej: ustawa), przekazała Stronie informację o negatywnej ocenie projektu. W treści tej informacji została zamieszczona tabela obrazująca liczbę punktów uzyskanych przez wniosek w każdym z kryteriów merytorycznych I stopnia, a także wyniki oceny merytorycznej II stopnia.

Skarżąca wniosła protest. Zaskarżyła ocenę merytoryczną w odniesieniu do kryterium punktowego, bowiem jej zdaniem zastosowano kryterium, od którego uprzednio w całości odstąpiono, na skutek dowolnego i naruszającego równość uczestników konkursu zmniejszenia ilości punktów wymaganych w tym kryterium dla pozytywnej oceny wniosku z 43 do 29. Ponadto podniosła zarzut naruszenia przez Komisję Oceniającą § 24 ust. 1 oraz § 44 ust. 1 Regulaminu konkursu polegający na dowolnym i bezzasadnym obniżeniu progu punktowego, niezbędnego do uzyskania dofinansowania przez wnioskodawców na etapie oceny merytorycznej I stopnia z 43 do 29 punktów, co doprowadziło do nierównego potraktowania wnioskodawców w trakcie trwania konkursu, co z kolei stanowiło w istocie odejście od tego kryterium.

IP pisemnie przekazała Stronie informację o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazała, że protest ten nie spełnia wymogów formalnych, określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy, zgodnie z którymi powinien on zawierać wskazanie kryteriów wyboru projektów, z oceną których wnioskodawca się nie zgadza wraz z uzasadnieniem.

W skardze do Sądu Strona wskazała na niezasadność rozstrzygnięcia dokonanego przez IP, zarzucając naruszenie art. 54 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy, poprzez błędne pozostawienie protestu bez rozpoznania, wskutek stwierdzenia, iż wniesiony protest nie spełniał wymogu formalnego tj. nie wskazywał kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadził wraz z ich uzasadnieniem. Strona zaskarżyła ocenę merytoryczną w odniesieniu do kryterium punktowego, z uwagi na zastosowanie kryterium punktowego, od którego uprzednio w całości odstąpiono na skutek dowolnego i naruszającego równość uczestników zmniejszenia ilości punktów wymaganych w tym kryterium dla pozytywnej oceny wniosku z 43 do 29.

Sąd I instancji uznał skargę za niezasadną, twierdząc m.in., że ustawa nakłada na wnioskodawcę obowiązek zrealizowania wymogów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 w każdym proteście pod rygorem jego pozostawienia bez rozpatrzenia (art. 59 ust. 1 pkt 3). Przepis ten bowiem nakłada na instytucję pośredniczącą explicite obowiązek pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 46 ust. 5, protest został wniesiony bez spełnienia wymogów określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4, a więc w przypadku gdy w proteście nie wskazano kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza wraz z uzasadnieniem.

Sąd podkreślił ponadto, że Skarżąca nie wskazała wyraźnie w proteście kryteriów oceny projektów, z oceną których się nie zgodziła, ponieważ nie można było uznać, że zaskarżyła ona ocenę merytoryczną w odniesieniu do kryterium punktowego a to z uwagi na zastosowanie kryterium punktowego, od którego uprzednio w całości odstąpiono, a to na skutek dowolnego i naruszającego równość uczestników zmniejszenia ilości punktów wymaganych w tym kryterium dla pozytywnej oceny wniosku z 43 do 29. W konkursie brak było bowiem "kryterium punktowego".

Sąd I instancji zauważył również, że kryteria wyboru projektów w konkursie zostały szczegółowo określone w załączniku nr 2 do Regulaminu konkursu. Zgodnie z tym dokumentem, niezależnie od trybu wyboru projektu, projekty oceniane były według kryteriów:

a) formalnych - ocena zerojedynkowa, niespełnienie kryterium powoduje wykluczenie projektu z (dalszej) oceny, oraz

b) merytorycznych, tj. I stopnia - ocena punktowa (premia w postaci określonej liczby punktów), niespełnienie kryterium nie powoduje wykluczenia projektu z dalszej oceny lub II stopnia - ocena zerojedynkowa, niespełnienie kryterium powoduje wykluczenie projektu z dalszej oceny.

Według Sądu na potrzeby sporządzenia protestu Skarżąca winna była posługiwać się ww. typologią kryteriów oceny projektów. Wskazując w proteście na "kryterium punktowe" nie określiła ona, z oceną których spośród kryteriów merytorycznych I stopnia się nie zgadza, albowiem cała ocena merytoryczna I stopnia przeprowadzana była w oparciu o system punktowy. Natomiast IP należycie wypełniła swoje obowiązki informacyjne wobec wnioskodawców, bowiem 1) regulamin konkursu oraz jego załączniki (w tym m.in. katalog kryteriów wyboru projektów) zostały udostępnione na ogólnodostępnej stronie internetowej; 2) Regulamin konkursu w § 34 ust. 7 określał wyraźnie sposób wniesienia i niezbędne elementy protestu, wskazując wprost na obowiązek sprecyzowania kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza; 3) tabela zawierająca oceny poszczególnych kryteriów (obrazującą liczbę punktów uzyskanych przez wniosek w każdym z kryteriów merytorycznych I stopnia, a także wyniki oceny merytorycznej II stopnia) została przekazana Stronie wraz z informacją o negatywnym wyniku oceny merytorycznej.

W konkluzji Sąd I instancji zauważył, że zarzucana przez Skarżącą zmiana Regulaminu konkursu, polegająca na obniżeniu progu minimalnej liczby punktów do poziomu 40 % maksymalnej liczby punktów, tj. 29 punktów, nie skutkowała w żadnej mierze nierównym traktowaniem wnioskodawców, jak również nie była sprzeczna z Regulaminem konkursu. Obniżenie progu punktowego w zakresie oceny merytorycznej I stopnia, wywierało bowiem taki sam skutek wobec wszystkich wnioskodawców, tj. wszystkie złożone w konkursie wnioski o dofinansowanie podlegały ocenie według nowych, jednolitych dla wszystkich zasad i były de facto podjęte na korzyść wnioskodawców. Dzięki obniżeniu progu punktowego więcej projektów mogło zostać objętych dofinansowaniem, na równych dla wszystkich wnioskodawców zasadach. Ponadto podkreślono, że zmiany regulaminu konkursu zostały skonsultowane z Instytucją Zarządzającą tj. Ministerstwem Rozwoju, które wyraziło zgodę na wprowadzenie przedmiotowych zmian.

W skardze kasacyjnej Strona zaskarżyła w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości, zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy poprzez:

1) uznanie, że Skarżąca nie ma prawa do kwestionowania oceny wniosku w całym kryterium merytorycznym I stopnia, podczas gdy przepis art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy tego nie wyklucza, a sformułowanie protestu pozwalało na rozpoznanie istoty żądania i twierdzenia Skarżącej, bowiem zarówno Sąd I instancji jak i Minister wdali się w merytoryczną polemikę z protestem, co oznacza, że działanie Sądu I instancji oraz Ministra było skrajnie formalistyczne i pozbawiało Skarżącą prawa do sądu;

2) uznanie za zasadne pozostawienie protestu bez rozpoznania, wskutek stwierdzenia, iż protest wniesiony przez Skarżącą w dniu 10 listopada 2016 r., nie spełnia wymogu formalnego wskazanego w art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy tj. nie wskazuje kryteriów wyboru projektów, z których oceną Wnioskodawca się nie zgadza wraz z ich uzasadnieniem podczas, gdy na stronie 2 protestu w punkcie I wskazano: "Wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem. Przedmiotową ocenę merytoryczną zaskarżam w odniesieniu do kryterium punktowego, a to z uwagi na zastosowanie kryterium punktowego, od którego uprzednio w całości odstąpiono a to na skutek dowolnego i naruszającego równość uczestników zmniejszenia ilości punktów wymaganych w tym kryterium dla pozytywnej oceny wniosku z 43 do 29.", co wyczerpuje wymogi formalne protestu i czyni zadość dyspozycji art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy i oznacza, że wyrok Sądu I instancji oraz poprzedzające go rozstrzygnięcie Ministra o pozostawieniu protestu bez rozpoznania było rażąco wadliwe;

3) uznanie, że sformułowanie na stronie 2 protestu, w punkcie I:

"Wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem. Przedmiotową ocenę merytoryczną zaskarżam w odniesieniu do kryterium punktowego a to z uwagi na zastosowanie kryterium punktowego, od którego uprzednio w całości odstąpiono a to na skutek dowolnego i naruszającego równość uczestników zmniejszenia ilości punktów wymaganych w tym kryterium dla pozytywnej oceny wniosku z 43 do 29.", nie spełnia ustawowego wymogu art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy, albowiem w konkursie, w którym został złożony wniosek brak jest "kryterium punktowego" podczas gdy, kryterium punktowym było kryterium merytoryczne I stopnia — co Sąd I instancji stwierdza na 7 stronie uzasadnienia wyroku i było to jedyne tak oceniane kryterium i jedyne, w którym zmniejszono punktację z pkt 43 do 29, co oznacza, że nie mogło być żadnej wątpliwości co do tego, że Skarżąca kwestionowała ocenę projektu w kryterium merytorycznym I stopnia w całości;

4) uznanie, że Skarżąca była zobligowana do stosowania typologii kryteriów wskazanych w dokumentach dotyczących oceny projektów, podczas gdy art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy nie uprawnia do tego rodzaju stwierdzenia, a w świetle tego, że protest Skarżącej zawierał wskazanie kryteriów, z którymi Skarżąca się nie zgadzała, które to wskazanie było na tyle czytelne, że umożliwiło zarówno Sądowi I instancji, jak i Ministrowi merytoryczne odniesienie się do ich zasadności i ciężaru, oznacza pozbawienie Skarżącej prawa do sądu;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wewnętrznie sprzecznym toku rozumowania, z jednej strony bowiem Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku uznaje, że:

1) w konkursie, którego dotyczy postępowanie w ogóle nie było "kryterium punktowego", a z drugiej strony na stronie 7 wskazuje, że kryteriami ocenianymi punktowo (kryteria punktowe) były kryteria merytoryczne I stopnia;

2) sformułowane w proteście wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza nie spełnia wymogów ustawowych i równocześnie pozwala na merytoryczną polemikę z tym wskazaniem;

3. art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez merytoryczne rozpoznanie protestu, podczas gdy postępowanie niniejsze dotyczy pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, a nie oddalenia protestu, co oznacza, że Sąd I instancji wyszedł poza granice sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowały uznaniem przez Sad I instancji za zasadne i prawidłowe działanie organu i tym samym skutkowały oddaleniem skargi Skarżącej.

IP w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od Strony na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z postanowieniami art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu najczęściej wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, ocenie podlega m.in. proces subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

Należy dodać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), a więc w tych granicach, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśli w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.

Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Natomiast przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy tj. na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Przypomnienia wymaga, że pojęcie prawa stanowiącego podstawę działania organów administracji publicznej i służącego za kryterium oceny tego działania przez sądy administracyjne nie wyczerpują źródła prawa, o których mowa w Konstytucji (wyrok NSA z 20 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1110/10; podobnie: wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1377/10). W prawie administracyjnym pojęciu prawa przypisuje się szczególne, szersze znaczenie. Pod pojęciem źródeł prawa administracyjnego rozumiany jest każdy akt normatywny, czyli akt zawierający chociażby jedną normę prawną o charakterze generalno-abstrakcyjnym, mogącą stanowić podstawę indywidualnego rozstrzygnięcia, ustanowiony w drodze czynności upoważnionych organów państwa, nadający moc obowiązującą tejże normie (wyrok NSA z 20 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1110/10; podobnie: wyrok NSA z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1377/10).

W konsekwencji również dokumentom systemu realizacji programu operacyjnego, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy można przyznać walor źródła prawa (w szerokim znaczeniu), jako że system ten ma umocowanie w ustawie, zaś jego normy mają generalny charakter i są skierowane do nieokreślonego kręgu adresatów. W szczególności regulamin konkursu jest dokumentem systemu realizacji (art. 6 ust. 2). Treść regulaminu nie może być sprzeczna z przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Już na wstępie należy wskazać na wadliwość konstrukcji zarzutu ujętego w punkcie 1, a dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy. Otóż art. 145 § 1 p.p.s.a. określa rodzaje rozstrzygnięć wojewódzkiego sądu administracyjnego (pierwszej instancji) w przypadku kontroli decyzji oraz postanowień. Natomiast przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Sądem I instancji była informacja, o tym że protest pozostawiono bez rozpatrzenia. Wskazany przez autora skargi kasacyjnej art. 145 § 1 p.p.s.a. w żadnej mierze nie odnosi się do sądowej kontroli procesu oceny projektu.

Niezależnie jednak od powyższego spostrzeżenia Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wskazany wyżej zarzut.

Zgodnie z art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy, protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem. Natomiast zgodne z art. 59 ust. 1 pkt 3 ustawy protest pozostawia się bez rozpatrzenia, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w art. 46 ust. 5, został wniesiony bez spełnienia wymogów określonych w art. 54 ust. 2 pkt 4 ustawy.

Kryteria wyborów projektu zostały enumeratywnie wskazane w Załączniku nr 2 do Regulaminu konkursu. W dokumencie tym nie ujęto natomiast kryterium do którego odwołuje się autor skargi kasacyjnej – tzw. kryterium punktowego. W konsekwencji jedynym zgodnym z prawem rozstrzygnięciem jakie mogło być podjęte przez IP było pozostawienie protestu bez rozpatrzenia, co zostało zasadnie zaaprobowane przez Sąd I instancji.

Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na stanowisko zajęte w doktrynie prezentujące odmienne postrzeganie charakteru prawnego regulaminów stanowiących elementy składowe dokumentacji systemu realizacji programu operacyjnego. Wskazuje się mianowicie na wątpliwość, czy system reguł, według których następuje wyłonienie podmiotów – beneficjentów pomocy finansowej z Unii Europejskiej, można w ogóle rozpatrywać z punktu widzenia właściwego wyłącznie organom administracji publicznej. Powinno się bowiem również brać pod uwagę to, że taki dokument (np. instrukcja, czy regulamin), na podstawie którego wyłaniani mają być potencjalni beneficjenci programu, nie jest zbiorem norm prawnych mających wiązać w sposób właściwy źródłom prawa, lecz norm, na których obowiązywanie godzi się każdy ubiegający się o udzielenie wsparcia (czyli regulaminu, ogólnych warunków umów itp.). Są to bowiem reguły stosowane w celu wyłonienia kontrahenta umowy cywilnoprawnej. Podobne rozwiązania stosowane były i są w obszarach świadczenia usług publicznych, takich jak np. zaopatrzenie w wodę czy dostarczanie energii (zob. D. R. Kijowski, Programy, plany i strategie jako podstawa działań organów administracji publicznej, w: Wpływ przemian cywilizacyjnych na prawo administracyjne i administrację publiczną, red. J. Zimmermann, P. J. Suwaj, Warszawa 2013, s. 255).

Przyjmując wskazany powyżej punkt widzenia należy dojść do wniosku, że wnioskodawca powinien podporządkować się regulaminowi postępowania konkursowego, co oznacza, że nie może tworzyć własnych pojęć i instytucji. Nie można bowiem posługiwać się nomenklaturą konkursową w sposób dowolny. Natomiast dostrzeżone przez IP posługiwanie się przez Skarżącą pojęciem kryterium punktowego zamiast ściśle określonymi kryteriami wyboru projektu, było w istocie przejawem ignorancji wnioskodawcy w posługiwaniu się kryteriami wyboru przyjętymi w ramach dokumentacji systemu realizacji programu operacyjnego. Skarżąca ponad wszelką wątpliwość była zobligowana do stosowania typologii kryteriów wskazanych w dokumentach dotyczących oceny projektów.

Nieuzasadniony jest również zarzut ujęty w punkcie 2, a dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. reguluje elementy uzasadnienia wyroku. Do naruszenia tego przepisu doszłoby gdyby uzasadnienie zostało sporządzone niezgodnie z tą regulacją tj. nie zawierało elementów wymienionych w tym przepisie, co nie miało miejsca w sprawie. Natomiast fakt, że według autora skargi kasacyjnej rozstrzygnięcie oparto na wewnętrznie sprzecznym toku rozumowania w żadnej mierze nie może stanowić o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Również nieuzasadnionych jest zarzut zawarty w punkcie 3, dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ponad wszelką wątpliwość Sąd I instancji rozstrzygał w granicach sprawy, która obejmuje całe postępowanie konkursowe. Nie można również tracić z pola widzenia tego, że autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wykazał, iż naruszenie tego przepisu mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, do czego był zobligowany na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Ze wskazanych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804, z późn. zm.).