Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 352/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 75 ust. 1 pkt 5, art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
article: art. 136
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 września 2022 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., Starosta L. (zwany dalej: "organem

I instancji") skierował W. J. (zwanego dalej: "skarżącym") na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. (zwane dalej: "organem

II instancji"), w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] marca

2019 r., uchyliło ww. decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ II instancji uznał, że kwestionowana decyzja nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz jest wadliwa w zakresie jej uzasadnienia, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., organ I instancji skierował skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Organ II instancji stwierdził, że organ I instancji przeprowadzając postępowanie dowodowe naruszył w sposób istotny art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego. Konieczne okazało się powtórzenie dowodu ze świadków, tj. przesłuchanie funkcjonariuszy Policji, przy prawidłowym zawiadomieniu skarżącego o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu, stosownie do ww. przepisu. Organ powinien ponadto rozważyć przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczność jej stanu zdrowia.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] listopada 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm., zwanej dalej: "u.k.p."), organ I instancji skierował skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przez skarżącego, posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ wyjaśnił, że w dniu [...] grudnia 2018 r.

wpłynął wniosek Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] listopada

2018 r. o skierowanie skarżącego na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia

lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że skarżący w dniach [...] czerwca 2018 r. oraz

[...] października 2018 r. kierując samochodem osobowym, doprowadził do zdarzeń drogowych uderzając w inny pojazd. W trakcie zdarzeń drogowych warunki atmosferyczne były dobre, a kierowca trzeźwy. W obydwu przypadkach do zdarzeń doszło w wyniku niezachowania zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w związku z czym istnieje uzasadnione podejrzenie, że powyższe zdarzenia mogą mieć związek ze stanem zdrowia skarżącego. Do wniosku załączono notatki informacyjne o zdarzeniach drogowych, stanowiące wydruki z bazy KSIP. Z notatki z dnia [...] czerwca 2018 r. wynika, że skarżący w miejscowości L. przy ul. O. , nieprawidłowo wykonując manewr cofania samochodem osobowym marki Ford [...], doprowadził do zderzenia bocznego z autobusem komunikacji publicznej marki Mercedes, za co został ukarany mandatem karnym. Z notatki z dnia [...] października 2018 r. wynika natomiast, że skarżący w miejscowości L. przy ul. W. nieprawidłowo wykonując manewr cofania samochodem osobowym marki Ford [...], spowodował zderzenie tylne z samochodem osobowym marki Opel [...]. Skarżącego ukarano mandatem karnym.

Organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie skierowania na badanie lekarskie w zakresie ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami oraz poinformował skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie.

Po uchyleniu decyzji z dnia [...] grudnia 2018 r., zawiadomieniem z dnia

[...] marca 2019 r. (doręczonym stronie [...] marca 2019 r.), organ poinformował skarżącego o możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz zapoznania się z całokształtem zebranych dowodów

i materiałów w sprawie. Skarżący nie wniósł żadnych uwag i wniosków dowodowych.

W celu przeprowadzenia czynności dowodowych oraz dokonania ustaleń własnych

w sprawie, organ I instancji wezwał na przesłuchanie funkcjonariuszy Policji uczestniczących w zdarzeniach drogowych z udziałem skarżącego w charakterze świadka, w celu złożenia szczegółowych wyjaśnień. W dniu [...] marca 2019 r. stawił się w organie policjant S. O.. Na pytanie o okoliczności zdarzenia z dnia [...] czerwca 2018 r. z udziałem skarżącego wyjaśnił, że około godz. 13.00 na polecenie oficera dyżurnego wraz z drugim funkcjonariuszem Policji M. C., z którym pełnił służbę patrolową udali się na miejsce zdarzenia drogowego na ulicę O. . Kierowca uszkodzonego autobusu marki Mercedes stwierdził, że doszło do kolizji drogowej, ponieważ kierujący pojazdem marki Ford [...], nie zachował należytej ostrożności podczas manewru cofania, a następnie odjechał z miejsca zdarzenia. Po ustaleniu właściciela pojazdu, funkcjonariusze Policji udali się na miejsce zamieszkania skarżącego. Był on zaskoczony tym, że doszło do jakiejś kolizji i początkowo nie przyznawał się, że jest jej sprawcą. Jednak ujawnione uszkodzenia pojazdu marki Ford [...] jednoznacznie wskazywały, że doszło do zderzenia pojazdów. Skarżący przyznał się, że był sprawcą kolizji drogowej i przyjął mandat karny za nieprawidłowe cofanie. Sprawiał wrażenie, jak gdyby nie miał świadomości co się stało. Reakcje miał spowolnione. W dniu [...] kwietnia 2019 r. w organie stawiła się policjantka M. G.. Na pytanie o okoliczności zdarzenia z dnia [...] października 2018 r. z udziałem skarżącego policjantka wyjaśniła, że pełniąc służbę zdarzeniową na terenie L. z drugim funkcjonariuszem Policji A. C. około godz. 16.00 na polecenie od oficera dyżurnego Komendy Powiatowej Policji udała się na miejsce zgłoszonego zdarzenia drogowego na ul. [...] w L.. Zgłaszająca zderzenie pojazdów M. B. stwierdziła, że doszło do kolizji drogowej, ponieważ kierujący pojazdem marki Ford [...], nie zachował należytej ostrożności podczas manewru cofania. Kierowcą Forda [...] był skarżący. Wyjeżdżając z parkingu i włączając się do ruchu w czasie manewru cofania, skarżący nie zachował należytej ostrożności i uderzył w prawidłowo poruszający się pojazd marki Opel [...],

w wyniku czego uszkodzeniu uległy pojazdy. Skarżący początkowo nie przyznawał się, że był sprawcą kolizji i nie widział swojej winy zaistniałym zdarzeniu. Twierdził, że to kierujący pojazdem Opel [...] zajechał mu drogę. Jednak ujawnione uszkodzenia pojazdów jednoznacznie wskazywały, że do zderzenia pojazdów doszło z winy skarżącego. Ostatecznie skarżący uznał swoją winę i przyjął mandat karny

za nieprawidłowe cofanie. Sprawiał wrażenie, jak gdyby nie był świadomy tego co się stało.

W dniu [...] października 2019 r., po zapoznaniu się z całokształtem zebranych dowodów i materiałów niezbędnych do wydania przedmiotowej decyzji, skarżący wniósł o wydanie kopii protokołów z przesłuchań świadków znajdujących się w aktach sprawy. W dniu [...] października 2019 r. wydano skarżącemu żądane dokumenty.

Po uchyleniu kolejnej decyzji organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r., organ ten względu na istniejący stan epidemii choroby COVID-19 spowodowanej wirusem SARS-CoV-2, w dniu [...] września 2021 r. ponownie podjął czynności

w sprawie. Organ wdrożył w przedmiotowym postępowaniu art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego i zastosował się do wytycznych wskazanych

w decyzji organu II instancji. Skarżący został poinformowany o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz możliwości udziału

w postępowaniu dowodowym. Funkcjonariusze Policji zostali ponownie przesłuchani

w charakterze świadków z udziałem strony i jej pełnomocnika. Świadek M. G. została przesłuchana w dniu [...] października 2021 r. zaś świadek S. O. został przesłuchany w dniu [...] października 2021 r. Przy ponownym przesłuchaniu, świadkowie poprosili o odczytanie złożonych przez nich zeznań z 2019 r. Przedstawili opis z interwencji po zdarzeniach drogowych z udziałem skarżącego. Skarżący wniósł zastrzeżenia do protokołu z przesłuchania pierwszego z ww. świadków z dnia [...] października 2021 r.

Organ I instancji przeprowadził ponadto dowód z przesłuchania skarżącego

na okoliczność jego stanu zdrowia jako kierowcy.

W dniu [...] listopada 2021 r. skarżący wraz z pełnomocnikiem stawił się osobiście w siedzibie organu i zapoznał się z całokształtem zebranych dowodów

i materiałów. W dniu [...] listopada 2021 r. skarżący wniósł o orzeczenie o braku uzasadnionych zastrzeżeń co do jego zdrowia i odmowy skierowania na badania lekarskie, i wniósł o umorzenie postępowania w tej sprawie jako bezzasadnego. Uważa, że nie istnieją żadne uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia jako kierowcy. Żadne istotne zastrzeżenia nie wynikają z przesłuchania świadków w tej sprawie, minęło ponad 3 lata od opisanych powyżej zdarzeń drogowych, w trakcie aktualnych przesłuchań świadkowie nie pamiętali dokładnie tych interwencji, a organ II instancji zakwestionował protokoły przesłuchań świadków w roku 2019 r. i nie mogą stanowić dowodów w niniejszym postępowaniu. Nadmienił również, że podczas obecnych przesłuchań, świadkowie koncentrowali się tylko na kwestii winy za powstałe zdarzenia drogowe. Nie potrafili opisać przebiegu interwencji oraz zachowania skarżącego w ich trakcie. Zaprzeczył, że podczas obu kolizji nie był świadomy co do tego, co zaszło i jak doszło do kolizji, że zachowywał się dziwnie, jak gdyby nie był świadomy tego co się stało. Twierdzi, że przez okres 3 lat, które minęły od opisanych zdarzeń aktywnie uczestniczy w ruchu drogowym i nie zaistniały żadne zdarzenia mogące podważać jego predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów. Wskazuje, że uprawnienia do kierowania pojazdami podlegają kontroli gdyż przechodzi badania okresowe w tym zakresie, a niepełnosprawność nigdy nie była przeciwwskazaniem zdrowotnym do kierowania pojazdami. Podkreślił, że Policja nie stwierdziła żadnych problemów z jego zdrowiem, a fakt popełnienia niewielkich wykroczeń nie jest uzasadnionym zastrzeżeniem co do stanu zdrowia kierowcy.

W odpowiedzi na wezwanie, wpłynęła do organu informacja Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w S. , z której wynika, że strona posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności z symbolem przyczyny niepełnosprawności 05-R (upośledzenie narządu ruchu) oraz 07-S (choroby układu oddechowego i krążenia, wydane w dniu [...] listopada 2011 r. na stałe.

Organ I instancji wskazał, że skarżący był sprawcą dwóch zdarzeń w ruchu drogowym w okresie czterech miesięcy. W prowadzonym postępowaniu dowodowym funkcjonariusze Policji likwidujący zdarzenia drogowe z udziałem skarżącego podtrzymali swoje zeznania, iż skarżący nie do końca sprawiał wrażenie jakby był świadomy zaistniałych okoliczności, że nie widział swojej winy w powstałych zdarzeniach. Po za tym uważał, że miał prawo pierwszeństwa podczas manewru cofania z parkingu, ciężko było wyjaśnić skarżącemu zaistniałe zdarzenia oraz jego winę, jednym stwierdzeniem zaprzeczał drugiemu. Nie potrafił wyjaśnić dlaczego doszło do kolizji drogowej, oraz że niemożliwym, a tym samym zastanawiającym jest, nie zauważyć dużego pojazdu jakim jest autobus. W obu przypadkach świadkowie opisanych zdarzeń wskazywali na nerwowe zachowanie skarżącego. Ponadto informacja uzyskana od właściwego organu o posiadaniu przez skarżącego orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanego na stałe, ukazuje faktyczny stan zdrowia skarżącego, który może mieć znaczący wpływ na kierowanie przez stronę pojazdami.

Jak podkreślił organ I instancji, w przedmiotowej sprawie decyzja o skierowaniu strony na badanie lekarskie została podjęta w uzgodnieniu z kierownikiem komórki ruchu drogowego. Decyzja nie przesądza o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów przez skarżącego, a służy jedynie do weryfikacji powziętych przez organ zastrzeżeń. Stwierdzenie o braku lub istnieniu przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy do zadań uprawnionego lekarza, który wydaje stosowne orzeczenie. Umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie dałoby przyzwolenie na tego typu zachowania, zagrażające bezpieczeństwu ruchu drogowego, a tym samym nie zapobiegałoby w przyszłości do doprowadzania kolejnych takich zdarzeń.

Organ I instancji uznał, że przeprowadzone postępowanie z dużym prawdopodobieństwem potwierdza, że stan zdrowia skarżącego budzi wątpliwości co do jego zdolności do kierowania pojazdami. Przedstawione wnioski dowodowe wskazują na uzasadnione i poważne wątpliwości co do stanu zdrowia strony jako kierowcy - sprawcy zdarzeń drogowych, które zostały ujawnione w związku z przeprowadzoną interwencją Policji.

Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji organu I instancji z dnia

[...] listopada 2021 r. podnosząc, brak podstaw do zastosowania art. 99 ust. 1 pkt 2

lit. b u.k.p. Skarżący podkreślił, że nie istnieją żadne uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. Wskazał, że funkcjonariusze Policji w trakcie ponownego przesłuchania w charakterze świadków zeznali, że nie pamiętają dokładnie przedmiotowych interwencji i prosili o posiłkowanie się protokołami przesłuchań

z 2019 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2022 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 99 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p., organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2021 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz ustalenia stan faktycznego sprawy. Wskazał następnie, że skarżący dwukrotnie kierując samochodem osobowym doprowadził do zdarzenia drogowego uderzając w inny pojazd. Z zeznań świadków - funkcjonariuszy Policji wynika, że skarżący na miejscu zdarzenia sprawiał wrażenie, jak gdyby nie miał świadomości tego, co się stało. Miał spowolnione reakcje. Ponadto skarżący uważał, że miał prawo pierwszeństwa podczas manewru cofania z parkingu. Ciężko było wyjaśnić skarżącemu zaistniałe zdarzenia oraz jego winę, jednym stwierdzeniem zaprzeczał drugiemu. Nie potrafił wyjaśnić dlaczego doszło do kolizji drogowej, oraz iż niemożliwym, a tym samym zastanawiającym jest, że nie zauważył dużego pojazdu jakim jest autobus.

Jak zwrócił uwagę organ II instancji, świadkowie, po raz drugi zeznawali ponad dwa lata od zdarzeń drogowych, a zatem nie budzi zdziwienia okoliczność, że nie pamiętali szczegółowo przebiegu zdarzeń. Funkcjonariusze Policji z racji wykonywanych czynności służbowych, bardzo często biorą udział w likwidacji tego rodzaju zdarzeń drogowych, a tym samym nie sposób od nich oczekiwać, że będą pamiętali wszystkie szczegóły, zwłaszcza po tak długim upływie czasu. Stwierdził, że zarzuty skarżącego są w tym zakresie nieuzasadnione. Natomiast orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w S. z dnia [...] listopada 2011 r., z którego wynika, iż skarżący legitymuje się znacznym stopniem niepełnosprawności, ma to znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem świadczy o pogorszeniu się stanu zdrowia skarżącego. Jednocześnie organ podkreślił, iż wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nie musi łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwwskazań zdrowotnych kierowcy do kierowania pojazdami. W ocenie organu II instancji, w realiach niniejszej sprawy, takie prawdopodobieństwo istnieje. Natomiast dopiero w wyniku przeprowadzonych badań powinno być ostatecznie ustalone i przesądzone czy rzeczywiście istnieją u skarżącego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Słusznie organ I instancji wskazał, że celem nadrzędnym jest zapewnienie maksymalnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dlatego też niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale także w okresie późniejszym.

W. J. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję organu II instancji z dnia [...] lutego 2022 r., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego.

Wnoszący skargę w jej uzasadnieniu podniósł że wniosek Komendanta Powiatowego Policji w L. o skierowanie na badania lekarskie był lakoniczny, rutynowy, automatyczny, nieumotywowany i nie zawierał żadnych argumentów. Policja w swoim wniosku nie wykazała i nie wskazała żadnych uzasadnionych zastrzeżeń co do zdrowia skarżącego. Podstawą złożenia wniosku były dwie kolizje, dwa wykroczenia drogowe, za które skarżący został ukarany mandatami. Były to niewielkie kolizje, powodujące znikome uszkodzenia pojazdów. Takie jakie zdarzają się każdemu kierowcy. Nie powodujące istotnego zagrożenia w ruchu.

Skarżący podniósł, że organ I instancji trzy razy rozpatrywał przedmiotową sprawę, za każdym razem popełniając błędy i niedopatrzenia w procedurze administracyjnej. Organ II instancji nie uwzględnił argumentów i zastrzeżeń zawartych w odwołaniu i utrzymał w mocy najnowszą decyzję organu I instancji.

Decyzjom organów obu instancji skarżący zarzucił naruszenie norm postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. nieprawidłowe rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności dowodów z zeznań świadków, nieprawidłową ocenę zeznań świadków i przyznanie im mocy dowodowej, uzasadniającej skierowanie skarżącego na badania lekarskie. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, gdyż obrona racji skarżącego w trakcie interwencji Policjantów i korzystanie z prawa do obrony doprowadziło do skutku w postaci wniosku o skierowania skarżącego na badania, czy jest w stanie kierować pojazdami.

Skarżący nie zgodził się z decyzjami organów obu instancji i stwierdził, że nie zostały udowodnione - zgodnie z przepisami - obiektywne i uzasadnione zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia. Zarzucił decyzji brak podstaw, stosownie do art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. Żadne zastrzeżenia nie zostały wskazane we wniosku Policji wszczynającym postępowanie, ani też żadne istotne zastrzeżenia nie wynikają z przesłuchań świadków.

Jak podniósł skarżący, jego uprawnienia do kierowania pojazdami wciąż podlegają kontroli, gdyż dla ważności prawa jazdy, przechodzi on okresowe badania lekarskie, wykonane przez uprawnionych lekarzy, stwierdzające, czy nie występują przeciwskazania zdrowotne do kierowania przez skarżącego pojazdami. Podkreślał wielokrotnie, że w 2018 r. przeszedł stosowne badania lekarskie, wykonane przez uprawnionych lekarzy, potwierdzające, że nie występują przeciwskazania zdrowotne

do kierowania przez niego pojazdami. Skarżący twierdzi, że od tego czasu stan jego zdrowia nie uległ pogorszeniu. Kolejne takie badanie będzie odbywał w sierpniu

2022 r. Nie jest konieczny jakiś dodatkowy akt administracyjny w tym przedmiocie.

Zauważył, że prowadząc (po raz drugi) postępowanie w 2019 r. organ I instancji przeprowadził przesłuchanie świadków bez udziału skarżącego, bez powiadamiania skarżącego. Skarżący uważa, że urzędnicy spisali tendencyjne protokoły celem naprawienia lakoniczności i bezzasadności wniosku Policji oraz pierwszej decyzji organu I instancji wydanej w tej sprawie. Zeznania policjantów są wyraźnie pisane na jednym wzorcu i w obu zeznaniach, opisujących dwa różne zdarzenia, które wydarzyły się w różnym czasie, powtarzają się te same zdania. Wskazuje to na tendencyjność sprawy, jedynie dla wykazania, że pierwotnie podjęte decyzje przeciwko skarżącemu, a więc wniosek Policji i pierwsza decyzja organu I instancji były uzasadnione. Wadliwość tych przesłuchań była podstawą uchylenia drugiej decyzji organu II instancji z [...] listopada

2019 r. Protokoły przesłuchań świadków i ich zeznania z 2019 r. nie powinny być brane pod uwagę jako dowód w niniejszej sprawie. Jednakże, przy trzecim rozpatrywaniu sprawy w 2021 r., urzędnicy i Policjanci odwoływali się do tych zeznań

Doszło, nieprawidłowo do odczytania tamtych wadliwych protokołów przesłuchań świadków z 2019 r. i tym samym włączenia ich jako dowodów w aktualnie prowadzonym postępowaniu. Wadliwość ta nie została jednak wzięta pod uwagę przez organ II instancji przy rozpatrywaniu odwołania skarżącego.

Według skarżącego, zeznania świadków poczynione w 2021 r. nie powinny być brane pod uwagę jako prawidłowy dowód dający podstawę do wydania decyzji

w sprawie. Od opisywanych zdarzeń drogowych minęły ponad 3 lata i w trakcie aktualnych przesłuchań świadkowie twierdzili, że nie pamiętają przebiegu interwencji

i prosili o posiłkowanie się protokołami przesłuchań z 2019 r. Świadkowie nie byli w stanie dokładnie opisać zachowania skarżącego w ich trakcie. Jak twierdzili ze względu na upływ czasu i wielość podobnych zdarzeń, nie są w stanie rzetelnie opisać przebiegu tamtych interwencji. Pamiętają tylko ogólny przebieg zdarzeń. Chcieli przypomnieć sobie zdarzenia w oparciu o poprzednio sporządzane protokoły przesłuchań, gdyż już zatarły im się w pamięci rodzaj i przebieg tamtych interwencji. Powtarzali, że nie pamiętają kto co powiedział, kto jak się zachowywał. Świadkowie koncentrują się tylko na tym, że skarżący kwestionował swoją winę przy zaistnieniu tamtych zdarzeń i był nerwowy.

Skarżący podkreślił, iż okoliczność, że kwestionował swoją winę, nie powinna

w żadnym razie być podstawą do kierowania skarżącego na badania stanu jego zdrowia, gdyż miał prawo, w świetle prawa karnego, bronić się, dyskutować z Policjantami, stawiać żądania i przedstawiać swój punkt widzenia. Nerwowe zachowanie w takich okolicznościach jest całkiem naturalne, są to typowe ludzkie emocje po spowodowaniu kolizji. Kwestionowanie winy, rozmowy z Policjantami i forsowanie swojego punktu widzenia, nawet wbrew zdaniu Policjantów, to nie jest argument za tym, by uznać zachowania skarżącego jako dziwne, jakby był nieświadomy co się stało.

Skarżący podkreślił, że w trakcie przesłuchań, które odbyły się już w obecności skarżącego, Policjanci nie byli już tak kategoryczni w swoich zeznaniach, co do tego, że zachowanie skarżącego było nietypowe, mogące rodzić wątpliwości co do jego stanu zdrowia jako kierowcy. Skoro świadkowie nie pamiętają przebiegu tamtych zdarzeń, to zeznania takich świadków nie mogą być podstawą do wydania decyzji. W ograniczonym zakresie przypomnieli sobie te zdarzenia po odczytaniu poprzednich zeznań złożonych w 2019 r. Jednakże procedowanie i opieranie się na zeznaniach z 2019 r. nie może być podstawą do wydania decyzji, gdyż poprzednie przesłuchania odbyły się wbrew obowiązującym przepisom. W trakcie obecnie prowadzonych przesłuchań nieprawidłowo – zdaniem skarżącego - prowadzący przesłuchanie prowadził do odczytania tamtych zeznań. W przypadku świadka M. G. teza (cytat) "nie do końca sprawiał wrażenia jakoby był świadomy zaistniałych okoliczności", wprost została przeniesiona z protokołów zeznań z 2019 r., do aktualnie sporządzanych protokołów. Było to powodem wniesienia przez skarżącego zastrzeżeń do protokołu.

Skarżący zanegował stanowisko organu II instancji, że dowód z zeznań świadków, nie pamiętających przebiegu zdarzeń, nie stanowi wady proceduralnej niniejszego postępowania. Uważa, że jest to podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania, przeciągającego się do ponad 3 lat i wielokrotnie poprawianego.

Według skarżącego, całe niniejsze postępowanie zostało nakierowane na "obronienie" wniosku Policji. Jak to ujęto w uzasadnieniu decyzji, Starosta "zawierzył" organowi kontroli ruchu (Policji), że sporządzając wniosek oparto się na obiektywnych i uzasadnionych podstawach. Kierownictwo ruchu drogowego komendy Policji podjęło decyzję o skierowaniu skarżącego na badania, ale jak wskazał to świadek S. O. - tylko ze względu na wiek. Zdaniem skarżącego, sam wiek kierowcy nie może zostać uznany i przyjęty za przesłankę potwierdzającą uzasadnione i poważne wątpliwości co do stanu zdrowia. Innych przesłanek, podstaw, wątpliwości i zastrzeżeń Policja w swoim wniosku nie podniosła i nie zgłosiła. Po prostu nie było innych.

Dalej skarżący argumentował, że upływ czasu sam przez się zweryfikował

i wykazał, że nie istnieją przeciwskazania do kierowania przez skarżącego pojazdami

i nie istnieją zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia jako kierowcy. Aspekt powołany

w decyzji organu II instancji o zagrożeniu bezpieczeństwa ruchu drogowego stał się bezzasadny.

Skarżący wskazał, że orzeczenie o stopniu niepełnosprawności posiada od dłuższego czasu i na długo przed zdarzeniami drogowymi z 2018 r. prowadził pojazdy i uczestniczył w ruchu drogowym będąc niepełnosprawnym. Założenie, że niepełnosprawność sama w sobie świadczy o pogarszaniu zdrowia jest nieuprawnione i bezpodstawne. Niepełnosprawność skarżącego (orzeczony stopień niepełnosprawności), w świetle przechodzonych badań lekarskich i obowiązujących przepisów, nigdy nie była przeciwskazaniem zdrowotnym do kierowania pojazdami. Uważa, iż odgórne założenie, że orzeczenie o niepełnosprawności rodzi wątpliwości

co do stanu zdrowia osoby jako kierowcy jest dyskryminujące i prowadzi do konkluzji,

że każdego kierowcę z takim orzeczeniem należałoby skierować na badania kontrolne, a tak przecież nie jest. Orzeczenie samo w sobie nie powinno być postrzeganie negatywnie w kontekście podejrzeń co do stanu zdrowia.

Skarżący zaprzeczył, że podczas obu kolizji z [...] czerwca 2018 i [...] października 2018 r., nie był świadomy co do tego co zaszło i jak doszło do kolizji. Nigdy nie zaprzeczał że miały miejsce kolizje i uszkodzenia pojazdów. Nigdy nie twierdził, że nie doszło do kolizji. Zaprzeczył że zachowywał się dziwnie, jak gdyby nie był świadomy tego co się stało.

Skarżący przytoczył następnie swój opis przebiegu zdarzeń po ww. kolizjach.

Argumentował następnie, że zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. zastrzeżenia powinny być obiektywne i uzasadnione, a nie prawdopodobne, potencjalne. Uważa, że sam fakt popełnienia niewielkich wykroczeń, nerwowość przy pokolizyjnym spotkaniu z policjantami i kwestionowania winy przez kierowcę nie jest uzasadnionym zastrzeżeniem co do stanu zdrowia kierowcy. To że bronił się kwestionując swoją winę i byłem nerwowy jest jednym z głównych podstaw decyzji organu I instancji.

W piśmie z dnia [...] marca 2022 r., uzupełniającym skargę, skarżący ponowił żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania administracyjnego. Wydanej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. u.k.p., które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący ponowił argumentację skargi. Uważa, że dokumentem świadczącym

na jego korzyść były wyniki okresowych badań lekarskich z 2018 r. wykonywanych

na potrzeby wydłużenia ważności prawa jazdy, zostały one jednak zignorowane zarówno przez organ I instancji, jak i organ odwoławczy, zaś decyzje obu organów wydane zostały w oparciu w odległe i zamazane wspomnienia funkcjonariuszy policji, co stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W załączeniu do skierowanego do Sądu pisma z dnia [...] sierpnia 2022 r., skarżący przesłał kopię orzeczenia lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2022 r. stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Według skarżącego, wskazane orzeczenie potwierdza bezzasadność kierowania skarżącego na badania zaskarżoną decyzją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a.") a nadto, rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiot skargi w niniejszej sprawie stanowi decyzja Kolegium z dnia [...] lutego 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] listopada 2021 r. o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 99 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 75 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.), zwanej dalej "u.k.p." . Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie lekarskie, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Z art. 75 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, który pozostaje w ścisłym związku z powołanym wyżej przepisem wynika, że badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia.

Powołane wyżej przepisy nie wskazują wprost jakie zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy są wystarczające, by skierować go na przedmiotowe badanie. Mowa jest w nich bowiem tylko o tym, by były one uzasadnione i poważne, co oznacza, że właściwy organ administracji po otrzymaniu informacji poddającej w wątpliwość należytą zdolność psychofizyczną kierowcy winien przeprowadzić postępowanie celem oceny, czy w konkretnym badanym przypadku zastrzeżenia są rzeczywiście tego rodzaju, że uzasadniają wydanie decyzji w oparciu o powołany art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przy interpretacji powyższej przesłanki należy mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Oczywistym zatem być musi, że dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą w tym zakresie sprawność i to nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego z nich korzystania. W interesie społecznym jest bowiem, aby wszyscy kierowcy posiadali predyspozycje zdrowotne do prowadzenia pojazdów silnikowych, w sposób który nie będzie zagrażał nie tylko ich zdrowiu i życiu, lecz również wszystkich innych użytkowników dróg. Dlatego też zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy powinny dotyczyć tego rodzaju aspektów zdrowia, które mogłyby mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów a sformułowanie, że mają być uzasadnione oznacza, że są one oparte na słusznych i usprawiedliwionych podstawach (tak np. wyroki NSA z dnia 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1170/19, z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 514/19 z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt

I OSK 1051/16).

Chodzi więc o takie sytuacje, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się pewnych obiektywnych okoliczności faktycznych, którym trudno jest z góry zaprzeczyć jako mającym wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu bez dodatkowej, medycznej weryfikacji stanu zdrowia kierowcy. Podkreślić przy tym należy, że wydanie decyzji kierującej na badanie lekarskie nie musi łączyć się z pewnością co do istnienia przeciwskazań zdrowotnych kierowcy do prowadzenia pojazdów. Organ nie musi zatem udowadniać, że takowe istnieją. Wystarczające jest jedynie prawdopodobieństwo istnienia tych okoliczności. Ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii pozostawione zostało uprawnionym lekarzom. Oznacza to równocześnie, że skierowanie na badanie lekarskie nie jest równoznaczne z pozbawieniem kierowcy uprawnienia do kierowania, lecz jego celem jest wyjaśnienie istniejących w tym przedmiocie wątpliwości. Celem badania jest bądź to stwierdzenie istnienia przeciwskazań do kierowania pojazdami bądź konkluzja, że takie przeciwskazania nie występują. Poddając się takim badaniom kierowca umożliwia zatem wyjaśnienie zaistniałych wątpliwości przez lekarza uprawnionego do badania kierowców.

W rozpoznawanej sprawie wniosek o poddanie skarżącego badaniu na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. złożyła Policja po stwierdzeniu zaistnienia dwóch zdarzeń drogowych z udziałem skarżącego, w których wykonując manewr cofania pojazdu uderzył w autobus i samochód osobowy. Skarżący kwestionował swoją winę w zaistniałych zdarzeniach drogowych, jednakże nie zażądał ustalenia tej kwestii w postępowaniu sądowym. Okoliczność ta nie ma jednak znaczenia w niniejszej sprawie tak jak ustalenia dokonane przez organ, a wynikające z zeznań świadków, że skarżący był zdenerwowany podczas ustalania okoliczności zdarzeń. Przyznać należy rację skarżącemu, że zdenerwowanie w takich okolicznościach nie jest odosobnionym przypadkiem i często nie świadczy o stanie zdrowia sprawcy zdarzenia lecz jest reakcją organizmu na takie niespodziewane zdarzenie.

Z akt sprawy wynika, że skarżący jest osobą w wieku senioralnym i okoliczność ta mogła przyczynić się do zaistniałych zdarzeń drogowych. Nadto posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności w związku z upośledzeniem narządu ruchu oraz chorobami układu oddechowego i krążenia. Posiadanie przez kierującego pojazdem orzeczenia o stopniu niepełnosprawności nie wyklucza takiej osoby z uczestnictwa w ruchu drogowym, jednakże nie można pominąć takiej okoliczności przy ocenie zdarzeń drogowych. Organ po uzyskaniu informacji od Policji, że miały miejsce takie zdarzenia nie może sam zweryfikować stanu zdrowia kierowcy. Temu służy skierowanie na badanie lekarskie w celu wykluczenia z uczestnictwa w ruchu drogowym, bądź potwierdzenia stanu zdrowia umożliwiającego dalsze korzystanie z posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami.

Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które może być poważnie zagrożone przez kierowcę, który na skutek własnych ograniczeń zdrowotnych w czasie prowadzenia pojazdu może stworzyć niebezpieczeństwo dla innych uczestników ruchu drogowego, wymaga sprawdzenia rzeczywistych i aktualnych predyspozycji skarżącego do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie można poprzestać na akceptacji twierdzeń skarżącego, że jego schorzenia pozwalają mu na uczestnictwo w ruchu drogowym a okresowe badania kontrolne są uwiarygodnieniem tych twierdzeń.

Jak wynika z ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy, nawet w sytuacji, gdy kierowca poddaje się okresowemu badaniu, mogą wystąpić okoliczności uzasadniające zastrzeżenia co do stanu jego zdrowia skutkujące koniecznością poddania się badaniu lekarskiemu częściej aniżeli co dwa czy cztery lata.

Poddanie skarżącego badaniu na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. pozwala obiektywnie i szybko wyjaśnić zaistniałe wątpliwości, które w niniejszej sprawie mają dostateczne i wiarygodne uzasadnienie.

Sąd zwrócił uwagę na nadmiernie wydłużone prowadzenie postępowania w tej sprawie, albowiem zebrane przez organ I instancji dowody umożliwiały wydanie decyzji wcześniej aniżeli po dwukrotnym uchyleniu decyzji tego organu przez Kolegium. O ile organ odwoławczy dostrzegał braki w postępowaniu dowodowym, to miał możliwość skorzystania z przepisu art. 136 k.p.a. a tym samym przyspieszenia wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

W tej sytuacji, mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Orzeczenia przytoczone w uzasadnieniu wyroku są dostępne w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl