Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 152/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
658
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50  ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1970 nr 16 poz 134
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spraw.) Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi J. A. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie wydania decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] września 1977 r. w związku z orzeczeniem Sądu Honorowego [...] [...], pozbawił [...] J.A. stopnia oficerskiego i przeniósł go do rezerwy.

W dniu 26 października 2009 r. do Dowódcy Marynarki Wojennej wpłynęło pismo J. A., w którym wnosił o uregulowanie służby w Marynarce Wojennej podnosząc, że w rozkazie personalnym Nr [...] z dnia [...] września 1977 r. podano dyscyplinarną podstawę zwolnienia ze służby wojskowej, natomiast w opinii służbowej wskazano trudności w pełnej adaptacji do warunków służby i stale narastających zadań jako przyczyny zwolnienia. Następnie pismem z dnia 27 listopada 2009 r. w nawiązaniu do poprzedniego pisma, zainteresowany wystąpił z żądaniem wypłacenia odszkodowania w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, stosownie do art. 116 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Dowódca Marynarki Wojennej postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca

2010 r. stwierdził, iż nie jest organem właściwym w sprawie zwolnienia wnioskodawcy z zawodowej służby wojskowej i przekazał jego wnioski Ministrowi Obrony Narodowej na podstawie art. 65 § 1 kpa jako organowi właściwemu.

Pismem z dnia 7 kwietnia 2010 r. Minister Obrony Narodowej wyjaśnił zainteresowanemu, iż w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 116 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), gdyż w dniu wejścia w życie wskazanej ustawy nie pełnił on zawodowej służby wojskowej. Wskazał także, iż pełnienie przez J. A. zawodowej służby wojskowej regulowała ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134 ze zm.), która w art. 50 ust. 1 pkt 4 przewidywała zwolnienie żołnierza z zawodowej służby wojskowej w razie utraty stopnia wojskowego. Organ podał również, że podstawę zwolnienia stanowił rozkaz personalny Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 1977 r., a nie opinia służbowa wydana za okres służby, zaś zwolnienie nastąpiło zgodnie z prawem, wskutek utraty stopnia wojskowego orzeczeniem Sądu Honorowego [...] z dnia [...] lipca 1977 r. Potwierdził to Wojskowy Sąd Garnizonowy [...], który postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. nie uwzględnił wniosku J.A. o uznanie bezskuteczności decyzji Nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 1977 r. pozbawiającej go stopnia wojskowego.

Kolejnym pismem, które wpłynęło do Ministra Obrony Narodowej w dniu 21 kwietnia 2010 r., zainteresowany ponowił żądanie zawarte w poprzednim piśmie, domagając się rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi Minister Obrony Narodowej w piśmie z dnia 11 maja 2010 r. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 7 kwietnia 2010 r.

W dniu 13 maja 2010 r. do Ministra Obrony Narodowej wpłynęło pismo J. A. zatytułowane "Wezwanie ponowne – brak odpowiedzi", zawierające żądanie jak w poprzednich pismach z dnia 26 października 2009 r. i 21 kwietnia 2010 r., które organ potraktował jako zażalenie na niezałatwienie w ustawowym terminie sprawy z wniosku z dnia 15 kwietnia 2010 r. (data wpływu 21 kwietnia 2010 r.) i poinformował zainteresowanego, że odpowiedź została przesłana pismem w dniu 11 maja 2010 r.

W dniu 27 lipca 2010 r. do organu wpłynęło kolejne pismo J.A. zawierające propozycję zawarcia ugody na podstawie art. 114 kpa, na które organ odpowiedział pismem z dnia 27 lipca 2010 r.

W skardze na bezczynność Ministra Obrony Narodowej wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, J. A. wskazał na odmowę wydania przez organ decyzji administracyjnej uchylającej zwolnienie ze służby oraz zwrócił się o ustalenie przez Sąd rozwiązania stosunku służbowego. Ponownie powołał się na rozbieżność pomiędzy dyscyplinarną podstawą zwolnienia ze służby wojskowej w rozkazie Nr [...], a podstawą wynikającą z trudności adaptacyjnych podaną w opinii służbowej z dnia 12 grudnia 1977 r. W uzasadnieniu podniósł, że brak uregulowania powyższej sprawy spowodował i powoduje nadal wymierne negatywne skutki w jego życiu zawodowym.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił chronologię korespondencji pomiędzy organem, a skarżącym oraz stwierdził, że sprawa zwolnienia J. A. z zawodowej służby wojskowej nie wymagała wydania ponownej decyzji, gdyż została rozstrzygnięta ostatecznym rozkazem Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] września 1977 r. Natomiast skarżący w swoich wnioskach nie występował z żadnymi żądaniami dotyczącymi wzruszenia przedmiotowego rozkazu w trybie nadzwyczajnym, ani też nie wskazywał żadnych nowych okoliczności mogących stanowić podstawę do wydania decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt III SAB/Gd 4/11, przekazał sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym oraz poglądami piśmiennictwa, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, s. 86).

W rozpoznawanej sprawie J. A. żądał wydania przez Ministra Obrony Narodowej decyzji administracyjnej "ustalającej zwolnienie ze służby" z uwagi na rozbieżność co do przyczyny zwolnienia, podanej w rozkazie personalnym Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] września 1977 r. oraz opinii służbowej za okres służby wojskowej, w której jako przyczynę zwolnienia wskazano trudności w pełnej adaptacji do warunków służby i stale wzrastających zadań. Okolicznością bezsporną w sprawie jest, iż skarżący powyższym rozkazem personalnym, wydanym w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134 ze zm.), został pozbawiony stopnia wojskowego, a następnie zwolniony ze służby i przeniesiony do rezerwy. Zgodnie bowiem z treścią art. 49 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie zwolnienia, organem właściwym do jego dokonania był Minister Obrony Narodowej lub określony przez niego organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 50 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, żołnierza zwalniało się z zawodowej służby wojskowej w razie utraty stopnia wojskowego, co w przypadku skarżącego nastąpiło orzeczeniem Sądu Honorowego [...] z dnia [...] lipca 1977 r. Przedmiotowy rozkaz stał się ostateczny i dotychczas nie został wyeliminowany z obrotu prawnego. Wskazać przy tym należy, że Wojskowy Sąd Garnizonowy [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego o uznanie bezskuteczności rozkazu Nr [...] Ministra Obrony Narodowej. Podkreślenia wymaga, iż zarówno poprzednio obowiązująca ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak też ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), nie przewidują wydania decyzji administracyjnej ustalającej zwolnienie ze służby, czy też rozwiązanie stosunku służbowego.

Zasadnie zatem Minister Obrony Narodowej udzielał jedynie pisemnych odpowiedzi na kolejne wystąpienia skarżącego, które jak wynika z akt sprawy, zostały mu doręczone. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że organ pozostawał w bezczynności, skoro nie miał podstaw do wydania decyzji administracyjnej.

Zgodzić się także należy z organem, iż skarżący w swoich wnioskach nie występował o wzruszenie rozkazu o zwolnieniu go ze służby w trybach nadzwyczajnych. Analiza tych wniosków nie daje żadnych podstaw do doszukiwania się takich intencji J. A.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.