Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 394/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 252 par. 2, art, 257, art. 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak- Sikora po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu "[...]" od zarządzenia starszego referendarza sądowego w Wojewódzkim Sadzie Administracyjnym z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 394/14 w sprawie ze skargi "[...]" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w "[...]" z dnia 31 stycznia 2014 r., nr "[...]" w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wybudowania obiektów postanawia oddalić sprzeciw .


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Olsztynie odmówił "[...]"przyznania prawa pomocy, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt II OZ 656/15, odrzucił zażalenie "[...]"i oddalił zażalenie "[...]"na powyższe postanowienie.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 21 lipca 2015 r., Skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OZ 828/16, oddalił zażalenie Skarżących na to zarządzenie. Zarządzenie to stało się prawomocne z dniem 31 sierpnia 2016 r.

Postanowieniami z dnia 16 czerwca 2016 r., tut. Sąd odmówił Skarżącym przyznania prawa pomocy.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 8 września 2016 r. Skarżący zostali wezwani do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II z dnia 21 lipca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł.

Skarżący, pismem z dnia 26 września 2016 r., ponownie wnieśli o przyznanie im prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 28 października 2016 r., tut. Sąd odrzucił skargę.

Zarządzeniem z dnia 10 listopada 2016 r. starszy referendarz sądowy

w Wojewódzkim Sądzie Administracyjny, w Olsztynie pozostawił bez rozpoznania wniosek "[...]"z dnia 26 września 2016 r. o przyznanie prawa pomocy, gdyż w wyznaczonym terminie skarżący nie złożył urzędowego formularza wniosku PPF, a ponadto nie przedłożył żądanych dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych.

W złożonym sprzeciwie skarżący podniósł, że zarządzenie jest niezgodne z treścią jego wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu. Jednocześnie, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a.

Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że referendarz sądowy prawidłowo pozostawił wniosek skarżącego bez rozpoznania. Nie jest kwestionowanym w sprawie, że skarżący nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na obowiązującym formularzu urzędowym do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia. Podkreślić zaś należy, że powołane przepisy nie pozwalają na dowolność w zakresie podejmowania przez referendarza sądowego rozstrzygnięcia, gdyż wyraźnie nakazują pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 260 p.p.s.a., orzeczono jak

w sentencji.