Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 49/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1647
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 57a, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 48 ust. 2 pkt 2, art. 48 ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 50, art. 52 ust. 1 pkt 1, art. 55, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 86
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 i 2, par. 4 ust. 1, par. 5 ust. 1, par. 6 ust. 1,par. 7 ust. 1, par. 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant ref. stażysta Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] grudnia 2015 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta P. na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") i art. 54 u.p.z.p. w zw. art. 64 u.p.z.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") ustalił na rzecz J. M. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty na działce nr [...], arkusz [...], obręb P., położonej przy ul. S. [...] w P.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...] marca 2015 r. wpłynął wniosek inwestora o ustalenia warunków zabudowy dla niniejszej inwestycji. Z uwagi na braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu przedsięwzięcia konieczne stało się wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji przytoczył przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie, wskazując zarazem, że obszar analizowany, o jakim mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), został zakreślony w odległości 57 m od granic działki objętej omawianym wnioskiem. Odległość ta stanowi trzykrotność szerokości elewacji frontowej nieruchomości inwestora. Działki, przez które przebiega granica obszaru analizowanego, zostały również poddane badaniu. Tak wyznaczony obszar tworzy całość pozwalają na ustalenie warunków dla rozważanej inwestycji. Organ I instancji stwierdził, że w obszarze analizowanym dominuje funkcja mieszkalna jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej. Zabudowę tę uzupełnia zabudowa gospodarczo-garażowa, a na pojedynczych działach towarzyszy jej również zabudowa usługowa. Wnioskowana wiata, służąca jako zadaszenie miejsca postojowego, wraz z częścią gospodarczą realizuje funkcję uzupełniającą względem funkcji mieszkalnej, kontynuując tym samym funkcje zabudowy w obszarze analizowanym. Budynki mieszkalne zlokalizowane są głównie we frontowych częściach działek i tworzą regularne linie zabudowy. Na pojedynczych działkach budynki są usytuowane w głębi terenu. Budynek na działce sąsiedniej, przy ul. S. [...], jest usytuowany w odległości ok. 2,5 m od linii rozgraniczającej tę ulicę, a budynek przy ul. F. [...] jest zlokalizowany w odległości ok. 5 m od granicy z ul. S. Wnioskowana wiata jest położona w odległości 1,7 m od linii rozgraniczającej budynek mieszkalny jednorodzinny, zlokalizowany na działce inwestora o 3 m. Niemniej w opinii z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], Zarząd Dróg Miejskich w P. odstąpił od wymogu zachowania odległości wiaty od zewnętrznych krawędzi jezdni zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460). Możliwe jest zatem wyznaczenie linii zabudowy w sposób opisany we wniosku inwestora. Ponadto w obszarze analizowanym średni wskaźnik intensywności zabudowy dla całej zabudowy wynosi ok. 23,2%, a dla zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej wolnostojącej – ok. 19,4%. Wnioskowana wiata jest obiektem pomocniczym i zgodnie z normą techniczną PN-ISO 9836:1997 powierzchnia przez nią zajmowana nie jest wliczana do powierzchni zabudowy. Tym samym możliwe było również wyznaczenie tego parametru zgodnie z wnioskiem. Średnia szerokość elewacji frontowej dla wszystkich budynków mieszkalnych jednorodzinnych w obszarze analizowanym wynosi ok. 11 m, co przy tolerancji 20% stanowi od ok. 8,8 m do ok. 13,2 m. Szerokość wnioskowanej wiaty w części frontowej wynosi 4 m, a łącznie z elewacją frontową budynku mieszkalnego – ok. 13 m. Konsekwentnie zatem także ten wskaźnik nawiązuje do dotychczasowej zabudowy. Budynki mieszkalne jednorodzinne mają głównie do dwóch kondygnacji nadziemnych i wysokość do ok. 9 m dla dachu stromego lub ok. 8 m dla dachu płaskiego. Budynku uzupełniającej, tj. budynku gospodarczo-garażowe, wiaty i niewielkie budynku usługowe, mają jedną kondygnację i wysokość ok. 4 m. Wnioskowana wiata ma wysokość do 3,3 m, a zatem kontynuuje parametry istniejącej zabudowy. Wreszcie budynki są przykryte dachami płaskimi i skośnymi o zróżnicowanej geometrii i kątach nachylenia połaci dachowych od ok. 30° do ok. 45°. Wnioskowana wiata nawiązuje również pod tym względem do obiektów budowlanych występujących w obszarze analizowanym. Organ I instancji uznał na tej podstawie, że wymóg dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. został spełniony w rozpatrywanej sprawie. Ponadto stwierdzono, że inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do realizacji przedsięwzięcia, a nadto nie zachodzi potrzeba uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Jednocześnie w rozpatrywanej sprawie nie miały zastosowania przepisy odrębne, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Organ I instancji wyjaśnił zarazem, że przepis ten nie dotyczy przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Wspomniane przepisy wykonawcze znajdują bowiem zastosowanie na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. W tej sytuacji zasadne w ocenie organ I instancji było ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. M. G. odwołał się od powyższej decyzji z dnia [...] lipca 2015 r.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja narusza jego interes i stanowi próbę zaakceptowania naruszenia prawa przez inwestora, poprzez legalizację samowolnego postawienia wiaty w odległości 1 m od granicy z jego nieruchomością. Co więcej, przedmiotowy obiekt budowlany jest wysunięty poza linię zabudowy, a inwestor wykonał także drugi zjazd z posesji w celu komunikacji samochodowej. Skarżący zaznaczył również, że omawiane przedsięwzięcie może negatywnie oddziaływać na jego zdrowie ze względu na fakt, że wiata jest zlokalizowana niezgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1659) oraz art. 127 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] lipca 2015 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, podzielając ustalenia faktyczne organu I instancji. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. przytoczyło przepisy, które w jego ocenie powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, oraz wyjaśniło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza jeszcze uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dopiero na etapie postępowania o udzielenie wspomnianego pozwolenia organy administracji publicznej będą badały zgodność konkretnej inwestycji z przepisami prawa budowlanego i stosownych aktów wykonawczych. Dokonywanie obecnie, w ramach postępowania o ustalenie warunków zabudowy, takiej weryfikacji byłoby przedwczesne. Tym bardziej, że decyzja lokalizacyjna określa jedynie ogólnie kształt przyszłej inwestycji. Organ II instancji zaznaczył również, że ochrona interesu osób trzecich, o jakiej mowa w art. 6 ust. 2 u.p.z.p., opiera się na kryteriach obiektywnych, a zatem konieczne jest wskazanie uprawnienia wynikającego z określonej normy prawnej, które ma być naruszone w wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy o danej treści. Nie wystarczy natomiast w tej mierze samo subiektywne przekonanie osoby trzeciej, że określone przedsięwzięcie narusza jej interes.

Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. M. G. zaskarżył powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2009 r., II OSK 503/08, uznano dopuszczalność rozstrzygania o usytuowaniu obiektu budowlanego przy granicy nieruchomości już w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Pogląd ten ma istotne znaczenie, gdyż aktualnie zasadniczo nie jest już wymagane pozwolenie na budowę przy lokalizacji budynku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

Na wstępie należy zauważyć, że pismem z dnia [...] marca 2015 r. J. M. zwróciła się do Prezydenta Miasta P. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zadaszenia nad miejscem postojowym z częścią gospodarczą na działce nr [...], arkusz [...], obręb P., położonej przy ul. S. [...] w P. (k. 1-6 akt adm. organu I instancji) w celu jej legalizacji. Do wniosku dołączono m.im. zawiadomienie PINB dla Miasta P. z dnia [...] stycznia 2015 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wiaty wybudowanej na nieruchomości przy ul. S. [...] oraz postanowienie wymienionego organu nadzoru budowlanego z dnia [...] stycznia 2015 r. wydane w trybie art. 48 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w którym zobowiazano J. M. do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej wiaty. Bezsporne jest również, iż dla powyższego terenu nie obowiązuje obecnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika przy tym z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Konkluzję tę potwierdza także art. 59 ust. 1 u.p.z.p., w świetle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Szczegółowy tryb sprawdzania, czy dana inwestycja spełnia wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., został określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Jak wynika przy tym z § 3 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, niemniejszej jednak niż 50 m.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że na potrzeby kontrolowanego postępowania sporządzona została analiza urbanistyczna z dnia [...] maja 2015 r. (k. 56-65 akt adm. organu I instancji). W opracowaniu tym wskazano, że obszar analizowany został wyznaczony w odległości 57 m od granic działki inwestora, co odpowiada trzykrotności szerokości frontu tej nieruchomości (3 x 19 m). Do obszaru analizowanego zaliczono również w całości działek, przez które przechodziła granica badanego terenu. Zdaniem Sądu zakreślony w ten sposób obszar obejmuje pewien zespół zabudowy, tworzący całość urbanistyczną i tym samym stanowiący adekwatny punkt wyjścia ustalenia parametrów znajdujących się tam obiektów budowlanych. Dlatego też należy uznać, że spełniony został wymóg, o jakim mowa w § 3 powołanego rozporządzenia.

Jak wskazano w wymienionej analizie urbanistycznej, na badanym obszarze dominuje funkcja mieszkaniowa jednorodzinna w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej. Zabudowa ta jest jednocześnie uzupełniona zabudową realizującą funkcję gospodarczo-garażową, a pojedynczych nieruchomościach – także funkcję usługową. Wiata, której dotyczy niniejsza sprawa, pełni funkcję gospodarczo-garażową, a zatem kontynuuje rozważany parametr.

Zgodnie z § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z analizy urbanistycznej wynika, że budynki mieszkalne są usytuowane w badanym obszarze głównie we frontowych częściach działek i tworzą regularnie linie zabudowy. Na pojedynczych działkach budynki są usytuowane w głębi terenu. Z kolei budynek na działce sąsiedniej przy ul. S. [...] jest usytuowany w odległości ok. 2,5 m od linii rozgraniczającej ulicę. Natomiast budynek przy ul. F. [...] znajduje się w odległości ok 5 m od granicy z ul. S. Z wnioski z dnia [...] marca 2015 r. wynika, że przedmiotowa wiata ma być zlokalizowana w odległości ok. 1,70 m od frontu działki inwestora, a zatem należy przyjąć, że w omawianym zakresie przedsięwzięcie nawiązuje do istniejącej zabudowy.

Prawodawca wskazuje zarazem w § 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Z analizy urbanistycznej wynika, że rozważany parametr przyjmuje w badanym obszarze wartość ok. 23,2% dla całej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i ok. 19,4% dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej. We wspomnianym opracowaniu oraz w kontrolowanych decyzjach wskazano przy tym, że przedmiotowa wiata jest obiektem o charakterze pomocniczym, a zatem jej powierzchnia w świetle normy technicznej PN-ISO 9836:1997 nie podlega wliczeniu do powierzchni zabudowy. Mając wobec tego na uwadze specyfikę omawianej inwestycji, należy uznać, że również wymóg dotyczący poruszanego parametru został spełniony.

W myśl § 6 ust. 1 wymienionego rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W powołanej analizie urbanistycznej podano, że poruszany parametr wynosi w badanym obszarze ok. 11,1 m dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i ok. 11 m dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej. Uwzględniając tolerancję, o jakiej mowa w § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, należy przyjąć, że omawiany wskaźnik powinien zasadniczo wynosić od 8,8 m do 13,2 m. Rozważana wiata w części frontowej ma szerokość 4 m, a w połączeniu z elewacją frontową budynku mieszkaniowego – szerokość 13 m. Tym samym spełniony został również wymóg w zakresie kontynuacji omawianego parametru.

Jak wynika z kolei z § 7 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działach sąsiednich. Z analizy urbanistycznej wynika, że budynki mieszkaniowe jednorodzinne mają na ogół maksymalnie dwie kondygnacje nadziemne i wysokość ok. 9 m dla dachu stromego albo ok. 8 m dla dachu płaskiego. Budynki uzupełniające o charakterze gospodarczo-garażowym, wiaty i niewielkie obiekty usługowe mają przeważnie jedną kondygnację i wysokość co najwyżej ok. 4 m. Przedmiotowa wiata ma wysokość 3,3 m., a zatem nawiązuje w rozważanym zakresie do istniejącej zabudowy.

Zgodnie z § 8 powołanego rozporządzenia, geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. W analizie urbanistycznej wskazano, że większość budynków w badanym obszarze ma dachy płaskie lub skośne o zróżnicowanej geometrii i kątach nachylenia połaci dachowych, tj. od 30° do 45°. Należy zatem stwierdzić, że omawiana wiata realizuje również powyższy wymóg.

Sąd pragnie przy tym zauważyć, że analiza urbanistyczna sporządzona na potrzeby kontrolowanego postępowania jest prawidłowa. Zawiera ona wszystkie wymagane dane, które ponadto zostały przedstawione w sposób czytelny i pozwalający na niezależną weryfikację. Wnioski sformułowane w powyższym opracowaniu są logiczne, spójne i nie budzą wątpliwości.

Tym samym należy przyjąć, że planowana inwestycja spełnia wymóg dobrego sąsiedztwa, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika zarazem, że przedmiotowe przedsięwzięcie realizuje również wymagania z art. 61 ust. 2-4 u.p.z.p. Mapy załączone do akt administracyjnych wskazują bowiem, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej (k. 5-6 17, 23-24, 64-65, 73, 76, 98 i 101 akt adm. organu I instancji). Konkluzję potwierdza także dokumentacja fotograficzna zebrana przez organ I instancji (k. 48 akt adm. organu I instancji). Ponadto z uwagi na charakter omawianego przedsięwzięcia należy uznać, że istniejące uzbrojenie działki inwestora jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Analizowany teren nie wymaga także uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W tym miejscu warto zauważyć, że okoliczności te nie były również kwestionowane przez skarżącego, a zatem można uznać je za bezsporne.

Wątpliwości skarżącego M. G. budzi natomiast zgodność kontrolowanych decyzji z przepisami odrębnymi, tj. spełnienie wymogu, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Skarżący wywodzi w tej mierze, że organy administracji publicznej nie uwzględniły przepisów o warunkach technicznych, a w szczególności przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Organy administracji publicznej konsekwentnie natomiast podnosiły w toku postępowania, że zarzuty podnoszę przez skarżącego nie są rozpatrywane na obecnym etapie procesu inwestycyjnego. To ostatnie stanowisko zasługuje zdaniem Sądu na aprobatę.

Należy bowiem zauważyć, że proces inwestycyjny ma charakter etapowy i zasadniczo rozpoczyna się od uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a dopiero następnie inwestor może wystąpić o udzielenie pozwolenia na budowę, a w przypadku postępowania prowadzonego w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane – decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. Jak wynika przy tym z art. 55 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Korelatem tego rozwiązania jest art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w razie braku planu miejscowego.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że celem postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy dane przedsięwzięcie nawiązuje do istniejącego ładu przestrzennego i może stanowić harmonijną całość z dotychczasową zabudową. Analizie podlegają zatem tylko parametry wymienione w art. 61 ust. 1-4 u.p.z.p. oraz cechy wskazane w innych aktach normatywnych, do których odsyła art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. W tym postępowaniu organ administracji nie ma kompetencji do badania czy spełnione zostały warunki techniczne, określone przepisami techniczno-budowlanymi. Taki zabieg podejmowany jest dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, w ramach którego analizie poddaje się zgodność zamierzenia budowlanego z parametrami określonymi w powołanym rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Takie stanowisko spotkało się również z aprobatą w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z dnia 6 września 2013 r., II OSK 813/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., II OSK 1587/08, tamże; wyrok NSA z dnia 15 marca 2010 r., II OSK 1512/08, tamże).

Powyższe uwagi zachowują swoją aktualność także w kontekście postępowania legalizacyjnego, na potrzeby którego wydane zostały kontrolowane obecnie decyzje o warunkach zabudowy. Tym samym sygnalizowana przez skarżącego w odwołaniu z dnia [...] lipca 2015 r. kwestia ewentualnego negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na jego zdrowie będzie podlegała zbadaniu dopiero w ramach postępowania przed właściwym organem nadzoru budowlanego. Aktualnie natomiast zarzuty te nie mogły być uwzględnione przez organy administracji publicznej.

Należy przy tym zaznaczyć, że przedmiotowy obiekt budowlany nie jest budynkiem, nie posiada pełnych ścian, stanowi w istocie oparte na słupach zadaszenie miejsc parkinkowych. W pkt II ust. 1 lit. a tiret trzecie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], Prezydent Miasta P. wskazał, że zezwala na lokalizację omawianej wiaty w odległości ok. 1 m od działki nr [...] (k. 91-102 akt adm. organu I instancji). Z części graficznej analizy urbanistycznej wynika, że takie usytuowanie kontynuuje sposób zagospodarowania terenu istniejący w obszarze analizowanym – w terenie tym występują bowiem liczne przypadki sytuowania obiektów gospodarczych i garażowych w granicy lub przy granicy z działkami sąsiednimi, w tym na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, tj. działce nr [...] i nr [...]. Powyższy zapis decyzji o warunkach zabudowy należy więc uznać za dopuszczalny i uwzględniający ład przestrzenny istniejący w sąsiedztwie terenu inwestycji. Przedmiotowa inwestycja spełnia w powyższym zakresie wymóg dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Konsekwentnie zatem należy przyjąć, że wywody skarżącego co do niezastosowania przez organy administracji publicznej przepisów powołanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. okazały się nietrafne.

Tym samym należy więc stwierdzić, że planowana inwestycja jest zgodna także z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Konkluzja ta prowadzi z kolei do wniosku, że przedmiotowe przedsięwzięcie spełnia wszystkie wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Jak wynika z kolei z art. 56 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organy administracji publicznej były zatem obowiązane w niniejszej sprawie do wydanie decyzji pozytywnej dla inwestora, co też słusznie uczyniły.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako niezasadna podlegała zatem oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.