Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3386/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

+Sygn. akt II OSK 3386/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lutego 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Tomasz Stawecki po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.C. i M.C. następców prawnych J.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 809/17 w sprawie ze skargi J.C. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2018 r. II SA/Wr 809/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę J.C. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Po raz kolejny rozpoznając sprawę, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w L., na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm.) - dalej "k.p.a." nakazał J.C. (zwanej dalej "Skarżącą") rozbiórkę obiektu budowlanego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na ww. działce znajduje się obiekt budowlany dwukondygnacyjny z bramą garażową, podłączony do wagi samochodowej. Jak ustalono, budynek ten powstał w sposób samowolny. W wykonaniu postanowienia organu z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], strona nie przedłożyła zaświadczenia o zgodności przedmiotowej inwestycji z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu. Z akt wynika, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Wójt Gminy M. odmówił wydania zaświadczenia o zgodności przedmiotowej budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji nakazano rozbiórkę opisanego wyżej obiektu.

Na skutek wniesionego przez Skarżącą odwołania, decyzją z dnia [...] października 2017 r. zaskarżoną w tej sprawie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332, ze zm.), Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymał w mocy powyższą decyzję nr [...].

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że przedłożone przez Skarżącą w dniu 11 stycznia 2016 r. zaświadczenie nie jest zaświadczeniem dotyczącym bezpośrednio przedmiotowego obiektu i nie spełnia wymogów art. 48 ust. 2 ustawy, bowiem jest zaświadczeniem ogólnym stwierdzającym dopuszczalność lokalizacji obiektów budowlanych typu budynek gospodarczy z zapleczem socjalnym na działce nr [...], w terenie oznaczonym symbolem 20M/U (tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej), pod warunkiem spełnienia obostrzeń określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność ta stała się powodem nałożenia na inwestorkę w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] obowiązku przedłożenia zaświadczenia wójta gminy o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Właściwy organ odmówił Skarżącej wydania przedmiotowego zaświadczenia z uwagi na niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dlatego orzeczono o rozbiórce.

Skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wniosła Skarżąca domagając się uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane; art. 49 ust. 1 tej ustawy; art. 7 w zw. z art. 49 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy Prawo budowlane; art. 64 § 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Dokonując kontroli legalności Sąd nie stwierdził, by w sprawie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Zdaniem Sądu, w sprawie prawidłowo zastosowano art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że kwestia popełnionej samowoli budowlanej nie jest sporna. Wskazał także, że przyczyną nakazu rozbiórki było niewykonanie przez Skarżącą obowiązków nałożonych postanowieniem organu pierwszej instancji. Mianowicie Skarżąca nie wykonała nałożonych obowiązków i nie przedłożyła kompletu żądanych dokumentów. Jako realizacji obowiązku dotyczącego przedłożenia zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem, Sąd nie uznał wskazywanego przez stronę dokumentu z 2016 r. Zaświadczenie to nie wypowiada się względem budynku gospodarczego z częścią socjalną, a taki właśnie podlegał próbie legalizacji. Określony w postanowieniu obowiązek odnosił się natomiast do konkretnego obiektu, a nie rodzaju budynków, zresztą po spełnieniu obostrzeń, na terenach o konkretnym przeznaczeniu. Nadto Sąd zaznaczył, że nie było potrzeby uzupełnienia dokumentacji w trybie art. 49 ustawy Prawo budowlane, gdyż właściwy organ w formie aktu administracyjnego wypowiedział się w sprawie niezgodności inwestycji z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a orzekający w sprawie organ nadzoru budowlanego uzyskał informację, a właściwie dokument rozstrzygający w tym zakresie (postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] lipca 2017 r.). Zdaniem Sądu obiektywnie nie istniały ani podstawy, ani wręcz procesowa potrzeba do uzupełniania przez inwestorkę dokumentacji. Organ pierwszej instancji posiadał bowiem dokument, z którego treści wynika przeszkoda do umożliwienia inwestorce zalegalizowania samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Skarżąca, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zasądzenia od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, rozpoznania sprawy na rozprawie oraz dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z dokumentu – pisma Gminy M. z dnia 8 sierpnia 2018 r. na okoliczność jego treści, w szczególności ustalenia faktu, że Gmina prowadzi procedurę w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działki nr [...], a wskazane przez stronę wskaźniki i parametry do zmiany planu są zgodne z zapisem obowiązującym w studium.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1/ przepisów postępowania - art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie i oddalenie skargi, gdyż zastosowanie tego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ prawa materialnego – art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że w zaistniałej sytuacji faktycznej organ nie ma innej możliwości jak tylko orzec rozbiórkę, podczas gdy organ wobec zaistniałych naruszeń, o których mowa w art. 49 ustawy Prawo budowlane powinien nałożyć na stronę obowiązek usunięcia naruszeń w określonym terminie, a dopiero po jego bezskutecznym upływie orzec rozbiórkę obiektu;

3/ prawa materialnego – art. 7 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu wezwania strony do usunięcia naruszeń określonych w art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a tym samym niepodjęcia przez organ działań mających na celu należyte rozwiązanie niniejszej sprawy, które uwzględniłoby słuszny interes obywatela.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty na jej poparcie.

Następnie pełnomocnik Skarżącej wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W dniu 24 marca 2021 r. Skarżąca zmarła. Z aktu poświadczenia dziedziczenia sporządzonego w dniu [...] kwietnia 2021 r. Rep. A numer [...] wynika, że spadek po ww. nabyli synowie na podstawie ustawowego dziedziczenia tj. T.C. i M.C.

Pismami z dnia 4 października 2021 r. T.C. i M.C. oświadczyli, że popierają wywiedzioną przez ich poprzednika prawnego skargę kasacyjną.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 16 grudnia 2021 r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym strony zostały poinformowane.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.), który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

W realiach tej sprawy przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji było ostateczne rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Podstawę materialnoprawną takiego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, bowiem inwestorka w ramach postępowania legalizacyjnego nie wykonała wszystkich nałożonych na nią postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] obowiązków. Natomiast postanowieniem tym wstrzymano prowadzenie robót przy spornym obiekcie i nakazano inwestorce przedłożenie w terminie 30 dni od otrzymania postanowienia, zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowane tj. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego, jak również oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż mimo, że na wniosek inwestorki termin przedstawienia ww. dokumentów był dwukrotnie przesuwany, bo pierwotnie organ przedłużył ten czas do 30 maja 2017 r., a następnie do 26 czerwca 2017 r., to jednak Skarżąca nie przedstawiła organowi nadzoru budowlanego zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stąd też wydano w sprawie przedmiotową decyzję o nakazie rozbiórki.

Według art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Wskazany ustęp 1 przewiduje wydanie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zaś ustęp 3 przewiduje nałożenie przez właściwy organ obowiązku przedstawienia m.in. zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Do wydania nakazu rozbiórki uprawnia więc właściwy organ stwierdzenie niewykonania przez sprawcę samowoli budowlanej obowiązku przedstawienia zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z takim właśnie przypadkiem nieprzedstawienia przez inwestorkę wymaganego zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mamy do czynienia w tej sprawie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego fakt ten jest niesporny. Nawet w skardze kasacyjnej ta okoliczność nie jest zakwestionowana. Wskazywanie zaś na okoliczność przystąpienia do uchwalania zmiany dotychczasowego planu zagospodarowania przestrzennego pozbawione jest jakiejkolwiek doniosłości prawnej, bowiem ocena legalności zaskarżonej decyzji dokonywana jest według stanu prawnego i faktycznego na dzień wydania decyzji ostatecznej, a więc na dzień [...] października 2017 r., stąd też działania przyszłe nie mogą wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji.

Zatem, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w realiach tej sprawy podjęta decyzja o nakazie rozbiórki spornej inwestycji na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane odpowiadała prawu, co słusznie przyznał Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Stąd też nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni ww. przepisów prawa materialnego.

Jak podniesiono we wniesionym środku odwoławczym, zdaniem Skarżącej w zaistniałej sytuacji organ nadzoru budowlanego powinien był nałożyć na stronę obowiązek usunięcia zaistniałych naruszeń, o których mowa w art. 49 ustawy Prawo budowlane w określonym terminie i dopiero po bezskutecznym upływie czasu orzec rozbiórkę obiektu. Dlatego też w takich okolicznościach tej sprawy zarzucono nadto w skardze kasacyjnej obrazę art. 7 i art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.

Należy zauważyć w tym miejscu, iż jeśli w toku postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego dostrzeże nieprawidłowości czy też niezgodność w realizacji nałożonych na stronę zobowiązań, wówczas wyda postanowienie nakładające na stronę obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie. W takim przypadku nie jest jeszcze możliwe wydanie jakiegokolwiek innego orzeczenia, w tym w szczególności decyzji nakazującej rozbiórkę. Jednakże, jak trafnie zaznaczył Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, w przedmiotowej sprawie takiej potrzeby nie odnotowano. Zgodzić się należy z twierdzeniem Sądu pierwszej instancji, że biorąc po uwagę dokumentację jaką dysponował orzekający w sprawie organ pierwszej instancji trzeba powiedzieć, że nie istniały podstawy ani w przepisach prawa materialnego, ani procedury administracyjnej do wzywania Skarżącej celem uzupełnienia przedłożonych dokumentów.

Nie jest sporne w tej sprawie, że w ramach realizacji postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r. inwestorka w dniu 27 czerwca 2017 r. (prezentata organu z datownikiem) złożyła do PINB oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz cztery egzemplarze projektu budowlanego zamiennego. Złożyła też oświadczenie, że zaświadczenie o zgodności z planem zostało przekazane w ramach prowadzonego postępowania 11 stycznia 2016 r. Informacja ta dot. pisma nr [...] z dnia 8 stycznia 2016 r. Wójta Gminy M. informującego, że zgodnie z § 15 ust. 2 uchwały Rady Gminy M. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębie wsi [...] i [...] dopuszczona jest lokalizacja obiektów budowlanych typu budynek gospodarczy z zapleczem socjalnym na działce nr [...] - obręb [...], w terenie oznaczonym symbolem 20M/N pod warunkiem spełnienia obostrzeń określonych w § 6 uchwały.

Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaświadczenie z [...] stycznia 2016 r. złożone na skutek wydanego we wcześniejszym etapie postępowania postanowienia z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], które nie zostało uznane wówczas przez organ, nie stanowiło realizacji wymogów postanowienia z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], albowiem z treści zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2016 r. nie wynikało nic ponadto, że na konkretnie opisanym w planie miejscowym terenie dopuszczalne jest lokalizowanie budynków pod warunkiem spełnienia obostrzeń określonych w planie. Zaświadczenie to nie wskazywało na zgodność realizowanej samowolnie inwestycji z uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w obrębach wsi [...] i [...] – ogłoszonego w Dzienniku Urzędowym Województwa Dolnośląskiego z dnia [...] września 2014 r., poz. [...]. Trafnie więc uznano w realiach tej sprawy, że przedłożone w dniu 11 stycznia 2016 r. zaświadczenie, na które powołuje się inwestorka nie jest zaświadczeniem dotyczącym bezpośrednio przedmiotowego obiektu i nie spełnia wymogów z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Dlatego też okoliczność ta stała się powodem nałożenia na inwestorkę w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2016 r. obowiązku przedłożenia zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Nie jest także sporne, że inwestorka ubiegała się o wydanie prawidłowego zaświadczenia, co potwierdza okoliczność, że wiedziała o tym, iż przedłożone wcześniej zaświadczenie nie spełnia wymogów z art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Jednakże takiego prawidłowego zaświadczenia nie przedstawiła organom nadzoru budowlanego, zaś efektem podjętych działań o nowe zaświadczenie było postanowienie Wójta Gminy M. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] (data wpływu do organu pierwszej instancji 10 lipca 2017 r. ) o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność przedmiotowej budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. To postanowienie zostało przekazane PINB w L. do jego wiadomości. Tym samym trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że prawnie doniosłe jest to, że organ nadzoru budowlanego wszedł w jego posiadanie i miał możliwość zapoznania się z treścią rzeczonego zaświadczenia. Zaś Wójt Gminy M. stwierdził w nim, że samowolnie zrealizowany budynek inwestorki narusza uregulowania planistyczne ze względu na jego wysokość, kąt nachylenia dachu i rodzaj przykrycia dachu. Tym samym w takich okolicznościach tej sprawy słusznie przyznał Sąd pierwszej instancji, że biorąc pod uwagę dokumentację jaką dysponował orzekający w sprawie organ pierwszej instancji generalnie nie istniały podstawy ani w przepisach prawa materialnego, ani procedury administracyjnej do wzywania Skarżącej celem uzupełnienia przedłożonych dokumentów. Ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji w tym zakresie należy w pełni się zgodzić, stad też zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 7 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu wezwania strony do usunięcia naruszeń określonych w art. 49 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a tym samym niepodjęcia przez organ działań mających na celu należyte rozwiązanie niniejszej sprawy, które uwzględniłoby słuszny interes obywatela, należało w realiach tej sprawy uznać za chybiony.

Generalnie więc czyniony zarzut naruszenia art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane przy założeniu, że dokumentacja winna podlegać uzupełnieniu w trybie art. 49 ust. 3 tej ustawy nie ma uzasadnionych podstaw. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie przyznał w motywach zaskarżonego wyroku, że w sytuacji gdy właściwy organ w formie aktu administracyjnego wypowiedział się w sprawie niezgodności inwestycji z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a orzekający w sprawie organ nadzoru budowlanego uzyskał informację, a właściwie dokument rozstrzygający w tym zakresie, to obiektywnie nie istniały ani podstawy prawne, ani potrzeba do uzupełniania przez inwestorkę dokumentacji. Organ pierwszej instancji posiadał bowiem dokument, z którego treści wynika przeszkoda do umożliwienia inwestorce zalegalizowania samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego.

Dlatego też w tych okolicznościach rozpoznawanej sprawy, Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji słusznie uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego też prawidłowo zastosował konstrukcję prawną jej oddalenia w trybie art. 151 p.p.s.a. Zarzut skargi kasacyjnej naruszenia tej normy procesowej poprzez błędne jej zastosowanie pozostaje oczywiście nieusprawiedliwiony.

Podsumowując, w ocenie Sądu odwoławczego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie.

Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.