Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1366/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit b
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 701/10 w sprawie ze skargi P. R., J. S., D. I. i W. I. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną 2. oddala wniosek uczestników postępowania – Z. G. i M. G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 roku, sygn. akt II SA/Lu 701/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. R., J. S., D. I. i W. I. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 roku, nr [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Puławskiego z dnia [...] czerwca 2010 roku zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i Z. G. pozwolenia na budowę pawilonu usługowo-handlowego z przyłączem wod.- kan., gazowym, energetycznym i kanalizacji deszczowej na działkach nr [...] w P. przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 Prawa budowlanego. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta Puławy Nr [...] z dnia [...] lutego 1999 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] w P. działka nr [...] znajduje się w obszarze U-2 przeznaczonym pod lokalizację usług. Ustalenia szczegółowe planu zawarte w § 2 rozdziału 3 określają dla tego terenu między innymi w pkt 2.2. lit. c) wymóg wykonania wyróżnika elewacji (brama, portal, itp.) na osi działki od strony ul. [...], a w pkt 2.2. lit d) wymóg wykonania przejścia pieszego ogólnodostępnego krytego: galeria, podcień od ul. [...] do ul. [...].

Odnosząc się do podnoszonych w toku postępowania sugestii dotyczących położenia tego przejścia, organ administracji wyjaśnił, powołując się na treść planu, że nie jest konieczne jego przeprowadzenie w osi działki objętej inwestycją, zgodnie z usytuowaniem wspomnianego wyróżnika. Oba elementy oznaczone są własnymi znakami i nie muszą występować łącznie. W treści planu tylko dla wyróżnika elewacji terenu U-2 wskazano lokalizację w osi działki, więc nie sposób uznać, że taka lokalizacja dotyczy tych elementów w całym planie, a tym bardziej, że jest jedyną właściwą dla przedmiotowego przejścia pieszego. Na rysunku planu pokazano wyłącznie kierunki przejść i ich występowanie na poszczególnych terenach. Zdaniem organu administracji prawidłowo wyznaczono także miejsca parkingowe. Zgodnie z § 2 ust. 2.3 planu niezbędną ilość miejsc parkingowych lub garażowych oblicza się według wzoru: 1 miejsce postojowe na 100 m2 powierzchni użytkowej usługowej. Ponieważ dla omawianej inwestycji powierzchnia ta wynosi 399,3 m2, miejsc postojowych powinno być 4. Taką ilość przewiduje projekt zagospodarowania działki nr [...]. Ponadto z rozdziału 3 § 2 ust. 2.7 lit. b) planu wynika, że w zatokach przy ul. [...] dla terenu U2, zarezerwowano 10 miejsc postojowych.

Na powyższą decyzję Wojewody Lubelskiego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnieśli P. R., J. S., D. I. i W. I. podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane przez niezasadne przyjęcie, że ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują możliwość przeprowadzenie przejścia pieszego ogólnodostępnego w inny sposób, niż w osi działki objętej przedmiotową inwestycją.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 roku, sygn. akt II SA/Lu 701/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] sierpnia 2010 roku, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że przede wszystkim zaznaczyć należy, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zmianami) stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Według art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że znajdowanie się w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, iż przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego, np. przepisy techniczno-budowlane, czy ochrony środowiska, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny jako strona postępowania (wyr. NSA z 14 grudnia 2006 roku, II OSK 75/06, Lex nr 319183; "Prawo budowlane" Komentarz pod redakcją Zygmunta. Niewiadomskiego Wyd. C.H. Beck 2007, str. 325 i nast.). Skarżący w żadnym razie nie wykazali, aby zostały naruszone jakiekolwiek przepisy prawa materialnego uzasadniające ich legitymację procesową. Co więcej, w toku postępowania administracyjnego nie wskazywali także na jakiekolwiek okoliczności związane z konkretnymi przepisami prawa pozwalającymi stwierdzić, że na skutek budowy zostanie uniemożliwiona lub ograniczona możliwość zagospodarowania ich nieruchomości. Z treści skargi wynika natomiast, że wadliwości decyzji skarżący upatrywali w wadliwym, ich zdaniem, usytuowaniu przejścia pieszego przez działkę [...], które miałoby przebiegać inaczej, niż wzdłuż osi działki.

Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy skróconego wypisu ze skorowidza działek (k. 176 skorowidza) działka [...], na której ma zostać usytuowany budynek jest własnością inwestorów. Są oni także właścicielami sąsiednich działek: nr [...] już zabudowanej i [...] na której znajduje się przyłącze wodno – kanalizacyjne, do którego ma zostać podłączony nowy budynek. Skarżący są natomiast współwłaścicielami działki [...], która jak wynika z mapki geodezyjnej ( k.101 t.1 akt administracyjnych, k.162 akt II instancji) nie sąsiaduje bezpośrednio z działką [...]. Służy im natomiast, niekwestionowana w toku postępowania, służebność przejazdu przez działkę [...]. Uzasadnione jest w tej sytuacji przekonanie, że nieruchomość skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Słusznie podkreśla się, że o obszarze oddziaływania będą decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, a w procesie zmierzającym do jego wyznaczenia nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamierzeniem budowlanym. W konsekwencji przekonujący wydaje się pogląd, według którego obszar oddziaływania obiektu to teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub wydane na ich podstawie decyzje. Tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym takie ograniczenia dają właścicielom, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Skoro wspomnianych ograniczeń skarżący nie wskazali, nie można uznać ich za strony postępowania.

Zdaniem Sądu, interesu skarżących nie można wywieść z powoływanej przez nich służebności przejazdu przez działkę [...]. W orzecznictwie dominujący jest pogląd, według którego materialna podstawa legitymacji strony może wynikać nie tylko z prawa administracyjnego, ale może mieć oparcie także w przepisach innych gałęzi prawa w tym prawa cywilnego. Powołanie się na przepisy prawa cywilnego miałoby jednak znaczenie, jeśli z ich treści wynikałby wpływ na sytuację prawną odnoszącą się do uprawnień lub obowiązków właściciela nieruchomości w publicznoprawnej sferze prawa administracyjnego. W zakresie prawa budowlanego sytuację taką określają jednak przepisy prawa administracyjnego i w nich należy upatrywać źródła tego interesu. Skoro służebność gruntowa jest ograniczonym prawem rzeczowym, co wynika wprost z art. 244 § 1 K.c., to skarżącemu przysługiwać mogą jedynie uprawnienia wynikające z ograniczonego prawa rzeczowego, a nie z prawa własności, użytkowania wieczystego, czy też zarządu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane.

W ocenie Sądu, uzasadnione jest w tej sytuacji przekonanie, że skarżący niewątpliwie posiadają interes faktyczny, wywiedziony z ograniczonego prawa rzeczowego – służebności gruntowej, nie posiadają natomiast interesu prawnego, gdyż nie należą do kręgu podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

Od powyższego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną złożyli P. R., J. S., D. I. i W. I. podnosząc zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez niezgodne z przepisami prawa przyjęcie, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidują możliwość przeprowadzenia przejścia ogólnodostępnego w inny sposób, niż w osi działki objętej inwestycją,

2) "innego naruszenia przepisów postępowania w tym zwłaszcza art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez stwierdzenie, iż pozbawienie w/w czworga poszkodowanych w fazie postępowania administracyjnego bezpośrednio poprzedzającego postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym nie tylko mogło, ale bezpośrednio miało wpływ na krzywdzący wynik sprawy"

3) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to jest art. 145 § 1 ust. 4 k.p.a. w następstwie tego, że strony bez swojej winy nie brały udziału w postępowaniu, co znacznie ograniczyło ich możliwości wpływu na postępowanie.

Zdaniem wnoszących skargę kasacyjną są oni właścicielami nieruchomości znajdujących się w bezpośrednim obszarze oddziaływania obiektu. Art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane ma w sprawie zastosowanie w bardzo ograniczonym zakresie i nie może on złamać zasady wynikającej z art. 28 k.p.a. Planowana inwestycja, zdaniem wnoszących skargę kasacyjną, to nader wysoki obiekt, naruszający w sposób bezpardonowy ustalone zasady organizacji ruchu, dopływu oświetlenia przez cały dzień, utrudnienia w parkowaniu, utrudnienia w dostępie do obiektów handlowych i usługowych, w których zmuszeni są oni z przyczyn ekonomicznych prowadzić działalność gospodarczą

W ocenie skarżących kasacyjnie pozbawienie ich prawa udziału w postępowaniu, zgodnie z treścią art. 145 ust. 1 ust. 4 k.p.a. uzasadnia wznowienie tego postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania M. G. i Z. G. wnieśli o jej oddalenie lub odrzucenie podzielając stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji.

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2011 roku, sygn. akt II SA/Lu 701/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargi kasacyjne J. S., D. I. i W. I.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) – dalej P.p.s.a., z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P. R. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę z powodu stwierdzenia, że skarżącym nie przysługuje status strony postępowania.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 marca 2011 roku, II OSK 439/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) "Osoba niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym, powoduje oddalenie skargi. Badanie interesu prawnego na każdym etapie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego jest podstawową czynnością, od wyniku której zależy dalszy bieg postępowania."

Przytoczony wyżej pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie.

Zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane jest o tyle niezasadny, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie badał i nie był zobowiązany do badania prawidłowości zastosowania tego przepisu przez organy administracji w sytuacji, gdy stwierdził, że skarga wniesiona została przez osoby, którym nie przysługuje status strony postępowania. Warunkiem koniecznym rozpatrzenia przez Sąd I instancji zarzutów o charakterze merytorycznym jest bowiem stwierdzenie, że skarga wniesiona została przez stronę postępowania. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała zaś miejsca.

W sytuacji, gdy Sąd I instancji zasadnie uznał, że skarżącym nie przysługuje status strony postępowania brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Warunkiem koniecznym uchylenia przez sąd administracyjny decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest ustalenie, że osoba będąca stroną postępowania administracyjnego bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Sąd ustalił, że skarżącym status strony nie przysługiwał. Nie znajduje więc uzasadnienia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 ust. 4 K.p.a.

Za niezasadny uznać również należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 – tekst jednolity ze zm.)

Z art. 28 K.p.a. wynika, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane zawiera jednak własną definicję strony stosowaną dla potrzeb postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 tejże ustawy stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art. 3 pkt 20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Stroną postępowania, w którym rozstrzygana jest kwestia wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, który związku z realizacją planowanej inwestycji dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej działki. Ograniczenia w zagospodarowaniu muszą wynikać z przepisu prawa.

Art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, wyłącza stosowanie art. 28 K.p.a. Wyjątek od tej zasady określony został w art. 28 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Z treści tego przepisu wynika, że uregulowania zawartego w art. 28 ust. 2 ww. ustawy nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżącym, w tym skarżącej kasacyjnie, nie przysługiwał status strony w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę. pawilonu usługowo-handlowego z przyłączami na działkach nr [...] w P. przy ul. [...]. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny inwestorzy są właścicielami działki o nr ew. [...]. Na działce tej inwestorzy planują usytuować budynek. Inwestorzy są również właścicielami sąsiednich działek o nr ew. [...], która jest już zabudowana oraz działki o nr ew. [...], na której znajduje się przyłącze wodno – kanalizacyjne.

Skarżąca kasacyjnie jest współwłaścicielką działki o nr ew. [...], która nie sąsiaduje bezpośrednio z działką o nr ew. [...]. Z działką o nr ew. [...] graniczy działka o nr ew. [...]. W stosunku do tej działki skarżącej kasacyjnie służy służebność przejazdu. Wpływ planowanej inwestycji na działkę o nr ew. [...] nie ma znaczenia dla oceny, czy skarżącej kasacyjnie przysługuje status strony postępowania. Skarżąca kasacyjnie posiada bowiem do tej nieruchomości tylko ograniczone prawo rzeczowe, które nie powoduje nadania jej statusu strony. Status ten związany jest bowiem wyłącznie z faktem posiadania prawa własności, użytkowania wieczystego lub zarządu.

Nie uzasadnia również uznania skarżącej kasacyjnie za stronę postępowania bycie współwłaścicielką działki o nr ew. [...]. Skarżąca kasacyjnie zarówno w postępowaniu przed Sądem I instancji jak i w postępowaniu kasacyjnym nie podała argumentów wskazujących na to, że w związku z realizacją inwestycji na działce o nr ew. [...] nastąpi, wynikające z przepisów prawa, ograniczenie możliwości zagospodarowania jej działki o nr ew. [...]. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała, że istnieją przepisy prawa, które w związku z realizacją inwestycji wymienionej w pozwoleniu na budowę spowodują np. niemożność dalszej zabudowy działki o nr [...] lub prawną niemożność prowadzenia na niej określonego rodzaju działalności. Także Naczelny Sąd Administracyjny dokonując analizy sprawy nie stwierdza istnienia przepisów, które skutkowałyby powstaniem tego rodzaju ograniczeń w możliwości zagospodarowania działki o nr ew. [...].

Podkreślić należy, że takie wskazywane przez skarżącą kasacyjnie argumenty, jak naruszenie ustalonych zasad organizacji ruchu, utrudnienia w parkowaniu oraz utrudnienia w dostępie do obiektów wskazują jedynie na ewentualne naruszenie interesu faktycznego, a nie prawnego skarżącej kasacyjnie. Okoliczności te nie skutkują bowiem prawnymi ograniczeniami w zagospodarowaniu działki, której jest współwłaścicielką.

Również zarzut, iż budowa budynku spowoduje ograniczenia w dopływie światła słonecznego jest sformułowany na tyle enigmatycznie, że nie może być uznany za podstawę uznania skarżącej kasacyjnie za stronę. Ograniczenie dopływu światła słonecznego może mieć znaczenie dla ustalenia, czy danej osobie przysługuje status strony postępowania wówczas, gdy realizacja inwestycji ogranicza jego dopływ do budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi (§ 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. z 2002 roku Nr 75, poz. 690 ze zm.). Poza jednym ogólnikowym stwierdzeniem, że planowana inwestycja spowoduje ograniczenie "dopływu oświetlenia przez cały dzień" skarżąca kasacyjnie nawet nie uprawdopodobniła, że realizacja budynku na działce o nr ew. [...] spowoduje ograniczenie dopływu światła słonecznego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku znajdującym się na działce o nr ew. [...]. Okoliczność taka nie wynika również ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów.

Podsumowując, stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał prawidłowej wykładni art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz prawidłowo w realiach niniejszej sprawy uznał, że skarżącej kasacyjnie nie przysługuje status strony postępowania, co w konsekwencji skutkowało wydaniem prawidłowego orzeczenia o oddaleniu skargi.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.