Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 43/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10  ust. 4  pkt 3,  art. 13  ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 1,  art. 3,  art. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 127 poz 1066
law: Ustawa z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.) Stanisław Marek Pietras Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zarejestrowania broni palnej bojowej do celów łowieckich - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania M. O. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...], odmawiającej zarejestrowania do celów łowieckich dwóch pistoletów: Glock 17 kal. 9x19 mm i Glock 19 kal. 9x19 mm, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, iż skarżący obecnie ma pozwolenie na dwadzieścia jednostek broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. W dniu 30 lipca 2011 r. skarżący nabył pistolety centralnego zapłonu – Glock 17 kal. 9x19 mm oraz Glock 19 kal. 9x19 mm i w myśl art. 13 ust. 1 ustawy o broni i amunicji zgłosił je do zarejestrowania w dniu 2 sierpnia 2011 r.

Organ pierwszej instancji w toku prowadzenia postępowania wyjaśniającego uzyskał dokumenty wskazujące na wykonanie przez firmę "[...]" w S. blokad w magazynkach do zakupionych egzemplarzy broni krótkiej, uniemożliwiających załadowanie do magazynków więcej niż sześć sztuk naboi. Tymczasem, według opinii eksperta Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji [...], do magazynków Glocka 17 można załadować maksymalnie 6 nabojów, a Glocka 19 – 7 nabojów. Zatem po ich maksymalnym załadowaniu może być oddanych odpowiednio – 7 i 8 pojedynczych strzałów (przy zastosowaniu fabrycznych magazynków siedemnaście i piętnaście). Wobec powyższego, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] września 2011 r. odmówił zarejestrowania nabytej przez skarżącego broni, bowiem w jego ocenie, biorąc pod uwagę konstrukcyjne cechy magazynków, broń ta nie spełnia przesłanek broni myśliwskiej, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz (Dz. U. Nr 61, poz. 548 ze zm.).

M. O. wniósł odwołanie od ww. decyzji, podnosząc, że przedmiotowe jednostki broni zakupił po zapoznaniu się z treścią umieszczonych w Internecie dwóch pism Naczelnika Nadzoru Wydziału nad Specjalistycznymi Uzbrojonymi Formacjami Ochronnymi Biura Prewencji Komendy Głównej Policji z dnia 18 maja i 28 czerwca 2011 r. Z pism tych wynika, że stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji jest bezpodstawne. Ponadto przy piśmie z dnia 3 listopada 2011 r. skarżący przedstawił dwa protokoły potwierdzające, że zakupione przez niego pistolety centralnego zapłonu posiadają magazynki, uniemożliwiające załadowanie więcej niż dwóch sztuk nabojów.

Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania, Komendant Główny Policji stwierdził, iż zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] zawiera prawidłowe rozstrzygnięcia, aczkolwiek, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji nie zwrócił uwagi na wszystkie aspekty prawno - techniczne oraz wskazał częściowo błędną podstawę prawną rozstrzygnięcia, tj. przywołał art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy prawidłową podstawę stanowi przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art. 10 ust. 4 pkt 3 tej ustawy. Wady te jednak nie uzasadniały zastosowania w niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., bowiem organ odwoławczy mógł wyeliminować te uchybienia, dokonując merytorycznej kontroli orzeczenia.

Przechodząc do meritum sprawy, organ odwoławczy wskazał, iż do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał wyraźny prawny zakaz używania do celów łowieckich m.in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń – Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji, rozporządzenie to zostało uchylone i zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które w § 3 ust. 1 stanowi, że do wykonywania polowań oraz odstrzału zwierząt, stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Zdaniem organu, sformułowanie zawarte w omawianym przepisie wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o fizyczną możliwość załadowania do broni najwyżej sześciu nabojów, a więc jednego do komory nabojowej i maksymalnie pięciu do magazynków.

Przedstawione przez stronę do zarejestrowania pistolety pierwotnie posiadały magazynki przystosowane (po zamontowaniu przez rusznikarza blokad) do załadowania 6 i 7 nabojami, a zatem umożliwiały oddanie odpowiednio – siedmiu i ośmiu pojedynczych strzałów. Jednak, jak podkreślił organ odwoławczy – przy piśmie z dnia 3 listopada 2011 r. skarżący przedstawił informacje, z których wynika, że zakupione przez niego pistolety centralnego zapłonu posiadają magazynki uniemożliwiające (po powtórnym wykonaniu blokad przez rusznikarza) załadowanie więcej niż dwóch sztuk nabojów. Potwierdzenie tej informacji, jak wskazał Komendant Główny Policji, spowodowałoby ustanie jednej z przeszkód w rejestracji należącej do skarżącego broni jako broni myśliwskiej. Organ odwoławczy zakwestionował bowiem twierdzenie organu pierwszej instancji, jakoby ograniczenie ładowności magazynków należało rozpatrywać przez pryzmat ich fabrycznej konstrukcji.

W ocenie Komendanta Głównego Policji istnieją inne powody, uzasadniające odmowę rejestracji przedmiotowej broni jako broni myśliwskiej. Organ podniósł, iż osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, chcące zarejestrować broń krótką, winny wykazać, ze zdały stosowny egzamin ze znajomości i używania takiej broni, jeśli nie zdawały go w warunkach, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, ewentualnie w warunkach, które uprzednio wymagały zdania takiego egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji.

Skargę na omawianą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. O., zarzucając jej naruszenie:

- art. 10 ust. 4 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz przez uznanie, że broń palna myśliwska, która została przedstawiona do rejestracji jest bronią palną strzelającą myśliwskimi pociskami półpłaszczowymi,

- art. 10 ust. 4 pkt 3 w zw. z §3 ust. 1 i ust. 5 ww. rozporządzenia poprzez ich niezastosowanie, podczas gdy przedstawiona do rejestracji broń jest bronią palną strzelającą wyłącznie pociskami pełnopłaszczowymi,

- art. 6 i art. 7 k.p.a. przez naruszające elementarne zasady logicznego rozumowania i elementarne zasady wykładni przepisów prawa dokonywanie wykładni przepisów prawa, a przez to naruszanie praworządności przez kreowanie norm prawnych, które nie dadzą się w żaden racjonalny sposób wywieść z przepisów prawa,

- art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania i bezprawne tworzenie kryteriów rejestracji broni nieznanych przepisom prawa, a przez to podważanie zaufania do władzy publicznej.

Wobec powyższego, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 13 ust. 3 w zw. z art.10 ust.4 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., zwanej dalej ustawą). Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, rejestracji broni dokonują organy właściwe do wydawania pozwoleń na broń, karty rejestracyjnej broni palnej pozbawionej cech użytkowych oraz karty rejestracyjnej broni pneumatycznej, o których mowa w art. 9 ust. 1-4.

W myśl art. 10 ust. 1 ustawy, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3) ustawy, pozwolenie na broń wydane w celach, o których mowa w ust. 2, uprawnia do posiadania następujących rodzajów broni i amunicji do niej: do celów łowieckich - broni dopuszczonej do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów.

Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a jej uzasadnienie wyczerpujące i trafnie oddające istotę problemu prawnego, występującego w sprawie. Broń typu Glock 17 i Glock 19 nie jest bronią myśliwską. Nie nadaje się ona do polowania na zwierzynę grubą (ze względu na energię wylotową), ani do polowania na zwierzynę drobną, ponieważ nie jest przystosowana do strzelania myśliwskimi nabojami śrutowymi. Jak słusznie zauważył organ II instancji, w ustawie - Prawo łowieckie pojęcia "myśliwska broń palna" ustawodawca konsekwentnie używa w opozycji do pojęcia "broń palna bojowa", a do tej ostatniej kategorii bez wątpienia należą Glock 17 i Glock 19. Podobnie jest w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz.

Dlatego organ trafnie wskazał, iż do dnia 9 marca 2011 r. osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską obowiązywał wyraźny prawny zakaz używania do celów łowieckich m.in. broni krótkiej w postaci pistoletów i rewolwerów (§ 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydane pozwolenie na broń – Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm.). W związku z nowelizacją ustawy o broni i amunicji, rozporządzenie to zostało uchylone.

Niemniej jednak obecnie, zgodnie z art. 10 ust. 4 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, do celów łowieckich można posiadać broń dopuszczoną do wykonywania polowań na podstawie odrębnych przepisów. Przepisy takie zawiera rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, które w § 3 ust. 1 stanowi, że do wykonywania polowań oraz odstrzału zwierząt, stanowiących nadzwyczajne zagrożenie dla życia, zdrowia lub gospodarki człowieka, dopuszczona jest wyłącznie myśliwska broń palna, z której po maksymalnym załadowaniu można oddać najwyżej sześć pojedynczych strzałów, przy czym magazynek broni samopowtarzalnej może zawierać najwyżej dwa naboje. Zdaniem organu, sformułowanie zawarte w omawianym przepisie wyraźnie wskazuje, że chodzi tu o fizyczną możliwość załadowania do broni najwyżej sześciu nabojów, a więc jednego do komory nabojowej i maksymalnie pięciu do magazynków.

Przedstawione przez skarżącego do zarejestrowania pistolety pierwotnie posiadały magazynki przystosowane (po zamontowaniu przez rusznikarza blokad) do załadowania 6 i 7 nabojami, a zatem umożliwiały oddanie odpowiednio – siedmiu i ośmiu pojedynczych strzałów. Jednak, jak podkreślił organ odwoławczy – przy piśmie z dnia 3 listopada 2011 r. skarżący przedstawił informacje, z których wynika, że zakupione przez niego pistolety centralnego zapłonu posiadają magazynki uniemożliwiające (po powtórnym wykonaniu blokad przez rusznikarza) załadowanie więcej niż dwóch sztuk nabojów. Ponadto, jak podniósł organ, osoby posiadające pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich, chcące zarejestrować broń krótką, winny wykazać, że zdały stosowny egzamin ze znajomości i używania takiej broni, jeśli nie zdawały go w warunkach, o których mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, ewentualnie w warunkach, które uprzednio wymagały zdania takiego egzaminu przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji.

Rozstrzygając sprawę niniejszą, Sąd wziął też pod uwagę treść art. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (t.j. Dz. U z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.), zgodnie z którym łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej.

Zgodnie z art. 3 ustawy - Prawo łowieckie, celem łowiectwa jest:

1) ochrona, zachowanie różnorodności i gospodarowanie populacjami zwierząt łownych;

2) ochrona i kształtowanie środowiska przyrodniczego na rzecz poprawy warunków bytowania zwierzyny;

3) uzyskiwanie możliwie wysokiej kondycji osobniczej i jakości trofeów oraz właściwej liczebności populacji poszczególnych gatunków zwierzyny przy zachowaniu równowagi środowiska przyrodniczego;

4) spełnianie potrzeb społecznych w zakresie uprawiania myślistwa, kultywowania tradycji oraz krzewienia etyki i kultury łowieckiej.

Polowanie to, w myśl art. 4 ust. 2 pkt 1) i 2) ustawy - Prawo łowieckie, tropienie, strzelanie z myśliwskiej broni palnej, łowienie sposobami dozwolonymi zwierzyny żywej (pkt 1) oraz łowienie zwierzyny przy pomocy ptaków łowczych za zgodą ministra właściwego do spraw środowiska (pkt 2), zmierzające do wejścia w jej posiadanie.

Treść skargi wskazuje na brak zrozumienia istoty i idei łowiectwa. Skarżący, który zamierza jako broń myśliwską wykorzystywać broń bojową typu Glock 17 i 19, zaprzecza celom, jakie przyświecały ustawodawcy, dopuszczającemu możliwość polowania na zwierzynę. Rejestracja tego typu broni bojowej, jaką są Glock 17 i Glock 19, do celów myśliwskich nie powinna mieć miejsca ze względu na naruszenie ratio legis powoływanych wyżej przepisów ustawy o broni palnej i amunicji (dotyczących podziału i zastosowania poszczególnych rodzajów broni), a także ustawy - Prawo łowieckie.

Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.