Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1198/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 105 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Joanna Tarno, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 63/13 w sprawie ze skargi W. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od W. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z 13 marca 2013 r., sygn. akt: I SA/Gd 63/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę W. J. (dalej: "strona", "skarżący") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 21 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

1.2. Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy podał, że pismem z dnia 7 sierpnia 2012 r. skarżący złożył w Urzędzie Skarbowym wniosek VAT-25 o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu. Do zaświadczenia tego załączył oryginał dowodu rejestracyjnego pojazdu wraz z jego tłumaczeniem z języka szwedzkiego, dwa oświadczenia z dnia 7 sierpnia 2012 r., w których stwierdza, że jest właścicielem pojazdu, który nabył w Szwecji jako osoba prywatna i będzie używał go w Polsce w ramach prowadzonej działalności, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, upoważnienie dla strony i potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając na podstawie art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: "O.p.") w zw. z art. 105 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: "ustawa o VAT") wezwał stronę do złożenia dowodu zakupu przedmiotowego pojazdu oraz uzupełnienie wniosku VAT-24 poprzez wskazanie, czy data podana w wierszu 1 poz. 31 wniosku dotyczy faktury czy też umowy stwierdzającej nabycie.

W odpowiedzi na powyższe skarżący pismem z dnia 20 sierpnia 2012 r. oświadczył, że nie posiada żądanych dokumentów a samochód kupił od osoby prywatnej. Wskazał także, że takie transakcje w Szwecji załatwia się poprzez wpisanie danych osobowych nabywcy pojazdu w drugiej części dowodu rejestracyjnego, składa się podpisy, przerywa się dowód rejestracyjny w połowie i wysyła do urzędu komunikacji, a po kilku dniach otrzymuje się z urzędu nowy dowód rejestracyjny z nazwiskiem nowego właściciela.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2012 r., działając na podstawie art. 306c O.p. w zw. z art. 105 ust. 1 ustawy o VAT, odmówił stronie wydania żądanego zaświadczenia z uwagi na nieuzupełnienie złożonych dokumentów do wniosku VAT-24.

1.4. Dyrektor Izby Skarbowej w G., rozpoznając zażalenie skarżącego nie zgodził się z jego stanowiskiem i postanowieniem z 21 listopada 2012 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygniecie w mocy. Wskazał, że w świetle art. 105 ust. 3 ustawy o VAT do wniosku o wydanie zaświadczenia VAT-24 załącza się umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez wnioskodawcę oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów.

Tymczasem skarżący pomimo wezwania nie dołączył wymaganych dokumentów, wobec czego Dyrektor Izby Skarbowej za zasadną uznał odmowę wydania przez organ pierwszej instancji wnioskowanego zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu środka transportu z terytorium innego państwa członkowskiego w sytuacji braku dokumentów potwierdzających nabycie pojazdu, co stanowiło naruszenie art. 105 ust. 3 ustawy o VAT.

Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie brak było również podstaw do sprowadzenia przez skarżącego pojazdu w ramach mienia przesiedleńczego, bowiem nie zmienił on miejsca zamieszkania ze Szwecji na Polskę.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący cytując przepis art. 105 ustawy o VAT podniósł, że Urzędy Skarbowe wydają zaświadczenie VAT-25 dla osób przeprowadzających się na stałe lub czasowo na terytorium Polski, interpretując to jako "mierne przesiedleńcze". Osoby te nie muszą załączać do wniosku VAT-24 faktury lub umowy kupna pojazdu, co jest w ocenie skarżącego, jednoznaczne z tym, że dowód rejestracyjny pojazdu wystawiony w innym kraju członkowskim jest traktowany jako "inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów".

Skarżący podniósł, że w ustawie o VAT nie ma takiego terminu, który używany jest w Urzędzie Celnym. To Urząd Celny zwalnia od opłat akcyzy lub cła na podstawie ustawy o "mieniu przesiedleńczym". Urząd Skarbowy nie jest organem rejestrującym pojazd więc nie powinien wchodzić w kompetencje innych urzędów.

2.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że z art. art. 105 ust. 1-3 ustawy o VAT wynika, że wydanie zaświadczenia o braku obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu przywozu do Polski pojazdu z innego kraju członkowskiego Unii Europejskiej dotyczy w szczególności przypadku sprowadzenia używanego (innego niż nowy) środka transportu przez podmiot niebędący podatnikiem tego podatku. Jednocześnie podkreślił, że przed wydaniem tego zaświadczenia organ musi być w posiadaniu dokumentów, na podstawie których jednoznacznie może stwierdzić, że nie nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Z przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. art. 306 a-b wynika natomiast, że tryb w jakim zostaje wydane ww. zaświadczenie ma szczególny charakter – jest to postępowanie uproszczone i odformalizowane - co oznacza, że musi ono zawierać prawdziwe informacje, bowiem tylko niebudzący wątpliwości stan faktyczny odnoszący się do nabycia pojazdu może – zdaniem Sądu – być potwierdzony zaświadczeniem (dokumentem urzędowym).

W świetle powyższych uwag Sąd pierwszej instancji uznał, że organy podatkowe słusznie odmówiły skarżącemu wydania wnioskowanego zaświadczenia VAT-24 potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego pojazdu, wobec niedołączenia do wniosku umowy lub faktury potwierdzającej nabycie pojazdu, co stanowiło podstawowy wymóg określony w art. 105 ust. 3 ustawy o VAT. To właśnie umowa lub faktura dokumentująca nabycie pojazdu są zdaniem Sądu podstawowymi dokumentami, które muszą być złożone (alternatywnie) przez wnioskodawcę celem uzyskania przedmiotowego zaświadczenia. Złożenie natomiast innych dokumentów ma jedynie charakter akcesoryjny i nie zwalnia od złożenia albo umowy albo faktury.

W konsekwencji powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że brak tych dokumentów był wystarczający dla odmowy wydania zaświadczenia, o którym mowa w art. 105 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. Sąd zwrócił także uwagę, że to organ pierwszej instancji – a nie skarżący - podejmował szereg czynności mających na celu całościowe wyjaśnienie sprawy (podjął próbę uzyskania informacji czy sprzedawca pojazdu rozliczył sporną transakcję dla celów VAT oraz próbę telefonicznego skontaktowania się z poprzednim właścicielem pojazdu w celu potwierdzenia transakcji sprzedaży).

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił również stanowiska skarżącego, że dowód rejestracyjny pojazdu jest dokumentem potwierdzającym, iż nie nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Sąd podkreślił, że z dokumentu tego nie wynika na podstawie jakiej czynności prawnej doszło do jego nabycia, czy stronami umowy byli podatnicy podatku od towarów i usług, czy w takim charakterze występowali w transakcji sprzedaży pojazdu, oraz czy sprzedawca rozliczył transakcję dla celów VAT.

W świetle powyższych uwag, Sąd uznał, że odmowa wydania skarżącemu zaświadczenia o jakie wnosił była w pełni zasadna.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Strona zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 105 ust. 3 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż złożenie dokumentu – umowy lub faktury stwierdzającej nabycie pojazdu jest w niniejszej sprawie obligatoryjne do wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia, gdy zaś dokonując prawidłowej wykładni przytoczonego przepisu Sąd powinien był uznać, iż do wydania żądanego zaświadczenia wystarczające są załączone do wniosku z dnia 7 sierpnia 2012 r. inne dokumenty oraz zeznania skarżącego w charakterze strony na okoliczność treści postanowień umownych ustnej umowy nabycia przedmiotowego pojazdu;

II. przepisów postępowania:

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm. – dalej: "P.u.s.a."), w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 105 ust. 3 ustawy o VAT oraz art. 306a § 2 pkt 2, 306b § 2, 306k, 121, 122, 155 § 1, 180, 187 § 1, 188, 191, 194, 195, 199 i 199a § 1 O.p. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu wadliwych postanowień organów pierwszej oraz drugiej instancji, pomimo iż postanowienia te zostały wydane bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało oddaleniem wniosku skarżącego o wydanie zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przewozu z innego państwa członkowskiego pojazdu marki Audi A6 o numerze VIN: [...].

4.2. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie gdyby Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, na podstawie art. 176 w zw. z art. 188 P.p.s.a. – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi. Nadto na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. podjęcie uchwały w sprawie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, tj. kwestii rozbieżności w sposobie stosowania przepisu art. 105 ust. 3 ustawy o VAT przez organy administracji publicznej, w zależności od zamiaru podatnika do przeprowadzenia się na stałe lub czasowo do Polski, bądź braku takiego zamiaru a także na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. podjęcie uchwały w sprawie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej, tj. w kwestii czy dowód rejestracyjny pojazdu może być traktowany jako "inny dokument" w rozumieniu art. 105 ust. 3 ustawy o VAT oraz czy na podstawie tego dokumentu można stwierdzić, iż nie zachodzi wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru. Skarżący wniósł także o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów sądowych, wynagrodzenia radcy prawnego według stawek opłat oraz zwrot opłaty skarbowej o pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

4.3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

5.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

5.2. Sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi autor środka zaskarżenia powołał się na obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. Z reguły, w sytuacji gdy autor skargi kasacyjnej zarzuca zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut.

Charakter niniejszej sprawy wymaga jednakże odmiennego, aniżeli zwykle stosowane, podejścia do zarzutów. W pierwszej kolejności należy bowiem rozważyć kwestię wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, albowiem ocena zarzutów naruszenia prawa procesowego, których istotą jest kwestionowanie wydanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia, pozostaje wobec nich wtórna.

5.3. Zasadniczym przedmiotem sporu na tle stanu faktycznego sprawy podanego przez wnioskodawcę jest kwestia prawidłowości odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku od towarów i usług z tytułu przywozu z innego państwa członkowskiego środka transportu.

5.4. Przystępując do rozpatrzenia zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. autor środka zaskarżenia odwołał się do błędnej interpretacji i niewłaściwego zastosowania normy wynikającej z art. 105 ust. 3 ustawy o VAT.

W tym miejscu przypomnieć należy, że przedmiotowa sprawa zainicjowana została wnioskiem skarżącego złożonym na podstawie art. 105 ust 1 pkt 2 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem naczelnicy urzędów skarbowych dla celów związanych z rejestracją środków transportu są obowiązani do wydawania zaświadczeń potwierdzających brak obowiązku uiszczenia podatku z tytułu przywozu nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju pojazdów, które mają być dopuszczone do ruchu na terytorium kraju. Zgodnie natomiast z ust 3 tego artykułu do wniosku takiego należy dołączyć umowę lub fakturę stwierdzającą nabycie pojazdu przez składającego wniosek oraz inne dokumenty, z których jednoznacznie wynika, że nie zachodzi w tym przypadku wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Oznacza to, że organ w świetle przedstawionych dokumentów ma podstawy do samodzielnej oceny, czy wynika z nich jednoznacznie brak obowiązku uiszczenia VAT przez wnioskodawcę, w przeciwnym wypadku wydaje postanowienie odmowne.

Z literalnego brzmienia powyższego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że podstawowymi a jednocześnie obligatoryjnymi dokumentami, które muszą być złożone przez wnioskodawcę celem uzyskania przedmiotowego zaświadczenia są umowa lub faktura stwierdzająca nabycie pojazdu. Wszystkie zaś pozostałe dokumenty należy uznać za dodatkowe (fakultatywne), których złożenie niewątpliwie nie zwalnia z obowiązku złożenia któregoś z ww. dokumentów.

Zauważyć tymczasem należy, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż skarżący realizując obowiązek określony w art. 105 ust 3 ustawy o VAT przedłożył następujące dokumenty: oryginał dowodu rejestracyjnego pojazdu wraz z jego tłumaczeniem z języka szwedzkiego, dwa oświadczenia z dnia 7 sierpnia 2012 r., w których stwierdza, że jest właścicielem pojazdu, który nabył w Szwecji jako osoba prywatna i będzie używał go w Polsce w ramach prowadzonej działalności, zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu wraz z dokumentem identyfikacyjnym pojazdu, upoważnienie dla strony i potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej. Powyższe wskazuje zatem, że skarżący nie spełnił ustawowych przesłanek wydania wnioskowanego zaświadczenia przewidzianych w art. 105 ust. 3 ustawy o VAT. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedłożone przez skarżącego dokumenty nie dają jednoznacznej podstawy by uznać, że nie nastąpiło wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdów. Trafnie także Sąd pierwszej instancji zauważył, że to organ pierwszej instancji – a nie skarżący - podejmował szereg czynności mających na celu całościowe wyjaśnienie sprawy (podjął próbę uzyskania informacji czy sprzedawca pojazdu rozliczył sporną transakcję dla celów VAT oraz próbę telefonicznego skontaktowania się z poprzednim właścicielem pojazdu w celu potwierdzenia transakcji sprzedaży).

W tych okolicznościach zarzut naruszenia art. 105 ust. 3 ustawy o VAT nie zasługuje na uwzględnienie.

5.4. Przechodząc natomiast do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 105 ust. 3 ustawy o VAT oraz art. 306a § 2 pkt 2, 306b § 2, 306k, 121, 122, 155 § 1, 180, 187 § 1, 188, 191, 194, 195, 199 i 199a § 1 O.p. wskazać należy, że autor środka zaskarżenia naruszenia tych przepisów upatruje w wydaniu przedmiotowych postanowień bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego w sprawie.

Mając na uwadze uzasadnienie tak sformułowanych zarzutów zaznaczyć w pierwszej kolejności należy, że przepisy ustawy o VAT nie określają trybu ani terminu wydania zaświadczenia. W związku z tym, w takim przypadku, zastosowanie znajdują przepisy działu VIIIa O.p. "Zaświadczenia".

Zgodnie z art. 306a O.p. organ podatkowy wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Wydawane jest ono w granicach żądania wnioskodawcy. Powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni. W razie niewydania go w rozsądnym terminie dopuszczalna wydaje się skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu podatkowego.

Natomiast w art. 306b § 1 O.p. stwierdzono, że w sytuacjach opisanych w art. 306a § 2 O.p. (tj. wtedy gdy zaświadczenie wydaje się, gdy urzędowego potwierdzenia danych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa) organ podatkowy zobowiązany jest wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonych przez ten organ rejestrów, ewidencji lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. § 2 ww. przepisu wskazano zaś, że organ podatkowy przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w niezbędnym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Mając na uwadze powyższe przepisy wskazać należy, że trafnie Sąd pierwszej instancji zauważył, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczeń jest postępowaniem wyjaśniającym, ograniczonym do minimum niezbędnego do urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych pozostających w dyspozycji organu podatkowego mającego wydać zaświadczenie. Podkreślić także należy, że istota postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 O.p., sprowadza się do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych pod kątem możliwości urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. W konsekwencji tego, czynione przez organ ustalenia są ograniczone, bowiem wydający zaświadczenie organ nie ma kompetencji do wykorzystywania na potrzeby jego wystawienia danych, które nie znajdują się w dyspozycji tegoż organu. Tym samym więc do postępowania tego nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w szczególności w przepisach działu IV O.p. W sytuacji gdy dane niezbędne do wydania zaświadczenia nie znajdują się w dyspozycji organu, który zaświadczenie to ma wydać, bądź też gdy stwierdzony zostanie brak zgodności między treścią żądania a stanem rzeczy wynikającym z ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu organ ten odmawia wydania zaświadczenia, podstawą do czego stanowi przepis art. 306c in fine O.p. (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2006 r., I FSK 528/05, LEX nr 196475).

Z powyższych uwag wynika zatem, że do postępowania w sprawie wydania zaświadczenia potwierdzającego brak obowiązku uiszczenia podatku VAT z tytułu przywozu pojazdów nabywanych z terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju nie mają zastosowania zasady gromadzenia dowodów, które uregulowane zostały w szczególności w przepisach Działu IV O.p., co oznacza że nie przeprowadza się w tym trybie postępowania dowodowego. W konsekwencji powyższego nie mogły zostać uwzględnione zarzuty naruszenia ww. przepisów postępowania.

5.5. Odnośnie zaś wniosku zawartego w skardze kasacyjnej o wystąpienie na mocy art. 15 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. o podjęcie uchwały w sprawie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, tj. w kwestii rozbieżności w sposobie stosowania przepisu art. 105 ust. 3 ustawy o VAT przez organy administracji publicznej, w zależności od zamiaru podatnika do przeprowadzenia się na stałe lub czasowo do Polski, bądź braku takiego zamiaru a także o podjęcie uchwały w sprawie zagadnienia prawnego w kwestii czy dowód rejestracyjny pojazdu może być traktowany jako "inny dokument" w rozumieniu art. 105 ust. 3 ustawy o VAT oraz czy na podstawie tego dokumentu można stwierdzić, iż nie zachodzi wewnątrzwspólnotowe nabycie towaru należy podkreślić należy, że podstawą prawną do wystąpienia przez skład orzekający o podjęcie uchwały przez poszerzony skład NSA jest sytuacja określona w art. 15 § 1 pkt 3 P.p.s.a., czyli wystąpienie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej. Tymczasem na tle przedmiotowej sprawy skład orzekający stwierdza, że zagadnienie dotyczące wykładni art. 105 ust. 3 ustawy o VAT takich wątpliwości nie budziło w związku z tym wniosek skarżącego należy uznać za nieuzasadniony.

5.6. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 1 lit c) oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit pkt 2 lit b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 490).