Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2484/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 170, art. 171
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2017 r. sprawy ze skarg Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości "[...]" w W., Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości "[...]" w W., Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości "[...]" w W. i Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości "[...]" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. znak [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. wydaną w sprawie [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 156§ 1 pkt 2 kpa odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m. W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji realizowanej w etapach, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, konieczną infrastrukturą techniczną (w tym dojazdem i parkingami terenowymi) wbudowanymi lokalami handlowo-usługowymi w parterach oraz przebudową istniejących sieci na działkach o nr ewid. [...],[...] (cz. działki) oraz [...],[...] (cz. działki) w obrębie [...], położonych w rejonie ul. [...]/[...] na terenie Dzielnicy [...] m. W.

W dniu 9 czerwca 2016 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wpłynął wniosek Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...], Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...], Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] oraz Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. wydanej w sprawie [...].

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wnioskodawcy wskazali, iż decyzja Kolegium z dnia [...] maja 2016 znak [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 §1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego), m.in.:

1) art. 7 i art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

2) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 61 ust.l pkt 1, 2, 3, 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2015 roku, poz.199, ze zm.);

3) art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez uznanie za prawidłowe wyznaczenie analizowanego terenu, który powinien zostać wyznaczony wokół działki budowlanej we wszystkich kierunkach we wskazanych odległościach, a obszar analizowany po stronie wschodniej został wyznaczony z oczywistą obrazą zasad wynikających z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.;

4) art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska (Dz. U. z 2013 roku, Nr 1235, ze zm.) w związku z art. 3 pkt 7, pkt 11, pkt 14, pkt 32, pkt 39, pkt 50; art. 101 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1232, ze zm.) w aspekcie aneksu II Dyrektywy Rady Nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE L 175 z 5.7.1985 r. z .);

5) art. 140 Kodeksu cywilnego;

6) przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 13, art. 28, art. 75 § 1 i art. 77 § 1, art. 78 § 1 K.p.a., które w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy;

7) art. 141 § 1 i art. 142 Kpa - nie rozpatrzono postanowień, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji;

8) art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzją.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pełni podzieliło stanowisko Kolegium zaprezentowane w decyzji z dnia [...] maja 2016 r. znak [...]. Stwierdzono, że zgodnie z tym co wskazało Kolegium w swojej poprzedniej decyzji stwierdzenie nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej zawartej w art. 16 Kpa, dlatego też stosowane może być włącznie w ściśle określonych sytuacjach przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym badane jest czy decyzja, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności była dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w chwili jej wydawania. Brak wystąpienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. przesądza o odmowie stwierdzenia nieważności tej decyzji. W postępowaniu nadzorczym, jak już wskazywało Kolegium w poprzednim orzeczeniu nie następuje kontrola instancyjna rozstrzygnięcia (tj. prawidłowość np. ustalonych parametrów). Postępowanie to nie polega zatem na ponownym merytorycznym rozstrzyganiu istoty sprawy już uprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną.

Za całkowicie nieuzasadniony w świetle powyższego oraz zaistniałego stanu faktycznego Kolegium uznało zrzut wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. [...] z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do powyższego zarzutu Kolegium wskazało, iż naruszenia prawa, mogące stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

Kolegium wskazało, że w wyroku, do którego odwołują się wnioskodawcy Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jak również decyzja organu I instancji obejmująca tożsamą inwestycję (o takich samych paramentach, na tym samym terenie), zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego (art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wymienionych przepisów rozporządzenia wykonawczego), jak i przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.), jednakże naruszenie tych przepisów nie miało charakteru rażącego, bowiem Sad nie stwierdził nieważności kontrolowanych decyzji, to nie można uznać, iż uchybienia dostrzeżone przez Sąd, a mogące odnosić się również do inkryminowanej decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. [...], mają charakter rażącego naruszania prawa.

Organ podkreślił, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem w przypadku rażącego naruszenia prawa nie chodzi o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny.

Wywodzono, że przesłanka wskazana w art. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. dotyczy rażącego naruszenia prawa, a nie każdego naruszenia prawa. Aby zatem się spełniła w danej sprawie musi nastąpić rażące naruszenie prawa. W ocenie organu odwoławczego decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., sygn. [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. W. Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, które skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wnieśli Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W., Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W., Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. i Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości "[...]" w W.

W jednobrzmiących skargach zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 7 i art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. u.p.z.p. co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy;

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez uznanie za prawidłowe wyznaczenie analizowanego terenu, który powinien zostać wyznaczony wokół działki budowlanej we wszystkich kierunkach we wskazanych odległościach, a obszar analizowany po stronie wschodniej został wyznaczony z oczywistą obrazą zasad wynikających z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.;

-art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska w związku z art. 3 pkt 7, pkt 11, pkt 14, pkt 32, pkt 39, pkt 50; art. 101 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w aspekcie aneksu II Dyrektywy Rady Nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE L 175. z 5.7.1985 r. z późn. zm.);

- art. 140 Kodeksu cywilnego;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 13, art. 28, art. 75 §1 i art. 77 §1, art. 78 §1 k.p.a., co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy;

- art. 141 § 1 i art. 142 k.p.a. - nie rozpatrzono postanowień, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć je tylko w odwołaniu od decyzji;

- art. 156 §1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy i uznanie, że Decyzja Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2013 roku Prezydenta m. W., Postanowienie Nr [...] z dnia [...] maja 2013 roku znak: [...] w sprawie uzgodnienia projektu w/wym. decyzji o warunkach zabudowy wydanego przez [...] Konserwatora Zabytków dla m. W. oraz Postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 roku Prezydenta m. W. o odmowie przeprowadzenia oględzin wydanych w trakcie prowadzonego postępowania zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2016 r.

W ocenie skarżących decyzje są niezgodne ze stanem faktycznym, nierzetelne i niesprawiedliwe. Zdaniem skarżących wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. uchylający bliźniaczą decyzję wskazał na rżące uchybienia, które nie zostały uwzględnione przez organ.

Wywodzono, że art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p. wymaga łącznego spełnienia wskazanych w nim warunków. Podkreślono, że wyznaczony obszar analizowany nie spełnia warunku wyznaczenia go w ramach trzykrotnej szerokości frontu działki. Wywodzono, że działki przyległe do nieruchomości objętej inwestycją nie zostały uwzględnione w analizie. W postepowaniu nie brały także udziału wszyscy zainteresowani, będący w rozumieniu art. 28 k.p.a. jego stronami. Ponadto organ nie dał możliwości stronom wypowiedzenia się i wyjaśnienia wszystkich okoliczności.

Wywodzono, że nie oceniono także czy wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinno być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W skardze kwestionowano także kwestię braku dostępu do drogi publicznej nieruchomości objętej inwestycją.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi zasługują na uwzględnienie choć z innych przyczyn niż w nich podniesione.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w odniesieniu do nieruchomości objętej planowaną inwestycją zostały wydane 2 decyzje o warunkach zabudowy.

Pierwsza decyzja została wydana w dniu [...] lipca 2013 r. na wniosek A. W. i dotyczyła ustalenia warunków i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji realizowanej w etapach, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, konieczną infrastrukturą techniczną (w tym dojazdem i parkingami terenowymi) wbudowanymi lokalami handlowo-usługowymi w parterach oraz przebudową istniejących sieci na działkach o nr ew. [...], [...] (cz. działki) oraz [...],[...] (cz. działki) w obrębie [...], położonych w rejonie ul. [...] /[...] na terenie Dzielnicy [...] m. W. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r.

Decyzje te są przedmiotem kontroli w prowadzonym postępowaniu nadzorczym dotyczącym stwierdzenia ich nieważności.

Natomiast decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Prezydenta m. W. na wniosek J. M. ustalił warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji realizowanej w etapach, polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, konieczną infrastrukturą techniczną (w tym dojazdem i parkingami terenowymi) wbudowanymi lokalami handlowo-usługowymi w parterach oraz przebudową istniejących sieci na działkach o nr ew. [...],[...] (cz. działki) oraz [...],[...] (cz. działki) w obrębie [...], położonych w rejonie ul. [...]/[...] na terenie Dzielnicy [...] m. W.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] lipca 2013 r.

Uchylając decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na wadliwość dokonanej analizy w kontekście wyznaczenia linii zabudowy. Nie podzielono także zapatrywania organu co do braku podstaw do wyznaczenia szerokości elewacji frontowej planowanych budynków z uwagi na brak frontu działki. Wskazano na brak ustalenia wskaźnika powierzchni biologiczno czynnej oraz dowolne ustalenie wskaźnika zabudowy. Sąd zwrócił uwagę na konieczność doprecyzowania ilości budynków mieszkalnych wielorodzinnych objętych wnioskiem oraz czy garaż będzie jeden i czy będzie odrębnym budynkiem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] maja 2016 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. przytoczyło w całości treść uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1677/14. W oparciu o powyższe organ stwierdził, ze na mocy art. 170 p.p.s.a. związany jest wyrokiem tego Sądu i nie może formułować odmiennych ocen prawnych.

Rozpatrując ponownie sprawę w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium podzieliło to zapatrywanie.

Podkreślić należy, że tak skonstruowane decyzje naruszają w sposób oczywisty treść art. 107 § 3 k.p.a, art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Organy obu instancji nie dokonały bowiem żadnych ustaleń faktycznych sprawy. W decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. przytoczono prawie w całości, właściwie bez dokonywania jakichkolwiek zmian uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., czyniąc je istota rozważań organu.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego była ocena czy kontrolowana w trybie nadzwyczajnym decyzja spełnia przesłanki wymienione w art. 156 § 1 pkt 1- 7 k.p.a. Organ uchylił się od dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych, w tym ustalenia czy, rzeczywiście obie decyzję dotyczące warunków zabudowy dla tego samego terenu, a wydawane na wniosek innych inwestorów były tożsame pod względem przyjętych tam parametrów oraz przeprowadzonego postępowania dawidowego, w tym sporządzonej analizy. Organy administracji nie przeprowadzając postępowania dowodowego sprowadzającego się w konsekwencji do zwykłego porównania treści analizy przyjęły, że jej wady są tożsame. Nie dokonano żadnych ustaleń wskazujących na tożsamość, identyczność spraw pod względem zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania.

Ponadto organ w sposób nieuprawniony przyjął, iż w przypadku, gdy w odniesieniu do nieruchomości objętej warunkami zabudowy wydano na wniosek innych podmiotów dwie o zbliżonej treści decyzje, to w przypadku, gdy w odniesieniu do jednej z nich zapał wyrok Sądu, to w sprawie ma zastosowanie art. 170 p.p.s.a. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 litego 2015 r. przedmiotem rozstrzygnięcia nie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r., która jest kontrolowana w prowadzonym trybie postępowania nieważnościowego.

Organy pominęły całkowicie, że nawet w sytuacji, kiedy w odniesieniu do danej decyzji toczyło się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, nie oznacza to jednocześnie niemożności wszczęcia postępowania nieważnościowego, a w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. stwierdzenia nieważności takiej decyzji. Nawet bowiem w przypadku oddalenia skargi na decyzję przez Wojewódzki Sąd Administracyjny istnieje możliwość badania danej decyzji pod kątem naruszeń z art. 156 § 1 pkt 1 -7 k.p.a., o ile nie było to przedmiotem oceny Sądu (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. I OPS 6/09).

Decyzja Samorządowego Kolegium w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie był przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie było więc podstaw do automatycznego przyjęcia, że w oparciu o art. 170 p.p.s.a. zachodzi związanie organu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nawet, gdyby organ jedynie posiłkowo posługiwał się wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r. to zauważyć należy, że wyrok ten nie odnosił się do zagadnień poruszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Wyrok bowiem dotyczył wadliwości sporządzonej w sprawie analizy, przy czym co warto podkreślić organy administracji nie dokonały oceny czy takie same uchybienia w sporządzaniu analizy zachodzą w rozpoznawanej sprawie, przyjmując bezpodstawnie założenie, iż taka sama sytuacja ma miejsce w kontrolowanej w trybie nieważnościowym sprawie.

Organ nie odniósł się do ponoszonych we wniosku o stwierdzenie nieważności kwestii dotyczących:

- art. 7 i art. 32 ust. 1, art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

- art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. u.p.z.p. co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy;

- art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - poprzez uznanie za prawidłowe wyznaczenie analizowanego terenu, który powinien zostać wyznaczony wokół działki budowlanej we wszystkich kierunkach we wskazanych odległościach, a obszar analizowany po stronie wschodniej został wyznaczony z oczywistą obrazą zasad wynikających z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.;

-art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowiska w związku z art. 3 pkt 7, pkt 11, pkt 14, pkt 32, pkt 39, pkt 50; art. 101 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska w aspekcie aneksu II Dyrektywy Rady Nr 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. Urz. UE L 175. z 5.7.1985 r. z późn. zm.);

- art. 140 Kodeksu cywilnego;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 13, art. 28, art. 75 §1 i art. 77 §1, art. 78 §1 k.p.a., co w sposób istotny wpłynęło na wynik sprawy;

- art. 141 § 1 i art. 142 k.p.a. - nie rozpatrzono postanowień, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć je tylko w odwołaniu od decyzji;

- art. 156 §1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy i uznanie, że Decyzja Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2013 roku Prezydenta m. W., Postanowienie Nr [...] z dnia [...] maja 2013 roku znak: [...] w sprawie uzgodnienia projektu w/wym. decyzji o warunkach zabudowy wydanego przez [...] Konserwatora Zabytków dla m. W. oraz Postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 roku Prezydenta m. W. o odmowie przeprowadzenia oględzin wydanych w trakcie prowadzonego postępowania zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa.

Zarzuty te nie zostały zbadane i ocenione, czy mogą stanowić podstawę z art. 156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a., przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, ani przy wydawaniu decyzji z dnia [...] maja 2016 r, ani tez przy wydawaniu decyzji w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Warto podkreślić, że zarzuty te zostały powtórzone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprawa nie został rozpoznana merytorycznie, ani decyzją z dnia [...] maja 2016, ani decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. Merytoryczne rozpoznanie sprawy sprowadzało się faktycznie do przytoczenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2015 r, i skonkludowaniu, że o braku podstaw stwierdzenia nieważności przesądza art. 170 p.p.s.a. W sprawie nie zostały ocenione przesłanki stwierdzenia nieważności z art. 156 § 1 pkt 1-7, w szczególności nie rozważano, czy zarzuty stron mogą stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

W takiej sytuacji merytoryczne zarzuty skargi nie mogą zostać ocenione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, albowiem rozpoznanie sprawy należy do organów administracji, zadaniem Sądu zaś jest ocena legalności zaskarżony decyzji. Okoliczności związane z naruszeniem przepisów postępowania to jest art. 7, 77 § 1 , art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a., a w szczególności naruszenie art. 15 k.p.a. czynią niemożliwym ustosunkowanie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji rozpoznają sprawę merytorycznie, to jest dokonają szczegółowej oceny czy w sprawie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 -7 k.p.a., przy czym ustosunkują się i wypowiedzą co do zarzutów postawionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Mając na względzie powyższe w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzeczono jak wyroku.