Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 15/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatek od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Ministra Finansów (Dyrektora Izby Skarbowej w P.; zwanego dalej organem podatkowym) wydana na rzecz A. z siedzibą we W. (zwanej dalej spółka, strona, wnioskodawca, skarżąca) z dnia 16 września 2013 r., nr [...] w zakresie podatku od towarów i usług.

We wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej strona przedstawiła następujący stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Spółka posiada niepodzielone zyski z lat poprzednich oraz jej zarząd przewiduje, że w bieżącym roku obrotowym spółka odnotuje kolejne zyski nadające się do podziału między akcjonariuszy. Spółka zamiast wypłacić dywidendę w formie pieniężnej, zamierza dokonać dywidendy niepieniężnej, zwanej również dywidendą rzeczową. W ramach podziału wypracowanych zysków spółka zamierza nieodpłatnie przekazać prawo własności nieruchomości należących do spółki na rzecz akcjonariuszy, którym przysługiwać będzie prawo do dywidendy, zgodnie z przyszłą uchwalą walnego zgromadzenia akcjonariuszy. Wnioskodawca jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Przysługiwało mu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabywaniu nieruchomości, które mają być przedmiotem dywidendy w formie niepieniężnej.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wypłata przez spółkę dywidendy w formie niepieniężnej – poprzez przeniesienie na rzecz akcjonariuszy prawa własności nieruchomości jest nieodpłatnym przeniesieniem towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług ?.

Zdaniem wnioskodawcy przeniesienie własności nieruchomości stanowiącej składnik majątku spółki w ramach podziału zysku akcjonariuszom nie można uznać za nieodpłatne przeniesienie towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Jak wskazuje bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Wa 306810 w związku z regulacją Kodeksu spółek handlowych, decyzja o wypłacie dywidendy jest podejmowana przez walne zgromadzenie akcjonariuszy – organ nadrzędny spółki, na decyzję którego spółka (reprezentowana przez zarząd, który prowadzi bieżące sprawy spółki) nie ma wpływu. W związku z tym uprawnione jest twierdzenie, iż czynność polegająca na wypłacie dywidendy nie jest czynnością polegającą na dysponowaniu przez spółkę własnym majątkiem, lecz raczej jest to czynność będąca wykonaniem określonej dyspozycji akcjonariuszy. Wypłata dywidendy nie powinna być zatem klasyfikowana jak zwykła czynność dyspozycji majątkiem spółki polegająca na jego sprzedaży lub zbyciu w inny sposób a w konsekwencji opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Ponadto wnioskodawca wskazał, że zgodnie z wykładnią językową art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, wypłata dywidendy nie jest nieodpłatną dostawą towarów, ponieważ o nieodpłatnej dostawie towarów można mówić, kiedy co do zasady dany towar jest odpłatny, a jedynie z wyboru sprzedawcy, rezygnuje on z wynagrodzenia. Przy wypłacie dywidendy taka relacja nie zachodzi, gdyż dywidenda z natury rzeczy jest świadczeniem nieodpłatnym. Dalej wnioskodawca zauważył, że zgodnie z dyrektywami wykładni systemowej i funkcjonalnej, skoro dywidenda pieniężna nie jest obciążona podatkiem od towarów i usług, to nie ma powodu, dla którego zasadne byłoby różnicowanie pod względem podatkowym wypłaty dywidendy pieniężnej i niepieniężnej, bowiem ubi lex non distinguit, nec nos distinguere debemus. Przyjęcie odmiennego poglądu skutkowałoby nieuzasadnionym i niepopartym przepisem prawa różnicowaniem sytuacji prawnej podmiotów dokonujących wypłaty dywidendy w formie pieniężnej i w formie niepieniężnej i w konsekwencji naruszałoby elementarne zasady systemu prawa.

W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko spółki za nieprawidłowe.

W pierwszej kolejności przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 6, art 7 ust 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., zwanej dalej ustawa VAT) i wskazał, że opodatkowaniu, co do zasady, podlegają czynności wykonane w sposób odpłatny (za wynagrodzeniem). Jednocześnie ustawodawca zrównał niektóre dostawy towarów i świadczenia usług wykonywane nieodpłatne z odpłatną dostawą towarów i odpłatnym świadczeniem usług, a więc z czynnościami, które podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT. Podniósł, że z przepisu art. 7 ust. 2 ustawy VAT wynika, że dla opodatkowania danej czynności nieodpłatnego przekazania istotne jest to, czy podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Wskazując na przepis art. 8 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT organ stwierdził, że opodatkowaniu podlegać powinno, jako odpłatne świadczenie usług, użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza (w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników), jeżeli przysługiwało mu w całości lub w części prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Tylko łączne zaistnienie ww. przesłanek umożliwia objęcie zakresem opodatkowania VAT usług świadczonych nieodpłatnie. Analizując natomiast treść powołanego art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT zauważył, że dla ustalenia, czy konkretne nieodpłatne świadczenie usług podlega opodatkowaniu w myśl tego przepisu, istotne jest ustalenie celu takiego świadczenia. Jeżeli świadczenie wpisywało się będzie w cel prowadzonej działalności gospodarczej, wtedy przesłanka uznania takiej nieodpłatnej czynności za odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu nie zostanie spełniona. Stwierdzenie takie uzależnione jednak jest od konkretnych okoliczności, jakie w danej sprawie występują. Podkreślił, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega nieodpłatne świadczenie usług (inne niż wskazane w pkt 1) na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika, bez względu na to, czy podatnikowi przysługiwało, czy też nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku.

Przytaczając definicję słownikową słowa dywidenda oraz przepisy art. 347 § 1, art. 348 § 2, art. 349 i 353 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., zwana dalej K.s.h.) omówił instytucję dywidendy oraz formy jej wypłaty. Podkreślił, że wypłata dywidendy jest szczególnym rodzajem czynności prawnej. Źródłem nabycia dywidendy i tytułem do uzyskania przysporzenia przez akcjonariusza nie jest umowa cywilnoprawna, ale uchwała walnego zgromadzenia akcjonariuszy (akt o charakterze właścicielskim) w oparciu o odpowiednie zapisy statutu spółki. Jest to czynność wyraźnie uregulowana w kodeksie spółek handlowych i nie mają do niej zastosowania przepisy kodeksu cywilnego dotyczące sprzedaży lub zamiany.

Mając na uwadze powyższe przepisy w zakresie podatku od towarów i usług stwierdził, że dostawę towarów stanowią co do zasady – tylko czynności mające za przedmiot towar, natomiast usługę stanowią te wszystkie czynności podatnika wykonywane w ramach działalności gospodarczej, których nie można zaklasyfikować jako dostawy towarów. Mając na uwadze ogólne reguły konstrukcyjne systemu VAT wskazał, że usługą jest każde świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument (beneficjent), tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść (choćby potencjalną).

W ocenie organu opodatkowanie dywidendy rzeczowej jest zgodne z zasadą powszechności opodatkowania podatkiem VAT wyrażającej się tym, że określone transakcje podlegają podatkowi niezależnie od formy w której zostały dokonane, również zbycie nieruchomości w formie wypłaty dywidendy. Jeżeli w ramach wypłaty dywidendy zamiast wypłaty pieniędzy wnioskodawca będzie przekazywać prawo własności nieruchomości, mamy do czynienia z czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług z tytułu nieodpłatnego przekazania towaru.

W przedmiotowej sprawie warunki wynikające z art. 7 ust. 2 ustawy VAT będą spełnione, bowiem spółce będzie przysługiwać prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabywaniu nieruchomości, które mają być przedmiotem dywidendy w formie niepieniężnej. Zatem czynność wypłaty dywidendy w formie niepieniężnej w postaci prawa własności nieruchomości stanowić będzie nieodpłatne przekazanie towarów, które będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT.

Reasumując, w opisanej przez wnioskodawcę sytuacji, czynność wypłaty dywidendy niepieniężnej - poprzez przeniesienie na rzecz akcjonariuszy prawa własności nieruchomości - będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako nieodpłatna dostawa towarów zrównana z odpłatną dostawą towarów, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy VAT.

Pismem z dnia 7 października 2013 r. wezwano organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa.

W piśmie z dnia 30 października 2013 r. stanowiącym odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podatkowy stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wskazaną wyżej interpretację indywidualną spółka wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postepowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływy na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7 ust. 2 ustawy o VAT poprzez jego błędną wykładnię, która polegała na przyjęciu stanowiska, że czynność wypłaty przez spółkę dywidendy w formie niepieniężnej polegającą na przeniesieniu na rzecz akcjonariuszy prawa własności nieruchomości, będzie podlegała opodatkowana podatkiem od towarów i usług jako nieodpłatna dostawa towarów, zrównana z odpłatną dostawą towarów, zgodnie z wymienionym artykułem.

W uzasadnieniu skargi potrzymała dotychczasowe stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, jak również w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.). Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. – art. 146 § 1 p.p.s.a.

Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak zakreślonym zakresie kognicji Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza prawa.

Przechodząc do oceny zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego wskazać należy, że przedmiotem sporu jest ocena czy przekazanie akcjonariuszom dywidendy w formie niepieniężnej jest czynnością podlegającą podatkowi od towarów i usług.

Zdaniem skarżącej wypłaty dywidendy w formie niepieniężnej poprzez przeniesienie własności nieruchomości stanowiącej składnik majątku spółki w ramach podziału zysku akcjonariuszom nie można uznać za nieodpłatne przeniesienie towarów w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i tym samym nie podlega ona opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Minister Finansów uznał natomiast, że w opisanej przez wnioskodawcę sytuacji, czynność wypłaty dywidendy niepieniężnej - poprzez przeniesienie na rzecz akcjonariuszy prawa własności nieruchomości - będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako nieodpłatna dostawa towarów zrównana z odpłatną dostawą towarów, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy VAT.

Zgodnie z art. 5 ust 1 VAT "Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, (...), podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; (...)". W przepisie tym została wyrażona generalna zasada ustawy - opodatkowania odpłatnej dostawy towarów, podobnie jak podstawową zasadą jest opodatkowanie odpłatnego świadczenia usług (por. art. 8 ustawy VAT).

Od wskazanej wyżej zasady w art. 7 ust. 2 ustawy VAT ustanowiono wyjątek, który polega na uznaniu nieodpłatnego przekazania towaru za dostawę podlegającą opodatkowaniu. Jeśli zatem podatnik przekazuje nieodpłatnie towar należący do jego przedsiębiorstwa, to czynność taka została zrównana z odpłatną dostawą towarów. Z dostawę towarów uważa się w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2) wszelkie inne przekazanie towarów bez wynagrodzenia, w szczególności darowizny.

Przepis ten wskazuje przykładowo, jakie przekazania przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa uważa się za dostawę towarów określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 pod warunkiem jednak, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności w całości lub w części.

Przepis ten wskazuje przykładowo, o czym świadczy zwrot "w szczególności", jakie (i komu) nieodpłatne przekazania przez podatnika uważa się za dostawę odpłatną.

Przez przekazanie należy rozumieć wyzbycie się władztwa nad towarem, przeniesienie prawa do rozporządzania tą rzeczą (towarem) jak właściciel na inną osobę. Przekazaniem nie jest wydanie rzeczy innej osobie tylko do używania z zastrzeżeniem zwrotu. Przekazanie będzie definitywnym wyzbyciem się danej rzeczy (władztwa nad nią). (...) Dla opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów nie ma znaczenia cel takiego przekazania, nie ma również znaczenia to, czy przekazanie następuje w wykonaniu nakazu wynikającego z przepisów prawa, ewentualnie nakazu organu. (...) (A.Bartosiewicz, komentarz do art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, LEX 2012).

Warunkiem opodatkowania nieodpłatnego przekazania towarów jest to, aby podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia podatku przy nabyciu tych towarów.

Odnosząc powyższe do sytuacji objętej wnioskiem o interpretację, niewątpliwie w przypadku wypłaty dywidendy w formie niepieniężnej dojdzie do przekazania (we wskazanym wyżej rozumieniu) towarów należących do spółki akcjonariuszom i z opisu zdarzenia wynika, że spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów.

Spółka wskazując na obowiązek przekazania dywidendy wynikający z uchwały organu właścicielskiego wskazuje, że nie chodzi w tym wypadku o "zwykłe" dysponowanie majątkiem.

Podkreślić należy, że tytuł na podstawie, którego dojdzie do przekazania towarów nie zmienia faktu, że chodzi o towary należące do spółki (do jej majątku). Jak już powiedziano przepis nie przewiduje, aby przekazanie miało nastąpić określonym celem i tytułem, a zatem przekazanie może nastąpić w wyniku różnorakich zdarzeń, w tym również w wyniku wykonania uchwały o wypłacie dywidendy w formie niepieniężnej. Z taką argumentacją spółki trudno się zgodzić również z tego względu, że w rezultacie o opodatkowaniu podatkiem VAT decydowałby decyzja wspólników, co prowadziłoby też do naruszenia zasady powszechności opodatkowania. Podatek od towarów i usług jest podatkiem nakładanym na konsumpcję. Co do zasady, więc każda konsumpcja towarów i usług powinna zostać opodatkowana (vide Dyrektywa VAT 2006/112/WE pod redakcją J. Martiniego, UNIMEX 2010). Pozostaje to w zgodzie z założeniami konstrukcyjnymi podatku VAT wynikającymi z Dyrektywy 112. Zgodnie z jej art. 1 "Zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem. VAT, obliczony od ceny towaru lub usługi według stawki, która ma zastosowanie do takiego towaru lub usługi, jest wymagalny od każdej transakcji, po odjęciu kwoty podatku poniesionego bezpośrednio w różnych składnikach kosztów. Wspólny system VAT stosuje się aż do etapu sprzedaży detalicznej włącznie."

Jednocześnie w przypadku przekazania, o którym mowa w pkt 1 ust. 2 art. 7 ustawy VAT, tj. przekazania na rzecz akcjonariuszy, przekazanie ma być na cele osobiste osób tam wskazanych. Według Słownika języka polskiego pod redakcją M. Szymczaka, Wydawnictwo PWN Warszawa 1995 r. "osobisty" to odnoszący się do danej osoby, będący własnością danej osoby, właściwy danej osobie, własny, prywatny. W ocenie Sądu towary przekazane w ramach wypłaty dywidendy w formie niepieniężnej wejdą do majątku osobistego osób uprawnionych do jej uzyskania i mają służyć tym osobom, ich potrzebom, ich konsumpcji, a nie np. celom spółki.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy VAT.

Jako uzasadnione Sąd ocenia również, wskazanie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji, możliwość uznania za podlegającą opodatkowaniu wypłatę dywidendy w formie niepieniężnej na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy VAT.

Powyższy przepis wprowadza odstępstwo od zasady z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, że opodatkowaniu podlega odpłatne świadczenie usług.

Zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 2 ustawy VAT za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Z przepisu wynika, że za odpłatne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu uważa się nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste m.in. akcjonariuszy i opodatkowaniu podlega takie świadczenie usług, które następuje na cele inne niż działalność gospodarcza podatnika.

Zatem nie można podzielić poglądu, że aby nieodpłatne świadczenie usług mogło podlegać opodatkowaniu, to niezbędna jest wcześniejsza rezygnacja z odpłatności. Przepis stanowi o opodatkowaniu nieodpłatnego świadczenia usług, a zatem zarówno odpłatnych, jak i nieodpłatnych. Z brzmienia art. 8 ust. 2 ustawy VAT wynika, że ustawodawca jako wyjątek zrównał czynności nieodpłatne (nieodpłatne świadczenie usług) z odpłatnym świadczeniem usług. Odnośnie natomiast wymogu nieodpłatnego świadczenia usług na cele osobiste akcjonariuszy, to podobnie, jak przy nieodpłatnym przekazaniu towarów, nieodpłatne świadczenie usług w ramach wypłaty dywidendy w formie niepieniężnej powoduje, że wchodzą one do majątku osobistego osób uprawnionych do ich otrzymania i służą one tym osobom, ich potrzebom, ich konsumpcji – ich celom osobistym. Bez znaczenia pozostaje również decyzja tych osób, co do dalszego wykorzystania otrzymanej dywidendy, na moment jej otrzymania jest ona uzyskiwana na cele osobiste, do osobistego nimi dysponowania, rozporządzania. W przypadku nieodpłatnego świadczenia usług ustawodawca wymaga również, aby świadczenie usług było do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, czyli usługi nie powinny mieć wpływu na działalność gospodarczą, nie powinny jej determinować (wpływać na obroty, zyski). W ocenie Sądu wypłata dywidendy nie ma na celu działalności gospodarczej, ale jest związana wyłącznie z realizacją praw/obowiązków wynikających z formy prawnej w jakiej podatnik działalność prowadzi.

Zatem wypłata dywidendy w formie niepieniężnej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Nie ma podstaw, aby pozyskanie towarów, usług do celów osobistych (do konsumpcji) w warunkach opisanych we wniosku następowało na zasadach korzystniejszych, aniżeli w przypadku osób nabywających towary i usługi w obrocie powszechnym. Stanowiłoby to naruszenie zasady powszechności opodatkowania konsumpcji podatkiem od towarów i usług. Za niezasadne, więc należy uznać zarzuty skargi naruszenia zastosowania art. 7 ustawy VAT

Wskazać należy, że problem stanowiący istotę sporu w rozpatrywanej sprawie był już przedmiotem zainteresowania sądów administracyjnych. W wyroku z 23 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1503/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że dywidenda niepieniężna w spółce komandytowo-akcyjnej, należna akcjonariuszom, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przedmiotem opodatkowania w takiej sytuacji nie jest bowiem dywidenda, lecz nieodpłatna dostawa towarów (art. 7 ust. 2 ustawy o VAT) lub nieodpłatne świadczenie usług (art. 8 ust. 2 ustawy o VAT). Identyczny pogląd można odnaleźć w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1654/12, jak również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2014 r., sygn. akt I FSK 202/13 (orzeczenia dostępne na stronie: www.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.