Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 175/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 28 lipca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki sędzia WSA Beata Jezielska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2020 roku sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Piszu na uchwałę Rady Miejskiej w Orzyszu z dnia 31 stycznia 2018 roku nr XLVIII/352/18 w przedmiocie przyjęcia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Orzysz - stwierdza nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 10 i § 13.


UZASADNIENIE

Uchwałą nr XLVIII/352/18 z 31 stycznia 2018 r. Rada Miejska w Orzyszu, działając na podstawie art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289), dalej: "ustawa" i art. 40 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r. Nr 142, poz. 1875, z późn. zm.), przyjęła Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Orzysz, stanowiący załącznik nr 1 do uchwały.

Prokurator Rejonowy w Piszu (dalej jako: "Skarżący", "Prokurator") wniósł skargę na ww. uchwałę wraz z załącznikiem nr 1 w części dotyczącej: § 10 i § 13 ust. 1 i 2 załącznika do uchwały.

Zaskarżonej uchwale zarzucił istotne naruszenie § 135 w zw. z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283), dalej jako "rozporządzenie",

w związku z art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1 c), d) i pkt 6 ustawy, przez zamieszczenie w § 10

i § 13, Regulaminu przepisów regulujących sprawy wykraczające poza upoważnienie ustawowe rady gminy przez powtórzenie istniejących regulacji ustawowych, ich modyfikację i przekroczenie upoważnienia ustawowego zawartego w:

- art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1 c ustawy przy wskazaniu w § 10 ust. 1 Regulaminu czasu,

w jakim właściciel obowiązany jest usunąć błoto, śnieg i lód i inne zanieczyszczenia

z części nieruchomości służących do użytku publicznego;

- art. 4 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. d ustawy przy wskazaniu w § 10 ust. 2 Regulaminu, że mycie pojazdów samochodowych poza myjniami może odbywać się wyłącznie pod warunkiem dokonywania tych czynności na wydzielonych, utwardzonych częściach nieruchomości, o ile teren nie służy do użytku publicznego oraz wskazanie w § 10

ust. 3, że naprawa pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi może odbywać się wyłącznie pod warunkiem gromadzenia powstających odpadów

w urządzeniach do tego przeznaczonych oraz możliwość dokonywania jedynie drobnych napraw związanych z ich bieżącą eksploatacją.

- art. 4 ust. 1 i 2 pkt 6 ustawy przez nałożenie w § 13 ust. 1 i 2 Regulaminu na osoby utrzymujące zwierzęta domowe obowiązku sprawowania właściwej opieki nad zwierzętami, w szczególności nie pozostawiania ich bez dozoru oraz wyprowadzania psów na tereny przeznaczone do wspólnego użytku tylko na smyczy, a mogące stwarzać zagrożenie na smyczy i w kagańcu oraz wskazanie, że zwolnienie psa ze smyczy jest dozwolone w miejscach mało uczęszczanych pod warunkiem, że pies ma kaganiec, a właściciel (opiekun) ma możliwość sprawowania bezpośredniej kontroli nad jego zachowaniem.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Orzyszu (dalej jako: "Rada Miejska") wniosła o jej oddalenie w całości.

Podniosła, że zaskarżona uchwała została przedstawiona Wojewodzie Warmińsko-Mazurskiemu, który nie dopatrzył się w niej uchybień prawa wskazanych przez Skarżącego. Nie sposób zatem uznać, że na dzień podejmowania uchwały jakiekolwiek naruszenie prawa istniało. Ponadto, stwierdziła, że nie określiła "czasu",

w jakim właściciele są obowiązani dokonać usunięcia błota, śniegu oraz lodu, a jedynie wskazała, że wykonanie przedmiotowych czynności powinno nastąpić "niezwłocznie". Kontekst, w jakim użyty został ten termin nie zakreśla szczegółowo określonych ram czasowych i ma na celu jedynie uwypuklenie wagi możliwie najszybszego usunięcia błota, śniegu czy lodu. Rada Miejska podniosła, że terminu "niezwłocznie" nie należy utożsamiać z terminem natychmiastowym, lecz należy interpretować jako termin realny w okolicznościach danego miejsca i czasu, przy uwzględnieniu celu społeczno-gospodarczego i panujących w danym zakresie zwyczajów oraz z uwzględnieniem staranności przyjętej w stosunkach danego rodzaju. Stwierdziła również, że w uchwale wymienione zostały wymagania, które nie ingerują w prawo własności właścicieli nieruchomości. W Regulaminie utrzymania czystości i porządku Rada nie wskazała enumeratywnie miejsc, w których można myć pojazdy poza myjniami i warsztatami samochodowymi, tylko zasady mycia tych pojazdów, przez wskazanie, gdzie i pod jakimi warunkami można umyć samochód poza myjnią. Podkreśliła, że nie wprowadza jakichkolwiek zakazów wykraczających poza regulacje ustawowe. Stwierdziła, że

w § 13 pkt. 1 i 2 nie zawarto zakazów. Rada jedynie ustaliła sposób postępowania

i wymagania, jakie należy spełnić, aby pobyt zwierzęcia w danym miejscu nie był uciążliwy ani niebezpieczny dla pozostałych użytkowników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325

z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zakres kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego.

Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego,

o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Niezbędne jest zatem odwołanie się do przepisów ustawy

z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r., poz. 713) dalej: "u,s,g.", gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (art. 91 u.s.g.). Jednak i ten przepis nie definiuje obu rodzajów naruszeń, co stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane

w demokratycznym państwie prawnym. Do nich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA: z 11 lutego 1998 r., sygn. akt II SA/Wr 1459/97 i z 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95).

Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie

i w granicach upoważnień, zawartych w ustawach. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie

w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego, a przepisy tego aktu nie mogą wykraczać poza granice określone ustawowym upoważnieniem, zaś ich treść może być tylko i wyłącznie wykonywaniem przepisów ustawy.

Podstawę prawną skarżonej uchwały stanowi art. 40 ust. 1 u.s.g. oraz art. 4 ust. 1 i 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1289), zwanej dalej: "u.c.p.g." Przywołany art. 4 ust. 1 u.c.p.g. przyznaje radzie gminy kompetencje do uchwalania regulaminu czystości i porządku na terenie gminy w zakresie określonym w art. 4 ust. 2. Przyznane radzie gminy kompetencje do uchwalenia przedmiotowego regulaminu ograniczone zostały do ustalenia w tym regulaminie jedynie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Jeżeli katalog spraw, w zakresie których ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych zasad postępowania, jest zamknięty, to organ ten może dokonywać regulacji prawnych tylko

w takim zakresie, w jakim został do tego upoważniony. Elementy wskazane w art. 4

ust. 2 u.c.p.g. mają charakter wyczerpujący, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (por. wyrok NSA z 8 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 2012/12). Tym samym art. 4 ust. 2 u.c.p.g. nie daje radzie gminy prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, jak również nie pozwala na podejmowanie regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej.

W § 10 ust. 1 Regulaminu Rada Miejska, przewidując, że usuwanie błota, śniegu

i lodu z części nieruchomości służących do użytku publicznego, tj. z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, powinno odbywać się niezwłocznie, natomiast innych zanieczyszczeń w miarę potrzeb, przekroczyła delegację ustawową zawartą

w art. 4 ust. 2 lit. c) u.p.c.g. (wymagania w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujące uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego). Delegacja zawarta w tym przepisie odnosi się bowiem jedynie do nieruchomości danego właściciela w części służącej do użytku publicznego, nie obejmuje natomiast położonego wzdłuż takiej nieruchomości chodnika. Kwestie usuwania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych "wzdłuż nieruchomości" reguluje art. 5 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g., a nie art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b. Ustawodawca w art. 5 ust. 1

pkt 4 u.p.c.g. nie zawarł zagadnień powierzonych do uregulowania przez radę gminy,

o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.p.c.g. Art. 5 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g. wprost nakłada na właściciela obowiązki odnośnie do terenu leżącego poza jego nieruchomością, tj. chodnika położonego wzdłuż nieruchomości. Natomiast przepisy prawa miejscowego wydane na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.p.c.g. mają być skierowane wyłącznie do podmiotów dysponujących nieruchomością służącą do użytku publicznego, tj. zachowania czystości i porządku na terenie nieruchomości danego właściciela, a nie do terenu stanowiącego część pasa drogowego drogi publicznej (chodnik). Oznacza to, że w zakresie obowiązku wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g. brak jest podstaw do jego powtarzania w regulaminie (zob. np. wyroki WSA w Kielcach z 21 listopada 2019 r., sygn. II SA/Ke 786/19, WSA w Poznaniu z 14 sierpnia 2019 r., sygn. IV SA/Po 365/19, WSA w Gdańsku z 28 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Gd 80/19 i z 20 listopada 2019 r. sygn. II SA/Gd 392/19, CBOSA).

W § 10 ust. 2 Regulaminu uchwalono, że mycie pojazdów samochodowych poza myjniami może odbywać się wyłącznie pod warunkiem dokonywania tych czynności na wydzielonych, utwardzonych częściach nieruchomości, pod warunkiem, że teren nie służy do użytku publicznego. Należy podnieść, że art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. d u.c.p.g. upoważnia radę gminy jedynie do określanie zasad, tj. warunków, jakie muszą być spełnione, aby mycie i naprawa samochodów poza myjniami i warsztatami naprawczymi była dopuszczalna. Chodzi tu przede wszystkim o warunki zapewniające zgodne z ustawą odprowadzanie nieczystości powstałych w wyniku mycia i naprawy pojazdów (zob. wyrok NSA z 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, CBOSA). W myśl powołanego przepisu organ gminy został wyłącznie upoważniony do wskazania wymogów dopuszczalności mycia i naprawy pojazdów poza myjniami i warsztatami, mających na celu zapewnienie ochrony środowiska i ludzi przed zagrożeniem zanieczyszczeniem lub uciążliwościami stwarzanymi na skutek wykonywania tych czynności (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 18 grudnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 877/18, CBOSA). Przepis ten nie upoważnia zaś rady gminy do wskazania miejsc,

w których można myć pojazdy poza myjniami, także przez wykluczenie wykonywania tych czynności w miejscach publicznych. Dodać należy, że do mycia i naprawy pojazdu na własnej nieruchomości nie jest wymagana zgoda rady gminy, zaś kwestia uzyskiwania zgody na naprawę i mycie pojazdu na cudzej nieruchomości należy do zagadnień cywilnoprawnych i w związku z tym nie może być regulowana aktem prawa miejscowego (zob. wyrok NSA z 10 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1256/09, CBOSA).

Zakwestionowany ust. 3 § 10 ust. 2 Regulaminu stanowi, że naprawa pojazdów samochodowych poza warsztatami samochodowymi może odbywać się wyłącznie pod warunkiem: 1) gromadzenia powstających odpadów w urządzeniach do tego przeznaczonych, 2) naprawa pojazdów samochodowych obejmuje drobne naprawy związane z ich bieżącą eksploatacją.

Jak wyżej wskazano, z delegacji ustawowej jednoznacznie wynika, że rada gminy została upoważniona wyłącznie do wskazania wymogów dopuszczalności naprawy pojazdów poza warsztatami, tj. warunków, jakie muszą być spełnione, żeby te czynności były dopuszczalne. Ustawa nie daje natomiast upoważnienia do formułowania i wprowadzania na podstawie wskazanego przepisu zakazów

i ograniczeń. Rada Miejska nie miała więc podstaw do wprowadzenia ogólnego ograniczenia możliwości naprawy pojazdów samochodowych poza warsztatami tylko do drobnych napraw, związanych z ich eksploatacją. Wprowadzając takie ograniczenia Rada przekroczyła więc ustawowe kompetencje wynikające z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.p.c.g. Ponadto, wprowadzając niedookreślone pojęcie "drobne naprawy", Rada naruszyła sformułowany w § 6 Zasad techniki prawodawczej wymóg precyzji tekstu aktu normatywnego (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 3 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Bd 627/19, CBOSA).

Podnieść jednocześnie należy, że wymóg dotyczący gromadzenia odpadów powstających przy naprawie pojazdów samochodowych poza warsztatami

w urządzeniach do tego przeznaczonych stanowi dopuszczalny prawem wzór zachowania podmiotów i jest zgodny z celem upoważnienia ustawowego. Sąd stwierdził jednak nieważność całego § 10 Regulaminu, mając na uwadze, że prawodawca lokalny

wprowadzał w tych przepisach ograniczenia lub formułował określone wymogi w sposób niedookreślony, co nie ma oparcia we wskazanej normie upoważniającej oraz celach, którym ma ona służyć, a wprowadzona regulacja ma charakter całościowy i jest ze sobą ściśle powiązana.

Zasadnie Prokurator zakwestionował również § 13 Regulaminu.

W § 13 pkt 1 Regulaminu wprowadzono obowiązek sprawowania właściwej opieki nad zwierzętami, w szczególności nie pozostawiania ich bez dozoru. W § 13 pkt 2 zobowiązano zaś do wyprowadzania psów na tereny przeznaczone do wspólnego użytku tylko na smyczy, a mogące stwarzać zagrożenie na smyczy i w kagańcu. Zwolnienie psa ze smyczy jest dozwolone w miejscach mało uczęszczanych pod warunkiem, że pies ma kaganiec, a właściciel (opiekun) ma możliwość sprawowania bezpośredniej kontroli nad jego zachowaniem.

Powyższymi regulacjami Rada nie tylko wykroczyła poza zakres delegacji ustawowej określonej w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.p.c.g., ale także nałożyła na adresatów norm obowiązki, które jako określone bezwarunkowo, są zbyt daleko idące. Kategoryczne brzmienie tych postanowień, które nie pozwalają na odstąpienie,

w mogących wystąpić szczególnych sytuacjach, od wprowadzonego nim generalnego nakazu wyprowadzania psów wyłącznie na smyczy, a w przypadku psów mogących stwarzać zagrożenie również w kagańcu, stanowi przekroczenie delegacji ustawowej

i narusza prawa utrzymujących psy właścicieli nieruchomości. Generalny obowiązek wyprowadzania wszystkich psów na smyczy a psów mogących stwarzać zagrożenie również w kagańcu - niezależnie od ich cech osobniczych i uwarunkowań indywidualnych, jak np. choroby, wieku, stanu zdrowia, fizjologii zwierząt, może

w określonych sytuacjach prowadzić do działań niehumanitarnych (por. wyrok NSA z 13 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1492/12, CBOSA). Ponadto, jak wszelkie ograniczenia praw jednostki, także ograniczenia uprawnień właściciela lub opiekuna psa bądź nałożenie na niego dodatkowych obowiązków, muszą być wprowadzane

z poszanowaniem zasady proporcjonalności, a więc przy zastosowaniu adekwatnych środków, proporcjonalnie do celu regulacji. Postanowienia Regulaminu, które nie pozwalają na uwzględnienie specyficznych sytuacji i tym samym niekiedy nadmierne,

w rezultacie prowadzące do sankcji karnych, mogą tę zasadę naruszać, tym bardziej gdy nakazane Regulaminem środki ostrożności przy trzymaniu zwierzęcia mogą być uznane za bardziej rygorystyczne niż środki przewidziane ustawami i innymi aktami prawa miejscowego (por. wyroki NSA: z 13 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1492/12, z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 2980/15, wyrok WSA w Kielcach z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 748/17, CBOSA). Należy bowiem wskazać, że zgodnie

z art. 10a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. 2020 r. poz. 638), dalej jako: "u.o.z.", zabrania się puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikacje właściciela lub opiekuna - zakaz ten nie dotyczy terenu prywatnego, jeżeli teren ten jest ogrodzony w sposób uniemożliwiający psu wyjście. Nakaz zachowania środków ostrożności wynika także

z art. 77 Kodeksu wykroczeń, przy czym, chodzi o panowanie nad zwierzęciem

w stopniu gwarantującym bezpieczeństwo publiczne, a spełnienie tego warunku

w ramach zwykłych środków ostrożności nie wymaga, np. spacerowania z psem znajdującym się na smyczy lub w kagańcu, lecz chodzi w szczególności o doskonałe poznanie psychiki psa i uzyskania bezwzględnego posłuszeństwa (zob. W. Kotowski, Komentarz do art. 77 Kodeksu wykroczeń, LEX/el 2009). Jednocześnie należy pamiętać, że w myśl art. 1 ust. 1 u.o.z. zwierzę, jako istota żyjąca, zdolna do odczuwania cierpienia, nie jest rzeczą. Człowiek jest mu winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Z przepisu tego wynika, że każde zwierzę ma prawo oczekiwać od ludzi należnego zrozumienia, zgodnego z normami obyczajowymi traktowania, a nawet szacunku. Wszelkie środki prawne, podejmowane w stosunku do zwierząt powinny mieć na względzie ich dobro, a przede wszystkim prawo do istnienia, mając na uwadze, że zgodnie z art. 4 pkt 2 u.o.z. przez humanitarne traktowanie zwierząt należy rozumieć traktowanie uwzględniające potrzeby zwierzęcia i zapewniające mu opiekę i ochronę. Należy podkreślić, że delegacja ustawowa zawarta w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.p.c.g. zobowiązuje rady gminy do określenia obowiązków osób utrzymujących zwierzęta

w taki sposób, by osiągnąć skutki wyznaczone przez cele określone przez ustawodawcę, tj. ochrony przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi (por. wyrok NSA z 14 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 443/16; wyrok WSA w Kielcach z 7 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Ke 674/19; wyroki WSA w Krakowie: z 5 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1311/19). Natomiast brak zróżnicowania obowiązków osób utrzymujących psy w zakresie ochrony przed zagrożeniem dla innych ze względu na cechy osobnicze psów prowadzić może do przypisywania właścicielowi odpowiedzialności za zachowania obiektywnie nie mogące stwarzać jakiegokolwiek niebezpieczeństwa dla otoczenia.

Ponadto wskazać należy, że w kwestionowanym przepisie użyto pojęć: "miejsca mało uczęszczane przez ludzi" i "psy mogące stwarzać zagrożenie". Posłużenie się takimi nieprecyzyjnymi pojęciami sprawia, że ustanowiony w zapisie obowiązek może być różnie interpretowany. Dodać należy, że nie wiadomo, kto miałby dokonywać interpretacji tych pojęć i w jakim trybie. Brak precyzyjnego określenia obowiązków stwarza także ryzyko dowolnego ich realizowania, co w konsekwencji uniemożliwia ich egzekwowanie, co sprawia, że sytuacja prawna podmiotów, których dotyczy ten obowiązek jest niepewna (por. wyrok WSA w Krakowie z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 518/20, CBOSA).

Zobowiązanie w pkt. 3 § 13 osób utrzymujących zwierzęta domowe do natychmiastowego uprzątnięcia zanieczyszczeń pozostawionych przez te zwierzęta

w miejscach publicznych oraz w innych miejscach przeznaczonych do wspólnego użytku stoi w sprzeczności z zakresem kompetencji wskazanych w art. 4 ust. 2 u.p.c.g., a ponadto stanowi powtórzenie ustawy, gdyż kwestie te są regulowane w art. 91

i art. 145 Kodeku wykroczeń. Właściciele zwierząt są zatem zobowiązani do usuwania zanieczyszczeń pozostawianych przez zwierzęta na terenach przeznaczonych do pożytku publicznego w drodze przepisu rangi ustawowej.

Ponadto w kwestionowanym przepisie Regulaminu nałożono obowiązki nie tylko na właścicieli psów, ale wszelkich zwierząt domowych, a więc także kotów oraz innych zwierząt tradycyjnie trzymanych w domach, jak np. świnki morskie, chomiki, kanarki czy papugi. Taka regulacja, obejmująca wszystkie zwierzęta domowe, wykracza poza delegację ustawową. Treść art. 4 ust. 2 pkt 6 u.p.c.g. wskazuje jednoznacznie, że ustawodawca upoważnił radę gminy do określenia szczegółowych obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe w celu ochrony przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Trudno uznać, aby zwierzęta, trzymane zwyczajowo w domu, stanowiły zagrożenie czy też uciążliwość dla ludzi, a także aby zanieczyszczały tereny przeznaczone do wspólnego użytku.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd stwierdził nieważność załącznika do zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 10 i § 13.