Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 622/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2013-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 83
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - tekst jednolity.
article: art. 91, art. 92 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 595
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - tekst jednolity.
article: art. 19, art. 127 § 2, art. 156 § 1pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 2, art. 152
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi W.M. i T.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2013 r. W. i T.M. wystąpili do Prezydenta Miasta z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Wniosek dotyczył nieruchomości o pow. 287 m2 położonej w [...], oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...]. Do wniosku dołączyli odpis wskazanej księgi wieczystej stwierdzający, iż objęta nim nieruchomość jest własnością Skarbu Państwa, a wnioskodawcy są jej wieczystymi użytkownikami.

Pismem z dnia [...] stycznia 2013r. Prezydent Miasta zawiadomił wnioskodawców o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu, będącego własnością Skarbu Państwa, stanowiącego działkę o numerze ewid. [...], zlecając jednocześnie rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenie operatu szacunkowego tej nieruchomości.

Po zapoznaniu się przez wnioskodawców [...] marca 2013 r. z aktami sprawy w tym i operatem szacunkowym, decyzją z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], zastępca kierownika Biura Gospodarki Mieniem, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, orzekł o odpłatnym przekształceniu na rzecz W. i T.M. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej tj. działki nr [...], ustalając jednocześnie na rzecz Skarbu Państwa, opłatę za przekształcenie w wysokości 14 925 zł z rozłożeniem jej – zgodnie z wnioskiem - na 10 równych rat.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji przytoczył treść art. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości ( tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 83 - dalej zwanej ustawą ), zgodnie z którym osoby fizyczne i prawne będące w dniu 13 października 2005 r. użytkownikami wieczystymi tych nieruchomości mogą wystąpić z żądaniem przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, stwierdzając, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły wszystkie niezbędne warunki do wnioskowanego przekształcenia. Odwołując się do treści art. 4 ust. 1 ustawy organ wskazał na obowiązek uiszczenia przez osobę, na rzecz której nastąpiło przekształcenie uiszczenia dotychczasowemu właścicielowi opłaty z tytułu jego dokonania, ustalaną przy odpowiednim zastosowaniu art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102 poz. 651). W tym zakresie organ I instancji powołał się na operat szacunkowy z dnia [...] stycznia 2013 r., w którym rzeczoznawca majątkowy ustalił wartość prawa własności nieruchomości gruntowej na kwotę 38 909 zł, a wartość prawa użytkowania wieczystego na kwotę 23 984 zł. Organ wyjaśnił, iż nałożona decyzją opłata w wysokości 14 925 zł stanowi różnicę pomiędzy wyliczoną przez rzeczoznawcę wartością prawa własności nieruchomości gruntowej, a wartością prawa użytkowania wieczystego. W jego ocenie, operat szacunkowy sporządzony został zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), co uzasadniało przyjęcie określonych w nim wartości praw jako podstawy do ustalenia opłaty, która , w uwzględnieniu wniosku stron, została rozłożona na raty.

Decyzja zawierała pouczenie o prawie do złożenia w terminie 14 dni odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem Prezydenta Miasta.

Zgodnie z treścią pouczenia W. i T.M. wnieśli od powyższej decyzji odwołanie do wskazanego organu, zachowując ustawowy termin. Odwołujący zwrócili się o zweryfikowanie ustalonej zaskarżoną decyzją opłaty, uznając ją za zawyżoną i krzywdzącą. Wskazywali, iż przedmiotową działkę użytkują od 1991 r. i sumując koszty wcześniejszego użytkowania wieczystego oraz wyliczoną kwotę przekształcenia tego prawa w prawo własności ponieśliby koszty rzędu około 80 000 zł. Zdaniem odwołujących, wyliczona przez rzeczoznawcę cena 1 m2 gruntu została zawyżona zważywszy na niewielki rozmiar działki, jej przyleganie z jednej strony bezpośrednio do posesji stanowiącej ich własność, a z drugiej do czynnych torów kolejowych i marketu [...] oraz brak do niej dojazdu. W końcowej części odwołania strony wskazały na swój dochód jako emerytów, niewystarczający nawet na podstawowe potrzeby bytowe.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na treść art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ( tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 267) oraz art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1-4 i 6 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 83), art. 67 ust. 3a i art. 69 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.) oraz § 4 ust. 2 i 4, § 29 ust. 3 w zw. z § 30 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207 poz. 2109 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium, wskazując jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przepis art. 1 ust. 1 i art. 4 ustawy, stwierdziło, iż odwołujący spełnili ustawowe wymogi warunkujące przekształcenie przysługującego im prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W ocenie SKO, opłata za przekształcenie została ustalona w sposób prawidłowy w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego E.D. w dniu [...] stycznia 2013 r. Kolegium stwierdziło, iż w wycenie uwzględniony został brak dostępu nieruchomości do drogi publicznej, brak ustanowionej służebności drogowej oraz okoliczność, że działka nr ewid. [...] sąsiaduje z należącą do wnioskodawców działką nr [...], która posiada dostęp do drogi publicznej. Wskazało, iż wyceny wartości prawa własności rzeczoznawca dokonał podejściem porównawczym metodą korygowania ceny średniej. Cechę nieruchomości wycenianej - funkcja i charakter otoczenia - określono jako niekorzystną (wartość najniższa) ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo od strony północnej terenów kolejowych i ograniczenia w zabudowie. Z kolei cecha - przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania, możliwości i ograniczenia - przyjęta została na poziomie dostatecznym (wartość najniższa) ze względu na ograniczenia w zabudowie i brak bezpośredniego dostępu do drogi publicznej oraz brak służebności. Również cechę -wielkość działki - przyjęto jako niekorzystną, z zastosowaniem najniższego współczynnika. Skoro więc w wycenie uwzględnione zostały niekorzystne cechy nieruchomości takie jak funkcja, przeznaczenie i powierzchnia, sąsiedztwo, brak dostępu do drogi

publicznej i wielkość, tym samym – zdaniem Kolegium - nie zasługuje na uwzględnienie zarzut odwołujących, iż wycena jest wygórowana i nie uwzględnia ograniczeń nieruchomości o jakich mowa w odwołaniu. Kolegium zauważyło, iż do porównań będących podstawą korygowania ceny średniej przyjęte zostały nieruchomości podobne, przy czym jak wskazał rzeczoznawca, ze względu na brak wystarczającej ilości nieruchomości o powierzchniach zbliżonych do wycenianej do bazy przyjęto nieruchomości o różnych powierzchniach, a cechę -wielkość działki- przyjęto w 10% . Wartość 1 m2 działki oszacowano na 135,57 zł. Wyceny dokonano zgodnie z § 4 ust. 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zdaniem SKO wartość prawa użytkowania wieczystego oszacowana została zgodnie z § 29 ust. 3 rozporządzenia (według zamieszczonego tam wzoru) w związku z § 30 powołanego rozporządzenia, z którego wynika, że przy określaniu wartości nieruchomości gruntowej jako przedmiotu prawa użytkowania wieczystego do celu, o którym mowa w art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wartość tę określa się jako iloczyn wartości nieruchomości gruntowej niezabudowanej jako przedmiotu prawa własności i współczynnika korygującego, określonego według wzoru zamieszczonego w § 29 ust. 3.

W złożonej, pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., skardze W. i T.M. powielili argumentację uprzednio zawartą o odwołaniu, zarzucając ponownie zawyżenie w operacie wyceny 1m2 nieruchomości oraz nieodniesienie się przez SKO do podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Zdaniem skarżących, podczas procesu wyceny pominięty został przez rzeczoznawcę fakt, iż pozostająca w użytkowaniu wieczystym działka ma niewielką powierzchnię ( 278 m2 ) i przylega bezpośrednio do ich posesji, jest usytuowana na końcu górki rozrządowej PKP bezpośrednio przy czynnych, często używanych torach kolejowych, różnica terenów między działką zabudowana a terenem PKP wynosi 5 m. Ponadto, zdaniem skarżących, działkę traktować należy jako teren nieuzbrojony ponieważ wszelkie media doprowadzone do niej stanowią ich własność. Podkreślali, iż do działki nr [...] nie ma innego dostępu niż przez sąsiednią nieruchomość, stanowiącą ich własność. Zdaniem skarżących, działka o tak małej powierzchni, bez drogi dojazdowej i uzbrojenia nie powinna być traktowana jako teren inwestycyjny, dla takich terenów nie ma zainteresowania na rynku nieruchomości, czego dowodem jest brak na rynku porównywalnych transakcji, które mogłyby być użyte jako wyznaczniki ceny rynkowej. Za takie nie mogą być uznane ceny od 107 do 170 zł za m2 bowiem dotyczą one działek o zdecydowanie innym stanie i charakterze.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Zarzuty zawarte w skardze SKO uznało za nieuzasadnione wskazując, iż do większości z nich odniosło się już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podnosiło, iż w wycenie uwzględniono brak dostępu nieruchomości do drogi publicznej oraz brak ustanowionej dla służebności drogowej, jak też okoliczność, że działka ta sąsiaduje z działką nr [...], będącej własnością skarżących. Ponadto Kolegium zauważyło, iż wyceny dokonano podejściem porównawczym metodą korygowania ceny średniej. Jednocześnie w wycenie jako niekorzystną określono funkcję i charakter otoczenia w zakresie cechy nieruchomości wycenianej. Z kolei cecha - przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania - przyjęta została na poziomie dostatecznym właśnie ze względu na ograniczenia w zabudowie i brak bezpośredniego dostępu do drogi publicznej, przy braku służebności. Organ wskazał, iż w wycenie uwzględnione zostały niekorzystne cechy nieruchomości – funkcja, przeznaczenie i powierzchnia, wobec czego Kolegium uznało wycenę za prawidłową i uwzględniającą ograniczenia wskazane przez skarżących. Ponadto Kolegium zauważyło, iż w cechach rynkowych – atrybutach, rzeczoznawca majątkowy nie uwzględnia uzbrojenia terenu oraz, że bez znaczenia dla wyceny pozostaje czyją własnością są media i kto je wykonał. SKO dodało ponadto, iż będąca przedmiotem sprawy nieruchomość nie została określona jako teren inwestycyjny w operacie szacunkowym, ale zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Stąd do porównań w wycenie przyjęto nieruchomości o przeznaczeniu jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz mieszkaniowo-usługowej. Zatem wbrew twierdzeniom skarżących przyjęte do porównania nieruchomości nie mają zdecydowanie innego charakteru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu jednakże nie z przyczyn w niej podniesionych, ale z uwagi na wadę jaką dotknięta została zaskarżona decyzja organu odwoławczego, a którą Sąd miał obowiązek uwzględnić z urzędu.

W myśl przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle powołanego przepisu sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity: Dz.U z 2012 r., Nr 270 ze zm., powoływanej dalej jako: ppsa ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 ppsa). Oznacza to, iż kontrola sądowa sprawowana jest w granicach sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją, a sąd administracyjny ma obowiązek uwzględnić każde dostrzeżone naruszenia prawa o ile miało lub mogło mieć wpływ na treść wydanej decyzji.

Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ppsa.

Zaakcentowania wymaga, iż kontrola zgodności zaskarżonego aktu ( tu: decyzji ) z prawem nie może być przez sąd administracyjny przeprowadzona dowolnie, lecz musi przebiegać w określonej kolejności, uwzględniającej gradację wad jakimi może być dotknięty akt administracyjny, czy poprzedzające wydanie go postępowanie administracyjne.

W pierwszej zatem kolejności powinna być przeprowadzona kontrola zaskarżonego aktu i postępowania, które go poprzedziło, z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących jego nieważność. Przyjęcie takiej kolejności badania zgodności z prawem uzasadnione jest tym, że ustalenie którejkolwiek z wad powodujących stwierdzenie nieważności aktu czyni dalszą kontrolę nie tylko zbędną, ale i niedopuszczalną. W przypadku bowiem nieważności decyzji powinno nastąpić jej stwierdzenie przez wojewódzki sąd administracyjny niezależnie od jakichkolwiek okoliczności ( vide: wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2006 r. w sprawie I OSK 829/11 baza orzeczeń nsa.gov.pl , a także "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 461).

Zgodnie z przepisem 145 § 1 pkt 2 ppsa sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub części jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W ocenie Sądu, zaskarżona skargą decyzja SKO dotknięta jest wadą o jakiej mowa w przepisie art. 156 § 1 pkt 1 Kpa.

Przywołany przepis stanowi, iż wadą nieważności dotknięta jest decyzja, która została wydana przez organ administracji z naruszeniem przepisów o właściwości. Stosownie zaś do przepisu art. 19 Kpa organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Podkreślenia wymaga, iż przepisy o właściwości mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących. Z wyrażonej w art. 19 Kpa zasady wynika zatem obowiązek skrupulatnego badania właściwości przez organ w każdym stadium postępowania. Art. 156 § 1 pkt 1 Kpa nie tylko stanowi prawny instrument eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydanych przez organ, który nie jest właściwy w sprawie, ale również spełnia funkcję gwarancyjną w odniesieniu do spoczywającego na organie administracyjnym obowiązku przestrzegania swojej właściwości miejscowej i rzeczowej. Naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu aktu administracyjnego powoduje jego nieważność bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia ( vide: wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2002 r., I SA 1477/00, LEX nr 81665 ).

W niniejszej sprawie wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności złożony w trybie ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ( tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 83 ) dotyczył pozostającej w użytkowaniu wieczystym skarżących, nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa, co nie było przedmiotem sporu i co wynika z odpisu księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości objętej wnioskiem skarżących.

Powołana ustawa w art. 3 ust. 1 określa właściwość rzeczową organu administracji publicznej właściwego do wydania decyzji o przekształceniu użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa organem właściwym do wydania decyzji jest starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej ( vide art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy ). Z powołanego przepisu wynika, iż zadania nałożone na starostę związane z wydawaniem decyzji przekształceniowych w stosunku do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa starosta realizuje jako zadania z zakresu administracji rządowej. Nie są to zatem jego zadania własne jako organu jednostki samorządu terytorialnego (art. 5 § 2 pkt 6 Kpa). Zgodnie zaś z przepisem art. 3 ust. 1a powoływanej ustawy o przekształceniu (...) organem wyższego stopnia w sprawach o których mowa w ust. 1 pkt 1 jest wojewoda. Skoro więc stosownie do przepisu art. 127 § 2 Kpa właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy, to właściwym do rozpoznania odwołania od wydanej przez starostę decyzji o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa jest wojewoda jako wskazany w ust. 1a organ wyższego stopnia.

Rozpoznając wniosek W. i T.M. o przekształcenie nieruchomości Skarbu Państwa ( działki nr ewid. [...]) w sprawie orzekał prawidłowo - jako organ I instancji - Prezydent Miasta. Zważyć bowiem należy, iż Miasto jest miastem na prawach powiatu w rozumieniu art. 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym ( tekst jednolity Dz.U z 2013 r., poz. 595 ze zm. ). W myśl art. 92 ust. 1 pkt 2 tej ustawy funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta i prezydent miasta. Oznacza to tym samym, iż w odniesieniu do nieruchomości Skarbu Państwa Prezydent Miasta sprawuje funkcję starosty w sprawach o jakich mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o przekształceniu. W konsekwencji wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzja z dnia [...] marca 2013 r., znak: [...], o przekształceniu na rzecz W. i T.M. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości stanowiącej dotychczas własność Skarbu Państwa tj. działki nr [...], jest w istocie decyzją tego organu realizującego kompetencje starosty, wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej , o jakich mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o przekształceniu (... ). Organem właściwym do rozpoznania odwołania od tejże decyzji pozostaje zatem nie samorządowe kolegium odwoławcze, ale z mocy art. 3 ust. 1 a ustawy o przekształceniu ( ... ) wojewoda.

Dodać należy, iż wskazany przepis art. 3 ust. 1a ustawy o przekształceniu, wskazujący wojewodę jako organ wyższego stopnia w sprawach o których mowa w w ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wprowadzony został przez art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1590), który wszedł w życie z dniem 7 stycznia 2010 r. Jak wynika z projektu ustawy nowelizującej " przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy został doprecyzowany poprzez wskazanie, że zadania nałożone ww. ustawą starosta wykonuje jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej. Takie doprecyzowanie przepisu jest konieczne ze względu na pojawiające się na gruncie stosowania ustawy spory kompetencyjne (między samorządowym kolegium odwoławczym a wojewodą), dotyczące wskazania organu wyższego stopnia właściwego w sprawach rozstrzyganych przez starostę na mocy ww. ustawy. Zaproponowane brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wskazuje, że organem odwoławczym od decyzji wydanych przez starostę jest wojewoda". Celem wskazanej nowelizacji było zatem zakończenie powstających w stanie prawnym obowiązującym do 6 stycznia 2010 r., wobec braku wskazania w ustawie o przekształceniu (... ) organu wyższego stopnia w sprawach rozstrzyganych przez starostę na mocy wskazanej ustawy, sporów kompetencyjnych na tle organu właściwego do rozpoznania odwołania ( vide: postanowienie NSA z dnia 17 października 2007 r. I OW 56/07 Lex 399125, postanowienie NSA z dnia 21 maja 2009 r. I OW 36/09 baza orzeczeń nsa.gov.pl ).

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze, do którego w związku z błędnym pouczeniem przez organ I instancji, wpłynęło odwołanie skarżących od decyzji z dnia [...] marca 2013 r., zaniedbało ciążącego na nim z mocy art. 19 Kpa obowiązku przestrzegania z urzędu swej właściwości miejscowej i rzeczowej. Skutkiem tego zaniedbania jest rozpoznanie odwołania skarżących i wydanie zaskarżonej decyzji w przez organ niewłaściwy rzeczowo.

Z powołanych przyczyn na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w związku art. 156 § 1 pkt 1 Kpa stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji. Stosownie do przepisu art. 152 ppsa orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Sąd nie orzekł o kosztach postępowania sądowego a to wobec braku wniosku skarżących w tym przedmiocie.