Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1099/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2 i 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 141 par. 4 i art. 184
journal: Dz.U. 2004 nr 270 poz 2684
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 grudnia 2004 r. w sprawie trybu składania i wzoru wniosku o dofinansowanie realizacji  projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich  2004-2006" w zakresie działania "Inwestycje w gospodarstwach rolnych"

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Agnieszka Miernik /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Z.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1445/10 w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1445/10 oddalił skargę Z. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:

Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] cofnął Z. S. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wskazał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Golubiu – Dobrzyniu [...] z dnia [...] października 2009 r. sygn. akt [...], skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk, tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,81 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, za co wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności, którą warunkowo zawiesił na okres 2 lat, karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 zł. Organ wezwał ponadto skarżącego, w myśl art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), do poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz przedstawienia stosownych orzeczeń potwierdzających jego zdolność do dysponowania bronią palną. Z. S. orzeczenia takie dostarczył, jednak organ, korzystając z przysługujących mu uprawnień, złożył od nich odwołania. Na skutek tego do organu wpłynęło negatywne dla strony ostateczne orzeczenie lekarskie, stwierdzające, że ww. nie posiada zdolności fizycznej

i psychicznej do dysponowania bronią.

Na skutek odwołania Z. S., Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. utrzymał w mocy ww. decyzję i podkreślił, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie może wzbudzić obawy niezgodnego z prawem użycia broni palnej w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jest otwarty, a zatem norma ta stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną w sprawach cofnięcia pozwolenia, tym bardziej, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ wskazał, iż do przesłanek uzasadniających tę obawę, nakazujących cofnięcie pozwolenia na broń, należy zaliczyć m.in. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza tego, którego jednym ze znamion jest nietrzeźwość sprawcy. W przypadku skarżącego wystąpiły takie okoliczności, bowiem kierował on samochodem, znajdując się w stanie nietrzeźwości, przy stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu wynoszącym 0,81 mg/l, za który to czyn skazany został prawomocnym wyrokiem. Ponadto, jak wynika z notatki funkcjonariusza Policji, który dokonał kontroli drogowej, skarżący zignorował sygnały świetlny i dźwiękowy do zatrzymania pojazdu i nie zatrzymując się skręcił w inną ulicę, gdzie ostatecznie go zatrzymano. Zachowanie takie świadczy o tym, że strona nie daje gwarancji zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ wskazał, że w sprawie zaszła również druga podstawa cofnięcia pozwolenia na broń, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, bowiem Z. S., ostatecznym orzeczeniem lekarskim uznany został za osobę nieposiadającą zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Treścią takiego orzeczenia organy Policji są natomiast bezwzględnie związane.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. S. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zarzucono również niewłaściwe zastosowanie § 8 ust. 3 oraz § 8 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.), powoływane dalej jako "rozporządzenie", jak również naruszenie art. 6, 7, 8, 9, 10 i 11 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalając skargę Z. S. wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty, co daje organowi możliwość dokonywania oceny, jakie okoliczności są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W niniejszej sprawie skarżący prawomocnym wyrokiem uznany został winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 kk, tj. prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,81 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Takie przestępstwo wprawdzie nie należy do przestępstw wskazanych expressis verbis w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednak wyczerpuje treść przesłanki z części pierwszej tego przepisu. Skazanie za czyn polegający na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości stanowi bowiem rodzaj bezpośredniego narażenia zdrowia lub życia osób trzecich, a ponadto wskazuje na rażące ignorowanie zasad bezpieczeństwa i porządku publicznego, co stanowi przesłankę uzasadniającą cofnięcie pozwolenia na broń. Organy ustaliły przy tym, że strona w trakcie kontroli policyjnej, zignorowała sygnały do zatrzymania pojazdu i niezatrzymując się skręciła w inną ulicę, gdzie ostatecznie ją zatrzymano. Skarżący miał ponadto świadomość kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwym, bowiem jak wynika z akt sprawy karnej, pił alkohol, a następnie, po uzyskaniu informacji, że syn nie będzie w stanie go zawieźć do domu, postanowił samodzielnie pokierować samochodem, choć jak wykazało badanie, zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu ponad trzykrotnie przewyższała określony w dyspozycji art. 115 § 16 kk stan nietrzeźwości. W ocenie Sądu, w kontekście powyższych ustaleń, zarówno zastosowanie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak i jego wykładnię dokonaną przez organy należało uznać za prawidłową. Osobie, która wprowadza się w stan nietrzeźwości, a następnie decyduje się na prowadzenie pojazdu niewątpliwie przypisana być powinna cecha wyjątkowej nieodpowiedzialności. Nie daje ona tym samym gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni palnej, bowiem skoro prowadzi pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, to powoduje również uzasadnioną obawę użycia w takim stanie broni. Nienaganna opinia skarżącego zarówno w środowisku zawodowym, społecznym, samorządowym jak i wśród myśliwych, nie stanowi w świetle powyższego dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie. Popełniony przez skarżącego czyn, czyni zbędnym badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej.

Odnosząc się do drugiej przesłanki, która legła u podstaw cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską Sąd wskazał, że osoby ubiegające się o broń lub posiadające takie pozwolenie podlegają ocenie stanu zdrowia fizycznego i psychicznego, dokonywanej przez upoważnionych do tego lekarzy i psychologów. Zakres takich badań, a także warunki i tryb odwoływania się od orzeczeń został określony w rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., przy czym zgodnie z § 8 pkt 9 tego rozporządzenia orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Wydawane zatem w wyniku rozpatrzenia odwołania orzeczenia są wiążące dla organów prowadzących postępowanie w sprawie cofnięcia lub odmowy wydania pozwolenia na broń. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji skorzystał z uprawnienia przewidzianego w § 8 ust. 2 rozporządzenia i z zachowaniem procedury wniósł odwołanie od orzeczenia lekarskiego nr 14/2009. W wyniku powtórnego badania przeprowadzonego w trybie odwoławczym wydane zostało orzeczenie lekarskie przez Instytut Medycyny Pracy w Łodzi, podpisane przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń stwierdzające, że Z. S. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Będąc w posiadaniu takiego dokumentu organy nie miały możliwości weryfikowania stanu zdrowia skarżącego za pomocą dodatkowego postępowania dowodowego. Sąd nie podzielił przy tym zarzutu skargi wskazującego na naruszenie przez organ właściwości miejscowej jednostki odwoławczej od orzeczenia lekarskiego wydanego w I instancji i wskazał, że w orzeczeniu lekarskim nr [...] lekarz zamieścił pouczenie o prawie odwołania się przez badanego do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, w terminie 30 dni. Mimo, iż pouczenie skierowane jest do osoby badanej, to jest nim związany również organ Policji, zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia. Mimo więc, iż przepis § 8 ust. 4 pkt 1 wskazuje, iż odwołanie wnosi się do jednostki badawczo-rozwojowej, za pośrednictwem lekarza, który wydał orzeczenie, to nie organ decyduje o podmiocie odwoławczym, ale lekarz, który wydaje orzeczenie.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. wniósł Z. S., reprezentowany przez adw. M. Z., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, tj.:

1) niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że skazanie za przestępstwo z art. 178a kk oznacza automatycznie istnienie uzasadnionej obawy, że osoba posiadająca pozwolenie na broń może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego i w rezultacie cofnięcie pozwolenia na broń;

2) niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżący jest osobą o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej i w rezultacie cofnięcie pozwolenia na broń;

3) naruszenie § 8 ust. 3 oraz § 8 ust. 4 pkt 1 oraz § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., poprzez wniesienie nieuzasadnionego odwołania od orzeczenia lekarskiego do niewłaściwej jednostki badawczo-rozwojowej, w wyniku czego organ Policji oparł swoją decyzję o wadliwe orzeczenie lekarskie;

4) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", poprzez nieodniesienie się do niektórych zarzutów skarżącego.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że przestępstwo popełnione przez skarżącego jest typowym przestępstwem formalnym, a więc zachowanie przestępne sprawcy polega na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, a nie na zamierzonym skierowaniu fizycznego ataku na inną osobę. Przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest natomiast, zdaniem skarżącego, popełnienie przestępstwa skutkowego, którego skutkiem może być utrata życia, uszczerbek na zdrowiu, czy szkoda majątkowa. To, że skarżący wykazał się nieodpowiedzialnością prowadząc samochód po alkoholu, nie może zostać zrównane z możliwością niekontrolowanego użycia broni wynikającego z potencjalnego stanu nietrzeźwości. U skarżącego nie zdiagnozowano ponadto zaburzeń psychicznych ani alkoholizmu, które uzasadniałyby cofnięcie pozwolenia na broń. Czyn popełniony przez skarżącego był zdarzeniem jednostkowym, za który został on ukarany. Skarżący wskazał ponadto, że pomimo przedłożenia organowi dwóch orzeczeń (lekarskiego i psychologicznego), z których wynikało, że może on dysponować bronią, z uwagi na to, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, organy pozbawiły go pozwolenia na broń. Przy tym orzeczenia odwoławczego, zdaniem skarżącego, nie można uznać za ostateczne, bowiem wydane zostało ono z naruszeniem właściwości miejscowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.

Dokonując takiej oceny Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego w wyniku niewłaściwego zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez przyjęcie, że skazanie za przestępstwo z art. 178a kk oznacza automatycznie istnienie uzasadnionej obawy, że osoba posiadająca pozwolenie na broń może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego i w rezultacie cofnięcie pozwolenia na broń.

Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Z kolei z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) wynika, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Analiza treści powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że wyliczenie określonych rodzajów przestępstw ma charakter przykładowy, o czym świadczy użyty tam zwrot "w szczególności" (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09), a zatem także okoliczność popełnienia przestępstwa przeciwko innym dobrom prawnie chronionym może uzasadniać cofnięcie pozwolenia na broń.

W rozpatrywanej sprawie Sąd Rejonowy w Golubiu-Dobrzyniu wyrokiem z dnia [...] października 2009 r. sygn. akt [...] uznał Z. S. za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1 kk, tj. kierowanie samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości 0,81 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Wprawdzie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości nie są wprost wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednak w swych skutkach, jako przestępstwa umyślne, niczym nie różnią się od wymienionych w ww. przepisie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. Skoro bowiem posiadacz pozwolenia na broń będąc w stanie nietrzeźwym prowadzi pojazd po drodze publicznej, stanowi to o jego nieodpowiedzialnym zachowaniu będącym naruszeniem porządku prawnego w sposób szczególny, ponieważ w stanie nietrzeźwości. Tym samym podważone jest domniemanie, że osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. O ziszczeniu się przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji decyduje nie popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale fakt, że przestępstwo to popełniono w warunkach nietrzeźwości (por. wyroki NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2026/09; z dnia 11 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 701/11).

Popełnienie zatem przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 kk słusznie zostało ocenione przez organy, a następnie przez Sąd I instancji, jako stanowiące podstawę do uznania, że skarżący należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Taka ocena jest prawidłowa i nie narusza art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jakkolwiek popełnienie przestępstwa, o którym mowa w art. 178a § 1 kk, nie oznacza automatycznego cofnięcia pozwolenia na broń, to jednak jest to okoliczność, która ma zasadnicze znaczenie w toku oceny, czy istnieje obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jak słusznie wskazał Sąd I instancji, prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Na gruncie ustawy o broni i amunicji osobom posiadającym broń należy stawiać wysokie wymagania w odniesieniu do spożycia przez nie alkoholu. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stanowi dowód nieodpowiedzialności i lekkomyślności skarżącego. Uzasadnione jest zatem przyjęcie, że osoba taka, będąc pod wpływem alkoholu nie umie należycie pokierować swoim postępowaniem, a w konsekwencji nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania

i używania broni palnej (por. wyrok NSA z dnia 12 września 2012 r. sygn. akt I OSK 899/11).

Nie można również podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji przez ich niewłaściwe zastosowanie. W myśl powołanych przepisów właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. W celu stwierdzenia, czy u określonej osoby istnieją takie ograniczenia przeprowadza się badania, o jakich mowa w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Z kolei orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w oparciu o powyższe rozporządzenie stanowią podstawę do wydania przez właściwy organ Policji decyzji w sprawie udzielenia bądź cofnięcia pozwolenia na broń. W niniejszej sprawie takie właśnie orzeczenie lekarskie stanowiło drugą z podstaw decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń. Orzeczeniem z dnia [...] marca 2010 r. upoważniony lekarz Instytutu Medycyny Pracy w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy, stwierdził bowiem że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Jak natomiast stanowi § 8 ust. 9 ww. rozporządzenia orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. To zaś oznacza, że organy Policji będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny. Badania ogólne i psychologiczne, a w razie potrzeby dodatkowe badania specjalistyczne i pomocnicze oraz konsultacje innych lekarzy specjalistów (§ 2 rozporządzenia) mają zapewnić wszechstronną ocenę stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie. Z tych względów brak było możliwości weryfikowania stanu zdrowia skarżącego za pomocą dodatkowego postępowania dowodowego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II OSK 1273/04 (LEX nr 189224) § 8 powołanego rozporządzenia wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich.

Wprawdzie Z. S. w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przez Sąd I instancji § 8 ust. 3 i ust. 4 pkt 1 oraz § 2 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. poprzez wniesienie nieuzasadnionego odwołania od orzeczenia lekarskiego do niewłaściwej jednostki badawczo-rozwojowej, co skutkowało oparciem decyzji o wadliwe orzeczenie lekarskie, jednak zarzut ten nie jest usprawiedliwiony. Sąd I instancji dokonał bowiem kontroli tego orzeczenia i uzasadnił swoje stanowisko przytaczając stosowne przepisy ustawy o broni i amunicji oraz rozporządzenia, jak również odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ właściwości miejscowej jednostki odwoławczej od orzeczenia lekarskiego wydanego w I instancji. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z taką oceną Sądu I instancji nie uzasadnia powyższego zarzutu. Przeprowadzanie badań i wydawanie orzeczeń lekarskich i psychologicznych, a więc dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie, jak również ustalanie właściwości miejscowej jednostek odwoławczych, przekazane zostało upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie przez organ Policji decyzji w sprawie pozwolenia na broń został ściśle określony w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń.

Mając powyższe na uwadze niezasadnym okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 P.p.s.a., który zmierzał przede wszystkim do wykazania, że Sąd w sposób niewłaściwy dokonał oceny istnienia przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń palną. Zarzut ten w aspekcie omówionych powyżej zarzutów naruszenia prawa materialnego jest niezasadny. Sąd I instancji prawidłowo ocenił całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dokonując poprawnej i wyczerpującej jego oceny.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.