Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 453/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 1 lipca 2022 r. nr 0401-IOA.48.2.15.2022 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2021 r. w miejscowości B. funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowany przez K. K.. Kierowca skontrolowanego pojazdu wyposażony był w dwie karty przekazania odpadów w formie papierowego wydruku z systemu BDO, z których wynikało, że transport obejmuje jedynie odpady o kodzie 12 01 01 – "Odpady z toczenia i piłowania żelaza oraz jego stopów". W wyniku oględzin towaru dokonanych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz wezwanych na miejsce kontroli inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B., Delegatura we [...] stwierdzono natomiast, że znajdujące się w kontenerze na przyczepie opady nie odpowiadają zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów. Inspektorzy WIOŚ określili je jako zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01,17 09 02, 17 09 03, tj. odpady o kodzie 17 09 04, co znalazło wyraz w treści sporządzonego na miejscu kontroli formularza określenia składu morfologicznego odpadów.

W wyniku kontroli drogowej zostało zatem ustalone, że zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożone były odpady, bez wymaganego dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów.

Protokół kontroli drogowej został podpisany przez kontrolujących i kierowcę strony – K. K., który nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń.

W związku z wyżej przytoczonymi ustaleniami organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] maja 2022 r., którą nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady, bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d.") i przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

Organ uznał, że strona błędnie interpretuje treść przepisu z Ip. 4.7. załącznika nr 3 do u.t.d. Dyrektor Izby Administracji Skarbowe przypomniał, że nałożona na skarżącego kara jest skutkiem niedopełnienia, wynikającego z przepisu art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f u.t.d., obowiązku posiadania dokumentu wymaganego przy przewozie odpadów. Dokumentem tym w świetle § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, jest karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o odpadach. Karta przekazania odpadów musi odzwierciedlać rodzaj przewożonych odpadów. Przewożenie odpadów z kartą, która obejmuje inny rodzaj odpadów jest równoznaczne z przewożeniem odpadów bez żadnej karty przekazania odpadów.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zauważył, że podmiot zajmujący się przemieszczaniem odpadów, w świetle przepisu § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów, nie odpowiada na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa, tj. brak stosownego dokumentu podczas wykonywania transportu drogowego.

Organ odwoławczy podkreślił, że z dokumentów przekazanych kierowcy strony przez zlecającego transport jasno wynika, iż jego przedmiotem miały być odpady z toczenia i piłowania żelaza oraz jego stopów, a obowiązkiem strony było zweryfikowanie towaru przekazanego do przewozu i w świetle art. 48 ust. 3 Prawa przewozowego, w przypadku niezgodności – zamieszczenie wyniku tego sprawdzenia w liście przewozowym albo dołączonym do niego protokole. W rezultacie przewóz odpadów stanowiących przedmiot niniejszej sprawy nie powinien mieć miejsca bez uzupełnienia, poprawienia bądź wymiany stosownych dokumentów. Realizując przewóz bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów strona naraziła się na ryzyko otrzymania kary.

Mając powyższe na względzie, zarzut błędnego zastosowania sankcji przewidzianej w l.p. 4.7. załącznika nr 3 do u.t.d., organ uznał za nieuzasadniony.

Organ odwoławczy zauważył, że okoliczność dokonania przez firmę zlecającą przewóz odpadów wadliwej kwalifikacji odpadów i w związku z tym nieprzekazanie odpowiednich dokumentów przewoźnikowi, nie wyłącza jego odpowiedzialności z tytułu stwierdzonego podczas kontroli ich braku, gdyż nie stanowi to nadzwyczajnej okoliczności, na którą przewoźnik nie miał wpływu, lub której nie mógł przewidzieć. Zdaniem organu odwoławczego strona, jako profesjonalista świadczący usługi przewozu rzeczy, powinna wychwycić rozbieżności pomiędzy otrzymanymi dokumentami a towarem i zadbać o to, aby do transportu odpadów został przekazany właściwy dokument.

W opinii organu ustalenie, czy otrzymana do transportu karta przekazania odpadów odpowiada ładunkowi nie wymaga specjalistycznej wiedzy, a jedynie odpowiedniej dbałość o wykonywanie obowiązków i przestrzeganie obowiązującego prawa. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał, że już same oględziny towaru powinny dać odpowiednio przeszkolonemu kierowcy, za co jako pracodawca odpowiada strona, podstawę do powzięcia wątpliwości, czy odbierany ładunek odpowiada treści otrzymanych dokumentów. W niniejszej sprawie rodzaj i wygląd odpadów znajdujących się w kontenerze na przyczepie był wyraźnie inny, niż tych w drugim kontenerze i wskazywał, że nie odpowiada odpadom zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów.

Skoro zatem strona działając osobiście, czy to przez swojego kierowcę, nie dołożyła należytej staranności przy ustalaniu charakteru przewożonego ładunku, nie można mówić o braku jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a przede wszystkim nie można w niniejszej sprawie twierdzić, że strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Mając zaś na względzie, że okoliczności objęte hipotezą art. 92c u.t.d. powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które mają uwalniać go od odpowiedzialności za wykroczenia kierowcy pojazdu, należy stwierdzić, że nie wystarczy wykazanie braku winy, żeby od tej odpowiedzialności się uwolnić, lecz wymagane jest udowodnienie podjęcia wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa, czego zdaniem organu odwoławczego strona nie uczyniła.

W skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając:

- naruszenie art. 7 oraz art. 8 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosku dowodowego strony w zakresie przesłuchania kierowcy, przy jednoczesnym braku wyjaśnienia z jakiej przyczyny nie został on uwzględniony, co doprowadziło do braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przewoźnika oraz rodzaju odpadów przewożonych zespołem pojazdów,

- błędne zastosowanie l.p. 4.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy strona podczas przewozu dysponowała kartą odpadów, a przepis sankcjonujący dotyczy wyłącznie braku karty przekazania odpadów, a nie jej nieprawidłowego wypełnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia [...] września 2022 r. skarżący podtrzymał wniesioną skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku umożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie.

Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2021 r. w miejscowości B. funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali pojazd marki [...] z przyczepą. Przewoźnikiem była firma [...] P. G.. W trakcie kontroli kierowca pojazdu okazał dwie karty przekazania odpadów w formie papierowego wydruku z systemu BDO, z których wynikało, że transport obejmuje odpady o kodzie 12 01 01 – "Odpady z toczenia i piłowania żelaza oraz jego stopów" (por. protokół z kontroli drogowej – k. 26-27 akt adm.). W wyniku oględzin towaru dokonanych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz wezwanego na miejsce kontroli inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B., Delegatury we [...], stwierdzono natomiast, że znajdujące się w kontenerze na przyczepie opady nie odpowiadają zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów. Inspektor WIOŚ przypisał im kod 17 09 04 i określił je jako zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w kodzie 17 09 01, 17 09 02, 17 09 03, co znalazło wyraz w treści sporządzonego na miejscu kontroli "Formularza określenia składu morfologicznego odpadów" (k. 21-23 akt adm.).

W wyniku kontroli drogowej zostało zatem stwierdzone, że zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożone były odpady, którym powinien być przypisany kod 17 09 04 – "Zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w 17 09 01, 17 09 02, 17 09 03", zgodnie z klasyfikacją w Katalogu Odpadów, zawartym w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10). W konsekwencji organ wymierzył skarżącemu, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., karę pieniężną w wysokości [...] zł. Kwestionując rozstrzygnięcie organu strona podnosi, że żaden przepis nie nakłada na przewoźnika ani na kierowcę obowiązku sprawdzenia klasyfikacji odpadów dokonanych przez wytwórcę. Twierdzi, że przepis sankcjonujący dotyczy wyłącznie braku karty przekazania odpadów, a nie jej nieprawidłowego wypełnienia. Wskazuje na regulację zawartą w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy wykresówki, zapisy, odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742), wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (dalej: "u.o."), odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 powyższego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 u.o.; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.

W rozpatrywanej sprawie z uwagi na rodzaj wykonywanego przez stronę przewozu, właściwym dokumentem była karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o. Karta taka powinna zawierać m.in. kod i rodzaj odpadów. Art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od [...] złotych do [...] złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści ust. 3 tego artykułu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty [...]złotych. Zgodnie natomiast z pozycją [...] załącznika nr [...] do u.t.d. wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, wynosi [...] zł.

Jak to już podkreślono w rozpatrywanej sprawie dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów była karta odpadów, przy czym jako rodzaj odpadów – znajdujących się w kontenerze na przyczepie – w karcie tej powinny być wskazane odpady o kodzie 17 09 04. Bezsprzecznie kierowca nie miał takiej karty. W judykaturze podkreśla się, z czym należy się zgodzić, że podmiot wykonujący transport odpadów winien dysponować dokumentami potwierdzającymi rzeczywisty rodzaj transportowanych odpadów i żądać od podmiotu zlecającego przemieszczanie odpadów odpowiednich dokumentów odpowiadających rodzajowi odpadów oraz prawidłowego sklasyfikowania według kodów (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). W konsekwencji, biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne, organ zasadnie wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze okolicznością zwalniającą stronę od odpowiedzialności nie jest wadliwie sklasyfikowanie odpadów przez nadawcę. Jak wynika z akt sprawy (por. wypis licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy – k. 17 akt adm.) skarżący zawodowo świadczy usługi transportowe, a to nakłada na niego pełną odpowiedzialność za wykonywany transport. Niewątpliwie do jego obowiązków należało posiadanie wszystkich dokumentów potrzebnych do wykonania przewozu odpadów i przekazanie ich kierowcy wykonującego w jego imieniu przewóz.

Zadaniem przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą umożliwiały dokonanie sprawdzenia przewożonych odpadów i dokumentów. Przewoźnik nie może wykluczyć tego, że odpady, które ma transportować mogą być wadliwie sklasyfikowane. Dlatego też podmiot wykonujący transport odpadów powinien w drodze umowy z podmiotami dokonującymi przemieszczanie odpadów zagwarantować sobie możliwość sprawdzenia odpadów z otrzymanymi dokumentami. Przyjęcie stanowiska, że transport odpadów wadliwie sklasyfikowanych może powodować wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, z uwagi na to, że został wyposażony w niewłaściwe dokumenty, mogłoby prowadzić do daleko idących, wprost niebezpiecznych skutków. Przewoźnik mógłby bowiem zawsze zasłaniać się tym, że skoro to nadawca dokonał załadowania niewłaściwego towaru, to bez jakichkolwiek konsekwencji może taki przewóz wykonać. Za przyjęciem przeciwnego stanowiska przemawia przede wszystkim charakter odpowiedzialności przewoźnika, która jest niezależna od winy czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia polegającego na wykonywaniu przejazdu bez właściwego dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1968/18). Podmiot wykonujący transport odpadów winien żądać od podmiotu zlecającego przemieszczenie odpadów odpowiednich dokumentów odpowiadających rodzajowi odpadów oraz ich prawidłowego sklasyfikowania poszczególnymi kodami (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Karta odpadów powinna zatem prawidłowo odzwierciedlać rodzaj przewożonych odpadów. Nie może to być karta, w której ujęto jakiekolwiek odpady. W konsekwencji nie można także zgodzić się ze skarżącym, że przepis sankcjonujący dotyczy wyłącznie braku karty przekazania odpadów, a nie jej nieprawidłowego wypełnienia.

Wbrew też stanowisku skarżącego, nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie można jednak nie zauważyć, że odpowiedzialność administracyjna podmiotu wykonującego przewóz drogowy ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i jako taka obciąża podmiot wykonujący ten przewóz w sytuacji, gdy wystąpił zakazany przez prawo skutek, a jedynie na zasadzie wyjątku ustawodawca przewidział sytuacje, w których odpowiedzialność ta zostaje wyłączona (art. 92b i art. 92c u.t.d.). Skoro wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy, powinien podlegać interpretacji ścieśniającej (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 485/20). Analizując treść 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. Jak już wskazano przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Skarżący nie wykazał, aby okoliczności te wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. Wskazać trzeba, że rodzaj i wygląd odpadów znajdujących się w kontenerze na przyczepie był wyraźnie inny, niż tych w drugim kontenerze i wskazywał, że nie odpowiada odpadom zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów (odpady z toczenia i piłowania żelaza oraz jego stopów), co powinno stanowić dla przewoźnika podstawę do podjęcia działań w celu wystawienia poprawnych dokumentów wymaganych przy transporcie.

W skardze strona podniosła również, że organ nie wskazał na jakiej podstawie stwierdził, że przewożona witryna była aluminiowa i w tym kontekście postawił zarzut braku przesłuchania kierowcy. Należy jednak zauważyć, że z protokołu kontroli wynika, iż w kontenerze na przyczepie znajdowały się odpady w postaci: blachy, rury, stelaż na kółkach gumowych, aluminiowa witryna okienna z popękanymi sztabami itp. Protokół ten został sporządzony w obecności kierowcy, który nie wniósł żadnych uwag co do jego treści. W orzecznictwie sądowym akcentuje się walor dowodowy protokołu z kontroli, a mianowicie, że ma on walor dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 997/15). W wyroku z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1416/15 NSA wręcz stwierdził, że dowód z dokumentu urzędowego – jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli – ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest funkcjonariuszy i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Z powyższego protokołu z dnia [...] maja 2021r. wyraźnie wynika, że witryna okienna była aluminiowa. Nie zachodziła zatem konieczność przesłuchania na tę okoliczność kierowcy. Nadto rodzaj materiału z jakiego została wykonana witryna okienna nie zmienia faktu, że w kontenerze znajdowały się zmieszane odpady z budowy, remontów i demontażu inne niż wymienione w kodzie 17 09 01, 17 09 02, 17 09 03.

Skarżący uważa także, że nawet uwzględniwszy kwestionowaną witrynę okienną, 97,5 % ładunku na przyczepie nadal była odpadem o kodzie 12 01 01. Wskazać jednak trzeba, że opis odpadów przewożonych przez skarżącego znajduje się w protokole kontroli i nie chodzi tu tylko o witrynę okienną. Ponadto okoliczność, że transportowi nie towarzyszył dokument w postaci karty przekazania odpadów, zawierający prawidłowy dla zmieszanych odpadów kod (19 01 04) potwierdza: 1) protokół z kontroli drogowej, w którym wskazano, że na przyczepie znajdują się odpady zmieszane, 2) dokumentacja fotograficzna załączona do protokołu kontroli obrazująca rodzaj przewożonych odpadów, tj. ich mieszaninę, 3) wystawienie przez przekazującego odpady nowej karty odpadów, podającej prawidłowy kod, 4) "Formularz określenia składu morfologicznego odpadów" sporządzony przez inspektora WIOŚ, w którym stwierdzono, że odpady znajdujące się w kontenerze na przyczepie nie są zgodne z kartą przekazania odpadów. Strona nie przedstawiła dowody podważające w tym względzie ustalenia organu.

W konsekwencji nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ naruszył art. 7 i art. 8 k.p.a. oraz nieprawidłowo zastosował l.p. 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.