Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 320/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie: Sędzia NSA Gerard Czech Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 lipca 2018 r., wydana na podstawie art. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018. 800 j.t. – dalej wskazywana również jako op), utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Białej z dnia 27 grudnia 2017 r. odmawiającą S. A. uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 15 lutego 2016 r., nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok.

Jak ustalono, w dniu 23 stycznia 2017 r. do Urzędu Miejskiego w Białej wpłynął wniosek pełnomocnika S. A. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Burmistrza Białej z dnia 15 lutego 2016 r., nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r., uchylenie wymienionej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, a także wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji do czasu zakończenia postępowania objętego wnioskiem (wobec windykacji należności podatkowych). We wniosku odwołano się do przesłanek wznowienia wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 op i wskazano, że powierzchnia nieruchomości rolnych objętym wymiarem zobowiązania jest sporna w związku z procesem ponownego wyznaczenia granic działek. Brak skutecznego rozgraniczenia działek należących do podatnika z działkami sąsiadującymi uniemożliwia skuteczne wyliczenie podstawy podatku. Organ podatkowy mógł nie wiedzieć o zarzutach kierowanych przez podatnika co do powierzchni nieruchomości. Wnioskodawca uzupełnił żądanie wskazując, iż dotyczy ono podatku rolnego. Burmistrz Białej, decyzją z dnia 6 marca 2017 r. stwierdzając, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki wskazane w art. 240 § 1 op, na podstawie m.in. art. 243 § 3, art. 240 § 1 i art. 246 § 1 op odmówił wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 15 lutego 2016 r., nr [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. oraz odmówił wstrzymania z urzędu wykonania wymienionej decyzji.

W wyniku odwołania wniesionego od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z 25 lipca 2017 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało na uchybienia natury procesowej, które skutkowały koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz Białej po wznowieniu postępowania w sprawie naliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 rok, zakończonego decyzją ostateczną z dnia 15 lutego 2016 r., decyzją z dnia 27 grudnia 2017 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 15 lutego 2016 r.

Nadto postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r., Burmistrz Białej odmówił wstrzymania wykonania decyzji pierwotnej z dnia 15 lutego 2016 r. ustalającej łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2016.

W uzasadnieniu decyzji organ opisał przebieg postępowania, przeanalizował dokumenty będące w jego posiadaniu, a mające wpływ na ustalenie kwoty podatku rolnego tj. zawiadomienie o zmianach w ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że S. A. jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 16,3980 ha fizycznych, co stanowi 26,5629 ha przeliczeniowych, stąd też podatek rolny wyniósł 3569,00 zł, zaś łączne zobowiązanie pieniężne, uwzględniając podatek od nieruchomości, zostało ustalone na kwotę 3665,00 zł (3569,00 zł + 96 zł). Organ wskazał również, że poczynione w dniach 13 lutego 2017 r. i 20 listopada 2017 r. z Naczelnikiem Geodezji, Kartografii, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w [...] ustalenia telefoniczne wykazały, iż dane zawarte w elektronicznym systemie ewidencji gruntów i budynków, do którego dostęp posiada organ podatkowy, są aktualne i nie dokonywano żadnych zmian zapisów w zakresie powierzchni gruntów. Stan ten znajduje potwierdzenie w wypisie z rejestru gruntów oraz treści księgi wieczystej. W toku postępowania sprawdzono również wynik rozpraw rozgraniczeniowych z dnia 19 maja 2016 r. i 22 czerwca 2016 r. i ustalono, że wyniku przeprowadzonych czynności geodezyjnych powierzchnia gruntów nie uległa zmianie. W konsekwencji organ powołując się na brzmienie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazał, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków i świadczeń, zaś wszelkie zmiany i uaktualniania ewidencji gruntów i budynków nie należą do postępowania podatkowego. Rolą organu podatkowego jest bowiem orzekanie o obowiązku podatkowym, a nie zaś podważanie treści danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym przez Starostę [...]. Organ podkreślił przy tym, że w rozpatrywanej sprawie podatnik nie przedstawił żadnego dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Mając to na uwadze organ stwierdził, że nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 op, wobec czego brak było podstaw do uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części.

Nie godząc się z tą decyzją strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie art. 207, art. 243 § 3, art. 240§ 1 i art. 246 § 1 op poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało odmową wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 15 lutego 2016 r. oraz zaniechaniem wstrzymania wykonalności decyzji pierwotnej. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podtrzymał stanowisko wyrażone we wniosku z dnia 18 stycznia 2017 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (dalej w skrócie wskazywane także jako Kolegium lub SKO) po uzupełnieniu akt administracyjnych o akta postępowania rozgraniczeniowego, wskazaną na wstępie decyzją, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Białej.

W uzasadnieniu decyzji SKO przywołało treść przepisów regulujących kwestie wznowienia postępowania, w tym art. 240 § 1 pkt 5, art. 241 § 1, art. 243, art. 245 § 1 i § 2 op. Podkreśliło, że stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 op, postępowanie wznawia się jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Wskazało jednocześnie, że postanowienie w sprawie wznowienia postępowania wszczyna to postępowanie i może jedynie wskazywać przesłanki uzasadniające wznowienie. Natomiast stwierdzenie, czy przesłanki te rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wydaniu postanowienia i musi być zawarte w decyzji, o której mowa w art. 245 § 1 i § 2 op. Zatem po stwierdzeniu dopuszczalności wznowienia postępowania i wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji, działający w oparciu o art. 243 § 2 op zobowiązany jest do przeprowadzenia dwóch kolejno następujących po sobie etapów postępowania. Pierwszym z nich jest ocena, czy zachodzi jedna z wyliczonych w ustawie (art. 240 § 1 op) przesłanek wznowieniowych, drugi zaś, w przypadku stwierdzenia, iż zachodzi przesłanka wznowieniowa, ma na celu rozstrzygnięcie istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt E FSK 737/07).

Dalej SKO stwierdziło, że Burmistrz Białej w sposób prawidłowy, postanowieniem z dnia 21 września 2017 r. wznowił postępowanie w sprawie naliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016 zakończone decyzją ostateczną z dnia 15 lutego 2016 r. nr [...]. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 25 września 2017 r. i stanowiło podstawę prowadzenia postępowania w sprawie oraz merytorycznej oceny, czy w sprawie zaistniały rzeczywiście przesłanki, o których mowa w art. 245 § 1 op.

W dalszej części uzasadnienia SKO odwołując się do orzecznictwa zwróciło uwagę, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym nie rozpatruje się sprawy po raz kolejny merytorycznie, gdyż zakres rozpoznania sprawy determinują przesłanki wznowienia enumeratywnie wskazane w art. 240 § 1 op. Instytucja ta nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 op. (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. I FSK 1763/15).

Odwołując się następnie do przesłanki wznowienia postępowania wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 op, na którą powołała się strona we wniosku o wznowienie postępowania, Kolegium podkreśliło, że podatnik wskazujący na tą przesłankę jako podstawę wznowienia, musi wykazać, że brak wiedzy organu podatkowego o nowej okoliczności faktycznej, nowym dowodzie miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w trybie zwykłym, a organ w ramach postępowania wznowieniowego nie może ponownie przeprowadzać postępowania podatkowego i poszukiwać dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach spraw toczących się przez Sądami, Prokuraturą czy innymi urzędami, w tym dokonywać ponownej oceny dowodów, które były już przedmiotem oceny w postępowaniu wymiarowym (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 czerwca 2017 r. I SA/Lu 265/17).

Odnosząc te rozważania do stanu sprawy SKO stwierdziło, że strona we wniosku z dnia 18 stycznia 2017 r. dotyczącym wznowienia postępowania wskazała jedynie na rozbieżność stanowisk organu podatkowego i podatnika w kwestii powierzchni nieruchomości, podkreślając, iż wielokrotnie ubiegła się o "zakończenie procesu związanego z ponownym wyznaczeniem granic działki". Jednakże na żadnym etapie postępowania strona nie przedstawiła merytorycznego dowodu wskazującego, że powierzchnia działki przyjęta przez organ podatkowy jako podstawa opodatkowania była powierzchnią niewłaściwą tj. niezgodną ze stanem rzeczywistym. Twierdzenia strony w tym zakresie pozostają gołosłowne i nie zostały wykazane w żaden sposób. Zaś sam fakt kwestionowania przez podatnika powierzchni nieruchomości, nie poparty dowodami i ustaleniami merytorycznymi, nie pozwala na przyjęcie, iż spełnione zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 op. Kolegium zauważyło przy tym, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Związanie organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oznacza, że organy podatkowe ani nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego, ani nie są uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Sprawy z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, w tym okresowa weryfikacja danych ewidencyjnych lub modernizacja ewidencji, należą do zadań właściwego starosty określonych w rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (tj. Dz. U 2016 poz. 1034 z późn. zm.). Kompetencji takich nie posiada organ podatkowy, który nie jest uprawniony do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie konkretnych nieruchomości, objętych ewidencją. Zatem organ podatkowy jest co do zasady zobligowany do przyjęcia danych dotyczących klasyfikacji gruntów zgodnie z ewidencją gruntów, nie posiadając możliwości dokonywania samodzielnych ustaleń w tym zakresie. Wiążący charakter danych zawartych ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 op, a tym samym, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Na poparcie tego stanowiska Kolegium przywołało wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Jednocześnie Kolegium zaakcentowało, że zgodnie z art. 194 § 3 op podatnik może w postępowaniu podatkowym przeprowadzić przeciwdowód podważający moc dowodową dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów, lecz takim przeciwdowodem nie mogą być jedynie gołosłowne twierdzenia podatnika kwestionujące powierzchnię nieruchomości. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie podatnik nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na niezgodność ewidencji ze stanem rzeczywistym. Zaś moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) i danych w niej zawartych, będących podstawą wydania decyzji wymiarowej z dnia 15 lutego 2016 r., nie została podważona przez podatnika, w szczególności podatnik nie przedstawił innego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji. Nadto ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż dane w ewidencji gruntów są aktualne, w szczególności ujawniona w ewidencji powierzchnia nieruchomości nie ulegała zmianom. Także przeprowadzone w roku 2016 postępowanie rozgraniczeniowe nie skutkowało zmianą powierzchni nieruchomości ujawnioną w ewidencji.

W ocenie Kolegium, w tych okolicznościach sprawy nie sposób przyjąć, że po dniu wydania decyzji wymiarowej doszło do ujawnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji pierwotnej, nieznanych organowi, który wydał tę decyzję.

Jednocześnie Kolegium analizując akta sprawy nie stwierdziło wystąpienia jakiejkolwiek innej przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 op, zatem nie było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Białej z dnia 27 grudnia 2017 r.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik strony podniósł zarzut naruszenia art. 207, art. 243 §3, art. 240 §1 i art. 246 §1 op poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało odmową wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 15 lutego 2016 r. oraz zaniechaniem wstrzymania wykonalności tej decyzji.

Podnosząc ten zarzut pełnomocnik wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji oraz wstrzymanie, na podstawie art. 246 §1 op, wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

Uzasadniając skargę pełnomocnik podtrzymał stanowisko wyrażone we wniosku z dnia 18 stycznia 2017 roku podkreślając, że w przedmiocie określenia powierzchni nieruchomości rolnych, od których zależy wysokość zobowiązania podatkowego nie ma zgodnego stanowiska organu i podatnika. S. A. wielokrotnie zwracał się o zakończenie procesu polegającego na ponownym wyznaczeniu granic działek. Wskazał przy tym, że organowi podatkowemu nie musi być z urzędu wiadome, że co do powierzchni nieruchomości istnieją zarzuty kierowane przez podatnika.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko wraz z argumentacją przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji rozstrzygnięto odmownie na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2018 r.

W dniu 21 grudnia 2018 r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącego o odroczenie rozprawy z uzasadnieniem, że skarżący, który miał się stawić na rozprawę osobiście bez udziału pełnomocnika, nie może tego uczynić z uwagi na nasilenie problemów zdrowotnych z sercem i wzrokiem. Na rozprawę nie może również stawić się pełnomocnik, z uwagi na kolizję czynności i krótki czas od otrzymania informacji od klienta oraz brak możliwości ustanowienia substytuta. Wniosek nie został poparty żadnymi dokumentami potwierdzającymi podnoszone w nim okoliczności.

Sąd oddalił wniosek o odroczenie rozprawy albowiem wskazane we wniosku okoliczności mające stanowić podstawę odroczenia nie zostały w jakimkolwiek stopniu uprawdopodobnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej określone zostały w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018.1302 j.t.) - dalej jako: [ppsa], zgodnie z którym decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania).

Kontrolując zaskarżoną decyzję według wskazanych kryteriów Sąd stwierdza, że nie narusza ona prawa w stopniu dającym podstawę do uwzględnienia skargi.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że wznowienie postępowania jest instytucją szczególną, nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, której celem jest stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi enumeratywnie w art. 240 op.

Na gruncie tego przepisu w orzecznictwie podkreśla się, że procedowanie w trybie nadzwyczajnym przez organ administracji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 op. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, gdyż inna jest waga zakresu naruszeń prawa uwzględnianych w tymże postępowaniu. Zakres postępowania wznowieniowego jest bowiem węższy, aniżeli postępowania zwyczajnego i ogranicza się do badania podstaw wznowienia wskazanych przez wnioskodawcę, czy przez organ w wypadku wszczęcia postępowania z urzędu.

Jedną z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 op, na którą powołuje się strona skarżąca w niniejszej sprawie, jest ujawnienie się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (pkt 5).

Jak podkreśla się w orzecznictwie i piśmiennictwie, zawarta w tym przepisie norma prawna wymaga łącznego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, muszą one istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla organu wydającego decyzję są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane, oraz muszą być istotne dla sprawy. Nowy dowód lub nowa okoliczność są istotne dla sprawy wówczas, jeśli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. W odniesieniu do wymogu "nowości" dowodów lub okoliczności zauważyć należy, że jeśli określone okoliczności faktyczne zostały ujawnione w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo nowym dowodem, pozyskanym po wydaniu tej ostatecznej decyzji, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu (por. wyroki WSA: w Lublinie z dnia 17.01.2012 r. sygn. I SA/Lu 730/11, w Łodzi z dnia 16.09.2010 r. sygn. I SA/Łd 322/10 - publikowane na stronie internetowej NSA www.orzecznictwo.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, iż organ podatkowy właściwie ocenił wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, uznając, że wskazane w nim okoliczności mające, zgodnie z przekonaniem strony, powodować konieczność wzruszenia decyzji ostatecznej - nie mają charakteru nowej okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 op. Skarżący nie przedstawił również nowych dowodów, które mogłyby skutkować uchyleniem decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania.

W ocenie Sądu, analiza akt sprawy i decyzji w niej wydanych wskazuje, że organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie wznowieniowe.

W rozpatrywanej sprawie decyzja, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania, została wydana w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2016. Dążąc do wzruszenia tej decyzji, skarżący wskazywał na brak zgodności stanowiska organu i podatnika w przedmiocie określenia powierzchni nieruchomości rolnych, od których zależy wysokość zobowiązania podatkowego oraz fakt wielokrotnego zwracania się o zakończenie procesu polegającego na ponownym wyznaczeniu granic działek. Podkreślał również, że organowi podatkowemu nie musi być z urzędu wiadome, iż co do powierzchni nieruchomości istnieją zarzuty kierowane przez podatnika.

Burmistrz Białej postanowieniem z dnia 21 września 2017 r. wznowił postępowanie w sprawie naliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2016 zakończone decyzją ostateczną z dnia 15 lutego 2016 r. nr [...]. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 25 września 2017 r. Następnie w toku prowadzonego postępowania organy dokonały merytorycznej oceny okoliczności podnoszonych przez stronę w kontekście spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 245 § 1 pkt 5 op. W konsekwencji sformułowany przez pełnomocnika w skardze zarzut naruszenia art.207, art. 243 § 3, art. 240§ 1 i art. 246 § 1 op poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało odmową wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 15 lutego 2016 r. – należy uznać za chybiony.

Rozpatrując wniosek skarżącego organy zweryfikowały i przeanalizowały okoliczności podnoszone przez stronę w kontekście przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1 pkt 5 op, biorąc jednocześnie pod uwagę dane wynikające z rejestrów, jak i wynikające z akt postępowania rozgraniczeniowego. Dokonaną na tym tle ocenę Sąd uznaje za zgodną z prawem.

Jak słusznie podkreśliło SKO, strona we wniosku z dnia 18 stycznia 2017 r. dotyczącym wznowienia postępowania wskazała jedynie na rozbieżność stanowisk organu podatkowego i podatnika w kwestii powierzchni nieruchomości sygnalizując, że wielokrotnie ubiegła się o "zakończenie procesu związanego z ponownym wyznaczeniem granic działki". Nie przedstawiła jednak żadnego dowodu wskazującego, iż powierzchnia działki przyjęta przez organ podatkowy jako podstawa opodatkowania była powierzchnią niezgodną ze stanem rzeczywistym. Trafnie zatem przyjęły organy, że twierdzenia strony nie zostały w żaden sposób wykazane, ani poparte żadnymi dowodami. Fakt kwestionowania przez podatnika powierzchni nieruchomości nie jest wystarczający do przyjęcia spełnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 op. Przeprowadzone w 2016 r. postępowanie rozgraniczeniowe nie doprowadziło do zmiany powierzchni nieruchomości. Zatem, nawet gdyby organy podatkowe nie miały wiedzy o takim postępowaniu, to sam fakt jego prowadzenia nie jest okolicznością, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 op, skoro postępowanie to nie doprowadziło do zmiany powierzchni opodatkowanej nieruchomości, zatem nie miało wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Trafnie również wskazało Kolegium, że stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz.U.2017.2101 j.t.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Związanie organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków oznacza, że organy podatkowe ani nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego, ani nie są uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie powierzchni gruntu lub jego przeznaczenia. Oznacza to, że organy podatkowe nie mogą samodzielnie czynić własnych ustaleń, które byłyby sprzeczne z danymi w ewidencji gruntów i budynków. W tym zakresie postępowanie dowodowe doznaje istotnego ograniczenia (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3097/17 i z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II FSK 1515/16). Wiążący charakter danych zawartych ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, iż posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 op, a tym samym stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Wprawdzie podatnik, stosownie do art. 194 § 3 op może w postępowaniu podatkowym przeprowadzić przeciwdowód podważający moc dowodową dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów, lecz nie wystarczą w takim przypadku gołosłowne twierdzenia podatnika kwestionujące powierzchnię nieruchomości.

W niniejszej sprawie, jak słusznie wskazało SKO, podatnik nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających niezgodność ewidencji ze stanem rzeczywistym, nie przedstawił żadnego dokumentu, świadczącego o wadliwości zapisów w ewidencji. Co więcej, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niewątpliwie wynika, że dane w ewidencji gruntów są aktualne, w szczególności ujawniona w ewidencji powierzchnia nieruchomości nie ulegała zmianie, a przeprowadzone w roku 2016 postępowanie rozgraniczeniowe także nie doprowadziło do zmiany powierzchni nieruchomości ujawnionej w ewidencji. Moc dowodowa ewidencji (dokumentu urzędowego) i danych w niej zawartych, będących podstawą wydania decyzji wymiarowej z dnia 15 lutego 2016 r., nie została podważona przez podatnika.

Zatem prawidłowo oceniło Kolegium, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, iż po dniu wydania decyzji wymiarowej doszło do ujawnienia nowych istotnych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji pierwotnej, nieznanych organowi, który tę decyzję wydał.

Jednocześnie z materiału zebranego w sprawie nie wynika, aby skarżący powoływał się także na inną podstawę wznowienia lub też, aby organ podatkowy mógł wznowić postępowanie podatkowe z urzędu.

Nie znajdując zatem podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji, Sąd na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.