Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 542/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2019-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2018 poz 2204
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o  gospodarce nieruchomościami  - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 26 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia NSA Janina Kosowska (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2019 roku sprawy ze skargi R. O., D. D. i A. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości - oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 18 lipca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęła skarga R. O., D. D. i A. W. (dalej zwanych "skarżącymi") na decyzję Wojewody (dalej zwanego "Wojewodą") z dnia "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Skarga ta została przekazana tutejszemu Sądowi przez Wojewodę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Jak wynika zaś z przekazanych Sądowi akt sprawy, decyzją z dnia "[...]" Starosta O. (dalej zwany "organem I instancji"), powołując art. 124, art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.; dalej jako: u.g.n.) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej jako k.p.a.):

1) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowych, oznaczonych w ewidencji gruntów obrębu W., gmina B. numerami działek: "[...]", stanowiących współwłasność po 1/3 części skarżących poprzez udzielenie Spółce A. (dalej zwanej "inwestorem") zezwolenia na wybudowanie elektroenergetycznej linii kablowej średniego napięcia SN 15 kV:

- w pasie technologicznym o szerokości 1 m i długości 85 m, co stanowi obszar zajętego gruntu o powierzchni 85 m² na działce nr "[...]",

- w pasie technologicznym o szerokości 1 m i długości 60 m, co stanowi obszar zajętego gruntu o powierzchni 60 m² na działce nr "[...]",

oraz na prawie korzystania z nieruchomości w zakresie niezbędnym do dokonywania konserwacji, usuwania awarii ciągów, przewodów i urządzeń, służących do przesyłania energii elektrycznej;

2) zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po wybudowaniu linii a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowało nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio art. 128 ust. 4 u.g.n.;

3) wskazał, że ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji podał, że została ona wydana zgodnie z wnioskiem inwestora. Wskazał, że działki objęte decyzją położone są na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XLI/250/05 Rady Miejskiej w Barczewie z dnia 7 listopada 2005 r. (dalej zwaną "Planem miejscowym z 2005 r."), zmienionym uchwałą nr XLVII/348/09 Rady Miejskiej w Barczewie z dnia 29 grudnia 2009 r. (dalej zwaną "Planem miejscowym z 2009 r."). Zrelacjonował, że zgodnie z wypisem i wyrysem z Planu miejscowego z 2009 r., działka nr "[...]" położona jest na terenie oznaczonym jako teren projektowanej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej; natomiast działka nr "[...]", zgodnie z Planem miejscowym z 2005 r. położona jest częściowo na obszarze oznaczonym jako ulice dojazdowe - adaptowane, ulica wewnętrzna projektowana, tereny zabudowy mieszkalnej, jednorodzinnej, tereny istniejącej zieleni nieurządzonej (łąkowej), teren usług turystyczno- hotelowych (zajazd) z zielenią towarzyszącą, a częściowo na terenie, który zgodnie z Planem miejscowym z 2009 r., oznaczono jako: teren projektowanej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. Organ I instancji zauważył także, że w rozdziale I § 15 ust. 5 pkt 1b Planu miejscowego z 2009 r. oraz w rozdziale II § 4 ust. 9 pkt 5e załącznika nr 1 do Planu miejscowego z 2005 r. dotyczących modernizacji i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej w zakresie zasilania w energię elektryczną ustalono, że "przy projektowaniu tras linii kablowych średniego i niskiego napięcia przeprowadzić linie najkrótszymi trasami, wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni. Unikać nadmiernej liczby skrzyżowań i zbliżeń z obiektami podziemnymi, kolektorami sanitarnymi, gazociągami, kablami telekomunikacyjnymi oraz obiektami naziemnymi: słupami, drzewami i budynkami". Wyjaśnił, że zgodność planowanej inwestycji na oznaczonych powyżej działkach z ustaleniami ww. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego potwierdził Burmistrz B. stosownym zaświadczeniem z dnia 17 października 2018 r.

W dalszej kolejności organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja jest powiązaniem między dwoma liniami SN 15 kV tj. "[...]", obecnie zasilającymi W. oraz sąsiednie miejscowości. Podał, że zgodnie z wnioskiem inwestora, powiązanie obu linii SN 15 kV, poprzez wybudowanie nowego odcinka elektroenergetycznej linii kablowej SN jest niezbędne, ponieważ w przeszłości dochodziło do awarii na istniejących liniach SN 15 kV. Wywiódł, że zły stan techniczny linii SN, będącej źródłem zasilania podstawowego dla odbiorców (zakładów produkcyjnych oraz lokalnej społeczności), stwarza realne zagrożenie dla zachowania ciągłości i pewności dostaw energii elektrycznej w całej okolicy, co może spowodować trudne do oszacowania straty gospodarcze i społeczne. W tych okolicznościach ocenił, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. Jednocześnie uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki do wydania zezwolenia z art. 124 ust. 1 u.g.n., gdyż jak wynika ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, pomimo podejmowanych przez inwestora prób, skarżący nie podpisali jakichkolwiek druków świadczących o ich zgodzie na udostępnienie nieruchomości bądź o jej braku.

Na skutek odwołania skarżących od powyższej decyzji organu I instancji, opisaną na wstępie decyzją z dnia "[...]" Wojewoda utrzymał w mocy tą decyzję. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda podzielił ocenę i wyjaśnienia organu I instancji zarówno co do kwalifikacji planowanej inwestycji jako inwestycji celu publicznego, jak i co do zgodności planowanego zamierzenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za spełniony Wojewoda uznał także warunek poprzedzenia wydania decyzji rokowaniami zmierzającymi do uzyskania zgody współwłaścicieli na wykonanie czynności związanych z budową kablowej linii elektroenergetycznej. Przyjął przy tym, że na ocenę prawidłowości rokowań nie mają wpływu same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielom takie warunki, które są dla nich korzystne, czy takie, które są dla nich nie do przyjęcia. Stwierdził, że rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy rokowania w ogóle się odbyły oraz czy doszło do porozumienia między stronami. Podał, że z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że osoba opracowująca projekt budowy linii kablowej na zlecenie inwestora, występowała do skarżących o uzgodnienie lokalizacji projektowanej linii elektroenergetycznej, ustanowienie służebności przesyłu oraz udostępnienie nieruchomości (pismo z 30.11.2016 r.). Zrelacjonował, że w piśmie z 13.05.2019 r. pełnomocnik inwestora wskazał, że skarżący nie zajęli stanowiska w sprawie wyrażenia zgody na lokalizację linii elektroenergetycznej SN 15 kV, a korespondencja pozostawała bez odpowiedzi; strony nie podjęły rozmów korespondencyjnie ani osobiście. Wojewoda uznał, że brak odpowiedzi w tym zakresie był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie decyzji zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji.

Zdaniem Wojewody, spełnione zostały również wymogi jak najmniejszej uciążliwości położenia planowanej linii kablowej. Wojewoda podkreślił bowiem, że projektowany odcinek linii kablowej przebiegać ma w pasie technologicznym o szerokości 1 m wzdłuż granic działek opisanych w decyzji (o 0,5 m od granic z działkami sąsiednimi), co pozwala uznać, że inwestor miał na względzie jak najmniejszą uciążliwość dla nieruchomości stanowiących współwłasność skarżących. Podał, że w trakcie budowy urządzeń powyższy pas zostanie zajęty w celu wykonania wykopów oraz składowania ziemi, zaś po wybudowaniu, teren będzie mógł być użytkowany w dotychczasowy sposób (pismo z 18.10.2018 r.). Dodał, że z wyjaśnień pełnomocnika inwestora jednoznacznie wynika, że nie ma możliwości zaprojektowania sieci kablowej inną trasą z uwagi na istniejące i projektowane zagospodarowanie terenu a lokalizacja projektowanej linii stanowi najkrótszą trasę do drogi publicznej. Sprecyzował także, że planowana inwestycja dotyczy linii kablowej i nie jest to napowietrzna linia elektroenergetyczna.

W skardze na powyższą decyzję Wojewody, skierowanej do tutejszego Sądu, skarżący zarzucili temu organowi naruszenie:

- art. 124 u.g.n. poprzez błędne przyjęcie, że zostały spełnione warunki pozwalające na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości skarżących;

- art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez uznanie przez organ faktu, że inwestor przeprowadził ze stronami rokowania, gdy w rzeczywistości w niniejszej sprawie takich rokowań nie przeprowadził, a tylko zaproponował skarżącym podpisanie (bądź nie) porozumienia na podstawie którego skarżący mieli ustanowić bezpłatną nieograniczoną służebność przesyłu na rzecz inwestora;

- art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz przekroczenie swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do przyjęcia, że jedynym wyjściem w niniejszej sprawie było wydanie decyzji ograniczającej prawo własności skarżących, gdy w rzeczywistości wnioskodawca może i powinien poprowadzić linię kablową ciągami komunikacyjnymi, gdyż plan miejscowy nie pozwala na poprowadzenie sieci przez działki budowlane należące do skarżących;

- § 4 ust. 9 pkt 5 lit. e) Planu miejscowego z 2005 r. w związku z wyrażeniem zgody na wybudowanie elektroenergetycznej linii kablowej na prywatnych działkach, podczas gdy z treści tego Planu jednoznacznie wynika, że taka sytuacja jest niedopuszczalna.

W oparciu o te zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli natomiast, że inwestor nie udowodnił w żaden konkretny sposób (a organy tego nie zweryfikowały dając wiarę jedynie oświadczeniu inwestora, któremu zależy na utrzymaniu decyzji), dlaczego nie ma możliwości przeprowadzenia inwestycji w ciągach komunikacyjnych. Wywiedli przy tym, że nie można osiągać celu publicznego kosztem prawa własności bez uprzedniego zbadania innych możliwości realizacji tego celu, a także wbrew ustaleniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazali, że w świetle § 4 ust. 9 pkt 5 lit. e) Planu miejscowego z 2005 r., projektowane linie kablowe powinny biec najkrótszymi trasami wzdłuż dróg, ulic i chodników, ale nie przez prywatną własność. Skarżący zakwestionowali także twierdzenie Wojewody jakoby w niniejszej sprawie miały miejsce rokowania, przyjmując, że wniosek składany w trybie art. 124 u.g.n. muszą poprzedzać rzeczywiste negocjacje, a nie tylko jednostronna propozycja dotycząca treści proponowanej umowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Wojewoda wskazał, że pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 13.05.2019 r. wyjaśnił, że z uwagi na projekt realizowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, nie można było umieścić projektowanej linii kablowej wzdłuż drogi krajowej nr "[...]". Dodał, że przedmiotowa sprawa jest ostatnią dla zrealizowania całej inwestycji polegającej na budowie powiązania pomiędzy linią SN "[...]" z linią "[...]". Wojewoda stwierdził także, że nie jest uprawniony do dokonania merytorycznej oceny przebiegu rokowań, które poprzedziły złożenie przez inwestora wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

Na rozprawie, która odbyła się przed tutejszym Sądem w dniu 26 września 2019 r. skarżący podtrzymali skargę wywodząc, że choć jedna z działek (nr "[...]") przeznaczona jest istotnie w planie miejscowym pod drogę, to jednak druga z działek objętych decyzją (nr "[...]") przeznaczona została pod zabudowę jednorodzinną, a przez taką działkę nie może przechodzić linia elektroenergetyczna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.); dalej jako p.p.s.a., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję, zostały zaś wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, opisanych w tym przepisie naruszeń prawa nie można jednak przypisać organom prowadzącym postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Wojewody z dnia "[...]" w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przede wszystkim art. 124 ust. 1 u.g.n., zgodnie z którym, "starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Stosownie zaś do art. 124 ust. 2 i 3 u.g.n., udzielenie powyższego zezwolenia następuje z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej i powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac inwestycyjnych. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie, a do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Z treści przywołanych przepisów wynika, że ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości gruntowych uzależnione zostało od łącznego spełnienia trzech przesłanek, to jest:

1) wszczęcia postępowania z urzędu lub na żądanie uprawnionego podmiotu;

2) zgodności ograniczenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz

3) przeprowadzenia - przed wystąpieniem z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. - z właścicielem nieruchomości lub użytkownikiem wieczystym rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny.

W ocenie Sądu, zgromadzony w kontrolowanej sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do stwierdzenia, że wystąpiły wymienione powyżej przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowych, oznaczonych w ewidencji gruntów obrębu W., gmina B. numerami działek: "[...]", stanowiących współwłasność po 1/3 części skarżących, poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na wybudowanie elektroenergetycznej linii kablowej średniego napięcia SN 15 kV. Z wnioskiem o wydanie tej decyzji wystąpił bowiem podmiot, który będzie realizował inwestycję celu publicznego, przy czym wniosek podpisała osoba legitymująca się stosownym pełnomocnictwem inwestora. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżących jest zgodne z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przed wydaniem kontrolowanych decyzji z właścicielami nieruchomości podlegających ograniczeniu w sposobie korzystania przeprowadzono także rokowania, które zakończyły się wynikiem negatywnym, na co inwestor przedłożył stosowne dokumenty.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że nie mają one usprawiedliwionych podstaw. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżących, ustanowione w kontrolowanych decyzjach ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości stanowiących współwłasność skarżących nie są sprzeczne z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr XLI/250/05 Rady Miejskiej w Barczewie z dnia 7 listopada 2005 r. (zwanym "Planem miejscowym z 2005 r."), zmienionym uchwałą nr XLVII/348/09 Rady Miejskiej w Barczewie z dnia 29 grudnia 2009 r. (zwanym "Planem miejscowym z 2009 r."). Jak podał organ I instancji, a co znajduje potwierdzenie także w aktach sprawy, zarówno w Planie miejscowym z 2009 r. (w rozdziale I § 15 ust. 5 pkt 1 lit. b), jak i w Planie miejscowym z 2005 r. (w rozdziale II § 4 ust. 9 pkt 5 lit. e załącznika nr 1) odnośnie modernizacji i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej w zakresie zasilania w energię elektryczną ustalono, że "przy projektowaniu tras linii kablowych średniego i niskiego napięcia przeprowadzić linie najkrótszymi trasami, wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni. Unikać nadmiernej liczby skrzyżowań i zbliżeń z obiektami podziemnymi, kolektorami sanitarnymi, gazociągami, kablami telekomunikacyjnymi oraz obiektami naziemnymi: słupami, drzewami i budynkami".

Zgodność takiego przebiegu projektowanej linii kablowej i ustanowienie związanych z tym ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości zdaje się nie budzić zastrzeżeń skarżących jedynie w odniesieniu do działki o nr "[...]", która jak sami przyznali na rozprawie przed tutejszym Sądem, przeznaczona jest w planie miejscowym częściowo pod drogę. Jak wynika bowiem z zaświadczenia Burmistrza z dnia 17 października 2018 r. (k. 71) działka nr "[...]", zgodnie z Planem miejscowym z 2005 r. położona jest częściowo na obszarze oznaczonym jako ulice dojazdowe - adaptowane, ulica wewnętrzna projektowana, tereny zabudowy mieszkalnej, jednorodzinnej, tereny istniejącej zieleni nieurządzonej (łąkowej), teren usług turystyczno-hotelowych (zajazd) z zielenią towarzyszącą, a częściowo na terenie, który zgodnie z Planem miejscowym z 2009 r., oznaczono jako: teren projektowanej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej.

W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie zgodne z planem miejscowym są także ograniczenia w korzystaniu z działki nr "[...]", która zgodnie z Planem miejscowym z 2009 r. położona jest na terenie oznaczonym jako teren projektowanej zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej (vide zaświadczenie Burmistrza k. 71). Wymaga bowiem zauważenia, że w cytowanych powyżej zapisach Planów, dotyczących modernizacji i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej w zakresie zasilania w energię elektryczną, ustalono nie tylko to co akcentują skarżący, że linie kablowe średniego i niskiego napięcia należy przeprowadzić wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni, ale także to, że mają być one przeprowadzone najkrótszymi trasami z uniknięciem nadmiernej liczby skrzyżowań i zbliżeń z innymi obiektami infrastruktury technicznej, drzewami i budynkami. Podane warunki uznać należy przy tym za równorzędne. Nie niweczy zatem zgodności z planem miejscowym przeprowadzenie linii kablowej średniego lub niskiego napięcia inaczej niż wzdłuż dróg, ulic i chodników, w pasach zieleni, o ile tylko wykazane zostanie, że przeprowadzona została ona najkrótszą trasą możliwą do realizacji w danych warunkach. Z taką zaś sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Ponadto jak wynika z przedłożonych akt sprawy, a między innymi z załącznika do decyzji organu I instancji oraz karty nr 40 akt administracyjnych, projektowana linia energetyczna ma przebiegać wzdłuż granicy działki nr "[...]" przy istniejącym rowie.

Jak też wynika z wyjaśnień inwestora, zawartych w piśmie z dnia 13 maja 2019 r. (k. 134), z uwagi na projekt realizowany przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad, nie można było umieścić projektowanej linii kablowej wzdłuż drogi krajowej nr "[...]", zaś zaproponowana lokalizacja projektowanej linii jest najkrótszą trasą do drogi publicznej. Nie można też tracić z pola widzenia, że jak podał inwestor, a co nie zostało skutecznie zakwestionowane przez skarżących, przedmiotowa sprawa jest ostatnią dla zrealizowania całej inwestycji polegającej na budowie powiązania pomiędzy linią SN "[...]" z linią "[...]". Powiązanie obu linii SN 15 kV, poprzez wybudowanie nowego odcinka elektroenergetycznej linii kablowej SN, jest zaś niezbędne, ponieważ w przeszłości dochodziło do awarii na istniejących liniach SN 15 kV. Zły stan techniczny linii SN, będącej źródłem zasilania podstawowego dla odbiorców (zakładów produkcyjnych oraz lokalnej społeczności), stwarza natomiast realne zagrożenie dla zachowania ciągłości i pewności dostaw energii elektrycznej w całej okolicy, co może spowodować trudne do oszacowania straty gospodarcze i społeczne. Przy czym wymaga podkreślenia, że wskazana inwestycja jest inwestycją celu publicznego.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie mogą odnieść zamierzonego skutku także zarzuty skargi dotyczące nieprzeprowadzenia ze skarżącymi rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n. Wymaga przede wszystkim zauważenia, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby, gdy w ocenie którejś ze stron, nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Negatywny wynik rokowań, bądź też ich zakończenie przed osiągnięciem porozumienia, nie pozbawia właścicieli nieruchomości domagania się zadośćuczynienia z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z tej nieruchomości w postaci roszczenia odszkodowawczego, jak również z tytułu ustanowienia służebności. Kwestie te pozostają jednak bez wpływu na ocenę spełnienia przesłanki z art. 124 ust. 3 u.g.n. (por. wyrok NSA z 22 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 357/11 oraz wyrok NSA z 14 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1375/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że wobec niekwestionowanego przez skarżących przedstawienia im przez pełnomocnika inwestora propozycji ustanowienia służebności przesyłu oraz oświadczeń woli o udostępnieniu nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją, a także wobec udokumentowanych przez inwestora wielokrotnych prób bezskutecznego nakłonienia skarżących do wyrażenia zgody na lokalizację projektowanej linii SN 15 kV na ich działkach co wynika z akt sprawy należało uznać, że spełniony został w tej sprawie warunek przeprowadzenia rokowań przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.