Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 357/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 4 w z. z art. 15 ust. 3, art. 13
journal: Dz.U. 2016 poz 961
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych
article: art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Opioła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi F sp. z o.o. z/s w [...] jest decyzja Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2019 r. nr I[...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] (dalej: "Starosta" lub "organ I instancji") z dnia [...] października 2018 r. nr [...], wydaną w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 104 i art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm.) – dalej: "P.b." oraz art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 654 z późn. zm.) – dalej: "u.e.w.".

Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu:

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 10 czerwca 2016 r. F sp. z o.o. z/s w [...] (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") zwróciła się do Starosty [...] z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę farmy wiatrowej, obejmującej elektrownię wiatrową T2 wraz z placem montażowym i drogą wewnętrzną.

Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. nałożył na Spółkę obowiązek usunięcia wskazanych w rozstrzygnięciu postanowienia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym., co nastąpiło w dniu 5 września 2018 r.

Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...], Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na niespełnienie wymogów odległościowych względem terenów zabudowy mieszkaniowej stosownie do art. 15 ust. 3 u.e.w. oraz nieuzupełnienie w pełnym zakresie wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2018 r.

Organ I instancji podał, że do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę inwestor dołączył dokumenty wymagane art. 33 ust. 2 P.b., w tym cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wnioskowana inwestycja stanowi, na podstawie § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec dalszego nieusunięcia nieprawidłowości projektu w zakresie:

1. braku uzupełnienia projektu o szczegóły techniczne i rysunki, na podstawie których można byłoby dokonać sprawdzenia zgodności projektu z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2. nieprzedłożenia projektu budowlanego zgodnego z wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935) – dalej: "rozporządzenie", w zakresie:

– § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia poprzez przyjęcie w projekcie, że cześć budowli nad fundamentem stanowi urządzenie dostarczone przez wyspecjalizowaną firmę, które składa się ze stalowej wieży o wysokości 125 m, z obrotową gondolą z trójpłatowym wirnikiem o średnicy 110 m, zamontowane na szycie. Wyjaśnienia podane na str. 36 projektu nie wyczerpują konieczności uzupełnienia projektu budowlanego o zwięzły opis techniczny oraz część rysunkowa obiektu budowlanego.

– § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia poprzez nieuzupełnienie projektu budowlanego o opis techniczny określający rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano – instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu zgodnie z przeznaczeniem. Za niewystarczające organ uznał poglądowe zdjęcie turbiny wraz z opisem na str. 36 oraz wyjaśnienia na str. 40 o wyposażeniu w instalację odgromową i uziemiającą.

Organ I instancji podniósł, że planowana inwestycja stanowi budowę elektrowni wiatrowej, a wobec braku w u.e.w. przepisów przejściowych, do rozpatrzenia sprawy należało zastosować przepisy dotychczasowe. Przepisy te nie zawierają definicji "elektorowi wiatrowej", to inwestycję zakwalifikowano do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. Przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę jest elektrownia wiatrowa, która składa się z fundamentu, wieży i innych urządzeń technicznych, stanowiących funkcjonalną i konstrukcyjną całość, to nie można takiej inwestycji rozpatrzyć tylko w zakresie tylko fundamentu wraz z wieżą. Argumentem przemawiającym za podjętym rozstrzygnięciem jest treść art. 15 ust. 3 u.e.w. w zw. z art. 4 tej ustawy. Działki, na których inwestor planuje sporną inwestycję objęte były w dniu wejścia w życie u.e.w. planem miejscowym, w treści którego nie zachowano wymagań stawianych art. 4 u.e.w., to obowiązkiem organu było wydanie decyzji odmownej. Uchwała podjęta w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] weszła w życie w dniu 28 maja 2016 r., a ustawa o elektrowniach wiatrowych z dniem 16 lipca 2016 r. Odległość planowanej elektrowni T2 od najbliższej zabudowy mieszkaniowej wynosi około 1 100 m, podczas gdy w myśl art. 4 u.e.w., odległość ta nie powinna być mniejsza niż 10-krotość wysokości wieży elektrowni wiatrowej wraz z wirnikiem i łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej), która w opisywane spawie wynosi 180 m. Inwestycja nie spełnia warunku zachowania minimalnej odległości tj. 1 800 m, od najbliższej zabudowy mieszkaniowej. Nie ma przy tym znaczenia, że przepis art. 15 ust. 7 u.e.w., do którego odsyła art. 15 ust. 3 tej ustawy, zawiera w swej treści zdanie o inwestycjach realizowanych na podstawie ustaleń tych planów. Przepis art. 15 ust. 3 u.e.w. poprzez odesłanie do ust. 2 i ust. 7 pkt 1 określa jedynie kategorie planów miejscowych, do których należy stosować dyspozycję wyrażonej w nim normy prawnej. Z kolei przepis art. 13 ust. 3 u.e.w. nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego, bowiem nie jest jedynym przepisem intertemporalnym zawartym w u.e.w., wobec czego należy go odczytywać w zastawieniu z pozostałymi regulacjami, w tym z art. 15 ust. 3 tej ustawy.

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr

[...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję Starosty [...].

Podzielając w całości stanowisko organu I instancji, organ odwoławczy podał, że art. 15 ust. 3 u.e.w. przewiduje wyjątek od zasady stosowania przepisów dotychczasowych, gdyż w postępowaniach administracyjnych w sprawach o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, prowadzonych na podstawie planów miejscowych obowiązujących już w dniu wejścia u.e.w., organ administracji architektoniczno – budowlanej badał, czy inwestycja spełnia wymogi, o których mowa w art. 4 u.e.w. Z art. 13 ust. 3 w zw. z art. 15 ust. 3 u.e.w. wynika, że postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życia u.e.w., prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych z wyjątkiem przepisów określających odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe od budynków mieszkalnych, które z kolei określa u.e.w. W art. 15 ust. 5 u.e.w. ustawodawca określił niezbędne dane dotyczące uzupełnienia wcześniej złożonego wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę Przepisy art. 13 i art. 14 u.e.w. regulują stosowanie przepisów do aktów administracyjnych o charakterze konkretnym i indywidualnym, wydanych przed wejściem w życie ustawy, albo postępowań administracyjnych, w wyniku których mają zostać wydane akty administracyjne o charakterze konkretnym i indywidualnym, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy.

Regulacja art. 15 ust. 7 u.e.w., jako przepisu przejściowego normuje, jakie przepisy należy stosować do aktów administracyjnych o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, uchwalonych przed wejściem w życie u.e.w., albo otwartych postępowań planistycznych, w wyniku których mają zostać wydane akty administracyjne o charakterze abstrakcyjnym i generalnym. Konsekwentnie powyższy przepis rozstrzyga, jaki stan prawny należy stosować do inwestycji realizowanych na podstawie ustaleń planów, które w dacie wejścia w życie u.e.w. już obowiązywały, albo były jeszcze w fazie projektowej. W tym ostatnim przypadku przepis przejściowy, zawarty w art. 15 ust. 7 pkt 1 nie ma charakteru bezwzględnego, gdyż doznaje ograniczenia ze względu na treści art. 15 ust. 3 tej ustawy. Intencją ustawodawcy było, aby inwestycje w zakresie elektrowni wiatrowych, co do których nie wydano decyzji o pozwoleniu na budowę przed dniem wejścia w życie u.e.w. były realizowane z uwzględnieniem minimalnych ustawowych odległości farm wiatrowych od zabudowań mieszkalnych. Wskazany zaś powyżej sposób określenia przepisów przejściowych jest zgodny z przyjęta w nauce prawa i prawie polskim konstrukcją zasady nieretroakcji.

W skardze do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Rzeszowie, F sp. z o.o. z/s w [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:

I. art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., polegające na nieodniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń i wyjaśnień skarżącej przedstawionych w toku postępowania wyjaśniającego, jak również do wszystkich zarzutów i argumentów skarżącej zawartych w odwołaniu od decyzji organu II instancji; braku należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek faktycznych i prawnych, którymi organ II instancji kierował się przy załatwieniu przedmiotowej sprawy, w tym niewskazania powodów, dla których organ drugiej instancji uznał argumenty organu I instancji za zasadne;

II. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na: niedokonaniu pełnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego sprawy, wobec nieodniesienia się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej od decyzji organu I instancji, w szczególności poprzez brak należytego ustalenia znaczenia pojęcia budowli w realiach niniejszej sprawy; błędnym ustaleniu, że nieprzedstawiono na rysunku szczegółów technicznych dla sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy przedłożony w przedmiotowej sprawie projekt budowlany był kompletny i zgodny z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej dla przedmiotowej inwestycji;

III. art. 15 K.p.a., polegające na nierozstrzygnięciu merytorycznie sprawy przez organ II instancji i odniesieniu się w zaskarżonej decyzji wyłącznie do niektórych zarzutów skarżącej, naruszając tym samym zasadę dwuinstancyjności, której założeniem jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie jednej sprawy administracyjnej przez dwa różne organy administracji;

IV. art. 6 K.p.a., polegające na oparciu rozstrzygnięcia przez organ II instancji na domniemanych intencjach ustawodawcy, aby inwestycje w zakresie elektrowni wiatrowych, co do których nie wydano decyzji o pozwoleniu na budowę przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, były realizowane z uwzględnieniem minimalnych odległości farm wiatrowych od zabudowań mieszkalnych określonych w tej ustawie, podczas gdy z art. 6 K.p.a. wynika obowiązek, aby organy administracji publicznej działały na podstawie przepisów prawa, co oznacza działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz niewadliwe ustalenie następstw prawnych;

V. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2018 r., podczas gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej T2 wraz z placem montażowym i drogą wewnętrzną, z uwagi na to, że inwestor spełnił wszystkie wymagania określone przepisami prawa, a tym samym organ architektoniczno-budowlany zobowiązany był do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ponieważ decyzja ta ma charakter decyzji związanej, a organ zobowiązany jest do jej wydania po stwierdzeniu spełnienia wymagań wynikających z przepisów prawa;

VI. art. 35 ust. 3 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmownej z powodu nieusunięcia rzekomych braków w projekcie budowlanym, do usunięcia których skarżąca nie była wzywana, podczas gdy organ architektoniczno-budowlany nie jest uprawniony do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę bez przeprowadzenia procedury określonej w art. 35 ust. 3 P.b.;

VII. art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu, że nie przedstawiono rysunków szczegółów technicznych, na podstawie których można byłoby dokonać sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co stanowiło jedną z podstaw utrzymania w mocy błędnej decyzji odmownej organu I instancji, podczas gdy przedłożony w przedmiotowej sprawie projekt budowlany był kompletny i zgodny z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], a zatem, wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie był uprawniony do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę;

VIII. art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 P.b. oraz § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu, że przedłożony projekt architektoniczno- budowlany jest niekompletny i nie spełnia wymagań określonych w § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia, podczas gdy:

– przedmiotowy projekt architektoniczno-budowlany został sporządzony zgodnie z wymaganiami prawa,

– przepis § 11 ust. 2 pkt 4 Rozporządzenia dotyczy opisu technicznego zawartego w projekcie architektoniczno-budowlanym, a nie części rysunkowej, a zatem nieuzasadnione pozostają w tym kontekście argumenty organu II instancji, że na str. 36 projektu przedstawiono jedynie "poglądowy rysunek",

– organy administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie są uprawnione do kontroli rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b.;

– projekt architektoniczno-budowlany powinien być weryfikowany pod względem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, a odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz projektant sprawdzający;

IX. art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 prawa budowlanego oraz § 11 ust. 2 pkt 8 Rozporządzenia poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na błędnym ustaleniu, że przedłożony projekt architektoniczno-budowlany jest niekompletny i nie spełnia wymagań określonych w § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia, podczas gdy:

– przedmiotowy projekt architektoniczno-budowlany został sporządzony zgodnie z wymaganiami prawa,

– przepis § 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia dotyczy opisu technicznego zawartego w projekcie architektoniczno-budowlanym, a nie części rysunkowej, a zatem bezpodstawne pozostają w tym kontekście argumenty organu II instancji, że inwestor na str. 36 projektu zamieścił poglądowe zdjęcie elementów gondoli oraz opis tego zdjęcia i takie informacje nie stanowią uzupełnienia wskazanego w pkt. II pkt 5 postanowienia,

– organy administracji architektoniczno-budowlanej w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę nie są uprawnione do kontroli rozwiązań projektowych zawartych w projekcie budowlanym, co wyraźnie wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b.;

– projekt architektoniczno-budowlany powinien być weryfikowany pod względem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, a odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz projektant sprawdzający;

X. art. 15 ust. 3 u.e.w., poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu przez organ II instancji, że przepis ten ma zastosowanie do postępowań o wydanie pozwolenia na budowę wszczętych przed dniem wejścia w życie u.e.w., podczas gdy w tej sprawie znajduje zastosowanie przepis intertemporalny art. 13 ust. 3 u.e.w., z którego wnika, że postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie u.e.w., prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych, a zatem kryterium odległościowe sformułowane w art. 4 u.e.w. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie;

XI. art. 15 ust. 5 u.e.w., poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu przez organ II instancji, że z przepisu tego wynika w jakim zakresie wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę powinien zostać uzupełniony (w przypadku, gdy został złożony przed wejściem w życie ustawy), podczas gdy przepis ten nie znajduje zastosowania do postępowań w przedmiocie pozwolenia na budowę wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie u.e.w., z uwagi na przepis intertemporalny określony w art. 13 ust. 3 u.e.w.;

XII. art. 3 pkt 3 P.b. w zw. z art. 13 ust. 3 u.e.w., poprzez błędną jego wykładnię, polegającą na przyjęciu przez organ II instancji, że elektrownia wiatrowa jako całość funkcjonalna i konstrukcyjna - zgodnie z wnioskiem - może być uznana za budowlę określona art. 3 ust. 3 P.b. w brzmieniu przed wejściem w życie tzw. "ustawy wiatrakowej", mimo, że wprost P.b. nie wymienia elektrowni wiatrowej jako przykładu budowli, podczas gdy art. 3 pkt 3 prawa budowlanego (w brzmieniu sprzed wejścia w życie u.e.w.) jasno stanowi, że części budowlane elektrowni wiatrowych stanowią budowlę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 zwana dalej "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności w granicach wyżej wskazanych Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest niezasadna, co skutkowało jej oddaleniem. Zasadniczym kryterium dla zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) P.p.s.a. jest wpływ na wynik sprawy, a w przypadku art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. jest istotny wpływ na wynik sprawy. Takie przesłanki w stanie sprawy poddanej kontroli Sądu nie wystąpiły, co potwierdza spełnienie przesłanki legalności, jako kryterium kontroli zaskarżonej decyzji.

Stan faktyczny przyjęty do orzekania przez organ II instancji Sąd poczytuje za własne ustalenia. Okolicznościami niespornymi jest lokalizacja wieży wiatrakowej, data złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, data uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz data wejścia w życie ustawy o inwestycjach elektrowni wiatrakowych.

Zasadniczy spór w niniejszej sprawie sprowadza się do udzielenie odpowiedzi, według jakich przepisów powinno być prowadzone postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę pn. "Budowa elektrowni T2 wraz z palem montażowym i droga wewnętrzną na działkach nr ewid. 86,87,88,90, 91,92, 2580 w obr. [...], jednostka ewid. 181805-5 [...] ".

Wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, w zakresie podniesionym w zarzutach skargi. Do takiej oceny uprawnia uzasadnienie zaskarżonej decyzji tak w aspekcie uzasadnienia faktycznego jak i uzasadnienia prawnego.

Za kluczowe w rozpoznawanej sprawie organ II instancji uznał treść art. 13 i art. 15 u.e.w. Słusznie organ II instancji podał, że przepisy art. 13 u.e.w. są przepisami intertemporalnymi, które przedmiotowo odnoszą się do aktów stosowania prawa, a takim jest między innymi decyzja o pozwoleniu na budowę. Natomiast przepisy intertemporalne zawarte w art. 15 u.w.e. dotyczą aktów prawnych będących rezultatem stanowienia prawa, jakim jest w tym przypadku miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Słusznie też Wojewoda Podkarpacki wskazał, że wskazane przepisy intertemporalne należy odczytywać łącznie, czyli w zestawieniu z pozostałymi przepisami rozdziału 4 ustawy pt. "Przepisy przejściowe i końcowe".

Przepis art. 13 ust. 3 u.e.w. stanowi, że postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Jednakże w art. 15 ust. 3 u.e.w. zawarty jest wyjątek od zasady stosowania przepisów dotychczasowych, gdyż w postępowaniach administracyjnych w sprawach o wydanie pozwolenia na budowę prowadzonych na podstawie planów miejscowych obowiązujących już w dniu wejścia w życie ustawy, organ administracji architektoniczno - budowlanej bada, czy inwestycja w zakresie elektrowni wiatrowych spełnia wymogi, o których mowa w art. 4 u.e.w. Warunek określony w art. 4 cyt. ustawy to kryterium odległości. Zgodnie z tym przepisem w ust. 1 podano, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Natomiast z ust. 2 art. 4 u.e.w. wynika, że odległość, o której mowa w ust. 1, wymagana jest również przy lokalizacji i budowie elektrowni wiatrowej od form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, 2244 i 2340), oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, o których mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2129 i 2161 oraz z 2019 r. poz. 83 i 125), przy czym ustanawianie tych form ochrony przyrody oraz leśnych kompleksów promocyjnych nie wymaga zachowania odległości, o której mowa w ust. 1. Kryterium odległości określone w ust. 1 zostało wyłączone zgodnie z ust. 3 art. 4 u.e.w. przy przebudowie, nadbudowie, rozbudowie, remoncie, montażu lub odbudowie budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z budową nowego obiektu, a zatem ustalenia planu w zakresie lokalizacji nowej inwestycji muszą odpowiadać warunkom wynikającym z art. 4 ust. 1 i 2 u.e.w. Zarzut skargi odnosi sie do obowiązku stosowania do podstępowania administracyjnego przepisów dotychczasowych. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w tym zakresie nie ma sporu, co do stosowania przepisów dotychczasowych, co potwierdza treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Skarżąca jednak pomija fakt, że z przepisów dotychczasowych wyłączono te ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które nie są zgodne z odległościami od budynku mieszkalnego określonym w art. 4 u.e.w. Prawidłowo też, organ II instancji zinterpretował przepis art. 15 ust. 7 u.e.w. przez przyjęcie, że przepis ten, jako przepis przejściowy odnosi się do aktów administracyjnych o charakterze abstrakcyjnym i generalnym uchwalonych przed wejściem w życie ustawy, albo otwartych postępowań planistycznych, w wyniku których będą uchwalone akty administracyjne o charakterze abstrakcyjnym i generalnym.

Zasadnie organ odwoławczy przyjął, że postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę wszczęte i niezakończone do dnia wejścia wżycie ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych z wyjątkiem przepisów określających odległość dla lokalizowania i budowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, które określa nowa ustawa. Organ II instancji dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa dla inwestycji objętej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, co w realiach rozpoznawanej sprawy finalnie doprowadziło do odmowy wydania decyzji.

Zgodnie z wolą ustawodawcy w odległościach innych niż określone w art. 4 ust. 1 u.e.w. mogą istnieć wieże wiatrakowe już zrealizowane. Natomiast dla inwestycji objętych planami miejscowymi realizacja takich inwestycji będzie możliwa, gdy inwestycja spełnia kryterium odległościowe do zabudowań mieszkalnych określonych w art. 4 u.e.w. (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 8.03.2017 sygn. akt II SA/Rz 1041/16).

Odległość projektowanej elektrowni wiatrowej T2 od najbliższej zabudowy mieszkaniowej wynosi ok. 1100 metrów, a wymagana art. 4 u.e.w. odległość przy projektowanej wieży elektrowni wiatrowej, której wysokość wraz z wirnikiem i łopatami wynosi 180 m powoduje, że odległość ustawowa dla jej realizacji powinna wynosić 1800 m od najbliższej zabudowy.

Pominięcie przez organ II instancji oceną kwestii związanych z brakami formalnymi projektu budowlanego przyjętymi przez organ I instancji, przy niespełnieniu kryterium odległościowego wynikającego z art. 4 w z. z art. 15 ust. 3 u.e.w. jest okolicznością, która nie miała wpływu na wynik postępowania. Decyzja organu I instancji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę odpowiada prawu, bowiem zasadniczym powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę jest niespełnienie kryterium odległościowego planowanej inwestycji wiatrowej.

Z tego względu Sąd uznał za nietrafne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania w tym nieodniesienia się do zarzutów dotyczących przedłożonego projektu budowlanego. W niniejszej sprawie jest brak warunków prawnych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z wyżej naprowadzonych przyczyn. Prawidło organ II instancji zastosował art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego, gdyż z mocy art. 15 u.e.w. treść decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej uwarunkowana jest niespełnieniem kryterium odległościowego.

Mając na względzie powyższe Sad na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną.