Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SAB/Go 134/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.O. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę nazwy ulicy postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. J.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę nazwy ulicy.

W uzasadnieniu wskazał, że Rada Miasta nie odpowiedziała na jego pismo z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie zmiany nazwy Placu [...] na [...] (niniejsze pismo skarżący dołączył do skargi). Skarżący powołał się przy tym na regulację art. 30 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875). We wniosku zaś powołując się na decyzję Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2017r., złożył "nowe okoliczności", przytaczając jedynie wcześniejszą regulację.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 53 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.) skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżący nie wniósł ponaglenia do Rady Miejskiej na rzekomą bezczynność, zatem na podstawie ww. ustawy skarga winna zostać odrzucona. Organ jednocześnie wyjaśnił, że zarzut bezczynności nie jest prawdziwy. Rada zapoznała się z treścią wniosku skarżącego na sesji dnia [...] listopada 2017 r. przez aklamację oraz w drodze uchwały odnotowanej w protokole sesji przegłosowała udzielenie odpowiedzi o treści jak w piśmie z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...]. W niniejszej odpowiedzi Rada Miejska podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie zmiany nazwy z Placu [...] na Plac [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza analiza jej dopuszczalności. Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela

o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947,

z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy

z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym

do podjęcia czynności, organ pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w przypadkach, gdy jej przedmiotem jest bezczynność organów w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (tzn. w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a), jak również w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., a więc niewydanie aktu lub niepodjęcie czynności określonej w tych przepisach. Skarga na bezczynność organu jest bowiem pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a) oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., a także wówczas, gdy odrębna ustawa tak stanowi (postanowienie NSA z 15 kwietnia 2008 r., II OSK 496/08).

W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy bezczynności Rady Miejskiej

w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o zmianę nazwy ulicy. Stosownie do treści art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1875, dalej w skrócie u.s.g.), zadania własne gminy obejmują m.in. sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego. W myśl art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g. do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach herbu gminy, nazw ulic i placów będących drogami publicznymi lub nazw dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191 i 1089), a także wznoszenia pomników.

Zmiana nazwy placu następuje w drodze uchwały organu stanowiącego gminy, a zatem w myśl 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga na bezczynność w tej sprawie nie przysługuje. Uchwała jednostki samorządu terytorialnego nie jest bowiem żadnym z aktów wyszczególnionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., na które przysługiwałaby skarga na bezczynność lub przewlekłość na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 p.p.s.a. Ustawodawca nie włączył bowiem w zakres kontroli sądu sprawowanej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. bezczynności organów w sprawach z punktu 5 i 6, obejmujących m. in. uchwały rady gminy.

Brak jest również podstaw do uznania, że skargę na bezczynność organu w przedmiocie zmiany nazwy placu można wnieść na podstawie art. 101 w związku z art. 101a ust. 1 u.s.g., a zatem przepisów szczególnych w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. uprawnia do zaskarżenia uchwały lub zarządzenia podjętego przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, w przypadku naruszenia interesu prawnego doznanego na skutek takiej uchwały lub zarządzenia. Stosownie do treści art. 101a ust. 1 u.s.g. przepisy art. 101 u.s.g. stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Oznacza to, że skargę na bezczynność w przedmiocie podjęcia uchwały można wnieść tylko i wyłącznie w przypadku, gdy przepis prawa zobowiązuje, a nie uprawnia, organ gminy do podjęcia uchwały. Takim przepisem nie jest art. 18 ust. 2 pkt 13 u.s.g., który przyznaje radzie gminy wyłącznie uprawnienie do zmiany nazwy ulicy. Oznacza to, że rada gminy może, ale nie musi żądanej zmiany dokonać. Nie istnieje bowiem żaden przepis prawa, który uprawniałby określony podmiot do żądania zmiany nazwy placu i jednocześnie rodziłby po stronie gminy obowiązek przeprowadzenia w tym przedmiocie postępowania zakończonego stosowną uchwałą.

Przedmiot skargi świadczy zatem o jej niedopuszczalności z powodu nie przekazania przez ustawodawcę tego rodzaju kategorii spraw (tzn. bezczynności uchwałodawczej w przedmiocie zmiany nazwy placu) do zakresu właściwości rzeczowej sądów administracyjnych. W konsekwencji uznać należało, że skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym.

W świetle powyższych okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia. W myśl tego przepisu skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.