Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 186/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi M. C. i A. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 8 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 marca 2014 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego solidarnie na rzecz skarżących M. C. i A. C. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budowy przez A Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp. K. ogrodzenia od strony Alei oraz od innych miejsc publicznych na działce nr [...], obr. 11 położonej przy skrzyżowaniu ulic Aleja i M. w M. W toku postępowania ustalono, że na przedmiotowej działce usytuowany jest od strony ulicy M. nr 84 budynek handlowo - usługowy "Centrala Rybna", który od strony zaplecza był od lat 70-tych poprzedniego stulecia ogrodzony ogrodzeniem pełnym – kamiennym, za tym ogrodzeniem, w kierunku wschodnim, znaczna część działki do 2013 r. nie była ogrodzona, w związku z czym wybudowane w 2013 r. ogrodzenie panelowe, będące przedmiotem niniejszego postępowania, stanowi uzupełnienie wcześniej wybudowanego ogrodzenia.

Decyzją z dnia 7 marca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził brak podstaw prawnych do nałożenia na inwestora dodatkowych obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409).

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że w roku 2013 spółka A Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp. K. złożyła w Starostwie zgłoszenie zamiaru wykonania ogrodzenia od strony wschodniej na działce nr [...]. Starosta decyzją z dnia 8 lipca 2013 r. wniósł sprzeciw do złożonego zgłoszenia.

Przeprowadzone w dniu 15 listopada 2013 r. oględziny wykazały, że ogrodzenie na terenie działki nr [...] zostało wykonane od strony Alei inaczej niż w zgłoszeniu, co do którego Starosta zgłosił sprzeciw. Ustalono, że ogrodzenie wykonano w sposób w następujący:

- od wschodu - przy granicy z działką nr [...] (stacja paliw "LOTOS"), inwestor wykonał na istniejącym murze oporowym posiadającym wysokość 0,75 m nad terenem działki nr [...] (teren działki nr 210/7 położony jest ok. 0,7 m powyżej terenu działki [...] ) ogrodzenie z siatki "modułowej" na słupkach, o wysokości ok. 1,06 m; łączna wysokość ogrodzenia wraz z murem oporowym od strony działki nr [...], wynosi 1,81 m; do trzech słupków o wysokości ok. 3 m zamocowano oprawy oświetleniowe; instalacja elektryczna poprowadzona została po murze oporowym,

- od zachodu - inwestor wykonał odcinek ogrodzenia o długości ok. 12,93 m, usytuowany w centralnej części działki, na przedłużeniu linii istniejącego ogrodzenia kamiennego otaczającego budynek usługowo - handlowy i prostopadle do Alei ; tę część ogrodzenia zakończono w odległości ok. 2,5 m od granicy z Aleją ; ogrodzenie to ma wysokość ok. 1,76 m, jest wykonane z siatki metalowej "modułowej" zamocowanej do słupków; jednocześnie istniejące ogrodzenie kamienne, o wysokości 1,3 m - 1,38 m, podwyższone zostało o ok. 0,3 m, tj. nad ogrodzeniem kamiennym wykonano drut kolczasty w 3 rzędach;

- od południa - inwestor wykonał odcinek ogrodzenia o długości ok. 12,99 m wzdłuż Alei (droga krajowa), ale w odległości ok. 2,5 m od granicy z ulicą; ogrodzenie wykonane zostało z siatki metalowej zamocowanej do słupków ("modułowej"), o wysokości 1,76 m; odległość ogrodzenia od krawędzi jezdni z wysepką autobusową wynosi ok. 11 m, od krawędzi jezdni bez wysepki ok. 14 m (wg odczytu z mapy inwentaryzacji geodezyjnej), oznacza to, że wymagane odległości, o których mowa w art. 43 ustawy o drogach publicznych zostały zachowane,

- od północy - wykonano ogrodzenie "modułowe" z siatki metalowej zamocowanej do słupków o wysokości 1,76 m, w linii, która w części środkowej położona jest przy granicy z działką sąsiada nr [...]; część tego ogrodzenia, w obrębie której zamontowana jest brama otwierana silnikiem elektrycznym i furtka, przebiega wewnątrz działki nr [...] - w odległości ok. 2 m od granicy z działką miejską nr [...], natomiast fragment ogrodzenia, zlokalizowany przy istniejącym ogrodzeniu kamiennym wykonany został w odległości ok. 2 m od granicy z działką nr [...].

Organ I instancji ustalił ponadto, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta nr 378/XLIV/2005 z dnia 29 grudnia 2005 r. (Dz. Urz. Województwa Pomorskiego nr 28, z dnia 13 marca 2006 r., poz. 560), przez teren działki nr [...] przebiega jeden ciąg pieszy o ustalonym przebiegu i drugi ciąg pieszy o przebiegu postulowanym "wzdłuż projektowanej dobudowy do istniejących budynków usługowych przy ul. K. 5a-h". Ponadto, zgodnie z treścią planu, do czasu realizacji rozbudowy usług przy ul. Kościuszki 8 5a-5h, wzdłuż przebiegu postulowanego ciągu pieszego należy wprowadzić niewielkie formy zieleni i utwardzoną nawierzchnię.

Organ wyjaśnił następnie, że stosownie do treści art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy - Prawo budowlane, budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę, aczkolwiek w określonych ustawą przypadkach wymaga zgłoszenia właściwemu organowi zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Działka nr [...] w momencie rozpoczęcia w 2013 r. budowy ogrodzenia "modułowego" była już zabudowana budynkiem handlowo - usługowym i częściowo ogrodzona ogrodzeniem okalającym budynek od zaplecza. W powyższej sytuacji wykonanie ogrodzenia na zabudowanej działce nie jest budową w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego, lecz rozbudową istniejącego urządzenia technicznego związanego z wybudowanym wcześniej na tej działce budynkiem "Centrali Rybnej". Wykonanie tego ogrodzenia bez zgłoszenia wyczerpuje przesłanki wymienione w art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, ale tylko wówczas, gdy ogrodzenie to wykonane zostało od strony miejsc publicznych lub jeśli jego wysokość jest większa niż 2,20 m. Wykonane przez Spółkę ogrodzenie ma wysokość mniejszą niż 2,20 m. Analizując sprawę w aspekcie lokalizacji ogrodzenia od strony miejsc publicznych organ stwierdził, że miejscami publicznymi w rozpatrywanej sprawie są bez wątpienia Aleja (działka nr [...]) i udostępniana publicznie działka miejska nr [...], utwardzona kostką "polbruk". Przestrzenią publiczną jest także udostępniona do użytku publicznego część działki nr [...] - tzn. teren stacji paliw "Lotos". Uwzględniając jednakże fakt, że ogrodzenie panelowe wybudowane zostało w odległości ok. 2 m - 2,5 m od granicy z działką nr [...] (Aleją ) i od granicy z działką miejską nr [...], a także uwzględniając okoliczność, że przy granicy z działką stacji paliw nastąpiła jedynie nadbudowa ogrodzenia na murze oporowym, organ I instancji stwierdził, że wykonanie robót budowlanych na tych odcinkach nie wymagało zezwolenia organu administracji architektoniczno - budowlanej. W ocenie organu, miejscem publicznym są również udostępniane przez właściciela do użytku publicznego działki nr [...] i nr [....]. Skoro zaś metalowe "modułowe" ogrodzenie zostało wybudowane bezpośrednio przy granicy z działką nr [...], którą właściciel udostępnił do użytku publicznego i wykonał tam chodnik dla pieszych, to budowa ogrodzenia w tym miejscu wymagała uprzedniego zezwolenia organu administracji architektoniczno - budowlanej (odległość ok. 2 m wykonanego ogrodzenia panelowego od granicy z działką nr [...] determinowała brak konieczności zgłoszenia).

W tych warunkach organ uznał, że wobec naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane konieczne było przeprowadzenie postępowania naprawczego na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane, w związku z wykonaniem przez inwestora robót budowlanych w warunkach, o których mowa w art. 50 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, tj. "bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia".

Odnosząc się do zgłoszonych w toku postępowania zarzutów właścicieli sąsiednich działek budowlanych, zabudowanych obiektami handlowymi, przy ul. K. 5a-h, którzy domagali się likwidacji ogrodzenia, ponieważ w ich ocenie uniemożliwia ono realizację funkcji wyznaczonej przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ uznał, że wykonane ogrodzenie panelowe nie stanowi przeszkody dla budowy ciągu pieszego o ustalonym w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przebiegu.

Rozpoznając odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 8 sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, aczkolwiek wskazał, że nie podziela stanowiska PINB, iż wykonanie ogrodzenia panelowego od strony miejsc publicznych (Aleja oraz teren stacji paliw) w odległości 2-2,5 m od tych miejsc zwalniało inwestora od obowiązku jego zgłoszenia. Jednakże niezależnie od tego, czy ogrodzenie wymagało zgłoszenia czy nie, organ odwoławczy uznał, że sprawa powinna być rozpatrywana na podstawie art. 51 Prawa budowlanego, ponieważ przedmiotowe ogrodzenie jest urządzeniem budowlanym. Ogrodzenie zlokalizowane na częściowo ogrodzonej działce nr [...] związane jest bowiem funkcjonalnie z budynkiem handlowo-usługowym Centrali Rybnej.

Podzielając stanowisko organu I instancji, że wykonane roboty budowlane nie uchybiają żadnym przepisom budowlanym i warunkom technicznym, a ogrodzenie nie stanowi przeszkody do budowy ciągu pieszego o przebiegu ustalonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy zgodził się z Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że brak jest podstaw do nałożenia na inwestora obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Rozpoznając skargę M. C. i A. C. na decyzję z dnia 8 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Za prawidłowe Sąd uznał ustalenia organów, że obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania – ogrodzenie - należy do kategorii obiektów wymagających zgłoszenia stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 23 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Sąd I instancji uznał jednak, że skoro wzniesiony przez spółkę obiekt podlegał obowiązkowi zgłoszenia, któremu nie uczyniła ona zadość, organ nadzoru budowlanego powinien był przeprowadzić procedurę zmierzającą do legalizacji tego obiektu w trybie art. 49b ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu, przeprowadzając postępowanie na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego zamiast w trybie art. 49b Prawa budowlanego organy obu instancji naruszyły prawo materialne, co miało wpływ na wynik sprawy.

Uchylając decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zobowiązał organy do przeprowadzenia postępowania na podstawie przepisów art. 49b ustawy - Prawo budowlane.

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. wniósł Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.):

Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji nietrafnie przyjął, że samowolna realizacja urządzenia technicznego jakim jest ogrodzenie wykonane na już zabudowanej działce powinna być rozpatrywana w trybie art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Przepisy art. 48 ust. 1 oraz art. 49b ust. 1 odnoszą się bowiem do obiektów budowlanych, tymczasem bezsporne jest, że przedmiotem niniejszego postępowania jest nie obiekt budowlany, lecz urządzenie budowlane wymagające zgłoszenia. Ustalenie, że przedmiot postępowania obejmuje inny przypadek wykonywania robót bez zgłoszenia, niż określony w art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego sprawia, że w przedmiotowej sprawie może znaleźć zastosowanie wyłącznie art. 51 ust.1 Prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 31 stycznia 2017 r., sygn.. akt II OSK 1201/15, uznał, że skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy.

Za słuszny uznał Sąd II instancji zarzut wadliwego przyjęcia przez Sąd Wojewódzki, że właściwym trybem reakcji organów nadzoru budowlanego na samowolnie przeprowadzone prace budowlane polegające na budowie urządzenia technicznego jakim jest ogrodzenie wykonane na już zabudowanej działce, był tryb postępowania określony w art. 49b ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, nie zaś – jak to przyjęły w sprawie organy – w art. 51 ust. 1 tej ustawy. To stanowisko skarżącego kasacyjnie Naczelny Sąd Administracyjny w całości zaaprobował, zauważając, że dla rozstrzygnięcia kwestii wyboru właściwego reżimu prawnego legalizacji zrealizowanej inwestycji w postaci ogrodzenia kluczowe znaczenia ma ocena statusu tego ogrodzenia z punktu widzenia przepisów Prawa budowlanego, która to ocena jest w danej sprawie uzależniona od oceny szczegółowego układu okoliczności konkretnego przypadku.

Mając zaś na uwadze definicję zawartą w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przyjął Naczelny Sąd Administracyjny, że ogrodzenie działki już zabudowanej jest urządzeniem technicznym, związanym z istniejącymi na działce zabudowaniami. Wykonanie natomiast ogrodzenia na działce niezabudowanej powoduje powstanie obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Ogrodzenie będące przedmiotem sporu w niniejszej sprawie zostało wybudowane na zabudowanej działce, stąd, zdaniem NSA, wystąpił w tej sprawie przypadek powiązania pomiędzy ogrodzeniem a istniejącym obiektem budowlanym, na potrzeby którego ogrodzenie to zostało wykonane. W tych warunkach przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko, że właściwym reżimem prawnym odniesienia się do działań inwestora był tryb postępowania określony w art. 49b ustawy – Prawo budowlane, jako błędne, zasadnymi czyniło zarzut naruszenia przez Sąd I instancji tego przepisu prawa materialnego, wiążący się z przyjętą przez Sąd oceną co do trybu, w jakim powinna się odbywać legalizacja. Ustalenie, że zrealizowane ogrodzenie panelowe będące ogrodzeniem wzniesionym na działce zabudowanej budynkiem "Centrali Rybnej" i funkcjonalnie z nim powiązane ma charakter urządzenia technicznego, wbrew stanowisku przyjętemu w zaskarżonym wyroku, pozwalało organom na zastosowanie w sprawie trybu postępowania przewidzianego w art. 51 Prawa budowlanego.

Sąd kasacyjny zobowiązał sąd wojewódzki ponownie rozpoznający sprawę do dokonania kontroli zgodności z prawem decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 sierpnia 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji poprzez dokonanie oceny zasadności przyjętego przez organy stanowiska, w świetle którego przeprowadzona inwestycja polegająca na wybudowaniu ogrodzenia modułowego na granicy z działką nr [...], udostępnioną do użytku publicznego, jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż nie stanowi przeszkody dla budowy ciągu pieszego o ustalonym w planie miejscowym przebiegu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przedmiotowa sprawa, dotycząca zasadności nałożenia przez organy nadzoru budowlanego na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia określonych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem była już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 28 stycznia 2015 r.(sygn. akt II SA/Gd 648/14) - uchylając i przekazując temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, w wyroku z 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1201/15, zawarł ocenę prawną, która, w myśl art. 190 P.p.s.a. związany jest Sąd, któremu sprawa została przekazana.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organy administracji przyjęły właściwy tryb prowadzenia postępowania w przedmiocie kontroli legalności przedmiotowego ogrodzenia w oparciu o art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i zobowiązał Sąd I instancji do przeprowadzenia oceny zgodności wykonanego ogrodzenia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Działania naprawcze przewidziane m.in. w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego mają na celu doprowadzenie robót budowanych do stanu zgodnego z prawem. Zatem uruchamiając omawianą procedurę naprawczą organ winien stwierdzić, że doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem będzie możliwe. Jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych – celem postępowania legalizacyjnego jest przywrócenie stanu zgodnego z prawem, przez co należy rozumieć także prawo miejscowe (vide wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., II OSK 155/11- treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zasadnie zatem podstawowym wymogiem legalizacji samowoli budowlanej ustawodawca uczynił zgodność obiektu budowlanego z przepisami o planowaniu przestrzennym. Celem wprowadzenia tej przesłanki legalizacji samowoli budowlanej było zapewnienie ochrony dobra publicznego, jakim jest ład przestrzenny i architektoniczny. Oczywiste jest, że realizacja tego celu jest możliwa tylko w przypadku dostosowania nielegalnie wybudowanych obiektów budowlanych do przepisów z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego powszechnie obowiązujących, zarówno ustawowych jak i aktów prawa miejscowego (miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego), które obowiązują w dacie likwidacji samowoli budowlanej.

Teren działki nr [...] obr. 11 przy u. M. w M., na której wykonano ogrodzenie, objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Centrum miasta M. Teren działki znajduje się w jednostce bilansowej oznaczonej w tym planie symbolem 02-U - tereny zabudowy usługowej. Zgodnie z kartą terenu na działce tej przewidziany jest jeden ciąg pieszy o ustalonym przebiegu oraz drugi ciąg pieszy o przebiegu postulowanym wzdłuż projektowanej dobudowy do istniejących budynków usługowych przy ul. K. 5a-h. Plan stanowi, że ustalony przebieg ciągu pieszego łączącego Aleje z ulica 06-KD należy realizować jako handlowy pasaż lub przejście przez "zielony" dziedziniec projektowanych zabudowań narożnika ulic M. i Alei . Z akt sprawy wynika, że organ I instancji nie dokonał oceny zgodności wykonanego ogrodzenia z planem miejscowym, natomiast organ odwoławczy stwierdził, że wykonane ogrodzenie nie stanowi przeszkody do budowy ciągu pieszego o przebiegu ustalonym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego dokonały nieprawidłowej wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do wykonanego ogrodzenia, albowiem intencją planu było dalsze udostępnienie części działki [...] jako istniejącego, powszechnie dostępnego ciągu pieszego, stanowiącego dojście do punktów handlowych. W przypadku zabudowy działki przedmiotowe przejście dla pieszych miało zostać zachowane w postaci pasażu handlowego lub przejścia przez "zielony" dziedziniec projektowanych zabudowań. Ciąg pieszy można zdefiniować jako teren dostępny bez ograniczeń dla pieszych, zatem należy stwierdzić, że wybudowanie ogrodzenia zamykającego ten ciąg uniemożliwiło realizację tych zapisów planu. Przedmiotowy ciąg pieszy nie jest bowiem przez plan uznawany za planowany, a za urządzony, czyli funkcjonujący, dostępny bez ograniczeń. Pominęły organy nadzoru budowlanego okoliczność, że ciąg pieszy przez teren działki [...] istniał, był urządzony i dostępny bez przeszkód dla mieszkańców do momentu postawienia ogrodzenia. Wykonanie ogrodzenia doprowadziło do jego faktycznej likwidacji. Nie można zatem uznać, że inwestycja ta powodując "zamknięcie" ciągu pieszego wypełnia wymóg zgodności z zapisami planu miejscowego.

W konsekwencji organy obu instancji nieprawidłowo stwierdziły brak podstaw prawnych do nałożenia na inwestora obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409). Doszło do tego wskutek wadliwego uznania, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymóg zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne jest zatem uchylenie obu wydanych w sprawie rozstrzygnięć.

Ponownie rozpatrując sprawę organ ponownie oceni, czy i jakie roboty budowlane należy wykonać w celu doprowadzenia spornej inwestycji do stanu zgodnego z przepisami planu miejscowego, a swoje stanowisko uzasadni stosownie do wymogów wskazanych w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie rozstrzygając o zwrocie kosztów postępowania Sąd oparł się na dyspozycji przepisu art. 200 i art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a.