Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1086/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, , , po rozpoznaniu w dniu 7 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2393/05 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 stycznia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2393/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę R. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji na tej podstawie, że skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że pismem z dnia 19 grudnia 2005 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Mimo upływu ustawowego terminu skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnemu (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).

Skargę kasacyjną od postanowienia skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący R. J., reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata, zaskarżając to postanowienie w całości. W treści skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym poprzez nieprawidłowe zawiadomienie strony postępowania - skarżącego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wbrew twierdzeniom Sądu skarżący wykonał ciążące na nim zobowiązanie, zachowując jednocześnie zakreślony przez Sąd termin. W dniu 27 grudnia 2005 r. odesłał podpisany odpis skargi. Z uwagi jednak na fakt, iż w przedmiotowym wezwaniu nie wskazano, gdzie ma być odesłany odpis skargi - czy na adres Sądu, czy za pośrednictwem organu, zgodnie ze wskazaną skarżącemu wcześniejszą drogą postępowania przesłał podpisaną skargę na adres Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie, bowiem za pośrednictwem organu strona skierowała swą skargę. W ocenie pełnomocnika skarżącego nieokreślenie w wezwaniu Sądu miejsca, do którego miał zostać skierowany uzupełniony przez skarżącego brak formalny nie pozostał bez wpływu na bieg sprawy, lecz wywołał katastrofalne skutki.

W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W dniu 30 czerwca 2006 r. organ złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w treści której wniósł o jej oddalenie oraz orzeczenie o kosztach postępowania, w tym

o kosztach zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Strona skarżąca oparła wniesioną w sprawie skargę kasacyjną o podstawę przewidzianą w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. o zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można zgodzić się z oceną skarżącego, że Sąd pierwszej instancji odrzucając skargę naruszył przepis art. 49 § 1 P.p.s.a.

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (art. 57 § 1 P.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 46 § 1 pkt 4 każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W odniesieniu do skargi ustawa przewiduje skutek odrzucenia skargi, której braków formalnych strona nie uzupełniła (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu, jeżeli nie spełnia określonych warunków formalnych. Przy czym chodzi tu o warunki formalne ogólne, przewidziane dla wszystkich pism strony (art. 46-47 P.p.s.a.), jak i o warunki formalne szczególne, przewidziane dla niektórych pism, np. skargi (art. 57 P.p.s.a.). Za braki formalne pisma podlegające usunięciu można uznać brak określenia strony przeciwnej, brak wartości przedmiotu sporu, brak podpisu strony, brak odpisów pisma.

Przewodniczący wzywając stronę do uzupełnienia lub poprawienia pisma musi: wskazać dokładnie, jakie braki strona ma uzupełnić, zakreślić siedmiodniowy termin na ich uzupełnienie oraz wyraźnie określić rygor niezachowania terminu.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy, zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2005 r. (doręczonym skarżącemu w dniu 23 grudnia 2005 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie Sądu

w sposób precyzyjny określało konieczne uzupełnienie skargi i wyznaczało ustawowy siedmiodniowy termin na jego dokonanie, zatem było na tyle jednoznaczne, że nie powinno budzić uzasadnionych wątpliwości interpretacyjnych.

Podnoszony przez skarżącego zarzut, że wobec niejasności wezwania przesłał podpisaną skargę do organu jest niezasadny. W przypadku skargi okoliczność, że jest ona wnoszona za pośrednictwem organu, pozostaje bez znaczenia. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że badanie warunków formalnych pisma należy do sądu, a nie organu.

Skoro skarga zawierała brak formalny nie usunięty w zakreślonym przez Sąd terminie, to nie ulega wątpliwości, że podlegała odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.