Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 479/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Jakub Pinkowski, Asesor WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2005 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie o podatek od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

UZASDNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 2, art. 228 § 2 i art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) -zwanej dalej "ord. pod"- Dyrektor Izby Skarbowej w W stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Urzędu Skarbowego w P z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] określającej i ustalającej skarżącej Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2000 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że z załączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, iż decyzja Urzędu Skarbowego w P z dnia [....] lipca 2003 r. nr [...] została doręczona pełnomocnikowi Strony w jego ówczesnym miejscu pracy tzn. [...] sp. z o.o., osobie upoważnionej w tej firmie przez pracodawcę do odbioru korespondencji w dniu 10 lipca 2003 r. Zwrotne potwierdzenie odbioru zawierało informację o ilości dokumentów wysłanych do pełnomocnika w jednej kopercie wraz z podaniem numerów decyzji. Mając na uwadze, że decyzja została doręczona dnia 10 lipca 2003 r., organ stwierdził, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 24 lipca 2003 r. Natomiast odwołanie od decyzji zostało wysłane drogą pocztową w dniu 11 grudnia 2003 r. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w W stwierdził, że uchybiono czternastodniowemu terminowi do wniesienia odwołania.

Z postanowieniem tym nie zgodził się skarżący i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na orzeczenie a w szczególności art. 121 § 1, art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod. Skarżąca podniosła, że sam fakt odebrania koperty nie implikuje odbioru korespondencji, która miała się w niej znaleźć. Jej odbiór został potwierdzony najpierw przez pracownika [...] sp. z o.o. a następnie przez pełnomocnika [...] sp. z o.o. W ocenie pełnomocnika doręczenie koperty nie zawsze oznacza dokonanie skutecznego doręczenia pisma procesowego, zwłaszcza, jeżeli jedna koperta ma zawierać więcej niż jedno pismo, a adresat nie zostanie poinformowany o ilości i rodzaju dokumentów, jakie w jednej przesyłce winny były się znaleźć. W takim przypadku brak jednego z dokumentów powoduje skuteczność doręczenia w stosunku do pism, które znajdowały się w przesyłce i nieskuteczność względem dokumentów, które winny były się w przesyłce znaleźć. Z tego względu, zdaniem pełnomocnika, nie można mówić o skutecznym doręczeniu pisma, którego adresat faktycznie nie otrzymał. Skoro zatem nie nastąpiło skuteczne doręczenie, to nie mógł zacząć biec termin do wniesienia odwołania decyzji. Jeżeli termin nie zaczął biec, to zaskarżone postanowienie jest pozbawione podstaw faktycznych. Zdaniem pełnomocnika Spółki twierdzenie w tych okolicznościach przez Dyrektora Izby, że nie został złożony wniosek o przywrócenie terminu jest zupełnie bezprzedmiotowy. Nie można było bowiem wnosić o przywrócenie terminu, który nie mógł wyekspirować, ponieważ nie zaczął nawet biec. Mając powyższą argumentację na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku postanowienie) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, że wydane zostało bez naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Doręczeniom pism w ustawie Ordynacja podatkowa poświęcony został rozdział piąty tejże ustawy. Przepisy te określają sposób doręczenia, podmioty doręczające oraz adresatów, którym pisma są doręczane a także obowiązki stron postępowania wynikające z przepisów art. 144- 154 ord. pod. Przechodząc do analizy przepisów prawnych tego rozdziału, mających zastosowanie w niniejszej sprawie, należy powołać na wstępie art. 144. ord. pod., z którego wynika wprost, iż organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez upoważnione osoby. Przepis ten określa zatem podmioty doręczające a także obowiązek pokwitowania odbioru pisma, które jest dowodem doręczenia odpowiedniej osobie. Z kolei art. 145 § 2 ord. pod nakłada na organ podatkowy obowiązek doręczenia pisma pełnomocnikowi, jeżeli został on ustanowiony w sprawie. Kolejny przepis (art. 148 § 2 pkt 2 ord. pod.) ustanawia miejsce, w jakim powinno nastąpić doręczenie pisma, jeżeli adresatem pisma jest osoba fizyczna. Otóż w takiej sytuacji, organ podatkowy doręcza pisma osobie fizycznej w miejscu zamieszkania lub w miejscu pracy. Przy czym w przypadku doręczenia pisma osobie fizycznej w miejscu pracy pisma mogą być doręczane osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Z faktem doręczenia ustawodawca wiąże obowiązek własnoręcznego podpisania potwierdzenia odbioru przez adresata lub osobę upoważnioną do odbioru a także wskazania przez adresata daty doręczenia. Jeżeli powyższe przesłanki zostaną spełnione należy uznać, iż doręczenie nastąpiło w sposób prawidłowy. Doręczenie decyzji poza skutkiem materialnoprawnym nakładającym na adresata odpowiednie uprawnienia lub obowiązki, powoduje również rozpoczęcie biegu różnych terminów, wśród których jest też termin do wniesienia środka zaskarżenia.

Przechodząc do analizy stanu faktycznego sprawy należy stwierdzić, że poza sporem między stronami jest, iż skarżąca Spółka ustanowiła pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego P.D. oraz wskazała jako adres do doręczeń korespondencji miejsce pracy pełnomocnika firmę [....] Sp. z o.o. przy ul. [...]. Bezspornym między stronami jest również fakt odbioru w dniu 10 lipca 2003 r. korespondencji zaadresowanej na pełnomocnika przez upoważnionego do odbioru korespondencji pracownika [...] Sp. z o.o. Kwestią sporną natomiast jest fakt doręczenia ilości decyzji zawartej w przesyłce nadanej przez Urząd Skarbowy w P a skierowanej do pełnomocnika Spółki. Pełnomocnik Spółki twierdzi, że otrzymał trzy decyzje natomiast organ podatkowy stwierdza w oparciu o potwierdzenie nadania przesyłki, iż przesyłka zawierała cztery decyzje w tym decyzję z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] określająca i ustalająca zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące 2000 roku.

Mając na uwadze stan prawny oraz stan faktyczny sprawy Sąd stwierdza, że ze zgromadzonego materiału wynika wprost, iż pełnomocnik skarżącej odebrał przesyłkę nadaną przez Urząd Skarbowy w sposób określony w art. 148 § 2 pkt 2 ord. pod. czego dowodem jest pokwitowanie na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, z którego wynika, że przesyłka zawiera cztery decyzje o stosownych numerach wymienionych na potwierdzeniu odbioru, w tym także decyzję z dnia [...]lipca 2003 r. nr [...]. Mając to na uwadze w sprawie niniejszej istnieje dowód odbioru czterech decyzji. W związku z czym, Sąd nie mógł pominąć tego dowodu i oprzeć się na twierdzeniu pełnomocnika, iż odebrał tylko trzy decyzje. Pełnomocnik skarżącej był pracownikiem renomowanej firmy doradczej, która zapewne miała odpowiednie procedury dotyczące obiegu korespondencji i sposobu postępowania z korespondencją w poszczególnych sytuacjach. W związku z czym, należy przyjąć, iż skoro upoważniony pracownik potwierdził odbiór przesyłki, to powinien sprawdzić jej zawartość w celu zgodności z danymi wykazanymi na potwierdzeniu odbioru i zgłosić zastrzeżenia doręczycielowi. Jeżeli natomiast ze względu na tajemnicę zawodową osoba upoważniona do odbioru korespondencji nie mogła tego uczynić, należało albo przywołać pełnomocnika albo też przesyłki nie odbierać, żądając jednocześnie pozostawienia awizo dla pełnomocnika, w razie jego nieobecności.

Nie bez znaczenia w sprawie jest również to, że pocztowy dowód doręczenia przesyłki jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 2 ord. pod. w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz.U. nr 130 poz. 1188 ze zm.), co oznacza, że stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jest oczywiście możliwe przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych (art. 194 § 3 ord. pod), ale nie przez samo zaprzeczenie jego treści ze strony adresata. Dopuszczenie kwestionowania zawartości przesyłki listowej po potwierdzeniu jej odbioru przez samo zaprzeczenie treści potwierdzenia odbioru podważałoby sens tego potwierdzenia.

Zatem, w ocenie Sądu, nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów postępowania podatkowego wskazanych w skardze a mianowicie art. 121, art. 122 i art. 187 § 1 ord. pod.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm.), orzekł jak w sentencji.