Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 2203/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, 187 par. 1, 191, 210 par. 1 pkt 6 i par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant; starszy sekretarz sądowy Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi M. W., E. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie Podatek od nieruchomości na rok 2014 r. I) uchyla zaskarżoną decyzję; II) orzeka, że decyzja wymieniona w pkcie I) nie podlega wykonaniu; III) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 457 ( słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: organ odwoławczy/ organ podatkowy drugiej instancji) z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] uchylająca decyzję Prezydenta Miasta W. (dalej: organ podatkowy pierwszej instancji) z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2014r. nr [...] dotyczącej ustalenia podatku od nieruchomości na 2014r. z kwoty 45.805 zł do kwoty 45.198 zł i ustalająca E.W. i M.W. (dalej: skarżący/strony ) solidarnie podatek od nieruchomości na 2014r. w kwocie 44.745 zł.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że powołaną wyżej decyzją z dnia 3 stycznia 2014r. na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 i § 5, art. 47 § 1 i 2, art. 68 § 2, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) oraz art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1,2,3; art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3 i ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1, 2, 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a), pkt 2 lit. b), pkt 3, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej: u.p.o.l. oraz uchwały nr XL/332/2012 Rady Miejskiej Wałbrzycha z dnia 29 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości organ podatkowy pierwszej instancji ustalił skarżącym wymiar podatku od nieruchomości za 2014r. w wysokości 45.805 zł od nieruchomości położonych przy ul. [...] i [...] w W., w których wyżej wymienieni, w ramach spółki cywilnej, prowadzą działalność gospodarczą. Wykazano, że strony są współwłaścicielami następujących nieruchomości położonych w W.:

- nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., składającej się z działek nr [...] i [...] o łącznej powierzchni 513m2 sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki gruntowe Bi, działka nr [...] zabudowana jest budynkiem użytkowym niemieszkalnym o powierzchni użytkowej 197m2. Strona w "Informacji na podatek od nieruchomości" wykazała wartość budowli posadowionych na ww. działkach wynoszącą 27.000 zł. Jak wykazały oględziny nieruchomości przeprowadzone w dniu 1 sierpnia 2011r. przez pracowników Urzędu Miejskiego w W. w toku postępowania w celu ustalenia podatku od nieruchomości na 2011r. nieruchomość ta wynajmowana była na prowadzenie działalności gospodarczej – do chwili (wydania decyzji ustalającej) strony nie zgłosiły w organie podatkowym jakichkolwiek zmian związanych z tą nieruchomością, a zatem przyjęto, że nieruchomość ta nadal służy do tych samych celów;

- nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., składającej się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] o łącznej powierzchni 8.565 m2, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki gruntowe Bi – inne tereny zabudowane oraz Ba – tereny przemysłowe (dotyczy działki nr [...]) na nieruchomości tej znajdują się budynki przemysłowe o łącznej powierzchni po przebudowie jak wskazała strona 1.346, 49 m2 (przed przebudową powierzchnia ta wynosiła 1.240 m2 według wcześniejszych deklaracji strony) oraz budowle (parking – plac utwardzony i oświetlenie zewnętrzne) o wartości 81.966 zł według oświadczenia strony z dnia 9 września 2011r.

1.3. W dniu 12 marca 2014r. do organu podatkowego pierwszej instancji skarżący złożyli deklarację – informację w sprawie podatku od nieruchomości, w której wykazano grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 450,52 m2 oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 70,88 m2.

Na podstawie aktu notarialnego z dnia [...] marca 2014r. Rep. A nr [...] stwierdzono, że skarżący ustanowili odrębną własność lokali niemieszkalnych w nieruchomości budynkowej położonej w W. przy ul. [...], tj. lokalu niemieszkalnego oznaczonego nr [...] znajdującego się na parterze budynku, składającego się z jednego pomieszczenia o powierzchni użytkowej 70,88 m2 z własnością którego łączy się udział wynoszący 526/10000 (0,0526) w stosunku do całej nieruchomości we wspólnych częściach i urządzeniach budynku oraz w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 0,8565 ha (8.565 m2) objętych księgą wieczystą nr [...]; lokalu niemieszkalnego nr [...] znajdującego się na parterze budynku, składającego się z biura, pomieszczenia gospodarczego, aneksu kuchennego i wc o łącznej powierzchni 28,23 m2 z własnością, którego łączy się udział wynoszący 210/10000 (0, 021) w stosunku do całej nieruchomości we wspólnych częściach i urządzeniach budynku oraz w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 0,8565 ha (8.565 m2) objętych księgą wieczystą nr [...]. Lokal ten został zbyty na rzecz M. W..

1.4. W związku z powyższym powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. dokonano zmiany decyzji z dnia [...] stycznia 2014r. w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2014r. z kwoty 45.805 zł do kwoty 45.198 zł. W nowym rozliczeniu uwzględniono jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – powierzchnię gruntu przypadającą na lokal nr [...], tj. 450,52 m2 (0, 0526 x 8565 m2) oraz jako budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej – powierzchnię lokalu nr [...], tj. 70,88 m2 oraz wyłączono z kategorii budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – powierzchnię lokalu nr [...], tj. 28,23 m2 i z kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – powierzchnię gruntu przypadającą na lokal nr [...], tj. 179, 86 m2 (0, 021 x 8.565 m2).

1.5. W odwołaniu skarżący zarzucili naruszenie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. poprzez błędne zastosowanie i obciążenie skarżących podatkiem od pozostałej części wspólnej nieruchomości w przypadku gdy są oni właścicielami lokalu położonego w przedmiotowej nieruchomości i wysokość zobowiązania podatkowego winna być określona proporcjonalnie do wielkości udziału.

1.6. W zaskarżonej decyzji wskazano, że podstawą uchylenia był fakt, że organ podatkowy pierwszej instancji pomniejszając podstawę opodatkowania (powierzchnię nieruchomości budynkowej) o powierzchnię sprzedanego lokalu nie uwzględnił powierzchni nieruchomości części wspólnych budynku przypadającą dla tego lokalu w udziale 210/10000, tj. 26, 19 m2 i wskazano też, że na powierzchnię wyodrębnionego lokalu nr [...] składa się zarówno jego powierzchnia – 70,88 m2 oraz udział w częściach wspólnych o powierzchni 65,61 m2. Jednocześnie zakwestionowano możliwość zastosowania w przedmiotowej sprawie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. albowiem taki sposób dokonania opodatkowania spowodowałoby, że przeważająca część budynku, tj. 1.155,58 m2 oraz 7.934, 62 m2 gruntu byłaby nieobjęta opodatkowaniem. A zatem przyjęcie sposobu opodatkowania sugerowanego przez podatników kłóciłoby się z treścią przepisów u.p.o.l. a zwłaszcza art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Wskazano, ze wyodrębnienie z nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. dwóch lokali niemieszkalnych spowodowało, że powstały trzy przedmioty opodatkowania: lokal nr [...], lokal nr [...] i pozostała część nieruchomości, z której lokale zostały wyodrębnione. Do lokali wyodrębnionych znajdzie zastosowanie art. 3 ust. 5 u.p.o.l. a do opodatkowania pozostałej części nieruchomości art. 3 ust. 4 u.p.o.l. Zdaniem organu odwoławczego nie można przyjąć, ze wyodrębnienie lokali spowodowało, że powierzchnia pozostałej po wyodrębnieniu lokali nieruchomości (budynku i gruntu) przestała istnieć.

2. Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

2.1. W skardze do Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości decyzję organu odwoławczego i zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 ust. 4 - 5 u.p.o.l. poprzez jego błędne zastosowanie i obciążenie skarżących podatkiem od nieruchomości od pozostałej części wspólnej nieruchomości w przypadku, gdy są oni właścicielami lokalu położonego w przedmiotowej nieruchomości i wysokość zobowiązania podatkowego winna być określona proporcjonalnie do wielkości udziału, tj. w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku; art. 217 Konstytucji RP poprzez zastosowanie wykładni systemowej i celowościowej ignorując wykładnię gramatyczna przepisu art. 3 ust. 5 u.p.o.l., gdyż nakładanie podatku, innych danin publicznych Konstytucja zastrzega wyłącznie dla ustawy; zasady lex specialis derogat legi generali poprzez uznanie, że ta sama sytuacja faktyczna może być objęta dwiema regulacjami, gdzie z zastrzeżenia zawartego w art. 3 ust. 4 u.p.o.l. wynika, że przepis ten nie ma zastosowania w okolicznościach określonych w ust. 5 u.p.o.l., jak i z brzmienia ust. 5 u.p.o.l. wskazującego, że jest to specyficzna regulacja (lex specialis). Naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie; art. 210 § 4 O.p. poprzez niewłaściwe i niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji organu podatkowego. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie decyzji organów podatkowych obu instancji w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących według norm przepisanych.

2.2. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga jest zasadna choć z przyczyn odmiennych od tych, które zostały wskazane w skardze.

3.2. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: pusa) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 pusa). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.3. Na wstępie należy przypomnieć, że na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.; dalej: u.w.l.) samodzielny lokal mieszkalny, a także lokal o innym przeznaczeniu, zwane dalej "lokalami", mogą stanowić odrębne nieruchomości. Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ww. ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne (art. 2 ust. 2 u.w.l.). Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi" (art. 2 ust. 4 u.w.l.). Lokale wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi zaznacza się na rzucie odpowiednich kondygnacji budynku, a w razie położenia pomieszczeń przynależnych poza budynkiem mieszkalnym - także na wyrysie z operatu ewidencyjnego; dokumenty te stanowią załącznik do aktu ustanawiającego odrębną własność lokalu (art. 2 ust. 5 u.w.l.). W razie braku dokumentacji technicznej budynku, zaznaczeń, o których mowa w ust. 5, dokonuje się, zgodnie z wymogami przepisów prawa budowlanego, na koszt dotychczasowego właściciela nieruchomości, o ile strony umowy o ustanowienie odrębnej własności lokalu nie postanowiły inaczej (art. 2 ust. 6 u.w.l.). W razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali (art. 3 ust. 1 u.w.l.). Nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ust. 2 u.w.l.). Udział właściciela lokalu wyodrębnionego w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi (art. 3 ust. 3 zdanie pierwsze u.w.l.).

3.4. Należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie skarżący aktem notarialnym z dnia [...] marca 2014r. Rep. A nr [...]/2014 ustanowili odrębną własność dwóch lokali niemieszkalnych w nieruchomości budynkowej położonej w W. przy ul. [...] o łącznej powierzchni 1.346,49 m2, tj. lokalu niemieszkalnego oznaczonego nr [...] znajdującego się na parterze budynku, składającego się z jednego pomieszczenia o powierzchni użytkowej 70,88 m2 z własnością którego łączy się udział wynoszący 526/10000 (0,0526) w stosunku do całej nieruchomości we wspólnych częściach i urządzeniach budynku oraz w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu o powierzchni o łącznej powierzchni 0,8565 ha (8.565 m2) oraz lokalu niemieszkalnego nr [...] znajdującego się na parterze budynku, składającego się z biura, pomieszczenia gospodarczego, aneksu kuchennego i wc o łącznej powierzchni 28,23 m2 z własnością, którego łączy się udział wynoszący 210/10000 (0,021) w stosunku do całej nieruchomości we wspólnych częściach i urządzeniach budynku oraz w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu o łącznej powierzchni 0,8565 ha (8.565 m2). Lokal niemieszkalny nr [...] został sprzedany M. W..

Zgodnie z twierdzeniami skarżących fakt wyodrębnienia dwóch lokali niemieszkalnych z nieruchomości budynkowej położonej przy ul. [...] w W. spowodował, że pozostała część o powierzchni 1.247,38 m2 stała się częścią wspólną dla tych dwóch lokali w konsekwencji opodatkowanie podatkiem od nieruchomości za 2014r. powinno dotyczyć tylko i wyłącznie powierzchni użytkowej lokalu niemieszkalnego Nr [...] - 70,88 m2 oraz udziału (proporcja ustalona w taki sposób, że powierzchnię użytkową nieruchomości należy odnieść do powierzchni użytkowej całego budynku) w powierzchniach wspólnych budynku i gruntu, zgodnie z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 12 marca 2014r. skarżący wykazali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 450,52 m2 (wyliczony w oparciu o udział wynikający z aktu notarialnego - 0,0526 pomnożony przez powierzchnię całkowitą gruntu - 8.565 m2) oraz budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 70,88 m2. Tym samym sami skarżący nie wykazali innych części wspólnych podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości za 2014r. pomimo konsekwentnego twierdzenia zarówno na etapie postępowania podatkowego, jak i w skardze, że w przedmiotowej sprawie mamy jedynie do czynienia z dwoma lokalami i ich częścią wspólną.

Organ odwoławczy uchylając decyzję organu podatkowego pierwszej instancji i ustalając w odmienny sposób wysokość podatku od nieruchomości za 2014r. wskazał, że gminny organ podatkowy pomniejszając podstawę opodatkowania (powierzchnię nieruchomości budynkowej) o powierzchnię sprzedanego lokalu nr [...] nie uwzględnił powierzchni nieruchomości części wspólnych budynku przypadającą dla tego lokalu w udziale 210/10000, tj. 26,19 m2. Podkreślono, że powierzchnia nieruchomości położonej przy ul. [...] w W. została pomniejszona wyłącznie o powierzchnię samego lokalu, tj. 28,23 m2. W wyliczeniach organ odwoławczy uwzględnił obok powierzchni wyodrębnionego lokalu nr [...] - 70, 88 m2 również udział w częściach wspólnych o powierzchni 65,61 m2.

Należy zauważyć, że uzasadnienie organu odwoławczego nie zawiera dokładnego wyjaśnienia co do sposobu wyliczenia wspomnianej części wspólnej i które elementy nieruchomości budynkowej położonej przy ul. [...] w W. zaliczono do wspomnianych części wspólnych. Wskazano jedynie na dwie wielkości 26,19 m2 (którą wyłączono z podstawy opodatkowania) odnośnie lokalu nr [...] i 65,61 m2 odnośnie lokalu nr [...] (którą włączono do podstawy opodatkowania). Wprawdzie uzasadnienie zawiera wyraźne wskazanie, że mamy do czynienia z trzema przedmiotami opodatkowania: lokal nr [...], lokal nr [...] i pozostała część nieruchomości. Jednakże wyliczenie poczynione przez organ podatkowy drugiej instancji przeczy postawionej przez ten organ ww. tezie albowiem kwoty 26,19 m2 i 65,61 m2, jak wynika z analizy arytmetycznej poczynionej przez Sąd pierwszej instancji, zostały wyliczone poprzez pomnożenie udziału przypadającego na dany lokal wynikającego aktu notarialnego przez pozostałą część nieruchomości budynkowej (odpowiednio 0,021 x 1.247,38 m2) i (0,0526 x 1.247,38 m2) a zatem takim działaniem organ podatkowy drugiej instancji w istocie podzielił argumentację skarżących skoro części wspólne wyodrębnionych lokali wyliczył w oparciu o powierzchnię pozostałej części nieruchomości budynkowej.

Należy zatem uznać, że uzasadnienie organu podatkowego drugiej instancji zawiera w sobie treści wzajemnie sprzeczne i nie wiadomo dlaczego organ podatkowy drugiej instancji dokonał wyliczenia udziału w nieruchomości wspólnej wyodrębnionych lokali w wyżej wskazany sposób.

Warto zauważyć, że sami skarżący w informacji z dnia 12 marca 2014r. wskazywali jedynie na udział dotyczący lokalu nr [...] w prawie użytkowania wieczystego działek gruntu o powierzchni 450,52 m2.

Z kolei organ podatkowy pierwszej instancji wskazywał, wprawdzie nie w uzasadnieniu decyzji lecz piśmie z dnia 27 czerwca 2014r. przekazującym odwołanie skarżących od decyzji organu podatkowego pierwszej instancji, że jak wynika z treści zaświadczeń nr [...]/2014 z dnia [...] lutego 2014r. oraz nr [...]/2014r. z dnia [...] lutego 2014r. oraz aktu notarialnego z dnia [...] marca 2014r. Rep. A nr [...]/2014 na nieruchomości przy ul. [...] w W. nie ma pomieszczeń wydzielonych trwałymi ścianami, które mogłyby stanowić części wspólne na przedmiotowej nieruchomości. Zauważono, że powyższe potwierdza fakt, iż stosunek wydzielonego lokalu użytkowego (który nie posiada żadnych przynależności) do powierzchni użytkowej budynku wynosi 70,88 m2/1.346,49 m2 = 0,0526, co odpowiada wysokości udziału wskazanego w akcie notarialnym z dnia [...] marca 2014r. Rep. A nr [...]/2014.

Dostępny w aktach sprawy rzut parteru nieruchomości przy ul. [...] w W. z dnia 28 stycznia 2014r. sporządzony przez A nie daje miarodajnych informacji w zakresie. Co więcej wynika z niego, że większość powierzchni pozostałej po wyodrębnieniu samodzielnych lokali stanowi stacja diagnostyczna. Na ww. rzucie widnieje również odręczna notatka projektanta – "wspólny korytarz" a jej umiejscowienie sugeruje, że dotyczy ona lokalu nr [...].

3.5. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: O.p.) organy podatkowe w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do treści art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). W przedmiotowej sprawie organ podatkowy drugiej instancji uchybił ww. przepisom, jak też art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. nie poczynił bowiem ustaleń w zakresie części wspólnych nieruchomości budynkowej przy ul. [...] w W. a jego twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są wzajemnie sprzeczne.

3.6. Warto też wskazać, że w istocie problemem w sprawie nie jest kwestia zastosowania art. 3 ust. 5 u.p.o.l., zgodnie z którym jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Ów stosunek powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku wynika wyraźnie z treści aktu notarialnego z dnia [...] marca 2014r. Rep. A nr [...]/2014, tj. dla lokalu Nr [...] - 0,021; dla lokalu nr [...] - 0,0526. Problemem jest to czy pozostała nieruchomość budynkowa jest przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości czyli stanowi samodzielny lokal o celach niemieszkalnych czy tak jak twierdzą skarżący jest jedynie częścią wspólną obydwu wyodrębnionych lokali.

Zatem w ponownie przeprowadzonym postępowaniu podatkowym organ podatkowy drugiej instancji zobowiązany jest do podjęcia działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie w zakresie ustalenia powierzchni części wspólnej nieruchomości budynkowej przy ul. [...] w W[...], jak i poczynienia wywodów mających walor precyzyjny i wzajemnie niesprzeczny co do kwestii charakteru pozostałej po wyodrębnieniu lokali części budynku. W razie konieczności organ podatkowy drugiej instancji powinien rozważyć dokonanie ponownych oględzin ww. budynku. W aktach sprawy znajduje się protokół oględzin przedmiotowej nieruchomości lecz został sporządzony w dniu 24 września 2013r. a zatem przed dokonaniem zmian w budynku.

Poczynienie powyższych ustaleń pozwoli na precyzyjne ustalenie podstawy opodatkowania, a w konsekwencji ustalenie skarżącym wysokości podatku od nieruchomości za 2014r. Należy też dodać, że organ podatkowy drugiej instancji powinien rozważyć uwzględnienie treści przepisów u.w.l. I tak zgodnie z art. 3 ust. 3 zdanie drugie u.w.l. udział właściciela samodzielnych lokali niewyodrębnionych w nieruchomości wspólnej odpowiada stosunkowi powierzchni użytkowej tych lokali wraz z powierzchnią pomieszczeń przynależnych do łącznej powierzchni użytkowej wszystkich lokali wraz z pomieszczeniami do nich przynależnymi. Do wyznaczenia stosunku, o którym mowa w ust. 3, niezbędne jest określenie, oddzielnie dla każdego samodzielnego lokalu, jego powierzchni użytkowej wraz z powierzchnią pomieszczeń do niego przynależnych (art. 3 ust. 4 u.w.l.). Zaś zgodnie z art. 4 ust. 1 u.w.l. dotychczasowemu właścicielowi nieruchomości przysługują co do niewyodrębnionych lokali oraz co do nieruchomości wspólnej takie same uprawnienia, jakie przysługują właścicielom lokali wyodrębnionych; odnosi się to także do jego obowiązków.

3.7. Z tych też względów uchylono zaskarżoną decyzję w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 134 § 1 ppsa. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji znalazło swoją podstawę prawną w treści art. 152 ppsa. Zaś o kosztach postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 ppsa na których kwotę łączną składają się kwota wpisu sądowego w wysokości 200 zł; koszty wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 200 zł oraz kwota z tytułu opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.