Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 50/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-04-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Zbigniew Kruszewski Protokolant asystent sędziego Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J.B. na indywidulną interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

J.B. (zwany dalej skarżącym) wniósł skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] listopada 2017r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

W uzasadnieniu powyższej interpretacji przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania.

W dniu 16 sierpnia 2017 r. do organu wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Wniosek został uzupełniony pismami z dnia [...] września 2017 r.

oraz [...] października 2017 r.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Skarżący razem z małżonką posiadają niewielkie gospodarstwo rolne, które otrzymali od matki skarżącego na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego z dnia [...] września 1987 r. Skarżący jest zatrudniony jako kierowca tira na podstawie umowy o pracę. Żona skarżącego nie pracuje, zrezygnowała z pracy, aby zająć się wychowaniem dzieci (opłaca składki w KRUS). Uprawą gospodarstwa rolnego skarżący zajmuje się w czasie wolnym od wykonywanej pracy zawodowej i jest

to raczej hobby aniżeli czynność zarobkowa. Skarżący ma trzy córki. W pewnym momencie u córek skarżącego zrodziła się myśl aby wybudować dom u rodziców

w ogrodzie za ich gospodarstwem. Skarżący przystąpił z pomocą córek

do załatwiania wszelkich formalności związanych z podziałem geodezyjnym jednej

z działek w celu przekazania nowopowstałych działek córkom, aby mogły wybudować swoje domy. Obok miejsca, gdzie chcą się wybudować córki skarżącego, znajduje się jeszcze jedna z działek, którą zdecydował się on podzielić

i sprzedać. W wyniku podziału geodezyjnego powstało 8 działek plus droga wewnętrzna. Wybudowanie domu jest kosztowne, dlatego skarżący postanowił sprzedać część działek i wspomóc finansowo córki w budowie domów. Córki pomogły skarżącemu w uzyskaniu warunków zabudowy dla wspomnianych ośmiu działek. Skarżący nadal jest w trakcie załatwiania niektórych formalności. Parę miesięcy temu jedna z córek powzięła informację z urzędu skarbowego o tym,

że jeśli skarżący sprzeda więcej niż jedną działkę to będzie zobowiązany do opłacenia od każdej sprzedanej działki podatku VAT w wysokości 23%. Będzie to podyktowane tym, że działanie takie zostanie podciągnięte pod definicję działalności gospodarczej a sprzedaż działek będzie potraktowana jako sprzedaż towaru

"w sposób ciągły dla celów zarobkowych". W ocenie skarżącego sprzedaż tychże działek nie jest nastawiona tylko i wyłącznie dla celów zarobkowych. Skarżący nie nabył swojej ziemi po to, aby wszystko sprzedać i mieć z tego zysk, uprawia tę ziemię od młodzieńczych lat. W chwili obecnej zaistniała taka sytuacja, aby pomóc córkom, a ziemia, która pozostanie w gospodarstwie skarżącego, nadal będzie przez niego uprawiana.

W piśmie z dnia [...] września 2017 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku, skarżący wskazał: że nie jest oraz nie był czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, od momentu nabycia do chwili obecnej przedmiotowe działki wykorzystywane są jako grunty rolne, w odniesieniu do przedmiotowych działek wydana została decyzja o warunkach zabudowy, występował o nie potencjalny inwestor. W celu przygotowania działek do sprzedaży skarżący zamierza ponieść koszty uzbrojenia niniejszych działek w prąd - koszty wyniosą około 1300,00 zł

za jedną skrzynkę. Do chwili obecnej skarżący nie ogłaszał sprzedaży przedmiotowych działek, chciałby ogłosić ich sprzedaż przede wszystkim wśród znajomych, ewentualnie w postaci drobnego ogłoszenia w prasie bądź w sieci internetowej, np. portal społeczny facebook. Nie udostępniał oraz nie udostępnia obecnie przedmiotowych działek innym osobom na podstawie umowy: najmu, dzierżawy czy użyczenia. Na moment sprzedaży przedmiotowych działek będą

one stanowiły nieruchomości niezabudowane. Przedmiotowe działki nie były i nie

są wykorzystywane do działalności gospodarczej, w tym do działalności zwolnionej od podatku VAT.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

• Czy skarżący bezsprzecznie jest zobowiązany do opłacenia podatku VAT

w wysokości 23% przy sprzedaży kilku z nowopowstałych działek?

• Czy będąc rolnikiem niewielkiego gospodarstwa rolnego i nie prowadząc działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT można potraktować skarżącego tak samo jak osobę (przedsiębiorcę) prowadzącą działalność gospodarczą? W zakresie objętym tym pytaniem - jak wskazano w piśmie z dnia [...] września 2017 r. – skarżący chce uzyskać informację, czy sprzedaż przedmiotowych działek jest opodatkowana podatkiem VAT.

. Czy pomimo tego, że jednorazowa sprzedaż kilku działek nie jest czynnością zorganizowaną w sposób ciągły dla celów zarobkowych, skarżący nadal jest zobowiązany do opłacenia 23% podatku VAT?

Zdaniem skarżącego, sprzedaż kilku działek po prawie 30 latach od ich nabycia

nie jest czynnością zorganizowaną w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Uważa on, że nie należy go traktować tak samo jak przedsiębiorcę, który np. kupuje działkę w celu późniejszej jej sprzedaży, a zysk uzyskany ze sprzedaży owej działki jest jego głównym bądź jedynym dochodem. Skarżący nie sprzedaje działek w sposób zorganizowany i ciągły i to nie jest jego główny bądź jedyny dochód. Jest bowiem zatrudniony na podstawie umowy o pracę, to jest właśnie jego główne źródło dochodu.

W piśmie z dnia [...] września 2017 r. wskazał ponadto, że sprzedaż przedmiotowych działek nie powinna być potraktowana jako działalność gospodarcza, a co za tym idzie nie powinna być opodatkowana podatkiem VAT. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Podkreślił, że pod pojęciem "handel" należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne rolnika, czy wykonującego wolny zawód, to w świetle art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm., zwanej dalej: u.p.t.u. ) nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego. Majątek taki nabywany jest bowiem na własne potrzeby danej osoby,

a nie z przeznaczeniem do działalności gospodarczej, w tym handlowej, a zatem jego sprzedaż zarówno w całości jak i w częściach, jednemu lub wielu nabywcom,

z zyskiem lub bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem

w postaci uznania tej osoby za podatnika VAT.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia

[...] listopada 2017 r., nr [...] uznał stanowisko skarżącego za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu stwierdził, że w okolicznościach analizowanej sprawy, sprzedaż przez skarżącego niezabudowanych działek będzie wypełniała definicję działalności gospodarczej, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u., a skarżący będzie działał

w charakterze podatnika podatku VAT o którym mowa w art. 15 ust. 1u.p.t.u. Dla planowanej transakcji nie znajdzie zastosowania zwolnienie od VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 9, ani w art. 43 ust. 1 pkt 2u.p.t.u. Skarżący nie będzie mógł również skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113u.p.t.u. Zatem sprzedaż przedmiotowych działek będzie podlegała opodatkowaniu 23% stawką podatku VAT.

Stanowisko organu oparte zostało na art. 2 pkt 6, art. 2 pkt 33, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i ust. 2, art. 41 ust. 1, art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9, art. 113 ust. 1, ust. 9 i ust. 13, art. 146a pkt 1 u.p.t.u.

Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim zarzucając jej:

- błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisów materialnych u.p.t.u., a w szczególności: art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1

w zw. z art. 15 ust. 2, art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 poprzez ich niewłaściwą ocenę co do zastosowania polegającą na ustaleniu, że sprzedaż przedmiotowych nieruchomości przez skarżącego jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, pomimo że charakter nabycia działek (darowizna) ani tez charakter czynności pozostałych nie wpływają na fakt że skarżący jest podatnikiem podatku od towarów

i usług,

- naruszenie przepisów postępowania - art. 120 i art. 121 § 1, art. 122 w związku

z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia prawnego tez przyjętych w interpretacji.

W uzasadnieniu skargi podnosząc, że jego działania mają wyłącznie charakter czynności zwyczajowych jak dla sprzedaży zbędnego majątku prywatnego. Ponadto ogłoszenia sprzedaży w portalach społeczności czy wśród znajomych to cecha wyłącznie sprzedaży "prywatnej". W tych czynnościach nie ma charakteru zawodowego czy profesjonalnej sprzedaży. Skarżący podkreślił, że w podobnych interpretacjach organy podatkowe oceniają, że takie działania nie posiadają cech działalności gospodarczej (np. [...]). Jego zdaniem dostawę przedmiotowej działki uznać należy za transakcję okazjonalną, jednorazową czyli taką, która nie jest czyniona z zamiarem nadania jej stałego charakteru. Tym samym w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nie można uznać go za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 u.p.t.u. w odniesieniu do zamierzonej dostawy nieruchomości. Skarżący odwołał się także do orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r., wydanego w sprawach połączone C-180/10 i C-181/10. Podkreślając, że zgodnie z tym wyrokiem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przy czym na tego rodzaju aktywność "handlową" wskazywać musi ciąg przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W sprawie wystąpiły pojedyncze okoliczności wskazane przykładowo w treści orzeczeń TSUE, związane z podziałem nieruchomości i wydzieleniem drogi wewnętrznej, których nie można uznać za ciąg zdarzeń przesądzających o uznaniu tych działań za prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów u.p.t.u. Skarżący podkreślił, że środki finansowe będą przeznaczone na cele prywatne a nie na zakup nowych towarów do dalszej odsprzedaży, działka została, żeby można było łatwiej ją sprzedać.

Wobec powyższego jego zdaniem uznać należy, że planowana sprzedaż działki nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia działki, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego - stałego

i zorganizowanego - charakteru takiej działalności). To wskazuje, że w takim przypadku mamy do czynienia z czynnościami mieszczącymi się w ramach zarządu majątkiem prywatnym niemających cech działalności gospodarczej w rozumieniu przepisówu.p.t.u.

Tym samym nie można uznać sprzedaży przedmiotowej działki przez za przejaw działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2u.p.t.u.

Organ w udzielonej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga nie jest zasadna.

Istotą sporu pomiędzy skarżącym a organem jest stwierdzenie, czy

w okolicznościach opisanego zdarzenia przyszłego dostawa działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Skarżący twierdzi, że interpretacja indywidualna z dnia [...] listopada 2017 r. została wydana niezgodnie z prawem, ponieważ czynności podjęte przez niego w związku

z planowaną sprzedażą działek nie mają charakteru profesjonalnego i nie stanowią angażowania środków podobnych do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE. Czynności te zdaniem skarżącego, mieszczą się w ramach zarządu majątkiem prywatnym, zatem nie można uznać go za podatnika, o którym mowa

w art. 15 ust. 1u.p.t.u., prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu w art. 15 ust. 2 tej ustawy. W konsekwencji, zdaniem skarżącego, sprzedaż działek

nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Natomiast w ocenie organu, w rozpoznawanym przypadku wystąpią okoliczności, które łącznie przesądzają, że sprzedaż działek należy uznać za działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. która będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie zaistniały bowiem przesłanki świadczące o takiej aktywności skarżącego w przedmiocie zbycia nieruchomości, która porównywalna jest do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. W ocenie Sądu, w sporze należy przyznać rację organowi.

Rozważania należy rozpocząć od przypomnienia podstaw prawnych dotyczących omawianej materii. Stosownie do brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W art. 2 pkt 6 tej ustawy wskazano natomiast, że przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Ustawa ta nie wprowadza odrębnej definicji rzeczy, dlatego też w tym zakresie należy odwołać się do uregulowań polskiego prawa cywilnego, na gruncie którego w kategorii rzeczy mieszczą się zarówno ruchomości jak i nieruchomości.

Z treści art. 7 ust. 1 u.p.t.u. wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

W myśl z kolei art. 2 pkt 22 u.p.t.u. przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. To oznacza, że grunt spełnia definicję towaru określoną w art. 2 pkt 6 tej ustawy, a jego sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 cyt. ustawy. Do zaistnienia opodatkowania podatkiem VAT konieczne jest ażeby czynność podlegająca opodatkowaniu dokonana została przez podatnika tego podatku. Zgodnie bowiem z treścią art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Stosownie zaś do art. 15 ust. 2 u.p.t.u. działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności

w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych

w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Kategoria "podatnika podatku od towarów

i usług" w ujęciu przytoczonych przepisów, poprzez odwołanie się do definicji działalności gospodarczej, obejmuje swym zakresem wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność – w tym rolniczą, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ustawodawca określił podmiot podlegający obowiązkowi podatkowemu na tyle szeroko, aby w każdym wypadku profesjonalnej aktywności zawodowej, wykonywanej w sposób niezależny i z zamiarem dokonywania czynności opodatkowanych w taki sposób – mógł on zostać uznany za podatnika w zakresie tych czynności. Działalność gospodarcza ma miejsce również wówczas, gdy nie przynosi ona żadnych widocznych efektów, co dotyczy także podjęcia czynności przygotowawczych do faktycznego rozpoczęcia danego typu działalności.

Tak więc, w każdym przypadku, gdy działalność podmiotu przybierze charakter zorganizowany oraz zarobkowy – stanie się działalnością gospodarczą. Przyjęcie,

że osoba fizyczna, sprzedając działki gruntu działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną.

Na potrzeby prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zasadnym jest odwołanie się również do tez wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska – Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Na to orzeczenie zwróciły uwagę również obie strony sporu, niemniej jednak różnice między nimi zarysowują się na tle odczytywania stanowiska TSUE wyrażonego w tym wyroku. Sąd zatem zauważa, że Trybunał wskazał, że nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Innymi słowy, wyłączona z opodatkowania została sprzedaż przez osoby fizyczne gruntów budowlanych, stanowiących ich majątek osobisty, z tym oczywiście zastrzeżeniem, że osoby te dokonując zbycia nieruchomości nie mogą podejmować działań charakterystycznych dla handlowca, o którym mowa w definicji działalności gospodarczej zawartej zarówno w polskiej ustawie, jak i w art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1 z późn. zm.), na gruncie którego działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą

i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki budowlane działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga uprzedniego ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar wykazany obiektywnymi dowodami ich kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną. Trybunał stwierdził, że jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców

w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2006/138, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą"

w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej.

Z powyższego wynika, że działalnością gospodarczą jest działalność mająca charakter zarobkowy, zorganizowany, w ramach której podejmowane są aktywne działania, pozwalające na uczestnictwo w obrocie gospodarczym. Nadto, o tym, czy dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami.

Z jego działań winno zatem wynikać, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu, organy dokonały prawidłowej wykładni wskazywanych przepisów prawa, tzn. z uwzględnieniem zaprezentowanego wyżej stanowiska TSUE w wyroku z 15 września 2011 r., co w konsekwencji doprowadziło również do właściwego ich zastosowania i co z kolei czyni bezzasadnym postawiony w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Wspomnieć wypada, że organ, przekonując do tezy, że skarżący w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców

i usługodawców wskazał o jakie to konkretnie środki i działania na gruncie niniejszej sprawy chodzi. W sposób szczegółowy przedstawił i omówił wszystkie istotne aspekty stanu faktycznego tej sprawy. Na tym tle następnie trafnie wywiódł,

że w przypadku strony wystąpiły okoliczności, które łącznie wskazują, że planowana przez skarżącego sprzedaż niezabudowanych działek jest działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2u.p.t.u., podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

W przedmiotowej sprawie skarżący podjął/podejmie aktywne działania w celu sprzedaży działek, jak wynika bowiem z przedstawionego we wniosku

i po uzupełnieniu stanu faktycznego skarżący:

- dokonał podziału działek wraz z wytyczeniem drogi wewnętrznej,

- z pomocą córek uzyskał warunki zabudowy dla przedmiotowych działek,

- zamierza ogłosić ich sprzedaż wśród znajomych, a także w postaci drobnego ogłoszenia w prasie bądź w sieci internetowej, np. poprzez portal społeczny facebook,

- zamierza ponieść koszty uzbrojenia przedmiotowych działek w prąd - koszty wyniosą około 1300,00 zł za jedną skrzynkę.

Zatem w sprawie będącej przedmiotem zaskarżonej interpretacji wystąpił ciąg okoliczności związanych z planowaną dostawą działek, wskazujących na podjęcie działań porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzajem obrotem w szczególności do nich należy zaliczyć, uzyskanie warunków zabudowy, uzbrojenie działek w energię elektryczna czy dawanie ogłoszeń w prasie bądź za pośrednictwem sieci internet.

Podkreślić także należy, że rozpoznawana sprawa różni w stanie faktycznym od tej

w której wydawana była wskazana w skardze interpretacja [...]. W podanym stanie faktycznym w interpretacji [...], wskazano jedynie na wystąpienie podziału działek wraz z wytyczeniem drogi, nie wystąpiło tam uzbrojenie terenu w postaci doprowadzenia energii elektrycznej oraz uzyskania warunków zabudowy.

Jako nie mającą znaczenia dla rozpoznawanej sprawy jest kwestia przeznaczenia uzyskanych środków pieniężnych na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych córek skarżącego.

Kwestia ta jest zdarzeniem obojętnym z punktu oceny, czy dana osoba sprzedając grunty działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1u.p.t.u. Nie mają bowiem znaczenia motywy jakimi kieruje się podmiot rozpoczynając działalność gospodarczą, ani jakie potrzeby zaspokaja z uzyskanych środków pieniężnych. Istotne znaczenie mają obiektywne, a nie subiektywne przesłanki pozwalające odróżnić działania noszące cechy profesjonalności, od tych które mieszczą się w granicach dysponowania majątkiem prywatnym. Zauważyć przy tym należy, że pogląd ten wpisuje się w jednolitą w omawianej kwestii linię orzecznictwa sądów administracyjnych (zob. NSA w wyrokach z 22 czerwca 2017r. sygn. akt I FSK 1773/15 oraz z 4 kwietnia 2017 r. I FSK 1854/15).

Podkreślić należy, że TSUE wymienił dwie podstawowe aktywności, których zajście warunkuje bezwzględnie uznanie sprzedawcy za podatnika VAT Trybunał w wyroku z 15 września 2011 r. posłużył się pojęciem "środków podobnych", a nie identycznych, czy też takich które wykorzystują wyłącznie producenci, handlowcy

i usługodawcy. To, jakie działania sprzedającego mogą zostać uznane za "aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami", jest przedmiotem badania w każdej indywidualnej sprawie. Co istotne, TSUE wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które mogą świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomości działa

w charakterze podatnika podatku VAT, np. podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, jak również odstępy czasowe pomiędzy transakcjami

i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym. To, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku VAT wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec (por. wyrok NSA z 18 lipca 2017 r. sygn. akt I FSK 2136/15).

Zdaniem Sądu, mając na względzie okoliczności stanu faktycznego, należało przyjąć, że działania strony nie należały do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, lecz należało je określić jako podobne do działalności handlowca.

W tym stanie rzeczy, podniesione w skardze naruszenie przepisów u.p.t.u. należy uznać za bezzasadne.

W złożonej skardze, skarżący zarzucił także naruszenie przepisów art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i art. 239 Ordynacji podatkowej, poprzez brak uzasadnienia prawnego tez przyjętych w interpretacji.

Zdaniem Sądu organ oceniając stanowisko zaprezentowane przez skarżącego jako nieprawidłowe - wskazał stanowisko właściwe wraz z jego uzasadnieniem prawnym. Należy podkreślić, że fakt, że wydana interpretacja uznaje stanowisko skarżącego za nieprawidłowe, nie może być wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że organ nie działał na podstawie przepisów prawa i w sposób nie budzący zaufania.

Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017 poz. 1369), był zobowiązany oddalić skargę.