Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 691/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 130 ust. 4, art. 130 ust.  1, 2, 3, art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: par. 8 ust. 2, 4, 6, par. 6 ust. 1 pkt  4
journal: Dz.U. 2002 nr 236 poz 1998
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi  przepisy ruchu drogowego.
article: art. 21 ust.  1
journal: Dz.U. 1994 nr 122 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.
article: art. 145 par. 1 pkt  1 lit. a, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej Kielce-Wschód w Kielcach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 18 marca 2010 r. znak: SKO RD-52/432/15/2010 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie skierowania na egzamin I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. N. od decyzji z dnia [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta, orzekającej o skierowaniu na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie uprawnień kat. ABCT z części teoretycznej i praktycznej, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że w dniu 12 stycznia 2009 r. wpłynął do Prezydenta Miasta niosek Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji o skierowanie A. N. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Pismem z dnia 17 grudnia 2009 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z wielokrotnym naruszeniem przepisów ruchu drogowego, a przywołaną na wstępie decyzją z dnia 14 stycznia 2010 r. orzekł o skierowaniu A. N. na egzamin sprawdzający kwalifikacje w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy prawo o ruchu drogowym.

Po złożeniu odwołania A. N., w dniu 22 lutego 2010 r. przedłożył zaświadczenie wydane przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego o odbyciu w dniu 19 lutego 2010 r. szkolenia w trybie art. 130 ust. 3 ustawy prawo o ruchu drogowym.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji przytoczył treść art. 130 ust. 1 i 3 ustawy prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 1, 2, 4, 5 i 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego podkreślając w szczególności, że kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1 (tj. ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez policje), może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 130 ust. 3 ustawy), a odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24 (§ 8 ust. 6 rozporządzenia). Organ zwrócił następnie uwagę, że powołane rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 130 ust. 4 prawa o ruchu drogowym, której zakres obejmował wyłącznie:

1) sposób punktowania i liczbę punktów odpowiadających naruszeniu przepisów ruchu drogowego;

2) warunki i sposób prowadzenia ewidencji, o której mowa w ust. 1, oraz tryb występowania z wnioskami o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji;

3) program szkolenia i jednostki upoważnione do prowadzenia szkolenia, o którym mowa w ust. 3;

4) liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia;

5) podmioty uprawnione do uzyskiwania informacji zawartych w ewidencji, o której mowa w ust. 1.

Powołując się na pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 14 marca 2007 r., III SA/Łd 483/06, organ podzielił stanowisko Sądu co do tego, że § 8 ust. 6 w/w rozporządzenia jest niezgodny z ustawą, bo art. 130 ust. 4 pkt prawa o ruchu drogowym ustanawia zasadę, zgodnie z którą uczestnictwo w szkoleniu powoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a jedyne ograniczenie tej zasady dotyczy kierowców w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Następnie Kolegium zauważyło, że w przypadku stwierdzenia przez sąd niezgodności przepisów rozporządzenia z ustawą, jest to podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpatrywania konkretnej sprawy, mimo, że zakwestionowany przepis pozostaje w systemie prawa. W tej sytuacji również SKO uznało za zasadne niezastosowanie § 8 ust. 6 w/w rozporządzenia w przedmiotowej sprawie. Konsekwencją tego oraz obowiązku uwzględniania przez organ odwoławczy zmian stanu prawnego i faktycznego, jakie nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ I instancji, jest obowiązek uwzględnienia przedłożonego przez A. N. zaświadczenia o szkoleniu odbytym w trybie art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym. Skoro zatem A. N. odbył to szkolenie w dniu 19 kwietnia 2008 r., to zgodnie z art. 130 ust. 4 pkt 4 prawa o ruchu drogowym liczbę posiadanych przez niego punktów tj. 27, należy pomniejszyć o 6, co w konsekwencji powodowało, że ma na swoim koncie 21 punktów, przez co nie ma podstaw do kierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Zgodnie bowiem z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). prawa o ruchu drogowym, kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Dlatego Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji nie może pozostać w obrocie prawnym.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w dniu 15 września 2010 r., za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Prokurator Rejonowy, powołując się na przepisy art. 8, 13 § 1 i 2, 50 § 1, 52 § 1, 53 § 3 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Prokurator wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO i zarzucił obrazę art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b prawa o ruchu drogowym i § 26 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 października 2005 r. w sprawie szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez kierujących pojazdami, instruktorów i egzaminatorów (Dz. U. Nr 217/2005 poz. 1834), polegającą na błędnym przyjęciu, że odbycie przez A. N. szkolenia o którym mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, potwierdzonego zaświadczeniem z dnia 19 lutego 2010 r. wystawionym przez Dyrektora Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego, wywołuje skutki określone w § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (zmniejszenie o 6 liczby posiadanych punktów), podczas gdy zgodnie z § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, "odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24".

W uzasadnieniu skargi prokurator wyjaśnił, że poza odmiennością stanu faktycznego niniejszej sprawy i sprawy III SA/Łd 483/06 WSA w Łodzi, wyrok z tamtej sprawy nie ma mocy powszechnie obowiązującej i jako taki nie może stanowić podstawy prawnego rozstrzygnięcia, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ma uprawnień Sądu, który jedynie ma prawo do odmowy zastosowania pozostającego w systemie prawa przepisu rozporządzenia, w przypadku stwierdzenia jego niezgodności z konstytucją i może to uczynić tylko w toku rozpoznawania konkretnej sprawy. Członkowie składu orzekającego SKO natomiast, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, przy orzekaniu związani są przepisami powszechnie obowiązującego prawa, źródłami którego w Polsce są: Konstytucja, ustawy, rozporządzenia i ratyfikowane umowy międzynarodowe (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP). W konsekwencji SKO niezasadnie przyjęło, że odbycie przez A. N. szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, wywołuje skutki określone w § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r., podczas gdy zgodnie z § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, odbycie tego szkolenia przez odwołującego się nie spowodowało zmniejszenia liczby punktów otrzymanych przez niego za naruszenie przepisów ruchu drogowego, skoro przed rozpoczęciem tego szkolenia dopuścił się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto SKO dodało, że również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 lipca 2010 r., I OSK 885/09 potwierdził słuszność wyroku WSA z Łodzi z dnia 14 marca 2007 r., co oznacza, że trudno przyjąć, aby Kolegium nie zastosowało się do tego jednoznacznego i przesądzającego orzecznictwa. Orzekanie z pominięciem takiego stanowiska niweczyłoby zasadę ekonomiki procesowej i narażało organy administracji publicznej na nieuzasadnione koszty. Ponadto przedłużałoby postępowanie w sprawie i podważało zaufanie obywateli do organów Państwa, które nie stosuje ugruntowanego orzecznictwa sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, ale nie z przyczyn w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że skarga została złożona w terminie, który w wypadku skarg składanych przez Prokuratora, zgodnie z brzmieniem art. 53 § 3 p.p.s.a., wynosi 6 miesięcy. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy.

Ustalony przez organy administracji stan faktyczny nie był kwestionowany i odpowiada zebranym w sprawie dowodom. Dlatego mógł być również podstawą rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, przytaczanej dalej jako prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108/05 poz. 908 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie (art. 130 ust. 4) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, powoływanego dalej jako rozporządzenie w sprawie postępowania z kierowcami (Dz. U. Nr 236/02 poz. 1998 ze zm.).

Wykładnia tych przepisów wymienionych aktów prawnych, które dotyczyły kierowania osób naruszających przepisy ruchu drogowego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (co było przedmiotem sprawy), w zasadniczej części nie budziła wątpliwości. Nikt nie kwestionował bowiem, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 prawa o ruchu drogowym oraz, że kierowca wpisany do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzonej przez Policję, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Spór dotyczył natomiast tego, czy przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami, którego zastosowania odmówił organ II instancji – mógł jednak mieć w sprawie zastosowanie, tj. czy odbycie szkolenia powoduje zmniejszenie liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.

Zdaniem Prokuratora bowiem, dopóki przepis ten pozostaje w systemie prawa, dopóty organ administracji nie ma prawa odmówić jego zastosowania, skoro według art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. Nr 79/01 poz. 856 ze zm.), członkowie składu orzekającego SKO przy orzekaniu związani są przepisami powszechnie obowiązującego prawa, źródłami którego w Polsce są: Konstytucja, ustawy, rozporządzenia i ratyfikowane umowy międzynarodowe (art. 87 ust. 1 Konstytucji RP).

Według organu II instancji natomiast, skoro z utrwalonej linii orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami jest sprzeczny z ustawą, a w szczególności z zakresem delegacji ustawowej określonym w art. 130 ust. 4 prawa o ruchu drogowym, to również organ administracji, kierując się względami ekonomiki procesowej, szybkości postępowania i zaufania obywateli do organów Państwa – nie mógł zastosować § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami.

Analiza powołanych przepisów prawa o ruchu drogowym wykazuje jednak, że SKO bezpodstawnie rozważało możliwość zastosowania § 8 ust. 6 tego rozporządzenia, ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy, bez potrzeby sięgania do tego przepisu były podstawy do skierowania A. N. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji mimo odbycia przez niego szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym.

Stosownie do treści art. 130 ust. 1 prawa o ruchu drogowym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja (stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych). W konsekwencji w gestii Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. To w gestii Policji leży także usuwanie punktów przyznanych na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym. Stanowi o tym wyraźnie § 6 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami stwierdzając, że to organ prowadzący ewidencję usuwa z ewidencji punkty przyznane na podstawie wpisu ostatecznego w razie odbycia szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym. Natomiast § 8 ust. 2 i 4 rozporządzenia precyzują, że zmniejszenia punktów organ prowadzący ewidencję dokonuje po przedstawieniu zaświadczenia o odbytym szkoleniu, wystawionego przez dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Czynności te nie mogą być zatem dokonane przez starostę, nie jest on także uprawniony do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W konsekwencji nie jest on władny dokonać samodzielnego uwzględnienia (odliczenia) punktów z racji odbycia przez skarżącego szkolenia, dopóki bowiem takiego usunięcia nie dokona Policja jako organ prowadzący ewidencję, dopóty Starosta jest związany wskazaną przez Policję liczbą punktów przypisaną mu zgodnie z ewidencją z racji naruszeń, których się dopuścił. Zauważyć ponadto należy, że wpis do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest czynnością materialno-techniczną podlegającą kontroli sądowoadministracyjnej. Strona zainteresowania wykreśleniem punktów z ewidencji może zatem zwrócić się do organu prowadzącego tę ewidencję o podjęcie określonego aktu lub czynności, a następnie - w zależności od tego, czy i jakie organ ten zajmie stanowisko - skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 lub pkt 8 p.p.s.a. – por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r. I OSK 1087/05, LEX nr 27543, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 czerwca 2009 r. II SA/Bd 303/09. Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia (np. w sprawie skierowania kierowcy na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, o jakim mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). prawa o ruchu drogowym), ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach. Dopuszczając – co do zasady - taką możliwość, SKO naruszyło przepisy prawa materialnego, tj. art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym w zw. z § 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Prezydent Miasta wykonujący funkcję starosty, będący organem niewłaściwym rzeczowo w sprawie prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i dokonywania w niej wpisów oraz ich wykreślania, może bez uprzedniej czynności materialno-technicznej właściwego organu (tj. Komendanta Wojewódzkiego Policji) polegającej na usunięciu w trybie § 8 ust. 4 rozporządzenia w zw. z art. 130 ust. 3 ustawy punktów przyznanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, oceniać samodzielnie, czy takie punkty powinny być usunięte.

Kolejne naruszenie przez organ II instancji przepisów prawa materialnego dotyczyło art. 130 ust. 3 w zw. z art. 114 ust. 1 prawa o ruchu drogowym. Przepisy te bowiem interpretowane łącznie prowadzą do wniosku, że kierowca otrzymujący punkty za naruszenia przepisów ruchu drogowego może spowodować poprzez uczestnictwo w szkoleniu zmniejszenie ogólnej liczby punktów. Jeśli zaś tego nie uczyni wówczas na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji starosta decyzją skieruje go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Tym samym w okresie, w którym starosta rozpatruje już wniosek komendanta wskazujący obliczoną liczbę punktów, ani tym bardziej, (tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie) już po rozpatrzeniu takiego wniosku i wydaniu przez organ I instancji decyzji kierującej kierowcę na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie można uczestnicząc w szkoleniu liczby tej zmniejszyć (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 16 czerwca 2009 r. II SA/Bd 303/09). Zmniejszenie liczby tych punktów w drodze odbycia szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 prawa o ruchu drogowym, może bowiem następować tylko do czasu przekroczenia liczby 24 punktów. Taka wykładnia omawianych przepisów jest również zgodna z istotą systemu punktowego represjonowania kierowców dopuszczających się naruszeń przepisów ruchu drogowego oraz z celami, jakim ma system ten służyć. System ten umożliwia kierowcy samokontrolę i samodoskonalenie. Otrzymanie ostrzeżenia stanowi dla kierowcy sygnał, iż dalsze naruszanie przepisów ruchu drogowego może spowodować skierowanie go na egzamin sprawdzający lub odebranie prawa jazdy; zmusza go to do bardziej ostrożnej jazdy. W konsekwencji prowadzi do poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, co jest celem nadrzędnym działań wszystkich organów funkcjonujących w sferze ruchu drogowego (R.A. Stefański, (w:) Prawo o ruchu drogowym. Komentarz, LEX, 2008, wyd. III.). Temu samemu celowi służy również instytucja zmniejszania liczby punktów za naruszanie przepisów ruchu drogowego w drodze udziału w szkoleniu, którego rolą jest uświadomienie skutków naruszania przepisów ruchu drogowego, zwłaszcza przepisów kształtujących zasady bezpiecznego zachowania się w tym ruchu. Szkolenie organizuje dyrektor wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego według "Programu szkolenia kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego", który stanowi załącznik nr 7 do rozporządzenia (§ 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia). W szkoleniu można uczestniczyć nie częściej niż raz na 6 miesięcy. Obejmuje ono następującą tematykę: przyczyny wypadków drogowych na tle poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce (90 min.), prawne i społeczne skutki wypadków drogowych (45 min.) i psychologiczne aspekty zachowania się kierującego pojazdem w ruchu drogowym (135 min.).

Aby przedstawione cele zmniejszania liczby punktów za udział w takim szkoleniu mogły zostać spełnione, koniecznym jest aby kierowcy naruszający przepisy ruchu drogowego świadomie i odpowiedzialnie kontrolowali swoją sytuację i podejmowali zawczasu dopuszczone przez prawo działania prowadzące do poprawy bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Udział w szkoleniu nie może natomiast być tylko sposobem na uniknięcie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji następującego po przekroczeniu 24 punktów (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) prawa o ruchu drogowym). Dlatego nie można zaakceptować wykładni przepisów prawa o ruchu drogowym, dopuszczającej stosowanie art. 130 ust. 3 tej ustawy bez względu na liczbę otrzymanych przez kierowcę punktów.

Wskazane naruszenia przepisów prawa materialnego miały wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organ II instancji dokonał prawidłowej, przedstawionej wyżej ich wykładni, nie wydałby decyzji uchylającej decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] i umarzającej postępowanie pierwszej instancji, które nie stało się bezprzedmiotowe.

Odnosząc się do zarzutu skargi należy wyjaśnić, że nie miał on wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Skoro bowiem nie było w sprawie potrzeby stosowania przez organ II instancji kwestionowanego przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami, to odmowa jego zastosowania przez SKO, oparta na ocenie zgodności tego przepisu z ustawą przedstawionej w orzecznictwie sądów administracyjnych – nie miała dla wyniku sprawy żadnego znaczenia. Dlatego również Sąd w celu rozstrzygnięcia sprawy, nie musiał oceniać, czy organ administracji był uprawniony do odmowy zastosowania pozostającego w systemie prawa przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia, czy też nie.

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a). p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ II instancji kierując się wszystkimi przedstawionymi wyżej uwagami wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując dotychczasowe naruszenia prawa.

Orzeczenie zawarte w pkt. II wyroku oparte zostało o przepis art. 152 p.p.s.a.