Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 162/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 24 ust. 2b, art 42 ust. 1w zw. z art 43 pkt 2 w zw. z art 44
journal: Dz.U. 2017 poz 2101
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. NSA Jacek Hyla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2020r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 lipca 2018r. sygn. akt III SA/Kr 346/18 w sprawie ze skargi J. D. na decyzję [...] w [...] z dnia [...] stycznia 2018r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 346/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. D. na decyzję [...] w [...]

z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych:

J. D. zwrócił się do [...] w [...] o wyjaśnienie rozbieżności w zakresie przebiegu granicy działki nr [...] stanowiącej jego własność, położonej w [...], objętej księgą wieczystą [...], na odcinku graniczącym z działką drogową

nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym, będącą we władaniu Gminy [...], który to przebieg na mapach wykonanych w różnych okresach przedstawiany jest

w sposób odmienny. Wniósł o przywrócenie poprzednich granic jego działki na mapach stanowiących zasób [...] w [...]. Wniosek ten został uznany za wniosek o dokonanie aktualizacji ewidencji gruntów.

Starosta [...] w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania wydał w dniu [...] listopada 2017 r. decyzję nr [...] orzekając o aktualizacji informacji objętych ewidencją gruntów i budynków obrębu [...], jednostka ewidencyjna Jabłonka, zawartych na analogowej mapie ewidencyjnej w skali [...], dotyczących przebiegu granicy działki ewid. nr [...] z działką ewid. nr [...], w oparciu o dane zawarte w dokumentacji geodezyjno-kartograficznej sporządzonej przez uprawnionego geodetę mgr inż. S. I., wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w [...] w dniu [...] września 2016 r. za numerem [...].

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101), [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję. Granice działki nr [...] z działkami sąsiednimi nr [...] i [...] oraz działki nr [...] z działką nr [...] ustalono według spokojnego stanu posiadania po widocznych szczegółach sytuacyjnych wskazujących zasięg użytkowania - tj. po istniejącym ogrodzeniu. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, powyższy przebieg granicy jest spójny z treścią dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, tj. zdjęciami lotniczym z lat 1964 i 1983, szkicem z dnia [...] września 1967 r. z ustalenia stanu władania gruntów wsi [...] (karta nr [...]) oraz obliczeniem powierzchni działki nr [...] przy zakładaniu ewidencji gruntów. Organ odwoławczy stwierdził, że zarejestrowanie w ewidencji gruntów i budynków ustalonego w opisany sposób przebiegu granicy działki nr [...] nie uniemożliwia aktualizacji przebiegu tej granicy w przyszłości, na podstawie dokumentacji wymienionej w § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1034), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków, spełniającej wymagania określone w § 85 ust. 2 i określającej jej przebieg w sposób nie budzący wątpliwości. Uzasadnione wątpliwości co do stanu prawnego części działki drogowej nr [...] nie mogą być rozstrzygnięte w postępowaniu administracyjnym, a jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym, który będzie władny rozstrzygać spory na tle stanu prawnego nieruchomości.

Skargę na powyższą decyzję wniósł J. D., domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2101 ) rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 31 stycznia 2014 r. w sprawie uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii (Dz.U. z 2014 r. poz. 176).

W odpowiedzi na skargę [...] wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że granice działek będących przedmiotem sprawy nigdy nie zostały ustalone w wyniku rozgraniczenia. Pomimo dokonanej aktualizacji nie istnieją dokumenty geodezyjne zatwierdzone prawomocną decyzją administracyjną lub orzeczeniem sądu, określające jednoznacznie zakres prawa własności przedmiotowych nieruchomości.

Sąd stwierdził, że zasadnym było przeprowadzenie czynności ustalenia przebiegu granic działek i czynności te zostały przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z § 39 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r. poz. 1034 ze zm.), gdyż ostatni spokojny stan posiadania nie stoi w sprzeczności z istniejącymi dokumentami.

Granice działki nr [...] z działkami sąsiednimi nr [...] i [...] oraz działki [...] z działką nr [...] ustalono po analizie istniejącej i szczegółowo opisanej w zaskarżonej decyzji dokumentacji źródłowej oraz w wyniku stwierdzenia stanu istniejącego na gruncie. W szczególności prawidłowo ustalono przebieg granic według spokojnego stanu posiadania po widocznych szczegółach sytuacyjnych, wskazujących zasięg użytkowania, czyli inaczej mówiąc, po linii istniejącego ogrodzenia. Ustalony przebieg granic jest spójny z treścią dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w szczególności zdjęciami lotniczymi, szkicem z dnia 30 września 1967 r. z ustalenia stanu władania gruntów wsi [...] (k. 27) oraz obliczeniem powierzchni działki nr [...] przy zakładaniu ewidencji gruntów.

Jest poza sporem to, że działka drogowa nr [...] nie posiada uregulowanego stanu prawnego i w rejestrze gruntów figuruje jako grunt pozostający we władaniu Gminy [...]. Sąd zwrócił uwagę na to, że zarejestrowanie w ewidencji gruntów

i budynków ustalonego w opisany sposób przebiegu granicy działki nr [...]

nie uniemożliwia aktualizacji przebiegu tej granicy w przyszłości w oparciu

o stosowną dokumentację.

Zdaniem Sądu, czynności ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych

na zasadach określonych w § 38-39 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków mogą być wykonywane pod kierownictwem osoby legitymującej się uprawnieniami zawodowymi, o których mowa w art. 43 pkt 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Za dowód sprawowania tego kierownictwa uznawany jest podpis osoby sprawującej to kierownictwo złożony w protokole ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych, co też w niniejszej sprawie nastąpiło przez podpis złożony w protokole przez geodetę mgr inż. J. R., posiadającego uprawnienia, o których mowa z 43 pkt 2 wymienionej wyżej ustawy.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. D. wniósł o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyroki zarzucono naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

1) art. 42 ust. 1 w zw. z art 43 pkt 2 w zw. z art. 44 ustawy Prawo geodezyjne

i kartograficzne poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu,

że czynności ustalenia przebiegu granic mogą być wykonywane przez osobę nie posiadającą uprawnień zawodowych, jeżeli jej prace zostały podpisem w protokole ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych zaakceptowane przez osobę posiadającą uprawnienia, choć osoba ta nie uczestniczyła w pracach w terenie,

jak również przy sporządzeniu protokołu, podczas gdy to osoba posiadająca uprawnienia zawodowe powinna wykonać czynności w terenie, a przynajmniej być obecna i je nadzorować, a samo złożenie podpisu nie jest tożsame z wykonaniem prac przez osobę posiadającą odpowiednia uprawnienia;

2) art. 24 ust 2a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w ramach aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków mieszczą się zmiany, które w istocie prowadzą do zmian w stanie prawnym nieruchomości, gdyż nie tyle zmieniają samą powierzchnię działki, ale przede wszystkim tworzą nową linię graniczną w miejscu, w której jej dotychczas nie było;

3) art. 24 ust 2b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wniosek skarżącego żądającego usunięcia bezpodstawnego naniesienia zmian w ewidencji gruntów stanowi wniosek

o dokonanie aktualizacji, podczas gdy skarżący - w związku z niezgodnym

z prawem naniesieniem zmian w ewidencji przez organ I instancji - żądał usunięcia naniesionej zmiany dokonanej w ramach czynności materialno-technicznej,

gdyż organ I instancji dokonał jej niezgodnie z art. 24 ust 2 b pkt 1 ustawy,

nie poinformował zainteresowanej strony o dokonanej zmianie, a nawet nie był

w stanie ustalić osoby dokonującej zmiany ani czasu jej dokonania, a tym samym skarżący nie był zainteresowany aktualizacją ewidencji, a tylko usunięciem bezpodstawnego wpisu zmiany;

4) art. 39 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego zastosowanie, mimo że nie można stwierdzić spokojnego stanu posiadania, a tym samym jego zgodności z informacjami zawartymi w dostępnych dokumentach określających stan prawny gruntów w granicach tych działek, gdyż skarżący i uczestniczka nie potwierdzili stanu spokojnego posiadania przyjętego przez organy, a ponadto pominięto dokumenty stojące w sprzeczności z tym stanem m.in. wykaz zmian i wyrys z mapy ewidencyjnej będący podstawą do założenia księgi wieczystej skarżącego o nr [...], przedstawienie graficzne na analogowej mapie ewidencyjnej w skali [...];

5) art. 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez jego niezastosowanie, mimo że skarżący i uczestniczka złożyli zgodne oświadczenia co do przebiegu granicy między ich działkami wskazując, iż prywatna droga między ich działkami zapewniała im komunikację z pozostałymi działkami, ale nigdy nie była drogą publiczną.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy,

a mianowicie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 i art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji organu I i II instancji, pomimo wydania tej decyzji bez rozważenia całego zebranego materiału dowodowego skutkującego dokonaniem aktualizacji operatu ewidencji gruntów w postaci zmiany przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...], a działką nr [...] w sytuacji zaistnienia sporu co do tego przebiegu i mimo braku zgody skarżącego i uczestniczki na taki przebieg, poprzez:

1) uznanie, że dokumenty będące podstawą wpisu w księdze wieczystej skarżącego nr [...] nie spełniają aktualnie obowiązujących standardów technicznych i nie mogą być podstawą ustaleń organu, gdy jednocześnie organ opiera się na szkicu z [...] września 1967 r. nieczytelnym, bez jakichkolwiek miar spełniających standardy geodezyjne;

2) nieuprawnione przyjęcie, że powierzchnia działki nr [...] po aktualizacji uzasadnia przyjęcia, iż działka nr [...] dochodziła do drogi głównej, tj. działki nr [...] , jednocześnie całkowicie pomijając, że tym samym następuje zmniejszenie powierzchni działki skarżącego na rzecz działki nr [...],

a to przesądza o przebiegu granicy według zgodnego wskazania przez skarżącego i uczestniczkę;

3) przyjęcie, że działka nr [...] graniczyła z działką nr [...], podczas

gdy organy obu instancji przyjęły, iż istnieje tylko takie "prawdopodobieństwo" gdyż mapa uzupełniająca do założenia operatu ewidencji gruntów zawiera mało czytelny przebieg drogi nr [...] w zakresie kwestionowanym przez skarżącego;

4) przyjęcie, że granice działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] zostały ustalone na podstawie ostatniego spokojnego stanu posiadania, podczas gdy zarówno skarżący jak i M. K. nie potwierdzili tego stanu, a przebieg granicy powinien być ustalony w sposób nie budzący wątpliwości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie opiera się na usprawiedliwionych podstawach.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do najdalej idącego materialnoprawnego zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 24 ust 2b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 2101 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wniosek skarżącego żądającego usunięcia bezpodstawnego naniesienia zmian w ewidencji gruntów stanowi wniosek o dokonanie aktualizacji, podczas gdy skarżący - w związku z niezgodnym z prawem naniesieniem zmian w ewidencji przez organ I instancji - żądał usunięcia naniesionej zmiany dokonanej w ramach czynności materialno-technicznej.

Ocena powyższego zarzutu, biorąc pod uwagę, że postępowanie prowadzone było na wniosek skarżącego J. D., wymaga rekonstrukcji jego żądań kierowanych do organu ewidencyjnego.

Pierwszy wniosek skarżącego zawarty był w jego piśmie z [...] kwietnia 2015r. i dotyczył "wyjaśnienia rozbieżności w zakresie przebiegu granic nieruchomości ... oznaczonej jako działka nr [...]..." pomiędzy mapą stanowiącą podstawę założenia księgi wieczystej i aktualną mapą ewidencyjną. Skarżący w tymże piśmie prosi o "wyjaśnienie przyczyn dokonania zmiany na mapie ewidencyjnej" i ponieważ "zakłada, ze nastąpiła ona w wyniku jakiejś pomyłki" wnosi o przywrócenie poprzednich granic tej działki na mapach stanowiących zasób [...] w [...]. Organy administracji obu instancji uznały, że żądanie powyższe stanowi w istocie wniosek o aktualizację ewidencji gruntów (por. zawiadomienie o wszczęciu postępowania – k-39 akta administracyjnych).

Z taką kwalifikacją żądania skarżącego nie zgadza się on, podnosząc powołany wyżej zarzut w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu tego nie uznaje za uzasadniony. W ramach "aktualizacji" ewidencji możliwe jest bowiem nie tylko wprowadzenie aktualnych danych do operatu, lecz także usunięcie lub sprostowanie wadliwie dokonanego wpisu. Wynika to bezpośrednio z funkcji oraz celu prowadzenia ewidencji. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego np. w wyroku z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 719/07 oraz w wyroku z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1628/10. Należy zważyć, że kwestionowana przez skarżącego zmiana w ewidencji dotycząca granicy działek [...] i [...] została dokonana w nieokreślonej dacie i w drodze trudnej do szczegółowego zidentyfikowania czynności. Skoro tak, to żądanie skarżącego, przy wymogu obowiązku zachowania ewidencji w stanie odpowiadającym stanowi aktualnemu, wymagało przeprowadzenia postępowania administracyjnego zmierzającego do ustalenia stanu ewidencji zgodnego z prawem, a zatem postępowania aktualizacyjnego. Dopiero to postępowanie mogło doprowadzić do ustalenia, czy jego żądanie jest uzasadnione. Uznanie tego żądania za wniosek o aktualizację ewidencji, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, nie stanowiło wyjścia poza przedmiot jego żądania.

Za nieuzasadniony należy uznać także należy zarzut naruszenia art. 42 ust. 1 w zw. z art 43 pkt 2 w zw. z art. 44 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Zarzut ten opierał się na twierdzeniu, że geodeta S. I. nie posiadał uprawnień do wykonywania czynności związanych z ustaleniem przebiegu granic, zaś posiadający te uprawnienia geodeta J. R. nie uczestniczył w czynnościach terenowych i przy sporządzeniu protokołu. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną skutkować to powinno uznaniem operatu geodezyjnego za wadliwy.

Naczelny Sąd Administracyjny poglądu strony skarżącej nie podziela. W karcie zgłoszenia prac geodezyjnych, która stała się podstawą dla dokonania aktualizacji ewidencji gruntów wskazano jako osoby, którym powierzono samodzielne wykonanie czynności składających się na zgłaszane prace geodezyjne lub funkcje kierownika tych prac, S. I. oraz J. R. Z karty tej wynika, że J. R. posiada uprawnienia z art. 43 pkt 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a zatem w zakresie rozgraniczania i podziałów nieruchomości (gruntów) oraz sporządzania dokumentacji do celów prawnych. W sporządzonej dokumentacji zarówno na sporządzonych mapach, jak i na protokole ustalenia przebiegu granic widnieją podpisy uprawnionego geodety J. R., który w ten sposób przyjął odpowiedzialność za treść podpisanych dokumentów, bez względu na to, czy był twórcą ich projektów. Zdaniem sądu rozpoznającego skargę kasacyjną nie można w tej sytuacji twierdzić, jakoby dokumenty wchodzące w skład operatu były sporządzone przez geodetę nieuprawnionego.

Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 24 ust 2a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z § 12 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, zwanego dalej rozporządzeniem, poprzez przyjęcie, że w ramach aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków mieszczą się zmiany, które prowadzą do zmian w stanie prawnym nieruchomości, gdyż tworzą nową linię graniczną. Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego z regulacji ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a zwłaszcza z art. 20, art. 22 i art. 24 tej ustawy wynika, że ewidencja gruntów jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełni funkcje informacyjno - techniczne. Zmiany w ewidencji nie rozstrzygają sporów o prawo, nie nadają ani nie ujmują praw. Deklaratoryjny charakter wpisów oznacza, że ewidencja nie kształtuje nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny wynikający z dokumentów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 sierpnia 1998 r. sygn. akt II SA 766/98; 14 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2566/12; 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OSK 1718/13 Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Ustalenie przebiegu granic na mapie ewidencyjnej w oparciu o geodezyjny operat techniczny nie wyklucza możliwości przeprowadzenia w przyszłości postępowania rozgraniczeniowego, mającego na celu ustalenie przebiegu granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Możliwe jest także prowadzenie innych postepowań cywilnych dotyczących praw własności do gruntu, także do działki drogowej, o ile droga nie stanowi drogi publicznej.

Wreszcie co do zarzutu naruszenia art. 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków należy stwierdzić, że stan prawny działki nr ew. [...] pozostaje nieustalony. To, że droga obejmująca tę działkę nie jest drogą publiczną jest bezsporne. Nie było przeszkód, by ustalenie przebiegu granicy nastąpiło zatem w oparciu o stan spokojnego posiadania, skoro nie występuje sprzeczność z informacjami dotyczącymi stanu prawnego działki [...] (jest on bowiem nieustalony).

Odnosząc się natomiast do zarzutów o charakterze prawnoprocesowym, dotyczących wadliwości ustaleń faktycznych, na podstawie których organy administracji dokonały rozstrzygnięcia sprawy, to stwierdzić należy, że przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego operat techniczny nie budzi wątpliwości co do zawartych w nim ustaleń. Zarówno argumenty oparte na treści map służących założeniu ewidencji gruntów (pierworysów), wyliczeniu powierzchni działki [...], jak i stanu spokojnego posiadania są przekonujące co do przebiegu wymienionej działki – drogi. Ustalenie stanu spokojnego posiadania w oparciu o przebieg istniejącego ogrodzenia działki, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej uznać należy za zasadne. Obliczenie powierzchni powyższej działki jest jednym z istotnych argumentów na rzecz przyjęcia jej kształtu ustalonego przez geodetów w postępowaniu aktualizacyjnym.

Użycie w decyzji administracyjnej sformułowania "prawdopodobieństwo" w odniesieniu do przebiegu granic działki do drogi nie jest oczywiście właściwe, gdyż w decyzjach rozstrzygających sprawę administracyjną należy stosować sformułowania o charakterze kategorycznym, lecz nie ma to żadnego znaczenia w sprawie, wobec pełnej i przekonującej argumentacji powołanej w uzasadnieniu decyzji.

Analiza faktów i dowodów przedstawiona w geodezyjnym operacie technicznym jest logiczna i przekonująca. Odwołuje się do szeregu istniejących map i dokumentów i wbrew stanowisku skarżącego wystarczająco uzasadnia sposób aktualizacji ewidencji. Nie jest zasadne twierdzenie strony skarżącej, iż ustalenia faktyczne oparto na nieczytelnym szkicu z 1967 r. gdyż szkic ten był tylko jednym z różnych dokumentów branych pod uwagę łącznie przy analizie dokonanej w operacie technicznym. Dopiero suma zgromadzonych dokumentów i faktów, poddana ocenie i analizie w operacie technicznym, a następnie przez rozpatrujące sprawę organy, pozwoliła na rozstrzygnięcie sprawy.

W tym stanie sprawy, uznając, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art.184 p.p.s.a.