Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 283/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 8 pkt 5, art. 13 ust. 1, art. 24 ust. 1, art. 24 ust. 2a
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Maria Mikolik Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2022 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 14 grudnia 2021 r.nr SKO.405.ŚR.2681.1372.2021 w przedmiocie świadczeń rodzinnych - skargę oddala –


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi B. P. (dalej zwana: Skarżącą) reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika adwokat A. J. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu (dalej zwany: Kolegium, SKO, Organem II instancji, Organem odwoławczym) z dnia 14 grudnia 2021 r. nr SKO.405.ŚR.2681.1372.2021 w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej w sprawie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego.

Na podstawie akt administracyjnych sprawy Sąd ustalił, że decyzją z dnia 1 października 2021 r. nr ŚR-III.8250.870.2021 Prezydent Miasta [...] (dalej zwany: Prezydentem Miasta, Organem I instancji), po rozpatrzeniu wniosku B. P. z dnia 30 września 2021 r. złożonego na okres zasiłkowy 2021/2022 przyznał zasiłek rodzinny na dziecko: P. Ś. w okresie od 1 listopada 2021 r. do 31 października 2022 r. w wysokości 124 zł miesięcznie.

W dniu 9 listopada 2021 r. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego dołączając do niego kserokopię orzeczenia o niepełnosprawności syna z dnia [...] października 2021 r.

Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 10 listopada 2021 r. nr ŚR-III.8250.1162.2021 zmienił decyzję własną z dnia 1 października 2021 r. nr ŚR-III.8250.870.2021 w sprawie zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego w ten sposób, że w pkt I przyznał dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego w wysokości 110 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2021 r. do 31 października 2022 r.

Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego począwszy od dnia 1 września 2021 r. W piśmie z dnia 9 grudnia 2021 r. stanowiącym uzupełnienie odwołania Skarżąca wskazała, że w dniu składania wniosku o dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, zasiłek rodzinny został przyznany przez Organ I instancji na okres zasiłkowy od 1 listopada 2020 r. do 31 października 2021 r., a następnie na kolejny okres zasiłkowy od 1 listopada 2021 r. do 31 października 2022 r. Skarżąca wskazała, że kontynuacja powyższego okresu zasiłkowego stanowi podstawę do wyrównania ww. dodatku od dnia 1 września 2021 r.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 14 grudnia 2021 r. nr SKO.405.ŚR.2681.1372.2021, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu, po rozparzeniu odwołania B. P., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej zwana w skrócie: "k.p.a.") utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy przytoczył treść art. 2 i art. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm.; dalej zwana w skrócie: u.ś.r.), a następnie stwierdził, że dla określania kryterium dochodowego istotne znaczenie ma art. 5 ust. 2 u.ś.r., przewidujący jego podwyższenie jeśli członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności. W takim przypadku zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 764 zł.

Organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, który liczony jest od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, jednak wyjątkowo prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności w sytuacji wskazanej w art. 24 ust. 2a u.ś.r., a więc jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności.

Końcowo Kolegium wyjaśniło, że od niepełnosprawności zależą świadczenia rodzinne mieszczące się w grupie świadczeń opiekuńczych, w tym zasiłek pielęgnacyjny, specjalny zasiłek opiekuńczy oraz świadczenie pielęgnacyjne. Organ II instancji powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w którym wskazano, że wykładnia art. 24 ust. 2a u.ś.r. powinna zmierzać do przyjęcia, że świadczeniem uzależnionym od niepełnosprawności będzie jedynie takie, którego warunkiem uzyskania jest niepełnosprawność. Zasiłek rodzinny nie należy do tej grupy, gdyż niepełnosprawność dziecka nie stanowi przesłanki nabycia uprawnień w tym zakresie. Niepełnosprawność dziecka ma wpływ jedynie na sposób wyliczenia dochodu rodziny, w której ono funkcjonuje, a także ma wpływ na jeden z dodatków do zasiłku, a nie na samo prawo do zasiłku rodzinnego.

B. P. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na ww. decyzję Kolegium z dnia 14 grudnia 2021 r. nr SKO.405.ŚR.2681.1372.2021, w której zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 24 ust. 2a w zw. z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 8 pkt 5 w zw. z art. 13 u.ś.r. poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie i przyznanie na rzecz P. Ś. dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego od listopada 2021 r. w sytuacji, gdy prawo to powinno być ustalone od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności, a więc od września 2021 r.;

2. art. 24 ust. 2a w zw. z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 8 pkt 5 u.ś.r. poprzez odmowę przyznania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego od września 2021 r. w sytuacji, gdy:

a) Skarżąca kontynuuje okres zasiłkowy od listopada 2020 r. do chwili obecnej, a więc pobieranie dodatku do zasiłku rodzinnego od 2021 r. odbywałoby się równocześnie z pobieraniem świadczenia podstawowego, a więc w okresie zasiłkowym;

b) ustawa o świadczeniach rodzinnych reguluje zasady przyznawania i zwrotu świadczeń rodzinnych, do jakich, w myśl art. 2 pkt 1, należy zasiłek rodzinny oraz przysługujące do tego zasiłku dodatki, wśród których w art. 8 pkt 5 wymienia dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego a do omawianego dodatku mają zastosowanie wszystkie zasady dotyczące świadczeń rodzinnych określone ustawą, w tym art. 24 ust. 2a u.ś.r., gdyż przedmiotowy dodatek zależy od niepełnosprawności;

3. art. 24 ust. 2 a w zw. z art. 2 ust, 1 w zw. z art. 8 pkt 5 u.ś.r. poprzez błędną interpretację istoty przedmiotowej sprawy i wadliwą wykładnię pojęć w zakresie świadczeń rodzinnych w sytuacji, gdy Skarżąca nie kwestionuje samego prawa do zasiłku rodzinnego, który jest przyznany od listopada 2020 r. i który nie jest uzależniony od występowania niepełnosprawności. Skarżąca jako osoba mająca prawo do zasiłku rodzinnego ubiega się natomiast o dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, który co prawda może zostać przyznany tylko w okresie zasiłkowym, ale stanowi świadczenie dodatkowe obok zasiłku rodzinnego i dla jego uzyskania niepełnosprawność osoby stanowi już niezbędną przesłankę, co przemawia za stosowaniem art. 24 ust. 2a u.ś.r.

Ponadto Skarżąca zarzuciła obrazę art. 7 K.p.a. w zw. z art. 69 Konstytucji RP poprzez pozbawienie P. Ś. prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego za miesiąc wrzesień i październik 2021 r. podczas, gdy małoletni spełnia wszystkie przesłanki ustawowe do jego przyznania od dnia złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, co stanowi bezpodstawną odmowę należnego wsparcia osobom niepełnosprawnych przez organy, które dokonały wadliwej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i wyciągnęły niewłaściwe wnioski, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Organów obu instancji w całości oraz przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego od miesiąca września 2021 r.; zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według przedłożonego spisu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Organowi II instancji.

W ocenie Skarżącej, Organ nie dokonał prawidłowego zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego. Skarżąca zwróciła uwagę, iż prawo do świadczenia podstawowego zasiłku rodzinnego przysługuje na P. Ś. od 1 listopada 2020 r., zatem wystąpienie z wnioskiem o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego znajdowało podstawę prawną zwłaszcza, że w dniu 15 września 2021 r. złożyła wniosek o orzeczenie o niepełnosprawności syna P. Ś., które zostało wydane w dniu [...] października 2021 r. Wniosek o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, Skarżąca złożyła w okresie zasiłkowym, tj. w dniu 9 listopada 2021 r. (po uzyskaniu orzeczenia o niepełnosprawności), zatem zgodnie z art. 24 ust. 2a u.ś.r. przesłanki do przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego zostały spełnione we wrześniu 2021 r. Skarżąca zachowała ustawowy 3 miesięczny termin na złożenie wniosku, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności, dlatego uzasadnionym jest ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności. Zdaniem Skarżącej przytoczone okoliczności powodują, że wydana decyzja jest niesłuszna oraz sprzeczna z obowiązującymi przepisami i stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że sporny dodatek nie ma samodzielnego bytu, jest on związany z prawem do zasiłku rodzinnego, które to z kolei świadczenie rodzinne nie jest uzależnione wyłącznie od niepełnosprawności lecz od spełnienia innych kryteriów, zatem dodatek ten może przysługiwać w okresie przyznania zasiłku rodzinnego, a ten jest w przedmiotowej sprawie przyznany na okres zasiłkowy tj. od 1 listopada 2021 r. do 31 października 2022 r. W odróżnieniu od świadczeń opiekuńczych, tj. zasiłku pielęgnacyjnego i świadczenia pielęgnacyjnego jest to świadczenie o charakterze akcesoryjnym w stosunku do zasiłku rodzinnego. Zatem, aby otrzymywać dodatek tego rodzaju, w pierwszej kolejności osoba uprawniona musi spełniać warunki uprawniające ją do otrzymywania zasiłku rodzinnego.

Kolegium podkreśliło, że niepełnosprawność dziecka jest warunkiem koniecznym do otrzymywania tego rodzaju świadczenia, jednak w świetle aktualnie obowiązujących przepisów niemożliwe jest jego przyznanie jako świadczenia samoistnego. Bezpośrednie powiązanie dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego z zasiłkiem rodzinnym prowadzi do wniosku, że dodatek ten każdorazowo przyznawany może być na czas nie dłuższy niż okres zasiłkowy, o którym mowa w art. 3 pkt 10 u.ś.r., o ile osoba uprawniona spełniać będzie zarówno warunki uprawniające ją do otrzymywania zasiłku rodzinnego, jak i dodatku tego rodzaju. Okres zasiłkowy jest bowiem ściśle oznaczony i nie podlega przedłużeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga, jako niezasadna została przez Sąd oddalona w całości.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Jednocześnie w ramach prowadzonej kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Sądowa kontrola przedmiotu skargi nie wykazała jakichkolwiek naruszeń przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogłyby stanowić argument za uznaniem zarzutów skarżącej strony.

Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z wymogami zasady prawdy materialnej tj. przepisami art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., dzięki czemu mógł stanowić oparcie dla ustaleń faktycznych Sądu – art. 133 § 1 P.p.s.a. Przekazane do WSA akta sprawy dostatecznie przedstawiają konieczne do zastosowania przepisów prawa materialnego okoliczności faktyczne, nie wymagając tym samym przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a.

Zagadnieniem spornym pomiędzy stronami jest kwestia ustalenia prawidłowego czasokresu powstania prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego, jakim jest dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego - art. 8 pkt 5 u.ś.r.Według art. 13 ust. 1 u.ś.r. dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, a także osobie uczącej się na pokrycie zwiększonych wydatków związanych z rehabilitacją lub kształceniem dziecka w wieku:

1) do ukończenia 16. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności;

2) powyżej 16. roku życia do ukończenia 24. roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Skarżąca strona opiera swą skargę na normie prawa materialnego wyrażonej w art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych. W myśl treści tego unormowania : Jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.

Poprzestanie wyłącznie na tej regulacji w procesie odkodowania normy określającej początkową datę ustalenia prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego o jakim mowa w cytowanym powyżej art. 13 ust. 1 ww. ustawy mogłoby potwierdzać wnioski strony skarżącej. Jednakże sposób procedowania w tym wykładni Organu w sprawie skarżącej pozostaje w zgodzie z tymi przepisami ustawy o świadczeniach rodzinnych, która wskazują na istotę dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka oraz wiążąco określają czasokres, na jaki następuje ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku.

Sąd zobligowany był zwrócić uwagę na fakt, iż dodatek który został przyznany Skarżącej ma charakter typowo akcesoryjny względem przyznanego zasiłku rodzinnego. Kwestie tą starał się zaakcentować Organ w odpowiedzi na skargę.

Jak już wspomniano wyżej w myśl art. 8 pkt 5 u.ś.r. do zasiłku rodzinnego przysługuje dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego. Już z treści tej wypowiedzi ustawodawcy jasno wynika, że warunkiem sine qua non powstania prawa do dodatku jest ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego. Prawo do zasiłku rodzonego jest prawem ograniczonym pod względem czasu, o czym decyduje z kolei art. 24 ust. 1 u.ś.r. – zasiłek rodzinny, a tym samym także przewidziane w ustawie dodatki do niego przyznaje się wyłącznie na określony czas, nazwany w u.ś.r. okresem zasiłkowym.

W doktrynie jak w orzecznictwie zasadnie wskazuje się, iż wymienione w art. 8 w/w ustawy dodatki do zasiłku rodzinnego są świadczeniami o charakterze akcesoryjnym, a więc nie są samoistne, tzn. nie mogą funkcjonować samodzielnie, w tym poza czasokresami posiadania uprawnień do zasiłku rodzinnego na dany okres zasiłkowy. Są one wyraźnie uzależnione od prawa do pobierania zasiłku rodzinnego, a to oznacza, że nie mogą być przyznane, jeżeli nie zostało przyznane prawo do zasiłku rodzinnego. Dlatego, aby dodatek do zasiłku rodzinnego mógł zostać przyznany, musi zostać uprzednio nabyte uprawnienie do zasiłku rodzinnego. Zasiłek rodzinny ma byt samoistny, niezależny od dodatku, natomiast byt dowolnego dodatku do zasiłku rodzinnego jest bytem zależnym tj. pochodnym od bytu zasiłku rodzinnego. Akcesoryjność dodatku do zasiłku wynika z braku ich wyszczególnienia w art. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przeciwieństwie do świadczeń opiekuńczych, jakie wymienia par 2 pkt 2 tej ustawy (zob. K. Rokicka-Murszewska [w:] Świadczenia rodzinne. Komentarz, red. P. Rączka, Warszawa 2021, art. 8, oraz powołane tam orzecznictwo).

Idąc dalej zauważyć też należało, iż prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, a więc na okres zdefiniowany w ustawie w treści art. 3 pkt 10 u.ś.r. W myśl tego przepisu przez okres zasiłkowy należy rozumieć okres od dnia 1 listopada do dnia 31 października następnego roku kalendarzowego, na jaki ustala się prawo do świadczeń rodzinnych. Wyjątek wobec tej zasady stanowią wyłącznie świadczenia, o których mowa w art. 9, art. 14, art. 15, art. 15a, art. 15b, art. 16, art. 17 i art. 17c, o czym stanowi z kolei art. 24 ust. 1 u.ś.r. (np. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego). Przepis ten zawiera następującą treść : Prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, z wyjątkiem świadczeń, o których mowa w art. 9, art. 14, art. 15, art. 15a, art. 15b, art. 16, art. 17 i art. 17c.

Przepis, na który powołuje się skarżąca strona w postaci art. 24 ust. 2a u.ś.r. musi być odczytywany łącznie z wcześniej przytoczonymi unormowaniami ustawy, co oznacza że złożenie wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności, przed rozpoczęciem określonego w decyzji okresu zasiłkowego, nie będzie skutkować przesunięciem czasokresu prawa do dodatku rodzinnego na dzień przypadający przed rozpoczęciem okresu zasiłkowego dla zasiłku rodzinnego. Tej oceny nie zmienia fakt przysługiwania prawa do zasiłku rodzinnego na poprzedni okres zasiłkowy, bowiem dodatki do zasiłku rodzinnego z racji swego akcesoryjnego charakteru zależą od istnienia prawa do zasiłku rodzinnego, który zgodnie z wyraźną treścią art. 24 ust. 1 u.ś.r. ustala się na ściśle określony w decyzji okres zasiłkowy. Innymi słowy, jeżeli okres zasiłkowy w chwili rozstrzygania o dodatku, dla zasiłku rodzinnego już upłynął, to nie można za ten okres przyznawać dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, jak również żadnego innego dodatku przewidzianego w art. 8 u.ś.r. Upływ czasu, na jaki przyznano uprzednio zasiłek rodzinny uniemożliwia organowi pozytywne rozstrzyganie o dodatku, co wynika z wyraźnego uzależnienia dodatku od istnienia prawa do zasiłku.

Z tej przyczyny zasiłek rodzinny ustala się na okres, jaki zaprezentował Organ I instancji, co słusznie zaakceptowało w swej decyzji SKO stosując art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Ponieważ wnioskowany dodatek ma charakter akcesoryjny względem zasiłku rodzinnego, to nie można było jak chce tego skarżąca zastosować reguły ustalenia daty początkowej pobierania świadczenia w sposób określony w art. 24 ust. 2a u.ś.r. Tym samym, nie można było ustalić dla skarżącej daty początkowej uprawnienia do dodatku wcześniejszej niż okres zasiłkowy dla zasiłku rodzinnego, który rozpoczął się dnia 1 listopad 2021 r. Z tych powodów nie można było potwierdzić naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego bowiem Organy obu instancji właściwie ustaliły czasokres, na jaki przyznano skarżącej uprawnienia do świadczeń rodzinnych.

Sąd działając poza granicami zarzutów skargi nie dostrzegł w działaniach procesowych organów obu instancji jakichkolwiek powodów do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Decyzje wydane w toku postępowania, jako zgodne z przepisami procesowymi i materialnoprawnymi powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki.

Z wyłożonych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania przez WSA nie orzeczono z uwagi na art. 200 P.p.s.a.