Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 918/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Wywłaszczanie nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 124 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) WSA Łukasz Trochym Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2018 r. nr [...] 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz [...] z siedzibą w [...] kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni M. "[...]" z siedzibą w ., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] paź-dziernika 2018 r. nr [...] odmawiającą ustalenia odszkodowania za grunt położony w dzielnicy [...] przy ul. [...] oznaczony jako działki ewidencyjne o numerach: [...] ([...] m2), [...] ([...] m2), [...] ([...] m2), [...] ([...] m2), [...] ([...] m2), [...] ([...] m2), [...] ([...] m2).

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Spółdzielnia M. "[...]" wystąpiła do Urzędu Miasta W. o wydanie, na podstawie art. 98 ust. 3 w związku z art. 129 w związku z art. 4 ust. 9 b1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 65 ze zm.), decyzji ustalającej wysokość odszkodowania za przejęcie pod istniejącą drogę pu-bliczną ulicę [...] m.in. działek ewidencyjnych o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej pow. [...] m2. Po jego rozpatrzeniu Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] października 2018 r. odmówił ustalenia wnioskowanego odszkodowania. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie mógł wystąpić skutek wywłaszczenia określony w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. przejście prawa własności gruntu na rzecz gminy, ponieważ grunty te w żadnym dokumencie planistycznym o skutku erga omnes nie były przeznaczone na cel publiczny, tj. na wydzielenie gruntu pod drogę publiczną.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, Spółdzielnia wniosła odwołanie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez wydanie decyzji bez odniesienia się do wszystkich argumentów przedstawionych przez Spółkę, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez wszechstronnego zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez organ, że należy odmówić ustalenia odszkodowania w przedmiotowej sprawie oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 Konstytucji poprzez przyjęcie, że pomimo wywłaszczenia działek pod drogi publiczne nie przysługuje odszkodowanie; art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwą wykładnię, art. 98 ust. 3 w zw. z art. 129 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niezastosowanie i nieustalenie odszkodowania względem zgłoszonych działek, pomimo że etap cywilnoprawny został zakończony niepowodzeniem, art. 99 w związku z art. 93 oraz art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz § 7 i § 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie.

Rozpatrując odwołanie, Wojewoda stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy przywołał treść art. 98 ust. 1 i ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wyjaśnił, że Prezydent Miasta ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] "W.", oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. W wyniku niniejszego podziału powstały m.in. działki projektowane nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha i nr [...] o pow. [...] ha. Po połączeniu działek rozliczeniowych powstać miała działka projektowana nr [...] o pow. [...] ha, pod warunkiem ustanowienia, w przypadku zbycia którejkolwiek z wydzielanych podziałem działek projektowanych (z wyłączeniem projektowanych działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]) służebności przejścia i przejazdu zapewniającej dostęp do drogi publicznej dla projektowanych działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w sposób opisany w projekcie podziału. Projektowana działka nr [...] posiadać będzie dostęp do drogi publicznej ulicy [...], posiadającej kategorię drogi gminnej, poprzez służebność przejścia i przejazdu na projektowanych działkach: [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Zdaniem organu odwoławczego, aby można było mówić o skutku, jaki przewiduje art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, z decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości musi wynikać, że z nieruchomości zostały wydzielone działki pod drogi publiczne oraz że wydzielona działka pod drogę publiczną stała się własnością podmiotu publicznoprawnego. O charakterze działek wydzielonych pod drogi przesądza treść decyzji podziałowej, bo to na podstawie decyzji podziałowej określone działki gruntu przechodzą z mocy prawa na własność gminy i to za te działki przysługuje dotychczasowym właścicielom odszkodowanie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt. I OSK 2681/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt. I OSK 986/11). W ocenie Wojewody z treści decyzji Prezydenta z dnia [...] lutego 2016 r. wynika, że działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] zostały wydzielone jako drogi, ale nie o charakterze publicznym. Powyższe zostało potwierdzone w uzasadnieniu decyzji podziałowej poprzez wskazanie, że działki te zostały wydzielone pod poszerzenie ulicy [...] oraz poprzez wskazanie sposobu zapewnienia tym działkom dostępu do drogi publicznej - ul. [...]. Ponadto w treści tej decyzji wskazano, że projektowana działka nr [...] posiadać będzie dostęp do drogi publicznej - ul. [...], posiadającej kategorię drogi gminnej, poprzez służebność przejścia i przejazdu na projektowanych działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Tym samym organ jednoznacznie przesądził o braku ich charakteru publicznego. W związku z powyższym przesłanki wymienione w art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zostały spełnione. Podstawą wydania decyzji podziałowej był art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co oznacza, że decyzję podziałową wydano pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostaną ustanowione na rzecz nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], służebności przejścia i przejazdu na projektowanych działkach o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], co dowodzi, że nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis stanowi o przejściu na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego własności wydzielonej drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 2222 ze zm.). Oznacza to zarazem, że jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dojdzie do wydzielenia innych dróg, przejście ich na własność jednostek samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa może nastąpić wyłącznie na podstawie czynności cywilnoprawnej.

Organ odwoławczy podkreślił, że w odpowiednich księgach wieczystych przedmiotowych działek wpisana jest Spółdzielnia. Brak natomiast jest podmiotu publicznoprawnego - Miasta, jako nabywcy gruntów zajętych pod drogę publiczną na podstawie decyzji Prezydenta z dnia [...] lutego 2016 r. Równocześnie organ II instancji, odwołując się do orzecznictwa sądowego, uznał, że sam fakt ustanowienia na drodze służebności gruntowej wyklucza uznanie jej za drogę publiczną. Ponadto skoro z decyzji podziałowej nie wynika, że działka gruntu została wydzielona pod drogę publiczną, nie jest możliwe zastosowanie art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wojewoda podkreślił, że żadna ze stron nie kwestionowała decyzji podziałowej i nie składała odwołania co do przyjętego w decyzji podziałowej charakteru wydzielonych działek gruntu. Organ odszkodowawczy nie ma obecnie jakichkolwiek uprawnień, aby oceniać legalność dokonanego podziału.

Podsumowując, Wojewoda stanął na stanowisku, że skoro na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] jest ustanowiona służebność gruntowa przechodu i przejazdu i zgodnie z treścią ksiąg wieczystych prawo własności nadal przysługuje Spółdzielni, to należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpił skutek określony w art. 98 ust. 1. Wydzielenie przedmiotowych działek nie spowodowało naruszenia istoty prawa własności. Brak jest zatem przesłanki do ustalenia odszkodowania na podstawie art. 98 ust. 3 powołanej ustawy, który stanowi konsekwencję odjęcia prawa własności nieruchomości.

Na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła Spółdzielnia M. "[...]". W uzasadnieniu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów:

I - postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, czyli:

- art. 8, art. 11 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez wydanie decyzji bez odniesienia się do wszystkich argumentów przedstawionych przez skarżącego,

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji bez wszechstronnego zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia przez organ, że należy odmówić ustalenia odszkodowania w przedmiotowej sprawie,

II - prawa materialnego, czyli:

- art. 21 Konstytucji poprzez przyjęcie, że pomimo wywłaszczenia działek pod drogi publiczne, w ocenie organu nie przysługuje odszkodowanie,

- art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwą wykładnię i w efekcie przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie należy odmówić ustalenia odszkodowania za działki, których dotyczyło postępowanie,

- art. 98 ust. 3 w związku z art. 129 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich niezastosowanie i nieustalenie odszkodowania względem zgłoszonych działek, pomimo że etap cywilnoprawny został zakończony niepowodzeniem,

- art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w zw. z art. 93 u.g.n.) oraz art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie, pomimo że przepis art. 112 nie odnosi się do wywłaszczenia w trybie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (w zw. z powyższym organ wbrew brzmieniu art. 98 ust. 1 błędnie przyjął, że przesłankami zastosowania art. 98 ust. 1 są przesłanki z art. 112 ustawy o gospodarce nieruchomościami, tj. przeznaczenie działki w planie miejscowym na cele publiczne albo w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego), natomiast art. 99 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie znajdzie zastosowania do spornych działek, bo stanowią one część drogi publicznej,

- § 7 i § 10 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez ich niezastosowanie i w efekcie pominięcie, że zgodnie z legalną definicją częścią drogi publicznej jest (obok jezdni) także chodnik i pobocze, jak również pominięcie minimalnych wymogów, co do szerokości drogi publicznej (zgodnie z ww. rozporządzeniem min. szerokość wynosi 10 m, a jest ona spełniona wyłącznie w przypadku uwzględnienia także działek, których dotyczy niniejsze postępowanie, a które wg organu nie są częścią drogi publicznej, co prowadziłoby do stwierdzenia, że przedmiotowa droga publiczna de iure nie spełnia wymogów wynikających z przepisów prawa, aby mogła być drogą publiczną.

W uzasadnieniu skargi skarżąca Spółdzielnia przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. z 2020 r. Dz. U. poz. 65 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 98 tej ustawy działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis ten stosuje się także do nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek użytkownika wieczystego, z tym że prawo użytkowania wieczystego działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne wygasa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Właściwy organ składa wniosek o ujawnienie w księdze wieczystej praw gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa do działek gruntu wydzielonych pod drogi publiczne lub pod poszerzenie istniejących dróg publicznych. Podstawą wpisu tych praw do księgi wieczystej jest ostateczna decyzja zatwierdzająca podział. Za działki gruntu, o których mowa, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi.

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie. Art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jako dowolne należy więc traktować ustalenia faktyczne mogące znaleźć wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści. Sąd stoi na stanowisku, że niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Dlatego też prawidłowe ustalenie przez organ zaistniałego w sprawie stanu faktycznego jest elementem niezbędnym do dokonania prawidłowej oceny zasadności złożonego wniosku. Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nie wyjaśniło powstałych, istotnych dla rozpatrzenia sprawy wątpliwości, Sąd uznał, że organy rozpatrując sprawę, nie wyjaśniły jej dokładnie, nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy, nie zebrały i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na prawidłowe ustalenie:

- kto, kiedy i z czyich środków finansowych wybudował sporną drogę (ul. [...]), jakie były pierwotnie jej granice,

- kto i kiedy urządził na spornych działkach, jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy wydruków zdjęć, elementy pasa drogowego takie jak: chodniki, zatoki, pobocza, oświetlenie, itp.,

- kiedy i na jakiej podstawie prawnej skarżąca Spółdzielnia stała się właścicielem (użytkownikiem wieczystym) spornych działek,

- jakie były archiwalne zapisy ewidencji gruntów (sprzed zapewne sprzedaży) dotyczące własności i ewentualnie podmiotu władającego przedmiotowymi działkami oraz sporną ulicą,

- czy toczy się lub toczyło się, a jeśli tak, to czy i jak zostało zakończone postępowanie administracyjne w trybie na art. 73 ustawy z dnia 31 grudnia 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, o którym mowa na stronie 8 uzasadnienia decyzji organu I instancji oraz na str. 9 znajdującego się w aktach odwołania strony skarżącej oraz piśmie Kierownika Zespołu Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. znajdującego się w aktach sprawy,

- czy, a jeśli tak, to w której sprawie wykonywany był przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy lub opracowanie geodezyjne, o których mowa w piśmie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2019 r., piśmie organu I instancji z dnia [...] marca 2019 r. oraz piśmie Naczelnika Wydziału Nieruchomości dla Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2017 r. ( k-185 akt adm. organu I instancji).

Ponadto zwrócić należy uwagę, że w księdze wieczystej nr [...] dla działki nr [...] wskazano jako sposób korzystania "tp - grunty przeznaczone pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych" Tymczasem z wydruku mapy w skali 1:250 z nałożonym aktualnym zdjęciem lotniczym (serwis mapa.um. [...].pl) wynika, że działka ta znajduje się w całości w obrębie istniejącego pasa drogowego (na skrzyżowaniu dróg). Także z pisma Kierownika Zespołu Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2018 r. znajdującego się w aktach sprawy wynika, że sporne działki znajdują się w obrębie ulicy [...] we władaniu Gminy.

Zdaniem Sądu bez jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie zajętości przedmiotowych działek pod drogi publiczne nie sposób ocenić zasadności zgłaszanych przez skarżącą Spółdzielnię roszczeń odszkodowawczych. Z analizy historycznych zdjęć lotniczych (dostępnych w powołanym wyżej serwisie Miasta) wynika, że co najmniej od 2005 r. nie zaszły istotne zmiany co do zajętości spornych nieruchomości pod infrastrukturę drogową. Tymczasem w decyzji podziałowej z dnia [...] lutego 2016 r. sporne działki są opisane jako projektowane działki wydzielane pod ewentualne poszerzenie ulicy [...], które posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej ulicy [...]. Taka sytuacja powoduje uzasadnione wątpliwości, czy wydane w sprawie decyzje uwzględniają rzeczywisty stan faktyczny dotyczący spornych działek. Ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie odniosły się w wydanych decyzjach do opisanych powyżej kwestii.

Oznacza to, że z nadesłanych do Sądu akt sprawy wynika, że w tych istotnych dla oceny prawidłowości wydania kwestionowanych decyzji kwestiach zachodzą poważne wątpliwości, które nie zostały w ogóle wyjaśnione w toku postępowania. Brak także dowodów na to, że organy prowadziły w tym kierunku postępowanie wyjaśniające. Tym samym z akt sprawy wynika, że przedmiotowa sprawa przed podjęciem rozstrzygnięcia nie została przez organ dostatecznie zbadana. Zdaniem Sądu orzekającego wyjaśnienie podniesionych wątpliwości było natomiast elementem niezbędnym do dokonania oceny prawidłowości wydanych decyzji. W tej sytuacji Sąd uznał, że organy nie poczyniły wszystkich niezbędnych ustaleń umożliwiających ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 i art. 107 § 3 oraz art. 138 § kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, mając na uwadze ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu, powinien zebrać i przeanalizować całość dostępnych dokumentów i ewentualnie przeprowadzić inne dowody, które pozwolą na właściwą ocenę zasadności wniosku skarżącej Spółki. W szczególności organ dołączy do akt sprawy: archiwalne wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów z daty zaliczenia ulicy [...] do kategorii dróg gminnych oraz aktualne wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów przedmiotowych działek, opracowanie geodezyjne, wykonane, jak wynika z pisma Naczelnika Wydziału Nieruchomości dla Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2017 r. (k-185 akt adm. organu I instancji), operat szacunkowy, jeśli wykonywany był w prowadzonym postępowaniu, metrykę ulicy [...], dokumenty potwierdzające tytuł prawny do przedmiotowych działek w dniu zaliczenia ulicy [...] do kategorii dróg gminnych.

Rozpatrując sprawę organ będzie miał również na względzie, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2891/17 drogi połączone z siecią dróg publicznych, które służą zarówno mieszkańcom wybudowanych osiedli, jak i ogółowi użytkowników, są drogami publicznymi. Dla oceny statusu prawnego nieruchomości wydzielonej pod drogę podstawowe znaczenie ma nie jej administracyjna kwalifikacja, ale zasady jej użytkowania oraz dostępność. Zatem drogi połączone z siecią dróg publicznych, a nieprzeznaczone do wyłącznego użytku mieszkańców zamkniętego osiedla, lecz ogólnodostępne, służące nieograniczonej liczbie potencjalnych użytkowników, należy zaliczyć do dróg publicznych. Nadto o ile sam podział nieruchomości jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to niedopuszczalna jest odmowa wywłaszczenia za odszkodowaniem nieruchomości przeznaczonych w wyniku tego podziału pod budowę ulicy, tylko z tego powodu, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dróg tych nie uwzględniono. W rozpatrywanej sprawie bezsporny jest status ulicy [...] jako drogi publicznej. Sporny jest jedynie fakt, czy ulica ta jest urządzona między innymi na przedmiotowych działkach i czy były one zajęte pod drogę publiczną już w chwili wydania decyzji podziałowej. Organ weźmie także pod uwagę wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłe w sprawach o sygn. akt: I OSK 1546/17 z dnia 5 kwietnia 2019 r., I OSK 907/15 z dnia 14 lutego 2017 r., I OSK 1365/12 z dnia 12 grudnia 2013 r. Ponadto organ zwróci także uwagę, że brak przyznania odszkodowania za pozbawienie własności na cele publiczne nie czyni zadość zasadzie określonej w art. 21 ust. 2 Konstytucji, zgodnie z którą wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy jest dokonywane na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem. Przepis ten odnosi się do skutków z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, którym jest pozbawienie własności, pomimo tego, że nie jest to typowe wywłaszczenie zdefiniowane w art. 112 ust. 2 tej ustawy. Oznacza to, że pozbawienie własności na cele publiczne, by było w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, nie może odbyć się bez słusznego odszkodowania wypłaconego w rozsądnym terminie. Poza tym nieuzasadniona odmowa przyznania odszkodowania może także naruszać przepis art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 20 marca 1952 r., który stanowi, że każda osoba fizyczna i prawna ma prawo do poszanowania swego mienia. Nikt nie może być pozbawiony swojej własności, chyba że w interesie publicznym i na warunkach przewidzianych przez ustawę oraz zgodnie z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego.

W tej sytuacji Sąd orzekający uznał za przedwczesne ocenianie i analizowanie zawartych w złożonej skardze zarzutów dotyczących naruszenie przepisów prawa materialnego. Bowiem bez prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w rozpatrywanej sprawie wymyka się spod kontroli Sądu możliwość dokonania oceny prawidłowości zastosowania przez organ konkretnej normy prawnej prawa materialnego.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.