Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 872/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2001 nr 145 poz 43  art. 2  ust. 3  art. 4  ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie (WE) Nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów  Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (sprawozdawca), Ewa Grochowska – Jung, Protokolant st. ref. Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Finansów decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], odmawiającą udostępnienia informacji publicznej Stowarzyszeniu [...].

Do wydania decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. strona zwróciła się do Ministra Finansów o udostępnienie odpisów wszystkich pism dotyczących opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT) działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi oraz pism dotyczących opodatkowania (zwolnienia od opodatkowania) podatkiem VAT usług świadczonych przez twórców i artystów, skierowanych w latach 2009 – 2011 przez Ministerstwo Finansów Rzeczypospolitej Polskiej do instytucji i organów Unii Europejskiej.

Minister Finansów decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], odmówił stronie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Podając motywy takiego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie dotyczy udostępniania wszelkiego typu informacji publicznych. Jak stanowi bowiem art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – dalej Ustawa), jej przepisy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących informacjami publicznymi. Pewne kategorie informacji publicznych posiadają specjalny tryb ich udostępniania, a w stosunku do innych – pomimo zachowywania przez nich charakteru informacji publicznej - dostęp może być wyłączony na mocy przepisów szczególnych, w tym również przepisów prawa wspólnotowego. Żądane przez Stronę dokumenty dotyczyły postępowania prowadzonego przez Komisję Europejską przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej dotyczące uchybienia zobowiązaniom wynikającym z art. 2 ust. 1 lit. "c" dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w zakresie braku zapewnienia, aby świadczone usługi związane z zarządzaniem prawami autorskimi podlegały odpowiedniemu opodatkowaniu dla celów VAT (naruszenie nr [...]). Postępowanie to zakończyło się w dniu [...] marca 2010 r. i do tego dnia nie była kierowana ze strony Ministerstwa Finansów do Komisji żadna korespondencja. Natomiast dostęp do pism sporządzonych po tej dacie – zdaniem Organu – był wyłączony na mocy przepisów rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (dalej: Rozporządzenie). Minister w swoim stanowisku wyraził przekonanie o relacji lex specialis – lex generalis tych przepisów do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z treści art. 4 ust. 1 i 2 Rozporządzenia wynika, że Instytucja (tu Komisja Europejska) odmawia udostępnienia dokumentów związanych z postępowaniem prowadzonym w trybie art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, powołując się m.in. na ochronę interesu publicznego, postępowania sądowego oraz ochronę celu kontroli, śledztwa i audytu. Stanowisko mówiące o nieudostępnianiu tego typu dokumentów zostało również utrwalone w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok Sądu Pierwszej I instancji z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie o sygn. akt T-191/99 Petrie i inni p-ko Komisji). Wobec powyższego Organ uznał za stosowne odmówić dostępu do żądanych informacji.

Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołując się na generalną i nadrzędną zasadę wyrażoną zarówno w prawie polskim, jak i w prawie Unii Europejskiej, którą jest publiczny dostęp do informacji, a w szczególności do informacji o procesie stanowienia i stosowania prawa, który to w systemie demokratycznym powinien być jak najbardziej jawny i otwarty. Zdaniem Strony, odstępstwa od tej zasady powinny być interpretowane wąsko, a korzystanie z nich powinno odbywać się jedynie w sytuacjach naprawdę wyjątkowych i wyraźnie uzasadnionych. Wobec powyższego podnoszone przez Organ argumenty o zastosowaniu art. 4 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia nie stanowią wystarczającego usprawiedliwienia do odmowy udostępnienia żądanych dokumentów.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku i podzielając zaprezentowaną w niej argumentację.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego:

– art. 1 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 Ustawy, poprzez wydanie przez Ministra Finansów decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w sytuacji braku jakichkolwiek przesłanek prawem przewidzianych do wydania decyzji odmownej;

– art. 4 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia, poprzez ich błędne zastosowanie, jako odnoszących się do udostępnienia żądanych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. o sygn.. akt II SA/Wa 181/12 uchylił obie decyzje Ministra Finansów, wskazując w uzasadnieniu, że do podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej dochodzi wówczas, gdy żądana informacja publiczna fizycznie istnieje i nie może zostać udostępniona z uwagi na ochronę dóbr objętych treścią art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jeśli podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie posiada żądanej przez wnioskodawcę informacji, gdyż ta w ogóle nie została wytworzona (fizycznie nie istnieje), winien jedynie pisemnie poinformować o tym zainteresowanego, nie wydając jednak w tym zakresie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, do czego w istocie doszło w niniejszej sprawie. Skoro bowiem informacji publicznej nie ma, to nie ma także podstaw, by odmawiać jej udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej. Dotyczy to okresu od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 18 marca 2010 r., w którym nie została wytworzona jakakolwiek korespondencja, będąca przedmiotem zainteresowania Stowarzyszenia.

Sąd wskazał też, że podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o alternatywny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej. W tym zakresie podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej również nie wydaje decyzji, wszak art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyłącza stosowanie jej przepisów w sytuacji, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do żądanych informacji publicznych w innym trybie. Oznacza to, że wyłączony jest tryb z ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy informacja publiczna, będąca przedmiotem zainteresowania wnioskodawcy, osiągalna jest w innym trybie. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej także jedynie pisemnie informuje wnioskodawcę, w jakim trybie może uzyskać do niej dostęp. Nie jest to natomiast powód do wydawania decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej. Jeśli – zdaniem organu – istnieje inny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej, to z istoty rzeczy nie może być on przyczyną odmowy udostępnienia informacji publicznej, a więc decyzji podejmowanej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż w takim przypadku przepisy te nie mają w ogóle zastosowania.

Niezależnie od powyższego, przyjmując, że Minister Finansów, odwołując się do przepisów ww. rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, odmówił Stowarzyszeniu udzielenia żądanej informacji publicznej, twierdząc, iż dokumenty związane z postępowaniem prowadzonym w trybie art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie mogą być udostępnione z uwagi na ochronę interesu publicznego, postępowania sądowego oraz ochronę celu kontroli, śledztwa i audytu, Sąd I instancji zauważył, że ww. rozporządzenie normuje tryb dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Zatem jego przepisy nie mogą stanowić podstawy dla odmownej decyzji Ministra Finansów. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Instytucje (Parlament Europejski, Rada i Komisja Europejska) odmówią udostępnienia dokumentów związanych z postępowaniem prowadzonym w trybie art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, powołując się m. in. na ochronę interesu publicznego, postępowania sądowego oraz ochronę celu kontroli, śledztwa i audytu. W ocenie WSA w Warszawie nie powinno budzić wątpliwości, że Minister Finansów nie jest Instytucją, w rozumieniu powyższego przepisu, toteż nie mógł on być przez niego stosowany jako podstawa prawna decyzji odmownej. Co więcej, skarżące Stowarzyszenie w swym wniosku z dnia [...] października 2011 r. zwróciło się o kopie wszystkich pism, jakie Ministerstwo Finansów skierowało w latach 2009 – 2011 do instytucji i organów Unii Europejskiej, dotyczących opodatkowania podatkiem od towarów i usług (VAT) działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi oraz pism dotyczących opodatkowania (zwolnienia od opodatkowania) podatkiem VAT usług świadczonych przez twórców i artystów. Stowarzyszeniu chodzi więc o dokumenty wytworzone przez Ministra Finansów, a nie o dokumenty pochodzące od Parlamentu Europejskiego, Rady czy Komisji. Tym samym wskazane przez organ przyczyny odmowy udzielenia informacji publicznej nie mogły, zdaniem Sądu I instancji, stanowić podstawy dla podjętych w sprawie decyzji.

Od powyższego wyroku Minister Finansów złożył skargę kasacyjną, podnosząc w niej zarzuty:

1) naruszenia prawa materialnego, tj:

a) art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Ustawy w zw. z art. 1 ust. 2 tej Ustawy oraz w zw. żart. 4 ust. 2 tiret trzecie i motywem 15 preambuły Rozporządzenia poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że przepisy te nie mają zastosowania w sprawie;

b) art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 pkt 3 Rozporządzenia oraz motywem 10 preambuły Rozporządzenia, poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dokumenty, o których mowa w tym przepisie obejmują wyłącznie dokumenty sporządzone przez Parlament, Radę i Komisję, a nie obejmują dokumentów sporządzonych przez Ministra Finansów jako odpowiedź na wystąpienie Komisji (i zawierających pośrednio stanowisko Komisji);

2) naruszenia przepisów postępowania, tj.:

a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez zawarcie w uzasadnieniu wyroku sprzecznych wyjaśnień i nie zawarcie (nadających się do wykonania) wskazań, co do dalszego postępowania przez organ;

b) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. p.p.s.a oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób nieodpowiadający wymogom wynikającym z przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., co wskazuje również na nienależyte wykonanie kontroli sądowej zaskarżonej decyzji w zakresie:

- oceny prawnej relacji, w jakiej regulacja wspólnotowa (rozporządzenie) pozostaje z ustawą;

- oceny prawnej, czy w odniesieniu do żądanej w niniejszej sprawie informacji publicznej istnieje inny niż określony w ustawie tryb dostępu oraz wskazania prawidłowego trybu jej udostępnienia (odmowy udostępnienia)

które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem nie pozwalają na pełne dokonanie instancyjnej oceny prawidłowości merytorycznej wydanego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r. o sygn. I OSK 1868/12, oddalił skargę kasacyjną uznając jednak, że ma ona częściowo usprawiedliwione podstawy. I tak NSA uznał argumentację organu dotyczącą naruszenia przez Sąd I instancji art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 pkt 3 oraz punktu 10 preambuły Rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił też poglądu Sądu I instancji co do charakteru dokumentów żądanych przez Stowarzyszenie i stwierdził, że dokumenty sporządzone przez Ministra Finansów na potrzeby postępowania prowadzonego przed Komisją Europejską przeciwko Polsce w trybie art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej są dokumentami instytucji unijnej i znajdują do nich zastosowanie przepisy rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. NSA, powołując się na przepis art. 2 ust. 3, wskazał, że dokumenty wytworzone przez Ministra Finansów na potrzeby prowadzonego przed komisją postępowania pozostają w gestii tej komisji, co oznacza, że Minister Finansów nie jest ich dysponentem i nie może ujawnić ich treści, choć jest mu ona znana z tego względu, że jest ich autorem.

Ponadto NSA uznał, że korespondencja znajdująca się w aktach Komisji Europejskiej prowadzącej postępowanie przedsporne przeciwko Polsce, dotycząca opodatkowania podatkiem od towarów i usług działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi oraz korespondencja dotycząca opodatkowania podatkiem VAT usług świadczonych przez twórców i artystów już z racji wskazanych powyżej przepisów nie mogła być udostępnione przez Ministra Finansów stronie skarżącej. NSA powołując się na art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1049/2001 wskazał, że w przepisie tym przewidziano wyjątki od prawa dostępu do dokumentów unijnych co oznacza, że, dokumenty dotyczące spraw finansowych, nie podlegają generalnej zasadzie jawności, gdyż ich ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do finansowej, pieniężnej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego. NSA uznał ten argument za drugi powód dla którego Minister Finansów miał podstawę do odmowy ujawnienia żądanych dokumentów.

Reasumując NSA stwierdził, że przepis art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U.UE.L.2010.271.20) stanowi lex specialis w stosunku do art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Za nieuzasadniony natomiast uznał NSA zarzut naruszenia art. 16 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr112 poz.1198 z póz zm.), zgodnie z którym odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji. Przez pojęcie "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia, ponieważ prawo do informacji jest na przykład ograniczone przepisami o informacji niejawnej oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 tej ustawy). Nie ma natomiast podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji w sytuacji, gdy organ żądanych informacji nie posiada. O tym fakcie organ powinien powiadomić wnioskodawcę pisemnie. Z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyraźnie wynika bowiem, w jakim zakresie może być wydana decyzja odmawiająca dostępu do informacji publicznej. NSA wskazał, że skoro w badanej spawie Minister Finansów nie wytworzył w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 18 marca 2010 r. żądanych przez stronę skarżącą dokumentów, to oznacza, że wydanie decyzji obejmującej cały wskazany we wniosku okres 2009 – 2011 r. nastąpiło odnośnie okresu od 31 stycznia 2009 do 18 marca 2010 r. bez podstawy prawnej, co obligowało Sąd I instancji do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Ministra Finansów jako wadliwej.

Wobec powyższego rozstrzygnięcia Minister Finansów wydał decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w której ponownie odmówił udzielenia informacji publicznej. Jednocześnie pismem z tej samej daty Minister Finansów poinformował wnioskodawcę, że od 1 stycznia 2009 r. do 18 marca 2010 r. organ nie wysyłał żadnej korespondencji do Komisji Europejskiej.

Powołując się zaś na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1868/12, organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w przedmiocie charakteru informacji żądanych przesz stronę, twierdząc, iż są to informacje publiczne, jednakże udostępnianie ich podlega regulacjom zawartym w przepisach szczególnych, którymi są w tym przypadku przepisy Rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U.UE.L.2010.271.20), w szczególności jego art. 4 ust. 1 i 2. Organ podkreślił przy tym ponownie, że art. 4 rozporządzenia 1049/2001 pozostaje w stosunku lex specialis do przepisów Ustawy, co zostało potwierdzone przez NSA we wskazanym wyżej wyroku z dnia 22 listopada 2012 r. Ponadto przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie zastosowania w niniejszej sprawie art. 2 ust. 3 Rozporządzenia, które to stanowisko sprowadzało się stwierdzenia, że dysponentem dokumentów wytworzonych na potrzeby postępowań prowadzonych przed Komisją Europejska jest sama Komisja i Minister Finansów nie może ich ujawnić.

Strona wniosła o uchylenie decyzji z [...] stycznia 2013 r. i o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podtrzymała przy tym argument, że generalną zasadą prawa polskiego oraz unijnego jest publiczny dostęp do informacji, a wszelkie regulacje odstępujące od tej zasady powinno być interpretowane wąsko i korzystanie z nich powinno odbywać się jedynie w sytuacjach naprawdę wyjątkowych i wyraźnie uzasadnionych. Powołała tu wyrok ETS (C-64/05 P Sweden v Commission [2007] ECR 1-11389) oraz wyrok z dnia 22 marca 2011 roku w sprawie T-233/09. Ponadto przedstawiła odmienną interpretację wyroku w sprawie T-191/99, akcentującego, iż ochrona interesu publicznego nie może powoływać się wyłącznie na możliwość wszczęcia procedury postępowania o naruszenie przepisów.

Strona zakwestionowała również możliwość zastosowania art. 4 Rozporządzenia, wskazując, że obecnie nie toczy się żadne postępowanie Komisji Europejskiej przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej w związku z pismami objętymi żądaniem Strony, a prowadzone wcześniej zostało zakończone w dniu [...] marca 2010 r. Ponadto Strona wskazała, że unijny legislator dopuszcza możliwość ujawnienia dokumentu (informacji publicznej) w sytuacji wystąpienia wyjątków, o których mowa w art. 4 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia, jeśli jest to uzasadnione interesem publicznym. Strona podniosła, że występuje w przedmiotowym postępowaniu jako reprezentant szerokiej grupy społecznej twórców i artystów a wnioskowane dokumenty są jej potrzebne w celu prawidłowego wywiązywania się ze sowich obowiązków organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi oraz pozwoliłyby zrozumieć dokładnie stanowisko państwa polskiego odnośnie opodatkowania (zwolnienia od opodatkowania) podatkiem VAT usług świadczonych przez twórców i artystów. Ponadto podniosła generalny interes publiczny, który należy wywodzić z brzmienia przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. oraz zasad ogólnych Unii Europejskiej przejawiający się w powszechności ponoszenia ciężarów publicznych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Finansów wydał w dniu [...] marca 2013 r. decyzję wskazaną na wstępie, w której podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, oraz odniósł się nowych zarzutów podniesionych przez stronę. W odpowiedzi na poruszenie kwestii braku prowadzenia w chwili obecnej postępowania przez Komisję Europejską wobec Rzeczypospolitej Polskiej, Minister przypomniał, że korespondencja kierowana do Komisji Europejskiej po zamknięciu postępowania zakończonego w dniu [...] marca 2010 r. traktowana jest jako nowa sprawa stanowiąca tzw. fazę przedsporną (pre-naruszenie postępowania), podczas której państwo ma możliwość przedstawienia argumentów na swoją obronę oraz po zastosowaniu się do wskazówek Komisji Europejskiej, polubownego zakończenia sprawy. Ponadto Minister podniósł, że obecnie rozpatrywana sprawa została wszczęta wnioskiem strony z dnia [...] października 2011 r. i być powinna rozpatrywana w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty [...] grudnia 2011 r. tj. zakończenia pierwszego postępowania. Powołał się przy tym na orzecznictwo NSA w postaci wyroku z dnia 12 stycznia 2010 r. sygn. akt. I OSK 1092/09. Ponadto, w odpowiedzi na przytoczone przez Stronę orzecznictwo organ wskazał, iż pkt 11 preambuły do rozporządzenia stanowi o konieczności ustanowienia wyjątków od dostępu do dokumentów instytucji w celu "ochrony swoich wewnętrznych konsultacji i rozważań tam, gdzie niezbędne jest chronienie ich możliwości wykonywania tych zadań". Nawet jeśli celem rozporządzenia jest zapewnienie możliwie największego prawa do publicznego dostępu do dokumentów instytucji, to jednak prawo to podlega, w świetle pkt 11 oraz w świetle systemu wyjątków przewidzianych w art. 4 tego rozporządzenia, pewnym ograniczeniom uzasadnionym względami publicznego lub prywatnego interesu (por. pkt 51 wyroku w sprawie C-139/07 P Komisja przeciwko Technische Glaswerke Ilmenu). Wobec powyższych argumentów organ uznał że przekonanie strony o tym, że rozporządzenia w żaden sposób nie ogranicza jej prawa do zwrócenia się na podstawie Ustawy o udostępnienie treści dokumentów, o które wnioskuje, jest błędne.

Odpowiadając na argument o konieczności ujawnienia żądanych dokumentów w oparciu o realizację obowiązków nałożonych na stronę Minister wyjaśnił, że wskazane cele może osiągnąć np. poprzez zwrócenie się o wydanie interpretacji indywidualnej. Ponadto interes określonej grupy społecznej – zdaniem Ministra – nie może być utożsamiany w niniejszej sprawie z interesem publicznym.

Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podniosła zarzuty naruszenia następujących przepisów prawa:

– art. 5 rozporządzenia, poprzez niezastosowania procedury konsultacji przewidzianej w tej regulacji, a która winna poprzedzać wydanie zaskarżonej decyzji;

– art. 7 k.p.a. - poprzez uznanie, że podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji winien być stan sprawy na dzień [...] grudnia 2011 roku tj. na dzień wydania decyzji nr [...], z pominięciem okoliczności faktycznych, które nastąpiły po tej dacie, i które miały istotne znaczenie dla oceny prawnej zgłoszonego wniosku,

– art. 107 k.p.a. w związku z art. 140 k.p.a. poprzez pominięcie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji art. 5 Rozporządzenia, oraz poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których Minister Finansów nie zrealizował dyspozycji art. 5 Rozporządzenia;

– art. 16 ust. 2 pkt 2 Ustawy w związku z art. 107 §2 k.p.a. - poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący przedstawił swoje zdanie na temat oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w wyroku z dnia 22 listopada 2012 r., uznając, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 5 rozporządzenia. Skarżący wskazał, że do dokumentów żądanych w postępowaniu administracyjnym można zastosować powyższy przepis, a w konsekwencji Minister Finansów powinien albo zwrócić się do Komisji celem konsultacji możliwości udostępnienia dokumentów, albo przekazać wniosek Komisji, albo też wykazać ponad wszelką wątpliwość, że żądane dokumenty nie podlegają ujawnieniu. Organ nie zwracał się do Komisji Europejskiej ani nie przekazał jej wniosku skarżącego, a to oznacza, że nie wykazał, że dokumenty nie podlegają ujawnieniu. Ponadto nie powołał również art. 5 rozporządzenia wśród podstaw prawnych rozstrzygnięcia. To zaś stanowi – zdaniem strony skarżącej – naruszenie przepisów art. 7, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponadto Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem Ministra Finansów, jakoby sprawę należało rozpatrywać w oparciu o stan faktyczny i prawny z daty [...] grudnia 2011 r. Powołał się przy tym na przywołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2010 roku, sygn. akt I OSK 1092/09 wskazujący, że "w razie gdy w toku instancji organ odwoławczy uchylił i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji oraz organ odwoławczy ustala aktualny stan faktyczny sprawy". Podniósł, iż w chwili obecnej nie toczy się żadne postępowanie, które obejmowałoby swoim zakresem pisma żądane przez skarżącego, wobec czego Minister Finansów nie miał więc powodu, by odmówić ich udostępnienia.

Ponadto skarżący podniósł naruszenie art. 16 ust. 2 pow. ustawy poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Na zakończenie zaś skarżący ponownie powołał się na argumenty dotyczące nadrzędności zasady publicznego dostępu do informacji oraz występowania w sprawie interesu publicznego przemawiającego za ujawnieniem treści żądanych dokumentów, podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Odnosząc się do argumentu organu, iż cele swojej działalności może osiągnąć w drodze skierowania wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego skarżący podniósł, że sam fakt możliwości zwrócenia się z takim wnioskiem nie może blokować prawa do udostępnienia informacji publicznej, a dodatkowo wskazuje, że czym innym jest interpretacja prawa, a czym innym wiedza o okolicznościach jego powstawania.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu niezastosowania w sprawie art. 5 rozporządzenia organ poinformował, że żądane we wniosku dokumenty powstały w wyniku prowadzenia przez Komisję Europejską postępowania w zakresie kontroli przestrzegania prawa wspólnotowego. W tego typu sprawach wytworzyła się stała praktyka Komisji Europejskiej polegająca na odmowie udostępniania dokumentów powstałych w toku prowadzonych przez tę instytucję postępowań. Wobec powyższego Minister Finansów uznał, że nie było zasadne zwracanie się do Komisji celem konsultacji, o której mowa w art. 5 rozporządzenia. Wskazał ponadto, że ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ani Naczelny Sąd Administracyjny nie zarzucił Ministrowi braku przeprowadzenia konsultacji, ani takiej konsultacji nie nakazał w wyrokach, pomimo, iż miały one świadomość, że nie była ona przeprowadzana, co wynikało z akt administracyjnych. Ponadto sposób argumentowania zawarty w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego utwierdza Ministra w przekonaniu, że słusznie przyjął, iż żądane we wniosku dokumenty nie podlegają ujawnieniu w związku z zastosowaniem przepisów rozporządzenia. Skarżący, zdaniem organu jest błędnie przekonany o konieczności przeprowadzenia konsultacji z Komisją Europejską.

Odpowiadając na zarzut błędnego przyjęcia daty [...] grudnia 2011 r. jako daty stanu sprawy będącej podstawą do wydania rozstrzygnięcia, Minister podnosi, iż przy wydawaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. oparł się na wskazówkach zawartych w wyroku NSA z dnia 12 stycznia 2010 r. sygn. akt. I OSK 1092/09, w którym NSA wskazał, że ,,[w] razie gdy została zaskarżona decyzja do sądu administracyjnego, Sąd uchylił decyzję to sprawa wraca do rozpoznania według stanu faktycznego w dniu wydania decyzji ostatecznej. W wyniku uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny, nie powstaje nowa sprawa, a organ ma obowiązek rozpoznać sprawę według stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej (...)". Ponadto – zdaniem organu – Naczelny Sąd Administracyjny wydając wyrok w sprawie I OSK 1868/12 miał pełny obraz stanu faktycznego sprawy, ponieważ na rozprawie weryfikował zarówno termin, w jakim było prowadzone przez Komisję Europejską postępowanie przedsporne przeciwko Polsce jak też fakt jego zamknięcia przez Komisję Europejską.

Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ponownie rozpoznając sprawę organ ponownie powołał się na fakt, iż przedmiotowa kwestia nie była podnoszona przez sądy obu instancji w trakcie sądowej kontroli orzeczenia. Jednocześnie wskazał nazwiska osób zajmujących stanowisko w przedmiotowym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Przystępując do rozpatrzenia niniejszej sprawy przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 22 listopada 2012 r. o sygn. I OSK 1868/12, wprawdzie oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn.. akt II SA/Wa 181/12 z dnia 5 kwietnia 2012 r., uchylającego decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2011 r. oraz decyzję ją poprzedzająca, w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w zakresie żądanym wnioskiem z dnia [...] października 2011 r. jednakże uznał, że skarga kasacyjna ma częściowo usprawiedliwione podstawy. Za nieuzasadniony uznał natomiast NSA zarzut naruszenia art. 16 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr112 poz.1198 z póz zm.), wskazując, że z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyraźnie wynika, w jakim zakresie może być wydana decyzja odmawiająca dostępu do informacji publicznej i uznając, że w badanej spawie Minister Finansów nie wytworzył w okresie od dnia 1 stycznia 2009r. do dnia 18 marca 2010r. żądanych przez stronę skarżącą dokumentów, a to oznacza, że wydanie decyzji obejmującej cały wskazany we wniosku okres 2009 – 2011 r. nastąpiło odnośnie okresu od 31 stycznia 2009 do 18 marca 2010 r. bez podstawy prawnej, co obligowało Sąd I instancji do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Ministra Finansów jako wadliwej. Oznacza to zatem, że w pozostałym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podzielił poglądy zawarte w uzasadnieniach decyzji Ministra Finansów, odmawiających stronie skarżącej udostępnienia żądanych informacji. W tej sytuacji oznacza to również, że rozpoznając skargę na decyzje wydane przez Ministra Finansów, po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jego wcześniejszych decyzji, przy rozpoznaniu zarzutów niniejszej skargi istotne jest uwzględnienie treści art.190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny".

Użyte w ww. art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć wąsko, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie, a także organ administracji, nie mogą zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny, niż wynikający z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi lub skargi kasacyjnej. W ponownym postępowaniu sąd I instancji nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego. Odstępstwo od tej zasady dotyczyć może tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego. Gdy w trakcie ponownego rozpoznania okaże się bowiem, że inny jest stan faktyczny będący podstawą orzekania (np. nie został dostatecznie wyjaśniony bądź jest odmienny od przyjętego przez Naczelny Sąd Administracyjny), sąd I instancji nie jest wówczas związany wyrażoną poprzednio oceną, ponieważ do nowoustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez sąd II instancji (por: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98 - OSNAP 1999, nr 15, poz. 486; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2009 r., II FSK 1064/08; z dnia 14 grudnia 2005 r., II OSK 342/05; z dnia 4 września 2007 r., I FSK 1130/06).

Drugi z przypadków utraty mocy wiążącej wykładni prawa wyrażonej w wyroku sądu II instancji, to podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przed ponownym rozpoznaniem sprawy przez sąd I instancji, któremu sprawa została przekazana - uchwały, w której wyrażona zostanie odmienna wykładnia prawa od przyjętej w wyroku wydanym w tej sprawie w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej. W takim przypadku moc wiążącą będzie miała wykładnia wynikająca z uchwały (art. 269 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., I FPS 1/08).

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z żadną z wymienionych wyżej sytuacji, oprócz tej, że decyzja Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r. i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] stycznia 2013 r., odmawiająca udostępnienia żądanej przez skarżącego informacji publicznej, nie objęła już swoim zakresem żądanych informacji za okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 18 marca 2010 r., bowiem odnośnie do tego okresu organ poinformował skarżącego pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., że we wskazanym okresie organ nie wysyłał żadnych dokumentów do Unii Europejskiej, wypełniając w ten sposób zalecenia zawarte zarówno w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt II SA/Wa 181/12, powtórzone następnie we wskazanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę podkreślić należy, że zmianie nie uległ stan faktyczny sprawy, mimo iż Minister Finansów ponownie rozpoznawał sprawę wydając zaskarżone obecnie do Sądu decyzje.

Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku o sygn.. akt I OSK 1868/12 uznał zarówno argumentację organu zawartą w jego decyzjach, jak następnie powtórzoną w skardze kasacyjnej odnośnie art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 pkt 3 oraz punktu 10 preambuły rozporządzenia jak i nie podzielił też poglądu Sądu I instancji co do charakteru dokumentów żądanych przez Stowarzyszenie. Stwierdził bowiem, że dokumenty sporządzone przez Ministra Finansów na potrzeby postępowania prowadzonego przed Komisją Europejską przeciwko Polsce w trybie art. 258 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej są dokumentami instytucji unijnej i znajdują do nich zastosowanie przepisy rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Wskazał, że zgodnie z art.19 tego rozporządzenia wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. NSA powołał przepis art. 2 ust. 3, zgodnie z którym niniejsze rozporządzenie odnosi się do wszelkich dokumentów przechowywanych przez instytucje unijne, tj. dokumentów sporządzanych lub otrzymywanych przez nie i pozostających w ich posiadaniu, na wszystkich obszarach działalności Unii Europejskiej. Uznał zatem, że dokumenty wytworzone przez Ministra Finansów na potrzeby prowadzonego przed komisją postępowania pozostają w gestii tej komisji, co oznacza, że Minister Finansów nie jest ich dysponentem i nie może ujawnić ich treści, choć jest mu ona znana z tego względu, że jest ich autorem. NSA wskazał, że taka konkluzja wynika nie tylko z cytowanego powyżej art. 2 ust. 3 ale także z punkt 10 preambuły do rozporządzenia, który stanowi, że dla zapewnienia większej przejrzystości w pracach instytucji dostęp do dokumentów powinien być udzielany przez Parlament Europejski, Radę i Komisję nie tylko w przypadku dokumentów sporządzanych przez instytucje, lecz również dokumentów przez nie otrzymywanych. NSA uznał też, że korespondencja znajdująca się w aktach Komisji Europejskiej prowadzącej postępowanie przedsporne przeciwko Polsce dotycząca opodatkowania podatkiem od towarów i usług działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i pokrewnymi oraz korespondencja dotycząca opodatkowania podatkiem VAT usług świadczonych przez twórców i artystów już z racji wskazanych powyżej przepisów nie mogła być udostępniona przez Ministra Finansów stronie skarżącej. NSA wskazał, że w art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1049/2001 przewidziano wyjątki od prawa dostępu do dokumentów unijnych. Przepis ten bowiem stanowi, że instytucja odmówi dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do: bezpieczeństwa publicznego, kwestii obronnych i wojskowych, stosunków międzynarodowych, finansowej, monetarnej czy ekonomicznej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela, jak wynika to z cytowanego powyżej art. 4 ust. 1 rozporządzenia, dokumenty dotyczące spraw finansowych, nie podlegają generalnej zasadzie jawności, gdyż ich ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do finansowej, pieniężnej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego. Zatem jest to drugi powód dla którego Minister Finansów miał podstawę do odmowy ujawnienia żądanych dokumentów. Oznacza to zatem, że NSA uznał, że przepis art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U.UE.L.2010.271.20) stanowi lex specialis w stosunku do art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Tak więc badając obecnie zaskarżoną decyzję i biorąc pod uwagę pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony we wskazanym wyżej wyroku, decyzja Ministra Finansów oraz decyzja ją poprzedzająca są decyzjami prawidłowymi. Organ zasadnie bowiem odmówił udostępnienia skarżącemu stowarzyszeniu żądanej przez niego informacji publicznej, uznając, po pierwsze, że nie jest jej dysponentem bowiem dokumenty wytworzone przez Ministra Finansów na potrzeby prowadzonego przed komisją postępowania pozostają w gestii tej komisji, co oznacza, że Minister Finansów nie jest ich dysponentem i nie może ujawniać ich treści, choć jest mu znana z tego względu, że jest ich autorem. Po drugie zaś, dokumenty dotyczące spraw finansowych, a o takie dokumenty niewątpliwie chodzi, jak wynika z cytowanego wyżej art. 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego nie podlegają generalnej zasadzie jawności, gdyż ich ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do finansowej, pieniężnej polityki Wspólnoty lub państwa członkowskiego.

Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej, w tym naruszenia art. 5 rozporządzenia, poprzez niezastosowania procedury konsultacji przewidzianej w tej regulacji, a która winna poprzedzać wydanie zaskarżonej decyzji to wskazać należy, że Sąd nie podziela tego zarzutu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 5 rozporządzenia 1049/2001 Parlamentu Europejskiego, w przypadku gdy państwo członkowskie otrzyma wniosek dotyczący pochodzącego od instytucji dokumentu będącego w jego posiadaniu, państwo członkowskie konsultuje się z zainteresowaną instytucją w celu podjęcia decyzji, która nie zagrozi realizacji celów niniejszego rozporządzenia, chyba że nie ma wątpliwości, że dokument ten podlega lub nie podlega ujawnieniu. Tak więc rozpoznając ten zarzut pod kątem ewentualnego naruszenia art. 5 stwierdzić należ, że w przepisie tym jest mowa o dokumencie pochodzącym od instytucji nie zaś dokumencie otrzymanym przez instytucję (art. 2 ust. 3 rozporządzenia, który rozróżnia te dokumenty). Niewątpliwe jest zaś, że skarżące stowarzyszenie żądało dokumentów przekazanych przez Ministra Finansów do Komisji Europejskiej, nie zaś dokumentów otrzymanych z Komisji Europejskiej. Ponadto, nawet jeżeli by przyjąć, że właśnie o takie dokumenty skarżący występował, to zgodnie z art. 4 pow. rozporządzenia nie ma wątpliwości, że nie podlegają one ujawnieniu bowiem nie podlegają udostępnieniu nie tylko ze względu na fakt ochrony postępowania sądowego (art. 4 ust. 2 rozporządzenia), ale jak przesądził Naczelny Sąd Administracyjny, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela żądane materiały dotyczą ochrony interesu publicznego w odniesieniu do polityki finansowej wspólnoty lub państwa członkowskiego, niezależnie od tego, czy żądane materiały dotyczą sprawy objętej sporem czy też nie.

W tej sytuacji poza sporem pozostaje kolejny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia przez art. 7 kpa, poprzez uznanie, że podstawą rozstrzygnięcia przez organ zaskarżonej decyzji winien być stan sprawy na dzień [...] grudnia 2011 roku tj. na dzień wydania decyzji nr [...], z pominięciem okoliczności faktycznych, które nastąpiły po tej dacie, i które miały istotne znaczenie dla oceny prawnej zgłoszonego wniosku. Uznanie bowiem, że żądane we wniosku dokumenty dotyczą polityki finansowej wspólnoty lub państwa członkowskiego, powoduje, że fakt ewentualnego braku sporu nie zmienia charakteru żądanych przez skarżące stowarzyszenie dokumentów.

Sąd natomiast podziela zarzut strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 107 §2 k.p.a. - poprzez pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej, uznając jednak, że jest to naruszenie przepisów postępowania, które nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c ppsa).

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.