Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 592/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2019-03-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia [...] lutego 2019 r. w sprawie ze skargi K. H. na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w B.– rejon ulic [...] p o s t a n a w i a odrzucić wniosek


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia [...] lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku:

1. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej to jest § 67 pkt 4 lit. "q" i "r" i części graficznej w zakresie dotyczącym linii rozgraniczających

w odniesieniu do działki o numerze geodezyjnym [...];

2. stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały dotyczącej załącznika numer

2d to jest wzornika zabudowy bojarskiej TYP D w zakresie obowiązku zachowania kąta nachylenia połaci dachowych na działce o numerze geodezyjnym [...];

3. w pozostałym zakresie skargę oddalił;

4. zasądził od Rady Miejskiej B. na rzecz skarżącego kwotę 287 zł tytułem zwrotu części kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ten wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 12 marca 2019 r.

W dniu 13 marca 2019 r. skarżący złożył wniosek o uzupełnienie tego wyroku w zakresie:

1. stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały dotyczącej stosowania "wzornika zabudowy bojarskiej TYP D" odnośnie wysokości dachu w niższej części budynku (90-110 cm), z uwagi na ograniczenie w jego projektowaniu wynikające z tej precyzyjnie określonej wysokości, które to ograniczenie występuje w dalszym ciągu pomimo uchylenia obowiązku stosowania określonych kątów połaci dachowych (długość przyprostokątnej, która jest na rysunku określona miarą 90-110 cm również powinna zostać usunięta z rysunku, ponieważ wymiar ten stanowi ograniczenie do wykonania pkt 2 wyroku);

2. stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały dotyczącej stosowania "wzornika zabudowy bojarskiej TYP D" odnośnie obowiązku zachowania proponowanego we wzorniku układu okien z uwagi na fakt, że przy projektowaniu budynku część pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi zostałaby pozbawiona okien - co w konsekwencji doprowadzi do naruszenia obowiązujących przepisów technicznych (nieuzupełnienie wyroku w tym zakresie ponownie uniemożliwi techniczne wykonanie pkt 2 wyroku);

3. stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały odnośnie stosowania "wzornika zabudowy bojarskiej TYP D" w zakresie wyglądu elewacji frontowych i elewacji bocznych nowego budynku, ponieważ nie jest dookreślone, które to propozycje wyglądu winny być stosowane w pierwszej kolejności, a w związku z oczywistą różnicą w wyglądzie proponowanych elewacji nie jest możliwe zrealizowane zamierzenia inwestycyjnego uwzględniającego wszystkie rysunki z tego wzornika (nieuzupełnienie wyroku w tym zakresie skutkować będzie koniecznością stosowania wszystkich rysunków elewacji jednocześnie, co jest niemożliwe do zrealizowania);

4. stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej to jest w § 6 pkt 6g - w całości z uwagi na jego oczywistą sprzeczność z "wzornikiem zabudowy bojarskiej TYP D", co jest oczywistą konsekwencją pkt 2 wyroku, ponieważ pomimo uchylenia obowiązku stosowania określonych kątów połaci dachowych część tekstowa planu w dalszym ciągu uniemożliwia zaprojektowanie dachu "kopertowego", ponieważ zapis planu mówi o konieczności stosowania dachów dwuspadowych, nie zakłada się żadnych wyjątków, co czyni wyrok niewykonalny;

5. stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części tekstowej to jest w § 55 ust. 8 pkt 1 w całości z uwagi na brak możliwości lokalizacji budynku w sposób wskazany w załączniku nr 2, ponieważ sposób lokalizacji budynku przedstawiony na wzorniku jest niezgodny z warunkami technicznymi oraz ustawą o drogach publicznych, co czyni niemożliwym do zaprojektowania i wykonania, pomimo korzystnego rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 wyroku.

W piśmie procesowym z dnia 18 marca 2019 r. skarżący podniósł, że złożony przez niego wniosek o uzupełnienie wyroku w żadnym punkcie nie dotyczy zmiany merytorycznej wyroku, a jedynie jego uszczegółowienia, w taki sposób aby możliwe było jego realne wykonanie przez zaprojektowanie budynku według wzornika typu "D". Bez uzupełnienia wyroku we wnioskowanym zakresie będzie on "martwym wyrokiem", tj. takim który w rzeczywistości nie wywołuje żadnych skutków pranych, gdyż jego zakres z punktu widzenia praw geometrii nic nie zmienia w kwestii problemu z zaprojektowaniem budynku przy zastosowaniu wszystkich wytycznych zawartych we wzorniku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Stosownie do art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Z powyższej regulacji wynika, że możliwość uzupełnienia orzeczenia sądu dotyczy dwóch przypadków. Po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, a po drugie jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy czym wskazać należy, że sytuacja kiedy sąd nie orzekł o całości skargi zachodzi wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą lub też orzekł co do części rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wniosek o uzupełnienie może być także zgłoszony, jeżeli sąd nie zamieścił w postanowieniu dodatkowego orzeczenia, które według przepisów powinien zamieścić z urzędu. Instytucja uzupełnienia wyroku może zatem dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii.

W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości zachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku, gdyż wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 12 marca 2019 r., a wniosek o uzupełnienie wyroku został złożony w dniu 13 marca 2019 r.

W ocenie Sądu wniosek jest jednak niedopuszczalny, albowiem sformułowana sentencja wyroku w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości świadczy o tym, że wydany w sprawie wyrok spełnia wymagania o których mowa w art. 157 P.p.s.a. Po pierwsze określa zakres rozstrzygnięcia Sądu. A mianowicie w pkt 1 i 2 wyroku uwzględniono skargę w części a w pkt 3 w pozostałym zakresie skargę oddalono. Nie można mieć zatem wątpliwości, że Sąd orzekł o całości skargi. Tym bardziej, że przedmiotem zaskarżenia był tylko jeden konkretny akt w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W wyroku zamieszczono także dodatkowe orzeczenia, które według przepisów ustawy powinno był zamieszczone w wyroku z urzędu. A mianowicie w pkt 4 wyroku zasądzono od organu na rzecz skarżącego zwrot części kosztów postępowania sądowego.

Wniosek skarżącego nazwany "uzupełnieniem wyroku" zmierza w istocie do zmiany treści wyroku, poprzez dodanie merytorycznego rozstrzygnięcia uwzględniającego dalsze żądania skarżącego zawarte w pięciu punktach wniosku, co nie było intencją składu orzekającego ferującego wyrok. Przesłanką wniosku o uzupełnienie wyroku z art. 157 § 1 p.p.s.a. jest brak orzeczenia, przez Sąd, o całości skargi. W niniejszym przypadku ta przesłanka nie występuje, bowiem Sąd stwierdził w punkcie 3 wyroku, że "w pozostałym zakresie skargę oddala".

Zatem Sąd nie pominął w sentencji wyroku żadnej części rozstrzygnięcia. Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku trafia w próżnię, nie spełniając formalnie podstawowej przesłanki do jego uzupełninia.

Merytoryczne kwestie podniesione we wniosku przez skarżącego mogą być jedynie przedmiotem ewentualnej skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze wniosek o uzupełnienie wyroku należało odrzucić na podstawie art. 157 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.