Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 846/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 147  par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Beata Stefańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Łabowa z dnia 25 września 2014 r. nr XLV/324/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łabowa z wyłączeniem obszaru Popradzkiego Parku Krajobrazowego w sołectwie Łabowa stwierdza nieważność § 6 ust. 4 pkt 2, ust. 5 i ust. 6 zaskarżonej uchwały, a także jej załączników graficznych nr 2 i 3 w zakresie w jakim wyznaczają linię zabudowy od drogi wewnętrznej .


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski działając na podstawie art. 91 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r poz. 446 ze zm. ) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XLV/324/2014 Rady Gminy Łabowa z dnia 25 września 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Łabowa z wyłączeniem obszaru Popradzkiego Parku Krajobrazowego w sołectwie Łabowa, domagając się stwierdzenia nieważności w zakresie § 6 ust 4 pkt 2 , ust 5 i ust 6 części tekstowej uchwały.

W odniesieniu do trybu sporządzenia planu miejscowego strona skarżąca nie stwierdziła naruszenia prawa. Jednakże zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania aktu planistycznego, wynikających z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Strona skarżąca wskazuje, że zgodnie z § 6 ust 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały przy realizacji budynków obowiązuje dla planów nr 2 i nr 3 zachowanie linii zabudowy w odległości nie mniejszej niż 4,50 od granicy działek dróg wewnętrznych. Równocześnie w § 6 ust 5 uchwały dopuszczono zmniejszenie odległości wskazanych w ust 4 pkt 1 i pkt 2 za zgodą zarządzających drogą. Jak wynika dalej z § 6 ust 6 przedmiotowej uchwały do terenów objętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego nr 2 i nr 3 stanowiącymi załącznik do uchwały dojazd stanowią drogi wewnętrzne.

Skarżący Wojewoda podnosi, że drogi wewnętrzne nie są drogami publicznymi, w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r poz. 1440 ze zm) . Przeciwnie treść art. 8 ust 1 ustawy wskazuje jednoznacznie na definicję drogi wewnętrznej, która stanowi kategorię przeciwstawną do drogi publicznej. Zgodnie z art. 7 tej ustawy do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Ustalona w § 6 ust 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały linia zabudowy w odległości nie mniejszej niż 4,50 m jednoznacznie wskazuje na odległość od drogi wewnętrznej. Nie ustalono zresztą symbolu drogi w planie miejscowym i nie opisano jej jako drogi publicznej. Tymczasem art. 43 ust 1 przywołanej ustawy o drogach publicznych określa minimalne odległości usytuowania obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni jedynie w odniesieniu do dróg publicznych. Od dróg gminnych poza terenami zabudowanymi odległość ta wynosi minimum 15 metrów, a na terenach zabudowanych 6 metrów. W art. 43 ust 2 ustawy o drogach publicznych przewidziano możliwość upoważnienia zarządców dróg do wyrażenia zgody na zmniejszenie tej odległości w szczególnie uzasadnionych przypadkach.

Zdaniem skarżącego Wojewody niedopuszczalne są zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczające zmniejszenie odległości linii zabudowy za zgodą zarządcy drogi wewnętrznej. Drogi wewnętrzne, jako drogi niepubliczne nie mają zarządcy drogi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych a właściciel działki obejmującej drogę wewnętrzną nie może dowolnie kształtować ( zmieniać) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dopuszczenie dla zarządcy drogi wewnętrznej prawa w zakresie wyrażenia zgody na zmniejszenie odległości linii zabudowy wykracza poza kompetencje rady gminy.

Zgodnie z zapisem § 6 ust 4 pkt 2 tekstu zaskarżonej uchwały ustalono w planie miejscowym nieprzekraczalne linie zabudowy dla dróg wewnętrznych, co stanowi jednakże wyłącznie ustalenie planistyczne, nie wynikające z jakichkolwiek przepisów prawa. W ocenie skarżącego pozostawienie nieuprawnionym podmiotom możliwości ingerencji w ustalenia planu ( po jego uchwaleniu) poprzez zmianę tego ustalenia w zależności od stanowiska " zarządcy drogi " narusza zarówno zasadę poprawnej legislacji jak również przepisy prawa dotyczące sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślono, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowo – administracyjnym (np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 czerwca 2013 r – sygn. akt II SA/GL 1527/12) nieprawidłowe ustalenie przebiegu linii zabudowy narusza zasady sporządzania planu miejscowego stosownie do art. 28 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pociągać musi za sobą nieważność uchwały rady gminy.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Łabowa wniosła o jej oddalenie w całości.

Na wstępie zarzucono, że wskazana w skardze podstawa prawna jej złożenia to jest art. 91 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2016 r poz. 446 z póżn. zm.) została błędnie przywołana, gdyż przepis ten nie ma zastosowania.

Zdaniem organu ustalenie § 6 ust 4 pkt 2 , ust 5 i ust 6 zaskarżonej uchwały nie narusza porządku prawnego, bowiem nie zachodzi sprzeczność pomiędzy tym ustaleniem planu a art. 1 , art. 2 , art. 19 ust 2 i art. 43 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych ( t.j. Dz. U. z 2015 r poz. 450 z póżn. zm.) Tereny objęte zmianą planu uwidocznione na rysunku planu stanowiącym załącznik Nr 2 i 3 do uchwały położone są przy drogach wewnętrznych w rozumieniu przepisów art. 8 ust 1 ustawy o drogach publicznych. Drogi te stanowią jednocześnie " drogi " według urzędowej ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w Nowym Sączu i stanowią ważne drogi wewnętrzne osiedlowe. Drogi te są własnością Gminy Łabowa, dla których Sąd Rejonowy w Nowym Sączu prowadzi KW Nr NS1S/00068581/3 i Gmina jest jej zarządcą, fakt ten upoważnia zarządcę drogi wewnętrznej do regulacji odległości zabudowy od drogi wewnętrznej zgodnie z powołanymi przepisami ( art. 8 ust 1 ustawy o drogach publicznych). Korygowanie linii zabudowy nie zostało, zatem powierzone dowolnemu podmiotowi, bowiem jest on jednoznacznie określony – Gmina Łabowa. Droga wewnętrzna posiada ustawowego zarządcę, z tym że pojęcie zarządcy nie jest w tym przypadku oparte na przepisach ustawy o drogach publicznych, lecz wynika z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami i ustawy o ewidencji gruntów. Ustalenia planu nie dotyczą zdaniem organu pojęcia "zarządcy drogi" w rozumieniu art. 19 ust 2 ustawy o drogach publicznych a w rozumieniu art. 8 ust 1 tej ustawy. Tak rozumianemu zarządcy drogi nie można odmówić prawa do regulacji odległości zabudowy od zarządzanej przez niego drogi. Mając na uwadze obowiązujące warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki w zakresie odległości, regulacja taka może praktycznie dotyczyć przesunięć linii zabudowy o 1-2 m, bez żadnego istotnego wpływu na ład przestrzenny. Żaden podmiot ( w tym wypadku właściciel) nie może być pozbawiony prawa do regulacji usytuowania zabudowy także z przesłanek i przepisów innych niż ustawa o drogach publicznych np. ze względów widokowych, ochrony dróg wewnętrznych przed obudową. Zdaniem organu żadne zasady sporządzania planu miejscowego nie zostały naruszone. Stosownie do art. 3 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym " kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy", a do takich zadań należy również uprawnienie zarządcy dróg będących własnością Gminy, w tym kształtowanie zabudowy przy tych drogach. Zdaniem organu zaskarżenie § 6 ust 6 uchwały w całości nie jest zasadne, bowiem ustalenie to dotyczy zasad obsługi komunikacyjnej terenu wynikające z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy uznać, że złożona skarga Wojewody Małopolskiego zasługuje na uwzględnienie.

Skarga została wniesiona na podstawie art. 93 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 446) ( a nie jak błędnie wskazano art. 91 ust 1) . Stosownie do tego przepisu : Po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Podniesione zarzuty skargi dotyczą istotnej wadliwości zasad uchwalania planu i skutków jego postanowień dla obszaru objętego regulacją planu.

Tryb podjętej uchwały planistycznej nie budzi zastrzeżeń. Uchwałą Nr XXVIII/204/2013 Rady Gminy Łabowa z dnia 21 lutego 2013 r przystąpiono do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Łabowa z wyłączeniem obszaru Popradzkiego Parku Krajobrazowego w sołectwie Łabowa. O czym ogłoszono i obwieszczono. Projekt zmiany planu uzyskał stosowne opinie i uzgodnienia. Projekt zmiany planu został wyłożony do publicznego wglądu, następnie przeprowadzono dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie rozwiązaniami. Uchwała Nr XLV/324/14 podjęta została na Sesji Gminy Łabowa w dniu 25 września 2014 r.

Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) władztwa planistycznego.

Przede wszystkim wskazać należy, że wprowadzenie uchwałą planistyczną jakichkolwiek ograniczeń w prawie własności czy zabudowy wymaga stosownego uzasadnienia z punktu widzenia celu społecznego, jakiemu służy.

W rozpoznawanej sprawie Rada Gminy Łabowa ani w trakcie trwania postępowania sadowoadministracyjnego ani w trakcie procedury planistycznej w przekonywujący i racjonalny sposób nie uzasadniła potrzeby zastosowania regulacji planu miejscowego o jakiej mowa w § 6 ust 4 pkt 2, ust 5 i ust 6 części tekstowej uchwały i również jej załączników graficznych nr 2 i 3 w zakresie, w jakim wyznaczają linię zabudowy od drogi wewnętrznej.

W tym miejscu zasadnym jest przytoczenie prezentowanego w judykaturze i orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie poglądu, który w całości akceptuje i podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, zgodnie z którym: władztwo planistyczne nie może być traktowane jako nieumotywowana przekonywująco ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ingerencja ta jest możliwa, ale musi też uwzględniać proporcjonalnie wyważony interes publiczny z uprawnieniami właścicielskimi. Wymaga to, więc od gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia interesu indywidualnego i publicznego oraz uzasadnienia prawidłowości przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowości i słuszności (por. wyrok NSA z dnia 28 marca 2014r. sygn. akt I OSK 518/13 publ. CBOSA i wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1128/14 ).

Trafne są zarzuty skargi dotyczące niezgodności § 6 ust 4 pkt 2 , ust 5 i ust 6 części tekstowej uchwały z przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Zaskarżonym § 6 ust 4 pkt 2 uchwały postanowiono, że przy realizacji budynków obowiązuje dla planów nr 2 i nr 3 zachowanie linii zabudowy w odległości nie mniejszej niż 4,50 od granicy działek dróg wewnętrznych. Równocześnie w § 6 ust 5 uchwały dopuszczono zmniejszenie odległości wskazanych w ust 4 pkt 1 i pkt 2 za zgodą zarządzających drogami. Jak dalej postanowiono w § 6 ust 6 uchwały dojazd do terenu objętego planem 1 z drogi publicznej klasy D oznaczonej symbolem "KDD " na warunkach określonych przez zarządcę drogi, natomiast do planów nr 2 i nr 3 z dróg wewnętrznych.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2016 r poz. 1440 ze zm) drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1. drogi krajowe; 2. drogi wojewódzkie; 3. drogi powiatowe; 4. drogi gminne (art. 2 ust 1).

Drogi wewnętrzne nie są drogami publicznymi, w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych. Treść art. 8 ust 1 ustawy stanowi jednoznacznie o definicji drogi wewnętrznej, która jest kategorią przeciwstawną do drogi publicznej. Stosownie do jego postanowień – drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Zgodnie natomiast z art. 7 tej ustawy do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych.

Ustalona w § 6 ust 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały linia zabudowy w odległości nie mniejszej niż 4,50 m od granicy działek dróg wewnętrznych jednoznacznie wskazuje na odległość od drogi wewnętrznej. W zaskarżonym planie miejscowym (części tekstowej i graficznej) nie ustalono symbolu drogi i nie opisano jej, jako droga publiczna. Tymczasem art. 43 ust 1 ustawy o drogach publicznych określa minimalne odległości usytuowania obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni jedynie w odniesieniu do dróg publicznych. Od dróg gminnych poza terenami zabudowanymi odległość ta wynosi minimum 15 metrów, a na terenach zabudowanych 6 metrów. W art. 43 ust 2 ustawy o drogach publicznych przewidziano że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust 1 lp. 3 tabeli , w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 może nastąpić wyłącznie za zgoda zarządcy drogi , wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust 3 stosuje się odpowiednio.

Trafnie skarżący Wojewoda Małopolski wskazuje, że niedopuszczalne są zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczające zmniejszenie odległości linii zabudowy za zgodą zarządcy drogi wewnętrznej. Drogi wewnętrzne, jako drogi niepubliczne nie mają zarządcy drogi w rozumieniu ustawy o drogach publicznych a właściciel działki obejmującej drogę wewnętrzną nie może dowolnie kształtować (zmieniać) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadanie zarządcy drogi wewnętrznej prawa w zakresie wyrażenia zgody na zmniejszenie odległości linii zabudowy wykracza poza kompetencje rady gminy.

Zgodnie z zapisem § 6 ust 4 pkt 2 tekstu zaskarżonej uchwały ustalono w planie miejscowym nieprzekraczalne linie zabudowy dla dróg wewnętrznych, co stanowi ustalenie planistyczne, które nie wynika bezpośrednio z jakichkolwiek przepisów prawa. Pozostawienie nieuprawnionym podmiotom możliwości ingerencji w ustalenia planu ( po jego uchwaleniu) poprzez zmianę tego ustalenia w zależności od stanowiska " zarządcy drogi " narusza zarówno zasadę poprawnej legislacji jak również przepisy prawa dotyczące sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, a naruszenie to ma charakter istotny. Przepisy ustawy o planowaniu przestrzennym statuują zasadę domniemania kompetencji gminy w zakresie władczego przeznaczania i określania warunków do zagospodarowania terenów ( art. 3 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W tym zakresie władztwo to jest samodzielne, bowiem są to kompetencje przekazane przez ustawodawcę gminie, poza wyjątkami określonymi ustawą.

Samo określenie przez prawodawcę miejscowego odległości linii zabudowy od granicy działek wewnętrznych, (jeśli jest racjonalnie uzasadnione) mieści się w kompetencji dopuszczalnego władztwa planistycznego, jednak powiązanie tego z możliwością zmiany odległości (jej zmniejszenia) " za zgodą zarządzających drogami" powoduje, że nieokreślony zewnętrzny podmiot – każdoczesny właściciel działki stanowiącej drogę wewnętrzna może dowolnie kształtować ( zmieniać) ustalenia planu miejscowego. To, że aktualnie właścicielem drogi wewnętrznej jest Gmina Łabowa nie znaczy, że będzie ona nim w przyszłości, bowiem prawo własności jest majątkowym prawem zbywalnym. Takie sformułowanie § 6 ust 4 pkt 2 i ust 5 części tekstowej zaskarżonej uchwały powoduje potrzebę wyeliminowania ich w całości, tak by zachować spójność pozostałych postanowień planu.

Nie znajduje również żadnego uzasadnienia treść § 6 ust 6 części tekstowej uchwały, bowiem jest oczywista a przez to zbędna, gdyż wszelki dojazd do jakiegokolwiek terenu odbywać się może albo z drogi publicznej albo drogi wewnętrznej, co powinno wynikać z części graficznej planu. Warunki dojazdu muszą wynikać z obowiązujących przepisów prawa.

W myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały

Te wykazane sprzeczności nie pozostawiają wątpliwości, co do konieczności częściowego stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały Nr XLV/324/2014 Rady Gminy Łabowa z dnia 25 września 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Łabowa z wyłączeniem obszaru Popradzkiego Parku Krajobrazowego w sołectwie Łabowa w postaci jej § 6 ust 4 pkt 2, ust 5 i ust 6 części tekstowej uchwały, zgodnie z żądaniem skargi i również jej załączników graficznych nr 2 i 3 w zakresie, w jakim wyznaczają linię zabudowy od drogi wewnętrznej.

Sąd wyeliminował z obrotu prawnego te zapisy części tekstowej uchwały zmieniającej, które są niezgodne z zasadami sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego w szczególności zasadą poprawnej legislacji oraz zawartości aktu planistycznego, a pozwalały na pozostawienie nieokreślonemu podmiotowi (każdoczesnemu właścicielowi drogi wewnętrznej) możliwości dowolnego kształtowania (zmiany) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wydane rozstrzygnięcie nie pozostawia wątpliwości, co do zakresu stwierdzonej nieważności aktu prawa miejscowego, a nadto – zważywszy że nieprawidłowe postanowienia dotyczą zarówno części tekstowej, jak i części graficznej uchwały (wyznaczenia linii zabudowy od drogi wewnętrznej) – stwierdzenie nieważności § 6 ust 4 pkt 2 , ust 5 i ust 6 części tekstowej uchwały (zgodnie z żądaniem skargi ) dotyczyć musiało również dodatkowo jej załączników graficznych nr 2 i 3 w zakresie w jakim wyznaczono linię zabudowy od drogi wewnętrznej. Nie można było, bowiem dopuścić do powstania sprzeczności między tymi obowiązującymi integralnymi częściami planu.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 147 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.