Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1361/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 66  ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2017 r. sprawy ze skargi K. O. na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]maja 2016 r., nr [...],[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: [...]WINB), po rozpoznaniu odwołania K. O., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej jako: PINB) z dnia [...]stycznia 2016 r., nr [...], nakazującej współwłaścicielom lokalu nr [...]w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym przy ul. [...]w [...]tj.: K. O., J. O. i B. O. usunięcie stwierdzonego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa w stanie technicznym drzwi balkonowych lokalu nr [...], poprzez montaż portfenetry o wysokości balustrady mierzonej do wierzchu poręczy min. 1,10 m z maksymalnym prześwitem lub wymiarem otworu pomiędzy elementami wypełnienia balustrady 0,12 m, tak aby spełniała wymogi § 298 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła K. O. (dalej jako: skarżąca).

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym;

Zawiadomieniem z [...]września 2015 r. B. C., współwłaścicielka nieruchomości położonej przy ul. [...]w [...], zgłosiła, że w lokalu nr [...], w miejsce okna, zamontowano dwuskrzydłowe drzwi balkonowe bez widocznych zabezpieczeń zewnętrznych.

W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych przez PINB w dniu [...]listopada 2015 r. ustalono, że w ścianie frontowej budynku w lokalu nr [...]dokonano wymiany stolarki okiennej w 2001 r. Osadzono dwa okna i jedne drzwi balkonowe. Drzwi balkonowe nie posiadają barierki ochronnej zabezpieczającej otwór drzwi balkonowych przed wypadnięciem użytkownika. Brak dokumentów świadczących o zamianie otworu okiennego na otwór drzwi balkonowych. Nie przedstawiono dokumentów aprobaty organu architektoniczno-budowlanego. K. O. oświadczyła, że drzwi balkonowe zostały wymienione w 2001 r. w miejscu występowania innych drzwi balkonowych, a jednocześnie wyjaśniła, że od 1975 r. były drzwi balkonowe bez balustrady. Lokal od 2011 r. jest nieużytkowany.

Decyzją z dnia [...]stycznia 2016 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], działając na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustayw z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, nakazał współwłaścicielom lokalu nr [...]w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym przy ul. [...]w [...]tj. K. O., J. O. i B. O. usunięcie stwierdzonego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa w stanie technicznym drzwi balkonowych lokalu nr [...], poprzez montaż portfenetry o wysokości balustrady mierzonej do wierzchu poręczy min. 1,10 m z maksymalnym prześwitem lub wymiarem otworu pomiędzy elementami wypełnienia balustrady 0,12 m, tak aby spełniała wymogi § 298 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Odwołanie od ww. decyzji PINB z [...]stycznia 2016 r. złożyła K. O..

Decyzją z dnia [...]maja 2016 r., nr [...],[...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]z [...]stycznia 2016 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż konstrukcja stanowiącego podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z określonych w nim przesłanek, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

W ocenie [...]WINB, zasadnie organ powiatowy nakazał montaż portfenetry zabezpieczającej okno balkonowe przed niewłaściwym jego użytkowaniem, ograniczającym możliwość utraty zdrowia lub życia. Umożliwi to doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem i usunie potencjalne zagrożenie, o którym mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy dodał, iż argumenty przedstawione przez skarżącą nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji. Fakt nieużytkowania drzwi balkonowych nie zwalnia bowiem właściciela obiektu od obowiązku wynikającego z art. 61 Prawa budowlanego.

Skargę na decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2016 r. złożyła K. O., wnosząc o jej uchylenie w całości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia [...]września 2016 r., w uzupełnieniu skargi skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 kpa poprzez niewskazanie wszystkich adresatów decyzji,

2) błędne, niepełne oraz wprowadzające w błąd wskazanie podstawy prawnej, na podstawie której została wydana decyzja, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w art. 8 kpa,

3) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez dowolne i arbitralne uznanie, że na podstawie zebranego materiału dowodowego można wywieść, iż zachodzą podstawy do nakazania montażu portfenetry, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego w żadnym wypadku nie można wywnioskować, że lokal ani obiekt budowlany, w którym lokal jest położony może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, a tym samym nie zachodzą przesłanki określone przepisem art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego,

4) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, a tym samym niewykazanie przez organ, czy faktycznie drzwi balkonowe są używane oraz w jaki sposób jak również czy ich używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi,

5) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niezbadanie całego materiału dowodowego, w szczególności niewzięcie pod uwagę, że niezamontowanie portfenetry w niezamieszkanym lokalu nie może skutkować zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi,

6) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez niewzięcie pod uwagę i brak odniesienia się do adnotacji pracownika organu I instancji przeprowadzającego oględziny, znajdującej się na drugiej stronie protokołu nr [...]oględzin robót budowlanych lub obiektu budowlanego, który w odpowiedzi na pytanie w protokole "Czy istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia (jakie)?" zanotował: "Brak balustrady blokującej tzw. portfenetry może spowodować niebezpieczeństwo dla osób korzystających z lokalu nr [...]oraz niewzięcie pod uwagę, że z lokalu nie korzysta nikt od roku 2011,

7) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a) niepełne uzasadnienie faktyczne decyzji przejawiające się niewskazaniem i nierozpatrzeniem wszystkich faktów oraz nieodniesieniem się przez organ do wszystkich twierdzeń skarżącej podniesionych w toku postępowania a także brakiem konkretnego wskazania, w jaki sposób organ ustalił, że spełniły się przesłanki określone w art 66 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego,

b) niepełne uzasadnienie prawne przejawiające się niewłaściwym wskazaniem podstawy prawnej, na podstawie której wydano decyzję, brakiem precyzyjnego wskazania, w jaki sposób została naruszona norma prawna, mająca być podstawą prawną rozstrzygnięcia zawartego w decyzji,

8) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art 66 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że spełnione zostały przesłanki pozwalające na stwierdzenie, że lokal lub obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi i tym samym nakazanie Skarżącej montażu portfenetry,

9) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. wydanie rozstrzygnięcia decyzji na nieistniejącej podstawie prawnej lub niewłaściwe zastosowanie art 66 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie współwłaścicielom lokalu usunięcia stwierdzonego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa wstanie technicznym drzwi balkonowych, a ponadto zaprzeczenie idei art 66 ust. 1 Prawa budowlanego,

10) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 33 § 4 kpa poprzez wezwanie skarżącej do wykazania umocowania do reprezentowania J. O. i B. O., podczas gdy z okoliczności sprawy oraz odwołania wynika, że skarżąca działała w imieniu swoich dzieci (a więc członków najbliższej rodziny), a nie zachodziły żadne wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia do występowania skarżącej w ich imieniu, a sprawę można uznać za sprawę mniejszej wagi.

Pismami procesowymi z [...]kwietnia 2017 r. i [...]czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał twierdzenia i wnioski zawarte w uzupełnieniu skargi z [...]września 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), dalej "ppsa", Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć tylko jeden podniesiony w niej zarzut okazał się zasadny.

W rozpoznawanej sprawie Sąd kontrolował decyzję wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290, ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym".

Powołany przepis określa przypadki, w których organ nadzoru budowlanego powinien nakazać właścicielowi lub użytkownikowi, w formie decyzji, doprowadzenie niewłaściwie użytkowanego obiektu budowlanego do odpowiedniego stanu technicznego. Stosownie bowiem do art. 61 Prawa budowlanego, obowiązek utrzymywania i użytkowania obiektu zgodnie z zasadami wiedzy technicznej i przepisami techniczno - budowlanymi ciąży na właścicielu lub zarządcy. Zasada ta ma również zastosowanie w przypadku nakazania wykonania stosownych czynności zabezpieczających w oparciu o przepis art. 66 Prawa budowlanego, który był podstawą decyzji organów obu instancji. W przypadku zaś gdy obiekt jest przedmiotem współwłasności, a współwłaściciele nie dokonali tzw. podziału quod usum (wyodrębnienie samodzielnych części obiektu do użytkowania przez poszczególnych współwłaścicieli) obowiązek nałożony na podstawie art. 66 Prawa budowlanego ciąży na wszystkich współwłaścicielach. W konsekwencji, wszyscy współwłaściciele obiektu powinni brać udział w postępowaniu i zostać wskazani w decyzji jako zobowiązani do wykonania tego obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2233/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok NSA OZ we Wrocławiu z dnia 14 maja 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2096/95, publik. Prok. i Pr. 1997/6/45 oraz wyrok NSA OZ w Warszawie z dnia 24 stycznia 2002 r., sygn. akt IV SA 472/00, publik. Wspólnota 2002/8/51). Powołany pogląd sąd w składzie orzekającym w całości podziela.

Z powyższego wynika, iż adresatami decyzji zobowiązującej do usunięcia zagrożenia w stanie technicznym obiektu powinni być wszyscy jego współwłaściciele. Wydając zatem decyzję w tym przedmiocie obowiązkiem organu jest bezsporne ustalenie kręgu wszystkich współwłaścicieli obiektu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, podnieść trzeba, iż adresatami kwestionowanej decyzji organ powiatowy uczynił K. O., J. O. i B. O.wskazując, iż te trzy osoby są współwłaścicielami lokalu nr [...]. Organ powiatowy nie wyjaśnił jednak, na jakiej podstawie uznał wskazane wyżej osoby za współwłaścicieli lokalu nr [...]. Podstawa taka (np. odpis z księgi wieczystej) nie wynika również z akt sprawy. W aktach sprawy znajduje się natomiast protokół oględzin nr [...]z dnia [...]listopada 2015 r., w którym w rubryce "Inwestor/właściciel/użytkownik" wskazano pięciu współwłaścicieli (w różnych częściach) przedmiotowego lokalu: K. O., J. O., B. O., M. P. i D. O.. Ponadto, na rozprawie w dniu [...]lipca 2017 r., odpowiadając na pytanie Sądu, skarżąca oświadczyła, iż na dzień [...]maja 2016 r. właścicielami lokalu nr [...]według wpisu w księdze wieczystej byli jej teściowie: Z. i E. P., którzy jednak zmarli w latach 90-tych, a po nich dziedziczyli K. i D. O..

Zgodnie z utrwaloną w kodeksie postępowania administracyjnego regułą, organ administracji publicznej obowiązany jest podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 kpa). W szczególności, organy obu instancji zobligowane są do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i art. 80 kpa). Tylko ustalone w takich warunkach fakty mogą stanowić materiał dowodowy będący podstawą faktyczną, niezbędną do wydania i uzasadnienia decyzji administracyjnej (art. 107 § 1 i 3 kpa).

W rozpoznawanej sprawie, wbrew powołanym regułom, organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie adresatami spornej decyzji uczynił K. O., J. O. i B. O.. Powyższe uchybienie organu stanowi, w ocenie Sądu, naruszenie powołanych przepisów postępowania administracyjnego mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak bowiem wskazano powyżej, adresatami decyzji zobowiązującej do usunięcia zagrożenia w stanie technicznym obiektu powinni być wszyscy jego współwłaściciele. Wobec powyższego, konieczne stało się uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na zasadzie art. 145 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania wyrażone w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności, organ ustali, z zachowaniem reguł określonych w kpa, prawidłowy krąg adresatów decyzji zobowiązującej do usunięcia zagrożenia w stanie technicznym obiektu, a następnie wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa.

Na uwzględnienie nie zasługiwały natomiast pozostałe zarzuty skargi.

I tak, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut nieuczynienia adresatami decyzji właściciela albo zarządcy budynku położonego przy ul. [...]lub wszystkich właścicieli lokali znajdujących się w tym budynku. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać trzeba, że o tym na kogo zostaną nałożone obowiązki wynikające z art. 66 Prawa budowlanego decyduje charakter tych obowiązków, to jest kwestia czy dotyczą one nieruchomości wspólnej, o której stanowi art. 3 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1892), czy też dotyczą lokali, a więc tych części budynku i urządzeń, które służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. W niniejszej sprawie, jak wynika z osnowy decyzji organu powiatowego, nakazane prace budowlane w postaci montażu portfenetry dotyczą drzwi balkonowych znajdujących się w lokalu nr [...]w budynku przy ul. [...]w [...]. Prace te dotyczą zatem tych części budynku i urządzeń, które służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu.

Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Stosownie do powołanego przepisu, w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania Powołana decyzja stanowi zatem konsekwencję ciążącego na zarządcy oraz właścicielu obiektu budowlanego obowiązku wynikającego z art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego, którym jest utrzymywanie i użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2, a więc użytkowanie w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywanie w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Wydając zatem decyzje w trybie art. 66 Prawa budowlanego, organy nie tworzą dla właściciela czy zarządcy obiektu budowlanego nowych obowiązków, a jedynie konkretyzują obowiązki wynikające wprost z przepisów prawa, których realizację podmioty te zaniedbały. Ponadto, jak prawidłowo wskazał organ nadzoru budowlanego, decyzje wydawane w oparciu o art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego mają charakter związany, bowiem organ nadzoru budowlanego po ustaleniu wystąpienia którejkolwiek z przesłanek określonych w powyższym przepisie jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Obowiązek wykonania nałożonych robót budowlanych ma przy tym jedynie charakter naprawczy, a sam ich rodzaj oraz zakres zależy od rodzaju stwierdzonych nieprawidłowości.

Mając powyższe na uwadze, organy obu instancji prawidłowo uznały, że w odniesieniu do lokalu nr [...]w budynku przy ul. [...]w [...]zaszły podstawy do wydania, w trybie art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, nakazu usunięcia zagrożenia życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa w stanie technicznym drzwi balkonowych w przedmiotowym lokalu poprzez montaż nakazanego zabezpieczenia zgodnego z wymogami § 298 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 kwietnia 2002 r. Postępowanie przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego potwierdza, że niezabezpieczony otwór drzwi balkonowych może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi. Ustalenie to wynika z przeprowadzonych przez organ oględzin przedmiotowej nieruchomości z [...]listopada 2015 r., gdzie stwierdzono, iż drzwi balkonowe nie posiadają barierki ochronnej zabezpieczającej ich otwór przed wypadnięciem użytkownika. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza zatem, że stan techniczny przedmiotowych drzwi balkonowych może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, co wypełnia przesłankę do wydania decyzji w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Przy tym, bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy pozostają podnoszone w skardze okoliczności nieużytkowania lokalu nr [...]od 2011 r. oraz zamknięcia na klucz drzwi balkonowych. Podkreślić trzeba, że dopóki przedmiotowy lokal istnieje, to na jego właścicielu (współwłaścicielach) ciążą obowiązki określone w rozdziale 6 Prawa budowlanego zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". W szczególności, na właścicielu ciąży wynikający z art. 61 Prawa budowlanego obowiązek dotyczący utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym. Sam fakt stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa w stanie technicznym drzwi balkonowych, co nastąpiło w trakcie oględzin z [...]listopada 2015 r., obliguje organy nadzoru budowlanego do podjęcia stosownych działań, w tym wydania decyzji określającej zakres niezbędnych do wykonania robót budowlanych. Innymi słowy mówiąc, zasada z pkt 1 powołanego przepisu dotyczy sytuacji gdy obiekt budowlany samym swoim istnieniem (swoją istotą, warunkami technicznymi) powoduje opisane zagrożenie. Taka zaś sytuacja ma miejsce w omawianej sprawie, gdzie niezabezpieczone drzwi balkonowe nie spełniają wymogów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 kwietnia 2002 r.

Ponadto, wbrew stanowisku skarżącej, działania organu nadzoru budowlanego wynikające z art. 66 Prawa budowlanego, mające na celu zapewnienie bezpieczeństwa użytkowania i utrzymania obiektu w należytym stanie technicznym nie mogą być warunkowane i zależne od ewentualnych zamiarów właściciela (współwłaścicieli) lokalu. Oczywistym jest, że to właściciel lokalu decyduje o jego przeznaczeniu czy użytkowaniu. W sytuacji jednak gdy podmioty te nie realizują wynikających z przepisów prawa obowiązków, gdy zaniechano działań polegających na utrzymaniu substancji lokalu w należytym stanie technicznym, to obowiązkiem organu administracyjnego jest wydanie nakazu, który ma służyć doprowadzeniu tej substancji do stanu technicznego nie zagrażającego życiu lub zdrowi ludzi. Nie jest więc rolą organu działającego w trybie art. 66 ustawy badanie planów właściciela danego obiektu i uzależnianie rodzaju robót od tego, czy właściciel ten jest nimi zainteresowany. Zaistnienie bowiem którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego obliguje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej usunięcie nieprawidłowości.

Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut niewskazania właściwej podstawy prawnej przez organ odwoławczy. Wprawdzie organ odwoławczy omyłkowo w zaskarżonej decyzji przywołał pkt 3 art. 66 ust. 1, to jednak omyłka ta nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy. Z treści decyzji organu I instancji oraz dalszego uzasadnienia decyzji organu II instancji jednoznacznie bowiem wynika, iż podstawa prawną wydanych w sprawie rozstrzygnięć jest art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Z podanych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2016 r., Dz. U. poz. 718, ze zm.), orzekł jak w sentencji.