Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 318/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1, art. 86 ust. 1 i ust. 13
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 168
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Bącal (sprawozdawca), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Sędzia WSA (del.) Maja Chodacka, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 grudnia 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 1105/14 w sprawie ze skargi Gminy C. [...] na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. nr ITPP2/443-237/14/PS w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną. 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz Gminy C. [...] kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 9 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1105/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę Gminy C. (dalej "Gmina") na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 16 maja 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących budowę i utrzymanie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej i uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną.

We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Gmina wskazała, że jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym; odpowiada za zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków; w związku z tym ponosi wydatki inwestycyjne związane z budową, rozbudową i modernizacją infrastruktury w zakresie wodociągów i kanalizacji sanitarnej. W latach 2010-2011 Gmina zrealizowała dwie inwestycje polegające na budowie kanalizacji sanitarnej, a poniesione w związku z tym wydatki zostały udokumentowane fakturami wystawianymi na Gminę jako nabywcę. Ze względu na utrwaloną w Gminie praktykę zarządzania majątkiem wodno-kanalizacyjnym infrastruktura powstała w wyniku realizacji ww. inwestycji została przez Gminę nieodpłatnie przekazana na rzecz jej zakładu budżetowego - Miejskiego Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej (dalej "MZGKiM"), który posiada status zarejestrowanego odrębnie od Gminy podatnika VAT i świadczy na rzecz mieszkańców Gminy usługi w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków przy wykorzystaniu ww. infrastruktury, wykazując z tego tytułu podatek należny we własnych deklaracjach VAT-7. Gmina nie odlicza, ani nigdy nie odliczała podatku naliczonego od wydatków inwestycyjnych na infrastrukturę, jak również od wydatków związanych z jej utrzymaniem.

W związku z powyższym opisem zadano dwa pytania:

1. czy Gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki na budowę oraz utrzymanie infrastruktury, która jest wykorzystywana przez nią za pośrednictwem MZGKiM do odpłatnego świadczenia usług dostarczania wody i odprowadzania ścieków?

2. w jaki sposób Gmina powinna dokonać odliczenia powyższych kwot podatku naliczonego?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Gmina wskazała, że ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących wydatki inwestycyjne na budowę oraz wydatki na utrzymanie infrastruktury wykorzystywanej przez nią do odpłatnego świadczenia usług za pośrednictwem MZGKiM. Gmina może dokonać odliczenia w deklaracjach za okresy rozliczeniowe, w których otrzymała faktury (poprzez korekty tych deklaracji), a w przypadku wydatków na utrzymanie infrastruktury ponoszonych od 1 stycznia 2014 r. może zrealizować to prawo w bieżącej deklaracji VAT-7, o ile nie upłynęły dwa kolejne okresy rozliczeniowe, licząc od końca okresu, w którym otrzymała faktury i powstał obowiązek podatkowy u sprzedawcy. Po upływie zaś tych okresów może to zrobić w drodze korekty stosownych deklaracji VAT-7 za okresy, w których powstało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym powstało ww. prawo. Wskazano również, że fakt rejestracji MZGKiM jako podatnika VAT odrębnego od Gminy nie ma wpływu na jej prawo do odliczenia z tytułu wydatków związanych z budową i utrzymaniem infrastruktury. O ile bowiem w stosunkach "na zewnątrz" (tj. gdy konsumentami usług są osoby trzecie) Gmina i MZGKiM wykonują działalność gospodarczą samodzielnie i we własnym imieniu, to odmiennie należy traktować działalność obu podmiotów w stosunkach wzajemnych, w zakresie których Gmina wykonuje czynności opodatkowane (realizuje zadania własne) za pośrednictwem swojego zakładu budżetowego (MZGKiM).

W interpretacji indywidualnej z 16 maja 2014 r. Minister Finansów uznał stanowisko Gminy za nieprawidłowe. Zdaniem organu w świetle przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.; dalej "u.p.t.u."), prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w przypadku, gdy dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. takimi, których następstwem jest określenie podatku należnego. W opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanie faktycznym, jak również w świetle regulacji prawnych dotyczących gospodarki komunalnej (ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej [tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 45, poz. 236, ze zm.]), finansów publicznych (ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych [Dz. U. Nr 157, poz. 1240, ze zm.]) oraz gospodarowania nieruchomościami (ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami [tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651, ze zm.]), a także w świetle art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u. Gmina i utworzony przez nią zakład budżetowy (MZGKiM) działają w charakterze odrębnych podatników VAT. Tym samym Gmina nie może odliczyć podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych ze świadczeniem usług, od których podatek należny rozlicza MZGKiM. Na prawidłowość powyższego stanowiska, zdaniem organu, nie wpływa treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13. Uchwała ta bowiem nie odnosi się do kwestii dokonywania zmian sposobu podejścia do dotychczasowej praktyki, tj. traktowania gminy i jej jednostek budżetowych jako odrębnych podatników podatku od towarów i usług. Wskazano również na istniejące w orzecznictwie wątpliwości co do stanowiska zajętego w uchwale, których wyrazem jest pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE"), zadane postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 311/12.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. błędną interpretację art. 86 ust. 1 u.p.t.u. oraz przepisów prawa procesowego, tj.: art. 14e § 1 w zw. z art. 3 pkt 2) oraz art. 14c § 2 i art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; dalej "O.p.").

Wyrokiem z 9 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. Sąd pierwszej instancji zgodził się wprawdzie ze stanowiskiem organu, że jednostka samorządu terytorialnego i jej jednostki organizacyjne są na gruncie podatku od towarów i usług odrębnymi podatnikami. Jednakże, w opinii Sądu, nawet przyjęcie, że czynności pomiędzy samorządową jednostką budżetową a jej macierzystą jednostką samorządu terytorialnego nie są czynnościami opodatkowanymi, nie wyklucza tego, że jednostka samorządu terytorialnego jako podatnik VAT powinna mieć prawo do odliczenia podatku naliczonego od zakupów, których efekt jest później wykorzystywany przez jej jednostkę budżetową do sprzedaży opodatkowanej. Odwołując się do orzecznictwa TSUE (sprawy: [...] C-137/02 [ECLI:EU:C:2004:267] i [...] C-280/10 [ECLI:EU:C:2012:107]) Sąd podkreślił, że specyfika stosunków pomiędzy gminą i jej jednostką budżetową jest wynikiem uregulowań krajowych, a ze względu na tę specyfikę zostaje pominięty jeden etap obrotu, tj. świadczenie między gminą i jej jednostką organizacyjną. W tym przypadku podatek naliczony, jaki miałaby odliczyć gmina, będzie związany z zakupami dokonanymi do celów wykonywania transakcji opodatkowanych, choć transakcje będą transakcjami jej jednostki budżetowej. Chociaż gmina i zakład budżetowy nie stanowią jedności do celów podatku od towarów i usług, to w ramach swoich stosunków wzajemnych mogą być traktowane jako jedność, biorąc nawet pod uwagę, że ich czynności na zewnątrz są czynnościami odrębnych podatników. To, zdaniem Sądu, uzasadnia przyznanie gminie prawa do odliczenia, nawet jeśli sprzedaż opodatkowana powstała w innym podmiocie, który jednak jest podmiotem tożsamym i wykonuje tożsamą działalność (zakład powołany do wykonywania zadań własnych gminy w zakresie gospodarki komunalnej). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, zasada neutralności wymaga zatem, aby przyznać Gminie prawo do odliczenia od zakupów inwestycyjnych dokonanych przez nią, wówczas gdy celem tych zakupów jest prowadzenie opodatkowanej działalności przez gminną jednostkę organizacyjną (MZGKiM). Sąd podkreślił ponadto, że powyższe stanowisko znajduje oparcie w treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku Minister Finansów zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i ust. 13 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 u.p.t.u. oraz w zw. z art. 168 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.; dalej "dyrektywa 2006/112/WE"), przez ich błędną wykładnię, polegającą na nieprawidłowym uznaniu przez Sąd, że skarżącej Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z wydatkami na zakup towarów i usług służących budowie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej pomimo braku istnienia związku tych zakupów z wykonywanymi przez Gminę czynnościami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W kontekście opisanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, jak również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna organu nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony nią wyrok - pomimo częściowo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu.

Istota podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego sprowadza się do uznania za wadliwe stanowiska tego Sądu, w myśl którego pomimo, że Gmina i MZGKiM są odrębnymi podatnikami podatku od towarów i usług, to dla potrzeb odliczenia podatku naliczonego działalność MZGKiM w zakresie świadczenia na rzecz mieszkańców usług dostarczania wody i odprowadzenia ścieków jest w istocie działalnością samej Gminy w zakresie realizacji jej zadań własnych. U podstaw sporu istniejącego w rozpoznawanej sprawie leży zatem kwestia podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie podatku od towarów i usług jednostek samorządu terytorialnego i ich jednostek organizacyjnych. Przesądzenie prawidłowości kwalifikacji dla celów podatku VAT statusu podatkowego gminnej jednostki organizacyjnej (tu: gminnego zakładu budżetowego) stanowi zatem kluczowe zagadnienie, od wyniku którego zależeć będzie odpowiedź na zasadnicze pytanie postawione we wniosku o interpretację indywidualną, tj. czy Gminie przysługuje prawo do odliczenia z tytułu wydatków na budowę i utrzymanie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, wykorzystywanej przez MZGKiM do wykonywania czynności opodatkowanych (świadczenia usług na rzecz mieszkańców).

Zagadnienie podmiotowości prawnopodatkowej na gruncie podatku od towarów i usług takich podmiotów, jak gminne jednostki budżetowe i zakłady budżetowe, było przedmiotem rozważań zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie poszerzonym, jak i TSUE. Przypomnieć należy, że kwestię, kto jest podatnikiem podatku od towarów i usług - gmina, czy jej jednostka budżetowa - rozstrzygnęła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 1/13 (do treści której odwoływał się w rozpoznawanej sprawie zarówno Minister Finansów, jak i Sąd pierwszej instancji, przy czym oba podmioty wyprowadziły z tej uchwały błędne wnioski). Argumentacja zawarta w wyżej wskazanej uchwale znajduje zaś swoje potwierdzenie w wyroku TSUE z 29 września 2015 r. w sprawie C-276/14 Gmina W. przeciwko Ministrowi Finansów [ECLI:EU:C:2015:635].

W wyroku tym Trybunał uznał, że artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podmioty prawa publicznego, takie jak gminne jednostki budżetowe będące przedmiotem postępowania głównego, nie mogą być uznane za podatników podatku od wartości dodanej, ponieważ nie spełniają kryterium samodzielności przewidzianego w tym przepisie.

Zdaniem Trybunału aby podmiot prawa publicznego mógł zostać uznany za podatnika w rozumieniu dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z jej art. 9 ust. 1, powinien on samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą (pkt 30). W wyroku podkreślono ponadto, że jednostki budżetowe będące przedmiotem postępowania głównego wykonują działalność gospodarczą powierzoną im w imieniu i na rachunek gminy oraz że nie odpowiadają one za szkody spowodowane tą działalnością, ponieważ odpowiedzialność tę ponosi wyłącznie gmina (pkt 37). Owe jednostki nie ponoszą ryzyka gospodarczego związanego z rzeczoną działalnością, ponieważ nie dysponują własnym majątkiem, nie osiągają własnych dochodów i nie ponoszą kosztów dotyczących takiej działalności, bowiem uzyskane dochody są wpłacane do budżetu gminy, a wydatki są pokrywane bezpośrednio z tego budżetu (38).

Zatem gminę, taką jak Gmina W., i jej jednostki budżetowe, w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym, należy uznać za jednego i tego samego podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (pkt 39). Podobnie z resztą stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w składzie poszerzonym w uchwale o sygn. akt I FPS 1/13.

Analogiczne założenie, tj. o braku samodzielności samorządowych jednostek organizacyjnych, legło również u podstaw uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2015 r., sygn. akt I FPS 4/15, dotyczącej wprost samorządowych zakładów budżetowych. W tezie tej uchwały stwierdzono, że w świetle art. 15 ust. 1 oraz art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) gmina ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur zakupowych związanych z realizacją inwestycji, które zostały następnie przekazane do gminnego zakładu budżetowego, który realizuje powierzone mu zadania własne tej gminy, jeżeli te inwestycje są wykorzystywane do sprzedaży opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

Wskazać w tym miejscu należy, że w świetle art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej "P.p.s.a.") uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego posiada w innych sprawach sądowoadministracyjnych ogólną moc wiążącą. Stosownie bowiem do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, s. 221 i nast.).

Uwzględniając zatem treść art. 269 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie akceptuje utrwalone już poglądy wyrażone w przywołanych powyżej uchwałach, które znajdują zastosowanie również na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy. Z tych też powodów odmienne stanowisko Sądu pierwszej instancji w omawianym względzie, akcentujące odrębność podatkowoprawną na gruncie podatku od towarów i usług skarżącej oraz jej zakładu budżetowego, jest błędne i nie może być podzielone.

Powyższe nie wpływa jednakże na ocenę stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w zasadniczej kwestii stanowiącej przedmiot wniosku Gminy o wydanie interpretacji indywidualnej, tzn. że Gminie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków inwestycyjnych oraz wydatków na utrzymanie infrastruktury wodno-kanalizacyjnej, przy wykorzystaniu której czynności opodatkowane wykonuje MZGKiM. Organ stoi na stanowisku, że powyższe prawo Gminie nie przysługuje, gdyż ze względu na odrębność podmiotową od MZGKiM zakupy poczynione przez Gminę nie pozostają w związku z jej czynnościami opodatkowanymi, bo takich czynności dokonuje nie Gmina, a jej zakład budżetowy. Odrzucając zatem twierdzenie, że Gmina i MZGKiM są odrębnymi podatnikami VAT i uznając, że takim podatnikiem jest wyłącznie Gmina, nawet jeśli działa ona poprzez zakład budżetowy, należy uznać, że wydatki poniesione przez Gminę na poczet budowy i utrzymania infrastruktury pozostają w związku z czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi z wykorzystaniem tej infrastruktury.

Zgodnie zaś z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 13 u.p.t.u. (którego naruszenie również zarzuca organ w skardze kasacyjnej) jeżeli podatnik nie dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w terminach, o których mowa w ust. 10, 11, 12, 16 i 18 (w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. - odpowiednio w ust. 10, 10d, 10e i 11), może on obniżyć kwotę podatku należnego przez dokonanie korekty deklaracji podatkowej za okres, w którym wystąpiło (powstało) prawo do obniżenia podatku należnego, nie później jednak niż w ciągu 5 lat, licząc od początku roku, w którym wystąpiło (powstało) prawo do obniżenia podatku należnego.

Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza przywoływana już wcześniej uchwała poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2015 r., sygn. akt I FPS 4/15, jak również wyrok składu siedmiu sędziów tego Sądu z 1 października 2018 r., sygn. akt I FSK 294/15. W ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w przypadku gminy zarejestrowanej jako podatnik podatku od towarów i usług w okolicznościach, takich jak w rozpatrywanym stanie faktycznym, gmina dokonując w ramach zadań własnych, wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym inwestycji w postaci infrastruktury wodno-kanalizacyjnej działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 6 u.p.t.u., co powoduje możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z taką inwestycją również w drodze a posteriori poprzez korekty, jeśli w początkowym okresie infrastruktura nie była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Sformułowana w ww. wyroku teza została poprzedzona rozważaniami na temat statusu jednostki samorządu terytorialnego jako podatnika VAT w zakresie realizacji zadań własnych wynikających z ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594, ze zm.).

Wprawdzie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie poszerzonym nie korzysta z przymiotu mocy ogólnie wiążącej, jak ma to miejsce w przypadku uchwały. Jednakże orzeczenie w sprawie o sygn. akt I FSK 294/15 wydane zostało w okolicznościach faktycznych zbliżonych do okoliczności sprawy rozpoznawanej w niniejszym postępowaniu kasacyjnym (możliwość odliczenia przez gminę nieodliczonego wcześniej podatku naliczonego z tytułu wydatków inwestycyjnych poniesionych w związku z realizacją zadań własnych dotyczących zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dostarczania wody i odprowadzania ścieków), jak też w granicach zaskarżenia wyznaczonych co do zasady analogicznymi przepisami prawa materialnego (art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 u.p.t.u.). Zważywszy zatem na powyższe oraz z uwagi na potrzebę zachowania jednolitości orzecznictwa (tym bardziej, że przedmiotem kontroli sądowej jest pisemna interpretacja przepisów podatkowych), Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela zaprezentowane w ww. wyroku poglądy i przyjmuje je za własne.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 86 ust. 1 i ust. 13 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 168 dyrektywy 2006/112/WE) okazały się całkowicie chybione, co z kolei obligowało Sąd do oddalenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 P.p.s.a.