Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 106/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1, 2,3, i ust. 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 136
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Julia Szczygielska /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, Sędzia WSA - Anna Siedlecka, Protokolant - Anna Biłous, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 października 2008r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki zbiornika wodnego poprzez jego zasypanie oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi skarżącego R.M. jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...], Nr [...] nakazującą skarżącemu rozbiórkę zbiornika wodnego zlokalizowanego na terenie działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] AM 1 w Cz. poprzez jego zasypanie.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

W dniu 21 marca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. na wniosek B.S. oraz J.K. wszczął postępowanie administracyjnego w sprawie robót budowlanych prowadzonych przy budowie zbiornika wodnego przez R.M..

Podczas przeprowadzonych w dniu 12 czerwca 2007r. oględzin nieruchomości w Cz. nr 23 ustalono, że na terenie działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] AM 1, wykonano roboty ziemne polegające na odspojeniu gruntu i uformowaniu wykopu w ziemi. W dniu oględzin wykop posiadał głębokość około 2 m, wymiary w obrysie zewnętrznym 25 m x 25 m i powierzchnię około 575m2. Obecnie wykop ziemny ma nieuformowane dno oraz skarpy, które porośnięte są roślinnością. W dniu przeprowadzenia oględzin w wykonanym wykopie zalegały wody gruntowe i opadowe. Działka nr [...] w Cz. leży w obszarze Parku Krajobrazowego "[...]". Właściciel przedmiotowej działki – R.M., potwierdził wykonanie robót ziemnych przy wykopie i określił datę ich przebiegu na 2001r. Obecny podczas czynności kontrolnych J.W. zeznał, że był świadkiem wykonania wykopu przez R.M. w 2001r.

W trakcie przesłuchania stron, J.K. i B.S. zeznali, że roboty ziemne R.M. wykonał 2 lata temu i zmierzały one do budowy zbiornika wodnego. Wnioskodawcy zeznali, także, że w wyniku wykonania w 2005r. przedmiotowego wykopu – zasypano istniejący rów melioracyjny oraz podniesiono powierzchnię terenu ziemią pochodzącą z wykopu. Z oświadczeń stron skarżących wynika, że obecne ukształtowanie rzeźby terenu powoduje gromadzenie się wód opadowych na użytkowanych działkach oraz w piwnicach budynku mieszkalnego.

W ocenie organu nadzoru stopnia powiatowego, przeprowadzone roboty ziemne stanowiły początek budowy bezodpływowego zbiornika wodnego. R.M. wykonał bowiem zagłębienie terenu, w którym gromadzi się woda stojąca. W związku z przerwaniem prowadzenia robót, wykonany wykop porosła roślinność trawiasta i trzcina. Ponadto przeprowadzone roboty ziemne spowodowały zmianę lokalnego środowiska naturalnego.

W związku z tak ustalonym stanem faktycznym, organ I instancji pismem z dnia 14 sierpnia 2007r. zwrócił się do Wójta Gminy K. o informację dotyczącą ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki o nr ew. [...] AM 1 w Cz..

Urząd Gminy K. przekazał organowi nadzoru wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla oznaczonej wyżej działki. Według zapisów planu, działka nr [...] w obrębie wsi Cz., gm. K. jest położona na terenie Parku Krajobrazowego "[...]" w obszarze terenu górniczego "[...]" i jest oznaczona symbolami AG i MR /tereny szczególnej aktywności gospodarczej i tereny siedlisk rolnych/.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] nałożył na skarżącego obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie przedmiotowego zbiornika wodnego oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia stosownej dokumentacji potwierdzającej legalność wykonanych prac zgodnie z treścią przepisu art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Termin wykonania powyższych obowiązków określono w postanowieniu na dzień 15 października 2007r. Po upływie terminu a przed wydaniem decyzji rozstrzygającej przedmiotową sprawę co do istoty, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. skierował do skarżącego pismo zawiadamiające o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranych dowodów. W związku z tym, iż skarżący nie wykonał ciążących na nim obowiązków, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. mając na uwadze zaistniały stan faktyczny, decyzją nr [...] z dnia [...] nakazał inwestorowi rozbiórkę zbiornika wodnego zlokalizowanego na terenie działki oznaczonej numerem geodezyjnym [...] AM 1 w Cz..

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. utrzymując w mocy decyzję organu I instancji stwierdził, że odwołanie wniesione przez R.M. nie zasługuje na uwzględnienie, a to z tej przyczyny, iż organ nie dostrzegł nieprawidłowości w tej decyzji tak pod względem merytorycznego rozstrzygnięcia, jak również, co do poprawności zastosowanych przepisów prawa.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy. Wyjątki od tej zasady zawiera art. 29, który wylicza w sposób enumeratywny rodzaje budów i innych robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę. Unormowanie powyższe uzupełnia art. 30 określający rodzaje robót budowlanych, których prowadzenie wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Realizacja obiektu budowlanego z naruszeniem dyspozycji art. 28 ustawy Prawo budowlane stanowi samowolę budowlaną sankcjonowaną przepisem art. 48 ustawy.

Zgodnie z brzmieniem art. 48 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakazuje z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nakaz rozbiórki nie będzie miał zastosowania jedynie w przypadku, gdy zostanie udowodnione, że samowolna budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu I zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku właściwy organ powinien wdrożyć procedurę zmierzającą do legalizacji inwestycji. Procedura legalizacji została precyzyjnie określona w art. 48 i 49 ustawy Prawo budowlane Jeżeli zatem zachodzą przesłanki umożliwiające legalizację dokonanej samowoli, organ nadzoru zgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy w drodze postanowienia wstrzymuje prowadzenie robót budowlanych oraz ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy a także nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia, w wyznaczonym terminie określonej dokumentacji.

Niespełnienie przez inwestora w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków, oznacza dla organu nadzoru budowlanego obligatoryjne wydanie nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy.

Organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie analizy materiałów dowodowych, w tym w szczególności na podstawie zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki o nr ew. [...] AM 1 w Cz., obowiązujący plan nie przewiduje możliwości budowy zbiornika wodnego. Ponadto organ podkreślił, że sporny obiekt zlokalizowany jest na terenie Parku Krajobrazowego, dla którego obowiązują szczególne uregulowania prawne w zakresie lokalizacyjnym oraz ochrony środowiska.

Nadto organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy zbiornik winien być zakwalifikowany jako budowla ziemna, bowiem w myśl regulacji prawnej zawartej w art. 3 pkt 3 ustawy, pod pojęciem budowli należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, do którego zastosowanie ma regulacja art. 48.

Konstatując, organ odwoławczy stwierdził, iż inwestycja zrealizowana przez skarżącego ma charakter samowoli budowlanej, a niespełnienie przez inwestora obowiązków nałożonych przez organ I instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] skutkowało bezwzględnym wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę.

W skardze na powyższą skarżący R.M wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił:

– naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania administracyjnego a to art.6, 7,10 § 1, art.77 § 1 oraz art.80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem przez organ II instancji zaskarżonej decyzję oraz nie rozpatrzenie całości materiału dowodowego, w tym zeznań skarżącego oraz świadka J.W., a w konsekwencji zupełnie dowolne przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów,

– naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak obligatoryjnych elementów uzasadnienia zaskarżonej decyzji,

– obrazę przepisów ustawy Prawo wodne w zakresie pojęcia zbiornika wodnego poprzez przyjęcie, że taki zbiornik jest przedmiotem tego postępowania.

W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podkreślając, iż zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ustalenia, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie w przedmiotowej sprawie zgodnie z procedurą administracyjną oraz przepisami ustawy Prawo budowlane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, Wojewódzki Sąd Administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że skarga nie może być uwzględniona, jako że ocena przeprowadzonego postępowania oraz stanowisko organu odwoławczego nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz.1118 ze zm.), zwaną dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a to przede wszystkim przepis art.48 ust.1 w związku z art.48 ust.4 Prawa budowlanego.

W okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie organy zastosowały powyższe przepisy, w myśl których w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Tym samym Sąd w pełni podzielił argumentację organu odwoławczego zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Niesporne jest w sprawie, że w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji ustalono, że na terenie działki nr [...] w Cz. należącej do skarżącego R.M. wykonany został wykop o głębokości ok. 2 m i wymiarach zewnętrznych ok. 25 m x 25 m. W wykopie tym stwierdzono obecność wód gruntowych oraz opadowych.

Organ pierwszej instancji po zgromadzeniu materiału dowodowego, uznał, że wykonany przez skarżącego opisany wyżej sporny wykop stanowi początek budowy bezodpływowego zbiornika wodnego, a na którego to budowę skarżący nie posiadał zezwoleń, choć zgodnie z art.28 Prawa budowlanego na budowę takiego obiektu wymagane jest pozwolenie na budowę.

Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdził, że przedmiotowy zbiornik stanowi budowlę ziemną, którą zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zaliczyć należy do obiektu budowlanego niebędącego budynkiem, jak i obiektem małej architektury.

Zgodzić się należy z organami, że w myśl art.28 ust.1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art.29 - 31 Prawa budowlanego.

Przez roboty budowlane rozumie się zaś budowę, a także prace polegające na montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego /art. 3 pkt.7 Prawa budowlanego/.

Budowa z kolei to zgodnie z art.3 pkt.6 Prawa budowlanego – wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa oraz nadbudowa obiektu budowlanego.

Powyższe regulacje określają jednoznacznie obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonywanie wszelkich robót budowlanych, chyba, że przepisy art.29 – 31 Prawa budowlanego obowiązku uzyskania pozwolenia nie wymagają.

W niniejszej sprawie istotna jest także definicja pojęcia "obiektu budowlanego" zawarta w art.3 pkt.1 Prawa budowlanego, zgodnie z którą obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, jak i obiekt małej architektury.

Z powyższą definicją obiektu budowlanego łączy się niewątpliwie definicja "budowli" /art.3 pkt.3 Prawa budowlanego/, pod którym to pojęciem rozumie się każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury.

W świetle powyższych ustaleń trafnie wywiódł organ odwoławczy, że przedmiotowy wykop o regularnych kształtach jest w rozumieniu art. 3 pkt.3 Prawa budowlanego jest budowlą ziemną, skoro stosownie do brzmienia art.3 pkt.1 Prawa budowlanego, obiektem budowlanym jest nie tylko budynek czy obiekt małej architektury, ale również budowla (art. 3 pkt 3), a przez którą należy rozumieć - między innymi – budowle ziemne.

Podzielić tym samym należy stanowisko organów, że wykonanie spornych robót, powinno było być, zgodnie z art.28 ust.1 Prawa budowlanego – poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje stanowisko, że każdy obiekt budowlany, który nie jest wymieniony w przepisach art. 29 prawa budowlanego wymaga uzyskania przed rozpoczęciem budowy pozwolenia budowlanego /por. np. wyrok z 11 czerwca 1996r., SA/Wr 27/59/95; z 3 marca 1998r., II SA/Wr 1269/97; z 9 lutego 2000r., II SA/Gd 588/98/.

Lektura akt sprawy wskazuje, że względem spornego obiektu nie mogło mieć zastosowanie wyłączenie z w/w art. 29 Prawa budowlanego obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Podkreślić przy tym dodatkowo należy, że gdyby nawet przyjąć, jak podnosi skarżący, że przedmiotowa budowla wykonana została już 2001r., to i wówczas przepisy Prawa budowlanego z obowiązku posiadania pozwolenia na budowę nie wyłączały tego typu obiektów.

Skoro zatem, niesporne jest w sprawie, że na budowę spornego obiektu nie było wydane pozwolenie na budowę, to niewątpliwie zachodziła w tej sprawie podstawa do wszczęcia przez organ pierwszej instancji postępowania, zmierzającego do legalizacji tegoż obiektu w trybie art.48 ust.2, 3 i 5 Prawa budowlanego.

Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. postanowieniem z dnia [...] nr [...] wydanym w oparciu o przepis art.48 ust.2 i 3 Prawa budowlanego, nałożył na skarżącego obowiązek wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy budowie spornego obiektu oraz zobowiązał inwestora do przedłożenia w terminie do 15 października 2007r. określonej dokumentacji potwierdzającej legalność wykonanych prac.

W postanowieniu tym organ zawarł pouczenie, że przedłożenie żądanych dokumentów spowoduje możliwość dokończenia spornej budowy i doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem, natomiast nie dostarczenie w ustalonym terminie tych dokumentów, spowoduje wydanie w oparciu o przepis art.48 ust.1 Prawa budowlanego decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu poprzez jego zasypanie.

Niesporne jest w sprawie, że skarżący nie wykonał nałożonych powyższym postanowieniem obowiązków.

W tej sytuacji nie można zarzucić organom, by wydając w sprawie zaskarżone decyzje naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art.48 ust.1 Prawa budowlanego, a to z tej przyczyny, że nie wypełnienie przez skarżącego nałożonych opisanym wyżej postanowieniem obowiązków, oznaczało dla organu I instancji obligatoryjne wydanie nakazu rozbiórki, zgodnie z art. 48 ust.1 w związku z art.48 ust.4 Prawa budowlanego.

Wbrew zarzutom skargi, wypełnione zostały przez organy orzekające w niniejszej sprawie zasady postępowania administracyjnego określone m. innymi w przepisach art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Ocena dowodów dokonana przez organy orzekające mogłaby być zakwestionowana przez Sąd tylko wówczas, gdyby była dowolna lub pozostawała w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi ani jedno, ani drugie. Oceny tej bowiem dokonano po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art.77 § 1 k.p.a.

Sąd nie podziela także zarzutu skarżącego odnoszącego się do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, aby mogło być podstawą uchylenia decyzji administracyjnej, musi zostać wykazane, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym to do strony stawiającej zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego należy wykazanie istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy /por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., sygn. akt l SA/Gd 199/00, Przegląd Podatkowy 2004 nr 1, s. 43/.

Z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. wynika jedynie obowiązek organu poinformowania strony o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się w związku z tym, co do okoliczności wskazanych w art. 10 § 1 k.p.a. To natomiast, czy strona skorzysta z przysługującego jej prawa zależy wyłącznie od jej woli. Rzeczą organu jest umożliwienie jej skorzystania z tego prawa.

Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że skarżący przed wydaniem przez organ I instancji opisanej wyżej decyzji z dnia 29 października 2007r.. został skutecznie zawiadomiony przez tenże organ o uprawnieniach wynikających z art.10 § 1 k.p.a.

Zgodzić się należy ze skarżącym, że organ odwoławczy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie zawiadamiał skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i możliwością składania na tę okoliczność wniosków bądź dowodów. Jednakże skoro z akt sprawy nie wynika, by organ odwoławczy przeprowadzał uzupełniające postępowanie dowodowe /art.136 k.p.a./, to nie można przyjąć, by organ ten naruszył przepis art.10 § 1 k.p.a.

Nie podziela Sąd także zarzutu w zakresie naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne, a to z tej przyczyny, że w niniejszej sprawie organy wydając kwestionowane decyzje, rozstrzygnięcia swe opierały jedynie na przepisach ustawy Prawo budowlane, gdy zaś w myśl art.2 ust.2 pkt.2 Prawa budowlanego, zastosowane w niniejszej sprawie przepisy Prawa budowlanego nie naruszają przepisów Prawa wodnego.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, jako, że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej nie wykazała, by decyzja ta, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów o których stanowi art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z wyżej przytoczonych powodów na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.

H.B. 20.11.2008r.