Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 1143/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 155
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji; oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 155 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta i Gminy [...] odmówił zmiany punktu 5 swojej decyzji z dnia [...] r., nr [...], zezwalającej na usunięcie drzew rosnących na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] i [...], obręb W., gmina [...] w zakresie działki ewidencyjnej, na której winien być wykonany obowiązek wykonania nasadzeń zastępczych w zamian za usunięte drzewa.

W pierwszej kolejności Starosta [...] wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] r., nr [...], zezwolił Gminie [...] na usunięcie drzew rosnących na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] i [...], obręb W., gmina [...]. Zezwolenie na usunięcie przedmiotowych drzew zostało wydane pod warunkiem zastąpienia ich nasadzeniami zastępczymi w ilości 7 sztuk drzew liściastych oraz 19 sztuk drzew iglastych na terenie działki nr [...], ark. mapy 29, obręb [...] – w terminie do końca kwietnia 2013 r. Za usunięcie drzew naliczona została opłata za korzystanie ze środowiska w wysokości [...] zł, która została odroczona pod warunkiem wykonania nasadzeń rekompensujących ubytek zieleni w środowisku.

Pismem z dnia [...] r. wnioskodawca zwrócił się do Starosty [...] o zmianę opisanej wyżej decyzji w części dotyczącej działki ewidencyjnej, na której winien być wykonany obowiązek wykonania nasadzeń zastępczych w zamian za usunięte drzewa. Jednocześnie wnioskodawca wskazał, iż posadził nowe drzewa na innej nieruchomości niż wskazana w decyzji i nie zwrócił się o zmianę przedmiotowego rozstrzygnięcia przed upływem terminu określonego w punkcie 5.

Przechodząc do meritum organ I instancji wskazał, że konsekwencją określenia w przedmiotowej decyzji terminu wykonania nasadzeń zastępczych do końca kwietnia 2013 r. jest to, że z chwilą upływu tego terminu decyzja wygasła w tym zakresie z mocy prawa, a więc przestała istnieć w obrocie prawnym. Wobec tego niezłożenie wniosku dotyczącego zmiany decyzji w okresie jej obowiązywania nie może skutkować jej zmianą w żadnym zakresie. Innymi słowy, wnioskodawca powinien uzyskać zezwolenie na zmianę miejsca dokonania nasadzeń w okresie obowiązywania decyzji z dnia [...] r., jeżeli jest ono inne niż określone w przedmiotowym zezwoleniu. Nie można bowiem zmieniać decyzji post factum, tzn. po wykonaniu nasadzeń i po upływie terminu określonego w punkcie 5 decyzji.

Pismem z dnia [...] r. Gmina [...] złożyła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu odwołująca wyjaśniła, że zmiana decyzji nie jest sprzeczna z żadnymi przepisami szczególnymi, uzasadniona jest treścią art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a prócz tego interesem społecznym, jak i ważnym interesem strony. Wyjaśniono, że w trakcie realizacji zleconych nasadzeń (dot. wykonania decyzji nr: [...], [...], [...], [...], [...]) wykonawca biorąc pod uwagę wszystkie działki wskazane do nasadzeń w tych decyzjach, rozpoczął sadzenie drzew od działki nr [...] ark. 11 obręb [...], na której zrealizował nasadzenia w ilości wskazanej w przedmiotowej decyzji. Po posadzeniu drzew poinformował, iż działka nr [...] ark. 11 obręb [...], nie nadaje się do przeprowadzenia dalszych nasadzeń rekompensacyjnych ze względu na rodzaj gleby (gliniasta), który występuje na przeważającej powierzchni działki, co spowodowane jest w głównej mierze tym, iż jest to działka na której wydobywano żwir. Tym samym wykonawca odmówił realizacji dalszych nasadzeń z przyczyn obiektywnych (niezależnych od wykonawcy i Gminy [...]), gdyż nie był w stanie zgodnie z umową zagwarantować utrzymania nasadzeń w dobrym stanie i żywotności przez okres trzech lat od dnia wykonania nasadzeń. W związku z powyższym nasadzenia drzew i krzewów w ramach pozostałych decyzji zostały wykonane już na innych działkach. Natomiast nasadzenia w ramach tej decyzji pozostały na działce nr [...] ark. 11 obręb [...]. Zważywszy na powyższe, dokonane faktyczne nasadzenia odpowiadają ilościowo decyzji z dnia [...] r. i należy uznać ją za zrealizowaną. Nasadzeń dokonano w sposób zapewniający utrzymanie nasadzonych drzew w dobrym stanie fitosanitarnym, potwierdzonym podczas oględzin terenowych przeprowadzonych w dniu [...] r. przez pracowników Starostwa Powiatowego w [...]

Dalej podkreślono, że nasadzenia kompensacyjne mają na celu możliwie najlepszą kompensatę strat w zasobach przyrodniczych, co wynika z obowiązku dbałości o przyrodę. Kierując się najlepszą i najpełniejszą kompensacją szkód wyrządzonych środowisku przez wycinkę drzew, przeprowadzono nasadzenia w sposób umożliwiający faktyczną i pełną realizację ochrony przyrody. Przepisy ustawy o ochronie przyrody nie określają żadnych szczegółowych przesłanek, które obligują organ do udzielenia zezwolenia na wycinkę drzew lub krzewów bądź odmowę jego wydania. Tym samym, kierując się zasadą ochrony przyrody dokonano prawidłowo nasadzeń, zgodnie z celami wskazanymi w ustawie o ochronie przyrody.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. działając na podstawie art. 17 pkt 1, art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 155 K.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję Starosty [...] w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że upływ terminu do dokonania nasadzeń zastępczych powoduje, że decyzja została "skonsumowana", co wyklucza jej zmianę w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ewentualna zmiana decyzji administracyjnej w trybie art. 155 K.p.a. może nastąpić wyłącznie ze skutkiem ex nunc - od daty wejścia do obrotu prawnego decyzji zmieniającej wcześniejszą. Złożenie wniosku o zmianę decyzji po upływie terminu na dokonanie nasadzeń zastępczych jest niedopuszczalne, gdyż ewentualna zmiana nastąpiłaby wstecz, już po upływie wskazanego w decyzji terminu. Po upływie zastrzeżonego w decyzji terminu decyzja nie określa już sytuacji prawnej jej adresata w znaczeniu przyznania mu uprawnienia lub nałożenia obowiązku, wobec czego niemożliwa staje się jej zmiana przy zastosowaniu art. 155 K.p.a. Zawarte w tym przepisie sformułowanie decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo oznacza że określone w decyzji uprawnienie lub obowiązek musi być określone decyzją (kształtować sytuację strony) w dacie dokonywania jej zmiany. Nie można uchylić lub zmienić decyzji w sytuacji, gdy z uwagi na upływ terminu nastąpiło jej wygaśnięcie. Taka decyzja bowiem nie kształtuje już sytuacji prawnej strony.

Zdaniem Kolegium nie ma znaczenia okoliczność, że Gmina [...] dokonała nasadzeń w innych miejscach niż wynikało to z decyzji Starosty. Wbrew stanowisku strony nie można tych nasadzeń uznać za realizację obowiązku wynikającego z decyzji. Żaden przepis prawa nie umożliwia bowiem adresatowi decyzji zezwalającej na usunięcie drzew, na dokonywanie nasadzeń w innej lokalizacji niż nakazał organ. Jeżeli Gmina [...] stwierdziła, że lokalizacja nasadzeń wynikająca z decyzji Starosty nie była właściwa, to mogła zwrócić się o zmianę decyzji jeszcze przed upływem terminu do dokonania nasadzeń zastępczych na działce wskazanej w decyzji.

W skardze z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Gmina [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i poprzedzającej jej decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: (1) art. 155 K.p.a. poprzez błędne uznanie, iż wniosek Gminy [...] o zmianę decyzji w trybie art. 155 K.p.a. w zakresie nałożenia obowiązku dokonania nasadzeń zastępczych jest spóźniony wobec upływu terminu na ich realizację, co pozostaje, w ocenie skarżącej Gminy, w sprzeczności z istotą złożonego wniosku albowiem Gmina nie domagała się zmiany terminu końcowego wskazanego w decyzji administracyjnej Starosty [...], lecz jedynie zmiany decyzji w zakresie terenu (działki geodezyjnej) na której nasadzenia zostały faktycznie zrealizowane - a zatem w taki sposób, by zapewnić faktyczną i pełną realizacją ochrony przyrody w interesie obywateli, co skutkuje tym, iż w ocenie skarżącej w sprawie objętej skargą zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zmianę decyzji ostatecznej - nie obowiązują bowiem przepisy szczególne zakazujące zmiany terenu dokonania nasadzeń, a za uwzględnieniem żądania przemawia zarówno interes skarżącej jak i interes społeczny; (2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść podjętego w sprawie rozstrzygnięcia tj. art. 77 i 80 K.p.a. poprzez dokonanie całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy, w tym w szczególności niewyjaśnieniu w treści uzasadnienia decyzji czym kierował się organ utrzymując w mocy decyzję Starosty [...]; (3) art. 7 K.p.a. nakazującego podjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, ze szczególnym uwzględnieniem tego, iż Gmina [...] w złożonym wniosku powoływała się na szczególną okoliczności tj. interes społeczny, jak i ważny interes strony, wskazując, iż zmiana działki, na której dokonano w zakreślonym terminie nasadzeń podyktowana była wyłącznie faktyczną i pełną realizacją ochrony przyrody, (4) art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału strony w postępowaniu.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie wnioskowała o zmianę terminu wykonania nasadzeń zastępczych, gdyż nasadzenia zostały w zakreślonym terminie zrealizowane. Gmina [...] objęła żądaniem wniesionego wniosku jedynie zmianę terenu ich dokonania, wskazując, iż nasadzenia z przyczyn obiektywnych, całkowicie od niej niezależnych, zrealizowane zostały na działce o numerze ewidencyjnym [...], arkusz mapy 11, stanowiącej własność Gminy [...], a zatem w miejsce działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], arkusz mapy 29, obręb [...].

Dalej wskazano, że kierując się najlepszą i najpełniejszą kompensacją szkód wyrządzonych środowisku przez wycinkę drzew, przeprowadzono nasadzenia w sposób umożliwiający faktyczną i pełną realizację ochrony przyrody. Gmina zwróciła uwagę, iż na mocy przepisów ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw, nastąpiła istotna zmiana regulacji ustawowych dotyczących m.in. procedury i zakresu zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów, która eliminuje wiele dotychczasowych luk i wątpliwości w przedmiotowym zakresie. Obecnie ustawa precyzuje, że organ wydając zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu uzależnione od wykonania nasadzeń zastępczych, bierze pod uwagę w szczególności dostępność miejsc do nasadzeń zastępczych oraz następujące cechy usuwanego drzewa lub krzewu: wartość przyrodniczą, w tym rozmiar drzewa lub powierzchnię krzewów oraz funkcje, jakie pełnią w ekosystemie, wartość kulturową, walory krajobrazowe, lokalizację.

Doprecyzowane zostały również elementy treściowe zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu. W przypadku bowiem uzależnienia wydania takiego zezwolenia od wykonania nasadzeń zastępczych, zezwolenie musi obecnie określać dodatkowo m.in. miejsce nasadzeń. Celem przeprowadzonych zmian była poprawa funkcjonowania narzędzia, jakim jest możliwość nakładania w zezwoleniu obowiązku wykonania nasadzeń zastępczych, wobec czego określono wytyczne, jakimi organ powinien się kierować, określając m.in. ich ilość, miejsce i gatunek.

Również w wyniku kontroli przeprowadzonej przez NIK w 2014 r. zwrócono uwagę, że konieczne jest wprowadzenie zmian do ustawy o ochronie przyrody, gdyż aktualne na tamten czas uregulowania prawne nie sprzyjały efektywnemu wykorzystaniu takich narzędzi, jak wydanie zezwolenia na usunięcie drzew oraz ustalenie kompensacji przyrodniczej.

Zdaniem Gminy w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące zmianę decyzji ostatecznej, a za uwzględnieniem żądania przemawia zarówno interes wnioskodawcy jak i interes społeczny. W interesie społecznym leży bowiem wykonanie nasadzeń zastępczych, służących realizacji kompensacji przyrodniczej. Interes strony polega na tym, że decyzja organu uniemożliwia jej zrealizowanie nasadzeń, obowiązek ten został wykonany w terminie choć na innej działce, z przyczyn obiektywnych, niezależnych od skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] o odmowie zmiany decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], zezwalającej na usunięcie drzew rosnących na działkach o numerach ewidencyjnych: [...] i [...], obręb W., gmina [...] w zakresie działki ewidencyjnej, na której winien być wykonany obowiązek wykonania nasadzeń zastępczych w zamian za usunięte drzewa.

Na wstępie należy wskazać, że tożsama sprawa z udziałem skarżącej gminy była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1142/17 (wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i Sąd w składzie orzekającym w całości podziela i przyjmuje jako własne stanowisko przedstawione w uzasadnieniu tego wyroku.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a."). Zgodnie z art. 155 tej ustawy, decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Wyjaśnienia wymaga, że przepis ten pozwala na uchylenie bądź zmianę decyzji ostatecznej i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych uregulowanej w art. 16 K.p.a. Postępowanie prowadzone na podstawie tego przepisu jest wprawdzie postępowaniem odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna, to jednak toczy się w tej samej – z materialnoprawnego punktu widzenia – sprawie administracyjnej, w której toczyło się postępowanie pierwotne i nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Istotą postępowania w trybie art. 155 K.p.a. jest sprawdzenie, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki, które przemawiałyby za uchyleniem lub zmianą decyzji ostatecznej. Prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 K.p.a. uwarunkowana jest zatem prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 K.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 586/06; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1810/09).

Następnie podkreślić należy, że instytucja, o której mowa w art. 155 K.p.a., może dotyczyć tylko takiego orzeczenia, które obowiązuje w dacie dokonywania zmiany, a więc oddziałuje w jakimkolwiek zakresie na sferę praw lub obowiązków adresatów decyzji. Wprawdzie ustawodawca nie zawarł w omawianym przepisie zastrzeżenia, iż decyzja uchylana lub zmieniana musi obowiązywać w dacie uchylania lub zmiany, jednak jednoznacznie wynika to z celu, jakiemu instytucja ta służy. Celem tym jest zniesienie, zawężenie, rozszerzenie lub zmodyfikowanie w inny sposób oddziaływania ostatecznej decyzji administracyjnej na sferę praw lub obowiązków jej adresatów, a o takim oddziaływaniu można mówić wyłącznie w odniesieniu do decyzji obowiązującej. Wobec tego upływ zastrzeżonego w decyzji terminu skutkuje brakiem możliwości zmiany takiej decyzji, bez względu na to, którego z elementów rozstrzygnięcia modyfikacja miałaby dotyczyć, tj. czy terminu, czy zakresu obowiązku (uprawnienia). Art. 155 K.p.a. nie znajduje zastosowania do decyzji terminowej, której ważność wygasła na skutek upływu terminu. Ma on zastosowanie jedynie do takich decyzji, które nie zostały jeszcze "skonsumowane" (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1406/08; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 753/17).

Sąd zauważa, że termin określony w decyzji stanowi dodatkowe postanowienie decyzji administracyjnej ograniczające w czasie powinności i prawa powstałe za jej przyczyną (T. Kiełkowski, Nabycie prawa na mocy decyzji administracyjnej, Warszawa 2012, s. 190). Takie postrzeganie charakteru zawartego w decyzji administracyjnej terminu końcowego każe stwierdzić, że jego upływ powoduje wygaśnięcie owej powinności powstałej na skutek określenia terminu, a co za tym idzie – niemożność zmiany decyzji w zakresie objętym tym terminem. Wniosek o dokonanie zmiany decyzji ostatecznej może stanowić przedmiot rozpoznania przez organ administracji publicznej tylko wówczas, gdy decyzja ta pozostaje w obiegu prawnym. Określenie w decyzji administracyjnej terminu ważności powoduje, że decyzja ta wygasa z upływem terminu, na który została wydana. Skoro zatem po upływie zastrzeżonego w decyzji terminu decyzja nie określa już sytuacji prawnej jej adresata w znaczeniu przyznania mu uprawnienia lub nałożenia obowiązku, to niemożliwa staje się jej zmiana przy zastosowaniu art. 155 K.p.a. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "decyzja ostateczna na mocy której strona nabyła prawo" oznacza, że określone w decyzji uprawnienie lub obowiązek musi być określone decyzją (kształtować sytuację strony) w dacie dokonywania jej zmiany. Nie można uchylić lub zmienić decyzji w sytuacji, gdy upłynął już termin, w którym kształtuje sytuację prawną strony (por. wyroki NSA z 17 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1406/08 oraz z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 134/14).

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy wyjaśnić, że w rozpatrywanej sprawie w pkt 1 decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...], zezwolono Gminie [...] na usunięcie wymienionych w decyzji drzew, a w pkt 2 ustalono termin ich usunięcia do końca stycznia 2013 r. W kolejnych punktach nałożono na Gminę obowiązek dokonania nasadzeń rekompensujących ubytek zieleni w środowisku w ilości 7 sztuk drzew liściastych i 19 sztuk drzew iglastych. Z kolei w pkt 5, objętym wnioskiem Gminy z dnia [...] r., ustalono termin dokonania nasadzeń rekompensujących ubytek zieleni w środowisku na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], arkusz mapy 29 – do końca kwietnia 2013 r. (k. 4 akt adm. organu I instancji).

Z treści decyzji wynika więc, że obowiązkiem Gminy było dokonanie nasadzeń zastępczych na działce nr [...], obręb [...], arkusz mapy 29, do końca kwietnia 2013 r. Oznacza to zarazem, że zmiana owej decyzji w zakresie objętym wnioskiem tj. w zakresie działki na której miały zostać wykonane nasadzenia, możliwa była do końca kwietnia 2013 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że Gmina wystąpiła o zmianę decyzji w trybie art. 155 K.p.a. wnioskiem z dnia [...] r., doręczonym organowi w dniu [...] r. (k. 3 i nast. Akt organu I inst.), a więc po upływie określonego w decyzji terminu na dokonanie nasadzeń zastępczych. Za zasadne zatem należy uznać stwierdzenie Kolegium, że dokonanie zmiany decyzji w żądanym przez Gminę zakresie było niedopuszczalne. W sytuacji, gdy wniosek o zmianę zezwolenia w części dotyczącej nasadzeń zastępczych, dla której został określony termin jej realizacji, został złożony po upływie terminu spełnienia warunku, zmiana zezwolenia w tym zakresie nie jest możliwa.

W sprawie bezspornym jest, że wniosek Gminy o zmianę zezwolenia na usuniecie drzew w części dotyczącej nasadzeń zastępczych został złożony po upływie terminu na wykonanie tego warunku. Wobec tego Sąd w pełni podzielił stanowisko organów administracji o braku możliwości zmiany w trybie art. 155 K.p.a. decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] w zakresie punktu 5.

W takich okolicznościach sprawy przedstawiona w odwołaniu i skardze argumentacja mająca wykazać, iż za zmianą decyzji przemawia zarówno słuszny interes skarżącej, jak i interes społeczny, nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Z tych samych względów Sąd nie podzielił argumentacji skarżącej, iż za zmianą decyzji w trybie art. 155 K.p.a. przemawiały zmiany legislacyjne dokonane w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia pozostają również okoliczności dokonania nasadzeń na innych działkach.

Sąd jako niezasadne ocenił również podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 , art. 77 i art. 80 K.p.a. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony przez organy administracji w sposób wyczerpujący. Ponadto wbrew twierdzeniem skarżącej w uzasadnieniu decyzji wskazano okoliczności, z powodu których nie uwzględniono żądania Gminy.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia w sprawie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Starosta [...] zawiadomił skarżącą na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, wyznaczając stosowny termin i miejsce (k. 6 akt adm. organu I instancji). Przesyłka zawierająca zawiadomienie z dnia [...] r., nr [...], została odebrana przez skarżącą w dniu [...] r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. nienumerowana akt adm. organu I inst.). Również organ odwoławczy zawiadomił skarżącą o przysługującym jej prawie do przeglądania akt oraz składania na piśmie wniosków i uwag, wskazując stosownie miejsce i godziny urzędowania (k. 10 akt adm. organu II instancji).

W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) oddalił skargę.