Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 782/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71
journal: Dz.U. 2020 poz 283
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi B. Z., E. N., E. C., M. S., S. D., H. S., J. Z., I. S., K. C. i S.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania: 1) J. Z., 2) E. N., 3) K. C., 4) S. C., 5) I. S., 6) T. C., 7) M. C., 8) E. F., 9) S. D., 10) S. Z., 11) W. S., 12) T. F., 13) K. Z., 14) M. S., 15) H. S., 16) G. P. i 17) B. Z. od decyzji Burmistrza [...] (dalej "Burmistrza") nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania istniejących obiektów wraz z budową nowej wiaty o konstrukcji stalowej przy ul. [...] w [...], na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], w celu konfekcjonowania lakierów do paznokci – utrzymało decyzję Burmistrza w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco:

1. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., wydaną na wniosek spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej "Inwestor") z dnia [...] lipca 2018 r., Burmistrz ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie ze zmianą sposobu użytkowania istniejących obiektów wraz z budową nowej wiaty o konstrukcji stalowej przy ul. [...] w [...], na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...], w celu konfekcjonowania lakierów do paznokci (dalej odpowiednio: "planowane przedsięwzięcie", "teren przedsięwzięcia"). Decyzja ta została wydana na podstawie art.71 ust.2 pkt 2, art.75 ust.1 pkt 4, art.82 i art.85 ust.1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz.2081 z późn.zm.), dalej "u.o.o.ś".

2. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: 1) J. Z., 2) E. N., 3) K. C., 4) S. C., 5) I. S., 6) T. C., 7) M. C., 8) E. F., 9) S. D., 10) S. Z., 11) W. S., 12) T. F., 13) K. Z., 14) M. S., 15) H. S., 16) G. P. i 17) B. Z., zarzucając aktowi naruszenie:

(-) art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art 66 ustawy "poprzez dokonanie błędnej oceny materiału dowodowego i wydanie decyzji w oparciu o wadliwy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko",

(-) art. 62 ust 1 pkt 1 ustawy "poprzez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko bez właściwego uwzględnienia wskazanych w ww. przepisie kryteriów, w szczególności bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu",

(-) art. 82 ust 1 pkt 5 ustawy "poprzez nieadekwatne określenie zakresu i terminu przedstawienia analizy porealizacyjnej oraz braku wskazania innych organów, którym należy ją przedstawić",

(-) art. 62 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 82 ust. 2 lit c ustawy "poprzez nieustalenie podczas oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, że zachodzi potrzeba monitorowania przedsięwzięcia i nienałożenie obowiązku monitorowania"

Odwołujący wystąpili nadto o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który

zweryfikuje prawidłowość raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia.

Ponadto, zdaniem odwołujących się:

a) przedstawiony przez inwestora raport o oddziaływaniu na środowisko zawierał liczne braki i wymagał uzupełnienia zgodnie z wezwaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej "RDOŚ") z dnia 9 kwietnia 2019 r. (...); nawet po uzupełnieniu raport nie spełnia wymogów określonych w art 66" ustawy, gdyż "nie opisuje ani nie wskazuje różnych wariantów, a raczej sprowadza się do porównania wariantu, który został przez Inwestora uznany za najkorzystniejszy z wariantem braku realizacji inwestycji; jedyny rozważany wariant alternatywny dotyczy emisji hałasu, nie prezentuje się jednak wariantów alternatywnych w zakresie emisji substancji do powietrza (...); inwestor nie podjął rzeczywistej próby rozważenia realizacji przedsięwzięcia w innej formule; raport w takiej formie uniemożliwia weryfikację, czy przyjęty przez inwestora wariant jest istotnie wariantem najbardziej korzystnym dla środowiska,

b) planowana przez inwestora działalność - rozlewnia lakierów do paznokci – wymaga ciągłego użycia dużych ilości substancji niebezpiecznych, w tym octanu etylu używanego do mycia linii (które odbywać się będzie po każdej zmianie koloru lakieru); w punkcie 9.2.10 raportu o oddziaływaniu na środowisko wskazano, że po realizacji inwestycji na terenie zakładu będą znajdować się następujące ilości substancji niebezpiecznych i wysoce łatwopalnych: (-) lakier - 54 Mg, (-) octan etylu - 6 Mg (...); według autorów raportu zidentyfikowane ryzyka takie jak "poważna awaria" czy "przedostanie się do środowiska substancji" mają odpowiednio 30% i 40% prawdopodobieństwa wystąpienia, a dotkliwość ich wystąpienia [skutek) oceniono na 9 w 10-punktowej skali, przy czym 10 oznacza największą dotkliwość; taka ocena ryzyka wydaje opierać się na założeniu, że wszystkie systemy bezpieczeństwa, wentylacji, filtrów redukujących emisję substancji do powietrza, ochrony przeciwpożarowej itp. będą działały prawidłowo; nie opisano jednak tego, jakie oddziaływanie na środowisko miałaby awaria przemysłowa, katastrofa naturalna i budowlana, nie wiadomo więc, jakie konsekwencje grożą środowisku oraz mieszkańcom okolic zakładu (...); w 2014 roku, w wyniku kontroli przeprowadzonej przez organy amerykańskiej inspekcji pracy (...) w zakładzie [...] w [...], ustalono m.in., że zbiorniki w budynkach nie były wyposażone w odpowiednie sprawne systemy zapobiegające rozlaniu octanu etylu, na skutek czego doszło do rozlania tej wysoce łatwopalnej cieczy w obszarze, gdzie pracownicy używali innych łatwopalnych substancji; kontrola wykryła również inne poważne nieprawidłowości w obowiązujących procedurach bezpieczeństwa, bhp, szkoleniach pracowników, które narażały pracowników na ryzyko pożaru, eksplozji, utraty zdrowia, etc. (...); jak wynika z powyższego, awaria stanowi realne ryzyko realizacji przedsięwzięcia, a jej potencjalne skutki dla środowiska i ludzi powinny zostać wnikliwie zbadane i opisane w ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; decyzja wydana w oparciu o raport, który nie zawiera takiej analizy nie może zostać uznana za zgodną z prawem,

c) organ pierwszej instancji nie rozważył kryteriów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 8 oraz art. 62 ust. 1 ustawy, "w sposób należyty i nie zważył na braki i niezgodności raportu o oddziaływaniu na środowisko; w konsekwencji udzielenie zezwolenia na realizację przedsięwzięcia w wariancie zaproponowanym przez inwestora nie daje gwarancji, że przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi oraz dobra materialne",

d) proponowane rozwiązania (...) nie gwarantują zapobiegnięcia (...) awariom

przemysłowym, katastrofom naturalnym lub budowlanym ani zminimalizowania ich negatywnych skutków"; przykładowo, konstrukcja wiaty magazynowej "nie wydaje się

dawać wystarczających gwarancji, że odpady nie przedostaną się do środowiska, szczególnie w wypadku nagłych zjawisk pogodowych, gwałtownych burz, silnych wiatrów, które są coraz powszechniejsze w Polsce w ostatnich latach; nie zagwarantowano też, że studzienka [szczelna na odcieki] będzie odporna na działanie niebezpiecznych substancji,

e) przedsięwzięcie budzi duże kontrowersje wśród mieszkańców [...] z uwagi na potencjalne zagrożenie emisjami substancji do powietrza, ryzyko pożaru, wybuchu, emisję hałasu; wielu z nich (...) jest przeciwnych powstaniu rozlewni lakierów w planowanej lokalizacji; nieruchomość przy ul. [...] jest położona w centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych i szkoły podstawowej; na przedmiotowej nieruchomości wcześniej mieściły się zakłady, które nie wykorzystywały na duża skalę substancji niebezpiecznych, nie powodowały emisji oparów do powietrza, etc. (...); w północno-zachodniej części [...] istnieje obszar, w którym mieszczą się zakłady przemysłowe (...); w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju urbanistycznego miasta wskazane byłoby raczej, by wszelkie inwestycje o charakterze przemysłowym zlokalizować w tej samej okolicy; mieszkańcy obawiają się również, że ewentualna awaria lub przekroczenie norm emisji nie zostaną w odpowiednim wykryte, a inwestor (...) nie będzie miał środków na usunięcie skutków samej awarii (...); warunki określone przez Burmistrza [...] w decyzji (...) nie zapewniają adekwatnej ochrony środowiska i mieszkańców",

f) "termin wykonania analizy porealizacyjnej - wykonanie pomiarów dopiero 12 miesięcy po oddaniu przedsięwzięcia do użytkowania stwarza ryzyko, że w wypadku

przekroczenia deklarowanych norm, środowisko i okoliczni mieszkańcy będą narażeni na działanie przekraczające szkodliwych czynników przez okres co najmniej roku, a nawet dłużej, zważywszy na zwykły czas trwania rozpatrzenia analizy przez organ administracji publicznej oraz czas czynności prowadzących do nakazania inwestorowi działań mitygujących (...); w ocenie skarżących analiza powinna zostać przeprowadzona nie później niż 2 miesiące po przekazaniu przedsięwzięcia do użytkowania, a zasadne byłoby również powtórzenie analizy w kolejnych kwartałach w calu zbadania emisji w czasie, gdy działalność inwestora osiągnie maksymalny planowany rozmiar",

g) "pomiar oddziaływań w zakresie hałasu (...) powinien zostać wykonany w czasie pracy instalacji pod pełnym projektowanym obciążeniem, by zapewnić jego miarodajność",

h) "analiza [porealizacyjna] powinna objąć nie tylko hałas i emisję substancji do powietrza, ale również wszystkie pozostałe oddziaływania na środowisko objęte decyzją, w tym działania mające na celu ochronę wód, ochronę przeciwpożarową i prawidłową gospodarkę odpadami; tylko w ten sposób zostanie spełniony cel analizy określony w art. 83 ust. 1" ustawy,

i) analiza porealizacyjna powinna zostać przedstawiona nie tylko Burmistrzowi [...], ale również innym podmiotom wskazanym w art. 82 ust. Ib [ustawy], tj. Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska oraz Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu jako podmiotom, które dokonały uzgodnienia nałożonych na inwestora obowiązków, wyposażonym w specjalistyczną wiedzę i doświadczenie niezbędne do prawidłowej oceny wyników analizy",

j) niewystarczający wydaje się nałożony na inwestora obowiązek dokonywania pomiarów dwa razy w roku; w ocenie skarżących, wyłącznie wprowadzenie monitoringu zapewniłoby, że inwestor, jak i mieszkańcy zostaną odpowiednio wcześnie poinformowani o przekroczeniu norm i nie będą długoterminowo wyeksponowani na niebezpieczne dla zdrowia substancje; prawidłowa decyzja środowiskowa winna nałożyć na inwestora obowiązek monitorowania emisji do powietrza, do czego organ jest upoważniony na podstawie art. 82 ust. 2 lit c" ustawy.

III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie SKO rozpoznało odwołanie stron od decyzji Burmistrza, utrzymując tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odwoławczego wskazano w szczególności, co następuje:

1. Nietrafne jest stanowisko odwołujących się, w świetle którego wywodzony w odwołaniu wysoki stopień negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko miałaby uniemożliwiać pozytywne rozpatrzenie wniosku Inwestora o ustalenie dla tego przedsięwzięcia środowiskowych uwarunkowań.

Z materiału owego, ze szczególnym uwzględnieniem karty informacyjnej planowanego przedsięwzięcia oraz raportu oddziaływania owego przedsięwzięcia na środowisko wynika, że w trakcie jego eksploatacji nie będzie prowadzona produkcja substancji szkodliwych dla środowiska - działalność prowadzona podczas owej eksploatacji polegać będzie na przelewaniu gotowych produktów z opakowań większych do mniejszych oraz myciu urządzeń do przelewania octanem etylu. Nie będzie to działalność całkowicie obojętna dla środowiska, ale z pewnością za szczególnie negatywnie wpływającą na owe środowisko uznać jej nie można.

Większość robót na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia ma być wykonanych wewnątrz istniejącej zabudowy i polegać m.in. na wykonaniu: podłoży pod linie konfekcjonowania, wyciągów nad kabinami rozlewu lakierów, montażu urządzeń redukujących emisję do powietrza, centrali wentylacyjnonawiewno-wywiewnych, tłumików redukujących emisję hałasu, wykonanie nawierzchni jezdnych, parkingów w większości z kostki na podbudowie betonowej i tzw. eko-chodników. Ponadto nadbudowana zostanie ściana przeciwpożarowa w istniejącej hali oraz rozbudowana rampa rozładunkowa.

Podstawowym obiektem budowlanym będzie hala produkcyjno - magazynowa

z zapleczem socjalno-biurowym, o konstrukcji żelbetowej, złożonym z nawy głównej i naw bocznych.

W hali tej planowane jest prowadzenie konfekcjonowania lakierów do paznokci, polegające na porcjowaniu (przepakowywaniu) na 14 automatycznych liniach gotowych lakierów z opakowań zbiorczych do opakowań jednostkowych, etykietowaniu oraz pakowaniu w opakowania bezpośrednie, pośrednie i transportowe. W skład każdej linii wchodzić będą: urządzenie do rozlewu, składające się z pompy podającej lakier z beczki do nalewaka, nalewaka i urządzenia obrotowego podającego buteleczki do nalewania, przenośniki, urządzenie do etykietowania oraz urządzenie do pakowania w opakowania zbiorcze lub foliowania, w zależności od wymogów zamawiającego. Całość urządzenia do rozlewu znajdować się będzie w szczelnej kabinie, wyposażonej w wyciąg oraz instalację do mycia linii, system wkładania pędzelków i zakręcania buteleczek. Układ rozlewowy myty będzie każdorazowo po zmianie koloru masy lakierowej. Proces płukania linii prowadzony będzie do momentu uzyskania czystego rozpuszczalnika. Całość mycia odbywać się będzie w szczelnej kabinie z wyciągiem. Jednorazowo do mycia zużywać się będzie około 5 do 10 litrów octanu etylu. Przewidywane roczne zużycie lakieru wyniesie ok. 600 Mg, octanu etylu do mycia linii - ok. 40 Mg.

Etap eksploatacji przedsięwzięcia związany będzie z emisją hałasu i substancji do powietrza. Ponadto w trakcie jego funkcjonowania powstawać będą odpady i ścieki.

Z powyższego wynika, że obawy odwołujących wobec planowanego przedsięwzięcia uznać należy za pozbawione podstaw. Zakres robót budowlanych do wykonania na etapie realizacji planowanego przedsięwzięcia nie będzie znacząco odbiegał od zakresu takich robót wykonywanych w trakcie realizacji podobnych inwestycji czy np. zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (jeśli, rzecz jasna, nie liczyć robót związanych z wykonaniem różnego rodzaju zabezpieczeń, wynikających ze specyfiki planowanego przedsięwzięcia, takich jak montaż urządzeń ograniczających emisje do środowiska; realizacja owych robót, jak i ich efekt końcowy nie powinny jednak, z oczywistych względów, budzić sprzeciwu odwołujących).

Z kolei zastosowanie się przez Inwestora do wszystkich nałożonych nań skarżoną decyzją obowiązków powinno zabezpieczyć uzasadnione interesy osób trzecich, w tym - Odwołujących, jak również zminimalizować negatywny wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko.

O ile za zrozumiałą uznać można niechęć odwołujących się do powstania zakładu o charakterze przemysłowym (nawet o stosunkowo niewielkim oddziaływaniu na środowisko) w sąsiedztwie zamieszkanych przez nich terenów, to w sytuacji, gdy przepisy obowiązującego prawa nie sprzeciwiają się realizacji tego rodzaju przedsięwzięcia w takim sąsiedztwie, niechęć taka nie wystarczy do uniemożliwienia realizacji planów Inwestora. To do Inwestora, a nie pozostałych stron postępowania w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań należy wybór terenu, na którym dane przedsięwzięcie zostanie zrealizowane. Nie jest jasne – nie tłumaczą tego również autorzy odwołania - w jaki sposób przedmiotowe przedsięwzięcie miałoby zostać zrealizowane w bliżej nieokreślonej, północno-zachodniej części [...], na terenach, do których inwestor nie posiada żadnych praw.

Zauważyć należy, iż awaria w zakładzie Inwestora, na którą powołano się w rozpatrywanym odwołaniu, miała miejsce na terenie zakładu produkcyjnego, a nie konfekcjonującego wyprodukowane już kosmetyki. Już sam ten fakt uniemożliwia proste odwołanie się w niniejszej sprawie do zdarzeń, które doprowadziły do zaistnienia owej awarii. Ponadto, z przedłożonej przez odwołujących dokumentacji wynika, że awaria została spowodowana przelaniem zbiornika [...] podczas przekazywania octanu etylu, przy nie działających lub działających w sposób nieprawidłowy: alarmu wysokiego poziomu zbiornika, zaworu o numerze [...] oraz alarmu zewnętrznego. Octan etylu przedostał się do obszaru produkcji (proces zamknięty), gdy pracownicy wytwarzali lakier do paznokci, używając octanu etylu i octanu butylu. Z dokumentacji tej wynika nadto, że właściciel wspomnianego zakładu nie wykonał wstępnej analizy ryzyka procesu zamkniętego używanego przez pracowników do produkcji lakierów do paznokci, takiego jak m.in. przenoszenie i mieszanie płynów, a procedury kontroli i badania wyposażenia do prowadzenia procesu co do ich wytrzymałości technicznej nie były zgodne z powszechnie przyjętą dobrą praktyką inżynierską (pracodawca nie sprawdził tłumika płomieni). Przywołana zatem przez odwołujących awaria nastąpiła w związku i w trakcie produkcji lakieru do paznokci, i była skutkiem konkretnych zaniedbań, wystąpienie których w trakcie funkcjonowania planowego przedsięwzięcia jest mało prawdopodobne, o ile w ogóle możliwe. Odwołujący nie uprawdopodobnili w najmniejszym nawet stopniu, że zaistnienie takich zdarzeń w związku z eksploatacją przedsięwzięcia jest możliwe.

2. Przy wydawaniu decyzji w niniejszej Burmistrz uwzględnił elementy wymienione w art. 80 ust. 1 u.o.o.ś. ustawy, tj. w szczególności wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art 77 ust 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia no środowisko oraz wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa.

Bez wątpienia, realizacja planowanego przedsięwzięcia może nie leżeć w interesie właścicieli sąsiednich nieruchomości (choćby ze względu na emitowane do otoczenia emisje), okoliczność ta jednak nie może stanowić podstawy do odmowy zgody na realizację owego przedsięwzięcia, jednym z celów decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest zapewnienie maksymalnej ochrony interesów owych właścicieli, tak, by interesy te w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie ucierpiały w ogóle, a jeśli nie jest to możliwe - by ucierpiały w sposób możliwie jak najmniejszy. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja cel ten w pełni realizuje.

Art. 82 ust. 1 ustawy wymienia elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W szczególności, w pkt 1 lit. b tego przepisu wskazano, iż decyzja taka określa warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. W/w warunki zostały szczegółowo wskazane przede wszystkim w pkt 1.2 - 1.3 decyzji Burmistrza. Obowiązki te w pełni odpowiadają treści wspomnianych wyżej opinii i uzgodnień.

W myśl art. 62 ust. 1 lit. a-d ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki oraz wzajemne oddziaływanie między wymienionymi elementami. Brak jest podstaw do uznania, że ocena takiego wpływu nie została w niniejszej sprawie przeprowadzona lub że została przeprowadzona w sposób niedostateczny.

3. Art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b u.o.o.ś. stanowi, iż uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać w przypadku gdy została przeprowadzona oceno oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: (-) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, (-) uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowisko oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, (-) wyniki postępowania w sprawie transgronicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Brak jest podstawa do uznania, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymienionych w przytoczonym przepisie warunków.

4. W toku postępowania Burmistrz zasięgnął opinii organów wyspecjalizowanych w zakresie ochrony środowiska.

I tak, w opinii z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, jednocześnie zakreślając zakres raportu o oddziaływaniu owego przedsięwzięcia na środowisko.

Pismem z dnia 30 maja 2019 r. znak: [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] pozytywnie zaopiniował realizację planowanego przedsięwzięcia.

Z kolei Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] nie uznał za konieczne przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia (vide opinia z dnia [...] listopada 2018 pośrednio - że przedsięwzięcie to jedynie w ograniczonym stopniu oddziaływać będzie na środowisko).

5. Przedłożony przez Inwestora raport spełnia wymagania art. 66 ust. 1 pkt 5 - 7 u.o.o.ś. co do opisu wariantów uwzględniających szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska - wraz z uzasadnieniem ich wyboru.

Jak wynika z pkt A.6-9 przedłożonego przez Inwestora raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, "ze względu na istniejące uwarunkowania istniejących na terenie planowanego przedsięwzięcia obiektów budowlanych jako warianty rozpatrywano wyłącznie różne rozplanowanie poszczególnych urządzeń technologicznych i układy transportowe. W wariantach inwestycji rozpatrywano organizację ruchu i rozładunku i załadunku towarów. Istniejące zagospodarowanie obiektu i zagospodarowanie terenu znacznie ograniczają możliwości lokalizacji rampy i organizacji ruchu samochodów ciężarowych.

W wariancie proponowanym przez Inwestora zakłada się lokalizację rampy rozładunkowej w części wschodniej istniejącego na kierunku, w którym występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna. Ze względu na oddziaływania środowiskowe warianty te nie różnią się istotnie od wariantu proponowanego przez inwestora.

Wykonano obliczenia rozkładu stężeń substancji w powietrzu dla analizowanych wariantów z wykorzystaniem referencyjnej metodyki modelowania poziomów substancji w powietrzu. W obliczeniach uwzględniono istniejący stan jakości powietrza oraz emisję ze wszystkich źródeł emisji związanych z inwestycją. Przeprowadzone obliczenia wykazały, że emisja substancji po realizacji inwestycji nie spowoduje przekroczeń wartości odniesienia poza terenem, do którego inwestor będzie posiadał tytuł prawny niezależnie od rozpatrywanego wariantu.

Wykonano obliczenia rozprzestrzenienia dźwięku w środowisku od źródeł zlokalizowanych na terenie planowanego przedsięwzięcia. Obliczenia przeprowadzono przy założeniu jednoczesnej pracy wszystkich źródeł hałasu [a zatem postulat odwołujących się, aby pomiar oddziaływań w zakresie hałasu wykonać w czasie pracy instalacji pod pełnym projektowanym obciążeniem, został spełniony - przyp. SKO], co w czasie eksploatacji instalacji występować będzie sporadycznie.

Eksploatacja planowanego przedsięwzięcia przy uwzględnieniu zakładanych rozwiązań ograniczających rozprzestrzenianie hałasu (m.in. zainstalowanie tłumików w układach wentylacyjnych, obudowy ramp i doku dla samochodów), nie będzie powodować: (-) pogorszenia klimatu akustycznego w rejonie zakładu, (-) przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na obszarach chronionych akustycznie położonych w rejonie zakładu niezależnie od rozpatrywanego wariantu [...].

Przeprowadzono analizę poszczególnych wariantów pod względem gospodarki odpadami. Przeprowadzone analizy wykazały, że oba warianty charakteryzować się będą jednakowym stopniem oddziaływania na środowisko i w obu analizowanych wariantach oddziaływanie to nie będzie istotne.

W czasie normalnej eksploatacji instalacji nie powinno występować zanieczyszczenie środowiska gruntowo-wodnego ze względu na to, że: (-) wszystkie rodzaje ścieków będą odprowadzane do miejskiej kanalizacji ściekowej, (-) z terenu zakładu nie będą odprowadzane ścieki przemysłowe (...).

Z przeprowadzonych analiz wynika, że zakładane rozwiązania w planowanym

przedsięwzięciu będą zapewniać dotrzymywanie wartości odniesienia substancji w powietrzu atmosferycznym oraz dotrzymanie dopuszczalnych poziomów hałasu na obszarach chronionych akustycznie [w tym miejscach zamieszkałych przez ludzi].

Planowane przedsięwzięcie nie wprowadzi w stosunku do stanu obecnego istotnych zmian oddziaływania w zakresie: (-) drgań, (-) zanieczyszczenia gruntu i wód podziemnych, (-) nadzwyczajnych zagrożeń, (-) promieniowania jonizującego i niejonizującego, (-) oddziaływań transgranicznych (...).

Rodzaje i ilości substancji mogących znajdować się na terenie zakładu nie kwalifikują go do zaliczenia do zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (...). Wystąpienie bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku jest mało prawdopodobne (...).

W związku z tym, że dopuszczalne normy jakości środowiska po realizacji przedsięwzięcia będą dotrzymane, a zmiany w zakresie oddziaływania na środowisko w stosunku do stanu istniejącego będą mało znaczące można przyjąć, że inwestycja nie wprowadzi istotnych oddziaływań mających wpływ na zdrowie ludzi (...).

Ze względu na to, że przedsięwzięcie będzie zlokalizowane w obrębie istniejącej instalacji i nie będzie związane z istotnymi zmianami w zakresie zagospodarowania terenu wariantowanie przedsięwzięcia jest znacznie ograniczone.

Jako warianty rozpatrywano wyłącznie różne rozplanowanie poszczególnych urządzeń technologicznych i układy transportowe, mając na uwadze zlokalizowanie ich w możliwie największej odległości od istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Ze względu na oddziaływania środowiskowe warianty te nie różnią się istotnie od wariantu proponowanego przez inwestora".

W pkt B.8.1 raportu znalazło się uzasadnienie wyboru jednego z wariantów planowanego przedsięwzięcia. Jego autorzy stwierdzili, że "przeprowadzone analizy oddziaływań oraz wykonane obliczenia rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu i hałasu w środowisku wskazują na to, że najkorzystniejszym dla środowiska wariantem realizacji przedsięwzięcia będzie wariant proponowany przez wnioskodawcę.

Głównym czynnikiem decydującym o wyborze wariantu okazały się następujące czynniki: (-) całkowita hermetyzacja procesu konfekcjonowania lakierów do paznokci, (-) zastosowanie filtrów węglowych do redukcji emisji substancji do powietrza o sprawności oczyszczania powyżej 95%, (-) całkowitej obudowy rampy i doku dla samochodów ciężarowych przy rampie.

Przyjęty wariant do realizacji jest najkorzystniejszym wariantem pod względem

ekonomicznym oraz ekologicznym".

I wreszcie, w pkt B.IO raportu wskazano, że "analizę wpływu wariantu realizacji planowanego przedsięwzięcia na środowisko wraz z uzasadnieniem wyboru przewidzianego do realizacji wariantu przeprowadzono metodą kombinowaną -indeksową". W tabeli 10-2 przedstawiono wyniki owej oceny. Wariant przy niepodejmowaniu realizacji przedsięwzięcia uzyskał 435,8 pkt, wariant proponowany przez Inwestora - 440,5 pkt, wariant alternatywny zaś - 482,1 pkt, przy czym zauważyć należy, że "im bardziej negatywne oddziaływanie na poszczególne komponenty środowiska, tym wyższą notę uzyskiwał analizowany wariant.

Szczegółowe dane dotyczące metod oceny oddziaływania na środowisko poszczególnych wariantów przedsięwzięcia przedstawione zostały w załączniku nr 2 do raportu.

Powyższe oznacza, iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji dokonano oceny różnych wariantów planowanego przedsięwzięcia. Wariantowanie owego przedsięwzięcia, ze względu na jego charakter oraz realizację w znacznej części o istniejącą już zabudowę i infrastrukturę techniczną, napotykało na znaczne trudności. Z tego względu poszczególne warianty przedsięwzięcia nie różnią się w sposób istotny od siebie, co nie może być - w okolicznościach niniejszej sprawy - uznane za wadę tak samego postępowania, jak i kończącej owo postępowanie decyzji. Kolegium nie widzi możliwości "realizacji przedsięwzięcia w innej formule" cokolwiek rozumieć pod tym zawartym w odwołaniu stwierdzeniem: nawet autorzy odwołania zresztą nie podjęli próby określenia takiej "innej formuły" [poza, rzecz jasna, nie realizowaniem przedsięwzięcia w ogóle, co, z przyczyn oczywistych, nie może być brane pod uwagę].

6. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji przedstawiony przez inwestora raport poddany został ocenie przez Instytut Ochrony Środowiska – Państwowy Instytut Badawczy, czego efektem był datowany na luty 2019 r. koreferat do tego raportu. Spełniony został zatem postulat odwołujących się o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który miałby zweryfikować prawidłowość tego raportu. Powoływanie takiego biegłego w postępowaniach, których przedmiotem jest ocena wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, dla oceny przedłożonego raportu nie jest praktykowane – do oceny tej swoistego rodzaju opinii biegłego nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany jest organ rozstrzygający sprawę. Autorzy rzeczonego koreferatu wskazali na konieczność uzupełnienia owego raportu.

Potrzebę taką spostrzegł również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], określając w wezwaniu z dnia 9 kwietnia 2019 r. zakres koniecznych uzupełnień. Przy piśmie z dnia 29 kwietnia 2019 r. inwestor przedłożył uzupełnienie raportu. W uzupełnieniu tym zawarto dodatkowe wyjaśnienia, stosownie do wspomnianego wezwania z dnia 9 kwietnia 2019 r. Ponadto do wspomnianego uzupełnienia dołączono "Kartę charakterystyki preparatu niebezpiecznego" - lakieru do paznokci, w której podano m.in. informacje na temat składu chemicznego lakieru, identyfikację zagrożeń z nim związanych, sposoby udzielania pierwszej pomocy, zasady postępowania w przypadku pożaru i niezamierzonego uwolnienia do środowiska, kontroli narażenia i środki ochrony indywidualnej, właściwości fizykochemiczne, stabilność i reaktywność, informacje toksykologiczne i ekologiczne, zasady postępowania z odpadami, informacje o transporcie, itp.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uznał owe wyjaśnienia i uzupełnienia za wystarczające, i postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. (znak: [...]) uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia.

I wreszcie, w piśmie z dnia 12 lipca 2019 r. Inwestor, odpowiadając na wątpliwości wyartykułowane przez Instytut Ochrony Środowiska Państwowy Instytut Badawczy w powołanym wyżej koreferacie, wyjaśnił, iż:

- "w zakresie emisji do powietrza (...) przedstawiliśmy charakterystyki przykładowych lakierów do paznokci, z których wynika zawartość części lotnych, natomiast do stwierdzenia, że z polimerów syntetycznych nie wydzielają się istotne dla ludzi i środowiska wielkości emisji substancji do powietrza wystarczają wiadomości na poziomie ogólnym",

- "planowane przedsięwzięcie jest kolejnym zakładem na świecie budowanym przez firmę [...]; wielkości unosu substancji i emisji do powietrza zostały ustalone na podstawie charakterystyki substancji oraz doświadczeń posiadanych przez firmę",

- "wariant rozwiązaniach załadunkowo/rozładunkowego (obudowa doku lub ekrany akustyczne przy ogrodzeniu) i ze względu na emisje substancji do powietrza nie ma to żadnego znaczenia na wielkość stężeń substancji w powietrzu, natomiast ma istotne znaczenie na rozprzestrzenianie się hałasu i dlatego wykonano obliczenia wariantowe rozprzestrzeniania się hałasu",

- "wpływ na zdrowie ludzie (...) polega głównie na dotrzymywaniu najwyższych

dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy, dotrzymywaniu dopuszczalnych standardów jakości środowiska oraz wymogów p.poż.".

7. Na obecnym rozwoju techniki nie ma rozwiązań, których zastosowanie zapobiegnie w stu procentach wszelkiego rodzaju awariom, w szczególności - spowodowanych katastrofami naturalnymi. Rozwiązania takie mogą jedynie w mniejszym lub większym stopniu chronić przed takimi awariami i minimalizować ich skutki. Rozwiązania przewidziane zaskarżoną decyzją w pełni spełniają taką rolę.

Pozostaje zatem nadmienić, że obawy wobec konstrukcji wiaty magazynowej, w sytuacji, gdy na obecnym etapie postępowania inwestor nie ma obowiązku przedstawić projektu budowlanego budynków i obiektów, które mają zostać zrealizowane w ramach planowanego przedsięwzięcia, wydają się być przedwczesne, a co za tym idzie - nieuprawnione. Na próżno zresztą szukać w rozpatrywanym odwołaniu konkretnych uwag i zastrzeżeń dotyczących wspomnianej konstrukcji, co uniemożliwia obszerniejsze ustosunkowanie się do tej części odwołania.

Nie jest również jasne - z analogicznych powodów - na jakiej podstawie odwołujący uznali, że studzienka na odcieki nie będzie odporna na działanie niebezpiecznych substancji. Na obecnym etapie postępowania mającego na celu realizację planowanego przedsięwzięcia teza ta nie znajduje uzasadnienia.

8. Stosownie do art. 82 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia no środowisko, właściwy organ może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia oraz wskazując inne organy, którym także należy ją przedstawić. Z przepisu tego wynika zatem, że nałożenie obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej jest fakultatywne, pozostawione uznaniu organu. W ramach tego uznania właściwy organ zakreśla m.in. termin, w którym analiza taka ma zostać przedstawiona, zakres analizy jak również wskazuje inne organy, którym także należy ją przedstawić.

Jak wynika z pkt 3 zaskarżonej decyzji, inwestor został zobowiązany do przeprowadzenia analizy porealizacyjnej w zakresie klimatu akustycznego i jakości powietrza po upływie 12 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania. Bez wątpienia, nakładając ów obowiązek organ pierwszej instancji poruszał się w granicach uznania administracyjnego, nakreślonego przez cytowany przepis. Kolegium nie widzi podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji w tej części, uważa bowiem, że, z jednej strony, przeprowadzenie analizy porealizacyjnej po upływie 12 miesięcy od dnia oddania przedsięwzięcia do użytkowania wystarczy do oceny, czy warunki zakreślone w rzeczonej decyzji oraz nałożone ową decyzją wymagania zostały wykonane, z drugiej strony zaś - Kolegium jest zdania, że dopiero po upływie dłuższego czasu od oddania przedsięwzięcia do użytku możliwe będzie dokonanie kompleksowej, rzetelnej oceny wpływu funkcjonującego przedsięwzięcia na środowisko. Charakter planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności -przewidywana stosunkowo nieznaczna ingerencja w środowisko nie wymaga wcześniejszego wykonania analizy porealizacyjnej.

Odwołujący domagają się de facto nałożenia na inwestora obowiązku monitorowania oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko; obowiązek taki nakłada się jednak tylko wtedy, gdy - w myśl art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy - z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba prowadzenia takiego monitorowania. Z oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko konieczność taka nie wynika.

9. Analiza treści zaskarżonej decyzji, akt postępowania poprzedzającego jej wydanie oraz przepisów regulujących postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań nie daje podstaw do uznania, iż w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją przepisy te zostały naruszone, a co za tym idzie - by w sprawie niniejszej zaistniała przesłanka do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

IV. Pismem z dnia 17 marca 2020 r. następujące osoby: 1) B. Z., 2) E. N., 3) K. C., 4) S. C., 5) T. C., 6) M. C., 7) E. C. (poprzednio H.), 8) M. S., 9) S. D., 10) H. S., 11) J. Z., 12) I. S., 13) S. Z. (dalej "Skarżący") wniosły do tut. Sądu, za pośrednictwem SKO, skargę na decyzję odwoławczą tego organu, podnosząc przeciwko kwestionowanemu aktowi następujące zarzuty:

1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 62 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko poprzez błędne przyjęcie, iż inwestycja objęta niniejszym postępowaniem nie będzie ponadnormatywnie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, podczas gdy z uwagi na całodobową emisję hałasu i substancji toksycznych do powietrza oraz generowanie odpadów, ścieków, wykorzystywanie w procesie technologicznym znacznych ilości substancji toksycznych zarówno bezpośredni jak i pośredni wpływ na środowisko i zdrowie ludzi powinien skutkować wydaniem decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia,

2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 80 i 81 ust. 1 i 3 u.o.o.ś. pomimo tego, iż inwestycja objęta niniejszym postępowaniem będzie ponadnormatywnie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi z uwagi na całodobową emisję hałasu i substancji toksycznych do powietrza oraz generowanie odpadów, ścieków, wykorzystywanie w procesie technologicznym znacznych ilości substancji toksycznych, zlokalizowanie inwestycji w centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej,

3) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 5 u.o.o.ś. poprzez brak przeprowadzenia poprawnej analizy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i brak analizy wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, a poprzestanie tylko na jednym wariancie co stanowi wadę prawną raportu, która powinna zostać uwzględniona przy orzekaniu przez organ,

4) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.o.ś. poprzez brak wyczerpującego określenia rodzaju nawierzchni, która ma zostać wykonana przez inwestora w części wschodniej zakładu w celu zmniejszenia emisji hałasu i drgań, co powoduje, iż wydana decyzja nie spełnia wymogu określenia zobowiązań dla inwestora dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27 oraz pozostawia inwestorowi zbyt dużą dowolność, a należy także uwzględnić, iż inwestor wykonał już drogę wewnętrzną i wykonano ją z kostki brukowej — co nie spełnia wymagań i nie zmniejsza emisji hałasu i drgań,

5) naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i ograniczenie się do powtórzenia ustaleń i rozstrzygnięć organu 1 instancji, podczas gdy organ II instancji

zobowiązany był ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji,

6) naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i błędne ustalenia faktyczne polegające na uznaniu, że planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, podczas gdy planowana inwestycja ma być zlokalizowana w centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie przeważającej zabudowy jednorodzinnej, eksploatacja przedsięwzięcia przewiduje pracę całą dobę (proces technologiczny wymaga pracy nieprzerwanej z uwagi na możliwość zaschnięcia lakierów w dyszach), przy codziennym wykorzystaniu octanu etylu (ok. 40 litrów octanu etylu tygodniowo na jeden węzeł), co potęguje uciążliwości związane z eksploatacją przedsięwzięcia i powoduje, iż w sposób ponadnormatywnie uciążliwy negatywnie wpływa na środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi,

7) naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i błędne ustalenia faktyczne polegające na uznaniu, iż poziom emisji substancji toksycznych, zanieczyszczeń, hałasu czy odoru pochodzących z procesu technologicznego, nie spowodują przekroczenia aktualnie obowiązujących norm, podczas gdy z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia, gęstość zaludnienia na tym obszarze, rodzaj istniejącej zabudowy, całodobową ciągłość procesu technologicznego oraz ilość octanu etylu potrzebnego w procesie eksploatacji przedsięwzięcia - łączna emisja hałasów i zanieczyszczeń z planowanego przedsięwzięcia w sposób istotny naruszy standardy jakości powietrza i wody, a także skoro organ wskazuje, iż w chwili obecnej brak jest możliwości oceny uciążliwości zanieczyszczeń i hałasu planowanej inwestycji, gdyż brak jest odpowiednich aktów prawnych regulujących te kwestie, to trudno zgodzić się z dalszą częścią rozumowania organu, iż na etapie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, poziomy emisji nie spowodują nadmiernych uciążliwości,

8) naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj. art. 7,77 § 1, 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i błędne ustalenia faktyczne polegające na uznaniu, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, podczas gdy planowana inwestycja będzie trwale oddziaływała na nieruchomości sąsiednie poprzez immisje pośrednie, bowiem zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości jest znaczny, powodując stałe uciążliwości hałasu, zanieczyszczenie powietrza, lokalnych wód, a także spadek wartości nieruchomości, planowana inwestycja spowoduje negatywne ingerencje w prawo własności, np. z uwagi na zamiar rozbudowania w bliskiej odległości obiektu kubaturowego o wysokości i uciążliwości nieporównywalnej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, którego realizacja rodzi realne obawy związane z immisjami, a zrealizowanie inwestycji w takich warunkach może doprowadzić do ponadnormatywnego ograniczenia właścicieli sąsiednich nieruchomości w możliwości korzystania z ich nieruchomości, w tym również w zakresie zagospodarowania oraz zabudowy tych nieruchomości,

9) art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji bez podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego i bezsprzecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności organ całkowicie pominął kwestię sprzeciwu wyrażonego przez mieszkańców, którzy zamieszkują w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, podczas gdy stopień uciążliwości dla tych nieruchomości jest znaczny i obawy oraz protesty obiektywnie uzasadnione.

W uzasadnieniu w/w zarzutów wskazano w szczególności, co następuje:

(i) Uwzględniając zasady doświadczenia życiowego nie można skutecznie zaprzeczyć, jakoby inwestycja faktycznie nie wywoływała uciążliwości wskazywanych przez Skarżących. Przepis art. 81 u.o.o.ś. wymienia sytuacje, w których ustawodawca wskazał na obowiązek odmowy zgody na realizacje przedsięwzięcia w przypadku ich zaistnienia. Nie oznacza to jednak, że zawsze w przypadku niewystępowania tych sytuacji organ zobowiązany jest do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy, obiektywnie ustalone ponadnormatywne uciążliwości związane z realizacją wnioskowanego przedsięwzięcia winny skutkować wydaniem przez organ decyzji odmownej.

(ii) Organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 66 ust. 5 u.o.o.ś. bowiem raport oddziaływania na środowisko musi (a nie tylko może) zawierać analizę wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, czego organ winien wymagać od inwestora, a poprzestanie tylko na jednym wariancie stanowi wadę prawną raportu, która powinna zostać uwzględniona przy orzekaniu przez organ.

(iii) Organ w swojej decyzji naruszył także przepis art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.o.o.ś. poprzez brak wyczerpującego określenia rodzaju nawierzchni, która ma zostać wykonana przez Inwestorkę w części wschodniej zakładu w celu zmniejszenia emisji hałasu i drgań, co powoduje, iż wydana decyzja nie spełnia wymogu określenia zobowiązań dla inwestora dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. "2 ust. 1 pkt 1,10,14,18,23,26 i 27.

Rozstrzygnięcie organu znajdujące się w punkcie 1.2.29 decyzji Burmistrza zobowiązuje Inwestora do wykonania powierzchni gładkiej w części wschodniej zakładu w celu zmniejszenia emisji hałasu i drgań - pozostawia inwestorowi zbyt dużą dowolność. Należy także podkreślić, iż Inwestor wykonał już drogę wewnętrzną i wykonał ją z kostki brukowej, co nie spełnia wymagań ochrony środowiska i nie zmniejsza emisji hałasu i drgań. Kostka brukowa jest podłożem, które generuje najwyższe wskaźniki drgań, w zależności od jej rodzaju. Najlepszym materiałem drogowym o najniższym współczynniku drgań jest mastyks grysowy (SMA), rozścielany mechanicznie i zagęszczany walcami. Niskie wskaźniki wykazują także inne asfaltobetony. Z uwagi na niedookreśloność ww. rozstrzygnięcia oraz powielenie tegoż błędu przez SKO powstała wadliwość zaskarżonej decyzji skutkującą uchyleniem decyzji organu I jak i II instancji. Zauważyć należy, iż celem postępowania w sprawie ocen oddziaływania na środowisko jest analiza wpływu przedsięwzięcia na środowisko jak również możliwości oraz sposobów zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 ustawy, natomiast konkretne warunki służące realizacji tego celu (sposób zapobiegania i zmniejszania) są określane w decyzji środowiskowej w związku z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b i c, pkt 2 lit. b) oraz ust. 2 pkt 2 ustawy. Ocena SKO, odnosząca się do wymogów treści decyzji środowiskowej powinna być wnikliwa z punktu widzenia tego, czy jest ona kompletna i spójna, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jej zawartości w rozumieniu dyspozycji art. 82 u.o.o.ś. W rozpoznawanym przypadku w sposób oczywisty nie uczyniono zadość temu wymaganiu.

(iv) Organ wskazał warunki realizacji przedsięwzięcia, jednakże całkowicie pominął kwestie oddziaływania na środowisko w zakresie wpływu na życie mieszkańców oraz powstania uciążliwości ponad dającą się znieść miarę w wyniku realizacji inwestycji w tamtych warunkach lokalizacyjnych. Planowana inwestycja, o ile powstanie będzie zlokalizowana w bezpośrednim sąsiedztwie domostw, w centrum miasta [...]. Nie są uzasadnione twierdzenia organu, jakoby negatywne oddziaływania realizacji inwestycji nie miały nadmiernego charakteru. Zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, iż pomimo zastosowania wskazanych przez organ działań na etapie realizacji, eksploatacji i użytkowania przedsięwzięcia oddziaływania na środowisko, życie mieszkańców i prowadzenie przez nich gospodarstw domowych, przekroczą dopuszczalne poziomy natężeń, w szczególności hałasu oraz uciążliwości odorowych, zanieczyszczeń powietrza i wód. Planowana inwestycja generuje nieporównywalnie większe negatywne skutki dla środowiska niż zwykła zabudowa mieszkaniowa przeważająca na tym terenie.

Negatywne konsekwencje realizacji przedsięwzięcia są na tyle uciążliwe, że powinny skutkować decyzją odmowną. Nawet brak uregulowań prawnych w zakresie norm emisji zanieczyszczeń czy hałasu nie może stanowić przesłanki dla bagatelizowania obaw społeczności wobec nieuchronnej emisji hałasu, odorów i zanieczyszczeń do wód i powietrza. Uciążliwości zapachowe i hałasy, opary substancji toksycznych zalicza się bowiem do immisji pośrednich w rozumieniu przepisów prawa cywilnego — utrudniających korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę. W tej sprawie nie budzi wątpliwości problem uciążliwego oddziaływania drażniącej toksycznej substancji (octanu etylu) czy hałasu wytwarzanego w procesie konfekcjonowania lakierów do paznokci, mimo iż nie ma bezpośrednich regulacji ustawowych w tym zakresie. Wobec braku regulacji ustawowej należy posiłkować się uznanymi dokumentami, jak np. opracowana na zlecenie Ministerstwa Środowiska w 2016 roku pt. Lista substancji i związków chemicznych, które są przyczyną uciążliwości zapachowej oraz na Kodeks przeciwdziałania uciążliwości zapachowej z 2016 roku - w obu dokumentach wskazuje się, że istnieją niebudzące wątpliwości dowody pośrednie na negatywny wpływ odorów na zdrowie człowieka. Mogą bowiem wywoływać depresje, problemy oddechowe, bóle głowy, nudności, podrażnienia oczu czy gardła. Analogiczne skutki występują w przypadku uciążliwości hałasu, które ze względu na 3-zmianą pracę pracowników w procesie technologicznym będą występowały całą dobę.

(v) Wydając zaskarżoną decyzję, Organ całkowicie pominął zagrożenie dla środowiska i przyrody oraz zdrowia i bezpieczeństwa mieszkańców zamieszkujących w pośrednim lub bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, jakie niesie ze sobą realizacja inwestycji. Na ocenę przedsięwzięcia winny mieć wpływ protesty mieszkańców, którzy podnoszą obiektywnie uzasadnione obawy pogorszenia warunków ich życia, pogorszenia warunków środowiskowych oraz konieczności znoszenia przykrych emisji toksycznych substancji drażniących czy hałasu.

Przedsiębiorstwa, które w swym procesie technologicznym wykorzystują substancje toksyczne, drażniące oraz emitują hałas w znacznym natężeniu są obiektami, które mogą stanowić źródło zagrożeń dla ludzi i środowiska. Wprowadzają one bowiem do środowiska znaczne ilości różnorodnych substancji, w tym gazy czy odpady, zagrażające zdrowiu i życiu ludzi. Dotychczasowe doświadczenia wskazują, że nie jest możliwe wyeliminowanie odorów, hałasu i zanieczyszczeń emitowanych przez tak duże przedsiębiorstwa. Należy więc uznać, że oddziaływanie bezpośrednie przedsięwzięcia wynikające z emisji substancji do powietrza atmosferycznego, emisji ścieków, emisji odpadów nie ogranicz}' się do terenów projektowanej rozbudowy. Octan etylu będzie podstawową substancją wykorzystywaną w procesie technologicznym. Jak wynika z dostępnych powszechnie informacji o tej substancji; jest to substancja wysoce łatwo palna i drażniąca. Działa drażniąco na oczy. Powtarzające się narażenie może powodować wysuszenie lub pękanie skóry. Pary mogą wywoływać uczucie senności i zawroty głowy. Pary tworzą mieszaniny wybuchowe z powietrzem. Pary są cięższe od powietrza, gromadzą się przy powierzchni ziemi i w dolnych partiach pomieszczeń. Zbiorniki narażone na działanie ognia lub wysokiej temperatur mogą eksplodować (http://archiwutn.eiop.pl/3834.html). Obecnie wycofuje się go z użycia w przemyśle z powodu jego działania drażniącego i względnie dużej toksyczności (https://pl.wikipedia.org/wiki/Qctan etylu). Jak wskazuje Inwestor oraz jak to wynika z procesu technologicznego, za każdymm razem do zmiany koloru lakieru trzeba czyścić octanem etylu maszyny. Inwestor podał roczne zużycia na 40 Mg (40 megagramów), czyli 40 000 000 gramów= 40 000 kg, co daje ok. 42,5 1 octanu w tygodniu na mycie jednego węzła. Są to ogromne ilości substancji toksycznej, powodującej uciążliwości i zanieczyszczenia na znacznym obszarze. Nadto, proces technologiczny wymaga zapewnienie nieprzerwanej pracy maszyn przez całą dobę, tak aby nie doszło do zaschnięcia lakieru na dyszach. Zatem, takie funkcjonowanie zakładu przemysłowego wiąże się nieprzerwanymi uciążliwościami. Dodać do tego należy hałas związany z załadunkiem/rozładunkiem na terenie przedsiębiorstwa. Przebywanie całą dobę w strefie uciążliwej z udziałem substancji drażniącej powoduje niekorzystny wpływ na zdrowie ludzi, w tym bóle głowy, złe samopoczucie, rozdrażnienie, podenerwowanie, alergie, nadmierne łzawienie, skutkujące niedotlenieniem, zatkany nos i inne dolegliwości ze strony układu oddechowego, a nawet może prowadzić do stanów depresyjnych. W badaniach naukowych stwierdzono, że długotrwała ekspozycja na występujące substancje drażniące może prowadzić do upośledzenia funkcji neuromotorycznych w drogach oddechowych oraz do występowania alergicznego zapalenia pęcherzyków płucnych i astmy. Należy wziąć pod uwagę fakt, że planowana inwestycja usytuowana jest centrum miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie domostw. Jakikolwiek by nie był kierunek wiatru, to zawsze będzie skierowany właśnie na domy jednorodzinne. Wszelkie zanieczyszczenia wydostające się na zewnątrz będą kierowane siłami wiatru w kierunku terenów najbardziej zaludnionych. W efekcie realizacji uciążliwej inwestycji naraziłaby mieszkańców na dalsze pogorszenie warunków życia. Wobec powyższych zagrożeń, które niesie ze sobą realizacja inwestycji, organ winien był odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Bowiem tylko w taki sposób można zabezpieczyć środowisko oraz mieszkańców żyjących w najbliższym sąsiedztwie planowanego przedsięwzięcia przed jego negatywnym wpływem.

(vi) Organ nie zebrał całokształtu materiału dowodowego określonego ustawą i nie ocenił zebranego materiału w sposób wyczerpujący, jak to nakazuje przepis art. 77 § 1 k.p.a. i nie dokonał oceny, o której mowa w art. 80 k.p.a. ani też nie ustosunkował się do tegoż materiału dowodowego w sposób określony w art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie dokonał w ogóle weryfikacji opinii rzeczywistego oddziaływania wytwarzanego hałasu, uciążliwości wynikających z substancji wykorzystywanej w procesie technologicznym, ani protestów mieszkańców, co należy uznać za naruszenie regulacji zawartych w art. 107 § 3 k.p.a., jak i art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. n u.o.o.ś.

(vii) Organ I jak i II instancji winien zawrzeć w treści decyzji wszystkie jej elementy formalne wymienione w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Brak odwołania do dowodów oraz wpływu tych dowodów na fakty stanowi naruszenie powołanej regulacji, która rzutuje na formalną prawidłowość zaskarżonej decyzji. Organ analizując materiał dowodowy, winien był uwzględnić rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz wzajemnych proporcji, emisji i występowania innych uciążliwości, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań, wynikających z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, prawdopodobieństwa oddziaływania, jak i czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Uszło również uwadze organu, iż powstanie planowanego przedsięwzięcia wiąże się ze składowaniem licznych odpadów, wykorzystywaniem toksycznych substancji, nieprzerwanym procesem technologicznym, co wskazuje na konieczność zabezpieczenia środowiska gruntowo-wodnego oraz przeanalizowanie wdrożenia koniecznych rozwiązań zabezpieczenia ujęcia wód. Zrealizowanie inwestycji w takim kształcie może bowiem doprowadzić do ograniczenia właścicieli sąsiednich nieruchomości w możliwości korzystania z ich nieruchomości, w tym również w zakresie zagospodarowania oraz zabudów}'' tych nieruchomości. W przekonaniu skarżących organ II instancji dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania — zasady określonej w art. 15 k.p.a. Bowiem, dla uznania, że zasada dwuinstancyjności zastała zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, iż w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest, by rozstrzygnięcia te poprzedzone zostały przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzje, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których jest prowadzone. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu 1 instancji, ale jest zobowiązany ponownie merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, a więc rozpatrzyć wszystkie żądania strony i ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji. Wynika to z art. 138 k.p.a., przyznającemu organowi II instancji kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, stanowisko takie zostało potwierdzone także w utrwalonym orzecznictwie, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2017 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2188/16. W niniejszej sprawie organ II instancji nie rozpoznał ponownie merytorycznie sprawy, ale ograniczył się do powielenia treści decyzji organu I instancji, twierdzeń i argumentów tam zawartych bez pogłębionej analizy.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 6 kwietnia 2020 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

VI. Prawomocnym postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. tut. Sąd odrzucił skargi: 1) T. C., 2) M. C., 3) S. Z.

Pismem z dnia 6 listopada 2020 r. (k.197) Skarżący poinformował Sąd, iż z uwagi na stan zdrowia rezygnuje z uczestniczenia w postępowaniu sądowym. Kierując się najlepszym interesem procesowym Skarżącego, Sąd uznał, iż z racji niezamieszczenia we w/w piśmie stanowczego oświadczenia o cofnięciu skargi brak jest podstaw do umorzenia postępowania sądowego ze skargi w/w Skarżącego na podstawie art.161 pkt 1 p.p.s.a. Sąd kwalifikuje zatem powyższe pismo wyłącznie jako złożone w celu usprawiedliwienia ewentualnego niestawiennictwa Skarżącego na posiedzeniu Sądu w przedmiocie rozpoznania skargi, traktując jego autora w dalszym ciągu jako Skarżącego.

VII. W piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2020 r. pełnomocnik Inwestora adw. P. K. przedstawił stanowisko Inwestora w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VIII. Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Zgodnie z art.15 zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz.374) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

IX. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji odwoławczej prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, uregulowanym w art.71 i ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko było ustalenie na wniosek Inwestora, w formie decyzji administracyjnej, środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko, o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (instalacje do wytwarzania produktów przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych).

Przekonująco wykazały organy obu instancji, iż w sprawie wystąpiły przesłanki obligujące do pozytywnego rozpatrzenia w/w wniosku Inwestora, tj. do wydania decyzji określającej żądane uwarunkowania. Zarzutów skargi, wskazujących na nieustalenie w postępowaniu administracyjnym rzeczywistego zakresu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, które to oddziaływanie uniemożliwia w ocenie Skarżących realizację przedsięwzięcia w sąsiedztwie terenów o funkcji mieszkaniowej, nie można było uwzględnić. W konfrontacji ze zgromadzonym przez organy materiałem dowodowym zarzuty te nie znajdują bowiem potwierdzenia.

2. Stan prawny, regulujący przedmiot sprawy, przedstawia się następująco:

Tryb i zasady wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. decyzji określających środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, uregulowano w art.71 – 87 u.o.o.ś., zawartych w rozdziale 3 działu V tej ustawy. Ze w/w regulacji oraz z innych regulacji u.o.o.ś. wynika m.in., że:

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art.71 ust.1 u.o.o.ś.). Jak trafnie wskazano w wyroku WSA z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 603/17, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. (dalej "CBOSA"): "Celem postępowania środowiskowego jest ustalenie, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku, nie zagraża środowisku, oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Wyniki powyższych ustaleń odzwierciedlone są w decyzji środowiskowej, która kształtuje prawa i obowiązki oznaczonych konkretnie adresatów i stanowi bazę dla ukształtowania obowiązków inwestora w kolejnych decyzjach inwestycyjnych.".

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art.73 ust.1 u.o.o.ś.).

Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art.71 ust.2 u.o.o.ś.).

Określenie: 1) rodzajów przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzajów przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadków, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2, następuje w drodze rozporządzenia Rada Ministrów, uwzględniającego możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust.1 (art.60 u.o.o.ś.).

Z dniem 11 października 2019 r. weszło w życie, wydane w wykonaniu w/w delegacji ustawowej, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019, poz.1839). Przepis § 4 w/w rozporządzenia stanowi, iż do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Nie ulega w tej sytuacji wątpliwości, iż do kontrolowanego postępowania, wszczętego na wniosek Inwestora z dnia 23 maja 2018 r. i nie zakończonego do dnia wejścia w życie rozporządzenia nowego, miało zastosowanie rozporządzenie poprzednio obowiązujące, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz.71). W świetle § 3 ust.1 pkt 1 w/w rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do wytwarzania produktów przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych.

Podkreślenia wymaga, iż o ile w świetle art.71 u.o.o.ś. dla każdego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej (o ile następie dany inwestor ma zamiar wystąpić o wydanie decyzji lub aktu, o których mowa w art.72 u.o.o.ś.), o tyle – w przypadku przedsięwzięć, o których mowa w art.72 ust.2 pkt 2 u.o.o.ś., tj. przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – nie musi się to łączyć z koniecznością przeprowadzenia przez organy oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu art.3 ust.1 pkt 8 ustawy. Stosownie bowiem do art.59 ust.1 u.o.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust.1.

W niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...], Burmistrz stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalił zakres raportu.

W świetle art.3 ust.1 pkt 8 u.o.o.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Stosownie do powyższego, zgodnie z art.62 ust.1 ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu.

W myśl art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Zasadniczym dowodem w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W art. 66 ust. 1 ustawy ocenowej ustawodawca wskazał, jakie niezbędne elementy powinien zawierać raport, jednakże znaczną część problemów związanych z charakterem prawnym raportu oraz jego znaczeniem dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w drodze wykładni rozwiązywało orzecznictwo sądowe. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań danego przedsięwzięcia. W konsekwencji, organy administracji mają obowiązek ocenić na podstawie art. 80 k.p.a. wartość dowodową raportu. Ewentualny brak dostatecznego odniesienia się do istotnych kwestii oznacza, że raport w tym zakresie może zostać uznany za niespełniający wymogów ustawowych (por.: wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2213/13, wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2032/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzecznictwa Sadów Administracyjnych, dalej "CBOSA", dostępnej na www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przeprowadzenie przez organ oceny materiału dowodowego nie może nosić cech dowolności. Aby ocena taka była swobodna tj. dokonana w granicach art. 80 k.p.a., a nie dowolna, musi być oparta na całokształcie materiału dowodowego, a ponadto nie może być traktowana wybiórczo (por. np: wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 464/13, publ. CBOSA).

3. Odniesienie w/w uwarunkowań do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do następujących wniosków:

3.1. Poza sporem jest to, iż realizacja planowanego przedsięwzięcia wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, albowiem należy ono do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. przedsięwzięciem stanowiącym wymienioną w §3 ust.1 pkt 1 rozporządzenia z 2010 r. instalację do wytwarzania produktów przez mieszanie, emulgowanie lub konfekcjonowanie chemicznych półproduktów lub produktów podstawowych.

Stosownie do powyższego planowane przedsięwzięcie obejmuje rozbudowę, nadbudowę i przebudowę ze zmianą sposobu użytkowania istniejących obiektów wraz z budową nowej wiaty o konstrukcji stalowej na terenie nieruchomości zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] w celu uruchomienia w niej procesu konfekcjonowania lakierów do paznokci. Szczegółowy zakres inwestycji obejmuje:

(-) montaż 14 linii do konfekcjonowania lakierów

(-) montaż wentylacji mechanicznej nawiewno-wyciągowej z poszczególnych kabin rozlewu lakierów,

(-) montaż centrali nawiewno - wywiewnej wyposażonej w filtr węglowy, zapewniający skuteczną redukcję lotnych związków organicznych o sprawności redukcji co najmniej 95%,

(-) modernizację części głównej hali z przeznaczeniem na magazyn surowców, zapewniający 3-dniowy zapas surowców, obejmujące prace remontowo-budowlane i montażowe wewnątrz hali,

(-) wykonanie sieci, podłoża-posadzki, wentylacji grawitacyjnej lub innej,

(-) adaptację części budynków z przeznaczeniem na magazyn wszystkich surowców, w tym beczki z lakierami i rozpuszczalnikiem,

(-) budowę wiaty magazynowej z przeznaczeniem na magazyn odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych (beczki po lakierach i octanie etylu oraz wykorzystany octan przed oddaniem do odzysku),

(-) wykonanie miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych, osobowych oraz dróg manewrowych i ciągów pieszych,

(-) wykonanie na działce dróg dojazdowych do magazynu, 3-4 stanowisk postojowych dla samochodów TIR,

(-) wykonanie infrastruktury technicznej, w tym instalacji wewnętrznych i zewnętrznych,

(-) uporządkowanie terenu i wykonanie terenów zieleni.

Całkowicie trafnie wywodzą Skarżący, iż konieczność wnikliwego ustalenia oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko wynikała w szczególności z faktu, iż teren inwestycji sąsiaduje m.in. z terenami zabudowy mieszkaniowej. Jest on bowiem zlokalizowany blisko centrum miasta [...], przy ul. [...]. Na kierunku południowo – zachodnim teren graniczy z budynkiem Urzędu Miasta i Gminy oraz filią Starostwa Powiatowego w [...]. Na kierunku wschodnim występuje zabudowa mieszkalna jednorodzinna, a na południowym zabudowa mieszkalna wielorodzinna. Na kierunku północnym zlokalizowany jest market "[...]" a północno – zachodnim tereny rejonowej kotłowni.

Odnotować natomiast należy, iż sam teren planowanego przedsięwzięcia (którego użytkownikiem wieczystym jest Inwestor) jest zagospodarowany na cele magazynowo – produkcyjne. Zlokalizowany jest tam nowy obiekt stanowiący magazyn logistyczny towarów i dystrybucji artykułów zoologicznych oraz drobnej produkcji klatek z drewna, wraz z częścią socjalno – biurową. Pozostałe obiekty na terenie nieruchomości to pozostałości po zlikwidowanych Zakładach [...].

Z zaświadczenia Burmistrza z dnia [...] lipca 2018 r. wynika, iż teren planowanego przedsięwzięcia nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani obowiązkiem jego sporządzenia.

3.2. W następstwie stwierdzenia przez Burmistrza, na podstawie art.63 u.o.o.ś., obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, ocena taka została przez organy obu instancji przeprowadzona. Jak już wskazano, w świetle art.3 ust.1 pkt 8 u.o.o.ś. przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Stosownie do powyższego:

3.3. W postępowaniu administracyjnym dokonano prawidłowej weryfikacji przedłożonego przez Inwestora raportu.

3.3.1. W piśmiennictwie prawniczym (por. Krzysztof Gruszecki "Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko" LEX/el. 2020) poczyniono następujące uwagi na temat charakteru prawnego i mocy dowodowej raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: "Jak już wspomniano w komentarzu do art. 59 ustawy, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania, w art. 66 ustawy określono elementy, które powinien zawierać każdy raport o oddziaływaniu na środowisko. W przepisie tym nie określono jednak, jaki charakter z punktu widzenia procesowego ma opracowywany raport. Rozwiązując ten problem, w praktyce przyjmuje się, że "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym. Raport oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu" (wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 marca 2011 r., II SA/Lu 845/10, LEX nr 993489). (...) W najnowszym orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że zarzuty wobec przedłożonego przez inwestora raportu nie mogą być gołosłowne, lecz poparte np. inną ekspertyzą. I tak, NSA w wyroku z dnia 5 marca 2019 r., II OSK 965/17, LEX nr 2643053 wskazał, że: "Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie będą uznane za gołosłowne, jeżeli są poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora". Powyższe jest konsekwencją szczególnej wartości dowodowej raportu, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. (...) Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym w praktyce, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ będzie musiał samodzielnie ocenić, czy raport ten uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją konkretnego zamierzenia.".

Ze w/w ustaleniami koresponduje np. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3179/17, publ. CBOSA, stwierdzający, iż: "Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora.".

Z kolei w wyroku NSA z dnia 22 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1488/15, publ. CBOSA, trafnie wskazano, iż: "Do raportu stosuje się wszystkie zasady postępowania dowodowego, dlatego w razie wątpliwości w zakresie istotnych okoliczności sprawy organ może wezwać inwestora do uzupełnienia raportu lub może sięgnąć do innych środków dowodowych. Nawet, gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ musi samodzielnie ocenić raport. Jest to ważne, gdyż ze względu na cel prowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, kończącego się wydaniem decyzji, etap ten jest najbardziej właściwy do oceny konkretnych wymagań ochrony środowiskowa.".

W/w uwarunkowania prawne zostały uwzględnione w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym. Stosownie do powyższego:

3.3.2. Na etapie postępowania przed organem I instancji Inwestor przedłożył wymagany raport, stwierdzający m.in., iż w eksploatacja przedsięwzięcia będzie łączyła się z emisją substancji do powietrza oraz z emisją hałasu.

Źródłem emisji zorganizowanej do powietrza będzie proces przepakowywania (rozlewania) gotowych lakierów z opakowań zbiorczych do opakowań jednostkowych, który będzie prowadzony na 14 liniach technologicznych. Źródłem emisji będzie również wykorzystywany do mycia urządzeń octan etylu. Będzie on przechowywany w specjalnych, oznaczonych paleto – pojemnikach (mauserach) o pojemności 1000 litrów i umieszczonych w strefie przedprodukcyjnej. Mycie linii do rozlewu lakierów odbywać się będzie poprzez wtłoczenie rozpuszczalnika do instalacji ze szczelnego pojemnika i jego grawitacyjny spływ do kolejnego zbiornika. Operację tę powtarzać się będzie do czasu uzyskania czystego płynu. Proces produkcyjny prowadzony będzie w hali produkcyjnej, podzielonej na wydzielone pomieszczenia przeznaczone do poszczególnych procesów: (-) rozlewnię automatyczną, (-) pomieszczenie mycia, (-) etykietowanie i pakowanie produktów. W hali przewiduje się układy nawiewno – wywiewne zapewniający odprowadzanie zanieczyszczonego powietrza znad rozlewni i mycia jednym systemem wentylacyjnym poprzez filtr węglowy o skuteczności minimalnej 95%.

Źródłem emisji niezorganizowanej będą silniki spalinowe pojazdów samochodowych, związanych z obsługą planowanego przedsięwzięcia w fazie eksploatacji.

Z kolei źródłami hałasu związanymi z realizacją planowanego przedsięwzięcia będą:

(-) pomieszczenia produkcyjne, gdzie maksymalny poziom hałasu wewnątrz pomieszczeń nie będzie przekraczał 80 dB,

(-) centrala wentylacyjna firmy [...] o mocy akustycznej poniżej 60 dB, w której poziom hałasu na wylocie powietrza wynosi 88,4 dB, a przy czerpni powietrza 76 dB,

(-) wózki widłowe do transportu wewnętrznego (2 szt.)

(-) pojazdy samochodowe (przyjęto w ciągu doby: ciężarowe – 8 szt. dostawa, 8 szt. odbiór i 1 szt. obsługa specjalna oraz osobowe 55 szt.).

3.3.3. Po przedłożeniu przez Inwestora w/w raportu organ I instancji zlecił jego ocenę podmiotowi wyspecjalizowanemu, tj. Instytutowi Ochrony Środowiska – Państwowemu Instytutowi Badawczemu w [...]. Stosowna opinia Instytutu w formie koreferatu do raportu (datowana na luty 2019 r.) została przedłożona Burmistrzowi przy piśmie z dnia 4 marca 2019 r. W podsumowaniu koreferatu wskazano w szczególności, co następuje:

1) Raport nie wypełnia wymogów formalnych w następującym zakresie:

- nie opisuje elementów środowiska – jest niepełny (art.66 ust.1 pkt 2 u.o.o.ś.),

- nie opisuje krajobrazu, w którym dane przedsięwzięcie ma być zlokalizowane (art.66 ust.1 pkt 3a u.o.o.ś.),

- nie zawiera oceny oddziaływania na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, krajobraz (art.66 ust.1 pkt 7 u.o.o.ś.),

- nie wskazuje trudności wynikających z niedostatków techniki lub luk we współczesnej wiedzy, jakie napotkano, opracowując raport (art.66 ust.1 pkt 17 u.o.o.ś.);

2) W zakresie oceny oddziaływania inwestycji na klimat akustyczny można stwierdzić, że raport jest zrobiony rzetelnie z uwzględnieniem wszystkich głównych źródeł hałasu przewidzianych na terenie inwestycji. Po uzupełnieniu drobnych błędów opisanych w koreferacie może być podstawą do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

3) W przypadku innych elementów stwierdzono pewne braki, które w opinii autorów koreferatu wymagają uzupełnienia lub wyjaśnienia.

Odnotować należy, iż ustosunkowując w pkt 4 koreferatu ("Uwagi mieszkańców [...]"), do uwag mieszkańców, formułowanych w odniesieniu do planowanej inwestycji, autorzy koreferatu zajęli jednoznaczne stanowisko, iż: "WE przypadku planowanej inwestycji nie będą występowały odory (lotne związki chemiczne organiczne i nieorganiczne wyczuwane przez receptory węchowe przy bardzo niskich stężeniach i rejestrowane przez mózg jako nieprzyjemne), będą natomiast występowały opary związków używanych w procesie technologicznym. (...)" por. tabela 2 (Uwagi Mieszkańca [...] 1), str.22. W dalszej części ustosunkowania się do w/w uwagi autorzy koreferatu podtrzymali natomiast stanowisko co do konieczności wyjaśnienia kwestii zanieczyszczeń do powietrza.

Jednocześnie pismem z dnia 9 kwietnia 2019 r. RDOŚ wezwał Burmistrza do przedłożenia uzupełnionego raportu w zakresie: 1) ochrony powietrza, 2) ochrony przed hałasem, 3) gospodarki odpadami i ochrony powierzchni ziemi, 4) innych zagadnień, wskazując szczegółowe kwestie, wymagające uzupełnienia.

3.3.4. Przy piśmie z dnia 29 kwietnia 2019 r. Inwestor przedłożył RDOŚ oraz Burmistrzowi uzupełnienie raportu stosownie do uwag zgłoszonych przez RDOŚ oraz w koreferacie Instytutu. W szczególności w załączniku nr 2 przedłożone przykładowe karty charakterystyki lakierów do paznokci, stwierdzające ich skład. W uzupełnieniu raportu wskazano (str.8), iż podstawowym oddziaływaniem, jakie będzie związane z eksploatacją planowanego przedsięwzięcia będzie emisja w trakcie rozlewania do opakowań jednostkowych lakierów, substancji takich jak octan butylu i octan etylu, stanowiące lotne związki organiczne. Przeprowadzone obliczenia i analizy wykazały, że chwilowe maksymalne stężenia tych substancji w miejscu lokalizacji zabudowy mieszkaniowej nie będą przekraczały 20% stężeń dopuszczalnych chwilowych i 10% stężeń średniorocznych. Tak niskie stężenia tych substancji w powietrzu atmosferycznym w miejscu lokalizacji zabudowy mieszkaniowej nie będą miały istotnego wpływu na warunki życia i zdrowie ludzi.

3.3.5. W/w ustalenia raportu zostały zaaprobowane przez wyspecjalizowane organy współdziałające, o których mowa w art.77 ust.1 pkt 1 i ust.2 u.o.o.ś. Stosownie do powyższego:

1) Pismem z dnia 30 maja 2019 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zaopiniował planowane przedsięwzięcie pozytywnie. W uzasadnieniu opinii w szczególności wskazano, iż w fazie budowy nastąpi wzrost emisji substancji do powietrza atmosferycznego. Będą to głównie spaliny pochodzące z maszyn budowlanych. Uciążliwość ta będzie miała charakter przejściowy – na czas budowy. W fazie eksploatacji źródłem emisji będzie proces rozlewania lakierów do opakowań jednostkowych oraz wykorzystywany do mycia urządzeń octan etylu. Procesy te odbywały się będą w kabinach wyposażonych w wentylację mechaniczną z wykorzystaniem filtrów węglowych. O skuteczności minimalnej 95%. Źródłami hałasu na etapie eksploatacji będą pomieszczenia produkcyjne, centrala wentylacyjna, wózki widłowe oraz pojazdy samochodowe. Ze względu na bliskość zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz wielorodzinnej należy wykonać pomiary tych oddziaływań w ramach analizy porealizacyjnej, obejmującej tereny w sąsiedztwie przedmiotowego przedsięwzięcia.

2) Postanowieniem z dnia [...] lipca 2019 r. RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji: 1) na etapie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia (24 wytyczne), 2) w odniesieniu do dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art.72 ust.1 u.o.o.ś. (3 wytyczne).

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż źródłami emisji substancji do powietrza na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia będą głównie: proces przepakowywania (rozlewania) gotowych lakierów z opakowań zbiorczych do opakowań jednostkowych, proces mycia urządzeń oraz ruch pojazdów mechanicznych po terenie inwestycyjnym. Przeprowadzona w raporcie analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu wykazała, że przy zachowaniu warunków określonych w sentencji postanowienia dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu zostaną dotrzymane. Z przedłożonej dokumentacji wynika, iż planowana inwestycja nie będzie powodowała istotnego oddziaływania na klimat. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest w odległości ok.10 metrów od terenu inwestycji. W czasie eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia głównym źródłem emisji hałasu będzie centrala wentylacyjna, urządzenia i maszyny zlokalizowane wewnątrz hali oraz środki transportu poruszające się po terenie inwestycji. Przeprowadzona w raporcie analiza oddziaływania w zakresie emisji hałasu wykazała, że przy zachowaniu warunków określonych w sentencji postanowienia, eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie.

3.4. W toku całego postępowania organy obu instancji zapewniły udział społeczeństwu, wykonując obowiązki wynikające z art.30, 33, 37 i 38 u.o.o.ś. Jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie sądowym: "Sam sprzeciw lokalnej społeczności lub stron postępowania nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy wydania decyzji środowiskowej" – por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1345/18, publ. CBOSA.

3.5. W art. 82 u.o.o.ś. wskazano zagadnienia, jakie winny zostać uregulowane w pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie było poprzedzone przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wymóg ten został dopełniony przez Burmistrza. W szczególności stwierdzić należy, iż przy orzekaniu w przedmiocie określenia dla planowanego przedsięwzięcia środowiskowych uwarunkowań Burmistrz uwzględnił wszystkie wytyczne, zawarte w postanowieniu uzgadniającym RDOŚ. Co istotne z punktu widzenia zapobiegania ewentualnym negatywnym oddziaływaniom Burmistrz nałożył obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej (pkt 3 rozstrzygnięcia). W zakresie ochrony przed hałasem należy wykonać pomiary tych oddziaływań, w ramach analizy porealizacyjnej, obejmującej tereny w sąsiedztwie przedmiotowego przedsięwzięcia, podlegającej ochronie akustycznej (3.1.). W zakresie emisji substancji do powietrza – obejmującej pomiary immisji na granicy zakładu oraz przy najbliżej położonych budynkach mieszkalnych, w celu ustalenia rzeczywistych wielkości stężeń substancji, w szczególności substancji emitowanych do powietrza z procesu technologicznego. W czasie badań instalacja powinna pracować pod pełnym projektowanym obciążeniem, a same badania należy przeprowadzić w czasie niekorzystnych warunków dyspersji zanieczyszczeń: bezchmurnej nocy przy słabym wietrze lub przy jego braku oraz w bezwietrzny, pochmurny dzień w przypadku badania wielkości stężeń substancji pochodzących z transportu samochodowego na terenie zakładu. Analiza porealizacyjna w zakresie klimatu akustycznego i jakości powietrza ma być przeprowadzona po upływie 12 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania.

Powyższe upoważnia do stwierdzenia, że dokonana w postępowaniu administracyjnym ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko spełnia wymagania przewidziane w art.62 ust.1 u.o.o.ś., tj. w szczególności określono w niej, zanalizowano i oceniono bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi (pkt 1a) oraz możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pkt 2).

Tym samym stanowisko skargi, iż w/w art.62 ust.1 u.o.o.ś. (podobnie jak i art. 80 i 81 ust. 1 i 3) został w sprawie naruszony w szczególności poprzez błędne przyjęcie, iż inwestycja objęta niniejszym postępowaniem nie będzie ponadnormatywnie negatywnie oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, uznać należy za nietrafny. Ponownie wskazać należy, iż przywołany wcześniej materiał dowodowy, zgromadzony w toku postępowania administracyjnego, daje podstawy do uznania, iż oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko zostało zbadane w sposób wyczerpujący, a instrumentem pozwalającym na rzeczową weryfikację tej oceny będzie przewidziana w decyzji Burmistrza analiza porealizacyjna. W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego w przekonujący sposób zbadano i wyjaśniono kwestie podnoszone przez Skarżących. Zaznaczyć przy tym należy, iż jakkolwiek w toku w/w postępowania Skarżący formułowali skonkretyzowane zarzuty do planowanego przedsięwzięcia, to jednakże polemiki z stosownymi ustaleniami raportu, organów współdziałających oraz organów orzekających w niniejszej sprawie, odnoszących się do w/w kwestii, nie wsparli specjalistyczną opinią, która mogłaby potwierdzić zasadność podnoszonych przez Skarżących zastrzeżeń. Oparcie się w tej sytuacji przez Burmistrza oraz SKO na w/w ustaleniach raportu i organów współdziałających uznać należy za prawidłowe.

3.6. Nietrafnie wywodzi skarga naruszenie w sprawie przepisu prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 5 u.o.o.ś. poprzez brak przeprowadzenia poprawnej analizy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i brak analizy wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru, a poprzestanie tylko na jednym wariancie. Stosownie do powyższego:

Stwierdzić należy, iż organy obu instancji dokonały wnikliwej oceny przedstawionych w raporcie wariantów planowanego przedsięwzięcia. Trafnie uznały organy za przekonujące stanowisko raportu, iż:

(i) Ze względu na obecny sposób zagospodarowania terenu planowanego przedsięwzięcia, w tym z uwagi na posadowienie na nim określonego rodzaju obiektów budowlanych, możliwość wariantowania sposobu realizacji przedsięwzięcia doznawała obiektywnie uzasadnionych, daleko idących ograniczeń i sprowadzała się do różnicowania rozmieszczenia poszczególnych urządzeń technologicznych oraz układów transportowych. W kolejnych wariantach inwestycji rozpatrywano zatem organizację ruchu i rozładunku i załadunku towarów, uwzględniając tę okoliczność, iż obecne zagospodarowanie terenu znacznie ogranicza możliwości lokalizacji rampy i organizacji ruchu samochodów ciężarowych. Przy opracowywaniu wariantów wzięto zatem pod uwagę to, aby poszczególne urządzenia technologiczne i układy transportowe zostały zlokalizowane w możliwie największej odległości od istniejącej zabudowy mieszkaniowej. Z tych wszystkich względów przedstawione warianty nie różnią się istotnie od wariantu proponowanego przez Inwestora;

(ii) Przeprowadzone analizy oddziaływań oraz wykonane obliczenia rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu i hałasu w środowisku wskazują na to, że najkorzystniejszym dla środowiska wariantem realizacji przedsięwzięcia będzie wariant proponowany przez Inwestora. Głównym czynnikiem decydującym o wyborze wariantu okazały się następujące czynniki:

- całkowita hermetyzacja procesu konfekcjonowania lakierów do paznokci,

- zastosowanie filtrów węglowych do redukcji emisji substancji do powietrza o sprawności oczyszczania powyżej 95%,

- całkowitej obudowy rampy i doku dla samochodów ciężarowych przy rampie.

Przyjęty wariant do realizacji jest najkorzystniejszym wariantem pod względem ekonomicznym oraz ekologicznym.

3.7. Nietrafnie zarzuca skarga naruszenie przez organy przepisu prawa materialnego, tj. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.o.o.ś. poprzez brak wyczerpującego określenia rodzaju nawierzchni, która ma zostać wykonana przez inwestora w części wschodniej zakładu w celu zmniejszenia emisji hałasu i drgań, co powoduje, iż wydana decyzja nie spełnia wymogu określenia zobowiązań dla inwestora dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23, 26 i 27 oraz pozostawia Inwestorowi zbyt dużą dowolność, a należy także uwzględnić, iż Inwestor wykonał już drogę wewnętrzną i wykonano ją z kostki brukowej, co nie spełnia wymagań i nie zmniejsza emisji hałasu i drgań. Stosownie do powyższego:

Oczywistym jest to, iż rodzaj nawierzchni ciągów komunikacyjnych, po których odbywa się ruch pojazdów samochodowych ma znaczenie w kontekście redukcji emisji hałasu i drgań wywołanym tym ruchem. Okoliczność ta została uwzględniona w decyzji Burmistrza, zastrzegającej w pkt 1.2.29 rozstrzygnięcia, iż należy wykonać gładkie nawierzchnie dróg w części wschodniej zakładu w celu zmniejszenia emisji hałasu i drgań. Uznać należy, iż rozwiązanie to jest wystarczające i nie zamykające Skarżącym drogi do formułowania szczegółowych postulatów na etapie postępowania budowlanego.

3.8. Nietrafnie podnosi skarga, iż organ odwoławczy naruszył art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, oparte wyłącznie na powtórzeniu ustaleń i rozstrzygnięć organu I instancji w miejsce samodzielnego rozpatrzenia sprawy. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż utrzymanie przez SKO decyzji Burmistrza w mocy było zasadne, albowiem decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Po drugie, analiza uzasadnienia decyzji odwoławczej nie potwierdza stanowiska skargi, iż SKO wyłącznie powtórzyło ustalenia Burmistrza, odstępując od ponownego, samodzielnego rozpatrzenia sprawy. Stwierdzić należy, iż SKO rozpoznało sprawę w oparciu o wyczerpujący materiał dowodowy, zgromadzony przez Burmistrza. Materiał ten został wnikliwie rozpatrzony przez SKO we wszystkich istotnych aspektach sprawy, co przesądza o wypełnieniu obowiązków organu odwoławczego wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zapisanej w art.15 k.p.a. oraz obowiązków wynikających z art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a.

W świetle powyższych okoliczności wniesioną skargę należy uznać za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.