Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1965/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 12 pkt 1 , art. 40 ust. 6.
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi H. N. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej H. N. kwotę 1604 (jeden tysiąc sześćset cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2010 r. nakładającą na H. N., skarżącą w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 9658,44 zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] bez zezwolenia.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w km 84 + 343 strona prawa, w m. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, przez umieszczenie w tym pasie drogowym dwustronnej reklamy.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. organ na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 i ust. 13 w zw. z art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2007 r., Nr 19, poz. 115), § 4.1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek za zajęcia pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369) orzekł o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 17.560,80 zł za zajęcie ww. pasa drogowego w okresie od [...] lutego 2010 r. do [...] marca 2010 r. (60 dni).

Skarżąca wyraziła zgodę na uchylenie ww. decyzji odpowiadając na pismo organu z dnia [...] maja 2010 r., w którym organ zwrócił się o wyrażenie takiej zgody w zw. z zawartymi w decyzji błędami pisarskimi, niewłaściwym wyliczeniem ilości dni ustawienia reklamy i wysokości kary.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. organ uchylił ww. decyzję z dnia [...] maja 2010 r. i decyzją wydaną [...] czerwca 2010 r. wydaną na podstawie przepisów powołanych w decyzji z dnia [...] maja 2010 r. nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 9.658,44 zł za zajęcie w/opisanego pasa drogowego w okresie od dnia [...] lutego 2010 r. do dnia [...] marca 2010 r. (33 dni).

W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że ze zgromadzonych w sprawie dowodów, a szczególności materiału fotograficznego, przeprowadzonej wizji oraz oględzin w terenie wynika, że skarżąca zajmowała pas drogowy drogi krajowej nr [...], km 84+343, strona prawa w m. [...] poprzez umieszczenie w nim dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach 3,0 x 2,71 m bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia [...] lutego 2010 r. do dnia [...] marca 2010 r. W myśl cytowanych w podstawie prawnej przepisów strona zajmująca pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązana jest uiścić karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalonej jako iloczyn metrów kwadratowych powierzchni reklamy wynoszącej (3,0 x 2,71 m ) x 2 strony = 16,26 m2, liczby dni zajmowanego pasa drogowego, tj. w okresie od dnia [...] lutego 2010 r. do dnia [...] marca 2010 r., liczba dni 33 dni i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 wynoszącej 1,80 zł, a wynikającej z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 136).

W związku z powyższym kara za ustawienie dwustronnej reklamy wynosi 9658,44 zł (16,26 m2 x 33 dni x 1,80 zł x 10 kara = 9.658,44 zł).

Strona, zdaniem organu, usunęła reklamę z pasa drogowego w dniu [...] marca 2010 r. zgodnie z odnotowaniem tego faktu w dzienniku objazdu w dniu [...] lutego 2010 r.

Nadto organ podniósł, że skarżąca oświadczyła, iż przedmiotowa reklama jest jej własnością i została ustawiona zgodnie z zezwoleniem Urzędu Miasta i Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...] października 1992 r. wystawionym na poprzedniego właściciela tj. Ośrodek Kształcenia Motorowego [...] w [...] który od 1996 r. występuje pod nazwą Prywatny Ośrodek Szkolenia Kierowców [...] ul. [...],[...] i tym samym była przekonana, iż dopełniła warunków wymaganych przy ustawieniu reklamy na terenie nie będącym jej własnością.

Stwierdzenie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje jednak, co podkreślił organ, do naliczenia, według zasad określonych w ustawie, kary nakładanej w drodze decyzji administracyjnej. W przypadku stwierdzenia takiej sytuacji organ nie może zatem badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu czy też miarkować wysokości wymierzonej kary. Organ może jedynie, po stwierdzeniu faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca odwołała się do pisma Urzędu Miasta i Gminy w [...] Nr [...] z dnia [...] października 1992 r. załączonego do wniosku i podniosła, że dysponując zezwoleniem, za które uznała ww. pismo była przekonana, że dopełniła wszelkich warunków dotyczących umieszczenia przedmiotowej reklamy. Podkreśliła, że zezwolenie przedstawiła organowi, zaś reklamę usunęła [...] marca 2010 r. o czym poinformowała organ w dniu [...] marca 2010 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 §3 kpa, art. 40 ust. 12 pkt 1 i art. 40 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369 ze zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ ustalił, co następuje:

Notatką służbową z dnia [...] lutego 2010 r. pracownik Rejonu GDDKiA w [...] - Obwodu Drogowego nr [...] w [...] poinformował o stwierdzeniu umieszczenia w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w km 84+343 strona prawa w m. [...] dwustronnej reklamy firmy: "[...] " Prywatny Ośrodek Szkolenia Kierowców, [...], ul. [...]. W aktach sprawy znajduje się również dokumentacja fotograficzna oraz opis reklamy wraz z jej obmiarem. Po stwierdzeniu, iż reklama ta umieszczona jest bez zezwolenia zarządcy drogi - zawiadomieniem z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...] Kierownik Rejonu w [...] zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w km 84+343 strona prawa w m. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez umieszczenie w tym pasie drogowym dwustronnej reklamy. W zawiadomieniu tym wskazano, iż w dniu [...] marca 2010 r. o godz. 11.15 w ciągu drogi krajowej nr [...] w m. [...] w km 84+343 strona prawa zostaną przeprowadzone oględziny miejsca usytuowania reklamy. Jednocześnie wezwano stronę do pisemnego oświadczenia, czy jest właścicielem przedmiotowej reklamy. Pouczono stronę, iż w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia może złożyć stosowne wyjaśnienia w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie to doręczone zostało prawidłowo stronie w dniu [...] lutego 2010 r. W dniu [...] marca 2010 r. został przeprowadzony dowód z oględzin miejsca zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w m. [...] w km 84+343 strona prawa, przez reklamę. Na powyższą okoliczność został sporządzony protokół, do którego strona wniosła wyjaśnienia, iż przedmiotowa reklama została ustawiona w tym miejscu za pisemną zgodą Urzędu Miasta i Gminy w [...] wydaną ówczesnemu Ośrodkowi Kształcenia Motorowego [...] w [...], który został przejęty przez obecnego właściciela w roku 1996 - pismo z dnia [...] października 1992 r. Nr [...]. Na okoliczność przeprowadzania dowodu z oględzin miejsca zajęcia pasa drogowego przez reklamę został sporządzony ponowny obmiar przedmiotowej reklamy, wykonano odpowiednią dokumentację fotograficzną oraz sporządzono plan sytuacyjny na mapie geodezyjnej, na której zaznaczono miejsce usytuowania reklamy w pasie drogowym. Protokół z przeprowadzenia dowodu z oględzin został przyjęty, co Strona potwierdziła własnoręcznym podpisem. Zawiadomieniem z dnia [...] marca 2010 r. Nr [...] poinformowano Stronę, iż postępowanie dowodowe w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi krajowej nr [...] w m. [...] w km 84+343 strona prawa poprzez umieszczenie reklamy, zostało przez Organ zakończone, informując jednocześnie, iż przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie strona może się wypowiedzieć co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także zgłaszać uwagi i wnioski w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Zawiadomienie to zostało prawidłowo doręczone stronie w dniu [...] marca 2010 r. W dniu [...] marca 2010 r. Strona poinformowała Rejon GDDKiA w [...] o tym, iż w dniu [...] marca 2010 r. reklama została usunięta. Powyższe potwierdzono wpisem do, dziennika objazdu dróg w dniu [...] marca 2010 r., wykonana została również odpowiednia dokumentacja fotograficzna.

W tym stanie rzeczy organ uznał, że kara została wyliczona w sposób zgodny z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad i przepisami ustawy o drogach publicznych.

Odwołując się do art. 40 ust. 1 i 3 powołanej ustawy organ podniósł, że jednym z podstawowych zadań zarządcy drogi jest ochrona drogi, która oznacza działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi (pasa drogowego) oraz niewłaściwego jej użytkowania. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad będący zarządcą drogi krajowej, na podstawie art. 19 ustawy o drogach publicznych wypełnia obowiązki wynikające z art. 20 ustawy o drogach publicznych, z tym, że do jego zadań należy m.in. wydawanie zezwoleń na zajęcie pasa drogowego oraz pobieranie opłat i kar pieniężnych.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż przedmiotowa reklama została umieszczona w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]. Na jej umieszczenie strona nie posiadała wymaganego przepisami prawa zezwolenia zarządcy drogi, nastąpiło zatem zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, dlatego też obowiązkiem zarządcy drogi było wymierzenie kary pieniężnej. O zajęciu pasa drogowego świadczą dowody w postaci dokumentacji fotograficznej z obmiarem reklamy, notatki służbowej, mapy sytuacyjnej z naniesioną granicą pasa drogowego oraz zaznaczeniem miejsca usytuowania reklamy oraz protokołu z przeprowadzenia dowodu z oględzin miejsca zajęcia pasa drogowego.

W każdym przypadku stwierdzającym zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, organ nie może badać przyczyny zajęcia pasa drogowego, oceniać stopnia winy, czy miarkować wysokości wymierzonej kary. Z wyjaśnień Strony wynika, iż w roku 1992 Urząd Miasta i Gminy w [...] wydał Ośrodkowi Kształcenia Motorowego [...] w [...] zgodę na lokalizację reklamy przy drodze krajowej, w odległości 2,0 m od krawężnika jezdni, na wysokości sali gimnastycznej Liceum Ogólnokształcącego w [...]. Na podstawie tego zezwolenia Strona (prowadząca Prywatny Ośrodek Szkolenia Kierowców "[...] " w [...], jako następca od roku 1996 Ośrodka Kształcenia Motorowego [...] w [...]) umieściła przedmiotową reklamę w ustalonym miejscu.

Po dokonaniu stosownych ustaleń stwierdzono, jak podał organ, iż granice pasa drogowego na omawianym odcinku drogi krajowej nr [...] w m. [...] są niezmienione co najmniej od roku 1988. W roku 1992, w czasie, gdy Gmina [...] wydała wspomniane powyżej zezwolenie na umieszczenie reklamy przy drodze krajowej - obowiązywały zapisy art. 40 ust. 1, który w tamtym czasie posiadał następujące brzmienie: "Prowadzenie wszelkich robót w pasie drogowym lub wykorzystywanie go na prawach wyłączności oraz w celach innych niż transportowe wymaga zezwolenia właściwego zarządu drogi. W 1992 r. droga krajowa, oznaczona obecnie nr [...] zaliczona była do dróg krajowych – jej ówczesny nr to [...]. Zgodnie z obowiązującymi w tamtym okresie przepisami prawa zarządcą drogi była ówczesna Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...] a nie Burmistrz [...]. Strona działała w dobrej wierze lecz została wprowadzona w błąd przez Urząd Miasta i Gminy w [...] i wobec tego zachowuje ew. roszczenia odszkodowawcze o charakterze cywilnoprawnym. Nie zmienia to jednak faktu, iż po stronie zarządcy drogi także i w takiej sytuacji zaszły przesłanki do nałożenia na skarżącą kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia.

W skardze na powyższą decyzję strona zarzuciła naruszenie art. 40 ust. 12 pkt 1 w zw. z art. 40 ust. 3 i 6 powołanej ustawy oraz naruszenie art. 40 ust. 12 pkt 1 tej ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i art. 157 kpa poprzez jego zastosowanie, podczas gdy skarżąca posiadała zezwolenie na zajęcie pasa drogowego wydane w dniu 21 października 1992 r. przez Burmistrza [...], które na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie zostało uznane za nieważne, co miało wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, a nadto naruszenie art. 10 kpa, a to uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenie się co do części zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez dopuszczenie jako dowodu wyciągu z dziennika objazdu z dn. [...] marca 2010 r., po zakończonym już w dniu [...] marca 2010 r. postępowaniu dowodowym, bez umożliwienia skarżącej zapoznania się z tym materiałem dowodowym, co miało wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie.

Podnosząc ww. zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak i decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] czerwca 2010 r. i umorzenie postępowania w sprawie, bądź o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, jako rażąco naruszających prawo oraz zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Z ostrożności zaś wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ.

W uzasadnieniu podniesiono, że skarżąca w 1992 r. wystąpiła do organu władzy publicznej o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. W piśmie z dn. [...] października 1992 r. Burmistrz [...] udzielił zezwolenia na ustawienie tablicy reklamowej w [...] przy ulicy [...] na warunkach w nim określonych, nie określając okresu na jaki zostało udzielone. Zaznaczono również, iż niedotrzymanie określonych w zezwoleniu warunków będzie implikowało jego nieważność. Z tytułu dokonanej czynności urzędowej organ pobrał opłatę skarbową.

Bezsporne jest zatem, iż skarżąca nie naruszyła warunków ustawienia tablicy reklamowej określonych w zezwoleniu z dn. [...] października 1992 r.

Skarżąca zastosowała się do wydanego przez organ władzy publicznej aktu w zaufaniu do organów władzy. Od [...] października 1992 r. skarżąca pozostawała w przekonaniu, iż działa w granicach prawa, jej przekonanie było o tyle uzasadnione, iż przez cały ten okres tj. od [...] października 1992 r. do [...] lutego 2010 r. (data zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia) żaden organ nie kwestionował tej zasadności. O tym, iż jest inaczej skarżąca uzyskała wiedzę dopiero po otrzymaniu decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dn. [...] czerwca 2010 r., przy czym mając na uwadze zgłoszone podczas oględzin ([...] marca 2010 r.) uwagi ze strony pracowników Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, nie czekając na dalsze decyzje w dniu [...] marca 2010 r. skarżąca usunęła reklamę.

Skarżąca nie miała zatem świadomości bezprawności swojego zachowania, bowiem posiadała zezwolenie organu władzy publicznej i przez 18 lat od jego wydania jego prawidłowość nie była kwestionowana.

Nadto podniosła, że chociaż decyzja z dnia [...] października 1992 r. zezwalająca na zajęcie pasa drogowego przez skarżącą została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa) to pomimo tych wad jest ona aktem administracyjnym i wywołuje skutki prawne i wiąże inne organy państwowe.

Zdaniem skarżącej, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wadliwie też ustalił stan faktyczny. Reklama została bowiem usunięta z pasa drogowego w dniu [...] marca 2010 r. o czy zawiadomiono organ za pismem z dnia [...] marca 2010 r. (dowód: pismo skarżącej z dn. [...] marca 2010 r. - w aktach sprawy). Zaś organ uznał, iż reklama została usunięta dopiero w dniu [...] marca 2010 r. gdyż tego dnia odnotowano ten fakt w dzienniku objazdu.

Skarżąca nie może ponosić ujemnych skutków ze względu na organizację dyrekcji dróg krajowych i autostrad, w szczególności daty dokonania objazdu przez pracowników dyrekcji i uczynienia odpowiednich wpisów w dzienniku objazdu. Skarżąca usunęła reklamę w dniu [...] marca 2010 r. i ewentualna kara pieniężna winna być naliczona do dnia [...] marca 2010 r. tj. za 30 dni. Żaden przepis nie uzależnia ustalenia stanu faktycznego zajęcia pasa drogowego od stwierdzenia tego w dzienniku objazdu czy też notatki służbowej, stan ten może być ustalony także w oparciu o inne dowody, niewątpliwie takim dowodem było pismo skarżącej z dn. [...] marca 2010 r. informujące o usunięciu reklamy w dniu [...] marca 2010 r. Gdyby więc pracownik Dyrekcji zrobił objazd w dniu [...] marca 2010 r. to stwierdziłby ten stan i uczynił adnotacje w dzienniku objazdu i kara byłaby naliczona do dnia [...] marca 2010 r. Nie można więc uznać, iż adnotacje w dzienniku są prawnokształtujące w sytuacji gdy są inne dowody przeczące zapisom w dzienniku. Organ nie negował treści oświadczenia skarżącej, iż usunęła reklamę w dniu [...] marca 2010 r., skarżąca zatem nie miała podstaw przypuszczać, iż dowód ten nie zostanie uwzględniony. Ani w zaskarżonej decyzji ani w decyzji poprzedniej organ w ogóle nie odniósł się do twierdzeń skarżącej, iż usunęła reklamę w dniu [...] marca 2010 r. Nadto organ prowadząc postępowania administracyjne uniemożliwił skarżącej wypowiedzenie się co do tej treści materiału dowodowego. W dniu [...] marca 2010 r. organ zawiadomił skarżącą o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie zajęcia pasa drogowego, jednocześnie dopuszczając jako dowód w sprawie dokument (wyciąg z dziennika objazdu z dn. [...] marca 2010 r.) sporządzony po zakończeniu postępowania dowodowego, (dowód: zawiadomienie z dn. [...] marca 2010 r., wyciąg z dziennika objazdu z dn. [...] marca 2010 r.- w aktach sprawy [...]).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu ta kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej ppsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Organ będąc związany rygorami procedury administracyjnej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa) i swemu stanowisku dać wyraz w uzasadnieniu decyzji z uwzględnieniem wymogów, o których mowa w art. 107 § 3 kpa, w tym również odnieść się do twierdzeń i zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W taki sposób jednak organ sprawy nie rozpoznał, co skutkuje wadliwością decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa.

Skarżąca w swych wyjaśnieniach złożonych do protokołu sporządzonego na okoliczność przeprowadzenia dowodu z oględzin w sprawie zajęcia pasa drogowego podała, że przedmiotowa reklama została postawiona zgodnie z zezwoleniem Urzędu Miasta i Gminy [...] z [...] października 1992 r. wystawionym na poprzedniego właściciela tj. Ośrodek Kształcenia Motorowego [...] w [...], który został przejęty przez obecnego właściciela w 1996 r. Do tego oświadczenia organ w decyzji z dnia [...] czerwca 2010 r. się odwołał stwierdzając przy tym bez odwołania się do stosownych dowodów, iż obecnie od 1996 r. właściciel występuje pod nazwą Prywatny Ośrodek Szkolenia Kierowców [...].

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca również odwołała się do pisma z dnia [...] października 1992 r. uznawanego przez nią za zezwolenie za zajęcie pasa drogowego i kserokopie tego pisma złożyła wraz z wnioskiem na okoliczność, iż wbrew twierdzeniu organu, dysponowała stosownym zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego.

Organ rozpoznając sprawę ponownie stwierdził, że przedstawione zezwolenie zostało udzielone z naruszeniem prawa, bo w 1992 r. zarządcą drogi była ówczesna Dyrekcja Okręgowa Dróg Publicznych w [...] nie zaś Burmistrz [...] i z tego względu nie może być traktowana jako zezwolenie na zajęcie wskazanego pasa drogowego.

Podnieść jednak należy, iż czynienie ustaleń co do skutków ww. pisma wymaga uprzedniego dokonania jego oceny i wyjaśnienia tak co do adresata pisma i ew. następstwa prawnego, jak i trybu, w jakim zostało wydane oraz przedmiotu objętego tym pismem zezwalającym na ustawienie tablicy reklamowej. Adresatem pisma jest bowiem Ośrodek Kształcenia Motorowego [...] w [...] (o nieznanej formie prawnej), zaś skarżącą, która z tego pisma w przedmiotowej sprawie, wywodzi swoje twierdzenia o niezasadności nałożonej kary jest H. N. Jeżeli nawet chodzi jedynie o zmianę firmy pod która skarżąca prowadzi działalność, to w tym zakresie sprawa powinna być jednoznacznie wyjaśniona i stosowne ustalenia winny zgodnie z art. 107 § 3 kpa znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. W takim tylko przypadku możliwa jest ich pełna sądowa kontrola. Wyjaśnienia wymaga również tryb wydania zezwolenia i ustalenie na jaki użytek zostało wydane. Treść pisma nie jest w tym względzie jednoznaczna zaś skarżąca we wniosku o ponowne rozpatrzenie podała, że ubiegała się o stosowne zezwolenie nie wskazując o jakie w istocie zezwolenie wystąpiła. Organ winien również ustalić, czy przedmiotem zezwolenia jest przedmiotowa reklama.

Treść pisma nie pozwala bowiem na jednoznaczną odpowiedź w tym względzie zaś rzeczą sądu nie jest ocena dowodów pominiętych przez organ, a jedynie kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia z punktu widzenia zgodności z prawem. W powyższym zakresie organ jednak sprawy nie wyjaśnił i nie poczynił niezbędnych ustaleń czyniąc uzasadnionym zarzut naruszenia wskazanych przepisów procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Podnieść przy tym należy, iż organy administracji publicznej mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa, a zatem skarżąca mogła pozostawać w zaufaniu do organu, który zezwolenie wydał. Uwzględnienie tej zasady i w konsekwencji uznanie, iż skarżąca dysponowała zezwoleniem na zajęcie wskazanego pasa drogowego przez ustawienie przedmiotowej tablicy we wskazanym w zezwoleniu miejscu jest bowiem istotną dla rozstrzygnięcia okolicznością nawet w przypadku, gdyby orzekł o tym organ, z naruszeniem przepisów o właściwości. Organ winien mieć przy tym na uwadze, iż nie jest uprawniony do kontroli rozstrzygnięć wydawanych przez organy samorządu terytorialnego. Nie może zatem dokonywać oceny legalności tych rozstrzygnięć. Może jedynie sygnalizować innemu organowi swoje wątpliwości w tym zakresie i to do właściwego organu należy podjęcie działań w kierunku wzruszenia jego rozstrzygnięć. Dla organu, istotne jest jedynie, czy rozstrzygnięcie innego organu, na które powołuje się strona jest rozstrzygnięciem będącym w obrocie prawnym i z punktu widzenia jego treści jest istotnym dowodem w sprawie. Dowodem takim może okazać się ww. pismo, ale będzie to uzależnione od wyjaśnienia sprawy w powyższym zakresie i poczynionych w tym względzie ustaleń.

Niezależnie od powyższego podnieść należy, iż zasadnym jest zarzut skargi co do niewyjaśnienia w sposób pełny kwestii okresu zajęcia pasa drogowego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie strona podniosła, że usunęła przedmiotową reklamę w dniu [...] marca 2010 r., o czym zawiadomiła organ [...] marca 2010 r. pismem z dnia [...] marca 2010 r. Pisma w aktach brak, zaś organ mimo, iż w ustaleniach faktycznych organ również podał, że strona [...] marca 2010 r. poinformowała, że reklama [...] marca 2010 r. została usunięta i że potwierdzone zostało to wpisem do dziennika objazdu dróg w dniu [...] marca 2010 r. to jednak bezkrytycznie uznał, iż okres zajęcia pasa drogowego został ustalony prawidłowo.

Podnieść przy tym należy, iż dziennik objazdu i adnotacje w nim uczynione stanowią dowód na stan rzeczy w dniu objazdu. Jeżeli zatem organ uznał za n,iewiarygodne twierdzenia skarżącej o usunięciu reklamy w dniu [...] marca 2010 r. (chociaż sam do tych twierdzeń się odwołał) to winien w uzasadnieniu wskazać powody, dla których odmówił wiarygodności i przedstawić dowody stanowiące podstawę takiej oceny. Uwzględnienia wymaga przy tym podnoszona w skardze jako uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 10 kpa okoliczność, iż skarżąca została zawiadomiona o zakończeniu postępowania w dniu [...] marca 2010 r., a objazd bez wiedzy i uczestnictwa skarżącej został przeprowadzony w dniu [...] marca 2010 r.

Powyższe uchybienia również, zdaniem Sądu, mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w pkt 1 sentencji, w pkt 2 z uwzględnieniem art. 152 ppsa, zaś o kosztach orzeczono po myśli art. 200 ppsa.