Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 155/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-08-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 33 ust. 4 pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 645 z późn. zm., dalej ustawa lub też ustawa o promocji) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej kpa), po rozpoznaniu odwołania Z.S. od decyzji Prezydenta Miasta C. z dnia [...]r. nr [...] orzekającej o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 października 2016 r., decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że organ pierwszoinstancyjny decyzją z dnia [...] r. pozbawił Z.S. statusu osoby bezrobotnej z dniem 21 października 2016 r. na okres co najmniej 120 dni z powodu niestawiennictwa w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej PUP) i nie powiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

W odwołaniu strona wniosła o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Odwołujący wskazał, że datę następnej wizyty, a mianowicie 16 listopada 2016 r. miał zapisaną w kalendarzu i w tym dniu stawił się w organie zatrudnienia. Został wówczas poinformowany przez pracownika PUP, że wyznaczonym terminem stawiennictwa był dzień 21 października 2016 r. Dodatkowo wyjaśnił, iż wizytę w Urzędzie Pracy miał ustalaną co dwa miesiące, a ostatnia miała miejsce w dniu 19 września 2016 r. Nadto w międzyczasie był w Urzędzie z dokumentami dotyczącymi kursu organizowanego przez PUP i pracownik nie poinformował go o terminie następnej wizyty.

Wojewoda [...] działając jako organ odwoławczy, po zapoznaniu się z treścią złożonego odwołania oraz aktami sprawy, przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...]r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ wskazał, że odwołujący został zarejestrowany w PUP w C. 5 września 2016 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Nadto został on prawidłowo pouczony o prawach i obowiązkach związanych z uzyskaniem statusu osoby bezrobotnej, a w szczególności o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach oraz na wezwanie urzędu pracy, a także o konsekwencjach niestawienia oraz został poinformowany, że prawa i obowiązki osoby bezrobotnej określa ustawa z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz rozporządzenia wykonawcze do wymienionej ustawy, co potwierdził własnoręcznym podpisem. Dalej Wojewoda podniósł, że w dniu kolejnej wizyty w organie zatrudnienia, tj. 19 września 2016 r. własnoręcznym podpisem potwierdził przyjęcie do wiadomości wyznaczony na dzień 21 października 2016 r. termin zgłoszenia PUP w C. w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy lub przyjęcia innej formy pomocy wynikającej z ustawy o promocji zatrudnienia (...).

Podkreślił, że w wyznaczonym przez Urząd terminie nie zgłosił się i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa.

Dalej organ zacytował treść art. art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia

i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Zaniedbanie tej powinności i niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego od niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, tj. na okres 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa (art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy).

Wojewoda podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Z.S. nie wypełnił obowiązków wynikających z art. 33 ust. 3 oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Nie stawił się bowiem w wyznaczonym terminie, tj. 21 października 2016 r. w PUP

w C., jak również nie powiadomił o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa w okresie do 7 dni przewidzianych przez ustawę. Wyjaśnienia dotyczące przyczyn nieobecności przedstawił dopiero w odwołaniu od zaskarżonej decyzji wniesionym w dniu 18 listopada 2016 r.

Zauważył ponadto, iż termin stawiennictwa w PUP w C. został wyznaczony stronie prawidłowo poprzez zapis w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, a obowiązek zgłoszenia się w tym dniu, odwołujący przyjął do wiadomości, potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem. Zapis ten jest czytelny i nie budzi wątpliwości.

Powyższe w ocenie organu odwoławczego stanowi dowód podania stronie do wiadomości daty następnej wizyty przypadającej w dniu 21 października 2016 r.

Zaakcentował, że z akt sprawy wynika nadto, iż odwołujący zapoznał się z uprawnieniami i obowiązkami osoby bezrobotnej, w tym o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach do powiatowego urzędu pracy. Świadczy o tym jego podpis złożony w dniu rejestracji na oświadczeniu w części "C" karty rejestracyjnej bezrobotnego oraz "Informacji dla osób rejestrujących się w PUP". Ze znajdujących się tam zapisów wynika także, że "Bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy". W praktyce organów zatrudnienia utrwaliła się praktyka, że wyznaczenie terminu stawiennictwa następuje w ten sposób, że po przekazaniu bezrobotnemu informacji o dacie następnej wizyty pracownik Urzędu wpisuje tę datę do karty rejestracyjnej bezrobotnego, a następnie bezrobotny w obecności tego pracownika poświadcza własnoręcznym podpisem przyjęcie wyznaczonego terminu do wiadomości. Do obowiązków bezrobotnego należy prawidłowe zanotowanie i zapamiętanie wyznaczonej daty i zgłoszenie się do Urzędu Pracy. Odwołujący nie dopełnił należytej staranności w tym zakresie.

Zdaniem Wojewody brak jest także wystarczających podstaw do przyjęcia, by po stronie organu zatrudnienia istniał obowiązek dodatkowego informowania odwołującego o następnym terminie stawiennictwa, podczas jego wizyty w Urzędzie Pracy np. w sprawie organizowanego kursu, skoro organ otrzymał w dniu 19 września 2016 r. potwierdzenie strony o zapoznaniu się z datą kolejnej wizyty przypadającej na dzień 21 października 2016 r. Przyjąć należy, że składając podpis w części "C" karty rejestracyjnej "Stawiennictwo w urzędzie pracy" odwołujący był świadomy znajdującej się tam treści i jej znaczenia. Organ zatrudnienia miał zatem uzasadnione prawo pozostawać więc w zaufaniu do wagi i podpisu składanego przez stronę postępowania.

Jednocześnie Wojewoda poinformował odwołującego, że po upływie 120 dni od dnia niestawiennictwa strona ponownie może ubiegać się w PUP w C. o status osoby bezrobotnej, o ile nadal będzie pozostawała bez pracy i spełni warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze Z.S. oświadczył, że nie można zarzucić mu niestawiennictwa, ponieważ stawił się w Urzędzie Pracy chociaż w innym niż wyznaczonym terminie. Dodał, że do PUP przyjechał specjalnie z Kliniki w Ł., gdzie był operowany. Podkreślił, że jego wizyty były zawsze wyznaczane co dwa miesiące, a ostatnia odbyła się dnia 19 września 2016 r. Wskazał, że w swoim kalendarzu zapisał wizytę w PUP pod datą 16 listopada 2016 r. Skarżący zaakcentował również, że nie otrzymał żadnej kartki przypominającej o kolejnej wizycie. Zdaniem skarżącego wyjaśnienia pracownika PUP, że krótsze terminy pomiędzy kolejnymi wizytami są wyznaczane z powodu większej ilości ofert pracy są nieprawdziwe, ponieważ on jeszcze nigdy nie otrzymał z PUP żadnej oferty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia przeprowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza wymogów prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: Ppsa) sąd administracyjny wówczas uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania.

Problemem spornym w niniejszej sprawie była zatem kwestia, czy podana przez skarżącego okoliczność odnotowania przez niego w kalendarzu innej daty stawiennictwa się w Urzędzie Pracy - (notabene odpowiadającej dotychczasowemu dwumiesięcznemu - niejako - odstępowi czasowemu) - aniżeli wynikająca z zapisu rzędowego w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, powinna zostać uznana przez organ za uzasadnioną przyczynę jego niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym urzędowo na dzień 21 października 2016 r. terminie – jak wywodzi on czy wprost przeciwnie – jak twierdzi organ.

Przechodząc do istoty sporu podkreślenia wymaga, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Z kolei zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji starosta, z zastrzeżeniem jej art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Dla wykładni tego przepisu i właściwego jego zastosowania istotne znaczenie mają regulacje zawarte w art. 33 ust. 3 zd. pierwsze i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie do tej ostatniej normy bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną - zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W myśl zaś art. 33 ust. 3 zd. 1 bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Status bezrobotnego uzależniony jest zatem zarówno od spełnienia warunku pozostawania bez pracy jak i od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia, co oznacza, że bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. Obowiązek zgłaszania się bezrobotnego do urzędu pracy w wyznaczonym terminie, zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy, stanowi element weryfikacji tej dyspozycyjności. Bowiem brak tej dyspozycyjności eliminuje daną osobę z grona osób mogących ubiegać się o przyznanie, czy zachowanie statusu bezrobotnego. Tak więc to bezrobotny ma obowiązek wykazać, że brak tej dyspozycyjności w określonym dniu spowodowany był faktycznie uzasadnionymi przyczynami.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, regułą jest pozbawienie osoby statusu bezrobotnego w przypadku braku dyspozycyjności, a warunki uzasadniające odstąpienie od tej zasady muszą być przestrzegane i interpretowane w sposób ścisły.

Możliwość usprawiedliwienia niestawiennictwa ustawodawca łączy jednoznacznie z obowiązkiem wykazania uzasadnionej przyczyny nie zgłoszenia się do organu zatrudnienia. Zwrot "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem niedookreślonym, którego ostateczną treść organ musi ustalić w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które nie miał on wpływu, na przykład nagła choroba lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Do stanu hipotetycznego zapisanego w art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy należy zaliczyć zdarzenia nagłe, których zainteresowany nie mógł przewidzieć (por. wyroki NSA z dnia: 25 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 508/08 oraz 26 października 2010 r., sygn. akt I OSK 942/10).

Wobec posłużenia się przez ustawodawcę pojęciem niedookreślonym ostateczną jego treść musi zatem ustalać organ stosujący prawo w oparciu o konkretny stan faktyczny danej sprawy.

W odniesieniu do wskazywanej przesłanki "uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa" sądy administracyjne konsekwentnie podnoszą, że będzie nią uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się przez zainteresowanego w urzędzie pracy. W rachubę mogą więc wchodzić nagłe przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagłe zdarzenie typu pożar, powódź itp. – tak NSA w wyroku z dnia 9 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 422/09 (Lex 588788). Należy zatem mieć na uwadze, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu.

Jednocześnie skład orzekający w pełni akceptuje i podziela stanowisko wyrażone przez NSA w wyroku z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt I OSK 734/14, w podobnym do niniejszej sprawy przedmiocie w którym stwierdzono, że obok obowiązku przekazania informacji bezrobotny zobligowany jest wskazać uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu. W ocenie NSA "ogólna wiedza o kondycji zdrowotnej bezrobotnego nie może stanowić wystarczającej okoliczności, dla której organ winien poszukiwać usprawiedliwienia braku wypełnienia obowiązku nałożonego na bezrobotnego przepisami ustawy", wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA.

Konstatując, za uzasadnioną przyczynę może być zatem uznana tylko taka, która stanowi nieprzewidzianą, niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się w urzędzie pracy.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że decyzja zapadająca w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji, ma charakter aktu związanego, o ile zostaną wykazane (ustalone) przesłanki w tym przepisie określone. Chodzi tu, jak wskazano powyżej, o dwa warunki, które muszą zachodzić równocześnie: po pierwsze - niestawienie się przez bezrobotnego w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym w terminie, po drugie - brak powiadomienia urzędu w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Ignorowanie tych dyscyplinujących wymogów naraża bezrobotnego na obligatoryjne sankcje.

Mając przy tym na uwadze treść art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy jawi się uwaga, że co do zasady to na bezrobotnym spoczywa obowiązek wykazania braku możliwości zgłoszenia się w wyznaczonym terminie w organie zatrudnienia. Natomiast organ, w oparciu o przedłożone przez stronę wyjaśnienia i dowody, dokonuje oceny w kwestii istnienia przyczyny oraz tego, czy miała ona znamiona przyczyny uzasadnionej.

Z akt sprawy wynika, iż skarżącemu wyznaczono termin do stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy na dzień 21 października 2016 r., dowodzi tego zapis w karcie rejestracyjnej bezrobotnego. Równocześnie obowiązek zgłoszenia się w tym dniu skarżący, co nie budzi wątpliwości Sądu, przyjął do wiadomości, potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem. Zapis ten jest czytelny zatem nie może budzić wątpliwości. Podpisu nie kwestionuje także strona, jak również potwierdza okoliczność nie stawienia się w wyznaczonym terminie, podnosząc jedynie odmiennie odnotowaną datę w swoim kalendarzu. Zatem kontestowana jest okoliczność samodzielnie wpisanej daty wezwania do organu de facto innej od urzędowo udokumentowanej i wyznaczonej w terminie krótszym aniżeli dotychczas wyznaczanej z odstępem dwumiesięcznym.

Zdaniem Sądu wyjaśnienia strony skarżącej zasadnie uznał organ za nie usprawiedliwiające niestawiennictwo i nie stanowiące uzasadnionej przyczyny, albowiem:

po pierwsze – dokonując rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, skarżący nie informował o jakichkolwiek zaburzeniach mogących wpłynąć na jego zdolność postrzegania, zapamiętywania lub funkcjonowania, nie zrobił tego również w toku postępowania, a wymagających od organu innego procedowania od prawnie wypraktykowanego i - jak chce tego skarżący - odnotowywania mu terminu przez organ;

po drugie – okoliczność wadliwego odnotowania terminu od potwierdzonego w urzędowym formularzu nie może usprawiedliwić niestawiennictwa, i

po trzecie – brak jest podstaw do kwestionowania okresu wskazania kolejnego terminu stawiennictwa zwłaszcza podania go w terminie krótszym aniżeli dwa miesiące. Brak z góry wyznaczonego "sztywnego" odstępstwa pomiędzy wezwaniami podyktowanym jest zadaniami i funkcją organów wyznaczonych do tej roli procesowej.

Zasadą jest, że od osób korzystających z pomocy państwa wymaga się zwykłej staranności przy dochowaniu obowiązków związanych ściśle z tą pomocą. Normalną czy też naturalną miarą staranności, zwłaszcza u osób uprzednio prowadzących działalność gospodarczą, (jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie) jest czytanie dokumentów przed złożeniem na nich podpisu. Z kolei jeżeli związane z tym są określone prawa czy obowiązki, to zwykła staranność nakazuje wypracowania przez korzystającego z pomocy takiego procedowania ażeby zadość uczynić prawnym powinnościom.

Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, że stanowisko zajęte przez organ pierwszej instancji zasługuje na aprobatę.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, zdarzenia związane z przytoczonymi przez niego okolicznościami nie wyczerpują znamion "uzasadnionej przyczyny" pozwalającej uwzględnić naruszenie podstawowego obowiązku bezrobotnego, który sprowadza się do stawiania się w organie zatrudnienia w wyznaczonych terminach. W ocenie składu orzekającego prawidłowo organy administracji orzekające w sprawie nie przychyliły się do argumentacji prezentowanej przez skarżącego. Wskazane przez skarżącego okoliczności nie mogą bowiem stanowić uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w urzędzie pracy celem potwierdzenia w wyznaczonym terminie gotowości do podjęcia zatrudnienia.

Przytoczone powyżej orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którym skład orzekający się utożsamia, nie uznaje za uzasadnione przyczyny okoliczności powstałych na skutek niedbalstwa czy lekkomyślności zainteresowanego. Odnosząc się do argumentacji prezentowanej przez skarżącego skład orzekający w niniejszej sprawie przychyla się do stanowiska organów orzekających, iż: po pierwsze - skarżący nie spełnił zarówno warunku w postaci wskazania powodów niestawiennictwa w wyznaczonym terminie, jak również po drugie - wskazana przez niego przyczyna nie może zostać uznana za uzasadnioną.

Tym samym organy orzekające nie mogły zadośćuczynić żądaniu strony skarżącej, gdyż zobowiązane są działać przede wszystkim na podstawie obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa, o czym stanowi art. 7 Konstytucji RP i art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.

Tym samym, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 Ppsa orzekł jak w sentencji.