Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1022/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art.40, art.46 ust.2
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie NSA Ewa Gdulewicz (spr.), NSA Anna Kwiatek, Protokolant st. ref. Marta Ścibor, po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi G. B., S. L., Z. M.-L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania S.L., G.B. i Z.M.—L. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]maja 2003 r., Nr [...] w przedmiocie określenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ulicy S. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że Prezydent Miasta, decyzją z dnia [...] maja 2003 r. ustalił warunki zabudowy terenu dla inwestycji polegającej na budowie ulicy S. o szerokości 10 m. Organ I instancji uzasadniając swoją decyzję, podał, iż planowana inwestycja zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z.

Od decyzji organu I instancji odwołanie złożyli właściciele działek położonych przy ul. S. Podnieśli, iż nie wyrażają zgody na budowę ulicy o szerokości 10 m, gdyż ta, jako droga lokalna będzie wówczas przebiegała przez ich działki, które są zagospodarowane. Oświadczyli, iż nie zamierzają odsprzedawać części posesji na rzecz miasta, zwłaszcza, że byłoby to dla miasta zbędnym wydatkiem .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie, nie znalazło podstaw do jego uwzględnienia.

Podało, iż zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. uchwalonym przez Radę Miejską Uchwałą z dnia 28 listopada 1994 r., Nr VIII/45/94, planowana droga dojazdowa jest wrysowana w części graficznej planu i posiada oznaczenie 11.KD.I. Zgodnie zaś z cześcią opisową do planu symbol ten oznacza teren drogi w liniach rozgraniczających 8-15 m. Tym samym planowana inwestycja budowy drogi lokalnej o szerokości 10 m jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ odwoławczy powołał się na art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. O zagospodarowaniu przestrzennym , zgodnie z którym w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślił, że w takim przypadku miejscowy plan zagospodarowania terenu ma znaczenie rozstrzygające dla sprawy, a jego ustalenia, zgodnie z art. 33 w/w ustawy kształtują wraz z innymi przepisami prawa sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Na powyższą decyzję S.L., G.B. i Z. M.-L. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie.

Podtrzymując argumenty powołane w odwołaniu od decyzji I Instancji podkreślili ponadto, iż wydana przez Prezydenta Miasta decyzja, zmierzająca do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę drogi, nie uwzględnia faktu, że inwestor nie posiada formalnego prawa dysponowania terenem na cele budowlane, gdyż część projektowanej inwestycji nie stanowi jego własności, jest natomiast wyłączną własnością skarżących. Przedmiotowa decyzja narusza tym samym ich interes prawny. W ich ocenie zaplanowana do budowy droga byłaby usytuowana w bardzo bliskiej odległości od zabudowań, zagrażałaby uszkodzeniami budynków mieszkalnych i życiu mieszkańców. Istniejąca obecnie szerokość ulicy, na odcinku przylegającym do działek skarżących, jest ich zdaniem wystarczająca.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż dniem 1 stycznia 2004 r. - na mocy przepisu art. 97§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U.Nr 153, poz. 1271, z późn.zm./ do rozpoznania niniejszej skargi stał się właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Na podstawie tego przepisu do postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dzu. U. Nr 153, poz. 1270 /.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U.Nr 153, poz.1269 oraz art. 3 ( 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) - stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. O zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. z 1999r.-tekst jednolity, Nr 15, poz.139 z późn. zm./, zgodnie z którym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przypadku braku planu z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych (nie mających w sprawie zastosowania), na podstawie przepisów szczególnych.

Oznacza to, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią przesłankę oceny decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem jej zgodności z prawem.

Zgodnie z miejscowym planem ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Z. zatwierdzonym przez Radę Miejską Uchwałą Nr VIII/45/94 z dnia 28 listopada 1994 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Zamojskiego Nr 27, poz. 156 z dnia 1 grudnia 1994 r., bedąca przedmiotem sporu planowana droga dojazdowa wrysowana jest w części graficznej planu i posiada oznaczenie 11.KD.I. Natomiast z części opisowej przedmiotowego planu jednoznacznie wynika, że symbol KD oznacza teren drogi w liniach rozgraniczających 8-15 m. Tym samym decyzja Prezydenta Miasta z [...] maja 2003 r. ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ulicy S. o szerokości 10 m w liniach rozgraniczających jest jak najbardziej zgodna z obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracyjne obu instancji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż decyzja ta narusza ich prawo własności skład orzekający zauważa, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy O zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich o czym skarżący zostali stosownie pouczeni. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi więc tylko pewien rodzaj promesy dla uprawnionego na jej podstawie wnioskodawcy, do ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na budowę, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U z 2003 r.Nr 207, poz.2016 z poźn. zm./

Dlatego też, biorąc wszystko powyższe pod uwagę, mając na względzie dyspozycję art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.