Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 869/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Powołane przepisy: article: art. 56 ust. 1 pkt.4, art. 57 ust.3
journal: Dz.U. 2000 nr 106 poz 1126
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 2, par.7, par. 15 ust.2
journal: Dz.U. 1999 nr 22 poz 206
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 1999 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej.
article: art. 145 par. 1 pkt. 1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie NSA Jerzy Stelmasiak, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (spr.), Protokolant stażysta Agata Jakimuk, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi K.Z. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z [...] r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu I uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...]. Nr [...] ; II zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz K.Z. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn.akt II SA / Lu 869 / 03

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym postanowieniem Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej [...] z dnia [...] r. nr [...] , którym sprzeciwił się zamiarowi przystąpienia przez K.Z. do użytkowania stacji dystrybucji gazu propan – butan położonej w L. przy ulicy [...] działka nr [...] . Podstawą sprzeciwu było uznanie iż powyższa inwestycja stwarza zagrożenie bezpieczeństwa dla ludzi i mienia.

W ocenie organu odwoławczego ustalenia poczynione w sprawie nie pozostawiają wątpliwości co do zasadności zajętego stanowiska. Jego zdaniem w sprawie zachodzą poważne nieprawidłowości polegające na nie zapewnieniu wymaganych odległości między stanowiskiem tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiornikami gazu płynnego propan - butan, a istniejącym budynkiem magazynowo – handlowym zaliczonym do budynków użyteczności publicznej. Według § 133 ust.1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężnego transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 98 , poz. 1067 ) odległość ta powinna wynosić nie mniej niż 30 metrów. Tymczasem wykonane pomiary wykazały, iż na przedmiotowej stacji odległość ta wynosiła mniej niż 20 m. Organ odwoławczy odrzucił argumentację K.Z. zmierzającą do wykazania, iż stosowne odległości zostały zachowane, gdyż budynek na który powołują się organy administracji nie jest budynkiem użyteczności publicznej. Powołując się na Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych dowodził on, iż budynek powinien zostać zakwalifikowany jako budynek przemysłowo –składowy ze sklepem jako usługa towarzyszącą. W przypadku takich budynków odległość powinna wynosić nie mniej niż 20 m .Zdaniem organu odwoławczego Klasyfikacja służy jedynie potrzebom statystyki działalności budowlanej, sporządzania sprawozdań budowlanych, spisów budowli i mieszkań , statystyki cen obiektów budowlanych oraz rachunków narodowych .Może ona być stosowana do w trakcie zmiany zastosowania, renowacji, wyburzania i modernizacji obiektu budowlanego. Funkcjonowanie w omawianym budynku sklepu jest w ocenie organu administracji wystarczającym argumentem przemawiającym za stwierdzeniem , iż jest to budynek użyteczności publicznej w rozumieniu § 3 pkt.6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadają budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75 , poz.690 ze zmianami ). Przepis ten stanowi, iż za budynek użyteczności publicznej uznaje się m.in. .budynek przeznaczony do celów handlowych oraz inny ogólnodostępny budynek przeznaczony do wykonywania podobnej funkcji.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.Z. wyjaśnił, iż wszystkie nieprawidłowości zostały usunięte tj. przesunięto dystrybutor zgodnie z zatwierdzonym projektem , a odległość dystrybutora od istniejącego baraku wynosi 20m.Skarżący stwierdził, iż w aktach sprawy znajduje się pozytywna opinia rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych , jak również opinie wielu specjalistów w tym Urzędu Miasta Wydziału Architektury I Administracji Budowlanej . Podkreślił, iż w wyniku sprzeciwu ponosi straty materialne, gdyż nie może sprzedawać paliwa , pomimo zaangażowania znacznych środków na budowę stacji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, iż w budynku prowadzą działalność handlową firmy zajmujące się sprzedażą części samochodowych i armatury hydraulicznej, co przemawia za uznaniem go za budynek użyteczności publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Skarga jest uzasadniona , jednak z innych przyczyn niż w niej wskazane . Sąd jest uprawniony do ich uwzględnienia z mocy art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 56 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz.1126 ze zmianami ) inwestor , w stosunku do którego nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, jest zobowiązany zawiadomić zgodnie z właściwością wynikającą z przepisów szczególnych organy Państwowej Straży Pożarnej o zakończeniu obiektu budowlanego i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania. Nie zajęcie stanowiska przez organ w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia, traktuje się jak nie zgłoszenie sprzeciwu lub uwag ( art.56 ust.2 ). Zasadnicze znaczenie dla sprawy ma zatem rozstrzygnięcie zakresu zgłoszonego sprzeciwu lub uwag .Wbrew stanowisku wyrażonemu przez organy administracji powinno ono ograniczać się wyłącznie do oceny zgodności wykonanego obiektu budowlanego z zatwierdzonym projektem budowlanym , także pod względem ochrony przeciwpożarowej. Według § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1 marca 1999 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej ( Dz. U. Nr 22, poz. 206 ) projekt budowlany w stosunku do którego państwowa Straż Pożarna zgodnie z przepisami prawa budowlanego ma prawo zająć stanowisko przed przystąpieniem do użytkowania, wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej,w celu potwierdzenia zgodności zawartych w nim rozwiązań z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Uzgodnienia dokonuje rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych poprzez ostemplowanie i podpisanie trzech egzemplarzy projektu. Jest on zobowiązany wysłać w terminie 14 dni do Komendy Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej właściwej dla miejsca lokalizacji inwestycji zawiadomienie o uzgodnieniu projektu budowlanego w zakresie zagospodarowania działki lub terenu ,przedstawiając w nim dane niezbędne do stwierdzenia zgodności rozwiązań projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej ( § 7 ust.1 ). W razie stwierdzenia, iż uzgodnienie zostało dokonane przez rzeczoznawcę z rażącym naruszeniem prawa podlega ono unieważnieniu przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w drodze postanowienia na które przysługuje zażalenie do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej Postanowienie może być wydane w terminie do dnia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego .Organ wydający postanowienie informuje o tym organ administracji architektoniczno – budowlanej ( § 15 ust.2 ). Konstrukcja powyższych przepisów wskazuje na wiążący charakter uzgodnienia dokonanego przez rzeczoznawcę do spraw ochrony przeciwpożarowej w procesie zatwierdzenia projektu budowlanego . Organ zgłaszający sprzeciw nie może zatem odnosić się do rozwiązań przyjętych przez rzeczoznawcę , które mogą dopiero zostać unieważnione przez właściwy organ. W aktach sprawy brak jest jednak informacji , aby taki tryb został wszczęty. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wniosku, iż organ wnoszący sprzeciw w istocie dokonuje rozstrzygnięcia sprawy należącej do kompetencji innego organu. Zważyć przy tym należy, iż zgłoszenie sprzeciwu wyklucza możliwość udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego ( art.57 ust.3 prawa budowlanego ), podczas , gdy skutku takiego nie wywołuje unieważnienie uzgodnienia rzeczoznawcy dokonane w trybie wskazanym w Rozporządzeniu. Pozwalałoby to sądzić, iż o odmowie wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego przesądza wyłącznie ocena zgłaszającego sprzeciw i to wobec obowiązującego uzgodnienia. Unieważnienie samego uzgodnienia nie miałoby zatem żadnego znaczenia ,co pozostaje w sprzeczności z założeniem powołanych przepisów Rozporządzenia. Gdyby natomiast przyjąć, iż przedmiotem badania organu wnoszącego sprzeciw jest badanie zgodności przyjętych w projekcie budowlanym uzgodnień z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej , przyjąć należałoby, iż ta sama kwestia podlegałaby dwukrotnemu badaniu w toku postępowania administracyjnego przez różne organy , z czym trudno się zgodzić.

Z tych względów uznając , iż w toku postępowania organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art.200 powołanej ustawy.