Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1852/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art 191, art. 180 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 19 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: par. 48 ust. 4 pkt 5 lit a.
journal: Dz.U. 2002 nr 27 poz 268
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.), Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2008 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w W. w zakresie prawidłowości rozliczeń T. sp. z o.o. z/s w W. z budżetem, w podatku od towarów i usług za okres styczeń-marzec 2003 roku stwierdzono, że Spółka ta pomniejszała podatek należny o podatek naliczony zawarty w fakturach dokumentujących fikcyjną sprzedaż towarów wystawionych przez spółki z o.o.: C., H., L., M., T., V. i S.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. ustalił, że wymienione podmioty nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, a w ich imieniu grupa kierowana przez B.S. wystawiała sfałszowane lub poświadczające nieprawdę faktury VAT.

W toku prowadzonego postępowania kontrolnego, w tym postępowania uzupełniającego prowadzonego na skutek uchylenia wcześniejszej decyzji przez organ II instancji, Dyrektor UKS stwierdził, że na podstawie posiadanej przez Spółkę dokumentacji księgowej nie było możliwe ustalenie czy dochodziło do rzeczywistego wydania towarów, ponieważ Spółka nie prowadziła ewidencji magazynowej, ani nie wystawiała dokumentów dotyczących przyjęcia i wydania towarów. W badanym okresie Spółka sprzedawała towar do 49 kontrahentów dla których wystawiła około 700 faktur, zatem nie było możliwe przeprowadzanie czynności sprawdzających u wszystkich odbiorców. Zdaniem organu I instancji, zgromadzony materiał dowodowy, w tym analiza kont rozrachunkowych oraz płatności, a także odebrane w toku postępowania zeznania pracowników Spółki jak również czynności sprawdzające przeprowadzone u wybranych jej odbiorców wskazywały, że wystawione przez Skarżącą faktury sprzedaży, dokumentowały rzeczywistą sprzedaż a wykazane w deklaracjach VAT-7 kwoty podatku należnego zostały ustalone prawidłowo.

Dyrektor UKS uznał natomiast, że Spółka nieprawidłowo obniżyła podatek należny o podatek naliczony, wynikający z faktur zakupu odzieży i obuwia wystawionych przez firmy zarządzane przez B.S., obywatela Socjalistycznej Republiki Wietnamu, który wystawiał faktury na zamówienie. Współpracował on w tym zakresie z mężczyzną narodowości wietnamskiej o nazwisku T.H., który zakładał spółki, otrzymując od S. pieniądze na taksę notarialną i koszty związane z zawarciem umów spółek oraz na pokrycie kosztów opłacenia Wietnamczyków ze stadionu X-lecia, którzy zgodzili się na zarejestrowanie spółki na własne nazwisko. Osoby te nie zarządzały spółkami, będąc jedynie figurantami. T. H. zajmował się też zawieraniem umów najmu lokali na siedziby spółek i otwieraniem rachunków bankowych, do których upoważnione były osoby współpracujące z B. S. Ustalono, że obrót w powołanych Spółkach przebiegał w następujący sposób: zainteresowana firma zwracała się telefonicznie do spółek B. S. o wystawienie faktury, która to faktura miała potwierdzać, że jedna ze spółek B. S. dokonała sprzedaży towaru. B. S. wyrażał zgodę na wystawienie faktury i podawał zamawiającym numer faksu swojego biura, zlecając pracownikom wystawienie stosownej faktury. Faktury rozwożono do zamawiających. B. S. zeznał, że na podstawie ww. faktur nie był sprzedawany żaden towar, gdyż spółki, które wystawiały faktury nie prowadziły rzeczywistej sprzedaży. Zamawiająca fakturę firma, po otrzymaniu faktury wpłacała na rachunek bankowy spółki zarządzanej przez B. S. kwotę wynikającą z faktury, a następnie T. H. wypłacał z rachunku pieniądze, odliczał z tego tytułu prowizję za wystawienie faktury i zawoził pieniądze do firmy, która zamawiała fakturę. B. S. polecił niszczenie dokumentacji fikcyjnych spółek, które wystawiały faktury niemające pokrycia w faktycznym obrocie towarów.

Dyrektor UKS ustalił, że z B. S. współpracowały inne osoby, które na jego zlecenie uczestniczyły w zakładaniu spółek i otwieraniu rachunków bankowych. Osoby te wystawiały fikcyjne faktury i podrabiały podpisy osób uprawnionych do wystawiania faktur (B. M., I.M., A.G., J.A., A.A., P.W.).

B. S., B.M., I.M. oraz J.A. w toku postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w W., wskazali Skarżącą, jako jedną ze spółek zamawiających fikcyjne faktury.

Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ww. postępowaniu, Sąd Rejonowy w W., w prawomocnym wyroku z dnia [...] listopada 2004r., w sprawie o sygn. akt [...], uznał, że B. S. oraz osoby z nim współpracujące są winne zarzucanych im czynów – m.in. działania w grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw skarbowych polegających na zawyżaniu kosztów uzyskania przychodów i podatku naliczonego od towarów i usług oraz poświadczaniu nieprawdy w fakturach VAT, celem osiągnięcia korzyści majątkowej. Dyrektor UKS wyjaśnił, że ustalenia w zakresie podatku naliczonego VAT oparł m.in. na protokołach przesłuchań świadków przez Prokuraturę Okręgową w W., które to zeznania w obszernych fragmentach zacytował w uzasadnieniu decyzji. Wskazał, że w toku przeszukań przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Policji w siedzibach kontrahentów Skarżącej nie znaleziono dokumentacji księgowej tych Spółek, jak również nie stwierdzono żeby spółki te prowadziły jakąkolwiek działalność gospodarczą. Takie same ustalenia poczyniono również w toku czynności sprawdzających prowadzonych przez organ kontroli skarbowej. Nawiązanie kontaktu z osobami reprezentującymi te Spółki nie było możliwe, bowiem nie można było ustalić miejsca ich pobytu.

Dyrektor UKS odniósł się do żądania pełnomocnika Skarżącej dotyczącego przeprowadzenia dowodów z odpraw celnych towarów jakie miały importować powyższe Spółki. W ocenie pełnomocnika Skarżącej, dowody te miały potwierdzić fakt prowadzenia przez Spółki działalności gospodarczej.

Organ I instancji stwierdził, iż pomimo składanych w tym zakresie wniosków, Spółka nie wskazała żadnych dowodów na tę okoliczność, w tym takich informacji, które jako kontrahent tych Spółek powinna posiadać. Dyrektor UKS wskazał, że celem zbadania wskazywanych przez pełnomocnika Spółki okoliczności, wystąpiono do Departamentu Organizacji Służby Celnej Ministerstwa Finansów o udostępnienie danych, z bazy danych Centrum Informatyki Handlu Zagranicznego (CIHZ) odnośnie firm zarządzanych przez B. S. Na tej podstawie ustalono, że Spółki te albo nie prowadziły importu, albo nie zachodziła korelacja między fakturami sprzedaży wystawionymi przez nie, a prowadzonym importem, albo też importowały innego rodzaju towary niż towar wskazany w fakturach wystawionych Skarżącej.

W przesłuchaniu z 3 września 2004 r. B. S. potwierdził, że wystawiane przez Spółki faktury, w tym wystawiane na zamówienie Skarżącej, nie dokumentowały rzeczywistej sprzedaży towarów.

Dyrektor UKS odniósł się do zarzutów pełnomocnika Skarżącej dotyczących przeprowadzenia powyższego przesłuchania i wskazał, że odbyło się ono zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.– powoływana dalej jako "Ordynacja podatkowa"). W dniu 16 sierpnia 2004r., pełnomocnik Skarżącej, został poinformowany o terminie przesłuchania B. S. wyznaczonym na 3 września 2004r., oraz o konieczności uzyskania zgody Sądu Rejonowego dla W. na uczestnictwo w tym przesłuchaniu. Podkreślił, że ewentualny urlop jednego z pełnomocników Spółki nie miał znaczenia, gdyż w przesłuchaniu B. S. mógł uczestniczyć drugi pełnomocnik, umocowany do reprezentowania Spółki. Przedstawiciele Spółki nie kontaktowali się z organem kontrolnym i nie poinformowali go, iż nie są w stanie uzyskać zgody na widzenie ze świadkiem. Uczynili to dopiero w zastrzeżeniach do protokołu, 53 dni po przeprowadzeniu przesłuchania świadka. Twierdzenie pełnomocnika Skarżącej, że świadek mógł zmienić zeznania złożone wcześniej w Komendzie Stołecznej Policji, Prokuraturze Okręgowej w W. czy w Sądzie Rejonowym, które to zeznania są ze sobą zbieżne, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej (art. 233 k.k.) było, zdaniem organu I instancji, bezpodstawne. W związku z powyższym, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, uznał za nieuzasadniony wniosek pełnomocnika Skarżącej o ponowne przesłuchanie B. S., tym bardziej, że dotychczasowe zeznania świadka w pełni wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności sprawy, oraz brzmienie § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm., dalej powoływane jako "rozporządzenie MF z 2002r.") organ I instancji uznał, że Skarżąca nie miała prawa do obniżenie podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez spółki z o.o.: C., H.G., L., M., T., V. oraz S.. Decyzją z dnia [..] lutego 2006 r. organ podatkowy I instancji określił Skarżącej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec 2003 r., kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnym okresie sprawozdawczym za styczeń i luty 2003 r. oraz ustalił za wymienione miesiące dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku VAT.

W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50, ze zm. – powoływana dalej jako "ustawa o VAT") w związku z § 50 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 109, poz. 1245), poprzez zakwestionowanie Spółce prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów, które następnie zostały odsprzedane kontrahentom. Zarzucił ponadto naruszenie art. 120, art. 122 oraz art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej.

Postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. przekazał sprawę organowi I instancji do dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wcześniejszej decyzji. Organ odwoławczy zakwestionował bowiem ujęcie w rozliczeniu podatku VAT za styczeń 2003 r. kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury z dnia 3 stycznia 2003 r. wystawionej przez C. Sp. z o.o., która to faktura, w jego ocenie, powinna być uwzględniona w rozliczeniu za marzec 2003 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Dyrektor UKS po dokonaniu wymiaru uzupełniającego, zmienił własną decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. i określił Skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT za styczeń, luty i marzec 2003 r. W uzasadnieniu decyzji powtórzył argumenty zawarte w rozstrzygnięciu z dnia [...] lutego 2006 r. W rozliczeniu podatku od towarów i usług uwzględnił natomiast uwagi organu odwoławczego co do wysokości podatku naliczonego za styczeń i marzec 2003 r., a nadto stwierdził, że w rozliczeniu za styczeń 2003 r. mylnie przyjęto za podstawę do rozliczenia kwotę 228.250 zł będącą w istocie kwotą podatku naliczonego zadeklarowanego przez Skarżącą za grudzień 2002 r., zamiast kwoty 38.776 zł zadeklarowanej w styczniu 2003 r.

Od powyższej decyzji pełnomocnik Skarżącej wniósł dnia 1 kwietnia 2007 r. odwołanie, w którym powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2006 r. z tym, że w treści zarzutu naruszenia przepisów ustawy o VAT wskazał na naruszenie art. 19 ust 1 tej ustawy w zw. z § 48 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w W., decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2007 r. Organ odwoławczy podzielił w całości argumentację zawartą w utrzymanej w mocy decyzji wskazując, że wbrew zarzutom odwołania, przeprowadzone postępowanie miało wyczerpujący charakter, a materiał dowodowy zgromadzono zgodnie z prawem. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika Skarżącej, że braki w dokumentacji magazynowej wynikały z przeprowadzania transakcji łańcuchowych, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że okoliczność ta nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego bowiem brakuje dowodów, że Spółki założone przez B. S. w rzeczywistości dostarczały towar. Za niewiarygodnie uznał twierdzenie, że Skarżąca zawierała ustne umowy dotyczące obrotu towarami, które następnie potwierdzano wystawionymi fakturami.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, zawiadomienie o przesłuchaniu B. S. z 18 dniowym wyprzedzeniem pozwalało na realizację prawa do udziału w jego przesłuchaniu. Zdaniem organu odwoławczego, fakt, że pełnomocnicy Spółki nie podjęli żadnych działań mających na celu uzyskanie zgody na udział w przesłuchaniu B. S., nie mógł być podstawą do stwierdzenia, że naruszony został art. 285 Ordynacji podatkowej, a odmowa ponownego przeprowadzenia dowodu naruszyła art. 188 tej ustawy.

Dyrektor Izby Skarbowej za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 19 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z § 48 ust. 3 pkt 5 lit 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002 r. i wyjaśnił, że dokonane ustalenia potwierdziły, iż faktury otrzymane od wskazanych Spółek dokumentują przebieg transakcji, które nie zostały wykonane i w związku z tym nie mogą stanowić podstawy do obniżenia przez Skarżącą podatku należnego.

Organ odwoławczy wskazał, że decyzja Dyrektora UKS z dnia [..] marca 2007 r. zmieniła decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. również w zakresie dodatkowego zobowiązania podatkowego, bowiem ustalenie w niej zobowiązania podatkowego w miejsce zadeklarowanej nadwyżki podatku naliczonego, nie uprawniało organu I instancji od wymierzenia dodatkowego zobowiązania pieniężnego na podstawie art. 109 ust. 4, 5, 6 i 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.). Organ odwoławczy nie odniósł się zatem do podnoszonych w tym zakresie zrzutów odwołania z dnia 24 lutego 2006r.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez zakwestionowanie prawa Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego oraz naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich koniecznych działań, w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w decyzjach organów obu instancji przedstawiono stan faktyczny, który nie odzwierciedlał zdarzeń rzeczywistych. Skarżąca działała bowiem na rynku jako pośrednik, który nabywał towar od spółek B. S. i zbywał go kolejnym kontrahentom. Zarzucił organom niespójne wnioskowanie polegające na przyjęciu fikcyjności działalności Spółek założonych przez B. S. w sytuacji, gdy organy uzyskały wiedzę o imporcie towaru przez Spółki z o.o. C. oraz H.. Stwierdził, że gdyby organy przeprowadziły należycie postępowanie dowodowe to ustaliłby, ze braki w dokumentacji magazynowej wynikały z zastosowania transakcji łańcuchowych, w trakcie których towar nigdy nie trafiał do magazynów Skarżącej. W ocenie pełnomocnika Skarżącej, taka sytuacja wypełnia dyspozycję art. 5 ust 4 ustawy o VAT.

Pełnomocnik Skarżącej wskazał również, że organy podatkowe wbrew zasadom logiki nie wyjaśniły skąd brał się towar, który sprzedawała Skarżąca skoro zakwestionowano transakcje zakupu. Brak ustaleń w tym zakresie prowadzi do braku wewnętrznej spójności, skoro organy podatkowe negując podatek naliczony stwierdziły, że kwota podatku należnego jest prawidłowa.

W ocenie pełnomocnika Skarżącej, sytuacja taka wiąże się z rażącym naruszeniem art. 19 ust. 1 ustawy o VAT. Z decyzji organów obu instancji nie wynikało aby organy podjęły jakiekolwiek działania w celu wyjaśnienia źródła pochodzenia towaru sprzedawanego przez Skarżącą. Sposób prowadzenia postępowanie wskazywał natomiast, że organy te kierowały się zasadą "in dubio pro fisco" zamiast " In dubio pro tributario". Zarzucił, że organy uznały wiarygodność B. S. - osoby dopuszczającej się oszustw na szkodę Skarbu Państwa - a odmówiły wiarygodności Skarżącej – podmiotowi uczciwie płacącemu podatki i zatrudniającemu pracowników.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W., wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie sądu podlega zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku załatwiania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu i według stanu prawnego mającego w tej dacie zastosowanie do rozstrzygnięcia.

Sąd w składzie orzekającym w rozpoznanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Zagadnieniem spornym w rozpoznawanej sprawie, wymagającym rozstrzygnięcia było, czy podatnik – skarżąca Spółka miała prawo w 2003r., zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów wynikających z faktur VAT wystawionych przez spółki z o.o. zarządzane przez S.: C., H., L., M., T., V. oraz S.

Powołany wyżej art. 19 ust. 1 ustawy o VAT opisuje podstawowe uprawnienie podatnika podatku od towarów i usług do określenia zobowiązania podatkowego w zakresie tego podatku jako różnicy pomiędzy kwotą podatku od dokonanej sprzedaży w danym miesiącu rozliczeniowym, a kwotą podatku zapłaconego w cenie towaru przy jego nabyciu, tj. podatku naliczonego, określonego w fakturach VAT stwierdzających nabycie towarów (art. 19 ust. 2 ustawy o VAT).

Wskazać należy, że uprawnienie to podlega ograniczeniom wskazanym:

w ustawie o VAT: art. 19 ust. 3 art. 19 ust. 3a, art. 19 ust. 3b, art. 25,

w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy o VAT z dnia 22 marca 2002 r.

w § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a).,

które stanowiły, że jeżeli wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne: stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, (...), faktury te i dokumenty celne nie stanowiły podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Zdaniem organów obu instancji pewne faktury, szczegółowo opisane w decyzji DUKS, dotyczące zakupu towarów od spółek zarządzanych przez S. nie dokumentowały czynności, które zostały dokonane i poświadczały nieprawdę, gdyż nie było faktycznego obrotu towarowego wykazanego w ich treści.

Na podstawie obszernego materiału dowodowego, zgromadzonego w aktach administracyjnych, Organ podatkowy ustalił, iż S. działając z innymi osobami, wystawiał faktury na zamówienie, które to faktury poświadczały nieprawdziwe zdarzenia - fikcyjne transakcje. Na podstawie tych faktur nie był sprzedawany żaden towar. Spółki prowadzone przez S. nie prowadziły bowiem rzeczywistej działalności tylko otrzymywały telefoniczne zlecenia wystawienia określonej faktury. Po wystawieniu faktury, była ona dostarczana do fikcyjnego kontrahenta, który przelewał na rachunek spółki zarządzanej przez S. kwotę wynikającą z faktury, a następnie odzyskiwał wpłacone pieniądze (przywoził je współpracownik S., pomniejszone o prowizję z tytułu wystawienia faktury.

Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej, stan faktyczny sprawy został szczegółowo przedstawiony w decyzjach organów obu instancji i poparty materiałem dowodowym oraz logiczną, wewnętrznie spójną argumentacją. Organy prowadzące postępowanie zgromadziły materiał dowodowy w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej). Podjęły również wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły ten materiał. Zdaniem Sądu, przedstawione przez organy administracyjne fakty, korelują z wyciągniętymi z nich wnioskami w związku z czym niezasadne są twierdzenia pełnomocnika Skarżącej o braku logiki w wyciąganych przez organy wnioskach, a tym samym naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej

Skoro organy ustaliły, w sposób nie budzący wątpliwości, na podstawie bazy danych Centrum Informatyki Handlu Zagranicznego zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych przeprowadzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, że spółki zarządzane przez S. C., H., L., M., T., V. oraz S.

1) albo nie prowadziły importu,

2) albo nie zachodziła korelacja między fakturami sprzedaży wystawionymi przez te spółki, a prowadzonym przez nie importem,

3) albo importowały innego rodzaju towary niż te wskazane w fakturach wystawionych Skarżącej, nie można im zarzucić, że doszło do nielogicznego uznania, że faktury wystawiane przez spółki S. nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Jeśliby nawet przyjąć, że któraś ze spółek dokonywałaby importu, ale towarów innych niż te, które widniały na fakturach wystawionych dla Skarżącej, faktury te nie mogłyby stanowić podstawy do odliczeń, o których mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, ze względu na powołane wyżej przepisy rozporządzenia wykonawczego do ustawy o VAT.

Sąd zgadza się ze Skarżącą, że dokonywanie importu przez niektóre spółki S. (C., H.) świadczy o prowadzonej przez nie działalności gospodarczej, ale stwierdzenie to, nie wyklucza twierdzeń organów podatkowych o braku podstaw do obniżenia podatku VAT, stosownie do treści art. 19 ust. 1 ustawy o VAT, w związku z wystawianiem faktur dokumentujących fikcyjne transakcje. Z uzasadnienia decyzji DUKS z [...] marca 2007 r. wynika bowiem, że import prowadzony przez ww. spółki S. miał miejsce w innym okresie – w miesiącach późniejszych niż dokonywane przez Skarżącą zakupy i dotyczył innego asortymentu (k. 19 do 32 uzasadnienia decyzji DUKS z dnia [...] marca 2007 r. str. od 874 do 861 akt administracyjnych). Należy więc uznać, że z tego powodu nie można usunąć z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji DIS, jak również poprzedzającej ją decyzji DUKS. Obie decyzje odpowiadają bowiem prawu.

Sąd wyjaśnia również, że materiał zgromadzony w aktach sprawy, na podstawie którego orzeka sąd administracyjny, wskazuje, że zarówno S., jak też inne osoby, które z nim współpracowały nie potwierdzały okoliczności podnoszonej przez Spółkę w skardze, że miało miejsce przekazywanie towaru bezpośrednio od importera do nabywcy z pominięciem sprzedawcy. Nawet w takim przypadku, który jest oczywiście zgodny z ustawą o VAT – art. 5 ust. 4, w dokumentacji sprzedawcy, powinny istnieć dowody nabycia towaru od importera. Organy obu instancji, a w szczególności DUKS, słusznie wskazywały, na brak takich dowodów w dokumentacji Skarżącej.

Sąd stwierdza ponadto, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej, zgodne z zasadami logiki jest ustalenie przez organy podatkowe, że faktury zakupu towaru od firm powiązanych z S. dokumentują fikcyjne transakcje, natomiast faktury sprzedaży towaru dokonywanej przez Spółkę skarżącą były realne. Potwierdzeniem tego, są materiały dowodowe zawarte w aktach administracyjnych ocenione przez organy w sposób zgodny z dyspozycją art. 191 Ordynacji podatkowej. To, że Skarżąca nie posiadała dokumentacji magazynowej nie oznacza, że taka dokumentacja nie istniała u jej kontrahentów, u których przeprowadzono kontrole krzyżowe (G., I. Sp. z o.o., S. sp. z o.o. z siedziba w P., R. sp. z o.o. z siedzibą w R.). To, że na podstawie dokumentacji finansowo-księgowej Skarżącej nie można ustalić, że nastąpiło rzeczywiste wydanie towarów nie oznacza, że na podstawie dokumentacji finansowo-księgowej znajdującej się u wyżej wskazanych jej kontrahentów, nie można poczynić takich ustaleń.

Zauważyć także należy, iż istnieje możliwość, że Skarżąca nabyła towar bez dokumentów w postaci faktur VAT z nieustalonego źródła, którego z sobie znanych powodów nie chciała, bądź nie mogła ujawnić, a następnie zwróciła się do firm związanych z S. o wystawienie faktur na ten towar, by móc wprowadzić taki towar do obrotu i obniżyć podatek należny od sprzedaży o podatek rzekomo naliczony przy nabyciu. Zatem okoliczność, zakwestionowania faktury nabycia towaru, nie świadczy, że towar ten nie mógł znaleźć się w firmie Skarżącej. Firmy związane z S. nie są jedynymi dostawcami towarów sprzedawanych przez Skarżącą kontrahentom. Ustalenie, że towar nie mógł pochodzić od nich, nie implikuje stwierdzenia, że nie mógł się znaleźć u Skarżącej.

W związku z ustaleniem przez organy, że po wystawieniu faktury przez spółki zarządzane przez S., dochodziło do przelania na rachunek ww. spółek kwot wynikających z faktur, a następnie odzyskania przez otrzymującego fakturę wpłaconych pieniędzy, pomniejszonych o prowizję z tytułu wystawienia faktury prawidłowe jest, zdaniem Sądu, stanowisko organów podatkowych obu instancji, że za wystawionymi fakturami nie kryła się sprzedaż.

Oceniony przez organy podatkowe obu instancji materiał dowodowy, wskazuje na wyciągnięte w sposób odpowiadający doświadczeniu życiowemu i zasadom logicznego rozumowania wnioski, że faktury zakupu towaru nie dokumentowały rzeczywiście przeprowadzonych transakcji, co nie wykluczało stwierdzenia, że dochodziło do rzeczywistej sprzedaży pewnych towarów kontrahentom (fakt ten potwierdzają zarówno dokumenty księgowe, magazynowe, jak i kontrole przeprowadzone u kontrahentów Skarżącej).

Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że DUKS wraz z DIS w W., nie przeprowadzili jakiejkolwiek analizy problemu pochodzenia towaru handlowego sprzedawanego przez Skarżącą. Zarówno z uzasadnienia zaskarżonej decyzji DIS, jak również z bardzo obszernego uzasadnienia poprzedzającej ją decyzji DUKS wynika, że w toku postępowania wykluczono, by towar pochodził od firm związanych z S. Nie udało się jednak ustalić jego pochodzenia w związku z nieposiadaniem przez Skarżącą dokumentacji – ewidencji magazynowej oraz dokumentów przyjęcia i wydania towarów, jak również zniszczeniem dokumentów w firmach zarządzanych przez S.

Powyższe rozważania wskazują, że na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej.

Ustosunkowując się do zarzutu wadliwie prowadzonego postępowania dowodowego Sąd stwierdza, że zeznania S. są dowodem w sprawie i podlegają ocenie organów podatkowych, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy prowadzące postępowanie dowodowe uznały ww. zeznania S. za wiarygodne. Należy stwierdzić, że w tym zakresie organy w sposób zgodny z dyspozycją powyższego przepisu dokonały swych ocen i nie można im stawiać zarzutu dowolności. Zdaniem Sądu, organy kierowały się zasadami logiki przy ocenie powyższych zeznań. Zeznania S. były dowodem, który znajdował poparcie w innych dowodach zgromadzonych w aktach sprawy. S. opisał działalność firm zarządzanych przez niego, a jego opis został potwierdzony przez osoby z nim współpracujące przy wystawianiu fikcyjnych faktur. Skoro dowód ten koreluje z innymi osobowymi źródłami dowodowymi, a także dokumentami zgromadzonymi w aktach, nie ma powodu, by odmówić mu wiarygodności.

Zdaniem Sądu, na uwagę zasługuje również okoliczność podnoszona w uzasadnieniach zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji DUKS z [...] marca 2007 r., że S. i osoby z nim współpracujące, przy wystawiania fikcyjnych faktur, zostały skazane prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] listopada 2004 roku sygn. akt. [...] za branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw skarbowych polegających między innymi na poświadczaniu nieprawdy w fakturach VAT wystawianych również na rzecz Skarżącej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Podstawę do wydania wyżej powołanego wyroku, stanowiły wyjaśnienia złożone w postępowaniu karnym, powoływane między innymi, przez organy podatkowe w niniejszym postępowaniu.

Odnosząc się do stwierdzenia pełnomocnika Skarżącej o braku wiarygodności osoby S. i składanych przez niego zeznań w postępowaniu podatkowym przez pryzmat wyroku skazującego, Sąd zauważa, że okoliczność, iż S. został skazany za przestępstwo skarbowe, nie może wpływać negatywnie na ocenę jego zeznań składanych w postępowaniu podatkowym w szczególności, że w wyżej wymienionym wyroku karnym, nie skazano go za składanie fałszywych zeznań. Sąd stwierdza też, że wyjaśnienia S. zostały potwierdzone innymi dowodami, na co prawidłowo zwróciły uwagę organy podatkowe. Relacje S. są zbieżne z zeznaniami innych świadków.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnoszone przez pełnomocnika Skarżącej zarzuty są polemiką z wydanymi w niniejszej sprawie rozstrzygnięciami organów podatkowych i nie znajdują uzasadnienia w ustalonym przez Sąd, na podstawie zebranego materiału dowodowego, stanie faktycznym. Analiza akt sprawy nie pozwala na pozytywne ustosunkowanie się do żadnego z zarzutów podniesionych w skardze.

W ocenie Sądu, powyższe uzasadnienie wskazuje, że przed organami obu instancji nie doszło do naruszenia ani prawa materialnego w związku z uznaniem przez organy podatkowe, że Skarżąca nie miała prawa do pomniejszenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego przy nabyciu towarów wynikających z faktur VAT wystawionych przez spółki z o.o. zarządzane przez S.: C., H., L., M., T., V. oraz S. w miesiącach styczeń, luty i marzec 2003r., ani przepisów prawa procesowego, w stopniu określonym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a.

Tym samym zasadne było oddalenie skargi, na mocy art. 151 P.p.s.a.