Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 870/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2011-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 62 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.) Sędzia WSA Marek Szumilas Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi K.H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a. oraz art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) Prezydent Miasta zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, której przedmiotem jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego z dopuszczeniem budowy budynku garażowego wolno stojącego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. [...], a także budowa zjazdu z pasa drogowego ul. [...] (Dz. Nr [...])do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku, tzn. do 10 czerwca 2011 r.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Prezydent Miasta podał, iż w dniu 10 czerwca 2010 r. wpłynął wniosek K.H. o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości.

Organ I instancji wskazał, iż teren na którym projektowana jest powyższa inwestycja znajduje się w obszarze, w odniesieniu do którego Rada Miasta planuje podjąć uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem opracowania planu będzie wprowadzenie zasad zabudowy i zagospodarowania terenu z przeznaczeniem na funkcje zabudowy mieszkaniowej o niskiej intensywności zabudowy, usługi, tereny infrastruktury w tym ujęcie wody, tereny zieleni urządzonej, wód powierzchniowych wraz z obszarami zagrożonymi powodzią, tereny rolnicze oraz inne wynikające

z istniejących uwarunkowań przestrzennych.

Zdaniem organu I instancji działka objęta wnioskiem zlokalizowana jest przy ul. [...], po jej północnej stronie, w obszarze, który w studium uwarunkowań

i kierunków zagospodarowania przestrzennego predysponowany jest do funkcji użytków rolnych z dopuszczeniem zabudowy.

Według ustaleń organu I instancji miejsce wskazane przez wnioskodawcę pod budowę budynku mieszkalnego może być w kolizji z planowanymi przesądzeniami funkcjonalnymi.

Jak wynika z uzasadnienia postanowienia organ I instancji dokonał wstępnej analizy uwarunkowań przestrzennych przeprowadzonych w celu ewentualnego rozstrzygnięcia zagadnienia, jednakże stwierdził, iż z uwagi na wiele wątpliwości, sformułowanie optymalnych rozwiązań, w tym określenie granic terenów wyłączonych z zabudowy z uwagi na zagrożenie powodzią lub podtopieniem nie jest możliwe na tym etapie i powinno stanowić zagadnienie do rozwiązania przez urbanistę w czasie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast prace planistyczne przesadzą o przeznaczeniu

i zasadach zagospodarowania okolicznych terenów wraz z ustaleniami ich obsługi.

W związku z zaistniałą sytuacją organ I instancji skorzystał z regulacji zawartej w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bazując na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku sygn. akt. II SA/Bk 593/07, zgodnie z którym konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje organowi prowadzącemu podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia (...). Zabezpieczeniu realizacji władztwa planistycznego służyć ma przepis art. 62 ust. 1 ustawy, mający niewątpliwie na celu ochronę interesu publicznego, poprzez zabezpieczenie organowi planistycznemu możliwości zawieszenia konkretnych postępowań administracyjnych do czasu kompleksowej regulacji wykorzystania przestrzeni za pomocą planu zagospodarowania.

W dniu 15 września 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego

wpłynęło zażalenie K.H. na powyższe postanowienie, w którym wniósł on o zobowiązanie organu I instancji do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr ew. [...] zlokalizowanej przy ul. [...].

W niniejszym zażaleniu K.H. zarzuca organowi I instancji przewlekłość postępowania. Na poparcie swoich wniosków przywołuje szereg przepisów k.p.a. m.in. art. 35, art. 12 § 2 i 36 § 1.

Żalący się podnosi także, iż z uwagi na milczenie organu I instancji w sprawie złożonego wniosku, w dniu 8 lipca 2010 r. przedłożył organowi "wniosek

o przyspieszenie postępowania" . Jak twierdzi, organ nie ustosunkował się w żaden sposób do jego wniosku, a jedynie udzielał wymijających odpowiedzi. Po czym wskazał nowy termin załatwienia sprawy do dnia 18 września 2010 r.

Następnie, jak twierdzi w zażaleniu K.H., w rozmowie telefonicznej z organem uzyskał informację, iż jego wniosek trafił na "zły czas" odnośnie wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na sytuację powodziową w kraju. Po czym

w dniu 30 sierpnia 2010 r., otrzymał postanowienie o zawieszeniu postępowania

w niniejszej sprawie.

Zdaniem żalącego się, zawieszenie postępowania jest niezasadne, a ustalone przez organ I instancji studium predysponuje jego działkę do funkcji o jakie wnosi.

W ocenie K.H. powołanie się przez organ I instancji na podział ulicy [...] na północną i południową jest mało jasny i rodzi pytanie, czy nie jest to próba odwrócenia uwagi od faktu, że działka nr [...], na której terenie wydano decyzję o warunkach zabudowy i późniejsze pozwolenie na budowę, a dziś znajduje się tam zamieszkany dom, mieści się po stronie południowej ulicy [...] i jest zlokalizowana o około 6 metrów od granicy działki [...].

Zdziwienie żalącego się budzi także konstatacja o możliwym zagrożeniu powodzią i podtopieniach, zwłaszcza z uwagi na prowadzoną przez mieszkańców ulic [...] - wymianę pism z Prezydentem Miasta i "realizowanie" przez organ zadań, zwłaszcza w dziedzinie utrzymania i remontów melioracji podstawowej. Zdaniem K.H. meritum całego zagadnienia jest permanentne uchylanie się Prezydenta Miasta od obowiązku prowadzenia zadań, związanych z melioracją podstawową i zainicjowanie przez mieszkańców wspomnianych ulic działań mających na celu przymuszenie organu do wypełniania swoich statutowych obowiązków, skutkiem czego są pisma sygnowane przez większość społeczności lokalnej w tym również przez żalącego.

K.H. w swoim zażaleniu twierdzi, iż nadużycie przez organ I instancji art. 62 § 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest spowodowane prasowymi informacjami o letnich powodziach i obawą o możliwych podtopieniach drogi publicznej, a w konsekwencji strachem urzędu o konieczność wypłaty odszkodowań za brak możliwości dojazdu do posesji, bądź próbą zmuszenia przez Prezydenta Miasta mieszkańców do nie zagłębiania się w przyczyny ciągłego uchylania się organu od obowiązku prowadzenia zadań związanych z melioracją podstawową.

Żalący się jednocześnie podnosi, iż zwłoka w załatwieniu sprawy drastycznie zwiększa koszty inwestycji i zmusza go do ponoszenia dodatkowych wydatków oraz powoduje niemożność ustabilizowania bytu jego rodziny.

Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] października 2010 r. wydało postanowienie nr [...] o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.

W uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji powołał się na treść art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie

z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku

o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:

w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania Rada Gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zamiany.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego użyty w ww. przepisie zwrot "można zawiesić" świadczy o tym, że ustawodawca pozostawił sprawę zawieszenia uznaniu organu prowadzącego postępowanie, co nie oznacza jednak niczym nieograniczonej swobody decydowania o wstrzymaniu biegu postępowania. Organ odwoławczy dodaje również, że uznanie administracyjne, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jest ograniczone zasadami ogólnymi kodeksu postępowania administracyjnego i musi być uzasadnione w każdym konkretnym przypadku.

Jednocześnie organ II instancji powołuje się m.in. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 844/08, zgodnie z którym przepis art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym upoważnia organ do zawieszenia postępowania na podstawie samej tylko prognozy (której prawdopodobieństwa przepis nie nakazuje w żaden sposób wykazywać i która nie musi się ziścić), iż w nieodległej przyszłości plan zostanie uchwalony (a nawet, że dopiero zostanie wszczęta procedura planistyczna).

Dodatkowo organ odwoławczy przytacza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Go 920/07, z którego wynika, że przesłanką zwieszenia postępowania jest podjęcie

i prowadzenie prac, bądź nawet zamiar podjęcia prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym ma być realizowania inwestycja. Wystarczającą do zawieszenia postępowania okolicznością jest już powzięcie przez organ wiadomości o zamiarze podjęcia przez Radę Gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Jednocześnie w sytuacji, kiedy prace nad opracowaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są już zaawansowane – podjęta uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu

i powstał projekt planu – uzasadnione jest zawieszenie postępowania w sprawie

o ustalenie warunków zabudowy.

Jak wynika z przytaczanego przez Kolegium wyroku zawieszenie postępowania wskazane jest dla zabezpieczenia przed ewentualną koniecznością stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w oparciu o art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, kiedy istnieje realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy ustaleniami nowo uchwalonego planu a decyzją o warunkach zabudowy.

Ponadto organ odwoławczy wskazuje, na liczne orzeczenia sądów administracyjnych w analogicznych sprawach, z których wynika, że art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym daje organowi prowadzącemu podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania

z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia, przy czym przepis ten nie uzależnia podjęcia postanowienia

o zawieszeniu postępowania od przystąpienia do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie ma znaczenia czy taka uchwała

w ogóle zostanie podjęta.

Zdaniem Kolegium zawieszenie w niniejszej sprawie przez organ I instancji postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest całkowicie uzasadnione, gdyż organ I instancji wykazał, że teren, na którym znajduje się projektowana inwestycja, mieści się w obszarze, w odniesieniu do którego Rada Miasta planuje podjąć uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a miejsce wskazane przez wnioskodawcę pod budowę budynku mieszkalnego może być w kolizji z planowanymi przesądzeniami funkcjonalnymi przy czym dopiero prace planistyczne przesądzą o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania okolicznych terenów wraz z ustalenia mi ich obsługi.

W tym kontekście – jak twierdzi Kolegium - organ I instancji wskazał na okoliczność ewentualnego określenia w przyszłym planie granic terenów wyłączonych

z zabudowy z uwagi na zagrożenie powodzią lub podtopieniem, załączając do akt sprawy dowód w postaci zdjęć z Wydziału Zarządzania Kryzysowego podtopionych terenów z obszaru analizowanego. Dlatego też nie można na obecnym etapie sprawy wykluczyć niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami przyszłego planu dla tego terenu.

W ocenie organu II instancji powyższe okoliczności, a także fakt rozpoczęcia, w dniu wydania postanowienia o zawieszeniu, procedury uchwalenia planu dla tego terenu, którego wyrazem jest podjęcie przez Radę Miasta w dniu [...] sierpnia 2010 r. uchwały nr LXXX/1235/2010 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta dla obszaru położonego między ul. [...] a rzeką, uzasadniają zawieszenie postępowania w sprawie na okres nie dłuższy niż do 10 czerwca 2011 r.

K.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucając mu:

- naruszenie prawa materialnego (art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie),

- błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na orzeczenie w niniejszej sprawie,

- obrazę zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 7 i 12 k.p.a.),

- obrazę art. 8, art. 77 i art. 77 § 1 k.p.a.

i wniósł o jego uchylenie.

W uzasadnieniu skargi K.H. podnosi, iż zaskarżoną decyzję należy uznać za wadliwą przede wszystkim z uwagi na błąd w ustaleniach faktycznych organu. Powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2002 r. sygn. akt VI SA/Wa 528/08, zgodnie z którym: "z normy prawnej z art. 77 § 1 k.p.a. wynika m.in., że organ administracji jest zobowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zatem zobligowany do podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji."

Zdaniem skarżącego Prezydent Miasta w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu powołuje się na wiele wątpliwości nie precyzując żadnej z nich. Stawia również zarzut, że Kolegium, bez żadnej krytyki przyjęło ustalenia organu I instancji, zwłaszcza jeśli chodzi o ustalenia stanu faktycznego.

K.H. twierdzi, że jedyne uzasadnienie postanowienia o zawieszeniu opiera się na domniemaniu zagrożenia powodziowego, którego rzekomo mają dowodzić zdjęcia wykonane przez sztab kryzysowy. Ponadto dodaje, że organ II instancji błędnie ustalił, iż zdjęcia dokumentujące zagrożenie powodziowe zostały wykonane w obszarze analizowanym w celu wydania decyzji. Zdaniem skarżącego zdjęcia te zostały wykonane około 1 km od granicy działki o nr ew. [...].

Skarżący wskazuje, iż dotychczasowe ustalenia planistyczne, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego są zgodne

z wnioskiem strony, ponieważ predysponują przedmiotową działkę do funkcji użytków rolnych z dopuszczeniem zabudowy, a zawieszenie postępowania jest sprzeczne z działaniami Wydziału Dróg i Transportu, który uzgodnił warunki budowy drogi dojazdowej do działki o nr ew. [...] nie wskazując żadnych uwag co do planowanej inwestycji.

Zdaniem skarżącego o niekonsekwencji organu świadczy również istnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy zgodnej w treści z wnioskiem skarżącego. Dodaje również, iż ww. projekt decyzji dowodzi, że postępowanie nie jest zawiłe i zostało praktycznie zakończone ( brakuje jedynie podpisu).

Jak twierdzi skarżący wydanie decyzji o zawieszeniu opierało się na niczym nieuzasadnionym uznaniu administracyjnym, co bezpośrednio prowadziło do pochopnego zastosowania art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Jednocześnie K.H. powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1372/07, z którego treści wynika, iż w demokratycznym państwie prawa zasadą jest równoważność interesów społecznego i indywidualnego. Obowiązkiem organów państwa jest natomiast, w szczególności w sytuacji decydowania w oparciu

o zasadę uznania administracyjnego, wyważenie tych interesów a następnie

w sposób pełny i szczegółowy wywiedzenie w uzasadnieniu decyzji powodów przyznania prymatu jednego z interesów.

Zdaniem skarżącego takiego udowodnienia w przedmiotowej sprawie zabrakło. Nie wzięto również pod uwagę ważnego interesu strony, jakim jest ustabilizowanie życia rodzinnego, wzrost kosztów inwestycji, oddalenie, w dalej nieokreśloną przyszłość, procesu inwestycyjnego mającego doprowadzić do budowy wymarzonego domu.

W odpowiedzi na powyższą skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze

wniosło o jej oddalenie.

Jednocześnie podniosło, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania

w przedmiotowej sprawie było oparte na analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy w kontekście regulacji art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym i wynikało z rozpoczętej procedury uchwalania planu dla terenu objętego zamiarem inwestycyjnym i ryzykiem jego niezgodności

z planowanymi przesądzeniami funkcjonalnymi dla tego terenu.

W ocenie Kolegium podstawą zawieszenia postępowania w sprawie były uzasadnione wątpliwości dotyczące ostatecznego kształtu postanowień planistycznych, a nie samo zagrożenie powodziowe przedmiotowego terenu.

Kolegium wskazuje, że to z dokonanych przez organ I instancji opisów zdjęć Wydziału Zarządzania Kryzysowego wynika, iż zostały wykonane w obszarze analizowanym.

Kolegium dodaje również, że zagrożenie powodziowe tego terenu, w tym przedmiotowej działki jest bardzo realne. Wynika to z pisma wydziału Zarządzania Kryzysowego z dnia [...] listopada 2010 r. znajdującego się w aktach sprawy, zgodnie z którym wnioskowana działka o nr ew. [...] w dniu [...] czerwca 2010 r. przy stanie rzeki 522 cm znajdowała się całkowicie pod wodą. Ponadto analizowany teren znajduje się w obszarze potencjalnego zagrożenia powodzią jak również, do czasu zrealizowania kosztownych inwestycji melioracyjnych, w strefie ciągłego oddziaływania wód przesiąkowych nawet przy poziomach minimalnie przekraczających stan ostrzegawczy na rzece.

Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów skarżącego, Kolegium podniosło,

że opracowujący projekt decyzji uprawniony podmiot nie musi posiadać wiedzy

w zakresie prowadzenia prac planistycznych dla tego terenu. Dlatego też uzgodnienie warunków zabudowy przez Wydział Dróg i Transportu Publicznego, który jedynie uzgodnił te warunki w zakresie przylegania terenu inwestycji do drogi publicznej, jak również opracowanie projektu decyzji o warunkach zabudowy nie zamykały organowi I instancji drogi do zwieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153 poz. 1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153 poz. 1270, zwanej dalej p.p.s.a).

Podstawą prawną dla zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie był art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.).

Przepis ten stanowi, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję

w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:

1. w ciągu dwóch miesięcy od dania zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo

2. w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.

Regulacja ta daje organowi podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania

z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Organ działa w tym zakresie w ramach uznania administracyjnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, ale także w piśmiennictwie przyjęto,

iż działanie w ramach uznania administracyjnego nie upoważnia do dowolności

w orzekaniu. Celowy zabieg ustawodawcy polegający na nieustaleniu przesłanek zastosowania danej instytucji prawnej jakim jest zawieszenie postępowania nie oznacza, iż przy jej stosowaniu organ nie musi powołać się na przesłanki uzasadnione i skonkretyzowane.

Orzecznictwo mówi o podwójnym wymiarze tych przesłanek tj. materialnym (muszą faktycznie zaistnieć), jak i formalnym (muszą zostać ujawnione w uzasadnieniu rozstrzygnięcia).

Odnosząc te ogólne rozważania do art. 62 ust. 1 ustawy wskazać należy, iż zezwala on organowi na wstrzymanie się z orzekaniem w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego (o ile nastąpi to w limitowanym ustawą terminie). Uchwalenie tego planu pociągałoby za sobą umorzenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, które w tej sytuacji staje się bezprzedmiotowe, a wnioskodawca, bezpośrednio na podstawie postanowień planu może ubiegać się o pozwolenie na budowę. Konstruując art. 62 ust. 1 ustawy ustawodawca przyjął zatem założenie, iż pomimo istnienia procedury umożliwiającej określenie dla danego ternu warunków zagospodarowania w sytuacji, w której teren ten nie jest objęty planem miejscowym, mogą zaistnieć okoliczności w których o przeznaczeniu terenu inwestycji winien zdecydować plan miejscowy, o ile zostanie on uchwalony w rozsądnym czasie.

Z literalnego punktu widzenia art. 62 ust.1 ustawy upoważnia organ do zawieszenia postępowania na podstawie samej tylko prognozy (której prawdopodobieństwa przepis nie nakazuje w żaden sposób wykazywać i która nie musi się ziścić),

iż w nieodległej przyszłości plan zostanie uchwalony (a nawet, iż dopiero wszczęta zostanie procedura planistyczna).

W przedmiotowej sprawie organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia zawarł zarówno prognozę uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki o numerze ewidencyjnym [...], jak i okoliczności dla których zdaniem organu dla tego terenu warunku jego zagospodarowania winien określać plan.

Odnosząc się do pierwszej przesłanki należy zauważyć, iż istniejąca w toku postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...] i w dacie zawieszenia postępowania - [...] sierpnia 2010 r. jedynie prognoza dotycząca uchwalenia w najbliższej przyszłości przez radę miasta dla tego terenu planu zagospodarowania przestrzennego ziściła się w tym samym dniu, o tyle

że w dniu [...] sierpnia 2010 r. Rada Miasta podjęła uchwałę Nr LXXX/1235/2010 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta dla obszaru położonego między ulicą [...] a rzeką. A zatem został dokonany pierwszy krok w skomplikowanej i długotrwałej procedurze planistycznej dla uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z ustawą z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Natomiast w przedmiocie uzasadnienia okoliczności dla których dla przedmiotowego terenu warunki zagospodarowania winna określać uchwała organu samorządu terytorialnego w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

to w ocenie Sądu zarówno organ I instancji, a przede wszystkim Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ II instancji te okoliczności wskazali. Przedmiotowa działka znajduje się na terenach zalewowych tuż przy rzece co wynika

ze zdjęć lotniczych uzyskanych w postępowaniu administracyjnym, jak i zdjęć zrobionych w toku postępowania sądowego wskazującego na stan obecny. Obrazują one nie tylko położenie działki , ale przede wszystkim okoliczność, iż teren ten jest zalewany przez wody rzeki w związku z wysokim stanem wód szczególnie w tym roku. Okoliczność tę organy musza brać pod uwagę w kontekście ewentualnego określenia w przyszłym planie granic terenów wyłączonych z zabudowy z uwagi ma zagrożenie powodzią lub podtopieniami.

Te zatem okoliczności zadecydowały na oceną Sądy, iż przedmiotowe postanowienia zawieszające postępowanie należy uznać za zgodne z prawem. Stąd też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało oddalić.