Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 468/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i lit c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Tomasz Stawecki (sprawozdawca), Protokolant referent Paulina Plichtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2019 r. sprawy ze skargi M K oraz G K na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M K oraz G K solidarnie kwotę 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") decyzją nr [...]z [...] stycznia 2019 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania G K, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB") nr [...]z [...]listopada 2018 r., znak: [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie budowy ścieżek rowerowych na terenie działki o nr ewid. [...], położonej przy ul. [...]w miejscowości [...], gmina [...]w zakresie objętym właściwością organów nadzoru budowlanego.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

2. Pismem z 25 kwietnia 2018 r. M i G K (dalej: "skarżący") złożyli do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]wniosek o kontrolę budowy ścieżek rowerowych przy ul. [...]i Al. [...] w [...], wskazując, że doszło do zmiany wysokości ścieżki rowerowej.

W trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 19 lipca 2018 r. stwierdzono, że przy działce o nr ewid. [...] istnieje ciąg pieszo-rowerowy wykonany na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...]z [...] lipca 2016 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę i rozbudowę drogi powiatowej nr [...]oraz nr [...] w zakresie przebudowy istniejącego chodnika do parametrów ścieżki rowerowej jednokierunkowej z dopuszczeniem ruchu pieszych na działkach o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...]w [...]i na działkach nr ewid.: [...],[...][...],[...][...],[...],[...],[...],[...],[...]w [...].

W trakcie przeprowadzonych oględzin organ ustalił również, że wysokość chodnika jest zgodna z przekrojem normalnym 1-1 wchodzącym w skład zatwierdzonego projektu budowlanego. Nie stwierdzono także istotnych odstępstw od zatwierdzonego ww. decyzją projektu budowlanego, tj. zmiany zwłaszcza długości ścieżki rowerowej.

Wojewoda [...]decyzją nr [...]z [...] maja 2018 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]nr [...]z [...] lipca 2016 r. o pozwoleniu na budowę. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") decyzją z [...]września 2018 r. po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez skarżących utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...]. GINB w swojej decyzji stwierdził, że działka nr ewid. [...] należąca do skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202; dalej: "pr.bud."), a tym samym nie przysługuje im przymiot strony, w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 28 ust. 2 pr.bud.

3. Biorąc pod uwagę powyższe czynności i rozstrzygnięcia, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...]z [...]listopada 2018 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie budowy ścieżek rowerowych na terenie działki o nr ewid. [...], położonej przy ul[...] w miejscowości [...], gmina [...]w zakresie objętym właściwością organów nadzoru budowlanego. Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 83 ust. 1 pr.bud.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że realizacja spornej inwestycji zatwierdzonej ww. decyzją Starosty [...]nr [...]z [...]lipca 2016 r. nie pozbawi działki nr ewid. [...], należącej do skarżących, dojazdu do drogi publicznej, ponieważ zgodnie z zatwierdzonym projektem odbywa się on poprzez zjazd z ul. [...]. Inwestycja nie pozbawi również skarżących dojazdu do miejsc parkingowych graniczących z działką nr ewid. [...] Z projektu budowlanego nie wynika, aby skarżący posiadali zgodę na zjazd z działki drogowej (ul. [...]) na działkę nr ewid. [...]. Ponadto w opinii komunikacyjnej z 9 sierpnia 2012 r., będącej załącznikiem do projektu budowlanego dotyczącego budynku usługowego na terenie działki nr ewid. [...]., zatwierdzonego decyzją Starosty [...]. nr [...]. z [...]. października 2013 r., wskazano, że "miejsca parkingowe w ilości 6 zostały zaprojektowane na terenie działki o nr ewid. [...].. Obsługa komunikacyjna wymienionego wyżej budynku handlowego odbywać się będzie poprzez projektowany zjazd z ul. [...].". Projekt zagospodarowania terenu, zatwierdzony ww. decyzją, również nie przewidywał zjazdu z ul. [...]. na działkę o nr ewid. [...]..

Ponadto z oznakowania poziomego pasa drogowego ul. [...]. nie wynika, aby została udzielona zgoda na zjazd z drogi powiatowej na działkę skarżących o nr ewid. [...].. Skarżący nie przedłożyli zgody na ww. zjazd z drogi powiatowej przy żadnym z pism składanych do tutejszego organu nadzoru budowlanego.

W tym stanie rzeczy, z uwagi na brak okoliczności sankcjonowanych ustawą Prawo budowlane, prowadzenie dalszego postępowania pozostaje bezprzedmiotowe, stąd w ocenie organu pierwszej instancji zasadne było umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie.

4. Pismem z 3 grudnia 2018 r. skarżący złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji nr [...]. z [...]. listopada 2018 r. Zaskarżonemu zarzucono przede wszystkim naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez niezbadanie położenia nieruchomości skarżącego i uznanie, że nie znajduje się ona w obszarze oddziaływania inwestycji, a przez to nieuwzględnienie interesu prawnego skarżącego. Naruszenie prawa stanowiło również nieuwzględnienie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznać świadka – kierownika budowy. W konsekwencji doszło do bezzasadnego umorzenia postępowania administracyjnego.

W opinii skarżącego kwestionowana decyzja PINB prowadzi także do naruszenia przepisów prawa materialnego w szczególności art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 pr.bud. oraz art. art. 50 ust. 1 pkt 4 pr.bud. przez jego niezastosowanie.

5. Po rozpatrzeniu odwołania, [...]. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...]. z [...]. stycznia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z [...]. listopada 2018 r.

Organ drugiej instancji wydał ww. rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) oraz art. 83 ust. 2 pr.bud.

Organ wyjaśnił, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty [...]. nr [...]. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji. W takim przypadku, gdy inwestor inwestycję wykonuje zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw, aby nakazać wykonanie rozwiązań, które są z tym projektem niezgodne. Organ jest bowiem związany treścią decyzji Starosty [...]. nr [...]..

W sprawie podczas przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono, że przedmiotowa inwestycja realizowana jest zgodnie z dokumentacją projektową zatwierdzoną ww. decyzją Starosty [...]..

W odniesieniu zaś do zarzutów dotyczących zablokowania poprzez budowę ścieżki rowerowej przy działce skarżącego od strony ul. [...]. dostępu do drogi publicznej, należy wyjaśnić, że zjazd może zostać wykonany jedynie po uzyskaniu zezwolenia zarządcy drogi. Tymczasem skarżący takiego zezwolenia nie uzyskał. Ponadto z załączonej przez skarżącego dokumentacji wynika, że projekt budowlany dotyczący przebudowy budynku handlowego znajdującego się na działce nr ewid. [...]., nie obejmował swoim zakresem budowy zjazdu od strony ul. [...]., a jedynie wykonanie zjazdu od strony ul. [...]..

Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii stojaka dla rowerów organ odwoławczy wskazał, że dokumentacja projektowa zatwierdzona decyzją Starosty Pruszkowskiego nr 1087/2016 nie obejmowała swym zakresem wykonania ww. urządzenia, nie można jednak uznać, że ich lokalizacja stanowi istotne odstępstwo od ww. pozwolenia na budowę.

Ponadto organ podkreślił, że roboty budowlane realizowane na podstawie ww. decyzji Starosty [...]. nie zostały zakończone, a zatem na obecnym etapie postępowania nie można zarzucać inwestorowi, że wykonał je niezgodnie z dokumentacją projektową.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego w omawianej sprawie wynika z faktu braku podstaw do wydania decyzji zobowiązującej inwestora do wykonania dodatkowych robót budowlanych w ramach inwestycji polegającej na budowie ścieżek rowerowych w pobliżu działki o nr ewid. [...]. położonej przy ul. [...]. w [...].. PINB nie stwierdził wykonywania ww. robót nielegalnie czy też z naruszeniem przepisów prawa, dlatego też postępowanie w sprawie należało umorzyć.

Odnosząc się do zażalenia skarżącego na postanowienie PINB nr [...]. z [...]. października 2018 r. odmawiające uwzględnienia żądania dowodowego stron skarżących dotyczącego dopuszczenia dowodu z zeznań świadka, tj. kierownika robót u podwykonawcy, który na zlecenie firmy Efekt wykonywał fragment ścieżki rowerowej przy działce nr ewid. [...]., zdaniem organu wojewódzkiego ww. postanowienie zasługuje na utrzymanie w mocy. Organ powiatowy rozpatrując niniejszą sprawę dysponował bowiem dokumentacją projektową zatwierdzoną przez właściwy organ administracji architektoniczno–budowlanej, tj. materiałem kluczowym dla podjęcia właściwego rozstrzygnięcia.

W ocenie organu zaskarżona decyzja nr [...]. i poprzedzające ją postanowienie nr [...]. nie naruszają przepisów prawa, w związku z czym [...]. WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z 1 lutego 2019 r. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji [...]. WINB i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:

1) obrazę przepisów prawa procesowego, mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, w szczególności:

art 7 i 77 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, polegające na sprzecznej z zawartymi w tych przepisach dyrektywami oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz nieprzeprowadzeniu dowodów na okoliczność:

– posiadania przez skarżącego interesu prawnego, a w szczególności położenia nieruchomości skarżącego, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr ewid. [...]. w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia,

– istotnego odstąpienia przez inwestora od projektu budowlanego poprzez wyniesienie krawężnika oraz płaszczyzny chodnika o 14 cm względem powierzchni jezdni, a także wadliwe ustalenie, co do przebiegu części ciągu pieszo-jezdnego i granic nieruchomości skarżącego (działka nr ewid. [...].);

art. 78 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niezasadne oddalenie wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań kierownika robót, mimo że podlegająca dowodzeniu okoliczność miała istotne znaczenie dla sprawy,

art. 28 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu interesu prawnego skarżącego i nieuprawnionym przyjęciu, że nie posiada on przymiotu strony w postępowaniu;

art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na bezzasadnym umorzeniu postępowania administracyjnego, mimo oczywistego naruszenia przez inwestora przepisów prawa materialnego;

art. 130 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia na ustaleniach GINB co do interesu prawnego skarżącego, mimo że ostateczna decyzja tego organu utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Wojewody [...].[...]. nr [...]. była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 3 pkt 20 pr.bud. poprzez jego błędną wykładnię, przejawiającą się w bezzasadnym przyjęciu przez organ, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu (ścieżki rowerowej);

b) art. 28 ust. 2 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie, polegające na niezasadnej odmowie uznania skarżącego za stronę postępowania, mimo posiadania interesu prawnego w wydaniu rozstrzygnięcia;

c) art. 50 ust. 1 pkt 4 pr.bud. poprzez jego niezastosowanie, polegające na odstąpieniu przez organ od wstrzymania robót budowlanych, mimo prowadzenia ich w warunkach istotnego odstąpienia przez inwestora od projektu budowlanego w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 2 pr.bud.;

d) art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068) poprzez jego niezastosowanie, polegające na pominięciu, że skarżącemu przysługuje uprawnienie do odtworzenia, na koszt zarządcy istniejącego poprzednio zjazdu z drogi publicznej – ul. [...]. na teren należącej do niego nieruchomości.

7. Odpowiadając w dniu 27 lutego 2019 r. na ww. skargę organ drugiej instancji podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że przesłanki, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji zostały wskazane w jej uzasadnieniu, a zarzuty podniesione przez skarżących pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

8. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma dokonać kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że niewątpliwie doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, albo przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

9. Sąd uchylił obie decyzje, tj. zarówno decyzję organu pierwszej instancji, jak i zaskarżoną decyzję organu odwoławczego uznając, że wskazane rozstrzygnięcia są co najmniej przedwczesne.

Zdaniem Sądu, po zbadaniu materiałów zgromadzonych w aktach sprawy, a także po wysłuchaniu na rozprawie wyjaśnień skarżącego, nie można przyjąć wniosku sformułowanego przez organ pierwszej instancji, że postępowanie jest bezprzedmiotowe zarówno w zakresie podmiotowej strony administracyjnego stosunku prawnego, jak i w zakresie strony przedmiotowej. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy bowiem do czynienia wówczas, gdy organ stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych lub faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (vide: A. Wróbel, M. Jaśkowska: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX., 5. Wydanie, Warszawa 2013, str. 624-625). Oznacza to, że w prowadzonym przez organ postępowaniu osoby fizyczne lub prawne nie mają legitymacji (tytułu prawnego) do formułowania żądań określonego działania organu władzy lub nie występuje przedmiot postępowania, który wymagałby zbadania, oceny i kwalifikacji prawnej przez organ. Innymi słowy nie wskazano obowiązku prawnego, którego wykonanie powinno być ocenione przez organ, bądź uprawnienia (prawa podmiotowego), które wymagałoby ochrony przez organy władzy publicznej.

W rozpatrywanej sprawie organy właściwe miejscowo i rzeczowo takiej bezprzedmiotowości nie wykazały, chociaż uznały, że mamy do czynienia z przewidzianą w art. 105 § 1 k.p.a. podstawą do umorzenia postępowania administracyjnego. Organy ograniczyły się do ogólnych stwierdzeń o braku interesu prawnego po stronie skarżących, a także między innymi o braku odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącego ścieżki rowerowej wzdłuż ul. [...]. i ul. [...]. w [...].. Konsekwentnie, organy uznały, że przedmiotowa inwestycja nie powoduje naruszenia praw skarżących. Tymczasem, zgromadzony materiał dowodowy uprawdopodabnia zarzuty skarżących, że część przedmiotowej ścieżki rowerowej została zaprojektowana i wykonana na działce należącej do skarżących, przy czym inwestor nie uzyskał zgody właściciela na dysponowanie taką nieruchomością dla celów inwestycyjnych. Mimo wskazania takich okoliczności, organy nie odniosły się do przedstawionych zarzutów, ani w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, ani w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, skarżący uprawdopodobnili przedstawiony zarzut, że wykonanie inwestycji nastąpiło z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Odstępstwa takie wskazano m.in. w pismach skarżących z 20 lipca 2018 r. i z 8 sierpnia 2018 r. Dotyczy to np. zwężenia ścieżki o około 30 cm na określonym odcinku, a także nie usunięcia drzew, które według projektu były przeznaczone do wycięcia. W tym stanie rzeczy nie można było skwitować analizy stanu faktycznego prostym oświadczeniem organu, że "nie stwierdzono istotnych odstępstw od projektu budowlanego ścieżki rowerowej".

Wiele z powyższych okoliczności i związanych z nimi zarzutów zostało również poddanych kontroli sądowej w związku z zaskarżeniem do Sądu decyzji zapadłych w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę ścieżki rowerowej. Już po wydaniu decyzji [...]. WINB z 8 stycznia 2019 r., ocenianej przez Sąd w niniejszym postępowaniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2603/18 prowadzonej ze skargi tych samych skarżących na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. We wskazanym orzeczeniu Sąd potwierdził zasadność niektórych twierdzeń skarżących odnoszących się faktów sprawy. W szczególności w powołanym orzeczeniu wydanym w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2603/18 Sąd wyjaśnił, że rzeczywiście skarżący nie uzyskali przewidzianej przez prawo zgody na urządzenie zjazdu publicznego z ul. [...] do własnej nieruchomości, ale jednocześnie decyzją z [...] lutego 2013 r. Starosta [...]udzielił poprzednikom prawnym skarżących pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku usługowego na działce o nr ewid. [...] w [...], ustalając tym samym warunki takiej rozbudowy. Dodatkowo, decyzja Starosty [...]z [...] października 2013 r., a więc poprzedzająca decyzję o pozwoleniu na budowę ścieżki rowerowej, przewidywała budowę na działce skarżących sześciu miejsc parkingowych, w tym jednego miejsca dla pojazdów osób niepełnosprawnych. Wbrew opiniom organów nadzoru budowlanego przyjętym zarówno w rozpatrywanej sprawie, jak i w powołanej sprawie zakończonej wyrokiem Sądu z 5 czerwca 2019 r. ( VII SA/Wa 2603/18), wskazane rozstrzygnięcia z 2013 r. przewidywały obsługę komunikacyjną nieruchomości skarżących wprost od ul. [...]. Należało zatem odróżnić obsługę komunikacyjną budynku skarżących od strony ul. [...] od obsługi miejsc parkingowych zlokalizowanych od ul. [...].

Przedstawionych okoliczności nie uwzględnił ani Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, ani [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w rozstrzygnięciach ocenianych przez Sąd w niniejszej sprawie. Z tego względu przyjęcie wniosku, że w prowadzonym postępowaniu administracyjnym należało stwierdzić brak przedmiotu postępowania, musi być uznane za przedwczesne. Sąd nie przesądza przy tym w sposób ostateczny, czy zarzuty skarżących są w pełni zasadne i trafne, ale zobowiązany jest odrzucić stanowisko organów o braku okoliczności wymagających zbadania przez właściwe organy nadzoru budowlanego. W tym sensie Sąd nie podzielił opinii o bezprzedmiotowości postępowania toczącego się w sprawie administracyjnej.

10. Prowadząc ponownie postępowanie nadzorcze w przedmiocie robót budowlanych polegających na wykonaniu ścieżki rowerowej, powiatowy organ nadzoru budowlanego będzie miał obowiązek przyjąć, że skarżącym przysługuje interes prawny w prowadzeniu takiego postępowania. W świetle zgromadzonego materiału, jak i powołanego wyżej prawomocnego wyroku Sądu wydanego w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2603/18, interes prawny skarżących nie może być kwestionowany. Z uwagi na prowadzenie przez Wojewodę [...]ponownego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę ścieżki rowerowej, organy nadzoru budowlanego rozważą, czy po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, może być prowadzone postępowanie nadzorcze i w jakim trybie. Dopiero po rozstrzygnięciu tych kwestii i ewentualnym podjęciu postępowania administracyjnego zawieszonego w niniejszej sprawie (jeśli będzie taka potrzeba), organy nadzoru budowlanego podejmą czynności uzasadnione stanem rozpatrywanej sprawy. Odniosą się wówczas zarówno do zarzutów ograniczenia dostępu skarżących do drogi publicznej, jak i zatwierdzonych wcześniej miejsc parkingowych.

Ustalenia i rozstrzygnięcia organu nadzoru budowlanego zostaną następnie uzasadnione w sposób odpowiadający standardom przewidzianym w art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

11. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt I sentencji.

Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił również decyzję organu pierwszej instancji w uznaniu, że uchybienia wymienione wyżej dotyczą organów obu instancji.

O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a.