Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1175/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 217 par. 2 pkt 2, art. 218 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: par. 14 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 239 poz 2404
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu  w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej,  Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2012 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: K.p.a., w zw. z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. nr 239, poz. 2404 z późn. zm.), po rozpatrzeniu prośby [...] w stanie spoczynku A. K., zwolnionego ze służby w Policji z dniem [...] października 2010 r., postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] odmówił wydania ww. zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1995-2006 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej.

W piśmie z dnia [...] lutego 2011 r. wymieniony zawarł zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na ww. postanowienie.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 w zw. z art. 219 K.p.a., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1386/11 stwierdził nieważność postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] oraz stwierdził, że ww. postanowienie nie podlega wykonaniu w całości.

W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów o właściwości, co obligowało Sąd do stwierdzenia jego nieważności, bez względu na trafność merytorycznego rozstrzygnięcia. Sąd uznał, że organem właściwym do rozpatrzenia zażalenia od wydanego postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia był Komendant Główny Policji, a nie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. A. K. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...].

Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wymienionego rozstrzygnięcia Komendant wyjaśnił, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. nr 8, poz. 67 z późn. zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 04 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższenia emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. nr 86, poz. 734). W myśl § 4 pkt 1 powołanego rozporządzenia, emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencyjne w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r., środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Wymienione zaświadczenie, w myśl z § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza.

Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie to on jest organem właściwym do wydania stosownego zaświadczenia.

Organ odwoławczy podniósł, że na postawie art. 218 § 1 K.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. (gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego), organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie zaś do treści art. 218 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Komendant wyjaśnił, że po stwierdzeniu, że w aktach osobowych A. K. brak jest dokumentów potwierdzających, że pełnił on służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, wystąpiono do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., który potwierdził wykonywanie przez ww. dwóch czynności w warunkach, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 04 maja 2005 r.

Organ odwoławczy wskazał, że w piśmie naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia KMP w P. z dnia [...] stycznia 2011 r. zawarto szczegółowe uzasadnienie stanowiska strony służbowej w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym w przedmiocie wydania zaświadczenia A. K. Poinformowano, że w każdym z komisariatów Policji (Komisariacie Policji [...], [...], [...]) dokonano analizy dokumentów znajdujących się w archiwach oraz posiadaniu tych jednostek.

W Komisariacie Policji [...] stwierdzono, że dokumenty i dostępne materiały nie zawierają jednoznacznej informacji stwierdzającej, że ww. podczas wykonywania czynności i obowiązków służbowych narażony był na faktyczne bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Poinformowano również, że część dokumentów, w związku z upływem okresu ich przechowywania, została wybrakowana.

Po analizie dokumentów w Komisariacie Policji [...] stwierdzono, że brak jest informacji o udziale ww. w wydarzeniach nadzwyczajnych za lata 1999-2002.

W Komisariacie Policji [...] ustalono, że ww. brał udział w dwóch czynnościach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia w

2006 r.

W ocenie Komendanta Głównego Policji, rzetelnie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz zgromadzone w nim materiały uniemożliwiły Komendantowi wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę.

Pismem z dnia 21 maja 2012 r. A. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wnosząc o jego uchylenie w całości, jako naruszające prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu rozstrzygnięciu wady prawne powodujące jego nieważność z uwagi na wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, nierzetelne przeprowadzenie postępowania przez organ I instancji, przejawiające się w braku pełnej i dogłębnej analizy materiałów sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ, uznając skargę za niezasadną, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ w skarżonym postanowieniu przedstawił w sposób wyczerpujący motywy swego rozstrzygnięcia.

Tematyka dotycząca wydawania zaświadczeń została uregulowana w dziale VII K.p.a. W realiach faktycznych niniejszej sprawy zastosowanie znajdował art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., zgodnie z którym zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Co zaś się tyczy źródeł wiedzy organu, w oparciu o które bada on zasadność wniosku o wydanie zaświadczenia, to kwestia ta została uregulowana w art. 218 § 1 K.p.a., w myśl którego w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dodatkowo, specyficzna materia wydawania zaświadczeń funkcjonariuszom m.in. Policji, znalazła unormowanie w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r., zgodnie z którym zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzane jest na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach.

W świetle wyżej powołanych przepisów prawa, organ badając wniosek strony o wydanie zaświadczenia, mógł odnosić się jedynie do zapisów znajdujących się w dokumentach wewnętrznych jednostek, w których skarżący pełnił służbę we wskazanym czasie.

Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że organ zastosował się do ww. obowiązku. Zwrócił się bowiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o udostępnienie dokumentów dotyczących tematyki objętej przedmiotowym wnioskiem. Organ dokonał analizy dokumentów wewnętrznych znajdujących się w Komisariatach [...], [...] i [...], gdzie skarżący pełnił służbę w okresie objętym wnioskiem. W sposób szczegółowy wskazał, jakie dokumenty poddał badaniu i jakie były wyniki tego badania.

W świetle powyższego, zdaniem tutejszego Sądu, organ dochował należytej staranności przy rozpoznawaniu wniosku o wydanie przedmiotowego zaświadczenia.

Zgodzić się również należy z wnioskiem wysnutym przez organ, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miał znaczenia zakres obowiązków skarżącego z okresu pełnienia przez niego czynnej służby. Zaświadczenie dotyczące spornej materii może bowiem obejmować jedynie swym zakresem okoliczności faktyczne, które zaistniały w trakcie pełnienia służby przez stronę. Zakres obowiązków funkcjonariusza nie zawiera zaś opisu zdarzeń, a jedynie określa to, czym dany funkcjonariusz ma się zajmować na konkretnym stanowisku.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

-----------------------

2