Wyrok NSA, sygn. akt FSK 937/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Stanik (spr.), Sędziowie NSA Joanna Kuczyńska, Małgorzata Niezgódka Medek, Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2005r. na rozprawie w Wydziale I Izby Finansowej skargi kasacyjnej Ryszarda G. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 28 listopada 2003 r. sygn. akt I SA/Kr 795/01 w sprawie ze skargi Ryszarda G. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 4 kwietnia 2001 r. (...) w przedmiocie podatku importowego, akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Ryszarda G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 1.800 zł /tysiąc osiemset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28.11.2003 r., I SA/Kr 795/01, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie oddalił skargę Ryszarda G. na decyzję Izby Skarbowej w K. z dnia 04.04.2001 r., (...) w przedmiocie podatku importowego, akcyzowego i podatku od towarów i usług z tytułu importu samochodu osobowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na podstawie następującego stanu faktycznego: Uzasadniając zaskarżoną decyzję Izba Skarbowa w K. wskazała, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 25.11.1993 r. o podatku importowym od towarów sprowadzanych lub nadsyłanych z zagranicy /Dz.U. nr 123 poz. 551 ze zm./ podstawą opodatkowania podatkiem importowym jest wartość celna towarów powiększona o należne cło. Ponadto mając na uwadze treść art. 36 ust. 2 oraz art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wskazano, że Urząd Skarbowy wydając w dniu 18.12.2000 r. decyzję określającą zobowiązanie podatkowe był związany decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia 09.05.1997 określającą wymiar cła. W związku z tym korekta podatkowa nie była możliwa bez wzruszenia decyzji organu celnego.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego podniesiono, że decyzja Izby Skarbowej jest niesłuszna a ponadto wydana po upływie 5 lat od odprawy celnej samochodu. W toku postępowania skarżący dołączył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08.11.2001 r., I SA/Kr 2565/99, dotyczący skargi na czynności organów celnych.

Uzasadniając zaskarżony wyrok Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przedstawiony przez stronę wyrok NSA nie może stanowić podstawy do kwestionowania zgodności z prawem decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego. Wyrok ten nie może stanowić podstawy do wzruszenia decyzji Izby Skarbowej, bowiem w chwili jej wydania decyzja Dyrektora Urzędu Celnego nie była wzruszona.

Powołując dalej treść art. 70 par. 1 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ zauważono, że zobowiązanie powstało z chwilą zaistnienia okoliczności, z którymi przepisy te łączą powstanie zobowiązania i powinno ono być wykonane bez decyzji wymiarowej. W przypadku natomiast podatku importowego obowiązek podatkowy powstał w momencie obowiązku uiszczenia cła. Dlatego też decyzja organu podatkowego z dnia 18.12.2000 r., jak zauważono, miała jedynie charakter deklaratoryjny, bowiem stwierdzała jedynie fakt uprzedniego powstania zobowiązania podatkowego i określającą jego wysokość. W związku z tym termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upłynąłby 31.12.2000 r., jednakże przedawnienie nie nastąpiło, bowiem organ podatkowy wydał decyzję przed tą datą.

Wyrok ten zaskarżony został skargą kasacyjną Ryszarda G., który powołując się na zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez jego nieuwzględnienie przez organy podatkowe, wniósł o jego zmianę i uchylenie zaskarżonej decyzji.

Na poparcie powyższego zarzutu podniesiono, że w sprawie należało zastosować art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i zawiesić postępowanie do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie sprawy I SA/Kr 2565/99, o co wnosiła strona w skardze z dnia 04.05.2001 r. W związku z nie uwzględnieniem tego wniosku stworzono fikcję prawną i dlatego ustalenia Sądu były niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie akcentując przy tym, iż zarzut naruszenia art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej został podniesiony przez skarżącego po raz pierwszy.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu niniejszej sprawy stwierdził, co następuje:

Skarga kasacyjna uzasadniona nie jest w związku z czym brak było podstaw do uwzględnienia zawartych w niej wniosków.

Mając na względzie powyższą ocenę zauważyć w punkcie wyjścia trzeba, że stosownie do przepisu art. 174 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, określanej dalej jako "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, tj. na:

- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc zatem przywołaną regulację do treści przedmiotowej skargi zauważyć należy, że skarżący powołał się wyłącznie na drugą z wymienionych wyżej podstaw kasacyjnych, tj. na zarzut naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Uważa bowiem, że orzekający w sprawie Naczelny Sąd Administracyjny naruszył przepis art. 201 par. 1 pkt 2 ustawy z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./, które to uchybienie łączy nieuwzględnieniem tego przepisu przez organy podatkowe.

Wobec tak sformułowanej podstawy kasacyjnej podnieść zatem należy, iż zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem doktryny i judykatury tylko przepisy naruszone przez Sąd stanowić mogą skuteczną podstawę kwestionowania wyroku /szerzej orzeczenia kończącego postępowanie/ wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym /por. m.in.: J. P. Tarno - "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Praw. LexisNexis W-wa 2004 r. str. 247; wyrok NSA z dnia 01.06.2004 r., GSK 73/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 14 str. 632/. Poza tym orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, nawiązując do treści przywołanych wyżej regulacji oraz art. 183 par. 1 p.p.s.a., formułuje także ciążący na stronie skarżącej wymóg wskazania w skardze kasacyjnej naruszonych przepisów i wykazania na czym naruszenie to polegało, który to obowiązek w przypadku zarzutów naruszenia prawa procesowego ulega rozszerzeniu o wykazanie skutków tych naruszeń. Na konieczność taką Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił zresztą uwagę w wyroku z dnia 01.06.2004 r., GSK 73/04, w którym stwierdził, że "podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu ... jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W jej ramach skarżący musi bezwzględnie powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił sąd, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy" /por.: Monitor Prawniczy 2004 nr 14 str. 632/. Zatem wobec takiej konstrukcji przywołanych wyżej regulacji sąd kasacyjnym, jakim jest Naczelny Sąd Administracyjny, nie może niczego domniemywać. W świetle przywołanych wyżej przepisów nie ma bowiem jakiejkolwiek możliwości dokonywania samodzielnej konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej ani też ich uściślania bądź korygowania w inny sposób /por.: wyrok NSA z dnia 30.03.2004 r., GSK 10/04 - Monitor Prawniczy 2004 nr 9 str. 392/.

Odnosząc tym samym powyższe uwagi do treści rozpatrywanej tu skargi kasacyjnej zauważyć trzeba, iż skarżący, powołując się na zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazuje wyłącznie na zarzut naruszenia art. 201 par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Przepis ten w 2003 r. mógł co prawda znaleźć zastosowanie w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawach podatkowych albowiem odsyłał do niego, obowiązujący podówczas, przepis art. 59 ustawy z 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Fakt ten nie daje jednak podstaw do uznania słuszności ocenianego tu zarzutu. Skarżący przypisuje bowiem naruszenie tego przepisu organom podatkowym a nie Sądowi, któremu - wnosząc ze skargi - zarzuca wadliwą ocenę postawy tychże organów, które regulacji tej nie zastosowały mimo, iż winny były to uczynić. W tym zakresie, tj. w zakresie wadliwej oceny Sądu konsekwencji braku zastosowania przedmiotowego przepisu w postępowaniu podatkowym, skarżący nie wskazał jednak jakichkolwiek regulacji stosowanych przez Sąd administracyjny, które miałby zostać w ten sposób naruszone.

Stąd też nawiązując do poczynionych na wstępie uwag dotyczących skuteczności zarzutów jak i obowiązków jakie w związku z tym ciążą na stronie skarżącej stwierdzić należy, iż podniesiony w skardze zarzut nie dał Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podstaw do zakwestionowania zaskarżonego wyroku.

Kierując się zatem powyższymi względami Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak w wyroku.