Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1680/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, art. 14 ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: par. 3 pkt 1, par. 4, par. 6 ust. 1 pkt 3, par. 8 ust. 2
journal: Dz.U. 1998 nr 151 poz 987
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie.
article: par. 20 ust. 1, par. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 83 poz 578
law: Rozporządzenie MInistra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Błażejczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej Okręgowa Komisja, organ I instancji) decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U. z 2001 r. Nr 5 poz. 42 ze zm.; dalej "ustawa o samorządach zawodowych"), art. 104 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071

ze zm.; dalej "Kpa."), oraz § 7 ust. 6 rozporządzenia Ministra Transportu

i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. Nr 83 poz. 578 ze zm., dalej "rozporządzenie MTiB"), odmówiła K. S. nadania uprawnień budowlanych

w specjalności telekomunikacyjnej – bez przeprowadzenia egzaminu.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że K. S. w dniu [...] lutego 2011 r. złożył wniosek do Okręgowej Komisji o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej. Jak podał organ I instancji, zgodnie

z art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.; dalej "upb.") uzyskanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń wymaga ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności oraz odbycia dwuletniej praktyki

na budowie. Po przeprowadzeniu postępowania kwalifikacyjnego oraz na podstawie złożonych dokumentów ustalono, że praktyka zawodowa na budowie, odbyta przez K. S. nie spełnia wymogów przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia MTiB, ponieważ miała miejsce pod kierownictwem osób nie legitymujących się uprawnieniami do kierowania robotami budowlanym bez ograniczeń

w specjalności telekomunikacyjnej (z wyłączeniem praktyki odbytej w okresie od [...] czerwca 2011 r. do [...] lipca 2011 r., jednakże, jak podał organ I instancji, brak dowodów, jaką funkcję techniczną na budowie sprawował opiekun). Wobec powyższego Okręgowa Komisja odstąpiła od żądania od kandydata dostarczenia uwierzytelnionych kopii uprawnień osób kierujących praktyką oraz innych dowodów, które potwierdzałby pełnienie przez te osoby samodzielnych funkcji technicznych

na budowie. W tym stanie sprawy Okręgowa Komisja uznała, że ww. wniosek K. S. nie może być rozpatrzony pozytywnie, gdyż nie wykazał się on wymaganą przepisami dwuletnią praktyką na budowie we wnioskowanej specjalności.

W odwołaniu od powyższej decyzji K. S. zarzucił

jej naruszenie przepisów postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie istniejącego stanu faktycznego oraz zasady interpretacji przepisów na korzyść wnioskodawcy w razie zaistniałych wątpliwości. Wniósł o uchylenie tej decyzji

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wskazał, że praktykę zawodową udokumentowaną w książce praktyki zawodowej odbył w wymaganych czasowo ramach. Zdaniem wnoszącego odwołanie, osoby nadzorujące w trakcie praktyki realizację poszczególnych zadań, przy wykonywaniu których uczestniczył, posiadają uprawnienia wydane przez Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Telekomunikacyjnej i Pocztowej w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą

w zakresie linii, instalacji i urządzeń liniowych, upoważniające do kierowania robotami budowlanymi w specjalnościach instalacyjnych w telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ww. zakresie. W ocenie wnoszącego odwołanie, w zakresie praktyki urządzeń radiołączności, odbył

on również praktykę pod kierownictwem opiekuna posiadającego uprawnienia

do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej. W konkluzji stwierdził, że odbyta i udokumentowana praktyka zawodowa, na każdym z jej etapów była sprawowana pod nadzorem osób, których uprawnienia pozwalały na kierowanie robotami bez ograniczeń.

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej Krajowa Komisja, organ II instancji) decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. znak:

[...] po rozpatrzeniu ww. odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 Kpa. oraz w związku z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy

o samorządach zawodowych, utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Krajowa Komisja wyjaśniła, że jak wynika z książki praktyki zawodowej dołączonej do wniosku, cały udokumentowany w niej okres praktyki miał miejsce na obszarze kolejowym. W jej ramach wnioskodawca budował systemy zdalnego sterowania, monitorowania przejazdów kolejowych. Praktyka

w rzeczywistości obejmowała prace związane z budową kanalizacji kablowej dla kabli telekomunikacyjnych oraz urządzeń sterowania ruchem kolejowym, a także kabli teletechnicznych sytemu zdalnego sterowania i monitorowania przejść kolejowych, prace związane z budową trakcyjnych bębnowych zasobników złączonych, kabli lokalizacyjnych. Jak podał organ II instancji powyższy wykaz prac, choć przykładowy, jest miarodajny i powtarza się w całym przebiegu praktyki zawodowej wnioskodawcy.

Krajowa Komisja, powołując się na treść § 20 ust. 1 rozporządzenia MTiB oraz § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 1998 r. Nr 151 poz. 987; dalej "rozporządzenie MTiGM") wskazała, że wnioskodawca w trakcie praktyki wykonywał między innymi budowle i urządzenia systemu sterowania ruchem kolejowym, stanowiące część kolejowej łączności telekomunikacyjnej. Tym samym, jak podał organ II instancji, nie można zaliczyć praktyki udokumentowanej w książce praktyki

w poczet praktyki w specjalności telekomunikacyjnej. W powyższych względów Krajowa Komisja stwierdziła, że wnioskodawca nie odbył dwuletniej praktyki zawodowej w specjalności telekomunikacyjnej, czego wymaga art. 14 ust. 3 pkt 3 upb.

Nadto Krajowa Komisja podała, że praktyką w specjalności telekomunikacyjnej mogą kierować osoby posiadające uprawnienia w tej specjalności bez ograniczeń, a nie specjalności sterowania ruchem kolejowym lub specjalności telekomunikacyjnej ograniczone jedynie do telekomunikacji przewodowej. Uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej posiada jedynie J. G., gdyż uprawnienia te obejmują zarówno telekomunikację przewodową, jak i radiową (§ 22 ust. 1 rozporządzenia MTiB). Tak więc, jak nadmienił organ II instancji, nawet gdyby praktyka odbyta przez stronę odpowiadała zakresowi rzeczowemu specjalności telekomunikacyjnej, to w znacznej części nie mogłaby być zaliczona, gdyż osoby ją nadzorujące bądź w ogóle nie legitymują się uprawnieniami w specjalności telekomunikacyjnej, bądź też uprawnienia te mają charakter uprawnień ograniczonych w specjalności telekomunikacyjnej, co jest niezgodne z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia.

W skardze na powyższą decyzję K. S., cytowany dalej jako "skarżący" wniósł o jej uchylenie w całości. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:

- art. 6 Kpa., poprzez naruszenie zasady działania przez organy administracji publicznej na podstawie przepisów prawa,

- art. 7 Kpa., poprzez naruszenie wymogu podjęcia przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- art. 8 Kpa., poprzez nadużycie zaufania strony do organu prowadzącego postępowanie oraz pominięcie i przemilczenie argumentacji skarżącego zawartej

w odwołaniu.

- art. 77 § 1 Kpa. w zw. z art. 80 Kpa., poprzez przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych, opartych na nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym,

- art. 107 § 3 Kpa. w zw. z § 20 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2008 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, poprzez niepodanie przyczyn, dla których Polska Izba Inżynierów Budownictwa uznała, iż niemożliwym jest zaliczenie praktyki w ramach infrastruktury kolejowej na poczet praktyki w specjalności telekomunikacyjnej.

Nadto skarżący podniósł naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa,

a mianowicie:

- § 3 ust. 1 rozporządzenia, poprzez błędne przyjęcie, że uzyskanie uprawnień budowlanych o specjalności telekomunikacyjnej jest możliwe jedynie w ramach infrastruktury telekomunikacyjnej bez względu na charakter i wyposażenie budowli

i urządzeń w ramach infrastruktury kolejowej,

- art. 14 ust. 4 upb., poprzez błędne przyjęcie, iż warunkiem niezbędnym do uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności telekomunikacyjnej jest odbycie praktyki zawodowej na budowie o charakterze telekomunikacyjnym z wykluczeniem budowli kolejowych i ich wyposażenia technicznego.

Jak podał w uzasadnieniu swojego stanowiska skarżący, z treści rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. wynika, że odbywanie praktyki zawodowej w ramach tzw. infrastruktury kolejowej pozwala na uzyskanie doświadczenia w obsłudze, projektowaniu oraz budowaniu szeroko rozumianej infrastruktury telekomunikacyjnej, gdyż jest ona integralną częścią infrastruktury kolejowej. Z tego powodu skarżący przyjął, że organ dokonał rażącego naruszenia art. 7 Kpa., wskazując, że praktyka odbywana w ramach infrastruktury kolejowej wyklucza uzyskanie doświadczenia w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej.

Zdaniem skarżącego, w świetle art. 14 ust. 4 upb. nie ma przeszkód, aby osoba ubiegająca się o nadanie uprawnień budowlanych o specjalności telekomunikacyjnej odbywała praktykę na dowolnej budowie wykonując czynności

z zakresu specjalności telekomunikacyjnej. Skarżący podkreślił w związku z tym, że odbywał praktykę w zakresie infrastruktury telekomunikacyjnej w ramach robót budowlanych o charakterze kolejowym, co w jego ocenie stanowi wystarczającą przesłankę do zaliczenia praktyki zawodowej.

Nadto skarżący zwrócił uwagę, że Krajowa Komisja nie odniosła się do podniesionych przez niego zarzutów w zakresie dotyczącym posiadania przez osoby nadzorujące praktykę stosownych uprawnień. Uznał w związku z tym, że organ dopuścił się naruszenia art. 77 § 1 Kpa. w zw. z art. 80 Kpa., poprzez przyjęcie dowolnych ustaleń faktycznych, opartych na nie w pełni rozpatrzonym materiale dowodowym, dotyczącym zakresu kwalifikacji zawodowych osób nadzorujących praktykę skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270, dalej "p.p.s.a.").

Zaskarżoną decyzją Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa utrzymała w mocy decyzję odmawiającą nadania K. S. (skarżącemu) uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności telekomunikacyjnej, bez przeprowadzenia egzaminu.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący ubiegając się o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności telekomunikacyjnej, powinien odbyć praktykę, której zakres rzeczowy odpowiada zakresowi tej specjalności. Praktyka zawodowa jest bowiem elementem przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w określonej specjalności.

Z książki praktyki zawodowej dołączonej do wniosku wynika, że cały udokumentowany w niej okres praktyki miał miejsce na obszarze kolejowym. W jej ramach skarżący budował systemy zdalnego sterowania, monitorowania przejazdów kolejowych. Praktyka w rzeczywistości obejmowała prace związane z budową kanalizacji kablowej dla kabli telekomunikacyjnych oraz urządzeń sterowania ruchem kolejowym, a także kabli teletechnicznych sytemu zdalnego sterowania

i monitorowania przejść kolejowych, prace związane z budową trakcyjnych bębnowych zasobników złączonych, kabli lokalizacyjnych. Prace opisane w książce praktyki zawodowej na budowie w całości dotyczą zatem specjalności kolejowej.

Zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia MTiB, uprawnienia budowlane

w specjalności kolejowej bez ograniczeń uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym, takim jak: linia i bocznica kolejowa wraz z punktami eksploatacyjnymi

i posterunkami technicznymi, torowe instalacje techniczne oraz inne budowle kolejowe w rozumieniu przepisów rozporządzenia MTiGM, z wyłączeniem obiektów budowlanych, o których mowa w § 19 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia MTiB.

Jak wynika z § 20 ust. 1 rozporządzenia MTiB zakres specjalności kolejowej został określony poprzez odesłanie do przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie.

Zgodnie z § 3 pkt 1 ilekroć w rozporządzeniu MTiGM jest mowa o budowli kolejowej, rozumie się przez to całość techniczno-użytkową wraz z gruntem, na którym jest usytuowana, oraz instalacjami i urządzeniami, służącą do ruchu pojazdów kolejowych, organizacji i sterowania tym ruchem, umożliwiającą dokonywanie przewozów osób lub rzeczy, a w szczególności: drogi szynowe normalnotorowe, szerokotorowe i wąskotorowe, koleje niekonwencjonalne, budowle ziemne, mosty, wiadukty, przepusty, konstrukcje oporowe, rampy, perony, place ładunkowe, skrzyżowania linii kolejowych z drogami publicznymi w jednym poziomie, nadziemne

i podziemne przejścia dla pieszych, urządzenia zasilania ełektrotrakcyjnego, urządzenia zabezpieczenia i sterowania ruchem, urządzenia elektroenergetyki nietrakcyjnej i urządzenia techniczne oraz inne budowle usytuowane na obszarze kolejowym służące do prowadzenia ruchu kolejowego i utrzymania linii kolejowej.

Z kolei w myśl § 4 tego rozporządzenia dla określenia warunków technicznych wprowadza się podział budowli kolejowych na:

1) kolejowe budowle drogowe, których konstrukcja jest bezpośrednio lub pośrednio związana z ruchem pojazdów kolejowych, które stanowią:

a) drogi szynowe, gdy elementem konstrukcyjnym, po którym porusza się pojazd kolejowy, są dwie stalowe szyny ułożone na podbudowie równolegle; z uwagi na odległości pomiędzy szynami rozróżnia się: koleje normalnotorowe (o odległości 1.435 mm), wąskotorowe (o odległości mniejszej niż 1.435 mm), szerokotorowe (o odległości większej niż 1.435 mm),

b) kolejowe obiekty inżynieryjne, zwane dalej "obiektami inżynieryjnymi",

c) urządzenia zasilania elektrotrakcyjnego,

2) kolejowe budowle towarzyszące, które stanowią:

a) budowle i urządzenia związane z obsługą przewozów osób i rzeczy,

b) budowle zaplecza technicznego taboru kolejowego i dróg szynowych,

c) budowle i urządzenia sterowania ruchem kolejowym,

d) budowle i urządzenia telekomunikacyjne,

e) urządzenia elektroenergetyki nietrakcyjnej i sieci techniczne,

3) koleje niekonwencjonalne.

Zdaniem Sądu, określając zakres uprawnień w specjalności kolejowej warto odwołać się także do § 8 rozporządzenia MTiGM, zgodnie z którym linia kolejowa powinna posiadać wyposażenie techniczne zapewniające osiąganie określonych parametrów eksploatacyjnych, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 3. W świetle zaś

ust. 2 § 8, wyposażenie techniczne linii kolejowej obejmuje konstrukcyjne elementy nawierzchni, podtorze, obiekty inżynieryjne oraz w szczególności następujące budowle i urządzenia:

1) systemu sterowania ruchem kolejowym,

2) związane z obsługą przewozu osób i rzeczy,

3) zaplecza technicznego taboru kolejowego,

4) zasilania elektrotrakcyjnego,

5) telekomunikacyjne,

6) zasilania elektroenergetycznego,

7) sieci technicznych,

8) związane ze skrzyżowaniem z drogami publicznymi w jednym poziomie,

9) związane z osłoną antyawaryjną.

Z kolei stosownie do § 22 ust. 1 rozporządzenia MTiB uprawnienia budowlane w specjalności telekomunikacyjnej bez ograniczeń uprawniają do projektowania obiektu budowlanego lub kierowania robotami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym w zakresie telekomunikacji przewodowej wraz z infrastrukturą telekomunikacyjną oraz telekomunikacji radiowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Stwierdzić zatem należy, że obie wymienione wyżej specjalności są rozłączne.

W myśl art. 14 ust. 1 upb. uprawnienia budowlane są udzielane

w następujących specjalnościach, a mianowicie, architektonicznej, konstrukcyjno-budowlanej, drogowej, mostowej, kolejowej, wyburzeniowej, telekomunikacyjnej, instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych, instalacyjnej w zakresie sieci, instalacji, i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych. Uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalnościach, o których mowa w ust. 1 ww. przepisu wymaga do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, po pierwsze ukończenia studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, po drugie odbycia dwuletniej praktyki

na budowie.

Jak wynika ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, skarżący w trakcie praktyki wykonywał budowle i urządzenia systemu sterowania ruchem kolejowym, zasilania elektrotrakcyjnego, sieci technicznych oraz budowle

i urządzenia telekomunikacyjne, stanowiące część kolejowej łączności telekomunikacyjnej. Wszystkie obiekty przywołane w treści ww. rozporządzenia MTiGM mają charakter budowli kolejowych i jako wyposażenie techniczne linii kolejowych są z nimi związane w rozumieniu § 20 ust. 1 rozporządzenia MTiB. Należy mieć jednak na uwadze, że skarżący wnioskował o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności telekomunikacyjnej i wyłącznie praktyka, której zakres rzeczowy odpowiada zakresowi tej specjalności, spełniałaby warunek nadania tych uprawnień. Tym samym stwierdzić należy, że organ nie mógł zaliczyć skarżącemu praktyki udokumentowanej w książce praktyki w poczet praktyki w specjalności telekomunikacyjnej. Co prawda w ramach szeroko rozumianych budowli kolejowych występują budowle im towarzyszące, jak na przykład budowle i urządzenia telekomunikacyjne, a wyposażenie techniczne linii kolejowych obejmują między innymi budowle i urządzenia telekomunikacyjne, jednakże nie można zaliczyć zdobywania wiedzy (praktyki) w zakresie specjalności telekomunikacyjnej poprzez nabywanie umiejętności na budowie w obszarze stricte kolejowym, którego pośrednim przedmiotem zainteresowania są budowle i urządzenia telekomunikacyjne. Jak już bowiem wcześniej zaznaczono zakres rzeczowy danej praktyki winien w pełni odpowiadać zakresowi specjalności, w której dana osoba ubiega się o nadanie uprawnień budowlanych.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżący nie odbył dwuletniej praktyki zawodowej w specjalności telekomunikacyjnej, czego wymaga art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane.

Podkreślić należy, że samodzielne funkcje techniczne w budownictwie wykonywać mogą co do zasady tylko osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją. Takie przygotowanie teoretyczne i praktyczne ma gwarantować odpowiednią jakość robót budowlanych oraz bezpieczeństwo. Osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane bez ograniczeń musi spełniać warunki dotyczące wymaganego wykształcenia, jak

i praktyki zawodowej określone w przepisie art. 14 ust. 3 upb. Są to wymagania konieczne do uzyskania uprawnień budowlanych, które muszą być spełnione łącznie.

Skarżący składając w dniu [...] lutego 2011 r. wniosek o nadanie uprawnień budowlanych we wskazanym wyżej zakresie nie spełnił warunku określonego

w art. 14 ust. 3 pkt 3 upb., tj. odbycia wymaganej praktyki na budowie. Zaliczona przez skarżącego praktyka zawodowa potwierdza bowiem wyłącznie wykonywanie przez niego budowli i obiektów z nimi powiązanych w obszarze kolejowym, nie zaś telekomunikacyjnym, co uniemożliwiło nadanie skarżącemu uprawnień, o które wnioskował.

W tym stanie sprawy zarzuty skarżącego dotyczące nieuznania przez organ posiadania przez osoby nadzorujące jego praktykę stosownych uprawnień do kierowania pracami na budowie w danej specjalności nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.