Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1959/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235 ust. 2, art. 283, art. 284 pkt 2, art. 252
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 97 par. 1 pkt 4, art. 100 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. C.S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zgłoszenia wynalazku oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/WA 1959/14

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Urząd Patentowy RP, na podstawie art. 245 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013r. poz.1410) Urząd Patentowy RP po rozpoznaniu wniosku P. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...], o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wynalazku pt. "Sposób dostarczania próbki płynu ustrojowego do układu analizującego", nr [...].

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ przypomniał przebieg postepowania w sprawie wyjaśniając m.in., że podanie o udzielenie patentu na przedmiotowy wynalazek zostało złożone przez S. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] w dniu 18 maja 2012 r.

Następnie w drodze umowy z [....] września 2012 r. prawo do ww. wynalazku zostało przeniesione na rzecz P. S.A. z siedzibą w [...].

W dniu 12 sierpnia 2013 r. do akt zgłoszenia wpłynął wniosek współtwórcy A. W. o dopisanie go do listy zgłaszających wynalazek. Zainteresowany podkreślił, że nigdy nie był zatrudniony u zgłaszającego i nie przeniósł prawa do uzyskania patentu na rzecz S. Sp. z o.o. W konsekwencji brak jest podstaw aby uznać, że prawo do uzyskania patentu na przedmiotowy wynalazek, który w części należy do niego jako współtwórcy, przysługiwało kiedykolwiek S. Sp. z o.o.

W odpowiedzi Urząd wyjaśnił, że na obecnym etapie postępowania dopisanie A. W. do listy zgłaszających wynalazek będzie możliwe po wyrażeniu zgody na taką zmianę przez obecnego zgłaszającego. W przypadku braku zgody Urząd uzna, że między stronami powstał spór dotyczący podmiotu uprawnionego do uzyskania patentu i zawiesi postępowanie.

W piśmie z dnia 25 października 2013 r. zgłaszający poinformował, iż nie wyraża zgody na dopisanie A. W. i podmiotem uprawnionym do uzyskania patentu jest wyłącznie P. S.A.

Urząd stwierdził zatem, że pomiędzy stronami istnieje spór, co do zakresu działalności twórczej współtwórcy oraz rodzaju i zakresu stosunku pracy a do rozstrzygnięcia tego sporu właściwy jest sąd powszechny.

Uzasadniając, że kwestia ta stanowi zagadnienie prejudycjalne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ wyjaśnił, że udziela patentu na rzecz osoby uprawnionej do jego uzyskania. Zatem rozstrzygnięcie sprawy - udzielenie patentu na rzecz uprawnionego - zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd zagadnienia wstępnego, jakim jest kwestia, kto jest właścicielem rozwiązania (zgodnie z art. 284 pkt 2 ustawy P.w.p.). Brak rozstrzygnięcia kwestii podmiotu uprawnionego powoduje nie tylko niemożność samego wydania decyzji o udzieleniu patentu, ale również powoduje niemożność prowadzenia badania merytorycznego zgłoszenia. Uprawniony jest bowiem dysponentem zgłoszenia i od niego zależeć będzie zakres udzielonej ochrony, redakcja zastrzeżeń ochronnych czy wykonywanie postanowień Urzędu.

Organ odnosząc się do stanowiska spółki uznał za nieuzasadnione twierdzenie, iż zawieszenie postępowania nie jest konieczne, gdyż A. W.mógłby w przyszłości, już po udzielaniu patentu, po uzyskaniu korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia w sądzie cywilnym, żądać przeniesienia udzielonego prawa na jego rzecz. Przepis art. 74 ustawy P.w.p. na który powołuje się P. S.A. stanowi, że w razie zgłoszenia wynalazku albo uzyskania patentu na wynalazek przez osobę nieuprawnioną, uprawniony może żądać umorzenia postępowania lub unieważnienia patentu. Uprawniony może żądać również udzielenia mu patentu lub przeniesienia udzielonego patentu na jego rzecz. Przepis ten pozwala zatem na przystąpienie do postępowania będącego jeszcze w toku, bez potrzeby oczekiwania na udzielnie patentu.

W ocenie organu rozstrzygniecie sporu dotyczącego prawa do uzyskania patentu nie należy do właściwości Urzędu Patentowego, który nie może przejąć kompetencji sądu powszechnego. Urząd nie mógł zatem oceniać nadesłanych przez strony sporu dowodów potwierdzających przysługiwanie prawa do uzyskania patentu.

Organ wskazał, że zostało wszczęte postępowanie sądowe o ustalenie prawa do uzyskania patentu na przedmiotowy wynalazek. Podjęcie postępowania, a w konsekwencji rozstrzygniecie przez Urząd zagadnienia wstępnego w sytuacji, gdy zagadnienie to jest przedmiotem postępowania przed Sądem Cywilnym stanowiłoby rażące naruszenie prawa, natomiast bezprzedmiotowe stało się wezwanie do wystąpienia do sądu powszechnego o rozstrzygniecie zagadnienia wstępnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. S.A. z siedzibą w [...], zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego i zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 252 pwp poprzez błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki zawieszenia postępowania;

- art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 252 pwp poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, spowodowane niedopełnieniem obowiązku zgromadzenia i rozpatrzenia wystarczającego materiału dowodowego potwierdzającego istnienie sporu co do prawa;

- art. 78 kpa w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 252 pwp poprzez niewywiązanie się z obowiązku ustosunkowania się do wyjaśnień skarżącej i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego została wydana błędna decyzja w przedmiotowej sprawie;

- art. 10 § 1 kpa oraz art. 39 kpa w zw. z art. 252 pwp poprzez niedoręczenie odpisu pism z dnia 11 marca oraz 23 kwietnia 2014 r. złożonych w niniejszej sprawie przez A. W., a następnie niezwłoczne wydanie postanowienia i - w konsekwencji - zaniechanie zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych przez A. W. żądań;

- art. 8 kpa w zw. z art. 252 pwp - poprzez przyjęcie w niniejszej sprawie dwóch sprzecznych stanowisk dotyczących tego samego zagadnienia i - w konsekwencji - zaniechanie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestnika postępowania do władzy publicznej, czego wyrazem jest zwlekanie 4 miesiące z wydaniem postanowienia, a następnie, wydanie postanowienia w ciągu zaledwie 2 dni po otrzymaniu kopii pozwu A. W.

- art. 107 § 3 kpa oraz art. 11 kpa w zw. z art. 126 kpa i art. 252 pwp - poprzez niewskazanie w uzasadnieniu okoliczności faktycznych, uzasadniających według UP RP stwierdzenie, że istnieje spór co do prawa, że podstawą przysługiwania prawa do patentu była umowa, o której mowa w art. 11 ust. 3 pwp, wskazana w zgłoszeniu oraz późniejszych wyjaśnieniach skarżącej (czemu p. A. W. nie zaprzeczył), oraz poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń skarżącej wyrażonych w piśmie z dnia 30 sierpnia 2013 r. oraz kolejnych pismach, a także niedostateczne wyjaśnienie przesłanek, jakimi UP RP kierował się przy załatwieniu sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo omówiła podniesione zarzuty stwierdzając m.in., że UP RP oparł się na dowolnych, niepopartych żadnym materiałem dowodowym ustaleniach i uwzględnił jedynie argumenty i twierdzenia jednego ze współtwórców pomijając stanowisko skarżącej bez wskazania przyczyn tego pominięcia. A. W. nie przedstawił żadnych faktów, czy też dokumentów, które uprawdopodobniałyby jego twierdzenia.

Skarżąca argumentowała, że podstawy zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie nie mogła również stanowić okoliczność złożenia przez A. W. w Sądzie Okręgowym w [...] pozwu z żądaniem ustalenia jego rzekomego udziału w prawie do uzyskania patentu na wynalazek.

Zdaniem skarżącej sprawdzenie wykazania przez A. W. zgłaszanych twierdzeń w sprawie dotyczącej udzielenia patentu na rzecz skarżącej należało do postępowania wyjaśniającego, które winien przeprowadzić UP RP w związku z załatwieniem przedmiotowej sprawy administracyjnej. UP RP błędnie utożsamił rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej z przedmiotem postępowania wyjaśniającego, które organ ma obowiązek przeprowadzić.

Ponadto UP RP nie przeprowadził żadnych dowodów, ani nie zażądał żadnych dodatkowych wyjaśnień i oparł się na gołosłownych twierdzeniach A. W. przedstawionych w pismach z dnia 10 lipca 2013 r., 12 sierpnia 2013 r., 11 marca 2014 r. oraz 23 kwietnia 2014 r. Organ nie odniósł się też w uzasadnieniu do kwestii uzyskania przez S. Sp. z o.o. praw do wynalazku na podstawie umowy z współtwórcą o której mowa w art. 11 ust. 3 pwp, ani też nie ustosunkował się do twierdzeń zgłaszającego w tym zakresie oraz nie wyjaśnił, czy i dlaczego odmówił wiarygodności tym twierdzeniom.

UP RP bez żadnego uzasadnienia całkowicie pominął treść wpisu w rejestrze patentowym oraz konsekwencje, jakie z niego wynikają dla oceny podstaw zawieszenia przedmiotowego postępowania. Skutkiem wpisu do rejestru patentowego jest związanie UP RP jego treścią. Żaden przepis prawa własności przemysłowej nie nakłada na UP RP obowiązku sprawdzenia, czy zgłaszającemu wynalazek rzeczywiście przysługuje prawo do patentu. UP RP jest związany treścią wniosku, czyli podstawą przysługiwania prawa do patentu wskazaną w rejestrze patentowym. Natomiast A. W. nie przeprowadził żadnego dowodu w celu obalenia wiarygodności wpisów zawartych w rejestrze. W rezultacie, w braku takiego dowodu, UP RP winien był uznać oświadczenia w rejestrze patentowym za prawdziwe i uwzględnić je w swej analizie.

Zdaniem skarżącej UP RP niewłaściwie zinterpretował również normę art. 74 pwp, zgodnie z którą podmiot uprawniony ma roszczenie o unieważnienie patentu lub przeniesienie patentu na jego rzecz w przypadku udzielenia go na rzecz osoby nieuprawnionej. Dlatego dalsze procedowanie przez UP RP i załatwienie sprawy, w żadnej mierze nie udaremnia zainteresowanemu realizacji prawa majątkowego w przypadku wykazania swojego uprawnienia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna albowiem zaskarżone postanowienie i postanowienie je poprzedzające nie naruszają prawa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy a argumenty zawarte w skardze zasadności rozstrzygnięcia nie podważają.

Zgodnie z art. 235 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej stroną w postępowaniu przed Urzędem Patentowym w sprawie uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji jest zgłaszający. Zatem co do zasady postępowanie to toczy się z udziałem tylko jednej strony - zgłaszającego.

Jak stanowi art. 283 omawianej ustawy sprawy dotyczące roszczeń cywilnoprawnych z zakresu ochrony własności przemysłowej, nienależące do kompetencji innych organów, rozstrzygane są, z zastrzeżeniem art. 257, w trybie postępowania cywilnego na zasadach ogólnych.

W myśl art. 284 pkt 2 p.w.p. w/w ustawy w trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych, rozpatrywane są w szczególności sprawy o ustalenie prawa do patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji.

Zgodnie z art. 17 kpc do właściwości sądów okręgowych należą min. sprawy o ochronę praw autorskich i pokrewnych, jak również dotyczących wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych oraz o ochronę innych praw na dobrach niematerialnych.

W trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych, rozpatrywane są zatem sprawy o ustalenie prawa do uzyskania patentu i w razie sporu Urząd Patentowy RP nie jest właściwy do rozstrzygania komu służy prawo do patentu.

Należy przy tym podnieść, że poprawnie wskazany krąg podmiotów uprawnionych do patentu jest warunkiem do wydania decyzji przyznającej prawo wyłączne.

Zgodnie z art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania zostały określone w art. 97 § 1 k.p.a. Punkt 4 tegoż artykułu nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek zawieszenia tego postępowania, jeżeli rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Artykuł 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wiąże obligatoryjne zawieszenie postępowania z zaistnieniem określonych w nim wymogów.

Zagadnieniem wstępnym jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego, do rozstrzygnięcia, którego właściwym jest inny organ lub sąd a rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracyjny.

Innymi słowy, treść rozstrzygnięcia innego organu lub sądu, do którego kompetencji należy wydanie takiego rozstrzygnięcia, jest koniecznym elementem podstawy rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji przez organ administracyjny. Rozstrzygnięciem jest czynność prawna organu lub sądu zarówno orzecznicza jak i rejestracyjna, a także czynności stron procesowych dokonane przed organem procesowym, jeżeli po spełnieniu przewidzianych prawem warunków wywierają skutki równe rozstrzygnięciu organu procesowego. Dotyczyć może uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo innych jeszcze okoliczności mających znaczenie prawne (zob. kom. Kodeks postępowania administracyjnego Piotr Przybysz Lexis Nexis).

Kwestia zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji jest najbardziej sporna. Pojawiające się kontrowersje wynikają z faktu, że formułując wymóg istnienia zależności, kodeks nie określa jej charakteru.

W ocenie Sądu, przepis art. 97 k.p.a. wymaga zależności bezpośredniej, ponieważ przemawia za tym istota instytucji zawieszenia postępowania, instytucji tamującej bieg postępowania i opóźniającej rozstrzygnięcie sprawy (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 1999 r. IV SA 7444/97 niepubl.).

O kwestii prejudycjalnej w postępowaniu administracyjnym wypowiadali się niejednokrotnie zarówno przedstawiciele doktryny jak i w swoich orzeczeniach - Naczelny Sąd Administracyjny. Przegląd poglądów na temat pojęcia oraz istoty prejudycjalności zaprezentował m.in. J. Rodziewicz (w:) Prejudycjalność w postępowaniu cywilnym, Gdańsk 2000 r., strony 7-18, gdzie podaje m.in., że pod pojęciem prejudycjalności rozumie się najczęściej przesądzające znaczenie, jakie posiada rozstrzygnięcie jednej sprawy dla rozstrzygnięcia drugiej sprawy lub technicznoprawną konieczność rozstrzygnięcia jednej sprawy po to, aby następnie można było rozstrzygnąć inną sprawę. Z kolei W. Jakimowicz w artykule pt. "O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym" opublikowanym (w:) Samorząd Terytorialny 2003/10/29 wskazuje: "samo, zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ, na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego, jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania".

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z 17 lipca 2003 r. II SA 427/02 podkreślił, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie, co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe.

Jak wspomniano, k.p.a. nie określa wyraźnie podstaw prawnych zależności. Judykatura przyjmuje, że przesądza o niej treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej i w nich nakazuje ich poszukiwać (patrz np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 października 1991 r., SA/Wr 936/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 90 oraz 22 grudnia 1993 r. SA/Wr 1160/93, ONSA 1995 nr 1, poz. 21). Zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych (vide. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II - komentarz do art. 97 k.p.a..). Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy bowiem do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie.

W przedmiotowej sprawie z wnioskiem o udzielenie patentu na wynalazek wystąpiła S. Spółka z o.o. Na podstawie umowy z [...] września 2012 r. prawo do ww. wynalazku zostało przeniesione na rzecz P. S.A. z siedzibą w [...]. W toku postepowania współtwórca podniósł, że nie pozostawał ze zgłaszającym w stosunku pracy w rozumieniu przepisów kodeksu pracy a zatem zgłaszający nie nabył prawa do uzyskania patentu na przedmiotowy wynalazek.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 Pwp prawo do uzyskania patentu na wynalazek albo prawa ochronnego na wzór użytkowy, jak również prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2, 3 i 5, twórcy.

Współtwórcom wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego uprawnienie do uzyskania patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji przysługuje wspólnie (ust. 2).

W razie dokonania wynalazku, wzoru użytkowego albo wzoru przemysłowego w wyniku wykonywania przez twórcę obowiązków ze stosunku pracy albo z realizacji innej umowy, prawo, o którym mowa w ust. 1, przysługuje pracodawcy lub zamawiającemu, chyba że strony ustaliły inaczej (ust.3)

Organ w świetle powołanego wyżej art. 284 p.w.p. słusznie stanął na stanowisku, że nie jest właściwy do rozstrzygania sporu z zakresu ustalenia stosunku pracy łączącego zgłaszającego i współtwórcę. W sprawie istnieje zatem zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie wiąże się z prawidłowym ustaleniem strony postępowania o udzielenie patentu na wynalazek.

. Zgodnie z art. 100 § 1 k.p.a. organ, który zawiesił postępowanie w związku zaistnieniem w sprawie zagadnienia wstępnego wzywa stronę do wystąpienia do właściwego sądu lub organu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, chyba że strona wykaże, iż z wnioskiem takim wystąpiła. Zgodzić należy się ze skarżącą, że złożenie pozwu nie stanowi podstawy zawieszenia postępowania jednakże podstawą zawieszenia postępowania w rozpoznawanej sprawie było pojawienie się zagadnienia wstępnego, a nie fakt złożenia pozwu. Ewentualne odrzucenie czy wycofanie tego pozwu nie będzie podstawą do uznania, że zagadnienie wstępne nie istnieje (czy też zostało rozstrzygnięte).

Obligatoryjne zawieszenie postępowania poza skutkami ogólnymi wywołuje skutek w zakresie samej dopuszczalności oraz granic czynności procesowych. Przede wszystkim powstaje wówczas obowiązek organu administracji, który zawiesił postępowanie podjęcia konkretnych czynności procesowych (art. 100 § 1 i 2 w zw. z § 3). Jak podkreśla judykatura, tryb przewidziany w art. 100 § 1 k.p.a. ma na celu doprowadzenie do wszczęcia przed odpowiednim organem lub sądem postępowania w celu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (por. wyrok NSA z 13 lipca 1999 r. I SA/Wr 14/98, ONSA, nr 3, poz. 209).

Urząd przejmie natomiast sprawę do swojego rozstrzygnięcia dopiero w przypadku niewystąpienia w zakreślonym terminie do właściwego sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego (v. art. 100 § 3 k.p.a.) Zagadnienie prejudycjalne rozstrzyga organ przed którym toczy się postępowanie "główne", czyli w niniejszej sprawie byłby to Urząd Patentowy RP. Należy przy tym zauważyć, że kwestią nieuregulowaną wprost w k.p.a. jest forma w jakiej to następuje. Sąd podziela stanowisko prezentowane w literaturze przedmiotu przez Grzegorza Łaszczycę w monografii pt. "Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego", seria: Monografie Zakamycza, Zakamycze 2005 r., że użycie w § 2 art. 100 k.p.a. formuły "rozstrzygnięcie" wskazuje, iż jest to czynność organu o charakterze władczym tj. albo postanowienie albo decyzja. Przy czym należy zauważyć, że owo "rozstrzygnięcie" zagadnienia wstępnego ma w przeważającej mierze walor merytoryczny, dotyczący istoty sprawy. Z przepisów kodeksu, nie wynika jednocześnie zastrzeżenie dopuszczające wydawanie w takim przypadku postanowienia, co do istoty sprawy.

Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcie zagadnienia prejudycjalnego we własnym zakresie przez organ następuje w decyzji administracyjnej załatwiającej sprawę "główną". Argumentu dostarcza treść art. 100 § 2 in fine k.p.a. w którym mowa, że "organ administracji publicznej załatwi sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie". Formuła ta wskazuje na jednoczesny moment "załatwienia sprawy" i "rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego we własnym zakresie" a tym samym wymaga zawarcia takich "rozstrzygnięć" w jednej decyzji administracyjnej (szerzej: v. op.cit. str. 118-121) (tak tut. Sąd w wyroku z dnia 5 listopada 2007 r. sygn.. VI SA/Wa 1180/07).

A zatem w decyzji kończącej postępowanie o udzieleniu bądź odmowie udzielenia patentu organ rozstrzyga kwestię sporną i strona może to rozstrzygnięcie kwestionować w drodze przysługujących jej środków odwoławczych.

Sąd nie podzielił także zarzutu, że organ powinien sprawdzić zgłaszane przez A. W. twierdzenia, albowiem żądanie dowodów, czy badanie wiarygodności twierdzeń zgłaszanych przez strony zaistniałego sporu byłoby czynieniem ustaleń do których Urząd- w świetle art. 284 pkt 2 ustawy P.w.p.- nie jest właściwy

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 poprzez niedoręczenie skarżącej pisma z dnia 11 marca 2014 r. oraz kopii pozwu Sąd podziela stanowisko Urzędu, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem postępowanie zostało zawieszone z powodu sporu co do prawa do uzyskania patentu.

Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżone postanowienie nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.