Wyrok NSA, sygn. akt FSK 1498/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 46 par. 1, art. 174, art. 176, art. 177, art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędziowie NSA Maria Dożynkiewicz, Włodzimierz Kubiak (spr.), Protokolant Krzysztof Kołtan, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2005 r. na rozprawie w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Zbigniewa S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2004 r. sygn. akt III SA 1430/02 w sprawie ze skargi Zbigniewa S. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia 10 maja 2002 r. (...) w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Zbigniewa S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w W. kwotę 1.200 zł (słownie: tysiąc dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 lutego 2004 r. III SA 1430/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Zbigniewa S. na decyzję izby Skarbowej w W. z dnia 10 maja 2002 r. (...) w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych.

W motywach orzeczenia Sąd podał, że poza sporem w sprawie pozostawał fakt, że Zbigniew S. wpłacił w dniu 8 kwietnia 1998 r. kwotę 10.000 zł tytułem zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 1997 r. spółki "U." Sp. z o.o. z siedzibą w C., której był prezesem zarządu i jedynym udziałowcem. W dniu 21 stycznia skarżący złożył do Urzędu Skarbowego w C. wniosek o zwrot tej kwoty, gdyż jego zdaniem stanowiła ona nienależne świadczenie i zgodnie z przepisem art. 74 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, jako nadpłata, podlegała zwrotowi.

Sąd powołując się na przepis art. 72 Ordynacji podatkowej stwierdził, że wpłacona przez skarżącego kwota nie była nadpłatą. W tej sytuacji o zwrocie wpłaty, której dokonał skarżący nie można było orzec na podstawie powołanego wyżej przepisu Ordynacji podatkowej.

Sąd podzielił pogląd, że podatek może być skutecznie zapłacony przez inną osobę niż podatnik, co miało miejsce w sprawie niniejszej. W świetle bowiem brzmienia art. 59 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa między innymi poprzez zapłatę podatku. Ustawodawca nie zastrzegł jednak, aby zapłata podatku musiała być dokonana przez podatnika. W świetle zatem art. 59 par. 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stosunek prawnopodatkowy wygasa efektywnie również wówczas, gdy zapłaty podatku dokona osoba trzecia, a więc prezes zarządu spółki oraz jej 100% udziałowiec. W związku z tym Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 72 par. 1 oraz 120 Ordynacji podatkowej. Jednocześnie Sąd uznał, że czym innym jest dochodzenie ewentualnych roszczeń o zwrot nienależnego świadczenia wobec podmiotu, który w związku z zapłatą podatku stał się wzbogacony.

W skardze kasacyjnej Zbigniew S. wniósł o uchylenie w całości omówionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie postanowień art. 72 par. 1 oraz art. 207 par. 2 i art. 208 par. 1 w związku z art. 59 par. 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg postępowania w sprawie oraz zawarto polemikę ze stanowiskiem zajętym przez organy podatkowe oraz Sąd, iż podatek może być skutecznie zapłacony także przez inny podmiot niż podatnik. Wskazano na odmienne w tym zakresie poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym i doktrynie prawa podatkowego.

Pismem procesowym z dnia 10 grudnia 2004 r., które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 4 stycznia 2005 r., stanowiącym jak wynika z jego treści uzupełnienie wniesionej skargi, autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie postanowień art. 1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm./ w związku z naruszeniem prawa przez błędną wykładnię art. 72 par. 1 Ordynacji podatkowej, jak też naruszenie postanowień art. 145 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ podatkowy art. 207 i art. 208 par. 1 w związku z art. 59 par. 1 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, ponadto pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł na rozprawie w dniu 18 stycznia 2005 r. o zasądzenie od skarżącego na rzecz tego organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna w sprawie niniejszej nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co powoduje, że podlega ona oddaleniu.

Wskazać trzeba, że skarga kasacyjna to sformalizowany środek odwoławczy. Stanowi o tym art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej w dalszej części uzasadnienia "p.p.s.a.". Skarga kasacyjna w świetle powołanego przepisu ustawy czynić powinna nie tylko zadość wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych pochodzących od strony /art. 46 par. 1 p.p.s.a./, ale także warunkom odnoszącym się tylko do tej skargi. W skardze kasacyjnej należy więc między innymi przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Tymczasem analiza treści skargi kasacyjnej wniesionej w rozpoznanej sprawie wskazuje na to, że wymienionych koniecznych elementów skarga nie zawiera. Przede wszystkim w skardze kasacyjnej wskazano czy jej autor zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, czy też naruszenie przepisów postępowania w sposób który mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna ogranicza się natomiast do przedstawienia stanowiska autora skargi kasacyjnej w stosunku do decyzji podjętych przez organy podatkowe oraz rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tak zredagowana skarga kasacyjna nie spełnia warunków materialnych określonych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. Uniemożliwia to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu zbadanie zaskarżonego wyroku pod kątem jego legalności i czyni skargę kasacyjną nie nadającą się do merytorycznej kontroli. Wynika to także z brzmienia art. 183 p.p.s.a., z mocy którego Sąd jest związany granicami skargi kasacyjnej.

Treść pisma procesowego z dnia 10 grudnia 2004 r. świadczy o tym, że autor skargi kasacyjnej dostrzegł jej braki. Pismo to, stanowiące jak to chce autor skargi "uzupełnienie skargi w zakresie przytoczonych podstaw kasacyjnych", jest w istocie kolejną skargą kasacyjną. Zawiera ono bowiem zarzuty, których wcześniej nie powołano. Dotyczy to przepisów art. 1 par. 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 145 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. Pismo to zawiera także uzasadnienie nowych zarzutów kasacyjnych. W świetle art. 183 par. 1 zdanie 2 p.p.s.a. strony mogą przytaczać tylko nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Nie mogą natomiast tych podstaw kasacyjnych rozszerzać po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a tym bardziej przytaczać nowych podstaw.

Przypomnieć należy, że skargę kasacyjną można wnieść stosownie do przepisu art. 177 p.p.s.a. w terminie 30 dni od doręczenia odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Wobec tego wskazane wyżej pismo, jako złożone z oczywistym przekroczeniem tego terminu, nie może być traktowane jako nowa skarga kasacyjna i w toczącym się postępowaniu nie może wywołać jakichkolwiek skutków procesowych. Jego treść nie może zatem sanować braków materialnych skargi kasacyjnej datowanej na dzień 20 kwietnia 2004 r. /błędnie oznaczonego jako 2003 r./

Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało skargę kasacyjną oddalić. O kosztach orzeczono po myśli art. 207 pkt 1 wymienionej ustawy.