Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3231/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 124
journal: Dz.U. 2015 poz 782
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art 206 ust 1
journal: Dz.U. 2014 poz 243
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Skarbu Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe - Nadleśnictwo [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji odmawiającej ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...]Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, po rozpatrzeniu wniosku Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, Nadleśnictwo Ł., dalej zwane "skarżącym" o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej postanowieniem Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji Starosty Ł. nr [...], utrzymał je w mocy.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, dalej zwany "Prezesem UKE", otrzymał do uzgodnienia projekt decyzji w przedmiocie odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości leśnej Skarbu Państwa położonej w W. gmina S. oznaczonej jako działki ewidencyjne nr: [...]o pow. 25,30 ha i 408 o pow. 21,15 ha pozostających w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł., dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...], dalej zwana "nieruchomością" poprzez nieudzielenie na rzecz A. B., dalej zwaną "inwestorem", zezwolenia na umieszczenie na nieruchomości przyłączy światłowodowych.

Po raz pierwszy rozpoznając sprawę Prezes postanowieniem nr [...]odmówił uzgodnienia projektu tej decyzji.

Wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy złożył skarżący.

Ponownie rozpoznając sprawę Prezes UKE ustalił i ocenił co następuje.

1. Postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (D.U: 2014, poz. 243), dalej "P.t." oraz ustawy z 7 maja 2010 o wspieraniu rozwoju usługi sieci telekomunikacyjnych (t.j. D.U. 2015, poz. 880), dalej "ustawa o wspieraniu" lub "ustawa z 7 maja 2010 r.". Uzgodnienie następuje na podstawie art. 106 K.p.a. Organ uzgadniający związany jest przestawionym projektem decyzji i do poczynionych w nim ustaleń organu prowadzącego postępowanie główne. Nie ma prawa ingerowania w przedstawiony do uzgodnienia projekt, zmieniać jego ustaleń.

2. Obowiązek uzgodnienia z Prezesem UKE decyzji starosty w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości, o której mowa w art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. D.U. 2015, poz. 782), dalej "u.g.n.", wynika z przepisu art. 124 ust. 1b u.g.n.

3. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starostwa może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym a w przypadku jego braku, zgodnie z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

4. Starosta ustalił, że zgodnie z art. 113 ust. 2 u.g.n. nie jest możliwe wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystanie z nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa oraz że inwestorka z rażącym naruszeniem prawa w ramach tzw. samowoli budowlanej w części zbudowała a w części nadal buduje sieć światłowodową bez zgłoszeń budowlanych i zezwoleń. Inwestycja został określona jako budowa przyłączy telekomunikacyjnych w celu obejścia przepisów prawa gdyż w rzeczywistości realizuje przedsięwzięcie polegające na budowie kablowej linii światłowodowej. W związku z tym proponował wydanie decyzji odmownej.

5. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości ma nastąpić z uwagi na umieszczenie na nieruchomości obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej stanowiącego telekomunikacyjną podziemną linię kablową światłowodową. Linię tę należy postrzegać jaki obiekt infrastruktury telekomunikacyjnej, co uzasadnia ocenę, że zamierzeniem inwestora jest przeprowadzenie inwestycji o jakiej mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. Wbrew wywodom starosty zakwalifikowanie inwestycji jako budowy telekomunikacyjnej podziemnej linii kablowej /obiektu infrastruktury telekomunikacyjnej/ nie pozwala przyjąć istnienia podstaw do odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w sytuacji gdy planowana inwestycja nie dotyczy w rzeczywistości przyłączy telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 2 pkt 8 P.t. infrastruktura telekomunikacyjna to "urządzenia telekomunikacyjne oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty kable, przewody oraz osprzęt wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji". Takim obiektem jest także linia kablowa, co wynika z definicji telekomunikacyjnego obiektu budowlanego zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (D.U. nr 219, poz. 1864 ze zm.). W niniejszej sprawie zostały także spełnione przesłanki z art. 33 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r., że celem realizacji inwestycji nie jest zapewnienie telekomunikacji w budynkach gdyż nieruchomość stanowi las, jest niezabudowana – co potwierdza wypis z rejestru gruntów.

6. Przedmiotem zobowiązanym do udostępnienia nieruchomości jest Nadleśnictwo jako zarządca nieruchomości stanowiącej własność Skarbu Państwa. W odniesieniu do zarzutu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, iż skarżący nie jest stroną tego postępowania a powinien nią być Skarb Państwa, organ stwierdził, że stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. zobowiązanym do umożliwienia umieszczenia na nieruchomości obiektów telekomunikacyjnych jest właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości nie będący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Skarżący nie jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o lasach lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe które w ramach przysługujących mu uprawnień, prowadzi gospodarkę leśną, gospodarkę gruntami , ewidencję majątku Skarbu Państwa (art. 4 ust.. 3 ustawy o lasach). W ramach przysługujących mu z ustawy uprawnień reprezentuje też Skarb Państwa w postępowaniach administracyjnych dotyczących nieruchomości objętych zarządem (art. 32 ust. 1 ustawy o lasach). Porównując przepis art. 34 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. z przepisami ustawy o lasach (art. 4 ust. 1 i 3 ) organ uznał, że pojęcie "przedmiot zarządu" użyte w ustawie 7 maja 2010 r. oraz "zarządza" użyte w ustawie o lasach są pojęciami bliskoznacznymi. W związku z tym prawidłowo za stronę postępowania został uznany PGE Lasy Państwowe jako podmiot w zarządzie którego znajduje się nieruchomość, tym bardziej, że skarżący jest też stroną postępowania głównego (powołano na tę okoliczność wyroki WSA). Czyni to niezasadnymi zarzuty skargi co do nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania.

7. Inwestor jest podmiotem któremu przysługuje uprawnienie wynikające z art. 33 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010r. do umieszczania na nieruchomościach obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej - jest operatorem tj. przedsiębiorcą uprawnionym do dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia udogodnień towarzyszących (art. 2 pkt 27 lit b P.t.) – co wynika z wypisu z rejestru przedsiębiorców.

8. Spełniona został wymagana art. 124 ust. 3 u.g.n. przesłanka rokowań, które były prowadzone (pismo inwestora z 25 czerwca 2014 r. z propozycją zawarcia umowy, pismo Nadleśnictwa z 15 lipca 2014 r. wyrażające zgodę na przebieg światłowodu ze wskazaniem konieczności podpisania umowy dzierżawy, spotkanie w dniu 24 lipca 2014 r., które jednak nie zakończyło się podpisaniem umowy). Odnosząc się do zarzutu skarżącego co do niewłaściwego przeprowadzenia negocjacji i złych intencji inwestora Prezes UKE wskazał, że stosownie do art. 124 ust. 1 b u.g.n przedmiotem uzgodnień jest przedstawiony projekt decyzji w zakresie dotyczącym urządzeń łączności publicznej. W aspekcie rokowań organ oparł się na ustaleniach starosty, których nie kwestionował. Ocena intencji inwestora nie należy do zakresu uzgodnień.

9. Odnosząc się do uzasadnienia projektu decyzji w zakresie w jakim dotyczy ona ustalenia, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, organ w zw. z 6 pkt 1 i 4 pkt 18 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (D.U. 2015, poz. 199 t.j.), dalej "p.z.p." uznał, że planowaną inwestycję z zakresu łączności publicznej należy traktować jako inwestycję celu publicznego.

10. Realizowana inwestycja polega na budowie sieci dostępowej na odcinku "ostatniej mili" w technologii światłowodowej FTTH/PON. Podziemna linia ma zostać położona w miejscowości S. gdzie wykonane już zostały przyłącza telekomunikacyjne. Ma to służyć stworzeniu bezpośredniego dostarczania usług szerokopasmowego dostępu do internetu dla mieszkańców tej wsi. Inwestycja będzie miała znaczenie lokalne – zapewni dostęp do Internetu o wysokiej przepływości, co czyni nieskutecznym zarzut o braku znaczenia lokalnego tej inwestycji.

11. Dla obszaru na którym planowana jest inwestycja nie został uchwalony plan miejscowy. Poprzedni utracił moc z dniem [...] grudnia 2003 r. Zgodnie z przepisami p.z.p. dla inwestycji polegających na budowie linii kablowych uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagane, stosownie do art. 50 ust. 2 p.z.p. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 20a Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę budowa telekomunikacyjnych linii kablowych. W związku z tym Prezes UKE uznał, że dla wybudowania telekomunikacyjnej linii kablowej nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę, co zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt 2 p.z.p., oznacza brak podstaw do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

12. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zgłoszonych przez skarżącego organ uznał je za niezasadne.

-podnoszony przez skarżącego zarzut dotyczący kwestii związanych z możliwością ograniczenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. sposobu korzystania z nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa powinien być rozstrzygany przez organ główny a nie uzgadniający gdyż kwestia ta nie należy do zagadnień z zakresu urządzeń łączności publicznej a tylko w takim zakresie Prezesowi UKE przysługuje kompetencja uzgodnieniowa.

-kwestia wielkości powierzchni umieszczania infrastruktury (niewłaściwe ustalenie) nie była rozważana przez organ główny gdyż projekt decyzji jest odmowny. Kwestia ta nie zawiera się w przestawionym projekcie decyzji.

-Prezes UKE nie zmienił żądania inwestora. Stwierdził jedynie, że inwestor wadliwie zakwalifikowaną przedmiot inwestycji określając ją jako budowę przyłączy światłowodowych zamiast jako budowę podziemnej linii kablowej światłowodowej. Wyjaśnienie tego zagadnienia podlegało kompetencjom Prezesa UKE (ocena inwestycji pod kątem jej rodzaju w rozumieniu P.t. i postanowień art. 33 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł Skarb Państwa PGE Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając naruszenie;

-art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 127 § 3 K.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy postanowienia z [...] czerwca 2015 r.,

-art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. i 140 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego uzasadnienia postanowienia w zakresie podstawy prawnej: w zakresie w jakim uznano, że zakwalifikowanie inwestycji jako budowy telekomunikacyjnej podziemnej linii kablowej nie pozwala przyjąć istnienia podstaw do odmowy ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 12 ust. 1 u.g.n. w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r., w zakresie w jakim uznano, że kompetencja Prezesa UKE nie pozwalają na wydanie opinii w zakresie zarzutu, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nie jest możliwe ponieważ zgodnie z art. 113 ust. 2 u.g.n. nieruchomość stanowi własność Skarbu Państwa i nie może być wywłaszczona, w zakresie w jakim uznano, że czynności podjęte przez Prezesa UKE, co do zmiany przedmiotu realizowanej inwestycji sprowadzały się nie do zmiany żądania wnioskodawcy ale do przypisania planowanej inwestycji prawidłowej kwalifikacji pod kątem jej rodzaju w rozumieniu przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne i ustawy z 7 maja 2010 r.

-art. 7, 8 i 11 w zw. z art. 140 K.p.a. poprzez naruszenie zasad zaufania, naruszenie słusznego interesu Skarbu Państwa i niewyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ przy wyjaśnianiu sprawy;

-art. 133 ust. 2 u.g.n. poprzez przyjęcie, że wywłaszczenie nieruchomości Skarbu Państwa jest dopuszczalne;

-art. 2 ust. ust. 5 p.z.p. poprzez niezasadne przyjęcie, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego;

-art. 33 ustawy z 7 maja 2010 r. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, że PGE Lasy Państwowe jest zarządcą nieruchomości leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, co skutkowało uznaniem ich za stronę i skierowaniem do nich decyzji a nie do właściciela nieruchomości tj. Skarbu Państwa;

-art. 124 u.g.n. poprzez przyjęcie, iż w sprawie miały miejsce rokowania pomiędzy wnioskodawcą a Skarbem Państwa PGE Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł.

Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi rozwinął jej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Organ w sposób wyczerpujący ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego subsumpcji pod właściwą normę prawa materialnego. Dokonał także oceny zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Przeprowadzone postępowanie nie narusza zatem ani przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 11, 77 § 1 , 80 czy 107 § 3 K.p.a.) w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 2012, poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.

Zgodnie z nim, uchylenie zaskarżonego aktu jest możliwe gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1a) lub naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c ). Stwierdzenie nieważności jest uzasadnione gdy sąd stwierdzi zajście przyczyn o jakich mowa w art. 156 K.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a.).

Jak wynika z akt Starosta Ł. zwrócił się do Prezesa UKE o uzgodnienie w trybie 106 K.p.a projektu decyzji o odmowie uzgodnienia ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości leśnej Skarbu Państwa położonej w W. gmina S. oznaczonej jako działki ewidencyjne nr: [...]o pow. 25,30 ha i 408 o pow. 21,15 ha pozostających w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł., dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

Jak trafnie wskazał organ, uzgodnienie odnosi się do konkretnego projektu decyzji – w tym przypadku decyzji odmownej. Organ uzgadniający opiera się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia, nie może wyjść poza jego ustawowo określony zakres a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa materialnego regulującego daną kwestię.

W niniejszej sprawie przedmiotem uzgodnienia jest ograniczenie sposobu korzystania z ww opisanej nieruchomości Stanowiącej własność Skarbu Państwa a pozostającej w zarządzie Lasów Państwowych.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. właściciel, użytkownik wieczysty nieruchomości lub zarządca nieruchomości zobowiązani są umożliwić operatorom, podmiotom o których mowa w art.4 pkt 1,2,4,5,8, ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz jednostkom samorządu terytorialnego wykonującym działalność o której mowa w art. 3 ust. 1 umieszczenie na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej jeżeli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości w szczególności nie prowadzi do istotnego zmniejszenia jej wartości. Warunki korzystania ustala się w umowie, która jest zawierana na piśmie w terminie 30 dni od dnia wystąpienia przez operatora z wnioskiem o jej zawarcie. Jeżeli w tym terminie umowa nie zostanie podpisania, odpowiednie zastosowanie mają przepisy art. 124 i 124 a u.g.n.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do zawarcia umowy, pomimo wymiany pism pomiędzy PGE Lasy Państwowe Nadleśnictwem Ł. a inwestorem. Organ w sposób szczegółowy opisał tę kwestię i Sąd w tym zakresie nie ma nic więcej do dodania podzielając tezę o wyczerpaniu przesłanki o jakiej mowa w art. 33 ust. 3 ustawy z 7 maja 2010 r.

W związku z tym zastosowanie miał w sprawie art. 124 u.g.n. , który zezwala staroście na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z określonej nieruchomości poprzez zezwolenie na założenie i przeprowadzenie na nieruchomości urządzeń łączności publicznej a także innych podziemnych czy nadziemnych lub naziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych urządzeń jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie następuje zgodnie z planem miejscowym a w przypadku jego braku zgodnie z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. (art.124 ust. 1 u.g.n.). W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem UKE. Decyzja może być również wydana gdy brak jest planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana.

W niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela pogląd, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Służy realizacji celów publicznych w rozumieniu art. 6 pkt 1 u.g.n. – budowa urządzeń łączności publicznej pod którym to pojęciu należy rozumieć, zgodnie z definicją z art. 6 pkt 1 u.g.n. infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów Prawa telekomunikacyjnego. Inwestycją celu publicznego jest, zgodnie z art. 2 pkt 5 p.z.p. inwestycja realizująca działania m.in. o znaczeniu lokalnym stanowiąca realizacją celów publicznych. Inwestycja ma polegać na budowie sieci dostępowej na odcinku "ostatniej mili" w technologii światłowodowej. Ma zostać położona podziemna linia kablowa od miejscowości S. do miejscowości S.. Służyć to ma udostępnieniu mieszkańcom tych miejscowości dostępu do szerokopasmowego dostępu do Internetu. Prawidłowo zatem organ uznał, że tego rodzaju inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym dla której ze względu na treść art. 29 ust. 1 pkt 20a Prawa budowlanego i art. 50 ust. 2 p.z.p. nie jest wymagane wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wbrew wywodom skargi organ nie dokonał zmiany wniosku a jedynie dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji a raczej doprecyzowując terminologicznie odnosząc jej zakres do rodzaju inwestycji w rozumieniu przepisów Prawa telekomunikacyjnego. Należy podkreślić, że Prezes UKE jest organem wyspecjalizowanym i to przede wszystkim on posiada stosowną wiedzę pozwalającą na zakwalifikowanie danego zamierzenia inwestycyjnego pod kątem spełniania definicji ustawowej. W ocenie Sądu, organ dokonał prawidłowej oceny tego zamierzenia inwestycyjnego.

Wyczerpana została także przesłanka z art. 33 ust. 1 ustawy o sieciach telekomunikacyjnych. Przepis ten stanowi, że prawo umieszczania na nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnych przysługuje operatorowi. Zgodnie z definicją z art. 2 pkt 27 lit b ustawy prawo telekomunikacyjne operatorem jest przedsiębiorca telekomunikacyjny uprawniony do dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia udogodnień towarzyszących. Jak wynika z wyciągu z rejestru przedsiębiorców inwestor uprawniony jest do dostarczania stacjonarnej publicznej sieci telekomunikacyjnej (nr[...]).

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd wskazuje co następuje.

A. Naruszenie art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. i 140 K.p.a. i 133 u.g.n.

Jak trafnie wskazuje organ kompetencja Prezesa UKE ogranicza się do dokonania uzgodnienia projektu decyzji w trybie art. 106 K.p.a w związku z art. 124 ust. 1b u.g.n. w zakresie urządzeń łączności publicznej. Organ ma zatem przede wszystkim stwierdzić czy planowana inwestycja dotyczy tego rodzaju urządzeń i czy ubiegający jako podmiot uprawniony wypełnia definicję operatora tych urządzeń. Kwestie związane z możliwością ograniczenia prawa własności ze względu na przysługujący do terenu objętego projektem inwestycyjnym tytuł własności leży poza kognicją Prezesa UKE, który nie jest właściwy do oceny tych przesłanek. Decyzja w tym przedmiocie przysługuje zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. i 124 ust. 1 u.g.n. właściwemu staroście. Zarzut dotyczący zmiany żądania wnioskodawcy został oceniony we wcześniejszej części uzasadnienia. Naruszenie art. 140 K.c. statuującego ochronę prawa własności na gruncie uzgodnień nie może odnieść zamierzonego skutku. Organ uzgadniający nie ogranicza swym rozstrzygnięciem prawa własności.

Wypowiedzenie się w przedmiocie istnienia lub nie podstaw do ograniczenia prawa własności ze względu na prawo własności przysługujące Skarbowi Państwa stanowiłoby przekroczenie kompetencji ustawowych Prezesa UKE, wynikających z art. 124 ust. 1b u.g.n. Wbrew wywodom skargi organ nie przyjął, że wywłaszczenie nieruchomości Skarbu Państwa jest możliwe. Wprost przeciwnie na stronie 18 decyzji, stwierdził, że "rozstrzygnięcie w zakresie dotyczącym dopuszczalności ograniczenia w trybie art.124 ust. 1 u.g.n. sposobu korzystania z nieruchomości stanowiących własność Skarbu państwa nie należy do zagadnień z zakresu urządzeń łączności publicznej i jako takie nie podlega badaniu przez Prezesa UKE w ramach uzgadniania projektu decyzji starosty".

B. Naruszenie art. 2 ust. 5 P.z.p.

Skarżący wywodzi, że planowana inwestycja nie może być uznana za inwestycję celu publicznego ponieważ mieszkańcy miejscowości S. mają dostęp do usług telekomunikacyjnych oferowanych przez różnych innych operatorów. Budowa nowych urządzeń nie ma dla nich żadnego znaczenia.

Odnosząc się do tego zarzut, poza tym co zostało wskazane we wcześniejszej części uzasadnienia w odniesieniu do wypełnienia definicji "inwestycji celu publicznego" stwierdzić można jedynie, że żadna z ww ustaw nie reglamentuje zakresu możliwości realizacji celu publicznego. Oznacza to tyle, że każda inwestycja, o ile spełnia wymagania o jakich mowa w 2 ust. 5 P.z.p. w zw. z art. 6 pkt 1 u.g.n stanowi inwestycję celu publicznego.

C. Naruszenie art. 133 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 r. w zw. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez przyjęcie, że PGE Lasy Państwowe jest zarządcą nieruchomości leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, co skutkowało uznaniem ich za stronę i skierowaniem do nich decyzji a nie do właściciela nieruchomości tj Skarbu Państwa.

Zarzut ten nie jest zasadny. Będący podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia art. 33 ust. 1 ustawy z 7 maja 2010 .przepis stanowi, że obowiązek umożliwienia operatorom umieszczenia na nieruchomości m.in. urządzeń telekomunikacyjnych spoczywa na właścicielu, użytkowniku wieczystym nieruchomości lub jej zarządcom.

Skarżący wywodzi, że właściwą stroną tego rodzaju postępowania powinien być Skarb Państwa PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwo Ł. ponieważ Lasy Państwowe, co prawda zarządzają powierzonym mieniem ale zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o lasach są państwową jednostką organizacyjną Skarbu Państwa nieposiadającą osobowości prawnej – co skutkuje błędnym oznaczeniem strony postępowania.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o lasach (D.U. 2015, poz. 2100) Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe zarządza lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa. W ramach tego zarządu prowadzi gospodarkę leśną, gospodarkę gruntami i innymi nieruchomościami oraz ruchomościami związanymi z gospodarką leśną a także prowadzi ewidencję majątku Skarbu Państwa oraz ustalają jej wartość (art. 4 ust.3 ).

Z art. 32 ust. 1 ustawy o lasach wynika z kolei, że Lasy Państwowe są państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej i reprezentują Skarb Państwa w zakresie zarządu mieniem. Nadleśnictwo jest jednostką organizacyjną Lasów Państwowych (§ 2 pkt 3 tego artykułu).

Powierzenie zarządu Lasom Państwowym nastąpiło z mocy prawa i obejmuje nie tylko faktyczne zarządzanie ( gospodarowanie) mieniem Skarbu Państwa ale i reprezentowanie Skarbu Państwa w postępowaniach sądowych, w tym administracyjnych dotyczących nieruchomości objętych zarządem. (por wyrok WSA w Krakowie z 12 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 839/07, powołany w komentarzu ustawy o lasach autorstwa Bartosza Rakoczego, Lec Warszawa 2011, str.159). Zarząd obejmuje, zgodnie z art. 44 K.c. własność i inne prawa majątkowe. Nie ma podstaw aby pojęcie zarządu i odpowiednio zarządcy użyte w ustawie z 7 maja 2010 r. oznaczało co innego niż pojęcie zarządcy użyte w ustawie o lasach. Istotnie, pojęcie "zarządu" nie zostało należycie zdefiniowane na gruncie prawa polskiego, ale jak się wskazuje przede wszystkim w piśmiennictwie (powołany wyżej komentarz do ustawy o lasach) zarząd ten obejmuje zarówno czynności faktyczne jak i prawne. Do tych ostatnich należy zaliczyć reprezentowanie Skarbu Państwa w sprawach związanych z gospodarowaniem zarządzanym mieniem.

Z art. 29 K.p.a. wynika, że stronami w postępowaniu administracyjnym mogą być osoby fizyczne i prawne a gdy chodzi o państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne i organizacje społeczne – również jednostki nie posiadające osobowości prawnej – taką jednostką jest Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe – zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o lasach. Jest ono jednocześnie zarządcą tej nieruchomości w rozumieniu art. 33 ustawy z 7 maja 2010 r. (por. wyrok WSA z 12 czerwca 2012, sygn. akt I SA/Wa 267/12 w CBOSA). Nieuprawnione są zatem twierdzenia organu, iż przymiot strony przysługuje w tym postępowaniu wyłącznie Skarbowi Państwa. Konsekwencją przyjęcia prawidłowości w zakresie ustalenia stron postępowania jest uznanie, że rokowania zostały przeprowadzone z uprawnionym podmiotem, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 124 § 1 u.g.n. a w dalszej kolejności czyni oczywiście niezasadnym wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia.

Z tych względów i na podstawie art. 1515 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.