Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 317/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OZ 317 / 10 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 lutego 2010 r. sygn. akt II So/Gd 13/09 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z wniosku M. K. o wymierzenie grzywny Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z powodu nieprzekazania skargi postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

II OZ 317 / 10

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił skarżącemu M. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z wniosku skarżącego o wymierzenie grzywny Pomorskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z powodu nieprzekazania skargi.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż M. K. we wniosku o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od kosztów sądowych określił swoją sytuację jako trudną oraz podniósł, że zadłużenie, jakie posiada, spłaca w ratach. Środki, które pozostają mu do dyspozycji, nie wystarczają nawet na skromną egzystencję i opłaty. Skarżący podał też, iż prowadzi wspólne gospodarstwo z dwójką małych dzieci i nie posiada żadnych nieruchomości poza lokalem, którego powierzchni nie określono. Nadto skarżący stwierdził, że nie posiada żadnych oszczędności ani dochodów.

Skarżący pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. został zobowiązany do przedłożenia szeregu dokumentów, a w szczególności udokumentowania wysokości zadłużenia wobec banków, przedłożenia wyciągów z kont bankowych, dokumentów obrazujących osiągane dochody oraz odpisów zeznań podatkowych za rok 2008. Wnioskodawca nie wykonał powyższego zobowiązania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, odmawiając skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, wskazał, iż ze złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wnioskodawcy wynika, że prowadzi on trzyosobowe gospodarstwo domowe, mając na utrzymaniu dwoje dzieci. Wobec tego, iż skarżący nie wykonał zobowiązania Sądu, zmierzającego do wyjaśnienia istotnych okoliczności umożliwiających ocenę jego sytuacji zarobkowej i majątkowej, a skarżący nie wnosił też o przedłużenie terminu do wykonania nałożonego na niego zobowiązania, Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie wykazał, iż spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy.

Zważywszy na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Zażalenie od powyższego postanowienia złożył M. K., wnosząc o jego uchylenie podnosząc, iż szeroko przedstawił swoją sytuację finansową oraz wskazał na spłatę kredytu, na "zobowiązania wobec Sądu Rejonowego w Bytowie" .

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Stwierdzić trzeba, iż zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest obowiązek ponoszenia kosztów sądowych przez wnoszącego sprawę. Zwolnienie od tegoż obowiązku ma charakter wyjątkowy i muszą za nim przemawiać uzasadnione okoliczności faktyczne wskazujące, że obiektywna sytuacja finansowa strony nie daje jej możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Z konstrukcji powołanego powyżej przepisu art. 246 § 1 p.p.s.a. wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

W przedmiotowej sprawie, co prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji, nie zostało wykazane przez wnioskodawcę, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bowiem skarżący ograniczył się jedynie do składania oświadczeń o swojej ciężkiej sytuacji finansowej. Nie przedstawił on na żadnym etapie postępowania jakichkolwiek dokumentów, uniemożliwiając tym samym weryfikację swoich twierdzeń o ponoszonych zobowiązaniach finansowych i określenia, jaka jest jego obiektywna sytuacja finansowa. Słusznie również podniósł Sąd pierwszej instancji, iż bierność skarżącego i brak współpracy z Sądem skutkują przyjęciem, że skarżący nie wykazał w okolicznościach niniejszej sprawy zaistnienia przesłanki niemożności poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, tj. przesłanki, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Powyższe względy, a także argumentacja przedstawiona w zażaleniu nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie ustaleń, jak i oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu.

Mając wskazane wyżej okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie na mocy art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako pozbawione uzasadnionych podstaw.