Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 695/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną intepretację indywidualną
Powołane przepisy: article: art. 14c par. 1-2 art. 11 ust. 1-2 ust. 2a ust. 2b
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 12 ust. 1-3 art. 20 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi Starostwa Powiatowego na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną interpretację, 2. stwierdza, że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Występując z wnioskiem z dnia 24 stycznia 2011 r. do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej (wpływ do organu: 27 stycznia 2011 r.), Starostwo Powiatowe w P. wskazało, że jest urzędem realizującym zadania organów powiatu, w tym Zarządu Powiatu i Rady Powiatu na podstawie art. 33 ustawy o samorządzie powiatowym. Tradycyjnie organizowane są okazjonalne spotkania (np. z okazji dożynek powiatowych, Święta Niepodległości, Nowego Roku), na które zapraszani są przedstawiciele organów samorządu terytorialnego z terenu powiatu i województwa, przedstawiciele organizacji, partii politycznych, kościoła, przedsiębiorców oraz osób znanych i zasłużonych dla społeczności lokalnej. Nie są to zatem przypadkowe osoby, ale które - co do zasady - są zaangażowane w budowanie, rozwój i podtrzymywanie prawidłowych relacji służących rozwojowi powiatu. Spotkania te mają na celu, oprócz uczczenia danej rocznicy czy święta, również wyrażanie uznania dla poczynań i działań zaproszonych osób oraz integracji społeczeństwa lokalnego. Lista osób zaproszonych jest znaczna i znajduje się na niej od kilkudziesięciu do kilkuset osób. Natomiast, wnioskodawca nie prowadzi listy osób faktycznie uczestniczących w spotkaniach. Poza danymi widocznymi na zaproszeniu organizator nie posiada innych danych osób zapraszanych. Na spotkaniach tych, po części oficjalnej i artystycznej, organizuje się zwyczajowy poczęstunek dla uczestników, którego koszt pokrywa wnioskodawca lub współorganizatorzy, tj. Starostwo wraz z urzędami poszczególnych gmin powiatu. Część uczestników opuszcza spotkanie po części oficjalnej lub artystycznej. Wśród zaproszonych gości są również pracownicy wnioskodawcy i kierownicy powiatowych jednostek organizacyjnych. Na poczęstunek - w zależności od charakteru spotkania - składa się, np. tradycyjna zupa wraz z chlebem upieczonym z tegorocznych zbiorów albo inne dania konsumpcyjne i ciasta. Poczęstunek ten nie ma charakteru okazałości i należy do powszechnie obowiązujących kanonów kultury. Uczestnictwo w spotkaniach jest dla jednych uczestników związane z pełnioną funkcją w organach samorządowych, partiach politycznych czy stowarzyszeniach, a dla innych jest formą uznania dla ich działalności społecznej czy oświatowej.

W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym wnioskodawca zadał następujące pytania:

1) Czy wartość poczęstunku podczas spotkań okazjonalnych jest przychodem dla osób w nich uczestniczących?

2) Jeżeli powyższe wydatki stanowią przychód opodatkowany u osób uczestniczących w tych spotkaniach, to czy w konsekwencji na wnioskodawcy (który jest organizatorem lub współorganizatorem spotkania) ciąży obowiązek sporządzenia informacji o wysokości przychodów z innych źródeł?

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, wnioskodawca uznał, że z definicji określonej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, iż w przypadku świadczeń w naturze warunkiem koniecznym powstania przychodu jest rzeczywiste otrzymanie świadczenia przez podatnika. Brzmienie przepisu wskazuje, że przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia powstaje wyłącznie w takiej sytuacji, w której jest możliwe indywidualizowanie świadczenia i jego wartości pieniężnej oraz możliwości przyporządkowania go do konkretnej osoby - podatnika. W przedstawionym stanie faktycznym nie sposób stwierdzić, czy podatnik ze świadczenia w naturze skorzystał, ani też ustalić jaka była jego wartość. Według wnioskodawcy, opisane zdarzenia nie wypełniają cech wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z powodu braku możliwości zidentyfikowania uczestników, jak również braku możliwości ustalenia wartości świadczenia pochodzącego ze wskazanego wyżej źródła oraz braku znajomości wszystkich danych osobowych niezbędnych do sporządzenia imiennych informacji o wysokości przychodu. Zatem, według wnioskodawcy, opisane świadczenia nie stanowią przychodu uczestników spotkań okazjonalnych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów, wydał indywidualną interpretację Nr [...], w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Według organu interpretacyjnego, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie zaś z art. 11 ust. 1 tej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 11 ust. 2a ustawy, wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1/ jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców,

2/ jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu,

3/ jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku,

4/ w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Dla celów podatkowych przyjmuje się, że pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Ponadto, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Tak szerokie zdefiniowanie pojęcia przychodu pracownika wskazuje, iż w każdym przypadku, w którym uzyska on realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem, do przychodów ze stosunku pracy (stosunku służbowego) zalicza się każde świadczenie, które pracownik otrzymał w związku z faktem pozostawania w stosunku pracy z pracodawcą. Do przychodów ze stosunku pracy zalicza się więc zarówno otrzymane przez pracownika pieniądze, jak i wartość pieniężną świadczeń w naturze, świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Do nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych na rzecz pracownika związanych ze stosunkiem pracy zaliczyć należy zatem również uczestnictwo w spotkaniach okazjonalnych, a w zasadzie ich równowartość.

Jednocześnie, organ wskazał, że - stosownie do art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Jak wynika z tego przepisu, katalog przychodów zaliczanych do tzw. przychodów z innych źródeł jest katalogiem otwartym. Tym samym, do tego źródła należy zaliczyć wszystkie inne przychody, które nie mogą być zakwalifikowane do pozostałych kategorii źródeł, szczegółowo wymienionych w treści art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Dalej organ interpretacyjny stwierdził, że w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym uczestnictwo w spotkaniach okazjonalnych zorganizowanych przez wnioskodawcę stanowi nieodpłatne świadczenie dla osób w nich uczestniczących. Wartość świadczenia przypadającego na daną osobę można obliczyć dzieląc globalną kwotę przypadającą do zapłaty na liczbę osób, którym postawiono do dyspozycji możliwość uczestnictwa w spotkaniu okazjonalnym. Zatem, ustalenie przychodu u poszczególnych osób jest sprawą oczywistą, nawet jeżeli umowa (faktura) nie będzie określała jednostkowej ceny tego świadczenia. Łączna wartość kosztów poniesionych przez wnioskodawcę przydająca na osobę uczestniczącą w tym spotkaniu stanowić będzie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Dla pracowników wnioskodawcy uczestniczących ww. spotkaniach będzie to zatem przychód ze stosunku pracy, zaś dla pozostałych osób przychód z innych źródeł. Nieistotne jest przy tym, co i ile dana osoba skonsumuje i z jakich atrakcji podczas tego spotkania skorzysta, gdyż koszty zakupu poszczególnych postawionych do dyspozycji świadczeń ponoszone będą niezależnie od tego czy uprawnione osoby skorzystają z nich w pełnym zakresie, czy też nie. Istotne dla celów podatkowych jest to, że świadczenia związane z tą imprezą zostaną postawione do ich dyspozycji.

Ponadto, organ interpretacyjny stwierdził, że nie można zgodzić się z twierdzeniem wnioskodawcy, iż nie sposób ustalić, czy konkretna osoba rzeczywiście otrzymała świadczenie i jaka jest jego wysokość. Techniczne trudności w ustaleniu wartości świadczenia nie mogą bowiem stanowić podstawy do uznania, iż dana osoba świadczenia nie otrzymała. Jest to tylko problem organizacyjny możliwy do rozwiązania.

Konkludując, organ interpretacyjny uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym udział ww. osób w okazjonalnym spotkaniu przez niego zorganizowanym spowoduje powstanie przychodu podlegającego opodatkowaniu. Wartość ww. świadczenia, które uzyskał pracownik - uczestnik spotkania - stanowi przychód ze stosunku pracy podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Wartość ww. świadczenia płatnik ma obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłacanego w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy, według zasad przewidzianych przepisami art. 31, 32 i 38 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast, świadczenie które uzyskał uczestnik niebędący pracownikiem wnioskodawcy należy zakwalifikować do przychodów z innych źródeł, w rozumieniu art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie bowiem do przepisu art. 42a ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych. Wobec tego - na podstawie art. 42a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - na wnioskodawcy ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-8C osobom, które brały udział w spotkaniach okazjonalnych. Ww. informacje wnioskodawca ma obowiązek przekazywać podatnikom oraz właściwym organom podatkowym w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego.

Pismem z dnia 12 maja 2011 r. Starostwo Powiatowe w P. wezwało organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa.

W wyniku ponownej analizy sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w B., działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, co przedstawił w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] Nr [...].

W dniu 5 lipca 2011 r. do Izby Skarbowej w B. Biura Krajowej Informacji Podatkowej w T. wniesiona została skarga Starostwa Powiatowego w P., skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na ww. interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego, w której skarżące Starostwo ponowiło argumentację przedstawioną we wniosku o interpretację, zarzucając wydanej interpretacji indywidualnej naruszenie przepisów art. 11 ust. 1, ust. 2 i ust. 2a w związku z art. 12 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również art. 4, art. 5 oraz art. 14c § 2 Ordynacji podatkowej.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji.

Według strony skarżącej, definicja przychodu określona w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, która ma zastosowanie do przychodów ze stosunku pracy (art. 12), jak również do przychodu z innych źródeł (art. 20 ust. 1), w sposób jednoznaczny wskazuje, że: "do przychodów zalicza się m.in. wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń", co oznacza konieczność wypełnienia dwóch przesłanek: faktycznego otrzymania świadczenia oraz konieczności ustalenia jego wysokości. Tymczasem, spełnienie tych przesłanek w przedstawionym stanie faktycznym jest niemożliwe.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B. podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja indywidualna nie odpowiada prawu.

Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 4a tej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Spór w sprawie sprowadza się do wykładni zagadnienia, czy świadczenie strony skarżącej na rzecz pracowników oraz innych osób niebędących pracownikami, a biorących udział w tradycyjnie organizowanych, okazjonalnych spotkaniach (np. z okazji dożynek powiatowych, Święta Niepodległości, Nowego Roku), na których serwuje się (zwyczajowy) poczęstunek dla uczestników, stanowi nieodpłatne świadczenie dla pracowników i innych osób niebędących pracownikami w wysokości średnich arytmetycznych kosztów organizacji imprezy przypadających na jednego uczestnika.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm. – dalej: u.p.d.o.f.), za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Jako przychody, przepis ten wymienia: wypłaty pieniężne, świadczenia w naturze, inne nieodpłatne świadczenia lub świadczenia częściowo odpłatne. Konsekwencją takiego zróżnicowanie przychodów jest wskazanie w kolejnych przepisach ww. ustawy sposobu obliczania wartości pieniężnej świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Sposób obliczania wartości dla każdej z tych kategorii świadczeń został określony odmiennie, czemu ustawodawca dał wyraz w art. 12 ust. 2 i ust. 3 oraz w art. 11 ust. 2, ust. 2a i ust. 2b u.p.d.o.f., dlatego też dla potrzeb wykazania, iż dane świadczenie jest przychodem, o którym mowa jest w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. lub w art. 20 ust. 1 tej ustawy, konieczne jest jego przyporządkowanie do jednej z kategorii świadczeń wymienionych w tym przepisie i zastosowanie właściwej metody obliczenia jego wartości, z tym zastrzeżeniem, że ustawodawca nie przewidział możliwości ustalania wartości ww. świadczeń w inny sposób niż określony w przepisach ustawy. Jeśli zatem nie jest możliwe obliczenie wartości świadczenia według metod określonych przepisami tej ustawy, nie można pracownikowi przypisać przychodu podlegającego opodatkowaniu.

Równie ważną w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę skarżącą kwestią jest możliwość ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia uzyskanego przez pracownika w kontekście charakteru ponoszonych przez stronę skarżącą wydatków. Konieczne jest więc sięgnięcie do treści art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., który stanowi, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z powyższą regulacją, aby pieniądze i wartości pieniężne mogły być traktowane jako przychód, wystarczy, by były one postawione do dyspozycji podatnika, natomiast świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia mogą być uznane za przychód jedynie po otrzymaniu tych świadczeń przez podatnika.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez stronę skarżącą wynika, iż serwuje poczęstunek zarówno pracownikom jak i innym osobom niebędącym pracownikami, jednak nie jest w stanie wskazać, w jakim rozmiarze poszczególni uczestnicy okazjonalnych spotkań z serwowanych poczęstunków korzystali i, czy w ogóle korzystali. Zatem, w istocie serwowane poczęstunki są postawione do dyspozycji pracowników i innych osób niebędących pracownikami, lecz brak jest ustaleń, czy konkretna osoba z tego świadczenia skorzystała i w jakim zakresie. Nie można wykluczyć, że nie każdy pracownik lub osoba niebędąca pracownikiem ze świadczenia skorzysta i z jakich przyczyn.

Według organu interpretacyjnego, dla pracowników strony skarżącej uczestniczących ww. spotkaniach będzie to zatem przychód ze stosunku pracy, zaś dla pozostałych osób przychód z innych źródeł. Nieistotne jest przy tym, co i ile dana osoba skonsumuje i z jakich atrakcji podczas tego spotkania skorzysta, gdyż koszty zakupu poszczególnych postawionych do dyspozycji świadczeń ponoszone będą niezależnie od tego czy uprawnione osoby skorzystają z nich w pełnym zakresie, czy też nie. Istotne dla celów podatkowych jest to, że świadczenia związane z tą imprezą zostaną postawione do ich dyspozycji.

Według składu orzekającego w sprawie, ww. stanowisko jest nieuprawnione na gruncie uregulowań przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., który warunkuje możliwość uznania za przychód wartości nieodpłatnego świadczenia jego otrzymaniem. Inaczej mówiąc, w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania (wartość otrzymanego świadczenia, a nie możliwość skorzystania ze świadczenia). O przychodzie pracowników oraz innych osób niebędących pracownikami można by mówić, gdyby korzystali oni z postawionych do dyspozycji świadczeń, a ponadto możliwe byłoby ustalenie wartości tych świadczeń, według metod określonych w u.p.d.o.f., czego w stanie faktycznym przedstawionym przez stronę skarżącą nie da się ustalić (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 862/11, opublikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując stwierdzić należy, że w przypadku, gdy wartości świadczeń nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika lub, gdy opłata jest wnoszona ryczałtowo, bez względu na to, czy pracownik z usług korzystał czy też nie korzystał, brak jest podstaw do ustalenia dla konkretnego pracownika lub osoby niebędącej pracownikiem, kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów organizowanych imprez. Nie sposób bowiem stwierdzić, czy pracownik lub ta inna osoba rzeczywiście otrzymała owe świadczenie i jaka jest jego wartość.

W tym stanie rzeczy - na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - należało orzec o uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej, jako wydanej z naruszeniem przepisów art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w związku z przepisami art. 11 ust. 1, ust. 2, ust. 2a, ust. 2b oraz art. 12 ust. 1-3 i art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

O niewykonalności zaskarżonej interpretacji orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.

Na podstawie przepisu art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, Sąd wskazuje, aby organ interpretacyjny, ponownie udzielając stronie skarżącej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, uwzględnił powyższą wykładnię przepisów prawa podatkowego i dokonał prawidłowej oceny stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, przy uwzględnieniu stanu faktycznego przedstawionego we wniosku.