Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1240/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-06-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 75,77 par. 1,78,80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151,153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oddala skargę


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186) w związku z art. 42 ust. 2 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane postanowił udzielić pozwolenia na użytkowanie Zakładu A zlokalizowanego w Z. przy ul. [...] [...] na działce nr ew. 1. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że rozbudowa miała miejsce w 1994 r., tym samym do sprawy tej zastosowanie mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Następnie organ stwierdził, że przedmiotowy budynek został doprowadzony do stanu zgodnego z prawem. Podniesiono, że 4 marca 2020 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek W. S. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Do wniosku dołączono książkę obiektu budowlanego z aktualnym protokołem kontroli okresowej rocznej stanu technicznego, protokołem kominiarskim i protokołem przeglądu instalacji elektrycznej. Skoro przedmiotowy budynek jest w odpowiednim stanie technicznym występuje podstawa udzielenia pozwolenia na jego użytkowanie.

Z powyższą decyzją nie zgodził się W. F. (dalej jako strona lub skarżący) reprezentowany przez radcę prawnego J. J., który wniósł odwołanie do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach. W odwołaniu tym wyrażono niezadowolenie z powyższej decyzji i zarzucono jej naruszenie postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na nieuwzględnieniu wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych. Wskazano na naruszenie art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie ustaleń biegłego geodety oraz brak przeprowadzenia dowodu z aktualnej mapy, co w konsekwencji prowadzi do błędnych ustaleń faktycznych. Podniesiono naruszenie art. 75 w związku z art. 77 § 1 i art. 78 powyższego Kodeksu poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wnioskowanych dowodów; art. 7 i art. 77 § 1 tego Kodeksu i art. 84 Prawa budowlanego poprzez brak sprawdzenia legalności budowy spornego budynku; art. 77 § 1 i art. 80 przywoływanego Kodeksu poprzez przyjęcie za zgodne z prawdą oświadczeń inwestora; art. 86 tego Kodeksu poprzez nieprzesłuchanie stron przed wyczerpaniem środków dowodowych; art. 7 i art. 8 tegoż Kodeksu poprzez nieprzesłuchanie wnioskowanego świadka, jego żony i brata. Podniesiono naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 80 wskazanego Kodeksu poprzez brak wyczerpującego i rzetelnego rozpatrzenia zgormadzonego materiału dowodowego; art. 107 § 3 tego Kodeksu poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zebranych w spawie dowodów. Wskazano na naruszenie postanowień art. 10 powyższego aktu poprzez podanie nieprawdy, że żadna ze stron nie wniosła uwag, co podważa bezstronność organu pierwszej instancji i wyczerpuje znamiona naruszenia postanowień art. 24 § 3 przywoływanego Kodeksu polegające na prowadzeniu postępowania przez osobę wskazaną w odwołaniu, w stosunku do której wystąpiono o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Obok naruszeń prawa procesowego wskazano na naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 89 uchwały Rady Miasta z 30 kwietnia 2019 r. poprzez przyjęcie, że parametry zabudowy i powierzchnia biologicznie czynna są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; że rozbudowa zakładu zamiast budowa wiaty nie narusza porządku planistycznego w okresie realizacji przedmiotowej inwestycji; § 3 wyżej wymienionej uchwały poprzez przyjęcie, że działalność produkcyjna na przedmiotowym terenie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz brak weryfikacji oświadczenia inwestora o braku prowadzenia działalności od trzech lat; § 2 pkt 14 uchwały Rady Miasta z 21 maja 2005 r. nr XLVI1/406/2005 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że zgłoszony przez inwestora rodzaj działalności jest dozwolony na przedmiotowym terenie; § 2 pkt 5 uchwały Rady Miasta z 28 listopada 2013 r. nr LIII/377/2013 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że działalność prowadzona na spornej nieruchomości jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; § 3 pkt 6 uchwały Rady Miasta z 30 kwietnia 2019 r. nr IX/64/2019 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że działalność produkcyjna na przedmiotowym terenie jest zgodna z planem miejscowym. W motywach odwołania rozwinięto argumentację przemawiającą za jego uwzględnieniem i uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, w tym czynności procesowe podejmowane przez wypowiadające się w sprawie organy, począwszy od 2010 r. Następnie organ ten przywołał treść art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. oraz zaprezentował stanowisko dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych. Następnie organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponownie przybliżono elementy stanu faktycznego związane z rozbudową warsztatu ślusarskiego i podkreślono, że nastąpiło to w 1994 r., co skutkuje niezbędnością zastosowania postanowień wyżej wskazanej ustawy z 1974 r. W dalszej kolejności odniesiono się do usytuowania spornej nieruchomości w kontekście postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wskazano, że znajduje się ona na terenie zabudowy mieszkaniowej z usługami, funkcja uzupełniająca oraz tereny zabudowy usługowej. Odniesiono się do podstawowych parametrów zabudowy tej nieruchomości i nie stwierdzono, aby przedmiotowa rozbudowa części budynku powodowała niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Podkreślono, że przedmiotowy obiekt budowlany spełnia wymogi techniczne, bezpieczeństwa ludzi i mienia. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy dostrzegł, że organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, ponieważ swoją decyzję wydał przedwcześnie, czyli przed upływem terminu, w którym strony mogłyby wypowiedzieć się w sprawie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy uznał je za niezasadne bez odnoszenia się do nich.

Z powyższą decyzją nie zgodziła się strona, która reprezentowana przez radcę prawnego J. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze tej powielono zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a zatem naruszenie postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na nieuwzględnieniu wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych. Wskazano na naruszenie art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie ustaleń biegłego geodety oraz brak przeprowadzenia dowodu z aktualnej mapy co w konsekwencji prowadzi do błędnych ustaleń faktycznych. Podniesiono naruszenie art. 75 w związku z art. 77 § 1 i art. 78 powyższego Kodeksu poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wnioskowanych dowodów; art. 7 i art. 77 § 1 tego Kodeksu i art. 84 Prawa budowlanego poprzez brak sprawdzenia legalności budowy spornego budynku; art. 77 § 1 i art. 80 przywoływanego Kodeksu poprzez przyjęcie za zgodne z prawdą oświadczeń inwestora; art. 86 tego Kodeksu poprzez nieprzesłuchanie stron przed wyczerpaniem środków dowodowych; art. 7 i art. 8 tegoż Kodeksu poprzez nieprzesłuchanie wnioskowanego świadka, jego żony i brata. Podniesiono naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 80 wskazanego Kodeksu poprzez brak wyczerpującego i rzetelnego rozpatrzenia zgormadzonego materiału dowodowego; art. 107 § 3 tego Kodeksu poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zebranych w spawie dowodów. Wskazano na naruszenie postanowień art. 10 powyższego aktu poprzez podanie nieprawdy, że żadna ze stron nie wniosła uwag, co podważa bezstronność organu pierwszej instancji i wyczerpuje znamiona naruszenia postanowień art. 24 § 3 przywoływanego Kodeksu polegające na prowadzeniu postępowania przez osobę wskazaną w odwołaniu, w stosunku do której wystąpiono o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Obok naruszeń prawa procesowego wskazano na naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 89 uchwały Rady Miasta z 30 kwietnia 2019 r. poprzez przyjęcie, że parametry zabudowy i powierzchnia biologicznie czynna są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; że rozbudowa zakładu zamiast budowa wiaty nie narusza porządku planistycznego w okresie realizacji przedmiotowej inwestycji; § 3 wyżej wymienionej uchwały poprzez przyjęcie, że działalność produkcyjna na przedmiotowym terenie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz brak weryfikacji oświadczenia inwestora o braku prowadzenia działalności od trzech lat; § 2 pkt 14 uchwały Rady Miasta z 21 maja 2005 r. nr XLVI1/406/2005 poprzez jego nie zastosowanie i przyjęcie, że zgłoszony przez inwestora rodzaj działalności jest dozwolony na przedmiotowym terenie; § 2 pkt 5 uchwały Rady Miasta z 28 listopada 2013 r. nr Llll/377/2013 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że działalność prowadzona na spornej nieruchomości jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; § 3 pkt 6 uchwały Rady Miasta z 30 kwietnia 2019 r. nr IX/64/2019 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że działalność produkcyjna na przedmiotowym terenie jest zgodna z planem miejscowym. Nadto wskazano na naruszenie art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. poprzez przyjęcie, że w sprawie zastosowanie posiadają regulacje zamieszczone w ustawie Prawo budowlane z 1974 r. oraz art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. poprzez pominięcie występowania przesłanek uzasadniających rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego, bowiem obiekt ten spowodował niebezpieczeństwo dla ludzi i pogorszył warunki zdrowotne skarżącego. W motywach skargi rozwinięto podniesione w niej zarzuty i zawarto stwierdzenie, że wniesienie skargi jest zasadne i celowe.

W odpowiedzi na skargę Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach wniósł o jego oddalenie i przywołał analogiczną argumentację do tej, którą zamieścił w kwestionowanym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z póżn. zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r.,poz. 2325 ze zm.), sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde naruszenie przepisów prawa będzie uzasadniało uwzględnienie wniesionej skargi do sądu administracyjnego, a jedynie takie, które będzie miało znaczenie dla kontrolowanego rozstrzygnięcia.

Zakres kontroli sprawowanej przez Sądy wynika z treści art. 134 § 1 tej ustawy. Zgodnie z tą regulacją, Sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. W świetle przywołanych regulacji, sąd administracyjny dokonując kontroli rozstrzygnięć organów administracji kieruje się wyłącznie kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego rozstrzygnięć organów administracji publicznej. Oznacza to, że w ramach takiej kontroli Sąd nie może kierować się względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

Przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w polu widzenia należy mieć postanowienia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także Sądy, chyba że prawo uległo zmianie. Przywołanie powyższego przepisu wynika z tego, że Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach decyzją z [...] r. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z

[...] r. mocą której organ ten umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy A zlokalizowanego w Z. przy ul. [...] [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W motywach tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji winien udzielić inwestorom przedmiotowego A pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w art. 42 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Przywołane tu wskazanie jest wiążące dla organu pierwszej instancji, przy czym decyzja kasacyjna została poddana sądowej kontroli, ponieważ skarżący w niniejszym postępowaniu wniósł od tej decyzji sprzeciw do tutejszego Sądu. Sprzeciw ten został oddalony mocą wyroku z 29 czerwca 2020 r. sygn. akt

II SA/Gl 515/20. W motywach rozstrzygnięcia wypowiadający się w sprawie Sąd stwierdził, że oceniając wszystkie prace związane z rozbudową zakładu [...] inwestorów, nawet przy przyjęciu, że w zakresie kwestionowanym przez skarżącego zostały wykonane bez wymaganego prawem pozwolenia, należało podzielić stanowisko organów orzekających, że brak było podstaw do wydania nakazu rozbiórki objętych postępowaniem obiektów, czy też nakładania na podstawie art. 40 tej ustawy na inwestorów obowiązków, mających na celu doprowadzenie tych obiektów do stanu zgodnego z prawem, a to w sytuacji, gdy takie obowiązki zostały już wcześniej przez nich zrealizowane. Nadto w wyroku tym w sytuacji stwierdzenia przez organ braku podstaw do orzeczenia nakazu rozbiórki z wyżej wymienionego art. 37 oraz braku podstaw do nakazania wykonania robót w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego w prawem, na podstawie art. 40 ustawy prawo budowlane z 1974 r., organ powinien zakończyć postępowanie wydając w trybie art. 43 powyższej ustawy decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, a nie jak uczynił to organ I instancji - decyzję o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego.

W takim stanie faktycznym przepisy prawa obligują organ do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia - decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Dodatkowo zaznaczyć należy, że skarga kasacyjna od powyższego wyroku została przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalona wyrokiem z 17 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 3347/20. Oznacza to, że wskazania zamieszczone w przywołanej powyżej decyzji organu odwoławczego oraz potwierdzone w orzeczeniach sądów administracyjnych są wiążące dla organów wypowiadających się w rozpoznawanej sprawie, jak również dla składu orzekającego. Związanie to jest istotne, ponieważ stan prawny leżący u podstaw działań organów administracji publicznej nie uległ zmianie.

W skardze do tutejszego Sądu podniesiono następujące zarzuty, a mianowicie naruszenie postanowień art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na nieuwzględnieniu wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych. Tak sformułowany zarzut w kontekście powyższych stwierdzeń jest całkowicie bezzasadny i nieznajdujący umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym. Jak zostało to podniesione, skład orzekający jest związany treścią wyroku tutejszego Sądu z 29 czerwca 2020 r. oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze wskazano na naruszenie art. 78 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie ustaleń biegłego geodety oraz brak przeprowadzenia dowodu z aktualnej mapy co w konsekwencji prowadzi do błędnych ustaleń faktycznych. Tak sformułowany zarzut nie jest zasadny, a stwierdzenie to wynika z ustaleń poczynionych w przywoływanych wyrokach, w których podkreślono, że organ pierwszej instancji w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie. Kolejny zarzut podniesiony w skardze to naruszenie art. 75 w związku z art. 77 § 1 i art. 78 powyższego Kodeksu poprzez nieprzeprowadzenie przez organ wnioskowanych dowodów; art. 7 i art. 77 § 1 tego Kodeksu i art. 84 Prawa budowlanego poprzez brak sprawdzenia legalności budowy spornego budynku. Tak sformułowany zarzut także pozostaje w opozycji do stwierdzeń zamieszczonych w przywołanych powyżej wyrokach. Następnym zarzutem podniesionym w skardze uczyniono naruszenie postanowień art. 77 § 1 i art. 80 przywoływanego Kodeksu poprzez przyjęcia za zgodne z prawdą oświadczeń inwestora. W przypadku tego zarzutu sytuacja wygląda w analogiczny sposób, jak miało to miejsce w ramach wcześniejszych rozważań. Kolejnym zarzutem o charakterze procesowym uczyniono naruszenie postanowień art. 86 tego Kodeksu poprzez nieprzesłuchanie stron przed wyczerpaniem środków dowodowych. Także i ten zarzut nie znajduje potwierdzenia w ocenie wypowiadającego się Sądu. W analogiczny sposób widzieć należy zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 tegoż Kodeksu poprzez nieprzesłuchanie wnioskowanego świadka, jego żony i brata. Za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 i art. 80 wskazanego Kodeksu poprzez brak wyczerpującego i rzetelnego rozpatrzenia zgormadzonego materiału dowodowego, ponieważ jak wykazano to w wyroku tutejszego Sądu z 29 czerwca 2020 r., organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie dowodowe w sposób prawidłowy wyjaśniając wszystkie istotne okoliczności sprawy oraz uwzględniając wskazania zamieszczone we wcześniejszych wyrokach; art. 107 § 3 tego Kodeksu poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do zebranych w spawie dowodów. Wskazano na naruszenie postanowień art. 10 powyższego aktu poprzez podanie nieprawdy, że żadna ze stron nie wniosła uwag, co podważa bezstronność organu pierwszej instancji i wyczerpuje znamiona naruszenia postanowień art. 24 § 3 przywoływanego Kodeksu polegające na prowadzeniu postępowania przez osobę wskazaną w odwołaniu, w stosunku do której wystąpiono o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego. Obok naruszeń prawa procesowego wskazano na naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 89 uchwały Rady Miasta z 30 kwietnia 2019 r. poprzez przyjęcie, że parametry zabudowy i powierzchnia biologicznie czynna są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, że rozbudowa zakładu zamiast budowa wiaty nie narusza porządku planistycznego w okresie realizacji przedmiotowej inwestycji; § 3 wyżej wymienionej uchwały poprzez przyjęcie, że działalność produkcyjna na przedmiotowym terenie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz brak weryfikacji oświadczenia inwestora o braku prowadzenia działalności od trzech lat; § 2 pkt 14 uchwały Rady Miasta z 21 maja 2005 r. nr XLVI1/406/2005 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że zgłoszony przez inwestora rodzaj działalności jest dozwolony na przedmiotowym terenie; § 2 pkt 5 uchwały Rady Miasta z 28 listopada 2013 r. nr Llll/377/2013 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że działalność prowadzona na spornej nieruchomości jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; § 3 pkt 6 uchwały Rady Miasta z 30 kwietnia 2019 r. nr IX/64/2019 poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że działalność produkcyjna na przedmiotowym terenie jest zgodna z planem miejscowym. Nadto wskazano na naruszenie art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. poprzez przyjęcie, że w sprawie zastosowanie posiadają regulacje zamieszczone w ustawie Prawo budowlane z 1974 r. oraz art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. poprzez pominięcie występowania przesłanek uzasadniających rozbiórkę przedmiotowego obiektu budowlanego, bowiem obiekt ten spowodował niebezpieczeństwo dla ludzi i pogorszył warunki zdrowotne skarżącego

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

mr