Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2354/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 12,15
journal: Dz.U. 2002 nr 41 poz 363
law: Ustawa z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji.
article: art. 156 par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Ewa Jóźków, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska-Szary (spr.), Asesor WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant – referendarz sądowy - Konrad Łukaszewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. w G. W. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty udzielonego wsparcia finansowego nowej inwestycji 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2007 r., Nr [...]; 2. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz ,,A." Sp. z o.o. w G. W. kwotę 15 788,00 zł (piętnaście tysięcy siedemset osiemdziesiąt osiem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] Minister Gospodarki utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2007r. Nr [...] w sprawie zwrotu przez A. Sp. z o.o. w G. W. kwoty udzielonego wsparcia finansowego na podstawie Umowy z dnia [...] lutego 2004r., Nr [...] o udzielenie wsparcia finansowego nowej inwestycji.

Jak wynika z akt sprawy na podstawie art. 12 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji, minister właściwy ds. gospodarki w dniu [...] lutego 2004r. zawarł z przedsiębiorcą A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. W. oraz z Miastem G. W. Umowę Nr [...] o udzieleniu wsparcia finansowego nowej inwestycji. Zgodnie z postanowieniami § 2 Umowy minister właściwy ds. gospodarki udzielił przedsiębiorcy wsparcia finansowego z przeznaczeniem na realizację nowej inwestycji w kwocie [...] zł na utworzenie 85 nowych miejsc pracy w związku z realizacją nowej inwestycji pod nazwą "Budowa i wyposażenie Centrum Zarządzania, Logistyki i Dystrybucji A." oraz Gminie Miasta G. W. na dofinansowanie nowej inwestycji pod nazwą "Budowa instalacji gazowej i przyłącza gazowego na terenie nowej inwestycji przedsiębiorcy" bezpośrednio związanej z inwestycją przedsiębiorcy w kwocie [...] zł. Zgodnie z treścią § 5 ust. l ww. Umowy przedsiębiorca miał obowiązek zakończyć inwestycję do dnia 29 lutego 2004 r. W tym terminie przedsiębiorca powinien zrealizować zakres rzeczowo-finansowy inwestycji zgodnie z harmonogramem przedstawionym we wniosku o udzielenie przedsiębiorcy wsparcia finansowego nowej inwestycji, stanowiącym załącznik nr 2 do Umowy. Zgodnie z § 5 ust. 2 ww. Umowy przedsiębiorca zobowiązał się do spełnienia łącznie następujących warunków podanych we wniosku o udzielenie wsparcia: utworzenia 85 nowych miejsc pracy z równoczesnym ich utrzymaniem przez co najmniej 5 lat od daty otrzymania wsparcia; osiągnięcia 20 % efektywności ekonomicznej inwestycji; kooperacji z co najmniej trzema przedsiębiorcami działającymi na terenie kraju przez okres co najmniej 5 lat po uruchomieniu przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w wyniku inwestycji, zastosowania technologii innowacyjnej wytwarzania wyrobów; utrzymania wielkości emisji z instalacji lub urządzeń nie wyższej niż 50 % wielkości dopuszczalnej emisji określonej na podstawie stosownych przepisów.

Pismem z dnia [...] lutego 2007 r. Minister Gospodarki poinformował przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu wsparcia finansowego przekazanego na podstawie Umowy Nr [...] o udzieleniu wsparcia finansowego z dnia [...] lutego 2004 r. w związku z niewywiązywaniem się przedsiębiorcy ze zobowiązań ww. Umowy.

W dniu [...] kwietnia 2007 r. ,w powołaniu na art. 146 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji (Dz. U. Nr 41, poz. 363 z późn. zm.) i art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. Nr 227, poz.1658) Minister Gospodarki wydał decyzję Nr [...], określającą przypadającą do zwrotu kwotę udzielonego wsparcia w wysokości [...] zł wraz z odsetkami naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia 29 marca 2004 r., tj. od dnia przekazania wsparcia, w związku z niewywiązaniem się przedsiębiorcy z następujących zobowiązań:

1) postanowień § 5 ust. 2 pkt l Umowy w zakresie utworzenia wymaganych umową 85 nowych miejsc pracy z równoczesnym ich utrzymaniem przez co najmniej 5 lat od daty otrzymania wsparcia.

2) postanowień § 5 ust. 2 pkt 3 ww. Umowy w zakresie kooperacji z co najmniej trzema przedsiębiorcami działającymi na terenie kraju przez okres co najmniej 5 lat po uruchomieniu przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w wyniku inwestycji.

3) postanowień § 5 ust. 2 pkt 4 ww. Umowy w zakresie zastosowania technologii innowacyjnej wytwarzania wyrobów.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2007 r. przedsiębiorca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. zarzucając przede wszystkim brak właściwości organu administracji do wydania decyzji w sprawie wynikającej z zawartej przez strony umowy cywilnoprawnej.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., wydaną na podstawie przepisów art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa, utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] kwietnia 2007 r. i podtrzymał stanowisko w niej zawarte. W uzasadnieniu, odnosząc się do zarzutu, iż decyzja wydana została w postępowaniu administracyjnym, kiedy w rzeczywistości sprawa powinna być prowadzona przed sądem cywilnym Minister Gospodarki zanalizował przepisy obowiązujące w dniu udzielenia wsparcia, jak i przepisy obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że zgodnie z § 9 Umowy w przypadku niewywiązania się ze zobowiązań inwestycyjnych wynikających z ustawy oraz z Umowy, przedsiębiorca zobowiązany jest do zwrotu przekazanego wsparcia, zgodnie z art. 35 ustawy, o której mowa w § 3 ust. 6 wraz z odsetkami w wysokości określonej dla zaległości podatkowych. W Umowie nie ma ust. 6 w § 3, który to paragraf kończy się na ustępie 5 i dalszym ciągu ten sam paragraf stanowi, że odsetki od kwoty wsparcia naliczane są od dnia przekazania wsparcia finansowego, zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 15, poz. 148 z póżn. zm.). Zgodnie z art, 93 ust. 2 ww. ustawy wykorzystanie dotacji następuje, w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania na które dotacja była udzielona albo w przypadku gdy przepisy odrębne stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach. Stosownie do art. 93a. ust. l tej ustawy w przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w art. 93 ust. l, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzieli dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. Kompetencje organu podatkowego określone w dziale III ustawy - ordynacja podatkowa wykonuje organ, o którym mowa w ust. l. Organ wskazał, że w świetle przywołanych postanowień Umowy, gdyby nawet przyjąć przy założeniu najlepszej woli, że stronom chodziło o §5 i że mamy do czynienia z oczywistym błędem w Umowie, to i tak Ustawa z dnia 27 lipca 2003 r, o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz. U. Nr 141, poz. 1177 z późn. zm.) mówi również o zwrocie przekazanego wsparcia w formie decyzji, a skoro Umowa tego nie rozstrzyga, choćby ze względu na brak ust. 6 w § 3, to trudno jednoznacznie przesądzić o formie postępowania w sprawie zwrotu kwoty dofinansowania. W ocenie organu przyjęta w Umowie procedura (patrz § 9 Umowy) z elementami stosunku cywilnoprawnego i postępowanie administracyjne dla odsetek jest trudna do zrealizowania i niewątpliwie rozwiązaniem logicznym i mającym uzasadnienie w świetle przytoczonych faktów i przepisów jak i Umowy byłoby wydanie decyzji administracyjnej dla całości sprawy lub prowadzenie postępowania jak ze stosunku cywilnoprawnego, ze wszystkimi jego konsekwencjami, również w zakresie właściwości rzeczowej Sądu. Również orzecznictwo Sądów administracyjnych w podobnych sprawach jest różne. Orzeczenia Sadów Wojewódzkich jak i NSA uwzględniają zarówno argumentację skarżącego, jak i Ministerstwa Gospodarki. Odnosząc się do zarzutu, że błędnie określono kwotę zwrotu wsparcia Minister podkreśli że, iż niewywiązywanie się przedsiębiorcy z postanowień umownych stwierdzone zostało na podstawie sprawozdania z realizacji inwestycji za 2005 r. i ww. okoliczność nie może wpływać na określenie kwoty zwrotu wsparcia. Zgodnie bowiem z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104, z późn. zm.) zwrotowi podlegają dotacje wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem. W omawianej sprawie stwierdzić dotacja nie została wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem, gdyż celem udzielonego wsparcia było doprowadzenie do zrealizowania wszystkich zobowiązań Umowy, w tym do zapewnienia ciągłości rezultatów gospodarczo-społecznych inwestycji przez nieprzerwany okres 5 lat od daty zakończenia inwestycji. W związku z powyższym uznać należy iż dotacja wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem .

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję A. Sp. z o.o. w G. W. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji w związku z art. 55 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju , art. 144 i 145 ustawy z dnia 30 czerwca 2006 r. o finansach publicznych oraz naruszenie prawa procesowego, a w szczególności art. 6, 7, 75 i 77 § 1 kpa i wniosła o uchylenie ww. decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła, że przy wydaniu zaskarżonych decyzji :

- zastosowano niewłaściwy tryb postępowania- zastosowano tryb administracyjny zamiast cywilnego;

- nie określono jakie przepisy uznano za obowiązujące dla wydania decyzji, które uznano za "dotychczas obowiązujące", co ma znaczenie dla ustalenia podstawy i i procedury określenia kwoty zwrotu,

- błędnie określono kwotę zwrotu,

- nie podano istotnych elementów oceny prawnej z przywołaniem przepisów, w szczególności ustawy prawo finansów publicznych,

- błędnie przeprowadzono postępowanie dowodowe i wyjaśniające ( brak uwzględnienia okresów wykonywania umowy),

- niewłaściwie zastosowano przepisy stanowiące prawną podstawę zwrotu

Rozwijając zarzuty skargi Spółka przede wszystkim podniosła, że skarżona decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym, kiedy w rzeczywistości sprawa ta powinna być prowadzona przed sądem cywilnym. O poprawności takiego rozwiązania , w ocenie skarżącej świadczy fakt udzielenia wsparcia na podstawie umowy cywilnoprawnej, a nie decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego. Postępowanie w sprawie złożenia wniosku o wsparcie finansowe inwestycji dokonywane na podstawie ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji, rozpatrywanie tego wniosku i prace zespołu oceniającego wniosek mają rzeczywiście charakter postępowania administracyjnego, ale zawarcie samej umowy, jak też późniejsze jej wykonywanie i wynikające stąd skutki mają charakter cywilno- prywatny. Specyfika tego rozwiązania wynika z konstrukcji ustawy o finansowym wspieraniu inwestycji. Na poparcie swego stanowiska Spółka przytoczyła szereg orzeczeń sądów administracyjnych i poglądów doktryny. W ocenie skarżącej, skoro procedura dochodzenia zwrotu dofinansowania nowej inwestycji winna dokonywać się w postępowaniu cywilnym, a nie administracyjnym, w związku z czym organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia jest sąd cywilny a nie Minister Gospodarki, to skarżoną decyzję należy uznać za wydaną bez podstawy prawnej i z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, co jest przesłanką bezwzględną do uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako ".p.p.s.a."), lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenia prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Ponadto, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, o czym stanowi art. 135 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa, w szczególności, gdy decyzja wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości ( art. 156 § 1 ust. 1 kpa), albo wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (156 § 1 ust. 2 kpa ).

Kontroli sądowej podlega decyzja Ministra Gospodarki wydana w sprawie zwrotu przez przedsiębiorcę – A. Sp. z o.o. w G. W., kwoty udzielonego wsparcia finansowego udzielonego na podstawie Umowy z dnia [...] lutego 2004 r. z Ministrem Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej.

Trafne są zarzuty skargi, że zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2007 r. i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] kwietnia 2007r. zostały wydane przez Ministra Gospodarki z naruszeniem przepisów o właściwości, co skutkuje nieważnością tych decyzji.

Bezsporne jest, że podstawą udzielenia przedsiębiorcy - Spółce z o.o. A. w G. W. - wsparcia finansowego była cywilnoprawna umowa z dnia [...] lutego 2004 r Nr [...] o udzieleniu wsparcia finansowego nowej inwestycji zawarta z ministrem właściwym ds. gospodarki.

Umowa ta została zawarta na podstawie art. 12 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji ( Dz. U. Nr 41, poz. 363 ze zm.) zgodnie z którym podstawą udzielenia wsparcia finansowego jest umowa zawarta przez ministra właściwego do spraw gospodarki z przedsiębiorcą, która określa zobowiązania przedsiębiorcy, wielkość i przeznaczenie wsparcia finansowego oraz zasady rozliczania wsparcia i przyczyny ewentualnego zwrotu udzielonego wsparcia.

W § 2 Umowy Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej udzielił przedsiębiorcy wsparcia finansowego z przeznaczeniem na realizację nowej inwestycji w kwocie [...] zł na utworzenie 85 nowych miejsc pracy w związku z realizacją nowej inwestycji pod nazwą "Budowa i wyposażenie Centrum Zarządzania, Logistyki i Dystrybucji A." oraz Gminie Miasta G. W. na dofinansowanie nowej inwestycji pod nazwą "Budowa instalacji gazowej i przyłącza gazowego na terenie nowej inwestycji przedsiębiorcy" bezpośrednio związanej z inwestycją przedsiębiorcy w kwocie [...] zł.

W § 3 ust. 5 umowy przedsiębiorca zobowiązał się do wykorzystania wsparcia zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców ( Dz.U. Nr 141, poz. 1177 ze zm. ).

Zgodnie z treścią § 5 ust. l ww. Umowy przedsiębiorca miał obowiązek zakończyć inwestycję do dnia [...] lutego 2004 r. W tym terminie przedsiębiorca powinien zrealizować zakres rzeczowo-finansowy inwestycji zgodnie z harmonogramem przedstawionym we wniosku o udzielenie przedsiębiorcy wsparcia finansowego nowej inwestycji, stanowiącym załącznik nr 2 do Umowy. W § 5 ust. 2 ww. Umowy przedsiębiorca zobowiązał się do spełnienia łącznie następujących warunków podanych we wniosku o udzielenie wsparcia: utworzenia 85 nowych miejsc pracy z równoczesnym ich utrzymaniem przez co najmniej 5 lat od daty otrzymania wsparcia; osiągnięcia 20 % efektywności ekonomicznej inwestycji; kooperacji z co najmniej trzema przedsiębiorcami działającymi na terenie kraju przez okres co najmniej 5 lat po uruchomieniu przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w wyniku inwestycji, zastosowania technologii innowacyjnej wytwarzania wyrobów; utrzymania wielkości emisji z instalacji lub urządzeń nie wyższej niż 50 % wielkości dopuszczalnej emisji określonej na podstawie stosownych przepisów.

W § 9 umowy ustalono, że w przypadku nie wywiązania się z zobowiązań inwestycyjnych wynikających z ustawy i niniejszej umowy, przedsiębiorca obowiązany jest do zwrotu przekazanego wsparcia, zgodnie z art. 35 ustawy, o której mowa w § 3 ust. 6 umowy. Postanowienia § 9 umowy odpowiadały obowiązującemu w dacie zawarcia umowy przepisowi art. 15 ust.2 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji .W § 3 umowy nie ma wprawdzie ust. 6, natomiast w § 3 ust. 5 powołano ustawę z dnia 27 lipca 2002 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców ( Dz.U. Nr 141, poz. 1177 ze zm. ). Art. 35 ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. określał tryb zwrotu wsparcia wskazując, że "Jeżeli umowa, na podstawie której udzielono pomocy, została zawarta w oparciu o nieprawdziwe dane przekazane przez przedsiębiorcę korzystającego z pomocy lub w przypadku stwierdzenia, że udzielona pomoc została wykorzystana bądź jest wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem, organ udzielający pomocy, z urzędu lub na wniosek organu nadzorującego, występuje do sądu o zwrot kwoty stanowiącej równowartość pomocy."( art. 35 ust. 4), "Z dniem uprawomocnienia się orzeczenia sądu nakazującego zwrot kwoty stanowiącej równowartość pomocy powstaje obowiązek zwrotu tej kwoty wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia udzielenia pomocy, z zastrzeżeniem art. 38."( art. 35 ust. 5).

W § 10 ust.2 umowy ustalono, ze w sprawach nie uregulowanych umową mają zastosowanie przepisy ustawy o finansach publicznych oraz kodeksu cywilnego.

W § 11 wskazano, że sądem właściwym jest sąd miejscowo właściwy dla siedziby ministra.

W badanej sprawie procedura dochodzenia przez Ministra Gospodarki zwrotu dofinansowania nowej inwestycji (wsparcia ) została więc określona w sposób precyzyjny w zawartej przez strony umowie z dnia [...] lutego 2004 r. i Minister Gospodarki winien zachować tryb określony w § 9 i 11 umowy .

Ustawa z dnia 20 marca 2002 r. o finansowym wspieraniu inwestycji utraciła wprawdzie moc z dniem 26 grudnia 2006 r. jednakże na mocy art. 55 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz.U. nr 227, poz. 1058) do spraw wszczętych i niezakończonych na podstawie tej ustawy, w tym do umów i postępowań sądowych, stosuje się przepisy dotychczasowe, a więc powołane w umowie stron.

Z przedstawionych powyżej przepisów wynika, że Minister właściwy do spraw gospodarki gospodaruje środkami publicznymi w formach cywilnoprawnych. Umowa cywilnoprawna jest aktem indywidualnym. Przez jej zawarcie następuje konkretyzacja (wybór) kontrahenta oraz określenie praw i obowiązków stron. Wskazanie na umowę jako podstawę udzielenia pomocy, zawiera zarazem odwołanie się do trybu dochodzenia złożenia takiego zgodnego oświadczenia woli stron, jak również trybu rozstrzygania sporów wynikłych na tle wykonania zawartej umowy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że jeżeli

podstawą udzielenia wsparcia finansowego jest umowa cywilnoprawna, to taki też

charakter mają czynności związane z jej zawarciem, wykonaniem czy też rozwiązaniem (por. sygn. akt II GSK 70/05, sygn. akt II GSK 199/07).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że

zaskarżona decyzja Ministra Gospodarki z dnia [...] czerwca 2007 r. i poprzedzająca ją decyzja tego organu z dnia [...] kwietnia 2007r. w sprawie zwrotu przez przedsiębiorcę udzielonego na podstawie Umowy z dnia [...] lutego 2004r. wsparcia finansowego - zostały wydane z naruszeniem przepisów o właściwości ( art. 156 § 1 ust. 1 kpa), gdyż procedura dochodzenia zwrotu dofinansowania nowej inwestycji winna dokonywać się w postępowaniu cywilnym, a nie administracyjnym, w związku z czym organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia jest sąd cywilny, a nie Minister Gospodarki.

Zawarcie umowy z przedsiębiorcą i wszelkie spory dotyczące umowy jak również procedura dochodzenia zwrotu dofinansowania nowej inwestycji udzielonego na podstawie umowy nie podlegają kompetencji sądów administracyjnych, podlegają natomiast ochronie w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym.

Z powyższych względów Sąd , orzekając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 ust. 1 kpa i art. 134 § 2 p.p.s.a. stwierdził nieważność ww decyzji i orzekł jak w pkt. 1 wyroku.

W tej sytuacji ustosunkowanie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skargi A. Spółki z o.o. w G. W. uznać należało ze zbędne.

Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje uzasadnienie w przepisie art. 200 p.p.s.a.