Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 476/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 240 par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 10 ust. 2, art. 20 ust. 4, art. 65 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 5 ust. 1, art. 19 ust. 7 , 8,9, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 13, ust. 15,
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca),, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent stażysta Radosław Kot, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania A od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [....] Nr [...] z dnia [...] określającej kwotę podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług należnych z tytułu importu 17.662 litrów mieszaniny węglowodorów aromatycznych objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego na podstawie zgłoszenia tranzytowego z dnia 25 maja 2004 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej podawał, że w dniu 25 maja 2004 r. w Oddziale Celnym w [...], na wniosek głównego zobowiązanego [....], Niemcy, objęto procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego wg. dokumentu [...] z dnia 25 maja 2004 r. towar w postaci mieszaniny węglowodorów aromatycznych.

Zgodnie z zapisami dokonanymi przez organ celny w w/w dokumencie, przedmiotowy towar powinien zostać przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia [....] w Holandii w terminie do dnia 1 czerwca 2004 r.

Importerem towaru z Białorusi była firma "B" spółka z o.o.,[...].

Odbiorcą towaru miała być firma C , Holandia.

Przedmiotowy towar był przewożony autocysterną firmy "D" sp. jawna K. G.-N., Z. L., [...].

W związku z tym, iż towar objęty procedurą tranzytu oraz dotyczące go dokumenty nie zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, Naczelnik Urzędu Celnego po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją Nr [...] z dnia [...] z urzędu stwierdził powstanie długu celnego w dniu 27 maja 2004 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci 17.662 litrów (13.580 kg) mieszaniny węglowodorów aromatycznych, objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego na podstawie zgłoszenia tranzytowego T1 MRN [...] z dnia 25 maja 2004 r.; zaklasyfikował towar do kodu TARIC 2707 50 90 00; ustalił wartość celną towaru na kwotę 22.546 zł; określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 0,00 zł, należnego z tytułu usunięcia w/w towaru spod dozoru celnego.

Przedmiotową decyzję Naczelnik Urzędu Celnego skierował do następujących dłużników solidarnych A; T. P., K. G. – N., E. M., A. K.; "D" K. G. – N., Z. L. spółka jawna.

Następnie postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu wobec w/w osób postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwot podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, należnych z tytułu importu towaru w postaci 17.662 litrów (13.580,00 kg) mieszaniny węglowodorów aromatycznych, objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, a decyzją z dnia [...] określił kwotę podatku akcyzowego w wysokości 32.145 zł oraz podatku od towarów i usług w wysokości 12.032 zł należnych z tytułu importu w/w towaru.

Firma A z Niemiec, reprezentowana przez pełnomocników odwołała się od przedmiotowej decyzji wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisu art. 221 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC), poprzez wydanie decyzji powiadamiającej o wysokości długu celnego, podczas gdy wydanie takiej decyzji jest niemożliwe, ze względu na upływ terminu przedawnienia przewidzianego w/w przepisem; 2) naruszenie przepisu art. 221 ust. 4 w zw. z art. 221 ust. 3 WKC poprzez przyjęcie, że wszczęcie w sprawie postępowania karnego wystarcza do zastosowania w/w przepisu, podczas gdy dla jego zastosowania konieczne jest także wystąpienie związku popełnionego czynu zabronionego z zaistniałą niemożnością obliczenia wysokości długu celnego oraz poprzez przyjęcie, że popełnienie czynu zabronionego przez jakiegokolwiek z dłużników, upoważnia do zastosowania przepisu art. 221 ust. 4 WKC do wszystkich dłużników, podczas gdy przepis ten winien znaleźć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do tego z dłużników, który popełnił czyn zabroniony; 3) naruszenie przepisu art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC, poprzez nieuznanie za dłużników B sp. z o.o. i C; 4) naruszenie przepisu art. 133 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r. oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. w zw. z art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC, poprzez nieuznanie za dłużników B sp. z o.o. i C.

Dyrektor Izby Celnej rozpatrując sprawę i odnosząc się do zarzutów odwołania w pierwszej kolejności wskazał, iż celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy, co wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania.

Uzasadniał, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym opodatkowaniu akcyzą podlegają eksport i import wyrobów akcyzowych. W imporcie wyrobów akcyzowych obowiązek podatkowy powstaje z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego (art. 7 ust. 2 pkt 1 w/w ustawy). W myśl zaś, art. 5 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów. Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego powstaje obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Zgodnie z art. 203 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego.

W niniejszej sprawie obowiązek podatkowy w akcyzie oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru powstał więc w dniu 27 maja 2004 r.

Dyrektor Izby Celnej podnosił, że zgodnie z 20 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, kwotę akcyzy należnej z tytułu importu wyrobów akcyzowych oraz kwotę podatku VAT należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji.

Podstawą opodatkowania zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, w imporcie towarów w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w kwocie na jednostkę wyrobu jest ilość wyrobów akcyzowych. Zgodnie z art. 13 ust. 3 w/w ustawy organem podatkowym w zakresie akcyzy jest naczelnik urzędu celnego właściwy na podstawie przepisów prawa celnego do wymiaru należności celnych. Zgodnie z art. 65 ust. 1 w/w ustawy (w brzmieniu na dzień powstania obowiązku podatkowego) stawka akcyzy na paliwa silnikowe i oleje opałowe wynosi 2.000 zł od 1.000 litrów gotowego wyrobu.

Zgodnie natomiast § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87 z 2004r., poz. 825 ze zm.) stawka akcyzy dla towaru importowanego w przedmiotowej sprawie, określona w art. 65 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym została obniżona do wysokości określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia i w dniu 27 maja 2006 r. wynosiła 1.820 zł od 1.000 litrów.

Dyrektor Izby Celnej wskazując na treść art. 29 ust. 13 i 15 ustawy o podatku od towarów i usług argumentował, że podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy oraz, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 1 w/w ustawy, stawka podatku od towarów i usług dla w/w towaru wynosi 22 %.

Organ odwoławczy wyjaśniał w związku z tym, że decyzja organu pierwszej instancji dotycząca postępowania podatkowego została wydana na podstawie stanu faktycznego, ustalonego w toczącym się postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...]. W przedmiotowej decyzji organ celny stwierdził powstanie długu celnego w kwocie 0,00 zł w dniu 27 maja 2004 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci 17.662 litrów (13.580 kg) mieszaniny węglowodorów aromatycznych, objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego na podstawie zgłoszenia tranzytowego z dnia 25 maja 2004 r., zaklasyfikował towar do kodu TARIC 2707 50 90 00 oraz ustalił wartość celną towaru.

Dlatego też postawione w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 221 ust 3 i 4, art. 203 ust. 3 tiret 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego są bezzasadne, bowiem dotyczą postępowania celnego.

Dyrektor Izby Celnej uzasadniał, iż w tym stanie faktycznym i prawnym sprawy, skoro organ celny dokonał określenia wartości celnej i kwoty długu celnego przedmiotowego towaru, to w myśl przepisów podatkowych organ podatkowy miał obowiązek określić podatek akcyzowy oraz podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości, co też uczynił Naczelnik Urzędu Celnego w [...] w decyzji z dnia [...].

Dyrektor Izby Celnej argumentował, iż organ podatkowy jest związany rozstrzygnięciem, jakie zapadło w przedmiocie wartości celnej, która jest elementem podstawy opodatkowania, a powyższe stanowisko zostało potwierdzone w orzecznictwie (wyrok NSA w sprawie sygn. akt I FSK 1005/07).

W kontekście zarzutu przedawnienia organ odwoławczy uzasadniał, że zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zgodnie zaś z § 6 pkt 1 w/w przepisu, bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Termin przedawnienia biegnie dalej od dnia następującego po dniu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe (art. 70 § 7 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

W tym też kontekście Dyrektor Izby Celnej podnosił, że z informacji Prokuratury Okręgowej w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] zawartej w piśmie z dnia 20 grudnia 2006 r. wynika, że nadzoruje ona śledztwo w sprawie doprowadzenia E sp. z o.o. z siedzibą w [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wszczęte postanowieniem z dnia [...]. W efekcie prowadzonego śledztwa A. W., E. M., A. K. oraz K. G. – N. przedstawiono między innymi zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 54 § 1, art. 86 § 1 i 2 oraz art. 90 § 1 i 2 k.k.s., polegające na usunięciu spod dozoru celnego towaru objętego wewnątrzwspólnotową procedurą tranzytu na podstawie13 dokumentów MRN (w tym dotyczącego niniejszej sprawy tj. dokumentu z dnia 25 maja 2004 r.) unikając w ten sposób uiszczenia należności celno - podatkowych na rzecz Skarbu Państwa. Z uwagi na powyższe, bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych uległ więc zawieszeniu do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania.

Odnosząc się do twierdzenia strony, iż wydłużony termin przedawnienia dotyczy wyłącznie pozostałych poza nią adresatów decyzji, którym postawiono zarzuty karne, wyjaśniał, że zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej jedno zdarzenie powoduje powstanie jednego zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie to ulega przedawnieniu z upływem określonego dla niego terminu. Nie ma więc możliwości różnicowania terminów przedawnienia gdy za zobowiązanie odpowiada kilku dłużników.

Dyrektor Izby Celnej odpierając zarzut dotyczący nieuznania za dłużników spółki B i C wyjaśniał, że w myśl art. 11 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, podatnikami akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług podatnikiem są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Zaskarżona decyzja jest decyzją podatkową, wydaną na podstawie stanu faktycznego, ustalonego postępowaniem zakończonym ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] Strona nie wnosząc od niej odwołania zaakceptowała ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu celnym, w tym również ustaloną wartość celną towaru, powstanie długu celnego i ustalenie kręgu dłużników solidarnych w sprawie celnej. Zgodnie z w/w przepisami podatkowymi dłużnicy długu celnego stają się podatnikami podatków z tytułu importu towaru. W tym stanie rzeczy zarzut strony nie może zasługiwać na uwzględnienie.

Konkludując Dyrektor Izby Celnej wskazywał, że organ ma pełną swobodę w kształtowaniu zakresu postępowania wyjaśniającego mając jednakże na względzie, że zebrany materiał ma doprowadzić do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, ustala stan faktyczny według własnego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia i dopóki organ nie przekroczy granic swobodnej oceny dowodów, nie można w tę ocenę ingerować.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej pełnomocnik A, podtrzymał zarzuty odwołania odnośnie naruszenia: 1) art. 221 ust. 3, art. 221 ust. 4 w zw. z art. 221 ust. 3 WKC, poprzez wydanie decyzji powiadamiającej o wysokości długu celnego, podczas gdy wydanie takiej decyzji jest niemożliwe, ze względu na upływ terminu przedawnienia, przyjęcie, że wszczęcie w sprawie postępowania karnego wystarcza dla zastosowania w/w przepisu, podczas gdy dla jego zastosowania konieczne jest także wystąpienie związku popełnionego czynu zabronionego z zaistniałą niemożnością obliczenia wysokości długu celnego, przyjęcie, że popełnienie czynu zabronionego przez jakiegokolwiek z dłużników, upoważnia do zastosowania przepisu art. 221 ust. 4 WKC do wszystkich dłużników, podczas gdy przepis ten winien znaleźć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do tego z dłużników, który popełnił czyn zabroniony; 2) art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC, poprzez nieuznanie za dłużników B sp. z o.o. i C.; 3) art. 133 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług w zw. z art. 203 ust. 3 tiret 2 WKC, poprzez nieuznanie za strony postępowania podatkowego B sp. z o.o., C podczas gdy podmioty te winne zostać uznane za dłużników, a tym samym błędne określenie stron postępowania; 3) art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji po wygaśnięciu zobowiązań podatkowych wskutek przedawnienia; 4) art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że wszczęcie postępowania karnego skutkuje zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, pomimo że postępowanie karne wszczęte zostało w sprawie zdarzeń takich samych, ale innych niż te, których dotyczy postępowanie podatkowe i uznanie, że w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, pomimo że postępowanie karne dotyczy czynności usunięcia towaru spod dozoru, ale nie wiąże się z "niewykonaniem zobowiązania", albowiem co do wykonania zobowiązania (zapłaty podatku) nie sposób stwierdzić, że istnieje podejrzenie popełnienia przestępstwa.

Pełnomocnik strony wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony skarżącej argumentował, że jak stwierdza skarżona decyzja, dług celny powstał w 2004 r., okres przedawnienia zatem upłynął i nie można się domagać od dłużnika zapłaty długu celnego. Teza, jakoby w sprawie obowiązywał 5 -letni okres przedawnienia jest niesłuszna i sprzeczna z postanowieniami WKC. Wskazywał, że wykładni artykułu 221 ust. 4 WKC należy dokonać z uwzględnieniem jego pierwotnego brzmienia w języku angielskim i uzasadniał, że dla zastosowania "wydłużonego" terminu przedawnienia konieczne jest zatem, aby zaistniała niemożność ustalenia przez organy celne, wskutek popełnionego czynu zabronionego, wysokości długu celnego. W przedmiotowej sprawie zaś fakt ewentualnego popełnienia czynu zabronionego nie ma dla ustalenia wysokości długu celnego jakiegokolwiek znaczenia. W szczególności okoliczność, czy powstanie długu nastąpiło wskutek nielegalnego usunięcia spod dozoru celnego, czy też wskutek innych działań (niekaralnych) prowadzących do niezamknięcia procedury tranzytu, nie ma znaczenia wobec faktu, że dług celny powstał. Procedura tranzytu nie została zamknięta. Przyczyna niezamknięcia procedury jest zaś nieistotna dla określenia kwoty należności, zależnej wyłącznie od wartości towaru, stawki, wysokości odsetek za zwłokę i ilości dni zwłoki.

Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej wobec A nie może zostać ograniczona ochrona terminem przedawnienia z tego powodu, że osoby trzecie, na które nie miała ona jakiegokolwiek wpływu, których nieuczciwym działaniom nie mogła w żaden sposób zapobiec, dopuściły się popełnienia przestępstwa.

Wydłużony termin przedawnienia powinien więc dotyczyć wyłącznie pozostałych adresatów decyzji, którym - jak wynika z uzasadnienia - postawiono zarzuty karne.

Pełnomocnik strony uzasadniał również, iż niewątpliwie dłużnikiem w sprawie są także B sp. z o.o. oraz C Podmioty były związane stosunkami umownymi ze spółką jawną "D" i to na ich zlecenie spółka jawna dokonywała transportu towarów. Wespół zatem ze spółką jawną oraz jej wspólniczką – K. G. – N. - należą do kręgu dłużników. Podmioty te uczestniczyły w usunięciu towarów spod dozoru celnego, a już z pewnością miały o nim wiedzę.

Pełnomocnik strony podważał również stanowisko, że zastosowanie w sprawie znajduje przepis art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadniał, że co prawda przeciwko stronom postępowania toczyło się w istocie postępowanie karne, jednakże z treści wydanych decyzji w żaden sposób nie można ustalić, czy zakresem tego postępowania były objęte zdarzenia, jakich dotyczy niniejsze postępowanie podatkowe. Jeżeli więc postępowaniem karnym nie były objęte usunięcia spod dozoru celnego tam, gdzie głównym zobowiązanym była A, postępowania karne nie skutkują zawieszeniem biegu przedawnienia w niniejszej sprawie.

W kontekście naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej argumentował również, że wykonanie zobowiązania podatkowego w sprawie jest równoznaczne z zapłatą podatku VAT oraz podatku akcyzowego, a na chwilę obecną żaden z dłużników nie popełnił jakiegokolwiek czynu karalnego, który wiązałby się z niewykonaniem zobowiązania. Podejrzenie popełnienia przestępstwa związane jest tylko i wyłącznie z faktem usunięcia towarów spod dozoru celnego, ale już nie ma żadnego związku z okolicznością będącą konsekwencją tego usunięcia, tj. niewykonaniem powstałego zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że została ona wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, istota sporu prawnego w sprawie zdeterminowanego jej okolicznościami faktycznymi, odnosi się do kwestii oceny zasadności określenia A zobowiązania w podatku akcyzowym oraz podatku od towarów i usług należnych z tytułu importu towaru w postaci mieszaniny węglowodorów aromatycznych objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego na podstawie zgłoszenia tranzytowego z dnia 25 maja 2004 r.

W kontekście osi sporu w sprawie, wskazać na wstępie należy, że z ustalonego przez organy podatkowe niespornego stanu faktycznego sprawy wynika, że: 1) w dniu 25 maja 2004 r. w Oddziale Celnym w [...], na wniosek głównego zobowiązanego A, Niemcy (tj. na wniosek S. L. upoważnionego przedstawiciela głównego zobowiązanego), objęto procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego wg. dokumentu T1 MRN [...] z dnia 25 maja 2004 r. towar w postaci mieszaniny węglowodorów aromatycznych; przedmiotowy towar powinien zostać przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia [...] w Holandii w terminie do dnia 1 czerwca 2004 r., a importerem towaru z Białorusi była firma "B" spółka z o.o., [...]; 2) powyższe nastąpiło na podstawie gwarancji generalnej złożonej w [...], dowodem złożenia której było poświadczenie gwarancji generalnej TC31 nr [...] z 28 kwietnia 2008 r.; 2) odbiorcą towaru miała być firma C, Holandi; 3) przedmiotowy towar był przewożony autocysterną firmy "D" sp. jawna K. G.-N., Z. L., [...]; 4) w związku z tym, iż towar objęty procedurą tranzytu oraz dotyczące go dokumenty nie zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, Naczelnik Urzędu Celnego po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją z dnia [...] adresowaną do dłużników solidarnych: [...], A. W., K. G. - N, E. M., A. K., "D" K. G. – N., Z. L. spółka jawna, z urzędu: - stwierdził powstanie długu celnego w dniu 27 maja 2004 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci 17.662 litrów (13.580 kg) mieszaniny węglowodorów aromatycznych, objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego na podstawie zgłoszenia tranzytowego T1 MRN [....] z dnia 25 maja 2004 r.; - zaklasyfikował towar do kodu TARIC 2707 50 90 00; - ustalił wartość celną towaru na kwotę 22.548 zł; - określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 0,00 zł, należnego z tytułu usunięcia w/w towaru spod dozoru celnego; 5) decyzja ta, w związku z niewniesieniem od niej odwołania, stała się decyzją ostateczną; 6) jednocześnie w toku prowadzonego postępowania celnego ustalono (informacja Prokuratury Okręgowej w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] z dnia 20 grudnia 2006 r., z której wynika, że: nadzoruje ona, wszczęte postanowieniem z dnia 10 grudnia 2004 r., śledztwo w sprawie doprowadzenia E Sp. z o.o. z siedzibą w [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem; w prowadzonym śledztwie A. W., E. M., A. K. oraz K. G.-N przedstawiono między innymi zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 54 § 1, art. 86 § 1 i 2 oraz art. 90 § 1 i 2 k.k.s., polegające na usunięciu spod dozoru celnego towaru objętego wewnątrzwspólnotową procedurą tranzytu na podstawie 13 dokumentów MRN (w tym dokumentu z dnia 25 maja 2004 r.) unikając w ten sposób uiszczenia należności celno - podatkowych na rzecz Skarbu Państwa; 7) następnie, postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego w [...] wszczął z urzędu wobec adresatów decyzji z dnia [...] postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwot podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług, należnych z tytułu importu towaru w postaci 17.662 litrów (13.580 kg) mieszaniny węglowodorów aromatycznych, objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, a decyzją z dnia [...] określił kwotę podatku akcyzowego w wysokości 32.145 zł oraz podatku od towarów i usług w wysokości 12.032 zł należnych z tytułu importu w/w towaru.

Według Sądu, analiza akt sprawy i przebiegu postępowania w sprawie, w konfrontacji z zarzutami skargi o naruszeniu przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, których konstrukcja uzasadnia wniosek, że kierowane są one wobec faktycznej podstawy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, nie daje podstaw, aby uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja organu pierwszej instancji nie są zgodne z prawem.

Na wstępie podkreślić należy, że zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie, zgodnie z przepisem art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zdeterminowany jest granicami tej sprawy. Wyznaczone są one treścią poddanego kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcia zapadłego w konkretnej sprawie podatkowej.

Z analizy akt sprawy ponad wszelką wątpliwość wynika, iż organy podatkowe w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Brak jest więc podstaw, aby postępowanie organów podatkowych kwalifikować jako nierzetelne. Przeciwnie, dowodzi ono tego, iż zmierzały one, podejmując w tej mierze również stosowne czynności z urzędu, do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Ocena stopnia zaangażowania organów w dążeniu do ustalenia i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności stanu sprawy prowadzi do wniosku, iż postępowanie w sprawie prowadzone było z zachowaniem standardu określonego przepisami Ordynacji podatkowej. Analiza akt sprawy, zwłaszcza zaś analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, w szczególności w zakresie odnoszącym się do wskazania faktycznych podstaw rozstrzygnięcia, prowadzi do wniosku, iż postępowanie w sprawie prowadzone było w sposób uwzględniający, wynikającą z przepisu art. 180 § 1 w związku z art. 181 Ordynacji podatkowej, zasadę (koncepcję) otwartości postępowania dowodowego, jak również zasadę równej mocy środków dowodowych - istota rzeczy wyraża się przy tym w tym, iż jak wynika z przywołanego przepisu, dowód musi być istotny, w sensie przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy. Z analizy akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy podatkowe ustalenia faktyczne w sprawie poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Z analizy akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy podatkowe ustalenia faktyczne w sprawie poczyniły na podstawie wszystkich dowodów istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Według Sądu, ustalenia te, poczynione w konkretnej sprawie podatkowej uznać należy za prawidłowe, zupełne i kompletne. W tym też kontekście podkreślić należy, że jakkolwiek faktem jest, że organy podatkowe są zobowiązane, zgodnie z art. 122 i 187 §1 Ordynacji podatkowej, zebrać cały materiał dowodowy, to jednak jego gromadzenie nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń, a jedynie tych, które są przedmiotem postępowania dowodowego, które winno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli powinno obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (wyrok NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FSK 391/05), co też w sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, uczyniono.

Również z perspektywy zasady swobodnej oceny dowodów, brak jest jakichkolwiek podstaw, aby podważać prawidłowość wniosków formułowanych przez organy podatkowe odnośnie prawnopodatkowych konsekwencji stwierdzonych faktów. Z ustanowionej w przepisie art. 191 Ordynacji podatkowej zasady swobodnej oceny dowodów wynika, iż na jej gruncie ustawodawca sformułował adresowaną do organów podatkowych dyrektywę, zgodnie z którą, według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, oceniają one wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Konsekwencją tak rozumianej zasady swobodnej oceny dowodów jest to, ze rozpatrzeniu podlegają więc nie tyle poszczególne dowody odrębnie, co wszystkie dowody we wzajemnej ich korespondencji, co uzasadnia twierdzenie, że w tym względzie, jako istotny jawi się również tzw. punkt widzenia.

W kontekście oceny zasadności przedmiotowego zarzutu skargi, podnieść należy, iż zadaniem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu podatkowym oceniony został przez organy podatkowe zgodnie z przepisami tego postępowania. Innymi słowy sąd obowiązany jest zbadać, czy swobodna ocena dowodów przez organy podatkowe nie została przekroczona i nie nabrała przymiotu dowolności.

Wbrew zarzutom skargi, stwierdzić należy, że dokonując oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, organy podatkowe nie przekroczyły jej granic. Jak wyżej już wskazano, przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący, a uzyskane dowody poddane następnie zostały wnikliwej i poprawnej ocenie. O zasadności tego stanowiska przekonuje analiza argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W warstwie faktycznej odnosi się ona do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza zaś do dowodów istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy. Argumentacja ta uwzględnia wskazaną wyżej dyrektywę postępowania, co koresponduje również z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Podkreślenia również wymaga, że zarzut naruszenia przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej nie może się sprowadzać jedynie do gołosłownego twierdzenia o przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów. Strona powinna wskazać, na czym polegało przekroczenie tych granic, a to oznacza, że w skardze należało określić, na czym polegał błąd w regułach logicznego rozumowaniu organów podatkowych, czy też wykazać sprzeczność rozumowania z zasadami doświadczenia życiowego, jak i wskazać na konkretne dowody, które zostały pominięte przez organ (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2007 r., sygn. I FSK 558/06). Ponadto, rezultat oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie nie może być kwalifikowany jako naruszenie przepisów prawa, w sytuacji, gdy strona ocenę tę uznaje za niezgodną z jej oczekiwaniami. Z art. 191 Ordynacji podatkowej wynika, że na organie prowadzącym postępowanie ciąży obowiązek oceny na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena ta powinna być zaś odzwierciedlona w treści uzasadnienia wydawanego rozstrzygnięcia spełniającego warunki, o których stanowi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zważywszy na funkcje uzasadnienia, jako elementu decyzji (funkcja realizacji obowiązku wykazania podstawy rozstrzygnięcia; funkcja kontroli trafności decyzji; funkcja perswazyjna) powinno ono, w warstwie faktycznej zawierać wskazanie faktów uznanych przez organ za wiarygodne, tym samym dowodów, na których organ w tym zakresie się oparł oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom przymiotu wiarygodności i mocy dowodowej, w warstwie prawnej zaś umotywowaną ocenę ustalonych faktów w kontekście konkretnego, adekwatnego przepisu prawa oraz wykazanie związku między tą oceną, a treścią rozstrzygnięcia.

Według Sądu, z akt sprawy, w tym z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z uzasadnienia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, wbrew zarzutom skargi, aby organy podatkowe wskazanemu wyżej standardowi uchybiły.

W kontekście zarzutu kierowanego przeciwko podstawie faktycznej wydanego rozstrzygnięcia podkreślenia wymaga, że w sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, decyzja Dyrektora Izby Celnej, jak i poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w [...] wydane zostały w postępowaniu podatkowym w sprawie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym oraz w podatku od towarów i usług. Ich faktyczne podstawy zdeterminowane zostały ustaleniami faktycznymi postępowania celnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia 9 marca 2009 r., adresowaną do dłużników solidarnych: A , A. W., K. G. - N, E. M., A. K., "D" K. G - N, Z L spółka jawna wydaną w przedmiocie: stwierdzenia powstanie długu celnego w dniu [...] w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci 17.662 litrów (13.580 kg) mieszaniny węglowodorów aromatycznych, objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego na podstawie zgłoszenia tranzytowego T1 MRN [...] z dnia 25 maja 2004 r.; zaklasyfikowania towaru do kodu TARIC 2707 50 90 00; ustalenia wartości celnej towaru na kwotę 22.546 zł; określenia kwoty wynikającej z długu celnego w wysokości 0,00 zł, należnego z tytułu usunięcia w/w towaru spod dozoru celnego.

W związku z tym, niepodważone skutecznie w postępowaniu celnym okoliczności stanu faktycznego sprawy, istotne z punktu widzenia zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, ze swej istoty stanowiły podstawę ustaleń w sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu. Ustalenia te, w tym również ostateczne określenie wartości celnej sprowadzonego towaru, we wskazanej wyżej wysokości, miały charakter wiążący dla organów podatkowych i stanowiły punkt wyjścia ustaleń faktycznych w postępowaniu prowadzonym w sprawie określenia podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług. Podkreślić przy tym należy, że wartość celna importowanego towaru nie jest kategorią podatkową, lecz celną. Podlega ona weryfikacji i ewentualnemu określeniu na podstawie przepisów prawa celnego zawartych w rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Jej kwestionowanie i ewentualne weryfikowanie może więc nastąpić w postępowaniu celnym, nie zaś w postępowaniu podatkowym.

W związku z tym, zwłaszcza gdy zwrócić uwagę na wyżej już wskazane argumenty odnoszące do zdeterminowania faktycznej podstawy rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ustaleniami postępowania celnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] co miało podstawowe znaczenie z punktu widzenia ustaleń odnośnie istnienia konkretnego zobowiązania podatkowego oraz konkretnego, odpowiedzialnego za nie podatnika, tj. podmiotu i przedmiotu opodatkowania podatkiem akcyzowym oraz podatkiem od towarów i usług, za nietrafne uznać należy zarzuty skargi o naruszeniu wskazanych w niej przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, tj. w sprawie podatkowej, zarzuty te nie mogą skutecznie podważać zgodności z prawem zaskarżonej decyzji podatkowej, albowiem odnoszą się one do postępowania celnego i sprawy celnej, nie zaś postępowania podatkowego i sprawy podatkowej.

Zwłaszcza, gdy równocześnie podkreślić, że brak jest podstaw, aby zasadnie uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. z naruszeniem adekwatnych w stanie faktycznym sprawy przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

W tym też kontekście wskazać należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, opodatkowaniu akcyzą podlegają eksport i import wyrobów akcyzowych. Z przepisu art. 5 ust. 1 ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wynika zaś, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów.

Zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, z dniem powstania długu celnego w rozumieniu przepisów prawa celnego powstaje obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym. Zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje również z chwilą powstania długu celnego z zastrzeżeniem ust. 8 i 9. Zgodnie zaś z art. 203 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dług celny powstaje z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego. Dłużnikami zaś długu celnego, w rozumieniu ust. 3 art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego są: osoba, która usunęła towar spod dozoru celnego; osoby które uczestniczyły w tym usunięciu, i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że towar zostaje usunięty spod dozoru celnego; osoby, które nabyły lub posiadały towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar usunięty spod dozoru celnego, i odpowiednio osoba zobowiązana do wykonania obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru lub wynikających ze stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, w kontekście wskazanych wyżej okoliczności stanu sprawy, gdy skonfrontować je z przywołanymi przepisami ustawy o podatku akcyzowym oraz ustawy o podatku od towarów i usług, poza sporem jest, że obowiązek podatkowy w akcyzie oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru powstał w dniu 27 maja 2004 r.

Z przepisów art. 20 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 34 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż kwotę akcyzy należnej z tytułu importu wyrobów akcyzowych oraz kwotę podatku VAT należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji.

Podstawą opodatkowania zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, w imporcie towarów w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w kwocie na jednostkę wyrobu jest ilość wyrobów akcyzowych. Zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego, stawka akcyzy na paliwa silnikowe i oleje opałowe wynosiła 2.000 zł od 1000 litrów gotowego wyrobu. Zgodnie z przepisem § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87 z 2004r., poz. 825 ze zm.) stawka akcyzy dla towaru importowanego w przedmiotowej sprawie, określona w art. 65 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym została obniżona do wysokości określonej w załączniku nr 2 do rozporządzenia i w dniu 27 maja 2006 r. (w dniu powstania obowiązku podatkowego) wynosiła 1.820 zł od 1.000 litrów.

Z kolei, zgodnie art. 29 ust. 13 i 15 ustawy o podatku od towarów i usług, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy oraz, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Stawka podatku od towarów i usług dla przedmiotowego towaru wynosi 22 % (art. 41 ust. 1 ustawy).

Skoro więc ostateczną decyzją z dnia [...] organ celny stwierdził powstanie długu celnego w kwocie 0,00 zł w dniu 27 maja 2004 r. w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci 17.662 litrów (13.580 kg) mieszaniny węglowodorów aromatycznych, objętego procedurą wspólnotowego tranzytu zewnętrznego na podstawie zgłoszenia tranzytowego T1 MRN [...] z dnia 25 maja 2004 r., zaklasyfikował towar do kodu TARIC 2707 50 90 00 oraz ustalił wartość celną towaru, a także ustalił dłużników należności wynikającej z długu celnego, to obowiązkiem organu podatkowego było, w sposób zgodny z adekwatnymi przepisami podatkowymi, określić podatek akcyzowy oraz podatek od towarów i usług w prawidłowej wysokości, co nastąpiło zaskarżoną decyzją orz poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji z dnia 21 października 2009 r. Poza sporem jest bowiem, że organ podatkowy jest związany rozstrzygnięciem, jakie zapadło w przedmiocie wartości celnej, która jest elementem podstawy opodatkowania. Tym samym, jak wyżej już wskazano, wszelkie zastrzeżenia dotyczące wartości celnej towarów kwestionować można we właściwym trybie, wynikającym z przepisów celnych. W przypadku zaś, gdy wielkość ta określona została ostateczną decyzją uprawnionej do orzekania w tej materii władzy, to rozstrzygnięcie podjęte w tej sprawie staje się wiążące dla innych organów orzekających w sprawach pochodnych dopóty, dopóki decyzja zawierająca to ustalenie nie zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego.

Odnosząc się do oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisu art. 133 Ordynacji podatkowej w związku z art. 11 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 203 ust. 3 tiret 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez nieuznanie za dłużników B sp. z o.o. i C brak jest podstaw, aby w tym względzie kwestionować stanowisko Dyrektora Izby Celnej.

Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, podatnikami akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu, zaś z przepisu art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż podatnikiem są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną. W kontekście normatywnej treści przywołanych przepisów ponownie podkreślić należy, że przedmiotowa decyzja podatkowa zdeterminowana została stanem faktycznym ustalonym w postępowaniu celnym zakończonym ostateczną decyzją z dnia 9 marca 2009 r., która rozstrzygała w przedmiocie wartości celnej towaru, powstania długu celnego i ustalenie kręgu dłużników solidarnych w sprawie celnej.

Dłużnicy długu celnego stają się zaś podatnikami podatków z tytułu importu towaru.

Według Sądu, za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia przepisów art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Z przepisów tych wynika, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej), a bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania (art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej).

W przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe powstało w dniu 27 maja 2004 r. W kontekście przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej podkreślić jednak należy, że z akt sprawy wynika, iż Prokuratura Okręgowa w [...] Ośrodek Zamiejscowy w [...] nadzoruje, wszczęte postanowieniem z dnia 10 grudnia 2004 r., śledztwo w sprawie doprowadzenia A sp. z o.o. z do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a śledztwie tym E. M., A. K. oraz K. G.-N. przedstawiono między innymi zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 54 § 1, art. 86 § 1 i 2 oraz art. 90 § 1 i 2 k.k.s. polegające na usunięciu spod dozoru celnego towaru objętego procedurą tranzytu na podstawie 13 dokumentów MRN (w tym dokumentu MRN [...] z dnia 25 maja 2004 r.) unikając w ten sposób uiszczenia należności celno - podatkowych na rzecz Skarbu Państwa. W zawiązku z tym, trafnie według Sadu, Dyrektor Izby Celnej argumentował, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania. Z akt sprawy i ustaleń poczynionych w postępowaniu celnym, którego ustalenia determinują, jak wyżej podkreślono, faktyczne podstawy decyzji podatkowej, wynika, iż głównym zobowiązanym w sprawie objęcia procedurą tranzytu według dokumentu MRN [...] z dnia 25 maja 2004 r. była firma A, do której adresowana była również ostateczna decyzja z dnia 9 marca 2009 r., ustaleń której strona nie podważała. Skoro więc obowiązek podatkowy w akcyzie oraz podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru powstał w dniu 27 maja 2004 r., to tym samym podatnik był zobowiązany uiścić należne kwoty podatków w terminie 10 dni od dnia 27 maja 2004 r., czego jednak nie uczynił.

W konsekwencji stwierdzić więc należy, że we wskazanych okolicznościach faktycznych stanu sprawy, wbrew zarzutom i argumentacji skargi, gdy skonfrontować je z normatywną treścią przepisu art. 70 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej fakt wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe ma bezpośredni związek z niewykonaniem konkretnego zobowiązania podatkowego i konkretnym podatnikiem, o którym mowa w przepisach art. 11 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym i art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

W związku z powyższym, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.