Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 764/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: par. 2 ust. 1 pkt 7, par. 3 ust. 1 pkt 8, par. 3 ust. 2 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi O. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

Wójt Gminy T., po rozpoznaniu wniosku O. S.A. z siedzibą w W., w dniu [...] kwietnia 2020 r. wydał decyzję nr [...] o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o konstrukcji kratowej wraz z instalacją na niej anten nadawczo-odbiorczych i radioliniowej, posadowieniem urządzeń sterujących u podstaw wieży oraz infrastrukturą techniczną, na części działki o nr ew. gr. [...] w obrębie geodezyjnym N. - gmina T.

Odwołania od tej decyzji wnieśli: M. K., Ł. C., W. B., M. C., E. C., W. C., F. K., K. S., U. S., J. F. D. F. i J. W. i zarzucili naruszenie:

1. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a w zw. z art. 144 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.ś., przez ich niezastosowanie, gdyż instalacja nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska, podczas gdy z dokumentacji wynika, że będzie je przekraczać poza terenem do którego inwestor ma tytuł prawny;

2. art. 64 ust. 3 w zw. z art. 140, art. 143 i art. 144 K.c., przez ograniczenie prawa własności i przyjęcie, że tylko inwestorowi przysługuje prawa do zabudowy we wnioskowanej wysokości, w sytuacji w której po wybudowaniu obiektu nie będzie możliwe realizowanie innych obiektów o podobnej wysokości;

3. art. 7, 77 § 1, 80 K.p.a., przez wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora, bez jakiejkolwiek analizy materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji zaakceptowanie stanowiska, że obszar oddziaływania obiektu (a tym samym zasięg pól elektromagnetycznych o zasięgu ponadnormatywnym), zamyka się do terenu inwestycji w granicach określonych w załączniku graficznym, podczas gdy zasięg inwestycji niewątpliwie wykracza poza granice inwestycji i trwale wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, do których użytkowania inwestor nie posiada tytułu prawnego;

4. art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p w zw. z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., przez wydanie decyzji wraz z załącznikiem graficznym nr 1:

a) sporządzonym na nieaktualnej mapie – nieuwzględniającej istniejącej zabudowy, w szczególności zabudowy mieszkaniowej na działkach sąsiednich, w tym na działce nr [...];

b) sporządzonej z naruszeniem przepisów, tj. bez oznaczenia na załączniku graficznym obszaru, na który będzie oddziaływać inwestycja.

5. art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140, 143 i 144 K.c. oraz w zw. z art. 21 Konstytucji RP, przez nieustalenie jakie ograniczenia w zakresie maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy (w tym też wszelkich inwestycji) wymusi zrealizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia z racji wprowadzenia przez tę inwestycję obszaru ograniczonego użytkowania na terenach do których użytkowania inwestor nie posiada tytułu prawnego;

6. art. 7 i 77 § 1 w zw. 107 § 3 K.p.a., przez wydanie decyzji bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania administracyjnego oraz ustaleń kluczowych faktów:

a) przyjęcie danych mocy EIRP podanych przez inwestora dla poszczególnych anten zamiast przyjęcia mocy EIRP anten wyliczonych na podstawie danych podanych przez producenta (moce podane przez producenta mogą być znacznie zaniżone),

b) brak wyjaśnienia, czy w pobliżu realizowanej stacji są inne obiekty wytwarzające pola elektromagnetyczne, które mogą doprowadzić do kumulacji tych pól, co będzie miało swojego negatywne oddziaływanie nie tylko na zdrowie, ale również na środowisko,

c) brak wyjaśnienia, czy przedmiotowa inwestycja umożliwia pochylenie anten tzw. tilt, a tym samym czy istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania.

d) art. 76 § 1 w zw. z art. 8 i 80 K.p.a., przez rozstrzygnięcie w sprawie wyłącznie na podstawie dokumentów przedstawionych przez inwestora w tym "Kwalifikacji przedsięwzięcia" w stosunku, do których organ nie przeprowadził właściwej analizy, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów;

e) art. 7 i 77 § 1 w zw. art. 33 § 1 K.p.a., przez brak ustalenia faktycznego pełnomocnictwa w sprawie, bowiem na podstawie złożonego wniosku inwestora – jako pełnomocnika określono m.in. E. S.A. – która jako osoba prawna, nie może być pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym;

f) art. 7, 8, 9, 11 oraz 107 § 1 i 3 K.p.a., przez brak ustosunkowania się do wniosków i zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, choć wskazywały one na istotne rozbieżności między wydanym rozstrzygnięciem, a stanem faktycznym w sprawie (np. istniejąca zabudowa na działce sąsiadującej z inwestycją);

g) art. 6 K.p.a., przez wydanie decyzji w oparciu o przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które nie obowiązywało w dniu wydawania rozstrzygnięcia;

- art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p., przez brak uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego lokalizacji stacji bazowej jako przeszkody lotniczej;

7. art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 141 ust. 2 p.o.ś, gdyż udowodnione jest naukowo, że instalacja będzie powodować uszczerbek na zdrowiu ludzi i może spowodować zagrożenie życia, a decyzja nie uwzględnia potrzeb interesu społecznego oraz ignoruje prawa jednostki i mieszkańców do ochrony zdrowia, co stanowi naruszenie art. 7 K.p.a.;

8. art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 u.p.z.p., gdyż planowana inwestycja (51-metrowy maszt) w bezpośredniej odległości stanowi dysonans przestrzenny wśród niskich zabudowań domków jednorodzinnych.

Odwołanie wniosła także Justyna Targońska – Reduta i zarzuciła naruszenie:

1. art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., przez:

a) niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, tj.: kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko oraz zdrowie ludzi zamieszkujących w obszarze oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego, pomimo że przedstawiona przez inwestora "Kwalifikacja przedsięwzięcia" jest zdawkowa i nie pozwala organowi na właściwą ocenę parametrów charakteryzujących oddziaływanie pól elektroenergetycznych na środowisko w zakresie całego przedsięwzięcia, nie zaś tylko poszczególnych anten, wchodzących w skład inwestycji;

b) nieuwzględnienie interesu społecznego i prywatnego, jaki nieodwracalnie zostanie uszczuplony w przypadku realizacji inwestycji objętej decyzją.

2. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przez zaniechanie zakwalifikowania planowanej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uznania, że planowane

przedsięwzięcie nie stanowi przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 71 ust. 2 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz, że nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odwołanie złożyła także O. K. i zarzuciła naruszenie:

1. art. 77 § 1, 7, 80, 107 § 3 i 8 § 1 K.p.a., przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i poprzestanie na przyjęciu okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę bez dokonania jakiejkolwiek ich oceny oraz nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowód na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności przez zupełne zaniechanie ustalenia:

a) skumulowanej mocy EIRP i pozostałych parametrów dla całej inwestycji uwzględniającej możliwość nakładania się pół elektromagnetycznych emitowanych przez poszczególne anteny;

b) czy istnieje możliwość zmiany wskazanego przez wnioskodawcę azymutu i stopnia nachylenia anten;

c) jaki jest poziom pola elektromagnetycznego poza osią głównych wiązek promieniowania każdej z anten;

d) czy w otoczeniu inwestycji znajdują się źródła pola elektromagnetycznego oraz czy istnieją inne czynniki mogące wpływać na parametry emitowanego pola elektromagnetycznego;

e) czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów charakteryzujących oddziaływanie na środowisko pól elektromagnetycznych w środowisku wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z 17 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) w zw. z art. 121 pkt 1 p.o.ś., a w szczególności jakie wartości dla planowanej inwestycji osiągną parametry fizyczne takie jak: składowa elektryczna, składowa magnetyczna oraz gęstość mocy;

f) wpływu stacji bazowych telefonii komórkowej (pola elektromagnetycznego) na zdrowie ludzi,

oraz poprzestanie na powtórzeniu stwierdzeń przedstawionych przez wnioskodawcę bez dokonania jakiejkolwiek ich oceny oraz dokonania własnej analizy w zakresie ustalenia:

a) mocy EIRP i pozostałych parametrów poszczególnych anten;

b) że inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco

lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

c) że inwestycja nie może znacząco wpływać na obszar Natura 2000;

d) czy istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

e) obszaru oddziaływania inwestycji jako terenu inwestycji;

f) że w miejscach dostępnych dla ludności właściwe normy pola elektromagnetycznego nie zostaną przekroczone.

2. art. 121 pkt 1 p.o.ś. w zw. z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z 17 grudnia 2019 r., przez ich niezastosowanie i określenie dopuszczalnych norm pola elektromagnetycznego z pominięciem wskazanych przepisów;

3. art. 6 K.p.a., przez wydanie decyzji w oparciu o nieobowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko;

4. art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na jego niewłaściwej wykładni i przyjęciu, że fakt, iż planowanie przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 oraz nie wynika z tej ochrony, świadczy o tym, że przedsięwzięcie to nie będzie oddziaływać na obszary Natura 2000;

5. art. 6 ust. 2 p.o.ś., przez jego niezastosowanie i stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wbrew zasadzie przezorności wynikającej ze wskazanego przepisu;

Odwołująca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z dziedziny radiokomunikacji i pól elektromagnetycznych na okoliczność:

- maksymalnej mocy EIRP i pozostałych parametrów poszczególnych anten;

- skumulowanej mocy EIRP i pozostałych parametrów dla całej inwestycji uwzględniającej możliwość nakładania się pól elektromagnetycznych emitowanych przez poszczególne anteny;

- stwierdzenia, czy istnieje możliwość zmiany wskazanego przez wnioskodawcę azymutu i stopnia nachylenia anten;

- stwierdzenia, jaki jest poziom pola elektromagnetycznego poza osią głównych wiązek promieniowania każdej z anten

- stwierdzenia czynników mogących wpływać na parametry emitowanego pola elektromagnetycznego;

- stwierdzenia, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów charakteryzujących oddziaływanie na środowisko pól elektromagnetycznych w środowisku wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku w zw. z art. 121 pkt 1 p.o.ś., a w szczególności jakie wartości dla planowanej inwestycji osiągną parametry fizyczne takie jak: składowa elektryczna, składowa magnetyczna oraz gęstość mocy,

- wpływu stacji bazowych telefonii komórkowej (pola elektromagnetycznego) na zdrowie ludzi,

- kwalifikacji, czy inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- stwierdzenia czy inwestycja może znacząco wpływać na obszar Natura 2000;

- wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji;

- stwierdzenia, czy w miejscach dostępnych dla ludności właściwe normy pola elektromagnetycznego nie zostaną przekroczone.

Odwołanie wniósł także K. B. i zarzucił, że posadowienie stacji bazowej telefonii komórkowej w sąsiedztwie linii elektroenergetycznej wysokiego napięcia jeszcze bardziej zagraża mieszkańcom okolicznych nieruchomości. Podniósł przy tym, że mieszka około 300 m od proponowanej lokalizacji inwestycji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpatrzeniu odwołań, decyzją z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego decyzja jest prawidłowa, zaś zarzuty podniesione w odwołaniach nie mogą stanowić podstawy do jej uchylenia.

W uzasadnieniu stwierdzono, że inwestor przedstawił wszystkie wymagane dokumenty, w tym określił zasięg inwestycji na mapie stanowiącej załącznik do wniosku oraz dołączył kartę informacyjną przedsięwzięcia (art. 52 ust. 2 pkt 2c u.p.z.p.), w której przedstawiona jest charakterystyka inwestycji wraz z jej szczegółowymi parametrami, która wraz z oświadczeniem o kwalifikacji przedsięwzięcia stwierdza, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych.

W sprawie uzgodniono projekt decyzji z właściwymi organami (art. 54 ust. 4 u.p.z.p). A mianowicie z uwagi na to, że inwestycja polegać ma na wybudowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na gruncie rolnym, należało uzgodnić projekt decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych (art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy), a więc ze Starostą Powiatu B. oraz właściwym oddziałem Wód Polskich. Ponadto należało uzgodnić projekt decyzji z właściwym zarządcą drogi (art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy). Uzgodnienia takie pozyskano. Przy czym jeśli chodzi o Starostę Powiatu B. oraz Powiatowy Zarząd Dróg w B. - organy te wydały stosowne postanowienia, natomiast Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie z siedzibą w B. oraz Szef Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP z siedzibą w W., w ustawowym terminie nie wnieśli zastrzeżeń do przesłanego projektu decyzji. W myśl art. 53 ust. 5 u.p.z.p., w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Decyzja zawiera wszystkie elementy o których stanowi art. 54 u.p.z.p. Linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na kopii mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1:1000, stanowiącej załącznik do decyzji.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów stwierdzono, że twierdzenie iż instalacja powodować będzie przekroczenia standardów ochrony środowiska poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny nie jest poparte żadnymi dowodami. Wskazano, że organ pierwszej instancji zawarł w decyzji wyniki analizy wpływu inwestycji na środowisko, zaś do wniosku o wydanie decyzji dołączono sporządzoną przez uprawniony podmiot Kartę informacyjną przedsięwzięcia, która wraz z oświadczeniem o Kwalifikacji przedsięwzięcia stwierdza, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze jak i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych. W związku z czym nie stanowi przedsięwzięcia, o jakim mowa w art. 71 ust. 2 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.). Nie wymaga więc uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie nieobjętym formami ochrony przyrody na podstawie przepisów o ochronie przyrody, a także leży poza obszarem Natura 2000. Inwestycja nie wymagała więc przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego wydania decyzji zgodnie z wnioskiem inwestora bez jakiejkolwiek analizy materiału dowodowego w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że wyniki takiej analizy przedstawiono w uzasadnieniu skarżonej decyzji, ustosunkowując się do spełnienia ustawowych warunków wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji celu publicznego oraz dokonując omówienia wszelkich elementów takiej decyzji. Twierdzenie odwołujących, że oddziaływanie stacji bazowej nie ogranicza się do terenu inwestycji, nie zostało poparte dowodami i stanowi jedynie ich subiektywną opinię.

Organ pierwszej instancji ustalił, że do najistotniejszych czynników towarzyszących funkcjonowaniu stacji bazowej zaliczyć należy pole elektromagnetyczne. Źródłem promieniowania elektromagnetycznego z wnioskowanej stacji bazowej będą anteny. Pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne emitowane przez przedmiotowe anteny sektorowe w odległości do 200 m w najmniej korzystnym przypadku, tj. kiedy odległość pomiędzy ponadnormatywnymi polami elektromagnetycznymi, a miejscami dostępnymi dla ludzi jest najmniejsza, będą występowały na wysokościach powyżej 16,9 m n.p.t. oraz 30,9 m nad poziomem dachu budynku, a więc obszar pól o wartościach wyższych niż dopuszczalne pozostanie niedostępny dla osób znajdujących się na budynku oraz na powierzchni terenu. Ponadto odwołujący nie wskazali, jakie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej ich własność wprowadza przedmiotowa inwestycja, a więc odniesienie się do tego zarzutu jest niemożliwe.

Odnośnie zarzutu dotyczącego sporządzenia załącznika do decyzji na nieaktualnej mapie, z pominięciem zabudowy mieszkaniowej na działce nr geod. [...], podkreślono, że budynek ten, na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie został oddany do użytku i pozostaje w budowie. Niezależnie od powyższego stwierdzono, że do budynku tego odnosić się będą identyczne wyniki analizy wpływu wiązek promieniowania, bowiem znajduje się on poza główną wiązką promieniowania. Wskazano, że na załączniku graficznym do zaskarżonej decyzji zaznaczono granice terenu objętego wnioskiem, zgodnie z art. 54 ust. 3 u.p.z.p. Natomiast przywołany przez odwołujących się art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. dotyczy załączników do wniosku o wydanie decyzji. W aktach sprawy znajdują się wymagane prawem załączniki do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, w tym mapa określająca zasięg oddziaływania inwestycji (k. 54 akt sprawy), przy czym, jak wyjaśnił wnioskodawca, zasięg ten zamyka się w granicy terenu inwestycji. Nie doszło więc do naruszenia tego przepisów.

Odnośnie zarzutu dotyczącego zaniechania ustalenia, jakie ograniczenia w zakresie maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy (w tym też wszelkich inwestycji) wymusi zrealizowanie przedmiotowego przedsięwzięcia, z racji wprowadzenia obszaru ograniczonego użytkowania na terenach, do których użytkowania inwestor nie posiada tytułu prawnego wyjaśniono, że w uzasadnieniu decyzji opisano przebieg wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów, uwzględniający maksymalne pochylenie (tilt). Odległość pomiędzy ponadnormatywnymi wiązkami promieniowania a miejscami dostępnymi dla ludzi w najmniej korzystnym przypadku została również wskazana przez organ pierwszej instancji. Jak wyjaśnił wnioskodawca w uzupełnieniu wniosku (k. 61 akt sprawy), obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicy terenu inwestycji, pomimo że projektowane osie główne promieniowania wykraczają poza ten teren, jednakże obszary promieniowania wiązek anten sektorowych będą znajdować się w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności, znacznie wyżej niż otaczająca zabudowa. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy podniósł, że brak jest przepisu nakazującego, w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wskazywanie ograniczeń w zakresie wysokości zabudowy, jakie dotyczyć mają innych, bliżej nieokreślonych nieruchomości. Decyzja ta bowiem uwzględnia stan nieruchomości położonych na obszarze oddziaływania inwestycji na dzień wydania rozstrzygnięcia (a więc zabudowań już istniejących), nie może natomiast określać warunków zabudowy co do innych nieruchomości, które nie stanowią przedmiotu niniejszego postępowania.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego ewentualnego zaniżenia mocy EIRP dla poszczególnych anten, Kolegium podniosło, że w kwestii tej organ wydający decyzji lokalizacyjną opiera się na przedstawionej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia, opracowanej przez uprawniony podmiot. Brak jest podstaw, aby kwestionować prawidłowość sporządzenia tego opracowania. Ponadto organ odwoławczy, powołując się na wyrok wydany w sprawie IV SA/Po 188/18 wskazał, że oceniając moc anten i ewentualną kumulację pól (w planowanej inwestycji wiązki promieniowania nie przecinają się ani nie nakładają), parametr charakteryzujący przedsięwzięcie w postaci równoważnej mocy promieniowanej izotropowo - EIRP (czyli próg, od którego zależy zaliczenie do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko) wyznacza się dla pojedynczej anteny także wtedy, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Sformułowanie, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny oznacza, że jeżeli instalacja składa się z więcej niż jednej anteny, to parametr, od którego zależy zaliczenie przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (równoważna moc promieniowana izotropowo), nie jest ustalany poprzez zsumowanie równoważnych mocy promieniowanych izotropowo anten składających się na całą instalację. Natomiast odnośnie wyjaśnienia, czy przedmiotowa inwestycja umożliwia pochylenie anteny (tzw. tilt), a tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania, organ odwoławczy stwierdził, że analiza taka znajduje się zarówno we wniosku o wydanie decyzji (s. 3 kwalifikacji przedsięwzięcia), jak i w uzasadnieniu samej decyzji (s. 2 decyzji). Minimalne wysokości wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów zostały obliczone dla tilt przyjętego jako 8°.

Niezasadny jest także zarzut wadliwego pełnomocnictwa, albowiem pełnomocnikiem inwestora jest osoba fizyczna – M. Ż. - co wynika z dołączonego do akt sprawy pełnomocnictwa z [...] września 2019 r. (k. 27 akt sprawy).

Zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut dotyczący naruszenia art. 6 K.p.a., przez wydanie decyzji w oparciu o przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko, które nie obowiązywało w dniu wydawania rozstrzygnięcia. Rozporządzenie to utraciło moc w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko z 10 września 2019 r. (a więc rozporządzenia o takiej samej nazwie jak poprzedzający je akt prawny). Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia powołał się na "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko (Dz. U z 2019 r., poz. 1839)". Organ prawidłowo podał tytuł rozporządzenia oraz publikator, błędnie wskazując jedynie datę jego wydania. W ocenie Kolegium omyłka ta nie może stanowić podstawy do uchylenia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p., przez brak uzgodnienia lokalizacji stacji bazowej jako przeszkody lotniczej z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego organ odwoławczy podał, że zgodnie z tą regulacją decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego w zakresie ustalonym w art. 86 ust. 7 ustawy z 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze, a w zakresie ustalonym w art. 877 pkt 1 tej ustawy z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych. Zgodnie natomiast z art. 86 ust. 7 prawa lotniczego, Prezes Urzędu uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, projekty ramowych studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitarnego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województwa, dla terenów, na których znajduje się lotnicze urządzenie naziemne, wyznaczono powierzchnie ograniczające zabudowę lub wydano decyzję o wprowadzeniu zmian w systemie funkcjonalnym pod względem bezpieczeństwa ruchu lotniczego i prawidłowego funkcjonowania lotniczych urządzeń naziemnych. Sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Art. 877 pkt 1 prawa lotniczego stanowi natomiast, że w zakresie swojej właściwości Prezes Urzędu, Minister Obrony Narodowej oraz minister właściwy do spraw wewnętrznych, w celu ochrony lotnisk przed działaniami i zdarzeniami, które mogą powodować niedopuszczalne zagrożenia dla ruchu statków powietrznych korzystających z lotniska, uzgadnia projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i projekty decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz opiniuje projekty studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, projekty ramowych studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego związku metropolitarnego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województwa, dla terenów, na których: a) znajduje się lotnisko, b) wyznaczono powierzchnie ograniczające przeszkody, c) wydano promesę zezwolenia, o której mowa w art. 57 ust. 1, dla inwestycji, o której mowa w ustawie z dnia 12 lutego 2009 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie lotnisk użytku publicznego, d) wydano zezwolenie na założenie lotniska. Z taką sytuacją także nie mamy do czynienia. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że planowany obiekt stanowi przeszkodę lotniczą w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 25 czerwca 2003 r. w sprawie sposobu zgłaszania oraz oznakowania przeszkód lotniczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 130, poz. 1193 ze zm.). Przeszkody lotnicze podlegają zgłoszeniu do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego i do właściwego organu nadzoru nad lotnictwem wojskowym i oznakowaniu (§ 2 ust. 1 ww. rozporządzenia). Na podstawie § 2 ust. 2 rozporządzenia, należy zgłosić przed wydaniem pozwolenia na budowę do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych, wszystkie obiekty, wieże, kominy, maszty, słupy itp. o wysokości 50,00 m n.p.t. i większej w celu uzgodnienia lokalizacji i ustalenia sposobu oznakowania przeszkodowego tych obiektów. Posiadacz nieruchomości, na której znajduje się przeszkoda lotnicza, zgłasza Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego i właściwemu organowi nadzoru nad lotnictwem wojskowym informację o przeszkodzie lotniczej (§10 ust. 1 rozporządzenia). Takie zgłoszenie zostało przesłane Szefowi Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych. Natomiast brak jest przepisów nakazujących uzgodnienia lokalizacji stacji bazowej jako przeszkody lotniczej z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego należy bowiem zgłosić przeszkody już istniejące.

Jako nie zasadny oceniono także zarzut dotyczący wydania decyzji lokalizacyjnej sprzecznej z uzgodnieniami Powiatowego Zarządu Dróg w B. Wskazano, że Powiatowy Zarząd Dróg w B. postanowieniem z [...] marca 2020 r., uzgodnił projekt decyzji pod warunkiem zawarcia konkretnych zapisów w decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej zjazdu, nie zaś w decyzji lokalizacyjnej.

Niezasadny, zdaniem organu odwoławczego, pozostaje także zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 u.p.z.p. Wskazano, że przepis art. 56 u.p.z.p. wprost stanowi, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi zaś przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W jednolitym i utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi zatem prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu. Z treści art. 56 u.p.z.p. wynika jasno, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, a to z kolei oznacza, że zasady i wartości określone w tym przepisie same w sobie nie mogą stanowić skutecznej przeszkody dla wydania decyzji pozytywnej.

Końcowo organ odwoławczy odniósł się do twierdzenia dotyczącego spowodowania przez planowaną inwestycję uszczerbku na zdrowiu ludzi i stwierdził, że chociaż odwołujący twierdzą, że kwestia ta została naukowo udowodniona, to dowodów takich nie przytaczają, pomijając również fakt, że wiązki promieniowania przebiegać będą na wysokości niedostępnej dla ludności. Organ odwoławczy podniósł, że w pełni rozumie niechęć do zrealizowania przedmiotowej inwestycji w ich bezpośrednim sąsiedztwie, zaznaczył jednak, że obecnie dostęp do sygnału gsm (a więc do sygnału sieci komórkowych) jest koniecznością, a zapewnienie tego dostępu odbywa się właśnie poprzez wydawanie zezwoleń na lokalizowanie urządzeń nadawczych. Istotnym pozostaje także, że w aktach sprawy, obok petycji mieszkańców okolicznych nieruchomości sprzeciwiających się posadowieniu stacji (karta 140 akt sprawy), znajduje się także petycja mieszkańców Niewodnicy Kościelnej z prośbą o wydanie w niniejszej sprawie decyzji pozytywnej z uwagi na fakt, że obecnie gmina praktycznie pozbawiona jest sygnału gsm, a tym samym - zasięgu telefonii komórkowej (k. 142 akt sprawy). Organ podniósł, że w przypadku decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego przyjmuje się, że nie rodzi ona praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. W konsekwencji wydanie tej decyzji nie jest uzależnione od zgody właściciela nieruchomości, objętej planowaną inwestycją, jest też dopuszczalne pomimo jego sprzeciwu.

W ocenie Kolegium, spełnione zostały wszelkie przesłanki warunkujące wydanie decyzji lokalizacyjnej w przedmiotowym stanie faktycznym. Zaskarżona decyzja jest więc prawidłowa. Spełnione zostały wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a więc organ pierwszej instancji nie mógł odmówić wydania decyzji lokalizacyjnej. Organ w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego uzyskał wymagane prawem dokumenty oraz uzgodnienia. Dokonał także ich stosownej analizy, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, spełniającym - w ocenie Kolegium - wymogi wynikające z art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Organ pierwszej instancji przeprowadził szczegółowe, wszechstronne i wnikliwe postępowanie zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a tym samym z zachowaniem reguł przewidzianych w art. 7, 10, 77 i 80 K.p.a. Podjęto wszystkie czynności niezbędne do wyczerpującego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zaś zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do jej rozstrzygnięcia.

Skargę od tej decyzji wniosła O. K. i zarzuciła naruszenie:

1. art. 77 § 1, 7, 80, 107 § 3 i 8 § 1 K.p.a., przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i poprzestanie na przyjęciu okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę bez dokonania jakiejkolwiek ich oceny oraz nie wskazanie w uzasadnieniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowód na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności przez zupełne zaniechanie ustalenia:

a) skumulowanej mocy EIRP i pozostałych parametrów dla całej inwestycji uwzględniającej możliwość nakładania się pół elektromagnetycznych emitowanych przez poszczególne anteny;

b) jaki jest poziom pola elektromagnetycznego poza osią głównych wiązek promieniowania każdej z anten;

c) czy w otoczeniu inwestycji znajdują się źródła pola elektromagnetycznego oraz czy istnieją inne czynniki mogące wpływać na parametry emitowanego pola elektromagnetycznego;

d) czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów charakteryzujących oddziaływanie na środowisko pól elektromagnetycznych w środowisku wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z 17 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) w zw. z art. 121 pkt 1 p.o.ś., a w szczególności jakie wartości dla planowanej inwestycji osiągną parametry fizyczne takie jak: składowa elektryczna, składowa magnetyczna oraz gęstość mocy;

e) wpływu stacji bazowych telefonii komórkowej (pola elektromagnetycznego) na zdrowie ludzi,

oraz poprzestanie na powtórzeniu stwierdzeń przedstawionych przez wnioskodawcę bez dokonania jakiejkolwiek ich oceny oraz dokonania własnej analizy w zakresie ustalenia:

a) mocy EIRP i pozostałych parametrów poszczególnych anten;

b) czy istnieje możliwość zmiany wskazanego przez wnioskodawcę azymutu i stopnia nachylenia anten;

c) że inwestycja nie należy do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

c) że inwestycja nie może znacząco wpływać na obszar Natura 2000;

d) czy istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;

e) obszaru oddziaływania inwestycji jako terenu inwestycji;

f) że w miejscach dostępnych dla ludności właściwe normy pola elektromagnetycznego nie zostaną przekroczone.

2. art. 78 § 1 w zw. z art. 136 § 1 K.p.a., polegające na nieprzeprowadzeniu wnioskowanego dowodu z opinii biegłego z dziedziny radiokomunikacji i pól elektromagnetycznych, mimo że przedmiotem dowodu były nieustalone przez organ okoliczności mające znaczenie dla sprawy;

3. § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się przedsięwzięć, w przypadku których po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną one progi określone w rozporządzeniu;

4. art. 6 ust. 2 p.o.ś., przez jego niezastosowanie i stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wbrew zasadzie przezorności wynikającej ze wskazanego przepisu;

5. art. 59 ust. 2 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, polegające na jego niewłaściwej wykładni i przyjęciu, że fakt, iż planowanie przedsięwzięcie nie jest zrealizowane na obszarze Natura 2000 wynika brak obowiązku sporządzenia oceny oddziaływania inwestycji na ten obszar, podczas gdy konieczność sporządzenia tej oceny uzależniona jest od faktu znaczącego oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000;

6. art. 53 ust. 3 w zw. z art. 54 pkt 2 u.p.z.p., przez zaniechanie dokonania analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz ochrony środowiska i zdrowia ludzi i wydanie decyzji niezawierającej tych elementów;

7. art. 121 pkt 1 p.o.ś. w zw. z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z 17 grudnia 2019 r., przez ich niezastosowanie i określenie dopuszczalnych norm pola elektromagnetycznego z pominięciem wskazanych przepisów;

8. art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., przez nie oznaczenie na stanowiącej integralną część decyzji mapie w odpowiedniej skali obszaru, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać i błędne ustalenie, że wskazany załącznik nie stanowi obowiązkowego elementu decyzji lokalizacyjnej;

9. art. 144 K.c. i art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 2 pkt. 6 i 7 u.p.z.p., przez umożliwienie zrealizowania inwestycji naruszającej prawo własności właścicieli nieruchomości zlokalizowanych w okolicy inwestycji, w szczególności nieruchomości skarżącej;

10. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt. 1 u.p.z.p., przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji naruszającej ład przestrzenny;

11. art. 71 ust. 3 p.o.ś. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji naruszającej walory krajobrazowe;

12. art. 1 ust. 3 u.p.z.p., przez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia ważenia interesu publicznego i interesów prywatnych, w tym zgłaszanych w postaci wniosków i uwag, zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomicznej, środowiskowej i społecznej;

13. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. polegające na nie odniesieniu się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów zgłoszonych w odwołaniu, przy czym organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia:

- art. 6 ust. 2 p.o.ś., przez jego niezastosowanie i stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wbrew zasadzie przezorności wynikającej ze wskazanego przepisu;

- art. 121 pkt 1 p.o.ś. w zw. z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku z 17 grudnia 2019 r., przez ich niezastosowanie i określenie dopuszczalnych norm pola elektromagnetycznego z pominięciem wskazanych przepisów;

- błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na niezakwestionowaniu sprzeczności ustalenia przez organ pierwszej instancji, że skutki oddziaływania inwestycji powinny zostać ograniczone do terenu inwestycji z innymi ustaleniami, w szczególności w zakresie wymienienia działek znajdujących się w obszarze oddziaływania anten;

- art. 71 ust. 3 p.o.ś. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., przez jego niezastosowanie i wydanie decyzji naruszającej walory krajobrazowe;

- art. 1 ust. 3 u.p.z.p., przez jego niezastosowanie i zaniechanie przeprowadzenia ważenia interesu publicznego i interesów prywatnych, w tym zgłaszanych w postaci wniosków i uwag, zmierzających do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomicznej, środowiskowej i społecznej;

14. art. 53 ust. 4 pkt. 9 u.p.z.p., przez utrzymanie w mocy decyzji niezgodnej z uzgodnieniem Powiatowego Zarządu Dróg w B.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację dotyczącą poszczególnych zarzutów powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W sprawie zostały także sformułowane zarzuty przez uczestników postępowania: J. W., M. K., D. F., E. C., W. B. Zarzucili oni naruszenie:

1. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 144 ust. 1 i ust. 2 p.o.ś., przez ich nie zastosowanie, gdyż instalacja nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska, podczas gdy z dokumentacji wynika, że będzie je przekraczać poza terenem, do którego inwestor ma tytuł prawny;

2. art. 64 ust. 3 w zw. z art. 140, art. 143 i art. 144 K.c., poprzez ograniczenie prawa własności w szerokim rozumieniu przepisów prawa i przyjęcie, że tylko inwestorowi przysługuje prawo do zabudowy w wysokości, której żąda w sytuacji, w której po wybudowaniu obiektu nie możliwe będzie realizowanie innych o podobnej wysokości;

3. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., przez wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem inwestora, bez jakiejkolwiek analizy materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji zaakceptowanie stanowiska, że obszar oddziaływania obiektu (a tym samym zasięg pół elektromagnetycznych o zasięgu ponadnormatywnym), zamyka się do terenu inwestycji w granicach określonych na załączniku graficznym, podczas gdy zasięg inwestycji niewątpliwie wykracza poza granice inwestycji i trwale wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, do których użytkowania inwestor nie posiada tytułu prawnego;

4. art. 54 pkt 3 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. a art. 7 i 77 § 1 K.p.a., przez wydanie decyzji wraz załącznikiem graficznym nr 1:

a) sporządzonym na nieaktualnej mapie - nie uwzględniającej istniejącej zabudowy, w szczególności zabudowy mieszkaniowej na działach sąsiednich w tym m.in. na działce [...],

b) sporządzonej z naruszeniem przepisów, tj. bez oznaczenia na załączniku graficznym obszaru, na który będzie oddziaływać inwestycja;

5. art. 7 i 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140, 143, 144 K.c. w zw. z art. 21 Konstytucji RP, przez nieustalenie, jakie ograniczenia w zakresie maksymalnej dopuszczalnej wysokości zabudowy (w tym też wszelkich inwestycji) wymusi zrealizowanie omawianego przedsięwzięcia z racji wprowadzenia przezeń obszaru ograniczonego użytkowania na terenach, do których użytkowania inwestor nie posiada tytułu prawnego;

6. art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., przez wydanie decyzji bez przeprowadzenia wnikliwego postępowania administracyjnego oraz bez ustalenia kluczowych faktów w tym:

a) przyjęcie danych mocy EIRP podanych przez inwestora dla poszczególnych anten zamiast przyjęcie mocy EIRP anten wyliczonych na podstawie danych podanych przez producenta. Moce podane przez inwestora mogą być znacznie zaniżone;

b) brak wyjaśnienia, czy w pobliżu realizowanej stacji są inne obiekty wytwarzające pola elektromagnetyczne, które mogą doprowadzić do kumulacji tych pól, co będzie miało swoje negatywne oddziaływanie nie tylko na zdrowie, ale również na środowisko;

c) brak wyjaśnienia, czy przedmiotowa inwestycja umożliwia pochylenie anteny tzw. tilt, a tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania,

c) art. 76 § 1 w zw. z art. 8 i 80 K.p.a., przez rozstrzyganie w sprawie wyłącznie na podstawie dokumentów przedstawionych przez inwestora w tym m.in. dokumencie: "Kwalifikacja przedsięwzięcia" w stosunku do których organ nie przeprowadził właściwej analizy, czym naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów;

d) art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 33 § 1 K.p.a., przez brak ustalenia faktycznego pełnomocnictwa w sprawie, bowiem na podstawie złożonego wniosku inwestora - jako pełnomocnika określono m.in. E. S. A. - która jako osoba prawna, nie może być pełnomocnikiem w postępowaniu administracyjnym;

e) art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz art. 107 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., przez brak jakiegokolwiek ustosunkowania się do wniosków i zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, choć wskazywały one na istotne rozbieżności między wydanym rozstrzygnięciem, a stanem fatycznym w sprawie (np. istniejąca zabudowa na działce sąsiadującej z inwestycją);

f) art. 6 K.p.a., przez wydanie decyzji w oparciu o przepisy rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które nie obowiązywało w dniu wydawania ww. rozstrzygnięcia;

g) art. 53 ust. 4 pkt 13 u.p.z.p., przez brak uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego lokalizacji stacji bazowej jako przeszkody lotniczej;

7. art. 6 ust. 1 i 2 w zw. z art. 141 ust. 2 p.o.ś., zgodnie z którym: "oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.", gdzie jest udowodnione naukowo, że taka instalacja będzie powodować uszczerbek na zdrowiu ludzi i może spowodować zagrożenie ich życia - poprzez nieuwzględnienie potrzeb interesu społecznego oraz zignorowanie praw jednostki i mieszkańców do ochrony zdrowia oraz wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji, która będzie oddziaływać na zdrowie ludzi co stanowi naruszenie art. 7 K.p.a.;

8. art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 9 u.p.z.p., który stanowi, że w planowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, walory architektoniczne, krajobrazowej potrzeby interesu publicznego, gdyż planowana inwestycja 51-metrowy maszt w bezpośredniej odległości stanowi dysonans przestrzenny wśród niskich zabudowań domków jednorodzinnych.

Swoje stanowisko w sprawie zajęła także uczestniczka postępowania J. Z. w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2021 r. W piśmie tym generalnie sformułowano zarzuty dotyczące spadku wartości nieruchomości położonych w pobliżu inwestycji oraz zaakcentowano szkodliwy wpływ inwestycji dla zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Legalności zaskarżonej decyzji nie podważają także zarzuty sformułowane przez uczestników postępowania.

Wstępnie wyjaśnić należy, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku z 10 maja 2021 r., skarga została skierowana do rozpoznania w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.). Przepis art. 15zzs4 ust. 3 tej ustawy stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej o konstrukcji kratowej wraz z instalacją na niej anten nadawczo- odbiorczych i anteną radioliniową, posadowieniem urządzeń sterujących u podstaw wieży oraz infrastrukturą techniczną, na części działki o nr ew. gr. [...] w obrębie geodezyjnym N. – gmina T..

Przedsięwzięcie polegające na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, jako urządzenia infrastruktury technicznej i budowli w postaci wieży antenowej dla potrzeb montażu na niej trzech anten sektorowych oraz jednej anteny radioliniowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną stanowi inwestycję celu publicznego, dla której, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 6 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami Dz. U. z 2020 r., poz. 65 ze zm.) oraz art. 2 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.; dalej powoływana jako u.p.z.p.). Decyzja lokalizacyjna wydawana jest na podstawie art. 50 – 56 u.p.z.p. oraz w postępowaniu, które powinno spełniać wymagania uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p., właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analizy tej dokonuje na podstawie charakterystyki przedsięwzięcia wskazanej we wniosku wszczynającym postępowanie, załączonych do wniosku dokumentów (w tym map z określeniem granic terenu objętego wnioskiem i terenu, na który inwestycja będzie oddziaływać) – art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy. Przed wydaniem decyzji lokalizacyjnej organ ma także obowiązek zbadać czy inwestycja jest zgodna z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, tj. czy wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazanie przez ustawodawcę, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu należy odczytywać również jako wymaganie uzyskania decyzji środowiskowej przez wydaniem decyzji lokalizacyjnej celu publicznego (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa środowiskowa). W konsekwencji organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest ocenić, czy inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji środowiskowej (art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej). Kwalifikacji tej należało dokonać zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2019 r., poz. 1839). Ta regulacja obowiązywała na dzień orzekania przez organy w sprawie niniejszej. Wbrew zarzutom skargi nie można przyjąć, że organ pierwszej instancji rozstrzygał sprawę w oparciu o nieobowiązujące już rozporządzenie. Rozporządzenie Rady Ministrów z 10 września 2019 r., weszło w życie 11 października 2019 r. i obowiązywało w dacie wydawania zaskarżonych decyzji (decyzja organu pierwszej instancji została wydana w dniu 28 kwietnia 2020 r. a decyzja organu odwoławczego w dniu 31 sierpnia 2020 r.). Poprzednio obowiązującym aktem wykonawczym było rozporządzenie Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.). Organ pierwszej instancji istotnie w uzasadnieniu swojej decyzji wskazuje datę rozporządzenia z 9 listopada 2010 r. Jednak wskazany publikator odnosi się do właściwego, obowiązującego w dacie wydania decyzji rozporządzenia. Stad też, zdaniem sądu, przyjąć należy, że organ pierwszej instancji rozstrzygał sprawę w oparciu o obowiązujące w dacie wydania decyzji, rozporządzenie z 10 września 2019 r., a jedynie błędnie wskazano datę jego wydania. Porównując przy tym treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2010 r. oraz § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 2019 r. wskazać należy, że mają one identyczne brzmienie. Oznacza to, że nawet gdyby organ pierwszej instancji rozstrzygał sprawę w oparciu o treść rozporządzenia z 2019 r. - jeśli chodzi o warunki kwalifikacji inwestycji jako potencjalnie bądź znacząco mogącej oddziaływać na środowisko - nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Główne zarzuty skargi w sprawie niniejszej bazują na dominującym i utrwalonym w orzecznictwie NSA stanowisku interpretacyjnym (por. np. wyrok NSA z 16 czerwca 2015 r., II OSK 2706/13; wyrok NSA z 29 września 2015 r., II OSK 139/14; wyrok NSA z 1 grudnia 2015 r., II OSK 801/14; wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15; wyrok NSA z 22 lutego 2017 r., II OSK 1494/14; wyrok NSA z 10 maja 2018 r., II OSK 2877/17; wyrok NSA z 29 maja 2018 r., II OSK 1570/18, pub. CBOSA), z którego wynika, że w świetle przepisów wydanego na podstawie art. 60 ustawy środowiskowej, rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko należy przyjąć, że ocena osiągnięcia granicznych parametrów równoważnej (efektywnej) mocy izotropowego promieniowania elektromagnetycznego instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych (z wyłączeniem radiolinii), emitujących pola elektromagnetyczne o określonych częstotliwościach, powinna uwzględniać zjawisko fizyczne interferencji fal elektromagnetycznych i wynikającą z niego kumulację wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego pojedynczych anten wchodzących w skład instalacji. Odnosząc się do tego wskazać należy, że dla ustalenia konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, kluczowe znaczenie mają następujące przepisy rozporządzenia z 10 września 2019 r.:

- § 2 ust. 1 pkt 7, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

- § 3 ust. 1 pkt 8, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna;

- § 3 ust. 2 pkt 3, zgodnie z którym, do przedsięwzięć potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy.

Jak już wskazano powyżej w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa stanowisko, zgodnie z którym dla ustalenia, czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uwzględnienie kumulacji oddziaływań lub sumowania się parametrów tego samego rodzaju przedsięwzięcia. Jak wskazuje się, choć przepisy rozporządzenia wykonawczego zawarte w § 2 ust. 1 i § 3 ust. 1 mają charakter norm ogólnych, to przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia ma charakter normy uzupełniającej pozwalającej na rozstrzygnięcie czy mamy do czynienia z inwestycją mogącą zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jako całość. A więc żeby ustalić, czy mamy do czynienia z inwestycją wymagającą decyzji środowiskowej, najpierw należy ustalić moc promieniowaną izotropowo dla pojedynczej anteny, a następnie uwzględnić kumulację oddziaływania anten wynikającą z działania stacji jako całości (vide np. wyroki w sprawach II OSK 1050/18 i II OSK 1045/20 oraz powołane w nich orzecznictwo dostępne na orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy jednak odnotować, że w orzecznictwie sądów administracyjnych obecne jest również stanowisko odmienne, bazujące na literalnym brzmieniu przepisów rozporządzenia wykonawczego, w tym np. II OSK 1448/15, a ostatnio III OSK 3455/21. W sprawie III OSK 3455/21 NSA zwrócił w szczególności uwagę na zmianę stanu prawnego wynikającą z art. 122a ustawy - Prawo ochrony środowiska. Wywiódł, że skoro wprowadzono obecnie instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji - w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. p.o.ś.), to zasada przezorności (art. 6 p.o.ś.) nie uzasadnia wymogu badania kumulacji oddziaływania anten, tym bardziej że wymóg ten pozostaje sprzeczny z literalnym brzmieniem stosownych regulacji aktu wykonawczego, a sąd w takiej sytuacji nie jest uprawniony do "poprawiania" normodawcy z tego powodu, że jest przekonany, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji lub nakładania się. Stanowisko to zakłada, że interpretując i stosując § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia należy uwzględnić, iż "przedsięwzięciem" tego samego rodzaju i realizowanym na terenie tego samego zakładu nie jest przedsięwzięcie dla którego wydaje się decyzję, tzn. każda z osobna antena instalowana na tej samej wieży.

Sąd w sprawie niniejszej generalnie przychyla się do dominującego stanowiska o konieczności – z uwagi na zasadę przezorności (art. 6 p.o.ś.) – badania oddziaływania inwestycji w postaci stacji bazowej telefonii komórkowej (składającej się z kilku anten sektorowych) jako całości, z uwzględnieniem zjawiska kumulacji. Jak wskazał NSA w sprawie II OSK 1045/20, "Przedsięwzięcie, składające się z wielu anten, może doprowadzić do nakładania się pól elektromagnetycznych, a więc dopiero po zsumowaniu parametrów wszystkich anten możliwa jest ocena, czy może ono znacząco oddziaływać na środowisko, zawsze czy potencjalnie". Nie oznacza to jednak uwzględnienia skargi w sprawie niniejszej. Wskazać należy, że orzeczenie mówiące o obowiązku uwzględnienia zjawiska kumulacji dotyczyły stanów faktycznych w których na każdym z azymutów było kilka anten. W sprawie niniejszej mamy bowiem do czynienia z innym stanem faktycznym a mianowicie w każdym z azymutów znajduje się tylko jedna antena, której moc maksymalna wynosi 5360W. Takich sposób lokalizacji anten, zdaniem sądu, wyklucza możliwości aby osie główne promieniowania wiązek anten sektorowych się przecinały albo się nakładały. Stąd sąd podziela stanowisko organów, że w sprawie niniejszej nie zachodzi potrzeba sumowania mocy dla poszczególnych azymutów. Słusznie podnosi organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że taka konieczność zachodziłaby w przypadku, gdyby dla konkretnego azymutu instalacja składała się z więcej niż jednej anteny. Wówczas bowiem istniałaby możliwość przecinania lub kumulowania wiązek.

Bezzasadne przy tym, zdaniem sądu, pozostają zarzuty, że wydanie decyzji nastąpiło bez jakiejkolwiek analizy materiału dowodowego. W sprawie w oparciu o "Kwalifikację przedsięwzięcia" ustalono, że przedmiotowa inwestycja składać się będzie z:

- wieży antenowej o wysokości nieprzekraczającej 51,0 m nad poziomem terenu;

- anteny sektorowej (panelowej) pracującej w pasmach 900 oraz 800 (MHz) w azymucie 60°, na wysokości 49 m n.p.t, moc EIRP dla pojedynczej anteny wynosi 8402W;

- anteny sektorowej (panelowej) pracującej w pasmach 900 oraz 800 (MHz) w azymucie 180°, na wysokości 49 m n.p.t, moc EIRP dla pojedynczej anteny wynosi 8402W;

- anteny sektorowej (panelowej) pracującej w pasmach 900 oraz 800 (MHz) w azymucie 285°, na wysokości 49 m n.p.t, moc EIRP dla pojedynczej anteny wynosi 8402W;

- anteny radioliniowej (parabolicznej) o średnicy 0,06 m w azymucie 233°, na wysokości 45,5 m n.p.t, moc EIRP dla pojedynczej anteny wynosi 3020W.

Ustalono także, że równoważna moc promieniowania izotropowo (EIRP) dla trzech pojedynczych anten sektorowych planowanej stacji zawiera się w przedziale od 5-10 tysięcy W. Ustalona wielkość promieniowania pojedynczej anteny wyklucza zaliczenie przedsięwzięcia do mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Sąd zauważa przy tym, że kwalifikacja inwestycji z punktu widzenia wymagania uzyskania decyzji środowiskowej uwzględniać powinna nie tylko wielkość promieniowania ale również jego występowanie w odniesieniu do miejsc dostępnych dla ludności. Organy w sprawie niniejszej zastosowały należycie definicję terminu "miejsca dostępne dla ludności" wynikającą z art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz.U. 2001 nr 62 poz. 627; dalej powoływana jako p.o.ś.). Zgodnie z tym przepisem, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W celu zbadania występowania miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten, dla wartości EIRP ustalono dla każdej z anten wartość 8402W. Jest to wartość w przedziale między 5000 a 10000 W, co oznacza konieczność dokonywania analiz z uwzględnieniem miejsc dostępnych dla ludności w obszarze do 150 m (w perspektywie oceny, czy jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) oraz do 200 m od środka elektrycznego (w perspektywie oceny, czy jest to przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko), w osi głównej wiązki promieniowania anten (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit. f). Na rysunkach załączonych do Kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawiony jest przebieg odpowiedniego wektora wiązki głównej promieniowania dla każdej z anten, na załączniku nr 3 przedstawiono widok:

- osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S1A1 azymut 60° w płaszczyźnie pionowej, z którego wynika, że wysokość wiązki przy pochyleniu anteny 8° w odległości 200 m od środka anteny wynosi 16,9 m n.p.t.;

- osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S2A1 azymut 180° w płaszczyźnie pionowej, z którego wynika, że wysokość wiązki przy pochyleniu anteny 8° w odległości 200 m od środka anteny wynosi 27,8 m n.p.t.;

- osi głównej wiązki promieniowania anteny sektorowej S3A1 azymut 285° w płaszczyźnie pionowej, z którego wynika, że wysokość wiązki przy pochyleniu anteny 8° w odległości 200 m od środka anteny wynosi 21,4 m n.p.t.

W sprawie ustalono, że w obszarze, w którym gęstość mocy promieniowania przekracza wartość 0,1 W/m2 nie znajdują się żadne obiekty czy budynki, w których mogą przebywać ludzie, gdyż ze względu na sposób zagospodarowania terenu są to obszary niedostępne dla ludności. Pole elektromagnetyczne o wyższych niż dopuszczalne wartości będzie emitowane w odległości do 200 m w najmniej korzystnym przypadku tj. kiedy odległość pomiędzy ponadnormatywnymi polami elektromagnetycznymi a miejscem dostępnym dla ludzi jest najmniejsza, będą występowały na wysokościach powyżej 16,9 m n.p.t. oraz 30,9 m nad poziomem dachu budynku. Zatem będzie to obszar pól o wartościach wyższych niż dopuszczalne w miejscach niedostępnych dla osób znajdujących się na budynku oraz na powierzchni terenu. Wbrew zarzutom skargi analizy przebiegu wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów dokonano z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia tilt (8°).

Zdaniem sądu inwestor przedstawił wymagane dane dla oceny oddziaływania, założenia metodologiczne i wyliczenia (w formie tabelarycznej i graficznej), które – były wystarczające dla przeprowadzenia kwalifikacji inwestycji jako mogącej znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, przez wykluczenie takiej kwalifikacji i w konsekwencji wykluczenie konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Zarzut naruszenia art. 84 K.p.a. jest chybiony z tego względu, że organy bazowały na załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia" opracowanej przez osobę, które musi legitymować się odpowiednimi uprawnieniami zawodowymi. Osoby sporządzające tego rodzaju opracowania ponoszą odpowiedzialność za ich prawidłowość. Do akt dołączono oświadczenie autora tego opracowania, w którym potwierdzono wnioski w nim zawarte. Z tego względu, choć rolą organu jest oczywiście ocena zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, to nie sposób przyjąć, że w każdej tego rodzaju sprawie zachodzi konieczność powoływania biegłego celem weryfikacji analiz dołączonych przez inwestora do wniosku, sporządzonych przez osobę dysponującą odpowiednią wiedzą specjalistyczną. Skuteczność zarzutu braku powołania biegłego (aby mógł prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji), musi opierać się na wskazaniu konkretnych błędów w dokumentacji, których to błędów nie da się zweryfikować bez zasięgnięcia opinii biegłego. Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty skargi koncentrowały się przede wszystkim na konieczności zsumowania mocy EIRP poszczególnych anten i na tej podstawie dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia. Jak już wskazano powyżej w sprawie niniejszej nie zachodziła konieczność uwzględnienia kumulacji. Stąd niezasadny jest zarzut odnoszący się do braku powołania biegłego. Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, że prawidłowo w sprawie stwierdzono, że planowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że należy odróżnić zagadnienie kwalifikacji stacji bazowej ze względu na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko od zagadnienia oddziaływania takiej stacji na środowisko. Są to dwa oddzielne zagadnienia, które dotyczą różnych etapów postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kwalifikacja przedsięwzięcia ma za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy wnioskowane przedsięwzięcie wymagało w ogóle przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. Oddziaływanie jest natomiast zagadnieniem rozpatrywanym dopiero w przypadku, gdy parametry projektowanej stacji bazowej kwalifikują ją do kategorii przedsięwzięć, dla których taką ocenę należy przeprowadzić (zob. K. Smoliński, Prawne aspekty kwalifikacji stacji bazowych telefonii komórkowej jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Casus 2019, nr 94, s. 16). Dla uznania instalacji stacji bazowej telefonii komórkowej za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (a w konsekwencji wymagające decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) niezbędne jest wobec tego przeprowadzenie wyłącznie weryfikacji, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Od problematyki kontroli uprzedniej (wstępnej) opartej na kryteriach kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko odróżnić należy etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne. Te etapy kontroli opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa obecnie rozporządzenie Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 2448) oraz rozporządzenie Ministra Klimatu z 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 258). Rozporządzenia te wyznaczają bezwzględnie obowiązujący normatyw-dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, że w przypadku gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Wówczas to bada się oczywiście nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 16 czerwca 2020 r. w sprawie II SA/Wr 201/20, CBOSA). W świetle powyższe bezzasadny pozostaje zarzut nie odniesienia się przez organy do obowiązującego od dnia 1 stycznia 2020 r. rozporządzenia Ministra Zdrowia z 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448). Na tym etapie rozporządzenie to nie miało zastosowania. Marginalnie podnieść można, że zgodnie z tym rozporządzeniem dopuszczalna gęstość mocy dla miejsc dla ludności wynosi 10 W/m2. Skoro przedmiotowa inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z którym gęstość mocy nie może przekraczać 0,1 W/m2, to tym bardziej inwestycja ta będzie spełniała parametry, o których mowa ww. rozporządzeniu, tj. gęstość mocy nie może przekraczać 10 W/m2.

Wbrew zarzutom skargi w sprawie dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy. Organ pierwszej instancji w wyniku tej analizy ustalił, że:

- działka o nr ew. gr. [...], na której planowana jest przedsięwzięcie stanowi własność osób fizycznych i nie jest objęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ogłoszono przystąpienia do sporządzenia takiego planu w odniesieniu do tej działki, jest to działka niezabudowana, położona na gruntach rolnych klasy VI, w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej;

- działki sąsiednie (obszar oddziaływania anten) zagospodarowane są następująco: działki nr ew. gr. [...] - działki niezabudowane; działki nr ew. gr. [...] - droga wewnętrzna; działki nr ew. gr. [...] - działki niezabudowane; działki nr ew. gr. [...]. - działka zabudowana – budynek mieszkalny jednorodzinny; działki nr ew. gr. [...]- działki niezabudowane; działki nr ew. gr. [...]-działka zabudowana-budynek mieszkalny jednorodzinny; działki nr ew. gr. [...] działka zabudowana- budynek mieszkalny jednorodzinny; działki nr ew. gr. [...] - działka zabudowana- budynek mieszkalny jednorodzinny; działki nr ew. gr. [...]-działka niezabudowana; działki nr ew. gr. [...]- działka zabudowana-budynek mieszkalny jednorodzinny; działki nr ew. gr. [...]-działka niezabudowana; działki nr ew. gr. [...] - działka zabudowana-budynek mieszkalny jednorodzinny; działki nr ew. gr. [...]działki niezabudowane; działki nr ew. gr. [...]-droga wewnętrzna; działki nr ew. gr. [...]-działka zabudowana-budynek mieszkalny jednorodzinny; działki nr ew. gr. [...]-działki niezabudowane; działki nr ew. gr. [...]-działka zabudowana-budynek mieszkalny jednorodzinny i budynek gospodarczy; działki nr ew. gr. [...]-grunt leśny (las); działki nr ew. gr. [...]-droga powiatowa; działki nr ew. gr. [...]-grunt leśny (las).

Z analizy tej wynika, że lokalizacja wieży planowana jest pomiędzy istniejącą zabudową mieszkaniową jednorodzinną, w odległości 82 m od najbliższego budynku mieszkalnego jednorodzinnego o działce nr ew. gr. [...]. Istotnie w analizie tej nie uwzględniono budynku położonego na działce nr [...] i nie jest on zaznaczony na załączniku graficznym do mapy. Prawdopodobnie wynika to z faktu, że jest on nadal w budowie. Niemniej jednak uchybienie to nie ma znaczenia na treść rozstrzygnięcia. Jako, że działka [...] jest położona za działką nr [...] to stwierdzić należy, że budynek ten także znajduje się poza główną wiązką promieniowania. Natomiast jeśli chodzi o zabudowę przyszłą, zamierzoną przez właścicieli sąsiednich wobec inwestycji nieruchomości, to wskazać trzeba, że od 25 października 2019 r. obowiązuje brzmienie art. 122a ust. 1 pkt 3 p.o.ś., zgodnie z którym prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku - każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana. Oznacza to, że zmiany w zagospodarowaniu sąsiednich wobec inwestycji nieruchomości mogą się wiązać – przy zgłoszeniu stosownego wniosku – z koniecznością dokonania pomiarów stężenia pól elektromagnetycznych spornej stacji celem zapobiegnięcia przekroczeniu dopuszczalnych wartości w miejscach dostępnych dla ludności. Stanowi to, zdaniem sądu, wystarczające zabezpieczenia dla użytkowników przyszłej zabudowy.

Odnośnie wpływu przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 należy podkreślić, że planowane przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2020 z uwagi na odległość od najbliższych obszarów Natura 2020 (ok. 5,65 km od B. oraz ok. 6,17 km od N. B.), co oznacza że nie może mieć negatywnego wpływu na chroniony obszar.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. poprzez wydanie decyzji niezgodnej z uzgodnieniami Powiatowego Zarządu Dróg w B. Z treści postanowienia uzgadniającego wynika, że warunek została zastrzeżony dla decyzji o warunkach zabudowy w przypadku przebudowy lub budowy zjazdu. Stąd zarzut ten jest bezzasadny. Uczestnicy postępowania podtrzymali ponadto zarzut braku uzgodnienia z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Odnosząc się do tego zarzutu sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy, że brak jest przepisów nakazujących uzgodnienia lokalizacji stacji bazowej jako przeszkody lotniczej z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego. Niezasadny jest także zarzut uczestników postępowania dotyczący wadliwego pełnomocnictwa, albowiem pełnomocnikiem inwestora jest osoba fizyczna – co wynika jednoznacznie z dołączonego do akt administracyjnych pełnomocnictwa (k. 27 akt administracyjnych).

W ocenie sądu, w niniejszej sprawie organy w sposób wystarczający uzasadniły swoje decyzje oraz wszechstronnie ustaliły stan faktyczny, przez co spełnił wymagania z art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 80 K.p.a. Zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania dowodowego organ posiadał wystarczający materiał dowodowy, a po jego należytym rozważeniu wydał prawidłowe rozstrzygnięcia oparte na właściwej podstawie procesowej i podstawach materialnych wraz z uzasadnieniem odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.).