Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3505/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 88
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hieronim Sęk, , po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi w sprawie ze skargi C. B. z siedzibą w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r. postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu


UZASADNIENIE

1. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2008 r. pełnomocnik skarżącej spółki – radca prawny D. G., został wezwany pismem z dnia 6 stycznia 2009 r. do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia. W wezwaniu pouczono, że nieuzupełnienie wskazanego braku w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi.

2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 lutego 2009 r. odrzucił ww. skargę. W uzasadnieniu stwierdził, że ww. wezwanie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 9 stycznia 2009 r. i w tej sytuacji termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał w dniu 16 stycznia 2009 r. (piątek). Mimo upływu terminu brak formalny skargi nie został usunięty.

3. Pismem z dnia 18 marca 2009 r., nadanym tego samego dnia drogą pocztową, pełnomocnik skarżącej złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, składając jednocześnie dokumenty potwierdzające umocowania osób podpisujących pełnomocnictwo do reprezentacji spółki oraz ich tłumaczenie przysięgłe.

Wyjaśnił, że z uwagi na wielość podmiotów świadczących usługi prawne w siedzibie pełnomocnika, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego z dnia 6 stycznia 2009 r. zostało przez pracownika sekretariatu omyłkowo przekazane osobie nie zajmującej się niniejszą sprawą. Z tego powodu o istnieniu wezwania pełnomocnik dowiedział się dopiero w dniu 24 lutego 2009 r., kiedy doręczony został jemu odpis postanowienia Sądu z dnia 16 lutego 2009 r.

Wskazał również, że po zapoznaniu się z treścią postanowienia niezwłocznie wystąpił do mocodawcy - skarżącej spółki, o przedłożenie wymaganych przez Sąd dokumentów. Dokumenty te zostały nadesłane pełnomocnikowi w dniu 2 marca 2009 r.. Były jednak sporządzone w języku niderlandzkim i w związku z tym pełnomocnik we własnym zakresie wystąpił do tłumacza przysięgłego o sporządzenie ich tłumaczenia. Z kolei tłumaczenie otrzymał w dniu 17 marca 2009 r. W takim stanie rzeczy pełnomocnik stwierdził, że przyczyna uchybienia terminowi ustąpiła w momencie pozyskania przetłumaczonych dokumentów. Dopiero bowiem w tej dacie możliwe było wykonanie wezwania Sądu z dnia 6 stycznia 2009 r.

W ocenie pełnomocnika, pomijając zdarzenie omyłkowego nie przekazania wezwania, sama potrzeba uzyskania dokumentów od podmiotu zagranicznego i konieczność ich przysięgłego przetłumaczenia uniemożliwiły wykonanie zarządzenia Sądu w terminie i stanowiły okoliczność na którą skarżąca nie mogła mieć wpływu. Zdaniem pełnomocnika, w zaistniałej sytuacji, dokładając nawet najwyższej staranności, skarżąca nie była w stanie, w wyznaczonym terminie uzupełnić braku formalnego, co było równoznaczne z uprawdopodobnieniem braku winy w uchybieniu terminowi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi należało odrzucić.

Zgodnie z art. 85 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Natomiast w myśl art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Według art. 87 § 5 P.p.s.a. przywrócenie terminu po upływie roku od uchybionego terminu jest dopuszczalne tylko w wyjątkowych przypadkach.

Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w art. 87 § 1 i § 2 P.p.s.a. Strona powinna wystąpić z takim wnioskiem w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia oraz uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie, o czym stanowi art. 87 § 4 P.p.s.a.

Przywrócenie terminu uzależnione jest więc od łącznego spełnienia wymienionych przesłanek. Jest ono możliwe w szczególności w sytuacji, gdy wniosek zostanie złożony w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia. Merytoryczne rozpoznanie wniosku zależy zatem od dochowania wskazanego wymogu formalnego.

Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu należało zauważyć, że w świetle przedstawionych w nim okoliczności przyczyną z powodu której doszło do uchybienia terminu był brak wiedzy pełnomocnika skarżącej o istnieniu wezwania do usunięcia braku formalnego skargi. Jak bowiem wyjaśniono we wniosku, wezwanie wystosowane przez Sąd w tym przedmiocie na skutek omyłki pracownika sekretariatu w siedzibie pełnomocnika skarżącej nie zostało przekazane temuż pełnomocnikowi. Wiadomość o tym, że był on wzywany do uzupełnienia braku formalnego skargi pełnomocnik powziął w dacie doręczenia postanowienia Sądu z dnia 16 lutego 2009 r., tj. w dniu 24 lutego 2009 r.

Podkreślić trzeba, że danemu terminowi można uchybić tylko raz. Termin zostaje bowiem przekroczony w ściśle określonym czasie z uwagi na istniejące wówczas okoliczności. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi wynosił 7 dni od daty doręczenia wezwania. Skoro wezwanie zostało doręczone w dniu 9 stycznia 2009 r., to wskazany termin upływał w dniu 16 stycznia 2009 r. Nie usunięcie do tej granicznej daty braku formalnego oznaczało uchybienie terminowi. W konsekwencji stwierdzić należało, że powodem który w owym czasie spowodował bierność pełnomocnika i tym samym niedochowanie tego terminu był brak informacji o tym, iż został on wezwany do usunięcia braków formalnych skargi. Pełnomocnik nie podjął działań zmierzających do wykazania umocowania do reprezentowania skarżącej, gdyż nie posiadał wiedzy o istnieniu wezwania, a tym samym o obowiązku usunięcia braków formalnych skargi w stosownym czasie. Tak wskazana przyczyna uchybienia odpadła zatem w momencie, gdy pełnomocnik powziął już wiadomość o istnieniu wezwania. Taką zaś wiadomość powziął w chwili otrzymania ww. postanowienia Sądu, czyli w dniu 24 lutego 2009 r. Od tej daty zaczął zatem biec siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Termin ten upłynął więc w dniu 3 marca 2009 r.

Ponadto, nawet jeśliby przyjąć jak twierdzi pełnomocnik skarżącej, że okoliczność w postaci omyłkowego nie przekazania jemu informacji o wezwaniu była bez znaczenia dla oceny dochowanie terminu do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, do czego w ocenie Sądu nie ma podstaw, to i tak z punktu widzenia możliwości uczynienia zadość wezwaniu bez znaczenia były działania podejmowane we własnym zakresie przez pełnomocnika nakierowane na uzyskanie tłumaczeń przysięgłych. Podkreślić trzeba, że w wezwaniu z dnia 6 stycznia 2009 r. pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia (np. wyciąg z rejestru sądowego). W świetle tak sformułowanego wezwania stosowny w tym zakresie dokument pełnomocnik uzyskał od mocodawcy w dniu 2 marca 2009 r. Od tej daty nic nie stało już zatem na przeszkodzie aby uczynić zadość wezwaniu. Wezwanie nie zawierało bowiem żądania złożenia tłumaczenia przysięgłego tego dokumentu. Przyczyna uchybienia tak pojmowana odpadła więc najpóźniej w dniu 2 marca 2009 r., a nie w dniu 17 marca 2009 r. jak wywodził pełnomocnik. W tej sytuacji wniosek o przywrócenie terminu powinien zostać złożony do dnia 9 marca 2009 r.

Reasumując, stwierdzić należało, że wniosek skarżącej z dnia 18 marca 2009 r., jako spóźniony, należało odrzucić. Zgodnie bowiem z art. 88 P.p.s.a. spóźniony wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym.

Wobec takiego stanu rzeczy Sąd działając na podstawie wskazanego przepisu orzekł jak w sentencji.