Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 733/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6040 Wyrób, rozlew i obrót alkoholami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 107 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.  4 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 173 poz 1807
law: Ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
article: art. 18 ust. 7 pkt 5, art. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1231
law: Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi BN. i J.K. -wspólników spółki cywilnej "A.B.O.." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących B.N. i J.K. solidarnie kwotę 455 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt pięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 733/05

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi wniesionej przez radcę prawnego H.L.z Kancelarii Prawnej w PL ul.ML 28 imieniem BN. i J.K. prowadzących działalność gospodarczą w postaci spółki cywilnej "A.B.O." N. B. i S-ka w P. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...]r. Nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym:

Wnioskiem z [...]r. B.N. i J.K. działający w formie "S.C. A.B.O. B. i S-ka" wnieśli o wydanie zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa przeznaczonym do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu położonym przy W. O. Św. J.P. II nr 3 (taras n/S.). Do wniosku dołączono szereg dokumentów. W postępowaniu przeprowadzono oględziny lokalu (k.11 akt administracyjnych) oraz uzyskano pozytywną opinię Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w dn.[...] r. odnośnie wniosku J.K, i B.N. S.C. "A.B.O." B. i S-ka. dla lokalizacji punktu sprzedaży napojów alkoholowych (k.13-14). Pismem z [...]r. Naczelnik Wydziału Dróg i Mostów w Zarządzie Dróg Miejskich poinformował Zastępcę Prezydenta Miasta, że wspólnicy spółki "A.B.O." nie otrzymali od Zarządu zezwolenia na przedłużenie terminu zajęcia pasa drogowego dla potrzeb tymczasowego kiosku handlowego, a sprawa ta jest przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Rzeszowie. Ponadto poinformował, iż sprawy dzierżawy przez te osoby tarasu widokowego nad S. są prowadzone przez Biuro Prawne Urzędu Miejskiego. W dn.[...]. stawił się na wezwanie w Wydziale Spraw Społecznych i Obywatelskich Urzędu Miasta B.N, który zapoznał się z dokumentami sprawy i oświadczył, iż według niego nie jest koniecznym legitymowanie się pozwoleniem na budowę kiosku, który został zrealizowany ponad 30 lat temu, jak również nie musi okazywać tytułu prawnego do gruntu, na którym kiosk ten jest zlokalizowany. Powołał się przy tym na fakt udzielania uprzednio zezwolenia, kiedy to organ nie wymagał, aby legitymować się takimi dokumentami. W kolejnym piśmie z 20.08.2004r. B.N. wskazał na upływ ważności dotychczas posiadanego zezwolenia i wywodził, że zostały złożone wszystkie wymagane prawem zezwolenia i wywodził iż złożono wszelkie wymagane prawem dokumenty, by uzyskać kolejne zezwolenie.

Dwoma decyzjami z [...]r. o Nr [...]Prezydent Miasta P. odmówił wydania odrębnie B.N. oraz J.K. zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w lokalu przy ul.W.O. Św. J.P. II 3 w P.. Uzasadnienie obu odmownych decyzji jest identyczne. Organ gminy wskazał, iż wnioskodawcy jako dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych przedstawili umowę sprzedaży kiosku, ale nie legitymują się żadnym tytułem prawnym do gruntu, na którym usytuowany jest kiosk. Organ przyznał, iż ustawa z 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 147 z 2002r., poz.1231 ze zm. zwana dalej "Upalkoh") wprowadza pojęcie lokalu, jednak nie podaje jego legalnej definicji. Prezydent posłużył się zatem pojęciem lokalu wskazanym w art.2 ust.2 zd. 2 ustawy z 24.06.1994r. o własności lokali (Dz.U. Nr 80 z 2004r., poz.903 ze zm.). W ocenie organu gminy należało jednak przedłożyć także tytuł prawny do gruntu, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy kiosk, a w konsekwencji doszedł do przekonania, iż nie został spełniony warunek z art.18 ust.7 pkt 5 Upalkoh, jako niezbędna przesłanka do wydania zezwolenia. Ponadto wskazano, że w myśl § 1 uchwały Nr [...]Rady Miasta z[...]. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży oraz podawania napojów alkoholowych na terenie Gminy Miejskiej lokal, w którym ma być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych powinien być usytuowany w budynku (obiekcie trwale z gruntem związanym). Zdaniem prezydenta kiosk ten wymogu takiego nie spełnia, ponieważ stanowi on kiosk uliczny, a zatem w myśl art.3 pkt 5 ustawy z 7.07.1994r. prawo budowlane (Dz.U. Nr 207 z 2003r., poz.2016 ze zm., zwana dalej Upb) jest obiektem budowlanym nie połączonym trwale z gruntem.

W aktach sprawy zalega podanie określone jako "odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]znak[...]". Jako skarżących określono B.N. i J.K., wspólników s.c. "A.B.O." w P. W podaniu tym zarzucono naruszenie art.87 ust.1 Konstytucji RP w zw. z art.18 ust.6 pkt 2 i ust.7 pkt 5 Upalkoh, błędne zastosowanie § 1 uchwały Rady Miasta z [...]r. Nr[...], błędne zastosowanie art.2 ust.2 ustawy o własności lokali, naruszenie art.6-9 k.p.a.. W konsekwencji wnoszący domagali się stwierdzenia nieważności "zaskarżonej decyzji" albo o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". W uzasadnieniu odwołania wskazano, że przez wiele lat skarżący prowadzili sprzedaż napojów alkoholowych w przedmiotowym kiosku i nie kwestionowano wówczas przedkładanych dokumentów, jako wystarczających do uzyskania stosownego zezwolenia. Upalkoh nie zawiera odesłania do ustawy o własności lokali, stanowisko organu I instancji posługujące się taką definicją zaczerpniętą z tej ustawy uznano za błędne. Odwołanie zawiera także argumentację powołującą się na elementy postępowania konkursowego dotyczącego zagospodarowania przedmiotowego terenu, który to konkurs skarżący wygrali. Odwołanie zawiera także zarzut, iż § 1 cyt. uchwały Rady Miasta wykracza poza delegację ustawową.

W aktach organu I instancji zalegają dwie decyzje wydane przez SKO z 25.11.2004r. o nr [..] i[...], których przedmiot rozstrzygnięcia podano tożsamo, albowiem decyzjami tymi kolegium uchyliło "decyzję Prezydenta Miasta nr [...]z dnia[...]." i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W części wstępnej tych decyzji różnica między nimi sprowadza się do wskazania, iż przedmiotem jest odwołanie B.N., a w drugim przypadku J.K., zaś jeśli chodzi o rozdzielnik do decyzji to pierwszą z nich doręczono B.N., zaś drugą J.K., a obie decyzje Prezydentowi Miasta. W podstawie prawnej tych decyzji kolegium powołało się na art.138 § 2 k.p.a. oraz art.18 ust.1 Upalkoh. W uzasadnieniu tych decyzji kolegium doszło do przekonania, że zostały naruszone wymogi zawarte w art.79 k.p.a. w aspekcie braku zachowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Zgodzono się także, iż nietrafnie zastosowano pojęcie lokalu z ustawy o własności lokali.

Prowadząc ponowne postępowanie organ I instancji przeprowadził w dn.[...]. oględziny kiosku, mającego stanowić punkt sprzedaży napojów alkoholowych, gromadził także dokumenty mające mieć związek z prawem do dysponowania przez wnioskodawców terenem, na którym zlokalizowany jest przedmiotowy kiosk.

Dwoma decyzjami z[...]. o nr [...]Prezydent Miasta odmówił odrębnie B.N.i osobno J.K. wydania zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w lokalu gastronomicznym położonym przy ul.W.O. Św. J.P. II 3 w P. W podstawie prawnej tych decyzji powołano się na art.18 ust.1, ust.6 pkt 2, ust.7 pkt 5 Upalkoh, § 1 cyt. wyżej uchwały Nr [...] Rady Miejskiej oraz art.104 ustawy z 14.06.1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm., zwany dalej k.p.a.). W uzasadnieniu odmownych decyzji wywiedziono iż ustalono w postępowaniu iż Sąd Okręgowy wyrokiem z 29.12.2004r. VIII Ga 51/04 oddalił powództwo wspólników s.c. "A.B.O." N B.i S-ka o zobowiązanie Gminy Miejskiej do zawarcia umowy dzierżawy tarasu nad S. Powołując się na ustalenia uzyskane od Zarządu Dróg Miejskich wskazano ponadto, że wspólnicy nie posiadają aktualnie zgody na zajęcie pasa drogowego kioskiem jako punktem sprzedaży napojów alkoholowych. Z całokształtu materiału dowodowego wynikać ma, zdaniem I instancji, iż okazana umowa sprzedaży kiosku jest tytułem prawnym do lokalu, o jakim mowa w art.18 ust.6 pkt 2 Upalkoh. W ocenie prezydenta miasta pod pojęciem tytułu prawnego rozumieć należy także tytuł do gruntu pod kioskiem, który jest własnością Gminy Miejskiej. Brak posiadania zgody na zajęcie pasa drogowego uznano za brak tytułu prawnego do gruntu. Końcowo zauważono, iż w myśl powoływanej uchwały Rady Miejskiej punkty sprzedaży winny być zlokalizowane w obiektach trwale związanych z gruntem, a kiosk uliczny wnioskodawców wymogu tego nie spełnia.

W terminie otwartym do wniesienia odwołania wpłynęło podanie określone jako "odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] znak[...]", a jako odwołujący się zostali oznaczeni B.N. i J.K.. Odwołanie jest podpisane zarówno przez B.N., jaki J.K. Odwołujący się zarzucili pominięcie w postępowaniu J.K. jako strony postępowania oraz "nieważność postępowania" przez rażące naruszenie art.18 ust.6 pkt Upalkoh przez bezprawne rozszerzenie pojęcia tytułu prawnego wnioskodawcy do lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. W konkluzji wniesiono o stwierdzenie nieważności względnie o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". W uzasadnieniu odwołujący naprowadzają, iż organ I instancji dokonał nadinterpretacji pojęcia lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, co polegać miało na nieuprawnionym definiowaniu wymogów, jakim winien odpowiadać punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Zanegowano, aby pod pojęciem tytułu prawnego do lokalu rozumieć tytuł prawny do gruntu pod tym lokalem, wskazując, iż w podobnych obiektów sprzedających napoje alkoholowe jest więcej, a ponadto jednym z wymogów konkursu rozpisanego na zagospodarowanie terenu tarasu widokowego nad S. było lokalizowanie tylko obiektów nie związanych trwale z gruntem. W ocenie odwołujących się wykazali się oni stosownym tytułem do lokalu, a Upalkoh nie wymaga by posiadać uprawnienia do gruntu, zaś kwestia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego jest przedmiotem odrębnego postępowania.

Organ I instancji nie znalazł podstaw do zmiany decyzji, stwierdzając zarazem iż odwołania nie wniosła JK. Opisaną na wstępie decyzją SKO po rozpoznaniu odwołania B.N. postanowiło "utrzymać w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr z dnia[...].". W podstawie prawnej powołano art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., art.18 ust.1, ust.6 Upalkoh. W uzasadnieniu zrekapitulowano przebieg postępowania, eksponując wydanie odrębnych decyzji względem J.K. i B.N. Podzielono stanowisko I instancji, iż strona nie wykazała tytułu prawnego do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. W ocenie kolegium warunek dotyczący posiadania tytułu prawnego do lokalu, w którym miałaby być prowadzona sprzedaż napojów alkoholowych zawarty w art.18 ust.6 Upalkoh oznacza "stan pod względem prawnym", iż możliwym byłoby prowadzenie takiej działalności. Zdaniem organu odwoławczego zagwarantowano udział J.K. w postępowaniu, aczkolwiek otrzymała ona końcowe rozstrzygnięcie, z inną datą niż skarżący. Kolegium wywiodło ponadto, iż wobec prowadzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawców w formie spółki cywilnej i braku posiadania osobowości prawnej przez tą spółkę, zasadnym było wydanie odrębnych decyzji wobec wspólników. Decyzję tę doręczono wyłącznie B.N.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli do WSA w Rzeszowie B.n. i J.K. wspólnicy s. c. "A.B.O." zarzucając jej "nieważność postępowania" wobec rażącego naruszenia art.18 ust.1 i 6 pkt 2 Upalkoh, a także naruszenie art.7 i 8 k.p.a. oraz art.6, art.8 ust.1, art.9 ustawy z 2.07.2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz.1807 ze zm.). W ocenie skarżących bezprawnie rozszerzono pojęcie tytułu prawnego do lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, ograniczono prawa wspólników jako przedsiębiorców. Wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji względnie o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym także kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu, eksponując iż w pasie drogowym mogą być realizowane wyłącznie obiekty trwale nie związane z gruntem, a wymóg taki został sformułowany m.in. w warunkach konkursu na zagospodarowanie terenu tarasu nad S, którzy skarżący wygrali. Wskazano, iż wspólnicy ubiegają się o uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, ale odmawia im się wydania pozytywnej decyzji. Wskazano nadto, iż istnieje wiele podobnych kiosków, które sprzedają napoje alkoholowe, a działanie organów stanowi zatem naruszenie zasady równości wobec prawa.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Kolegium obszernie przytaczając stan faktyczny sprawy zauważa, że samo nie wymagało wykazania przez strony tytułu prawnego do gruntu pod kioskiem, ale kiosk ten winien pod względem prawnym nadawać się do prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych. Taki stan nie zachodzi, albowiem brak jest zgody na zajęcie pasa drogowego.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega rozpatrzeniu w trybie przepisów ustawy z dn.30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), a kryterium kontroli zaskarżonej decyzji jest jej legalność, czyli zgodność z obowiązującym prawem (por. art.1 § 2 ustawy z dn.25.07.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 Ppsa), stosując środki przewidziane ustawą w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art.135 Ppsa).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 Ppsa). W ocenie Sądu zaskarżona decyzją dotknięta jest uchybieniem dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z powodu niezawinionego braku udziału strony w postępowaniu (art.145 § 1 pkt 4 k.p.a.). SKO wydając zaskarżoną decyzję rozpoznało odwołanie wyłącznie jako pochodzące od B.N. i tylko tej osobie doręczono decyzję II instancji. W uzasadnieniu wywiedziono, że odwołania nie składa J.K., podobne stwierdzenie zawarte jest w piśmie Prezydenta Miasta przekazującego akta organowi odwoławczego (k.82 akt I instancji). Twierdzenia te są zupełnie nietrafne, skoro na odwołaniu znajduje się na odcisku pieczęci s.c. "A.B.O." zarówno podpis B.N., jak i J.K.. Pominął zatem organ odwoławczy stronę – J.K., mimo iż skutecznie wniosła ona odwołanie. Zachodzi zatem sytuacja przewidziana dyspozycją art.145 § 1 pkt 1 lit. b Ppsa, nakazująca uchylenie zaskarżonej decyzji.

Nie jest także trafne stwierdzenie organu odwoławczego, jakoby J.K. otrzymała decyzję organu I instancji do niej skierowaną w innej dacie niż B.N.. Z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, iż obie decyzje doręczono w sposób zastępczy wspólnikom s.c. "A.B.O." w tym samym dniu –[...] . (por. k.75 i k.72 akt I instancji). Warto zauważyć istotną niekonsekwencję działania organu odwoławczego, który uprzednio rozpoznając odwołanie wspólników (k.32-34 akt I instancji), mimo iż z gramatycznej treści wynikałoby, iż stanowi także zaskarżenie pojedynczej decyzji, przyjął że strony skutecznie odwołały się od dwu decyzji wydanych odrębnie przez Prezydenta Miasta, dla każdego ze wspólników osobno. Kolegium przyznaje, iż Prezydent Miasta wydał w tym samym dniu dwie tożsame w istocie decyzje o tym samym numerze. Skoro więc wniesiono odwołanie, które sformułowane jest w ten sposób, iż stanowi zaskarżenie pojedynczej decyzji, należało uprzednio wezwać odwołujących się do sprecyzowania przedmiotu zaskarżenia, nie zaś woluntarystycznie i błędnie z góry założyć, że odwołanie wnosi wyłącznie B.N. Samo rozstrzygnięcie zawarte w decyzji SKO także budzi zastrzeżenia co do jego braku jednoznaczności, skoro utrzymano nim w mocy "decyzję z[...]. Nr[...]", a w aktach pierwszoinstancyjnych zalegają dwie decyzje o takim samym oznaczeniu.

Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego odnośnie prawidłowości praktyki działania I instancji polegającego na wydawaniu odrębnych decyzji, skierowanych do wspólników spółki cywilnej. Na marginesie zauważyć trzeba, iż żaden z organów nie pokusił się o to, by w aktach sprawy administracyjnej znalazła się chociażby kopia umowy spółki "A.B.O.", tak by można było ocenić prawidłowość reprezentacji spółki. W ocenie Sądu wykładnia systemowa Upalkoh wskazuje na to, że w przypadku gdy o udzielenie zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych w danym miejscu, stanowiącym punkt sprzedaży tych napojów, ubiega się spółka cywilna, organ gminy rozpoznający tę sprawę winien wydać jedną decyzję skierowaną do wszystkich wspólników tej spółki. Stanowisku takiemu nie przeczy treść art.4 ust.2 ustawy z 2.07.2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 173, poz.1807), zgodnie z którym to przepisem "Za przedsiębiorców uznaje się także wspólników spółki cywilnej w zakresie wykonywanej przez nich działalności gospodarczej". Przeciwnie, ustawa o swobodzie działalności gospodarczej ma posiłkowe zastosowanie w sprawach o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, ale tylko w ograniczonym zakresie. Z mocy bowiem art.18³ Upalkoh "Do zezwoleń, o których mowa w art.9, 18 i 18¹ oraz opłat, o których mowa w art.11¹, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej" (podkr. Sądu). W tym zakresie zwrócić uwagę należy na art.18 ust.12 pkt 4) Upalkoh, stanowiący, iż "Zezwolenie, o którym mowa w ust.1, wygasa w przypadku: ...zmiany składu osobowego spółki cywilnej". Chodzi tu o zezwolenie wydane na podstawie art.18 ust.1 Upalkoh, a więc zezwolenie, o jakie ubiegali się wspólnicy spółki cywilnej "A.B.O." w przedmiotowej sprawie. Zatem stwierdzić należy raz jeszcze, że wniosek wspólników spółki cywilnej, ubiegających się o wydanie zezwolenia na podstawie art.18 ust.1 Upalakoh należy rozstrzygać w jednej decyzji administracyjnej. Nietrafność odmiennego poglądu prezentowanego przez organ odwoławczy widać chociażby i w tym, że orzekając o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji z dn.3.02.2005r. w istocie nie rozstrzygnięto jednoznacznie o którą z decyzji organu I instancji chodzi, czy tę skierowaną do B.N., czy tę skierowaną do J.K., a to dlatego iż obie te decyzje mają tę samą datę wydania i ten sam numer, a także ten sam jest ich przedmiot. Niekonsekwencję działania organów kwestii traktowania wspólników spółki cywilnej ubiegających się o uzyskanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych widać chociażby w formie wydawania opinii przez gminną komisje rozwiązywania problemów alkoholowych. Komisja ta, zdaniem Sądu działając prawidłowo, wydała jedno postanowienie w tej sprawie (k.14 akt I instancji).

Zdaniem Sądu trafne są te stwierdzenia, które znalazły miejsce w odwołaniu, a odnoszące się do wadliwości uchwały Rady Miejskiej nr [...]z dn.[...]r. Uchwała ta, choć organy orzekające kwestię tę pominęły, stanowi tzw. akt prawa miejscowego, podlegała promulgacji, albowiem została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego Nr 54 pod poz.1103. Delegację ustawową do wydania przedmiotowej uchwały stanowił art.12 ust.2 Upalkoh, wedle którego "Rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy (miasta) miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych". Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn.6.05.1994r. SA/Gd 2824/93 (niepubl.), iż pod pojęciem "zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych" należy rozumieć rozmieszczenie takich miejsc w terenie, a w szczególności ich usytuowanie względem miejsc i obiektów chronionych przez negatywnym oddziaływaniem punktu sprzedaży napojów alkoholowych. Rada gminy nie ma jednak uprawnienia, by w drodze aktu prawa miejscowego, wydanego na podstawie art.12 ust.2 Upalkoh, normować warunki, jakim winien odpowiadać taki punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Niezawisłość sędziowska to podległość wyłącznie Konstytucji RP i ustawom (art.178 ust.1 Konstytucji RP z 2.04.1997r.), uprawnia ona zarazem Sąd do odmowy zastosowania w przedmiotowej sprawie aktu prawa miejscowego, w ocenie Sądu sprzecznego z ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Tą niezgodnością, zdaniem Sądu, dotknięty jest § 1 w/w uchwały określający warunki, jakim winny odpowiadać lokale, mające być punktami sprzedaży napojów alkoholowych, skoro wykracza poza delegację ustawową.

Zaskarżona decyzja dotknięta jest także uchybieniem natury konstrukcyjnej. W myśl art.107 § 1 k.p.a. do niezbędnych elementów decyzji zaliczyć należy "podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji". Decyzja SKO wymogu tego nie spełnia, skoro ograniczono się do podania wyłącznie inicjałów imion członków Zespołu Orzekającego kolegium. Podkreślić trzeba, że z mocy art.19 ust.1 ustawy z 12.10.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednol. Dz.U. Nr 79, poz.856 ze zm.) do wykonywania przez kolegium zadań, o których mowa w art.1 i 2 (tej ustawy, a to m.in. rozpatrywanie odwołań od decyzji) stosuje się przepisy k.p.a., z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. Żaden jednak z przepisów ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych nie uprawnia kolegium do odmiennego traktowania kwestii podpisu pod decyzją administracyjną, w szczególności do pominięcia pełnego wskazania imienia członków zespołu orzekającego wydających decyzję i ograniczenie się jedynie do wskazania inicjału tego imienia.

Powyższe naruszenia przepisów procesowych zobowiązywały Sąd do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji organu II instancji (art.145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa). Rozpoznając ponownie sprawę kolegium uwzględni ocenę prawną wskazaną w niniejszym wyroku, rozpozna odwołanie wspólników od obu decyzji Prezydenta Miasta, uzupełniając uprzednio także akta sprawy o umowę spółki "A.B.O.". Kolegium nie będzie mogło zastosować § 1 w/w uchwały Rady Miejskiej nr[...]. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy dokona analizy pojęcia braku tytułu prawnego do lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, uzupełniając akta sprawy o wyrok Sądu Okręgowego z [...]r.[...].

Koszty postępowania zasądzono na podstawie art.200 Ppsa. Wyroku, z uwagi na treść decyzji odmawiających wydania zezwolenia, nie opatrywano klauzulą ochrony tymczasowej z art.152 Ppsa, uznając ją za zbędną w przedmiotowej sprawie.