Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 982/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: WSA Jolanta Dargas WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant referent-stażysta Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2012 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] o rozpatrzeniu odwołania Z. Z. od decyzji Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] grudnia 2011 r. odmawiającej przyznania zasiłku celowego do 6 000 zł, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] odmówił przyznania Z. Z. świadczenia w formie zasiłku celowego do [...]zł. na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ stwierdził, iż Z. Z. nie spełnia wymogów określonych w ustawie o pomocy społecznej gdyż nie utraciła w wyniku powodzi jedynego schronienia. Organ powołał się przy tym na ustalenia potwierdzające fakt posiadania przez wnioskodawczynię lokalu mieszkalnego przed powodzią, położonego w P. przy ul. [...]. Wskazał także, że wszelkie działania istotne życiowo, w tym ubezpieczenie budynku w D. przy ul. [...] podejmowane przez stronę wskazywały, iż w okolicznościach dla niej ważnych podawała jako miejsce zamieszkania adres w P. Organ wskazał ponadto, że przeprowadził postępowanie wyjaśniające dotyczące sytuacji majątkowej strony, z którego wynika, że nie jest ona osobą uprawnioną do uzyskania pomocy określonej w art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Ustalił także, że Z. Z. otrzymała odszkodowanie z dobrowolnego ubezpieczenia i z tego tytułu wypłacono jej za remont budynku mieszkalnego kwotę [...] zł, a za remont budynku gospodarczego - [...] zł. Ponadto za uszkodzone mienie uzyskała odszkodowanie w wys. [...] zł. Organ powołał się również na cele i zasady pomocy społecznej oraz na możliwości finansowe, podając iż w gminie G. w 2010r., [...] osoby i rodziny utraciły jedyne miejsce zamieszkania, jego wyposażenie i poczucie bezpieczeństwa przed zbliżającą się zimą. Reasumując organ stwierdził, że skoro wnioskodawczyni posiadała mieszkanie w P., to nie była pozbawiona jedynego miejsca zamieszkania.

Od decyzji powyższej odwołanie do organu wyższego stopnia złożyła Z. Z. W swym odwołaniu zaznaczyła przede wszystkim, że decyzja organu pierwszej instancji skierowana została na niewłaściwy adres tj. P., ul. [...]. Oświadczyła, że w maju i czerwcu 2010 r. mieszkała w D. przy ul. [...] i tam było i jest jej centrum życiowej działalności. Wyjaśniła, że mieszkanie w P. kupiła w 1998 r. dla córki M., która była wówczas niepełnoletnia. Strona przyznała poza tym, że dom w D. był ubezpieczony a kwota z ubezpieczenia z tytułu powodzi wyniosła [...] złotych. Wyjaśniła przy tym, że sytuacja życiowa zmusiła ją do kupna używanej lodówki, kuchni, mebli, a karty powodzianina nie uzyskała. Podniosła, że powódź pogorszyła jej sytuację, także córki oraz siostry i jej rodziny. Remont domu w przybliżeniu wyniósł około [...] tys złotych. Prace były podjęte zaraz po zejściu wody aby uchronić budynek przed zawaleniem.

Odwołującą się zarzuciła ponadto organowi, że nigdy nie przeprowadził wywiadu środowiskowego w jej miejscu zamieszkania, a ponadto wydał decyzję w jeden dzień, co w jej ocenie, jest zbyt krótkim okresem czasu, aby poznać wszystkie za i przeciw.

Po rozpatrzeniu odwołania Z. Z., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] marca 2012 r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił przede wszystkim, że wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011r. sygn. akt: I SA/Wa 567/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi Z. Z. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2011r. Nr [...] oraz decyzję Burmistrza Miasta i Gminy G. z dnia [...] listopada 2010r. Nr [...] przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego, wskazując na niewyjaśnienie stanu faktycznego, w tym przede wszystkim gdzie było centrum życiowe Z. Z. w rozumieniu art. 25 - kodeksu cywilnego i jaka jest jej sytuacja finansowa.

Organ przywołał ponadto treść przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Wyjaśnił jednocześnie pojęcie uznania administracyjnego oraz zakres i charakter działalności pomocy społecznej.

Kolegium zwróciło poza tym uwagę na znajdujący się w aktach sprawy protokół przeglądu budynku oraz oświadczenie strony zawarte we wniosku z dnia [...] maja 2010 r., w którym strona podała, że nie jest zameldowana w D. Organ wskazał ponadto na umowę darowizny z dnia [...] września 1994 r., którą rodzice skarżącej darowali swoim córkom między innymi współwłasność po 1/2 części zabudowaną działkę nr [...] położoną we wsi D. Na nabytej nieruchomości ustanowiono nieodpłatnie na rzecz darczyńców dożywotnią służebność osobistą polegającą na prawie korzystania z dwóch izb budynku mieszkalnego. W świetle powyższego, organ stwierdził, że skarżąca miała obowiązek opiekować się i zapewnić rodzicom dożywotnio służebność mieszkania w budynku w D. Organ wskazał ponadto, iż niespornym jest w sprawie fakt, iż Z. Z. posiadała mieszkanie w P., a fakt że w 2011 roku przekazała je córce M. nie ma, zdaniem Kolegium, znaczenia w sprawie. Organ uznał przy tym wyjaśnienia strony, że mieszkała w P., a zamieszkiwała tam od czasu kupna lokalu jej wcześniej niepełnoletnia córka nie można uznać za wiarygodne.

Kolegium podkreśliło, że udzielane w ramach pomocy społecznej wsparcie finansowe ma charakter pomocniczy szczególnie w sytuacji reglamentacji środków finansowych pochodzących z budżetu państwa. Sytuacja Z. Z. nie jest natomiast współmierna do sytuacji innych powodzian, którzy utracili w powodzi cały swój jedyny dobytek.

Oceniając sytuację odwołującej się pod tym kątem stwierdził, że jest ona osobą pracującą, dochód jaki uzyskuje z tytułu zatrudnienia wynosi netto [...] zł miesięcznie. Dysponuje samochodem marki [...] z 2008r., który jest współwłasnością jej i córki M. Dojeżdża nim do pracy. Ponadto dysponowała również odszkodowaniem z tytułu ubezpieczenia nieruchomości dotkniętej powodzią zarówno za szkody w budynku mieszkalnym ([...] m), jak i budynku o innym przeznaczeniu, a także uzyskała odszkodowanie za zniszczone mienie ruchome

([...] zł).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło również, że pomimo bezspornych zniszczeń w budynku w D. stanowiącym współwłasność Z. Z.i jej siostry, jej warunków mieszkaniowych nie można w żaden sposób porównać z położeniem tych powodzian, którzy tracąc jedyne miejsce schronienia zmuszeni byli korzystać z internatów, hoteli robotniczych itp.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zeznania świadków w istocie nie potwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości iż odwołująca się zamieszkiwała w budynku przy ul. [...]. Konkludując organ stwierdził, że z racji posiadania mieszkania w P. Z. Z. mogła zaspokajać swoje potrzeby bytowe w swoim lokalu mieszkalnym nie dotkniętym powodzią. Na marginesie organ zauważył, że zasiłek celowy nie może być utożsamiany z odszkodowaniem w postaci pełnej rekompensaty szkód czy też podniesieniem standardu danego lokalu mieszkalnego.

Niezgadzając się z rozstrzygnięciem organu, Z. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. oraz Burmistrza Miasta i Gminy G. W obszernym uzasadnieniu skargi szczegółowo przedstawiła swoją sytuację życiową oraz wyraziła rozgoryczenie stanowiskiem organów administracji w niniejszej sprawie. Ponownie podkreśliła fakt stałego zamieszkiwania w domu w D., gdzie koncentrowało się jej centrum życiowe, a nie w mieszkaniu w P. gdzie stale zamieszkiwała jedynie jej córka. Zarzuciła ponadto naganne postępowanie i zachowanie się pracowników organu przy prowadzeniu niniejszej sprawy. Zwróciła także uwagę, że pomoc o którą wnioskuje otrzymały osoby, których status finansowy jest lepszy niż jej sytuacja materialna.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania Sądu. Wyrokiem z dnia 08.06.2011r. w sprawie sygn. I SA/Wa 567/11 tutejszy Sąd, na skutek skargi Z. Z. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy G. przez Kierownika Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w G. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania Z. Z. zasiłku celowego w wysokości [...] zł, w związku z powodzią w maju i czerwcu 2010 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, którym Sąd orzekający w tej sprawie jest związany w oparciu o treść art.153 ppsa, Sąd stwierdził, że organy odmawiając przyznania skarżącej świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego-powodzi, nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego zaistniałego w sprawie. Nie ustaliły bowiem gdzie było w tej dacie centrum życiowe Z. Z. w rozumieniu art. 25 kodeksu cywilnego tj. w mieszkaniu w P., czy też w domu w D. Nie przesłuchały na tę okoliczność świadków wnioskowanych przez skarżącą, a to uniemożliwiło wszechstronne wyjaśnienie sprawy. W wytycznych Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy powinny przesłuchać córkę skarżącej M. - na okoliczność sytuacji mieszkaniowej w P. oraz mieszkańców D. - na okoliczność centrum życiowego skarżącej. Poza tym Sąd zarzucił, że organy nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości, czy skarżąca jest osobą, której należy się pomoc określona w art. 40 ustawy o pomocy społecznej, czy też może ona zaspokoić swoje potrzeby wykorzystując własne zasoby i możliwości. Sytuacja majątkowa skarżącej nie została wyjaśniona na skutek odmowy podania przez nią danych co do uzyskiwanych dochodów, nie wyjaśniono też skąd miała pieniądze na usunięcie szkód.

W wykonaniu wytycznych Sądu, organy uzupełniły postępowanie dowodowe w wymienionym zakresie.

W wyniku oceny zeznań świadków : M. Z., M. L., R. K., H.W., A. K., sołtysa wsi oraz B. S., które to zeznania potwierdziły, że Z. Z. w dacie powodzi mieszkała w D., oraz świadka Z. J., który tej okoliczności nie potwierdził w pełni gdyż, nie miał pewności, czy skarżąca nocowała w D., Kolegium wywiodło, że wymienione dowody nie świadczą niezbicie, o jej zamieszkiwaniu w D. Wskazało, że Z. Z. często tam przebywała, między innymi, z uwagi na obowiązki wynikające z opieki nad rodzicami oraz z umowy dożywocia, jak również z uwagi na związek emocjonalny z domem rodzinnym i ponoszenie opłat związanych z jego utrzymaniem.

Oceniając sytuację finansową Z. Z., organy obu instancji podały, że jest ona zatrudniona w spółce X Laboratorium z wynagrodzeniem netto [...] zł, jest współwłaścicielką domu w D. oraz samochodu osobowego [...], rok produkcji 2008, pomaga finansowo córce M. Do 2011r. była właścicielką lokalu mieszkalnego położonego w P. przy ul. [...]. W związku z posiadaniem ubezpieczenia, otrzymała w związku ze stratami powodziowymi od ubezpieczyciela kwotę [...] zł, w tym za mienie ruchome [...] zł i [...] zł za część gospodarczą. Połowę wymienionej sumy przekazała swojej siostrze – współwłaścicielce nieruchomości z przeznaczeniem na jej leczenie.

Ostatecznie organy obu instancji wywiodły, iż zalanie budynku mieszkalnego w D., stanowiącego współwłasność skarżącej, nie spowodowało powstania tak trudnej sytuacji rodziny, której nie mogłaby ona samodzielnie przezwyciężyć. Jako argument wskazały na fakt, że w dacie zdarzenia tj. powodzi, skarżąca była właścicielką mieszkania przy ul. [...] w P., który to lokal podarowała córce dopiero w 2011r., a jej sytuacja materialna : dochody, uzyskana kwota ubezpieczenia oraz samochód, plasują ją poza tą grupą powodzian, którzy utracili swoje jedyne miejsce zamieszkania i dorobek całego życia, a potrzeby mieszkaniowe byli zmuszenia zaspakajać u rodziny, sąsiadów, znajomych oraz w internatach i hotelach robotniczych.

Pomimo wadliwej oceny zeznań przesłuchanych w sprawie niniejszej świadków, która nie miała jednak wpływu na trafność rozstrzygnięcia zawartego w treści zaskarżonej decyzji, stanowisko organów obu instancji uznać należy, zdaniem Sądu, za prawidłowe.

Okolicznością niesporną jest, że budynek mieszkalny położony w D., którego współwłaścicielką w połowie jest skarżąca, został zalany w wyniku powodzi, jaka miała miejsce w maju i czerwcu 2010 r. Pomieszczenia budynku zostały zalane w całości, aż po strych, a w konsekwencji zniszczone. Oprócz wymienionego domu skarżąca w dacie powodzi posiadała mieszkanie położone w P., w którym mieszkała jej córka i gdzie ona sama była zameldowana na stałe.

Ta ostania okoliczność ma w ocenie Sądu istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dzięki posiadaniu tego lokalu skarżąca nie została bowiem pozbawiona schronienia, mogła w nim zamieszkiwać, miała do niego tytuł prawny. W tej sytuacji drugorzędnego znaczenia nabiera okoliczność, czy skarżąca stale przebywała, czy tylko pomieszkiwała w D. Bez względu na to jakim celom służył zalany w wyniku powodzi budynek., skarżąca nie pozostała bez możliwości godnego zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych.

Z. Z. osiąga ponadto dochody przewyższające średnią krajową, oraz uzyskała znaczące wsparcie finansowe w ramach realizacji posiadanej umowy ubezpieczenia.

Pamiętać należy, że materialno prawną podstawą rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej jest art. 40 ustawy o pomocy społecznej. Przesłanką warunkującą przyznanie pomocy w ramach zasiłku celowego jest poniesienie przez osobę lub rodzinę straty, która nastąpiła w wyniku zdarzenia losowego, bądź klęski żywiołowej. Treści tego przepisu nie można jednak interpretować w oderwaniu od ogólnych reguł przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, zawartych w treści art.2 ust. 1 i art. 3. ust.4 ustawy o pomocy społecznej. W myśl ich brzmienia, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, która ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać wykorzystując własne zasoby i możliwości. Jest ponadto świadczona jedynie w takich przypadkach, gdy potrzeby ubiegających się o jej uzyskanie mieszczą się w ramach ustawowych celów pomocy oraz, co ważne, w możliwościach organów pomocowych.

Powyższe oznacza, że nie każdy podmiot, który poniósł szkodę w rozumieniu cytowanego art. 40, może i musi uzyskać wnioskowane świadczenie. Zainteresowani muszą bowiem w pierwszej kolejności podjąć wszystkie możliwe, aktywne działania w celu zaradzenia własnym problemom, a nawet w przypadku wypełnienia wszelkich warunków przewidzianych ustawą o pomocy społecznej, ich uprawnienia doznają ograniczenia możliwościami finansowymi ośrodków pomocy społecznej, które zobowiązane są objąć zakresem swojego działania wszystkich spełniających kryteria objęcia ich tą pomocą.

Sąd podziela także pogląd oraz argumentację organu II instancji, że zasiłki celowe przyznawanie w oparciu o art. 40 ustawy o pomocy społecznej nie mają charakteru odszkodowania za poniesione w wyniku zdarzeń losowych szkody. Nie mają zatem na celu zrekompensowania powstałego w majątku wnioskujących uszczerbku majątkowego. Pomoc przyznawania przez organy pomocy społecznej jest z racji ograniczonych środków finansowych kierowana w pierwszej kolejności do osób zamieszkujących w domach czy lokalach mieszkalnych, które uległy zniszczeniu bądź uszkodzeniu. Osoby te znalazły się bowiem w trudnej sytuacji życiowej z racji utraty jedynego miejsce zamieszkania, którego nie są w stanie same sobie zapewnić, przy wykorzystaniu własnych zasobów i możliwości. Zatem samo powstanie, na skutek zdarzenia losowego, straty w nieruchomości budynkowej stanowiącej własność osoby ubiegającej się o pomoc społeczną, w sytuacji, gdy osoba ta ma możliwość zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych w innym lokalu stanowiącym jej własność, nie może stanowić wyłącznej przesłanki udzielenia jej pomocy.

Podkreślenia wymaga także fakt, że decyzja administracyjna wydawana w przedmiocie uregulowanym treścią art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej ma charakter uznaniowy, co wpływa na zakres i sposób kontroli dokonywanej przez sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Ocenie sądu podlega bowiem jedynie poprawność przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a w szczególności to, czy rozstrzygnięcie podjęte zostało zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Nie podlega natomiast ocenie sądowej samo rozstrzygnięcie, jako wynik wyboru jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia.

Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego musi mieścić się w granicach zakreślonych w art. 7 k.p.a. Organ administracji publicznej podejmuje bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Istotną jest zatem ocena, czy organy wydając decyzję o odmowie przyznania skarżącej zasiłku celowego w związku z powodzią, nie naruszyły zasady określonej w art. 7 k.p.a.

Niewątpliwie ocena, czy przy podejmowaniu decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego na remont domu zniszczonego w wyniku powodzi, doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego, a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 k.p.a. Wskazać należy, że zarówno pojęcia interesu społecznego jak i słusznego interesu obywateli nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. Ustawodawca w art. 7 k.p.a. nie określił hierarchii tych wartości, ani też zasad rozstrzygania kolizji pomiędzy interesem społecznym i słusznym interesem obywateli. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III ARN 49/93 (OSNCP 1994/9/181) przyjął, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Zarówno istnienie takiego interesu, jak i jego znaczenie, a także przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym wypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej."

Zdaniem Sądu orzekającego, organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego odmawiając skarżącej przyznania pomocy z budżetu państwa na remont zniszczonego w wyniku powodzi domu. Pomimo wadliwej oceny zeznań świadków, którzy faktycznie potwierdzili fakt zamieszkiwania skarżącej w D., prawidłowo oceniły stan faktyczny sprawy i właściwie zastosowały art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Uszkodzenia, w wyniku powodzi, budynku skarżącej nie skutkowały bowiem ograniczeniem możliwości zaspokajania przez nią koniecznej potrzeby życiowej, albowiem miała ona realną możliwość zamieszkania w swoim własnym mieszkaniu w P. Przyjęcie odmiennego rozwiązania oznaczałoby, że nawet osoby bardzo zamożne, posiadające kilka i więcej nieruchomości mogłyby skutecznie domagać się przyznania omawianego zasiłku. Zaznaczyć także należy, że skarżąca ubiega się o pozyskanie środków z pomocy społecznej na remont domu, którego jest współwłaścicielką razem ze swoją siostrą. Jak wynika z akt sprawy siostra odszkodowanie uzyskane od ubezpieczyciela przeznaczyła na leczenie. Ta autonomiczna decyzja nie może być przez organy kwestionowana, jednakże nie może także determinować ich obowiązku przyznania świadczenia.

W ocenie Sądu, dokonanej na gruncie uznania administracyjnego, organ II instancji zasadnie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ze środków budżetu państwa pomocy na remont udzielać należy udzielać osobom, które doznały strat na skutek powodzi w budynkach lub lokalach mieszkalnych stanowiących ich jedyne miejsca zamieszkania, takie kryterium jest zdaniem Sądu prawnie dopuszczalne i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Nie jest ono dyskryminujące, ani tym bardziej dowolne, ponieważ przyjęto założenie, że pomoc udzielana będzie osobom najbardziej potrzebującym, które na skutek powodzi doznały strat uniemożliwiających, albo znacznie utrudniających zaspokojenie jednej z zasadniczych potrzeb życiowych, jaką jest miejsce zamieszkania. Nie jest bowiem zadaniem pomocy społecznej zaspokojenie każdej zgłoszonej potrzeby, lecz pomocą przyznawaną na cel, o jakim mowa w powołanych wyżej przepisach ustawy.

Podsumowując Sąd uznał, że decyzje organów obu instancji, pomimo wadliwej oceny zeznań świadków, są zgodne z prawem, zaś zarzuty skarżącej są niezasadne. Stwierdzić też należy, że organy orzekające w sprawie wnikliwie, wszechstronnie i rzetelnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy oraz uzasadniły przekonująco swoje decyzje – zyskując całkowitą aprobatę Sądu.

Mając na uwadze wszystkie wyżej omówione okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku