Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 551/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 178, art. 180
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Maria Dożynkiewicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 704/12 w sprawie ze skargi T. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 29 lutego 2012 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1) odrzucić skargę kasacyjną; 2) zwrócić T. H. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 3 października 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 704/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 29 lutego 2012 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. Skarżący wniósł skargę kasacyjną w tej sprawie.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

4. Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Te ostatnie wymagania są wymaganiami materialnymi, co oznacza, że nie podlegają sanacji.

Skarga kasacyjna jest zatem środkiem prawnym wysoce sformalizowanym, a wymogi formalne i materialne, jakimi jest obarczona, służą ustaleniu ponad wszelką wątpliwość zakresu rozpoznania sprawy przez NSA. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a jedynie nieważność postępowania bierze pod uwagę z urzędu. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że NSA związany jest jej podstawami i wnioskami. Nie jest zatem dopuszczalne ani konkretyzowanie, uściślanie, korygowanie skargi kasacyjnej, ani wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków (vide wyrok NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1401/05, LEX nr 262797). Ustawodawca, mając jednak na względzie ochronę strony przed ryzykiem niewłaściwego, nieprecyzyjnego sformułowania skargi kasacyjnej, uniemożliwiającego jej rozpoznanie, wprowadził tzw. przymus adwokacko-radcowski, przy czym w sprawach obowiązków podatkowych skarga kasacyjna może być sporządzona również przez doradcę podatkowego (art. 175 p.p.s.a.).

5. W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zaskarżył wyrok WSA w Gliwicach z 3 października 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 705/12 oddalający skargę T. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 29 lutego 2012 r. nr ..., a więc dotyczącej tego samego podmiotu, ale innej sprawy. Skarga kasacyjna jest zatem niedopuszczalna w rozumieniu art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Nie zawiera bowiem prawidłowego oznaczenia zaskarżonego orzeczenia. Co prawda został spełniony wymóg pisma w postępowaniu sądowym, o którym mowa w art. 46 § 2 in fine p.p.s.a., tj. została podana sygnatura akt, jednak treść petitum skargi kasacyjnej wyraźnie wskazuje, że strona zaskarża inny wyrok dotyczący tej samej strony postępowania - wyrok WSA w Gliwicach z 3 października 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 705/12 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 29 lutego 2012 r. nr ... (vide karta 82 akt WSA). Dodatkowo w zarzucie z pkt 2 (vide karta 83 akt WSA) autor skargi kasacyjnej również odwołuje się do decyzji wydanej w tamtej sprawie. Skoro więc autor skargi kasacyjnej nie podał prawidłowo oznaczenia zaskarżonego orzeczenia, czego wymaga art. 176 p.p.s.a., to tego rodzaju skarga kasacyjna, pozbawiona jednego ze swych podstawowych elementów konstrukcyjnych, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

6. Zasadą jest stosownie do art. 178 p.p.s.a., że to wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym niedopuszczalną skargę kasacyjną. W razie jednak niedostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji niedopuszczalności skargi kasacyjnej i przekazania jej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, kompetencje do odrzucenia skargi kasacyjnej wobec jej niedopuszczalności przysługują Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W myśl bowiem art. 180 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny.

7. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 180 i art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

8. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

9. Postanowienie to nie mieści się w katalogu orzeczeń z art. 209 p.p.s.a., toteż brak jest podstawy prawnej do zasądzenia na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w tej sprawie.