Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1204/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 605  Ewidencja ludności, dowody tożsamości, akty stanu cywilnego, imiona i nazwisko, obywatelstwo, paszporty
Skarżony organ: Wojewoda

SENTENCJA

Dnia 11 maja 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie NSA Andrzej Kozerski (spr.), p .o. sędziego WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant referent stażysta Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2004 roku na rozprawie przy udziale --- na rozprawie sprawy ze skargi Z.P.-B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie o wymeldowanie uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

3 II SA/Łd 1204 / 02

U Z A S A D N I E N I E

Na wniosek Miejskiego Przedsiębiorstwa A Spółki z o.o. w Z. Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia [...] orzekł o wymeldowaniu Z.P.–B. z pobytu stałego w lokalu nr 7 w Z. przu A 5 , Jako podstawę materialnoprawną decyzji powołano przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 1984 r. Nr 32, poz. 174 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł , że postępowanie wyjaśniające pozwoliło na ustalenie , że Z.P.- B. nie przebywa w spornym lokalu od maja 2000 r. i opuścił go dobrowolnie po wygaśnięciu umowy najmu .

Decyzję doręczono ustanowionemu przez sąd powszechny przedstawicielowi dla osoby nieobecnej w dniu 8 stycznia 2001 r.

W dniu 9 października 2001 r. Z.P.– B. złożył pismo nazwane przez niego odwołaniem . Potwierdził w nim fakt nie zamieszkiwania w lokalu podkreślając , że opuszczenie lokalu nastąpiło w efekcie tego , że lokal nie spełniał wymogów lokalu mieszkalnego . Jednocześnie odwołujący się podniósł , iż jego nowy adres pobytu znany był organowi I instancji . Z.P.-B. podał , iż o decyzji dowiedział się w dniu 19 września 2001 r.

Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta Z. stwierdził , że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu do jego wniesienia .

Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził z urzędu nieważność postanowienia Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] jako wydanego z naruszeniem przepisów o właściwości a następnie przekazał pismo Z.P.-B. organowi I instancji celem nadania mu biegu jako wnioskowi o wznowienie postępowania .

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Z. odmówił wznowienia postępowania . Decyzja ta wydana została na podstawie art. 145 § 1 i art. 149 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł , że Z.P. opuścił lokal , w którym był zameldowany i nie zameldował się w innym lokalu . Uniemożliwiło to organowi meldunkowemu nawiązanie kontaktu z zainteresowanym .

Po rozpatrzeniu odwołania Z.P.– B. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję i wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...]. W ocenie organu odwoławczego skarżący wykazał zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania a także powołał się na ustawową przesłankę wznowienia . Brak zatem było podstaw do odmowy wznowienia postępowania . Po wznowieniu postępowania organ I instancji winien ustalić istnienie ( bądź nieistnienie ) podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Stwierdzenie , czy w sprawie przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła i jakie z tego tytułu wynikają skutki dla rozstrzygnięcia sprawy muszą być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] R.K. podniósł , iż organy obu instancji nie wzięły pod uwagę faktu , że w innym lokalu zameldowany jest jedynie na pobyt czasowy . W ocenie skarżącego fakt ten nie pozwala na jego wymeldowanie ze spornego lokalu .

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Na wstępie należy podnieść , że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. Nr 153 , poz. 1271 ) sprawy , w których skargi wniesiono do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) .

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wykonywania administracji publicznej oznacza sądową kontrolę zgodności z prawem ( legalności ) działalności administracji publicznej ( art. 1 § 2 powołanej ustawy ).

W ramach tej kontroli sąd administracyjny ocenia , czy przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne .

Oceniając zaskarżoną decyzję w tych dwóch aspektach należy stwierdzić , że została ona wydana w efekcie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy .

Stosownie do treści art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzj , w której :

- odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej , gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a , albo

- uchyla decyzję dotychczasową , gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a , i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy .

W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności , o których mowa w art. 146 , organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności , z powodu których nie uchylił tej decyzji ( art. 151 § 2 k.p.a. ) . Przepis art. 151 określa co do zasady pełny katalog decyzji jakie mogą być wydane po wznowieniu postępowania ( dopuszcza się dodatkowo umorzenie postępowania wskutek szczególnych zdarzeń jakie wystąpiły w toku postępowania wznowieniowego ).

Jeśli zatem organy obu instancji uznały , że w postępowaniu pierwotnym wystąpiła przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. to brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej . Rozstrzygnięcie takie nie znajduje oparcia w treści art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej może mieć miejsce tylko w przypadku stwierdzenia braku podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 lub 145 a .

Przytoczony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pogląd wyrażony przez Z. Janowicza jest poglądem odosobnionym w doktrynie . Odmienne stanowisko wyrażone zostało między innymi przez B. Adamiak i J. Borkowskiego w Kodeksie postępowania administracyjnego ; Komentarz ; 3 . wydanie ; wydawnictwo C.H. Beck , Warszawa 2000 , str. 613 .

Zatem stwierdzenie wystąpienia jednej z podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 lub 145 a obliguje organ do wydania decyzji określonej w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. lub w art. 151 § 2 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) uchylił zaskarżoną decyzję .