Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1357/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 218 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, asesor WSA Joanna Kruszewska – Grońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi S. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 1357/18

Uzasadnienie

Wnioskiem z 11 października 2017 r. [...] (zwana dalej "skarżącą") wystąpiła do Starosty [...] o wydanie zaświadczenia w przedmiocie samodzielności lokalu stwierdzającego, że jej lokal mieszkalny o nr [...] znajdujący się w budynku przy ulicy [...] w [...] nie spełnia warunków samodzielności.

W uzasadnieniu złożonego pisma skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z oględzin nieruchomości na okoliczność sprawdzenia stanu lokalu i niespełniania przez lokal warunków samodzielności.

Postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1892 ze zm.) oraz art. 219 K.p.a., odmówił wydania zaświadczenia stwierdzającego niespełnienie warunków samodzielności przez lokal nr [...], znajdujący się w budynku mieszkalnym wielorodzinnym usytuowanym przy ulicy [...] w [...].

Zażalenie na to postanowienie wniosła [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Kolegium wskazało, że w pierwszej kolejności należy dokonać oceny czy możliwe i uzasadnione jest wydanie zaświadczenia o wskazanej przez wnioskodawczynię treści. Ustalenie braku takiej możliwości obliguje organ do wydania postanowienia odmawiającego wydania takiego zaświadczenia. Z unormowania art. 2 ustawy o własności lokali wynika jednoznacznie, że w drodze zaświadczenia organ może potwierdzić jedynie okoliczność, że lokal spełnia wymagania lokalu samodzielnego (lokalu mieszkalnego lub lokalu wykorzystywanego zgodnie z przeznaczeniem na inne niż mieszkalne cele). Nie przewiduje się natomiast możliwości wydania zaświadczenia, które stwierdzałoby, że lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego. Kolegium podniosło, że w ustawie o własności lokali brak jest przepisu, który mógłby stanowić podstawę do wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez wnioskodawczynię. Dlatego też stanowisko, że ustawa o własności lokali umożliwia jedynie wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu, co oznacza brak możliwości wydania zaświadczenia o niespełnieniu przez lokal warunku samodzielności, Kolegium uznało za prawidłowe i zgodne z przepisami art. 2 ust. 2 i ust. 3 ustawy o własności lokali.

[...] zaskarżyła powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia wydanych w jej sprawie postanowień.

W piśmie procesowym z dnia 25 września 2018 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił ponadto organowi naruszenie przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- naruszenie art. 7 , 77 § 1, 78 § 1 w związku z art. 218 § 1 i 2 K.p.a. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości oraz dowodu z dokumentów wnioskowanych przez skarżącą co doprowadziło do nieustalenia przez organ okoliczności mającej istotne znaczenie dla sprawy tj. niespełniania przez lokal skarżącej wymogów samodzielności,

- naruszenie art. 217 § 1 K.p.a. w związku z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia w sytuacji gdy urzędowego potwierdzenia faktu braku samodzielności lokalu skarżącej wymaga art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali,

- naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez brak rozważenia czy zaświadczenie o treści żądanej przez skarżącą może być wydane w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. podczas gdy działanie tego rodzaju było uzasadnione z uwagi na treść wniosku skarżącej co doprowadziło do odmowy wydania zaświadczenia,

-naruszenie art.217 § 1 i art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. poprzez odmowę wydania zaświadczenia w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki do jego wydania o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.

W piśmie skarżąca wskazała również na naruszenie prawa materialnego, art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali poprzez jego błędna wykładnię i przyjęcie, że przepis ten przewiduje wydanie jedynie zaświadczenia potwierdzającego fakt pozytywny – tj. samodzielność lokalu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia została dokonana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującym prawem.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2018 r., którym utrzymano w mocy postanowienie Starosty [...] z [...] października 2017 r. o odmowie wydania zaświadczenia stwierdzającego, że lokal mieszkalny o nr [...] znajdujący się w budynku przy ulicy [...] w [...] nie jest lokalem samodzielnym.

Zgodnie z art. 217 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: jako "k.p.a."), zaświadczenie wydaje się na żądanie osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia, jeżeli:

1. urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1);

2. osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2).

Z kolei zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Przepis ten nie dotyczy sytuacji przewidzianych w art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., gdyż w punkcie 1 następuje odwołanie się do odrębnych przepisów. Za odrębne przepisy należy uznać art. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Stąd też w niniejszej sprawie przyjąć należało, że zastosowanie znajdował art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali.

Przepis art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali - w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej decyzji – stanowi, że starosta stwierdza w formie zaświadczenia spełnienie wymagań, o których mowa w art. 2 ust. 2. Przepis art. 2 ust. 2 wskazanej ustawy zawiera definicję pojęcia "samodzielny lokal mieszkalny". Stwierdzenie przez starostę - w formie zaświadczenia - spełniania wymagań, o których mowa art. 2 ust. 2 ustawy oznacza wydanie zaświadczenia o treści wskazującej, że dany lokal jest - w rozumieniu art. 2 ust. 2 - samodzielnym lokalem mieszkalnym.

Konsekwencją wskazanych unormowań jest to, że organ w drodze zaświadczenia uprawniony jest jedynie do potwierdzenia okoliczności spełnienia przez lokal wymagań lokalu samodzielnego.

W świetle powyższego rozstrzygając konkretny wniosek o wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą organ w pierwszej kolejności winien był dokonać oceny, czy możliwe i uzasadnione jest wydanie zaświadczenia o wskazanej przez wnioskodawcę treści. Ustalenie braku takiej możliwości obligowało organ do wydania postanowienia odmawiającego wydania wnioskowanego zaświadczenia. Ocena wniosku powinna zostać dokonana w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z uwzględnieniem przepisów ustawy o własności lokali, które określają jaki stan lokalu może organ potwierdzić.

Z przedstawionej regulacji art. 2 ust. 3 w związku z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali wynika jednoznacznie, że w drodze zaświadczenia organ może potwierdzić jedynie okoliczność, że lokal spełnia wymagania lokalu samodzielnego. Nie przewiduje natomiast możliwości wydania zaświadczenia, które stwierdzałoby, że dany lokal nie spełnia warunków samodzielnego lokalu mieszkalnego. W świetle tych unormowań organ może wydać osobie ubiegającej się o zaświadczenie jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań określonych w art. 2 ust. 2 ustawy, a więc o samodzielności lokalu, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. W ustawie o własności lokali nie ma bowiem przepisu, który mógłby stanowić podstawę do wydania zaświadczenia o treści wnioskowanej przez skarżącego. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy nie może stwierdzać niesamodzielności lokalu.

W tej sytuacji stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zawarte w zaskarżonym postanowieniu należy znać za prawidłowe. W sytuacji gdy lokal nie spełnia wskazanego wymogu samodzielności, to wówczas organ zobowiązany jest do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt samodzielności lokalu mieszkalnego. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. w tej materii m.in. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 31 maja 2007 r.; sygn. akt III SA/Łd 580/06; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 17 października 2013 r.; sygn. akt II SA/Op 350/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 maja 2011 r.; sygn. akt II SA/Gl 56/11; Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2017 r.; sygn. akt I OSK 3419/15; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Reasumując Sąd stwierdza, że na podstawie regulacji ustawy o własności lokali organ może wydać jedynie zaświadczenie stwierdzające spełnienie wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, a nie zaświadczenie o braku samodzielności lokalu. W przypadku stwierdzenia przez organ, że lokal nie spełnia warunków określonych w tym przepisie, organ ma obowiązek wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Treść art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali przewiduje bowiem wydanie zaświadczenia stwierdzającego spełnienie przez lokal wymagań z art. 2 ust. 2 ustawy, a nie w przedmiocie niespełnienia tych wymagań. Oznacza to, że zaświadczenie o którym mowa w art. 2 ust. 3 ustawy nie może stwierdzać niesamodzielności lokalu. Takie stanowisko powszechnie prezentowane jest zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Niezasadne są twierdzenia skarżącej zawarte w piśmie procesowym z dnia 25 września 2018 r., zarzucające organowi naruszenie szeregu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które miałyby wpłynąć na wynik sprawy i wykazać, że organ zobowiązany jest do wydania zaświadczenia o żądanej treści - braku samodzielności lokalu. Skoro bowiem nie jest możliwe żądanie wydania zaświadczenia, którego treścią byłoby stwierdzenie, że dany lokal nie jest lokalem samodzielnym, to bezprzedmiotowe są zarzuty zawarte w piśmie zarówno te dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, za pomocą których skarżąca dążyła do wykazania, że przedmiotowy lokal nie jest lokalem samodzielnym.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.