Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 765/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6198 Inspekcja pracy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu, jako spóżnionego
Powołane przepisy: article: art. 85, art. 86 §1, art. 87 §1 i §2, art. 88, art. 173 §1, art. 177 §1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1951 nr 4 poz 28
law: Ustawa z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy.

SENTENCJA

z dnia 25 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2011 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi A. S.A. na decyzję Okręgowej Inspekcji Pracy z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie nakazu inspektora pracy wniosku pełnomocnika Okręgowej Inspekcji Pracy o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 765/10 - p o s t a n a w i a - odrzucić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 765/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził nieważność decyzji Okręgowej Inspekcji Pracy z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], w przedmiocie nakazu inspektora pracy oraz nakazu Inspektora Pracy z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] oraz rozstrzygnął w przedmiocie kosztów.

Wyrok ten z urzędu doręczono stronom wraz z uzasadnieniem zgodnie z postanowieniem art. 142 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002, nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

W dniu 26 kwietnia 2011 r. pełnomocnik Okręgowej Inspekcji Pracy – radca prawny S. S. wniosła skargę kasacyjną od w/w wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podała, że w dniu 27 stycznia 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1068/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wydał orzeczenie o tożsamej treści jak w niniejszej sprawie i wyrok ten doręczono stronie w dniu 21 lutego 2011 r. Tego dnia doręczono stronie również inne wyroki w sprawach o sygn. akt II SA/Rz 1107/10 i II SA/Rz 1111/10, które zapadły w dniu 1 lutego 2011 r. Z powodu nieotrzymania wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r. podjęła działania w celu ustalenia, czy orzeczenie to zostało doręczone. W systemie komputerowym organu wpływ tego orzeczenia nie został odnotowany. Wobec tego pełnomocnik skontaktowała się z wydziałem informacji sądowej tut. Sądu i uzyskała informację, że wyrok z dnia 12 stycznia 2011 r. nadano w dniu 9 lutego 2011 r. Po raz drugi pełnomocnik kontaktowała się z wydziałem informacji sądowej tut. Sądu około 10 marca 2011r. i uzyskała informację od pracownika sądu, że nie powróciło jeszcze zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki i podjęte zostaną przez Sąd działania na rzecz złożenia reklamacji do urzędu pocztowego. W dniu 23 marca 2011 r. pełnomocnik osobiście stawiła się w sądzie i uzyskała informację, że reklamacja jeszcze nie nadeszła. Pełnomocnik uznała wówczas, że przesyłka zaginęła na poczcie i dlatego w dalszym ciągu oczekiwała na jej doręczenie.

W dniu 15 kwietnia 2011r. wpłynęły do organu akta sprawy wraz z prawomocnym od dnia 26 marca 2011 r. orzeczeniem w niniejszej sprawie. W tym dniu [piątek] pełnomocnik przebywała na delegacji w Warszawie, dlatego nadesłane akta otrzymała dopiero w dniu 18 kwietnia 2011 r. [poniedziałek]. Po rozmowie telefonicznej z pracownikiem sądu otrzymała informację, że Sąd dysponuje zwrotnym potwierdzeniem odbioru odpisu wyroku z podpisem pełnomocnika organu potwierdzającego osobisty odbiór przesyłki w dniu 23 lutego 2011 r. Pełnomocnik stwierdziła, że nie odbierała tej przesyłki osobiście, dlatego też stawiła się osobiście w sądzie celem zapoznania się z aktami. Stwierdziła wówczas, że podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie jest jej podpisem. Był on inny od jej podpisu składanego na innych pismach zalegających w aktach. Pełnomocnik poinformowała, że w tej sprawie toczy się postępowanie wyjaśniające w PIP OIP, ponieważ ona osobiście przesyłki tej nie odbierała. Ustalono też, że żadna z czterech osób uprawnionych do odbioru korespondencji przesyłki tej również nie odebrały, a jej wpływu nie odnotowano w systemie komputerowym. Wskazała, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru brakuje również pieczęci PIP. Pełnomocnik stwierdziła, że po zakończeniu procedur wewnętrznych sprawa sfałszowania jej podpisu zostanie zgłoszona do właściwych organów ścigania.

Na podstawie powyższego pełnomocnik stwierdziła, że nie dochowała terminu do wniesienia skargi kasacyjnej bez swojej winy. Dochowała szczególnej staranności podjęła wszelkie kroki w celu ustalenia powodów tak długiem braku doręczenia orzeczenia. Wniosek złożono w terminie 7 dni od dnia dowiedzenia się przez pełnomocnika o uchybieniu terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sadu Administracyjnego (art. 173 §1 p.p.s.a.). Skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od daty doręczenia odpisu wyroku (art. 177 §1 p.p.s.a.).

Art. 85 p.p.s.a. stanowi, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednak zgodnie z art. 86 §1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 §1 i §2 p.p.s.a.). W art. 88 postanowiono natomiast, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Mając na względzie okoliczności podane na uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu Sąd z urzędu podjął działania celem wyjaśnienia okoliczności doręczenia stronie – Okręgowej Inspekcji Pracy, za pośrednictwem jej zawodowego pełnomocnika, odpisu wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r. wraz z uzasadnieniem, podlegających doręczeniu z urzędu.

Z treści wykazu listów poleconych nadanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie z dnia 9 lutego 2011 r. wynika, że przesyłka rejestrowana z odpisem wyroku w sprawie II SA/Rz 765/10 została nadana w dniu 9 lutego 2011 r. za numerem nadawczym "[...]" i tego dnia podebrana przez urząd pocztowy (k.99 akt sprawy). Również w systemie informacyjnym OSO tut. Sądu zawatry jest zapis o doręczeniu odpisu wyroku pełnomocnikowi organu. Przesyłkę tę reklamowano w dniu 8 marca 2011 r. (k.73) przesyłając do urzędu pocztowego duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru. Duplikat ten został zwrócony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 22 marca 2011 r. Na nim pracownik urzędu pocztowego z urzędu dokonał adnotacji, że przesyłka o numerze "[...]" została odebrana w dniu 23 lutego 2011 r. przez S. S. Podpis odbiorcy został naniesiony na duplikacie przez pracownika urzędu pocztowego, a nie osobiście przez odbiorcę. Zapis taki uczyniono dla potrzeb postępowania reklamacyjnego. Potwierdzenie pocztowe nosi datę 17 marca 2011 r.

Następnie na podstawie zarządzenia sędziego sprawozdawcy zwrócono się do Urzędu Pocztowego o wyjaśnienie sposobu doręczenia w/w przesyłki rejestrowanej oraz nadesłania uwierzytelnionej kopii karty pocztowego urządzenia biurowego, w którym odnotowano odbiór przesyłki rejestrowanej. W odpowiedzi Centrum Poczty Oddział Rejonowy [...] podało, że przesyłkę o podanych przez Sąd znamionach z powodu niezastania adresata i osób upoważnionych do odbioru korespondencji awizowano i pozostawiono do odbioru w Urzędzie Pocztowym R. 5 w dniu 14 lutego 2011 r. Urząd Pocztowy podał, że adresatka podjęła osobiście tę przesyłkę w dniu 23 lutego 2011 r. Na dowód tego nadesłano do Sądu, w wykonaniu w/w wezwania, uwierzytelnioną kopię dowodu odbioru przesyłki poleconej nadanej w dniu 9 lutego 2011 r. do S. S. , ul. [...], tj. na adres organu administracji publicznej (k.108,109). Na dowodzie odbioru widnieje osobisty podpis S. S. oraz numer dowodu osobistego, a ponadto pieczęć datownika pocztowego.

Powyższe okoliczności wskazują, że odpis wyroku został osobiście odebrany przez adresatkę w placówce pocztowej w dniu 23 lutego 2011 r. po uprzednim jej awizowaniu. To zaś świadczy, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg tego dnia, począwszy od dnia 24 lutego 2011r., a upłynął z dniem 25 marca 2011 r. Skarga kasacyjna złożona po tym dniu jako spóźniona jest bezskuteczna.

Wniosek z dnia 26 kwietnia 2011 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jako spóźniony podlega natomiast odrzuceniu. Ustalone okoliczności świadczą o przekroczeniu terminu wynoszącego 7 dni, ale też o zawinionym przez pełnomocnika uchybieniu terminu, skoro osobiście odebrała odpis wyroku z uzasadnieniem już w dniu 23 lutego 2011 r. Termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu został przekroczony już chociażby z tego względu, że okoliczność, na którą powołuje się pełnomocnik organu, tj. zwrot akt administracyjnych, nastąpił w dniu 15 kwietnia 2011r. (k.78), a nadanie skargi kasacyjnej z wnioskiem o przywrócenie terminu pochodzi z dnia 26 kwietnia 2011 r. Okoliczność, że pełnomocnik była w dniu 15 kwietnia 2011 r. na delegacji w Warszawie nie jest okolicznością wydłużającą termin zawity z art. 87 §1 p.p.s.a. Akta zwrócono organowi i zostały one podjęte przez uprawnionego pełnomocnika. Takie czynności są skuteczne również względem pełnomocnika organu. Tak liczony termin 7 dni upłynął zatem z dniem 22 kwietnia 2011r. i nie był do dzień ustawowo wolny od pracy (por. ustawa z dnia 18.01.1951r. o dniach wolnych od pracy, Dz.U. 1951, nr 4, poz.28 ze zm.). W rzeczywistości jednak pełnomocnik nie wykazała, jakie to okoliczności miały miejsce począwszy od dnia 25 marca 2011 r. (ostatniego dnia skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej), które świadczyłyby o braku winy w uchybieniu terminu. Podkreślenia wymaga, że pełnomocnik osobiście odebrała odpis wyroku z uzasadnieniem już w dniu 23 lutego 2011r. Nie mogła zatem, jak twierdzi, nie wiedzieć o tej okoliczności wywołującej określone skutki procesowe.

W tych okolicznościach Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 §1 p.p.s.a. Niezależnie od tego pełnomocnik ponosi winę w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.