Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 735/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-03-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. B. – Ś. oraz A. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić przyznania K. B. – Ś. prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

K. B. – Ś. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem – A. Ś. a ich wspólny miesięczny dochód wynosi 4376,30 zł. brutto (1520,05 zł. – emerytura skarżącej; 2179,75 zł. – emerytura męża oraz 676,50 zł. – dochód męża z działalności gospodarczej), tj. 3560 zł. netto. Opłaty miesięczne za mieszkanie, gaz, elektryczność, telefony itp. wynoszą około 1500 zł. a wydatki na leki i leczenie około 500 zł. Ze złożonego wniosku wynika, że skarżąca posiada mieszkanie o powierzchni 72 m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 0,06 ha.

Mąż skarżącej w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał nadto, iż jest właścicielem samochodu osobowego marki Citroen Xara Picasso (rocznik 2006) oraz posiada oszczędności pieniężne w wysokości 15 000 zł.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r., wydanym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazano, że sytuacja majątkowa skarżącej jest dobra i jest ona w stanie, choćby z bieżących dochodów, ponieść koszty sądowe w niniejszej sprawie.

K. B. – Ś. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. W sprzeciwie wskazano, że poniesienie kosztów sądowych, może być dla skarżącego zbyt dużym obciążeniem. Skarżąca wskazała, iż analizując sytuację finansową jej rodziny należy mieć na uwadze, iż postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia ma charakter postanowienia wykonalnego i wobec skarżącej, w każdej chwili może zostać wszczęte postępowanie w celu wyegzekwowania nałożonej grzywny.

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlegała ponownemu rozpatrzeniu przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W niniejszej sprawie wnioskodawczyni domaga się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

Przy ocenie sytuacji wnioskodawcy, z punktu widzenia przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., uwzględnia się jego stan majątkowy, w tym osiągane dochody.

Analizując okoliczności podniesione przez skarżącą we wniosku jak i w sprzeciwie, Sąd uznał, iż skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem a średni miesięczny dochód w rodzinie skarżącego wynosi ponad 4 300 zł brutto, 3560 zł. netto. Po uiszczeniu opłat miesięcznych za mieszkanie, gaz, elektryczność i telefony w wysokości 1500 zł. oraz kosztów leków i leczenia w wysokości około 500 zł., małżonkom pozostaje kwota 1 500 zł. Skarżąca nie ma nikogo na utrzymaniu. Wysokość osiąganego dochodu umożliwia skarżącej poniesienie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego jak i jego rodziny, kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania ograniczają się do kosztów wpisu od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Wysokość miesięcznego dochodu rodziny niewątpliwie umożliwia pokrycie kosztów w wysokości 100 zł. Skarżąca nie wyjaśniła, dlaczego oszczędności jej męża oraz samochód osobowy nie zostały zaliczone do majątku wspólnego. Niemniej wskazać należy, iż przy ocenie sytuacji finansowej rodziny uwzględniać należy sytuację majątkową wszystkich jej członków. Odnośnie podniesionego w sprzeciwie zarzutu możliwości egzekucji grzywny w wysokości 10 000 zł., wskazać należy, iż grzywna ta nałożona została na oboje małżonków, a wysokość oszczędności zobowiązanego A. Ś. w kwocie 15 000 zł. jest wystarczająca na pokrycie tej sumy.

Wskazać należy, iż przepisy dotyczące prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a., który stanowi, iż to strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Celem ustanowienia prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji, osobom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. Prawo pomocy przyznawane jest osobom, które pomimo starań nie mogą ponieść kosztów postępowania, ponieważ ich dochód jest niski lub też nie osiągają one żadnego dochodu, a posiadany majątek nie umożliwia im pokrycia tych kosztów. Skarżąca posiada natomiast środki na pokrycie kosztów sądowych w wysokości 100 zł. .

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.