Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 876/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 2, art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1, art. 50ust. 1 i 2a
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
article: art. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1899
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z akt administracyjnych przekazanych wraz ze skargą wynika, że PGE Dystrybucja S.A. (inwestor) w dniu 31 maja 2021 r. złożyła w Urzędzie Gminy w Ełku wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie elektroenergetycznej linii kablowej nn 0,4 kV do zasilania działki nr [...] w miejscowości A, gmina A przez działki: [...].

Po uzupełnieniu i rozszerzeniu wniosku przez inwestora ostatecznie Wójt Gminy Ełk (organ I instancji) kolejną decyzją (dwie poprzednie zostały uchylone przez organ odwoławczy) z 9 sierpnia 2022 r. ustalił na rzecz inwestora, lokalizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, polegającą na budowie elektroenergetycznej linii kablowej nn 0,4 kV do zasilania działek nr [...] w miejscowości A, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], obręb A, gmina A. Organ wskazał, że linie rozgraniczające teren inwestycji oraz zasady zagospodarowania i warunki zabudowy terenu zostały określone w załączniku nr 1 i załączniku nr 2. W uzasadnieniu organ przedstawił tok postępowania w sprawie i podał, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym, ponieważ swoim zakresem obejmuje również dostosowanie istniejącej stacji transformatorowej do zwiększonego obciążenia i podłączenia nowego obwodu. Zaznaczył przy tym, że inwestycja uwzględnia rozwojowy charakter tego terenu, a projektowane parametry techniczne umożliwiają dalsze rozbudowywanie sieci i przyłączanie kolejnych zainteresowanych osób i przedsiębiorstw. Ponadto organ podniósł, że teren objęty wnioskiem obejmuje użytki oznaczone jako dr, PsV, RIVa, RIVb, RV, ŁVI, N, a większość terenu objętego wnioskiem położona jest w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Pojezierza Ełckiego. Jednocześnie organ wskazał, że planowana inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka [...] sp. z o.o. (skarżąca, strona). Strona zarzuciła naruszenie przepisów: art. 10 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (poprzez bezpodstawne niezastosowanie); art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego); art. 2 pkt 5 w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (poprzez błędne uznanie, że planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym); art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (poprzez wyrażenie zgody na lokalizację inwestycji celu publicznego w sposób obciążający prawo własności skarżącego, podczas gdy inwestycja może mieć alternatywny przebieg). W oparciu o wskazane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu strona przedstawiła swoje argumenty i wskazała, że działki, do których ma być doprowadzona sieć są oznaczone symbolami, które wykluczają możliwość ich zabudowy, tj. drogi, pastwiska, grunty orne, łąki trwałe, nieużytki. W ocenie skarżącej w tych okolicznościach nie sposób sobie wyobrazić, w jaki sposób ta inwestycja miałaby zaspokoić potrzeby lokalnej społeczności. Ponadto podniosła, że organ pierwszej instancji nie badał możliwości realizacji inwestycji przy innym przebiegu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (Kolegium, organ odwoławczy) decyzją z 5 października 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium podniosło, że organ I instancji prawidłowo uznał, że wnioskowana inwestycja spełnia przesłanki określone w definicji inwestycji celu publicznego oraz, że jest to inwestycja o znaczeniu lokalnym (gminnym). Przedmiotowa inwestycja celu publicznego bez wątpienia jest bowiem nakierowana na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości na poziomie lokalnym. Inwestor w uzupełnieniu wniosku z 28 czerwca 2022 r. wskazał, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana dla właścicieli sześciu działek objętych warunkami przyłączeniowymi, a ponadto będzie dostosowywać istniejącą stację transformatorową do zwiększonego obciążenia i podłączenia nowego obwodu oraz wybudowanie od niej linii kablowej niskiego napięcia zakończonej złączami kablowo-pomiarowymi na granicy przyłączanych działek od strony drogi dojazdowej. Ponadto inwestor wskazał, że jest operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej i uwzględnił on rozwojowy charakter tego terenu projektując sieć o parametrach technicznych umożliwiających dalsze rozbudowywanie i przyłączanie kolejnych zainteresowanych osób i przedsiębiorstw, umożliwiając dostarczanie mocy czynnej do odbiorców o wartości 183 kW. Zaznaczono, że łączna zamówiona moc przez przyłączane podmioty wynosi obecnie 30 kW, co daje możliwość zarówno przyłączenia kolejnych odbiorców, jak i zwiększenia mocy. Podniesiono, że zrealizowanie inwestycji poprawi bezpieczeństwo energetyczne, zapewni stały dopływ energii i będzie stanowiło bodziec prorozwojowy dla całego obszaru. W ocenie Kolegium argumenty te przekonują, że planowane przedsięwzięcie ma charakter inwestycji celu publicznego. Inwestor wykazał bowiem skąd wywodzi cel publiczny przedmiotowej inwestycji.

Wskazano również, że organ I instancji przeprowadził analizę stanu faktycznego i prawnego terenu objętego wnioskiem i w sposób kompleksowy wyjaśnił jakie przesłanki kwalifikują inwestycję celu publicznego i jakie względy przemawiają za przypisaniem tego przymiotu wnioskowanej inwestycji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób czytelny obrazuje tok myślowy organu, umożliwiając jego kontrolę. Zdaniem Kolegium wnioskowana inwestycja nie narusza przepisów odrębnych, a zatem nie można było odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia określonego we wniosku.

Kolegium zaznaczyło, że zgoda strony na przedmiotową inwestycję nie jest wymagana. Żaden bowiem przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, po której taka inwestycja będzie przebiegać. Choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza.

Wskazano, że nieruchomości strony to grunty rolne, a projektowana kablowa linia elektroenergetyczna nie ma wpływu na sposób prowadzenia gospodarki rolnej. Położenie ciągu energetycznego nie zmieni bowiem przeznaczenia gruntów rolnych i w zakresie tych prac nie jest potrzebne uzyskiwanie stosownych decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Ułożenie w ziemi kabla nie powoduje wyłączenia gruntów z produkcji rolnej. W ocenie Kolegium zamierzonego skutku nie mógł odnieść również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a., który strona podniosłą w związku z brakiem zapoznania jej z całością zgromadzonego w sprawie materiału.

Skargę na decyzje Kolegium wywiodła skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

- naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

I. art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) w zw. z art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej jako u.p.z.p.) poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem I instancji, a przed wydaniem decyzji przez ten organ, umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskutek braku pisemnego zawiadomienia strony będącej właścicielem nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, o wszczęciu postępowania, rozszerzeniu wniosku inwestora, prowadzeniu postępowania oraz o wydaniu decyzji w I instancji,

II. art. 7 § 1 i k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieustalenie przesłanek pozwalających stwierdzić lub wykluczyć, że budowa elektroenergetycznej linii kablowej nn 0,4 kV do zasilania działek nr ewid. [...] w miejscowości A stanowi realizację celu publicznego,

III. art. 107 § 1 pkt 6) i 107 § 3 k.p.a., poprzez niewykazanie w treści pisemnego uzasadnienia decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przyczyn dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego po zmianie przedmiotu tego postępowania przez inwestora, wskutek zmiany przez inwestora przedmiotu wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego;

- naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

IV. art. 2 pkt 5) u.p.z.p. w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a tejże ustawy, poprzez błędne jego zastosowanie, skutkujące niepopartym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym uznaniem, że planowana inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym,

V. art. 1 ust. 2 pkt 7) i art. 6 ust. 2 u.p.z.p., poprzez błędne ich zastosowanie, skutkujące wyrażeniem zgody na lokalizację inwestycji celu publicznego w sposób obciążający prawo własności skarżącego z pominięciem uprawnień organu I instancji do przeprowadzenia weryfikacji zasadności żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego, zapewniającego możliwość realizacji tego samego celu publicznego przy ograniczeniu stopnia ingerencji w prawo własności osób trzecich, a także oceny przez organ niezbędności realizacji celu inwestycji jako przesłanki ingerencji w prawo własności nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2022 r., poz. 2492).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2023 r., poz. 259 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że sporne zamierzenie stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r., poz. 503 t. j.), dalej u.p.z.p. Zgodnie z tym unormowaniem przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 , dalej: "u.g.n.").

Zgodnie zaś z art. 6 pkt 2 u.g.n. cel publiczny stanowi budowa

i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów

i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Tym samym pierwszą przesłanką warunkującą zaliczenie przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego jest jego zakres, co sprowadza się do ustalenia, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym czy krajowym, a drugą - ustalenie, czy inwestycja stanowi realizację celów, wskazanych w art. 6 u.g.n., przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.

W realiach niniejszej sprawy nie powinno budzić wątpliwości, że budowa elektroenergetycznej linii kablowej nn 0,4 kV do zasilania działek nr [...] w miejscowości A, jest działaniem o znaczeniu lokalnym, wskazanym wprost w art. 6 pkt 2 u.g.n. W uzupełnieniu wniosku z 28 czerwca 2022 r. inwestor wskazał, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana dla właścicieli sześciu działek objętych warunkami przyłączeniowymi, a ponadto będzie dostosowywać istniejącą stację transformatorową do zwiększonego obciążenia i podłączenia nowego obwodu oraz wybudowanie od niej linii kablowej niskiego napięcia zakończonej złączami kablowo-pomiarowymi na granicy przyłączanych działek od strony drogi dojazdowej. Ponadto inwestor podniósł, że jest operatorem systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej. Projektowana inwestycja uwzględnia rozwojowy charakter tego terenu projektując sieć o parametrach technicznych umożliwiających dalsze rozbudowywanie i przyłączanie kolejnych zainteresowanych osób i przedsiębiorstw. Natomiast projektowana linia kablowa zostanie wykonana kablem typu YAKXS o przekroju co najmniej 4 x 120 mm kw., umożliwiającym dostarczenie mocy czynnej do odbiorców o wartości 183 kW. Łączna zamówiona moc przez przyłączane podmioty wynosi obecnie 30 kW, to z kolei daje możliwość zarówno przyłączenia kolejnych odbiorców, jak i zwiększenia mocy. Zrealizowanie zaś inwestycji niewątpliwie poprawi bezpieczeństwo energetyczne, zapewni stały dopływ energii i będzie impulsem prorozwojowym dla całego obszaru.

Tym samym niewątpliwie do wnioskowanego zamierzenia, które stanowi inwestycję celu publicznego, miały zastosowanie przepisy o lokalizacji inwestycji celu publicznego, które przewidują szczególny tryb procedowania w takich sprawach.

Zauważyć należy również, że mając na względzie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) i zrównoważonego rozwoju (art. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 2 u.p.z.p. i w zw. z art. 3 pkt 50 ustawy – Prawo ochrony środowiska), kwestia braku dostępu do energii elektrycznej może być rozpatrywana z perspektywy konstytucyjnej zasady równości (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), ponieważ aktualnie jej pozbawienie (brak dostępu) może mieć charakter "wykluczający" w ramach normalnego funkcjonowania stosunków społeczno-gospodarczych także na szczeblu lokalnej wspólnoty samorządowej. Poza tym art. 6 pkt 2 u.g.n. nie uzależnia istnienia celu publicznego od ilości odbiorców energii elektrycznej. Mowa w nim jest o budowie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Podobnie takich ilościowych ograniczeń nie zawiera art. 2 pkt 5 u.p.z.p., którego treść pozwala na przyjęcie, że możliwość zapewnienia sześciu działkom energii elektrycznej ma znaczenie lokalne bo ma wpływ na określony rozwój gminy na określonym jej terenie. Nie można bowiem co do zasady wykluczyć, że realizowanie przesyłowej linii elektroenergetycznej tylko dla konkretnego terenu stanowi realizację inwestycji celu publicznego, i że bez znaczenia dla takiej kwalifikacji musi pozostawać kwestia ilości działek, które mają być przez taką linię obsługiwane. Sieć elektroenergetyczna jest systemem instalacji połączonych ze sobą, służącą przecież do przesyłania energii. Ponadto w tej sprawie skarżąca nie wykazała, aby wnioskowana inwestycja mogła być rozpatrywana tylko z perspektywy partykularnych interesów właścicieli działek bez elementu "znaczenia lokalnego". Skoro zatem skarżąca nie podważyła skutecznie, że przedmiotem postępowania jest inwestycja celu publicznego nie mogło też dojść do naruszenia art. 50 ust. 1 i 2a u.p.z.p. Przedmiotowa inwestycja dotyczyła bowiem terenu nieobjętego planem miejscowym (co spełnia wymóg wynikający z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym inwestycja celu publicznego jest lokalizowana w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku planu miejscowego); zaś jako dotycząca budowy sieci elektroenergetycznej obejmującej napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV (w tej sprawie 0,4 kV) wręcz wymagała uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, co wprost wynika z art. 50 ust. 2a u.p.z.p. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2021 r., II OSK 3857/18, dostępny w CBOSA).

Organy bezsprzecznie wykazały, że planowana inwestycja stanowi cel publiczny, co zostało poparte konkretnymi dokumentami, takimi jak pismo (uzupełnienie wniosku) inwestora do Wójta Gminy z 28 czerwca 2022 r. (akta adm., k. – 218), czy też warunki przyłączenia do sieci dystrybucyjnej (akta adm., k. – 212-217). Ponadto organy poparły swoje stanowisko, wskazując na aktualne orzecznictwo sądowoadministracyjne w tym zakresie. Nie zasługuje przy tym na uwzględnienie argumentacja skarżącej, która wskazuje, że przedmiotem rozstrzygnięcia jest tylko i wyłącznie budowa sieci elektroenergetycznej do zasilania konkretnych działek, które mają charakter rolniczy (drogi, pastwiska, grunty orne, łąki trwałe, nieużytki). Zwrócić należy uwagę, że budowa elektronergetycznej linii kablowej służyć będzie do zasilania działek, na których powstać mają budynki związane z działalnością rolniczą, jak np. budynki gospodarcze (patrz: zgłoszenia, akta adm., k. – 210-211), budynki socjalno-gospodarcze czy też pasieki. Dostrzec przy tym należy, że działka skarżącej o nr [...] również jest działką rolną.

Bezpodstawne są zatem zarzuty dotyczące naruszenia art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 50 ust. 1 i 2a tejże ustawy, poprzez błędne jego zastosowanie.

Podkreślić należy również, że rolą organu rozpatrującego wniosek o wydanie decyzji o lokalizacji celu publicznego jest przesądzenie zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Właściwy organ nie może natomiast odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli nieruchomość nie jest objęta planem miejscowym, a zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Stanowi o tym wprost art. 56 u.p.z.p. Tym samym decyzja lokalizacyjna ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli inwestor spełni określone prawem wymogi, organ nie może odmówić jej wydania. Zgodnie ze zdaniem drugim art. 56 u.p.z.p: "Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego".

Przepis art. 1 ust. 2 u.p.z.p. wskazuje różne aspekty, które należy mieć na uwadze w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, są to m.in: wymagania ładu przestrzennego (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), walory ekonomiczne przestrzeni (pkt 6), prawo własności (pkt 7). Okoliczności te nie mogą być jednak decydujące przy rozpatrywaniu wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego w drodze decyzji administracyjnej. Oznacza to, że akcentowane przez skarżącą ewentualne utrudnienia związane z przebiegiem linii elektroenergetycznej i prawo własności do nieruchomości, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji lokalizacja inwestycji celu publicznego, którą stanowi bez wątpienia przedmiotowe zamierzenie, jest dopuszczalna, nawet gdy (hipotetycznie) nie będzie harmonizowała z otoczeniem, bez względu na oczekiwania społeczno-gospodarcze, czy kompozycyjno-estetyczne, do których nawiązuje definicja ładu przestrzennego zawarta w art. 2 pkt 1 u.p.z.p., jeżeli tylko lokalizacji inwestycji celu publicznego nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Odstąpienie przez ustawodawcę od respektowania wymagań ładu przestrzennego przy lokalizacji inwestycji celu publicznego służy niewątpliwie realizacji celu ważnego dla funkcjonowania ogółu społeczeństwa, mieszczącego się w zamkniętym katalogu celów publicznych określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Podkreślić należy, że z treści art. 56 u.p.z.p. wyraźnie wynika, że wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawodawca nie pozostawił uznaniu organu wykonawczego gminy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się realizacji wnioskowanej inwestycji, to właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji publicznej w tych sprawach nie ma uprawnień kształtujących (takich jakie przysługiwałyby mu przy realizacji władztwa planistycznego) i ma obowiązek załatwić wniosek pozytywnie, gdy stwierdzi brak naruszenia przepisów prawa. Tym samym będąc związany wnioskiem, nie może on kształtować przebiegu planowanej elektroenergetycznej linii kablowej. Bezzasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p., poprzez błędne ich zastosowanie, skutkujące według skarżącej wyrażeniem zgody na lokalizację inwestycji celu publicznego w sposób obciążający prawo własności skarżącej z pominięciem uprawnień organu I instancji do przeprowadzenia weryfikacji zasadności żądania w zakresie ewentualnego istnienia rozwiązania alternatywnego.

Podkreślić należy, że organ nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji toczy się na wniosek inwestora, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2014 r., II OSK 1730/14 (dostępny w CBOSA).

Wyjaśnić należy, że prawo własności i związane z tym uprawnienia nie mają charakteru absolutnego. Możliwość ingerencji w prawo własności zostało wprost dopuszczone w Konstytucji RP - zgodnie art. 21 ust. 2 dopuszczalne jest wywłaszczenie nieruchomości na realizację celów publicznych z obowiązkiem wypłaty odszkodowania za przejęte nieruchomości. Z uwagi na cel publiczny art. 31 ust. 3 Konstytucji RP dopuszcza też ustanowienie w ustawie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw w sytuacji, gdy są konieczne

w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Podobnie art. 64 ust. 3 Konstytucji stanowi, że własność może być ograniczona

w drodze ustawy w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Ustalenie zatem przebiegu linii elektroenergetycznej przez niezabudowaną, rolną działkę nie narusza istoty prawa własności skarżącej. Zauważyć przy tym trzeba, że planowana trasa położenia elektroenergetycznej linii kablowej przebiegać będzie przy granicy działki skarżącej, na której aktualnie widoczna jest droga polna (co dostrzec można na portalu geodezyjnym "GEOPORTAL"). Skarżąca de facto nie wykazała zatem konkretnie, w jaki sposób - w rzeczywistości marginalne naruszenie jej prawa własności - spowoduje szkodę, czy konkretną stratę. Nie wykazała zatem, że jej interes prawny zostanie w jakiś konkretny sposób pogwałcony.

W wyroku z 22 września 2020 r., sygn. akt II OSK 711/20 (publ. w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, odnosząc się do inwestycji drogowej, która także jest inwestycją celu publicznego, że oceniając to, czy decyzja lokalizacyjna w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycję celu publicznego działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. NSA podkreślił, że aby wykazać naruszenie prawa własności należy wskazać, który konkretnie przepis, przewidujący określone uprawnienia lub obowiązki, doznaje naruszenia wydaniem decyzji lokalizacyjnej. Musi być to naruszenie konkretne i wynikające z okoliczności obiektywnych, bowiem ocena wniosku inwestora oraz kontrola sądu odnośnie do legalności decyzji lokalizacyjnej nie może uwzględniać przesłanek racjonalności, słuszności czy celowości przyjętych rozwiązań.

W ocenie NSA ingerencja organu w ocenę przebiegu inwestycji celu publicznego jest w wyjątkowych sytuacjach możliwa na płaszczyźnie celowości realizacji inwestycji. Zachodzi ona gdy doszło do niewątpliwej zbędności inwestycji w danej lokalizacji. Takie też stanowisko przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym przez skarżącą wyroku z 6 kwietnia 2018 r. II OSK 114/18 (dostępny w CBOSA).

W niniejszej sprawie taka okoliczność jednak nie zachodzi. Przeciwnie inwestycja jest niezbędna dla społeczności lokalnej, co wykazało postępowanie prowadzone przed organami administracji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu zmiany przez inwestora przedmiotu wniosku, co miało skutkować zmianą przedmiotu postępowania, wskazać należy, że inwestor jedynie w stosunku do pierwotnego wniosku, wskazał kolejne działki na tym samym obszarze, zasilane z projektowanej linii bez zmiany jej przebiegu. Przyjąć więc należy, że doprecyzował wniosek . Nie oznacza to jednak zmiany przedmiotu postępowania.

W ocenie Sądu ewentualne naruszenie art. 10 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy w takim zakresie, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 559/22). Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 6816/21, orzeczenia dostępne w CBOSA). Z pewnością zaś skarżąca, biorąca czynny udział w postępowaniu administracyjnym w sprawie, tego nie wykazała.

Należy uznać, że zakwestionowane decyzje wydane zostały w oparciu o właściwie ustalony stan faktyczny i przy prawidłowym zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie. W sprawie zebrano wystarczającą ilość materiału dowodowego i dokonano jego właściwej oceny. Nie może być zatem mowy o naruszeniu pozostałych przepisów k.p.a., wskazanych w skardze.

Mając powyższe na uwadze, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł o oddaleniu skargi.