Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 884/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 229 poz 2273
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
article: par. 3 ust. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 114 poz 786
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem  Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 34 akapit 1 i 2
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia del. WSA Mirosław Trzecki (spr.) Protokolant Beata Cisek-Chojnacka po rozpoznaniu w dniu 15 października 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 9 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 597/11 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W.; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz J. K. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia 9 lutego 2012r. oddalił skargę J. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych.

Podstawą rozstrzygnięcia Sądu stanowiły następujące ustalenia faktyczne oraz rozważania prawne.

Decyzją opisaną w sentencji niniejszego wyroku Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy, wydane w ramach wznowienia postępowania administracyjnego, pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie z dnia [...] kwietnia 2011 r. (Nr [...]), uchylające decyzję z dnia [...] lutego 2007 r. (Nr [...]) w sprawie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych i przyznające przedmiotową płatność w innej wysokości.

W pierwszej części uzasadnienia takiego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie.

Wyjaśnił, że w dniu 1 czerwca 2006 r. K. K. (dalej: producent rolny) złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych na 2006 rok. Wniosek obejmował działkę ewidencyjną położoną w województwie [...], powiecie ś., gminie Ś. , obrębie G. o nr 78/2 i następujące płatności: wsparcie na zalesianie na łącznej powierzchni 8,32 ha, premia pielęgnacyjna z zastosowaniem repelentów na terenach o korzystnej konfiguracji na powierzchni 8,32 ha oraz premia zalesieniowa dla producenta rolnego uzyskującego co najmniej 20% dochodu z rolnictwa na powierzchni 8,32 ha.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006r. organ rolny pierwszej instancji wydał postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. W postanowieniu pouczono wnioskodawcę o niezbędnych warunkach, jakie należy spełnić, aby uzyskać przedmiotową płatność.

W dniu 1 grudnia 2006 r. producent rolny złożył oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z poświadczającym ten fakt zaświadczeniem z Nadleśnictwa M.

Dnia 15 stycznia 2007 r. wniosek o przyznanie płatności do działki nr 78/2 wniosła

J. K. - córka producenta rolnego (zwana w dalszej części uzasadnienia

"skarżącą"), ze względu na przeniesienie prawa własności nieruchomości (umowa darowizny z dnia 11 grudnia 2006 r.).

Organ rolny pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lutego 2007r. przyznał skarżącej pomoc na zalesianie jako wstępującej w prawa i obowiązki pierwotnego wnioskodawcy, do deklarowanego areału - 8,32 ha. Strona otrzymała jednorazowe wsparcie na zalesienie w wysokości 58.852,00 zł, premię pielęgnacyjną wypłacaną przez 5 lat w wysokości 5.824,00 zł oraz premię zalesieniową wypłacaną przez 20 lat w kwocie 11.648,00 zł. Kolejnymi wnioskami strona ubiegała się o wypłatę pomocy za lata 2007-2010.

W dniu 25 sierpnia 2010 r. w gospodarstwie skarżącej przeprowadzono kontrolę na miejscu, metodą inspekcji terenowej. W wyniku kontroli stwierdzono, iż na działce rolnej A położonej na działce ewidencyjnej nr 78/2 faktyczna powierzchnia całkowita zalesienia i grodzenia siatką tej działki jest mniejsza niż deklarowana tj. areał zalesiony został pomierzony na 7,14 ha, natomiast areał ogrodzony siatką to 7,53 ha. Inspektorzy w uwagach stwierdzili, iż powierzchnia grodzenia obejmuje zarówno nową plantację jak i "stary" las. Powierzchnia wieloletniego lasu wynosi 0,39 ha. Ponadto kontrolerzy stwierdzili, iż w planie zasileniowym brak jest informacji o zastosowaniu repelentów. Raport pokontrolny przedstawiony został skarżącej.

W związku ze stwierdzonymi w trakcie kontroli nieprawidłowościami Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. -Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną w sprawie o przyznanie skarżącej płatności do zalesienia gruntów rolnych. Wznowienie postępowania nastąpiło w związku z faktem, że ustalenia kontroli na miejscu miały wpływ na wysokość przyznanej płatności, zatem wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

Rozpatrując zarzuty skarżącej w przedmiocie protokołu kontroli, organ rolny zwrócił się do Biura Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W., które przeprowadziło inspekcję w gospodarstwie skarżącej, o ustosunkowanie się do wniosków strony oraz stosowne wyjaśnienie lub uzupełnienie protokołu pokontrolnego.

Inspektorzy terenowi wykonujący przedmiotową kontrole wskazali, iż była ona przeprowadzona w obecności pełnomocnika skarżącej, którego na bieżąco informowali o występujących nieprawidłowościach. Po zakończeniu kontroli pełnomocnikowi przekazano sporządzony protokół. Wyjaśniono, że protokół przekazany bezpośrednio po kontroli różni

się od przesłanego stronie pocztą, bowiem w trakcie weryfikacji przez osobę zatwierdzającą zaistniała konieczność jego uzupełnienia o dodatkowe kody. Ze względu na brak informacji w planie zalesieniowym o konieczności stosowanie repelentów w przypadku gdy strona ubiegała się o płatność z tego tytułu, zastosowany został kod ZGR24. Na podstawie faktury dołączonej do protokołu ustalono, iż ilość zakupionego środka nie jest wystarczająca do zabezpieczenia założonej uprawy leśnej, dlatego uzupełniono protokół o kody ZGR13 i ZGR17. Faktura przedstawiona podczas kontroli dotyczyła środka CERVACOL extra w ilości 30 kg, natomiast zużycie tego preparatu wynosi ok. 2 kg na 1000 szt. drzewek. Zgodnie z fakturami przedstawionymi podczas kontroli do zalesienia wykorzystano ok. 67000 szt. sadzonek.

Organ rolny wyjaśnił również, że w dostarczonym przez stronę - na wezwanie organu - Planie zalesienia, brak było informacji o konieczności stosowania repelentów w celu ochrony uprawy przed szkodami powodowanymi przez zwierzynę.

Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. wydał w dniu [...] kwietnia 2011 r. decyzję o uchyleniu decyzji dotychczasowej i przyznaniu płatności na zalesianie gruntów rolnych w mniejszej wysokości.

W uzasadnieniu decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. wskazał na różnice pomiędzy powierzchniami zadeklarowanymi we wniosku przez producenta, a powierzchniami stwierdzonymi w wyniku przeprowadzonej kontroli gospodarstwa metodą inspekcji terenowej oraz opisał pozostałe nieprawidłowości wykazane w trakcie inspekcji działek. Kierownik szczegółowo wskazał również na sposób wyliczenia przyznanej płatności oraz dane uwzględnione przy tym obliczeniu.

Utrzymując zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wyjaśnił, że podstawą prawną określającą szczegółowe warunki i tryb przyznawania pomocy finansowej na zalesianie gruntów jest rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. Nr 114, poz. 786 ze zm,), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.).

Jak wskazał Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu, który spełnia łącznie następujące warunki:

* został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu

ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o

przyznanie płatności;

* zobowiązał się do:

a) zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie

płatności była prowadzona działalność rolnicza,

b) pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania

zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach.

- zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, o której mowa w pkt 2 lit.

b, przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie.

Zgodnie z ust. 2, płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności:

1. użytkowanych jako grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe albo sady, które

zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania

przestrzennego;

2. stanowiących:

a) własność tego producenta rolnego albo jego małżonka lub

b) współwłasność tego producenta rolnego;

3. o powierzchni co najmniej 0,3 ha, jeżeli ich szerokość wynosi:

a) co najmniej 20 m lub

b) mniej niż 20 m - w przypadku gdy działki rolne graniczą z lasem.

Organ drugiej instancji podniósł, że stosownie do obowiązującej w dniu złożenia wniosku definicją działki rolnej zawartą w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.), za działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego.

Jak wyjaśniał dalej Dyrektor Oddziału ARiMR, podstawą prawną do dokonania powyższej kontroli był art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) NR 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady

(WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) ( Dz. Urz. UE L 153/30 str. 46), zgodnie z którym, wszystkie wnioski w ramach działania: "zalesianie gruntów rolnych" podlegają typowaniu do kontroli na miejscu. Kontrole na miejscu dokonywane są zgodnie z tytułem III rozporządzenia (WE) nr 2419/2001 (zamienione na rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004, a następnie na rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009). Obejmują one co najmniej 5% beneficjentów rocznie w odniesieniu do wszystkich typów środków rozwoju obszarów wiejskich określonych w dokumentach programowania. Kontrole na miejscu są rozkładane w ciągu roku zgodnie z analizą ryzyka przedstawioną dla każdego środka rozwoju obszarów wiejskich. W przypadku środków wsparcia inwestycji na mocy rozdziału I, VII, VIII i IX tytułu II rozporządzenia (WE) nr 1257/1999, Państwa Członkowskie mogą postanowić, że kontrole na miejscu dotyczą tylko tych projektów, które są na etapie zakończenia. Wszystkie zobowiązania i obowiązki beneficjenta, które mogą być sprawdzone podczas wizytacji, są przedmiotem kontroli.

Dalej w uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy wynika, że kontrola na miejscu gruntów rolnych zgłoszonych pierwotnie przez K. K. do zalesienia, a które przejęła wraz ze zobowiązaniem do kontynuowania programu skarżąca, wykazała nieprawidłowości co do zadeklarowania na nich powierzchni uprawnionych do otrzymywania płatności zalesieniowych. Ponadto kontrola ta wykazała inne nieprawidłowości polegające na niezgodności Planu zalesienia z wnioskiem strony. Stwierdził, iż w sprawie zaszły przesłanki uzasadniające zastosowanie nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej i w konsekwencji uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2007 r., bowiem ujawnione zostały w trakcie kontroli na miejscu nowe okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy. Okoliczności te dotyczą przedmiotu sprawy oraz mają znaczenie prawne, rzutujące na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, Nowe okoliczności faktyczne istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, natomiast nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W związku z przeprowadzoną na zalesionej działce A (działka ewidencyjna nr 78/2) kontrolą na miejscu, ze względu na wykryte różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną przez producenta a powierzchnią stwierdzoną podczas kontroli na miejscu, płatności w ramach wsparcia na zalesienie, premii pielęgnacyjnej i premii zalesieniowej zostały pomniejszone o dwukrotność tej różnicy.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji stwierdził, że organ pierwszej instancji podał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr

796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.), który stanowi, że jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota jaka ma być przyznana zostanie pomniejszona w danym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. W przypadku, gdy różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną wynosi 20% lub więcej, odmawia się przyznania płatności. Organ odwoławczy stwierdził jednak, że z dniem 1 stycznia 2010 r. przywołane powyżej rozporządzenie 796/2004 zostało zastąpione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. WE Nr L 316 z 02.12.2009 r. str. 65 ze zm.). Jednakże, jak podniesiono w uzasadnieniu drugoinstancyjnego rozstrzygnięcia, w rozporządzeniu tym art. 58 zawiera analogiczną regulację w przypadku przedeklarowania przez rolnika areału zgłoszonego do płatności wskazując, iż wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Dlatego zauważona w postępowaniu odwoławczym wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia nie stanowi przesłanki do uchylenia decyzji, tym bardziej, że wadliwość tę poprawiono w postępowaniu odwoławczym, wskazując na prawidłową podstawę prawną. W związku z faktem, że stwierdzona różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a faktycznie zalesioną wynosił 16,5266 %, podjęte rozstrzygnięcie jest prawidłowe.

W dalszej części swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że kontrola na miejscu w zakresie uprawnienia strony do uzyskania płatności do gruntów rolnych wykazała nieprawidłowości w odniesieniu do faktycznej powierzchni zalesionej jesienią 2006 r. Inspekcja ta wykazała ponadto, iż dane zawarte w planie zalesieniowym sporządzonym przez Nadleśnictwo M. nie są zgodne z deklaracją zawartą we

wniosku. Strona bowiem zadeklarowała, iż w stosunku do całego areału 8,32 ha wnioskuje o podwyższoną premię pielęgnacyjną (700 zł/ha) z uwagi na stosowanie repelentów (chemicznych odstraszaczy zwierzyny), a jednocześnie wniosła o płatność z tytułu grodzenia uprawy siatką. Obowiązku stosowania podwójnych zabezpieczeń przed szkodami powodowanymi przez zwierzynę nie przewidywał jednak plan zalesienia z dnia 19 sierpnia 2005 r. Dlatego płatność pięcioletnia z tytułu pielęgnacji uprawy lasu przysługuje stronie jedynie w wysokości 420 zł/ha, mając przy tym na uwadze przepis zawarty w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia zalesieniowego, iż płatność przyznawana jest zgodnie ze sporządzonym planem zalesienia.

Organ podniósł, że z względu na treść zarzutów odwołania poddano ponownej weryfikacji zapisy raportu z kontroli. Po ponownej ich analizie Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. ustalił, iż kontrola wykonana w dniu 25 sierpnia 2010 r. wykonana została w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a weryfikacja dokumentacji zdjęciowej potwierdza słuszność zapisów dokonanych przez inspektorów terenowych w raportach z czynności kontrolnych. Materiał dowodowy jest bezsporny i precyzyjny. Inspektorzy terenowi w sposób szczegółowy opisali stan znajdującej się na działce nr 78/2 plantacji leśnej. Ponadto raport zawiera szkic pomiaru działki z naniesionymi wektorami kierunku wykonania fotografii. Na zdjęciach o nr 1, 2 i 3 widoczny jest znajdujący się w północno-zachodniej części działki wieloletni las, który z całą pewnością nie mógł być założony jesienią 2006 r., ale istniał tam na wiele lat wcześniej. Fakt jego występowania w granicach działki nr 78/2 jest widoczny także na ortofotomapie (mapa opracowana na podstawie zdjęć powierzchni ziemi wykonanych z samolotu lub satelity, przetworzonych do postaci metrycznej zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi przy wykonywaniu prac z dziedziny geodezji i kartografii).

Odnosząc się do zarzutu strony, iż raport z kontroli istnieje w dwóch wersjach, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR zaznaczył, że ustalenia faktyczne (pomiar powierzchni, ustalenia inspektorów co do stanu działki) w obu tych dokumentach są identyczne. Z uwagi na procedurę sprawdzenia i zatwierdzenia raportu osoba weryfikująca go zaleciła inspektorom wykonującym kontrole zastosowanie dodatkowych kodów pokontrolnych w związku z ich ustaleniami w zakresie niezgodności planu i wniosku co do stosowania repelentów oraz z uwagi na stwierdzenie, iż ilość zakupionego repelentu nie jest wystarczająca dla założonej uprawy. Uzupełniony raport pokontrolny został doręczony również skarżącej.

Odnosząc się do argumentów odwołującej się, dotyczących braku winy strony w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, bowiem przy składaniu wniosku opierała się na dokumentach urzędowych, organ wskazał, że płatność zalesieniowa jest udzielana na wniosek producenta rolnego. Powierzchnię działek rolnych użytkowanych rolniczo oraz kwalifikacje areału do poszczególnych rodzajów pomocy i premii rolnik deklaruje z własnej inicjatywy i własnoręcznym podpisem potwierdza prawdziwość danych. Dlatego to na nim spoczywa obowiązek podania danych zgodnie ze stanem faktycznym.

Składając wniosek w pierwszym roku, producent rolny oświadcza, iż zna zasady przyznawania płatności na zalesianie gruntów rolnych oraz zobowiązuje się m.in. do: prowadzenia uprawy leśnej na gruntach rolnych objętych niniejszym wnioskiem przez okres 20 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności; niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie, pobieranie lub wypłacanie płatności na zalesianie gruntów rolnych o każdej zmianie powstałej w okresie trwania złożonych przez producenta zobowiązań, a w szczególności jeżeli zmiana dotyczy wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni oraz przeniesienia własności części lub wszystkich działek objętych wnioskiem na rzecz innego producenta rolnego.

Zobowiązanie to obowiązuje także przejmującego grunty w trybie o jakim mowa w § 11 rozporządzenia zalesieniowego.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia zalesieniowego płatność przyznawana jest do działki rolnej użytkowanej jako grunty orne, łąki trwałe, pastwiska trwałe albo sady. Definicja działki rolnej, różni się od definicji użytków rolnych określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.), na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w ewidencji gruntów i budynków (EGiB) prowadzonej przez starostów. Powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności zalesieniowej. Dane z EGiB są wykorzystywane jedynie w zakresie identyfikacji i lokalizacji przestrzennej działki rolnej oraz powierzchni całkowitej działki ewidencyjnej z urzędowego rejestru, jakim jest EGiB.

Areał działki rolnej nie musi być tożsamy z areałem działki ewidencyjnej, co jak wynika z dokumentacji w sprawie tj. wyników kontroli i ortofotomapy, miało właśnie miejsce w niniejszej sprawie, bowiem na części działki znajdowało się zadrzewienie, określone przez inspektorów jako "stary" las. Sprawa wielkości nieruchomości nr 78/2 o

powierzchni ewidencyjnej 8,3200 ha, którą Agencja Nieruchomości Rolnej umową notarialną sprzedała w dniu 17 marca 2005 r. K. K. i E. K. (którzy darowali ją w grudniu 2006 r. skarżącej), nie może być przedmiotem postępowania przed organami ARiMR. Jak wskazano, celem ustalenia faktycznego areału działki nr 78/2 beneficjent winien zwrócić się do Agencji Nieruchomości Rolnych, jako sprzedającego, ewentualnie dochodzić swych praw przed sądami powszechnymi. Protokół z kontroli potwierdzenia zalesienia wydany przez Nadleśnictwo M., zaświadczenie z Urzędu Miejskiego czy wypis z rejestru gruntów nie stanowią dowodu na to jaka cześć działki nr 78/2 została faktycznie zalesiona,

W zakresie powołania się przez skarżącą na regulacje zawarte w art, 44 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, organ podniósł, że nie można uznać argumentu strony, że ze względu na informacje zawarte w dokumentach urzędowych, nie ponosi ona winy za stwierdzone niezgodności i na podstawie ww. przepisu należy odstąpić w jej przypadku od sankcji. Odstąpienie od zmniejszeń i sankcji możliwe jest jedynie w przypadkach określonych w art. 44 rozporządzenie Komisji (WE) nr 2419/2001, który stanowi, iż obniżki i wyłączenia, przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości (ust. 1). Obniżki i wyłączenia przewidziane w niniejszym tytule, nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku o pomoc, odnośnie których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek o pomoc jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku (ust. 2). W omawianym przypadku nie zaszły wskazane przesłanki do odstąpienia od wymierzenia sankcji.

Organ podniósł, że w sprawie brak jest również podstaw do zastosowania art. 31 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001, który stanowi, że rolnik zachowuje prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru kwalifikującego się jeżeli wystąpią przypadki siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności. Przypadki te zostały wymienione w art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 i są to: śmierć rolnika; długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu; wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeżeli wywłaszczenie to nie mogła być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania; klęska żywiołowa poważnie dotykająca grunty rolne gospodarstwa; wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich; choroba epizootyczna dotykająca

część lub całość należących do rolnika zwierząt gospodarskich. Natomiast dowody potwierdzające wystąpienie określonych w powołanym przepisie przypadków określone są w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie rodzajów dowodów potwierdzających działanie siły wyższej lub wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności (Dz. U. Nr 46, poz. 308 ze zm.). W związku z faktem, że żadna z przedstawionych okoliczności nie zaistniała w rozpoznawanej sprawie, brak było podstaw do odstąpienia od zastosowania sankcji.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W., wnosząc o jego uchylenie i poprzedzającego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie obu decyzji oraz wznowienie postępowania w trybie 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie przepisów:

1, art. 7, art. 9, art. 77, art. 80-81 oraz art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 2 oraz art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności w zw. z § 1 oraz § 2 pkt 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych w zw. z art. 33 akapit 2, art. 34 akapit 1 i 2 oraz art. 35 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE nr L 316 z 2/12/2009, str. 65-104), w sposób, który miał istotny wpływ na wynik sprawy poprzez oparcie się przez organy administracyjne obu instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia na ustaleniach zawartych w protokole kontroli na miejscu dokonywanej jedynie za pomocą urządzenia GPS, w sytuacji gdy stronie nie został okazany certyfikat zgodności notyfikowanej jednostki, przez co skarżąca nie mogła wypowiedzieć się, co do przeprowadzonego dowodu, zwłaszcza, że - zgodnie z postanowieniami rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla przyrządów pomiarowych, urządzenie to winno posiadać w dacie wykonywania kontroli certyfikat zgodności wydany przez notyfikowaną jednostkę, a zatem, że owe świadectwo było wymagane, a dodatkowo na skutek przyjęcia szerokości strefy

buforowej na 1,25 m, podczas gdy tolerancja pomiaru winna być określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej;

2. art. 15, art. 11 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak odniesienia się przez organy

administracyjne obu instancji do kwestii mocy dowodowej przedłożonych przez stronę

dokumentów urzędowych, świadczących o braku po stronie rolnika wiedzy, a co za tym

idzie i winy;

3. art. 107 k.p.a., poprzez niewskazanie podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia, w

tym przepisu prawa krajowego bądź unijnego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia,

zwłaszcza mając na uwadze, że dopiero uzasadnienie zaskarżonych decyzji wskazuje

na nałożenie na rolnika powołanej sankcji, co winno wynikać wprost z rozstrzygnięcia

decyzji, a nie jej uzasadnienia;

4. art. 9 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez powołanie w treści uzasadnienia decyzji

organu II Instancji i oparcie rozstrzygnięcia na treści przepisów art. 31 ust. 4 oraz art. 44

rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 r. nr 2419/2001, gdy tymczasem

przedmiotowe rozporządzenie zostało następnie uchylone w drodze art. 80

rozporządzenia Komisji (WE).nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. (WE) (Dz. Urz. UE

L 141/18, str. 243 i nast.), który to\z kolei akt prawny został zastąpiony na mocy art. 86

rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 30 listopada 2009 r. nr 1122/2009, (Dz. Urz. UE nr

L 316 z 2/12/2009, str. 65-104) właśnie ostatnim ze wskazanych aktów prawa unijnego,

które to uchybienie miało wpływ na treść zapadłej decyzji, powodując, że kryteria

prawne zastosowania względem beneficjentki obciążeń i sankcji są niejasne i budzą

wątpliwości.

Autor skargi wywodził, że naruszenie przywołanych przepisów doprowadziło do naruszenia norm prawa materialnego, poprzez nieuzasadnione nieodstąpienie przez organ II Instancji od zastosowania zmniejszeń i sankcji, w sytuacji gdy w powołanych przepisach wskazano, iż co do zasady obniżek i wyłączeń nie powinno stosować się w przypadku, gdy rolnik przedstawił informacje rzeczywiście prawidłowe lub w przypadku, gdy może wykazać, iż nie ponosi winy, a skarżąca (jak podniesiono w skardze) wielokrotnie wskazywała, że złożenie przez rolnika wniosku obarczonego nieprawidłowościami w zakresie zgodności obszaru zalesienia ze stanem faktycznym nie wynikało z winy beneficjentki, albowiem - jako następca prawny - w zakresie powierzchni działek rolnych przedstawiła informacje rzeczywiście prawdziwe, uwzględniając dostępne jej dokumenty urzędowe, których treści nigdy nie zakwestionowano, a nadto na skutek przyjęcia dowolnego poglądu, że skorzystanie przez rolnika z dobrodziejstwa wskazanych

instytucji jest uzależnione od poinformowania właściwego organu na piśmie o nieprawidłowościach wniosku, których to czynności rolnik nie mógł dochować, albowiem -jak już wskazano - beneficjentka nie mogła wiedzieć o zaistniałych nieścisłościach.

W odpowiedzi na skargę organ rolny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że w rozpatrywanym przypadku Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd odniósł się w pierwszej kolejności do zagadnienia prawidłowości zastosowanego trybu wznowienia postępowania. W rozpatrywanym przypadku jako podstawę wskazano z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Według tego przepisu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Stosownie do art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia

na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a lub 145b albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na

podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a lub art.145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą

o istocie sprawy,

W trakcie kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 25 sierpnia 2010r. ustalono niewątpliwie, że stan przedmiotowej działki nie odpowiada stanowi deklarowanemu we wniosku o przyznanie płatności, złożonym przez skarżącą. Tego rodzaju kontrola i jej wynik przedstawiony w protokole kontroli sporządzonym przez inspektorów terenowych, stanowił bezsprzecznie nowy dowód w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dowód ten oczywiście nie istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2007 r. o przyznaniu płatności na zalesienie gruntów rolnych.

W art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wymienione są dwie, niezależne od siebie przesłanki w ramach podstawy wznowienia. Należy tak wnosić ze sformułowania: "(...) ujawniły się nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody". Zarówno nowe dowody, jak i nowe okoliczności muszą ujawnić się po wydaniu decyzji (tu - protokół z kontroli na miejscu), lecz muszą istnieć w chwili wydania pierwotnej decyzji. Wystarczające jest ujawnienie się albo nowej okoliczności faktycznej, albo nowego dowodu, które spełniają, każde z nich z osobna, pozostałe przesłanki wznowienia. Każda okoliczność faktyczna może być dowodzona określonym dowodem. W piśmiennictwie i w orzecznictwie wyraża się pogląd,

że "jeżeli więc nawet dany dowód nie istniał w dniu wydania decyzji, lecz został sporządzony w terminie późniejszym, to jednak wynikająca z tego dowodu okoliczność faktyczna mogła istnieć w dniu wydania decyzji i może uzasadniać wznowienie postępowania" (zob. np. B. Gruszczyński [w]: S. Babiarz, B. Deuter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004 r.,s. 616).

W realiach rozpoznawanej sprawy nowe okoliczności faktyczne ujawniły się za pośrednictwem dowodu, który został sporządzony już po wydaniu decyzji ostatecznej. Wynikają one z ustaleń protokołu kontroli. Wynika z nich, iż na działce rolnej A położonej na działce ewidencyjnej nr 78/2 faktyczna powierzchnia całkowita zalesienia i grodzenia siatką tej działki jest mniejsza niż deklarowana tj. areał zalesiony został pomierzony na 7,14 ha, natomiast areał ogrodzony siatką to 7,53 ha. Ponadto powierzchnia grodzenia obejmuje zarówno nową plantację jak i "stary" las. Powierzchnia wieloletniego lasu wynosi 0,39 ha

Na tym tle Sąd uznał, że trafnie organy Agencji oceniły wystąpienie określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. ustawowej podstawy do wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu, odnośnie zarzutu skargi co do przyjętej podstawy ustalenia powierzchni działki, zasadnie organ odwoławczy wskazał, że płatność w ramach zalesiania gruntów rolnych przyznawana jest do działek rolnych, co wynika wprost z zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187, poz. 1929 ze zm.), dalej rozporządzenie z 2004r. Przepis § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a tego rozporządzenia stanowi, iż płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który zobowiązał się do zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r., płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie natomiast z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.), w brzmieniu, który stosuje się do płatności jakich dotyczy niniejsza

sprawa, działka rolna to zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego,

Jak z powyższego wynika, podstawowe znaczenie dla ustalenia płatności pomocowej ma zatem rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa. Oznacza to, że powierzchnie działek rolnych, jakie należy podać we wniosku, a które są przedmiotem kontroli na miejscu, powinny być określone zgodnie ze stanem faktycznym. Powierzchnia działki rolnej, do której przysługuje przedmiotowa płatność to powierzchnia działki ewidencyjnej, wykorzystywana do celów rolniczych (pod uprawy rolne, zalesienie). Wobec powyższego we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, należało podać rzeczywistą powierzchnię działki rolnej, która nie zawsze pokrywa się z powierzchnią użytku gruntowego, uwidocznioną w ewidencji gruntów i budynków, bowiem częstokroć dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie odzwierciedlają stanu faktycznego użytków w gospodarstwie rolnym.

Dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków (EGiB) stanowią podstawę do stworzenia systemu identyfikacji działek rolnych, na co wskazuje także przepis zawarty w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady do sytemu wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE.L.2009.30.16). Powierzchnie użytków rolnych określone w systemie EGiB nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności zalesieniowej. Dane z EGiB są wykorzystywane jedynie w zakresie identyfikacji i lokalizacji przestrzennej działki rolnej oraz powierzchni całkowitej działki.

Ustalanie obszaru upraw, dla których przyznawana jest płatność rolna, w tym na zalesianie gruntów rolnych, nie następuje więc na podstawie danych zawartych w ewidencjach i rejestrach, lecz przede wszystkim na podstawie kontroli na miejscu, a w szczególności fizycznej inspekcji działek co do rzeczywistego obszaru zgłoszonych upraw.

W niniejszej sprawie, obszar zalesionych działek rolnych został stwierdzony i ustalony przez organy w oparciu o dane z protokołu kontroli na miejscu, na podstawie prawidłowo dokonanych pomiarów urządzeniem GPS. W tym miejscu wskazać należy, że przepisy rozporządzeń: rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (art. 69) oraz przepisy objęte tytułem III rozporządzenia nr 1122/2009 z dnia z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz

zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz, Urz. UE L. 316 z 02.12.2009 r., str. 1, z późn. zm.), odnośnie kontroli przeprowadzonej u skarżącej nie przewidują, aby dla uzyskania mocy dowodowej przez protokół z kontroli na miejscu było konieczne okazanie producentowi dokumentu certyfikacyjnego dla danego urządzenia GPS.

Sąd wskazał w tym zakresie, co wynika z akt sprawy, że podczas kontroli w gospodarstwie skarżącej do pomiarów użyte zostało urządzenie GPS, które posiada wymagane prawem certyfikaty potwierdzające, iż jakość pomiaru wykonanego tym odbiornikiem spełnia wymagania na poziomie Wspólnoty Europejskiej (art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). Jak wskazał organ wszystkie modele urządzeń pomiarowych GPS używanych przez inspektorów ARiMR lub na zlecenie ARiMR posiadają stosowne certyfikaty. Co potwierdzają stosowne zaświadczenia wystawione przez katedrę Geodezji Satelitarnej i Nawigacji Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie.

Nie trafny jest więc zarzut odnośnie metody przeprowadzenia przedmiotowej kontroli. Podkreślenia wymaga, że poza negowaniem prawidłowości działania urządzenia GPS, skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, dowodów czy dokumentów, które mogłyby potwierdzić, iż stwierdzone w trakcie inspekcji terenowej powierzchnie nie są zgodne ze stanem faktycznym.

Nie ulega wątpliwości, że skarżąca przejęła po zbywcy wszelkie prawa i obowiązki, jakie zostały przyznane jej poprzednikowi w związku z wystąpienie o płatności w przedmiocie zalesienia gruntów rolnych. W konsekwencji jednak na niej ciążył obowiązek zawarcia we wniosku danych zgodnych ze stanem faktycznym. Jak wynika z akt sprawy, składając pierwszy wniosek o przyznanie przedmiotowej płatności na 2006 r. oświadczyła w formie zapisu na formularzy wniosku własnoręcznie podpisanym, iż zna zasady przyznawania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Ponadto zobowiązała się m.in. do: 1) prowadzenia uprawy leśnej na gruntach rolnych objętych niniejszym wnioskiem przez okres 20 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności; 2) niezwłocznego informowania na piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: o każdym fakcie, który ma wpływ na przyznanie, pobieranie lub wypłacanie płatności na zalesianie gruntów rolnych; o każdej zmianie powstałej w okresie trwania złożonych przez producenta zobowiązań, a w

szczególności jeżeli zmiana dotyczy wykorzystania gruntów rolnych, wielkości powierzchni oraz przeniesienia własności części lub wszystkich działek objętych wnioskiem na rzecz innego producenta rolnego. Tymczasem jak wynika z raportu z czynności kontrolnych na części działki A znajdował się obszar zajęty przez wieloletni las. Wskazuje to, że już w momencie składania wniosku producent niezgodnie ze stanem faktycznym wskazał, iż powierzchnia działki rolnej podlegająca zalesieniu wynosi tyle co cała powierzchnia działki ewidencyjnej tj. 8,23 ha. Nie odnotowano natomiast, aby skrząca zgłosiła organom Agencji, iż wystąpiły jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na udatność uprawy lasu na zadeklarowanych przez nią gruntach rolnych.

W ocenie Sądu nie można w sprawie mówić o siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych to min. uniemożliwiających. Zgodnie z art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, jeśli rolnik nie był w stanie wypełnić swych zobowiązań w wyniku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009, zachowuje prawo do pomocy w odniesieniu do obszaru lub zwierząt kwalifikowalnych w momencie wystąpienia siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych. Ponadto właściwych obniżek nie stosuje się, jeżeli niezgodność będąca następstwem siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych dotyczy wzajemnej zgodności (ust. 1). Przypadki siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 wraz z odpowiednią dokumentacją wymagana przez właściwy organ zgłaszane są temu organowi na piśmie w terminie dziesięciu dni roboczych od dnia, w którym rolnik uzyskuje taka możliwość (ust. 2).

W sprawie o wystąpieniu takich przypadków, za które się uznaje: śmierć rolnika; długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu; wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeżeli wywłaszczenie to nie mogła być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania; klęska żywiołowa poważnie dotykająca grunty rolne gospodarstwa; wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich; choroba epizootyczna dotykająca część lub całość należących do rolnika zwierząt gospodarskich, nie powiadomiono właściwego organu.

W tej sytuacji, organ Agencji zasadnie nie uznał, jak chce skarżąca, że rozbieżności w zakresie zgodności obszaru zalesienia ze stanem faktycznym nie wynika z winy skarżącej.

Odnosząc się do odstąpienia od zastosowanych zmniejszeń płatności w przypadku przedeklarowania gruntów, Sąd podniósł, że odstąpienie to możliwe jest jedynie w przypadkach określonych w art. 73 rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009, który

stanowi, iż obniżki i wyłączenia, przewidziane w rozdziale 1, nie mają zastosowania w przypadku gdy rolnik złożył wniosek poprawny pod względem faktycznym lub gdy może wykazać, że nie jest winny nieprawidłowości (ust. 1). Obniżki i wyłączenia przewidziane w rozdziale 1 nie mają zastosowania w odniesieniu do tych części wniosku pomocowego, odnośnie co do których rolnik informował właściwy organ na piśmie, że wniosek pomocowy jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, pod warunkiem, że rolnik nie został powiadomiony o zamiarze właściwego organu co do przeprowadzenia kontroli na miejscu, oraz że ten organ nie poinformował rolnika o jakichkolwiek nieprawidłowościach we wniosku. Informacje podane przez rolnika określone w akapicie pierwszym powodują, że wniosek pomocowy jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji (ust. 2).

Jak już wskazano wcześniej, skarżąca była poinformowana o zasadach przyznawania płatności, o obowiązku informowania o zmianie danych wpływających na przyznanie i wielkość płatności. Mimo, że na działce znajdował się stary las, podała do płatności powierzchnię całej działki i nie skorygowała tego później. W tej sytuacji nie można uznać zajścia przesłanki do odstąpienia od wymierzenia sankcji. Sąd podzielał stanowisko, że stwierdzenie przez inspektorów terenowych podczas kontroli na miejscu mniejszej powierzchni użytkowanej rolniczo w odniesieniu do powierzchni działek rolnych zadeklarowanych przez producenta rolnego we wniosku o przyznanie płatności, wyklucza możliwość uznania, że wnioskodawca nie ponosi winy za swój błąd. Urzędowy formularz wniosku o przyznanie płatności bowiem przewidywał zróżnicowanie danych odrębnie na powierzchnię całkowitą działek ewidencyjnych oraz powierzchnię działki ewidencyjnej użytkowaną rolniczo, a także oświadczenie producenta rolnego o znajomości zasad przyznawania płatności i zobowiązanie się do wykonania zalesienia zgodnie z planem, co dotyczy także powierzchni zalesienia przyjętej w planie. Skarżąca winna mieć zatem świadomość, że płatności udzielane są do faktycznej powierzchni zalesienia a nie do powierzchni ewidencyjnej działek ujawnionych w ewidencji gruntów. Powołany art. 73 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009 należy rozumieć, jak każdy wyjątek, w sposób zawężający. Muszą zatem istnieć obiektywne przesłanki, zwalniające rolnika z winy popełnienia nieprawidłowości. W zaistniałym stanie faktycznym skarżąca nie wykazała braku swojej winy w nieprawidłowościach, nie można za takie uznać posługiwanie się danymi z ewidencji z aktu notarialnego.

W zakresie podstaw prawnych obliczenia należnej płatności, niewątpliwie organ pierwszej instancji podał jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 51 ust. 1

rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 ze zm.), zgodnie z którym, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, lecz nie więcej niż 20% powierzchni stwierdzonej, wówczas kwota jaka ma być przyznana zostanie pomniejszona w danym roku o dwukrotną wykrytą różnicę. Z dniem 1 stycznia 2010 r. to rozporządzenie 796/2004 zostało zastąpione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Jednakże, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, w rozporządzeniu tym art. 58 zawiera analogiczną regulację w przypadku przedeklarowania przez rolnika areału zgłoszonego do płatności wskazując, iż wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3 % lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru. Należna, skorygowana płatność została obliczona według tych zasad.

Podobnie odnośnie zarzutu, powołania przez organ I instancji przepisów rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 nr 2419/2001 (art. 44 czy art. 31 ust. 4). Również ta okoliczność nie ma wpływu na istotę sprawy. Rozporządzenie to zostało zastąpione przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004, a następnie od dnia 1 stycznia 2010 r. przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009, a rozwiązania zawarte w art. 31 ust. 4 jak i 44 w rozporządzenie Komisji (WE) z dnia 11 grudnia 2001 nr 2419/2001 zostały powtórzone w przepisie art. 73 ust. 1 i 2 i art. 75 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009.

Jak wynika z akt sprawy, wykonana w dniu 25 sierpnia 2010 r. kontrola została dokonana w sposób prawidłowy, a weryfikacja dokumentacji zdjęciowej potwierdza słuszność zapisów dokonanych przez inspektorów terenowych w raportach z czynności kontrolnych. Inspektorzy terenowi w sposób szczegółowy opisali stan znajdującej się na działce nr 78/2 plantacji leśnej. Ponadto raport zawiera szkic pomiaru działki z naniesionymi wektorami kierunku wykonania fotografii. Na zdjęciach o nr 1, 2 i 3 widoczny jest znajdujący się w północno-zachodniej części działki wieloletni las, który z całą pewnością nie mógł być założony jesienią 2006 r., ale istniał tam na wiele lat wcześniej. Fakt jego występowania w granicach działki nr 78/2 jest widoczny także na ortofotomapie.

Nie uzasadniony jest w tym kontekście zarzut, iż raport z kontroli istnieje w dwóch wersjach. Jest jedna jego wersja jedynie zmodyfikowana, z uwagi na procedurę sprawdzenia i zatwierdzenia raportu przez osobę weryfikującą. Ustalenia faktyczne odnośnie pomiar powierzchni, ustalenia inspektorów co do stanu działki w obu tych dokumentach są identyczne. Uzupełniony raport pokontrolny został doręczony również skarżącej.

Sąd stwierdził także, że skarżąca na każdym etapie postępowania była pisemnie informowana o uprawnieniach wynikających z art. 10 k.p.a., a ponadto z uprawnień tych czynnie korzystała, nieuzasadniony jest więc także zarzut pozbawienia strony udziału w postępowaniu. Z ewentualnym żądaniem wznowienia postępowania administracyjna skarżąca może wystąpić do właściwego organu administracji publicznej.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną w imieniu skarżącej złożył adwokat K. K., zarzucając Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu:

1) naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77,art. 78 i art. 80 i art. 81 oraz art. 145 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 69 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004, art. 33 akapit 2., art. 34 akapit 1. i 2. oraz art. 35 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianej w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego sektora wina (Dz. Urz. UE nr L 316 z 2/12/2009, str. 65-104), poprzez zupełnie dowolne uznanie, że wskazane przepisy w zakresie kontroli przeprowadzonej u skarżącej nie przewidują, aby dla uzyskania mocy dowodowej przez protokół z kontroli na miejscu koniecznym było okazanie producentowi rolnemu dokumentu certyfikującego dla danego urządzenia GPS, gdy tymczasem - jak skarżąca zarzucała już w treści skargi do WSA - na skutek uchybień producent rolny nie mógł wypowiedzieć się co do przeprowadzonego dowodu zwłaszcza, że zachowanie tego wymagania nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi jego bezwzględny obowiązek, niezależnie od treści i wagi przeprowadzanego dowodu"

(wyr. NSA z dnia 13 lutego 1986 r., lI SA 2015/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 13), a dalej, iż nie udzielono skarżącej informacji o okolicznościach faktycznych mających znaczenie dla końcowego wyniku sprawy, tzn. dla praw i obowiązków wynikających z zaskarżonych decyzji, nie okazując powołanego certyfikatu i uniemożliwiając przez to prawidłowość prowadzonej kontroli, które to okoliczności nie pozwalają uznać faktów stwierdzonych tym badaniem za udowodnione, także na skutek przyjęcia szerokości buforowej na 1,25 m, podczas gdy tolerancja pomiaru winna być określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej, którą to okoliczność -objętą zarzutami skargi - Wojewódzki Sąd Administracyjny również w zupełności pominął;

- art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 8 i art. 9 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w zaistniałym stanie faktycznym skarżąca - w zakresie w jakim powoływała dostępne producentowi rolnemu dane z ewidencji gruntów i aktów notarialnych - nie wykazała braku swojej winy w nieprawidłowościach, gdy tymczasem zasada ochrony obywatela działającego w przekonaniu, że odnoszące się doń czynności organów Państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu, powoduje, że uchybienia organu administracji nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela działającego w dobrej wierze (wyr. SN z dnia 5 października 1994 r., III ARN 46/94, OSNAPiUS 1995, nr 5, poz. 58), które to okoliczności konfrontowane dodatkowo z faktem, że wypełniając formularz o przyznanie płatności beneficjentka opierała się o dokumenty i zaświadczenia, sporządzone we właściwej formie przez powołane do tego organy, a to o protokół z kontroli potwierdzenia zalesienia z dnia 28 listopada 2006 r., jak również zaświadczenie Urzędu Miejskiego w Ś. nr FiB 3118/24/2007 z dnia 12 stycznia 2007r., mając jednocześnie na uwadze, iż poprzednicy prawni producentki rolnej nabyli należące do skarżącej gospodarstwo rolne od Agencji Nieruchomości Rolnych, w którym to akcie nabycia przedmiotowej nieruchomości - tak, jak w przywołanych dokumentach pochodzących od organów administracyjnych - określono jej obszar na 8,32 ha potwierdzając, że zalesienia wykonane przez producenta rolnego na spornej nieruchomości odpowiadają planowi zalesień i powodują, iż w tym konkretnym przypadku nie sposób skutecznie wywodzić zawinienia skarżącej w zadeklarowaniu niewłaściwych danych;

- art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 15, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolne pominięcie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku zarzutów skarżącej, wskazującej, że skierowanie przez organ I instancji do

wyjaśnienia podniesionych przez stronę w piśmie z dnia 27 stycznia 2011 r. zarzutów do Biura Kontroli na Miejscu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, działającej przy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Oddział Regionalny we W. (pomimo, że organ II instancji powinien samodzielnie rozpoznać sprawę w jej granicach oraz ocenić dowody i wnioski postępowania, a nie uchylać się od takiej oceny i w konsekwencji wydać decyzję w I Instancji opartą o stanowisko organu II Instancji) stanowiło niedopuszczalne naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiając stronę służącego jej prawa odwołania, zwłaszcza, że - jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia - dopiero organ II Instancji wskazał jako podstawę dla przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie skarżącej przepis art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w miejsce powołanego wcześniej art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, które to uchybienie spowodowało orzekanie przez organ odwoławczy w zakresie innym, niż to uczynił przed nim organ pierwszo instancyjny, albowiem zmiana podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej prowadzi do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy, co oznacza naruszenie zasady dwuinstancyjności rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, stanowiące rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt2 k.p.a.).

2) naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, a mianowicie:

- art. 17 zd. 1. rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE nr L 30 z bl/1/2009, str. 16-66) oraz art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm,), na skutek przyjęcia, że powierzchnie użytków rolnych, określone w systemie Ewidencji Gruntów i Budynków, nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla płatności zalesieniowej, ponieważ dane te są wykorzystywane w zakresie identyfikacji i lokalizacji przestrzennej działki rolnej oraz jej powierzchni całkowitej, gdy tymczasem - w ocenie skarżącej - nie istnieje podstawa prawna dla różnicowania sposobu określenia powierzchni działki ewidencyjnej i referencyjnej, zwłaszcza, że system identyfikacji działek rolnych powinien być ustanawiany na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych i jest stosowany na poziomie działek referencyjnych takich jak działka katastralna, a nie na

definicji działki rolnej; art. 6 i art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 30 listopada 2009 r. nr 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. UE nr L 316 z 2/12/2009, str. 65-104), poprzez bezpodstawne uzależnienie stosowania instytucji odstąpienia od wymiaru sankcji i zwolnień, uzależnionych przecież od wykazania braku winy, od uprzedniego poinformowania przez beneficjenta pomocy właściwego organu na piśmie, że wniosek o pomoc jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od chwili złożenia, w sytuacji gdy to na organie administracyjnym, a nie na skarżącej, spoczywał obowiązek informowania o okolicznościach istotnych dla załatwienia sprawy, ewentualnych różnicach, zwłaszcza w sprawach, których okoliczności dają podstawę do wniosku, że strona pierwszy raz zetknęła się z takimi problemami faktycznymi i prawnymi, nie mając przygotowania pozwalającego na ich rozeznanie (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1984 r, sygn. akt III SA 729/84. ONSA 1984, nr 2, poz. 117), a nadto na skutek przyjęcia, że oświadczenie skarżącej o znajomości zasad przyznawania płatności i zobowiązanie się do wykonania zalesiania zgodnie z planem dowodzi świadomości producenta rolnego, że płatności udzielane są do faktycznej powierzchni zalesienia, a nie do powierzchni ewidencyjnej działki, gdy tymczasem w oparciu o treść powyższego oświadczenia nie sposób wywieść takiego wniosku, zwłaszcza, że oświadczenie z dnia 1 grudnia 2006r. składał poprzednik prawny producenta, a nie skarżąca,

3) obrazę przepisów postępowania tj. art. art. 133, art. 141, art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 81 k.p.a. w zw. z art. 7-9 k.p.a., skutkujące naruszeniem prawa strony, dającym podstawę do uchylenia decyzji organu II Instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I Instancji oraz wznowienia postępowania administracyjnego na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a., na skutek uniemożliwienia rolnikowi lub jego pełnomocnikowi wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu i niewyjaśnienia przyczyn jego modyfikacji ostatecznego protokołu kontroli przeprowadzonej na skutek zarzutów strony przez Biuro Kontroli na Miejscu [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W., stanowiącego podstawę wpisów kodów pokontrolnych a różniącego się od przekazanego pełnomocnikowi beneficjentki bezpośrednio po dokonaniu wskazanych

czynności, co uniemożliwiło skarżącej - z uwagi na sezonowość stosowanych środków oraz charakter rzekomych uchybień, ograniczających się do wskazania nieprawidłowości w zakresie stosowanych repelentów - nie tylko bieżącą, ale i jakąkolwiek kontrolę kwestionowanych czynności.

Autor skargi kasacyjnej wniósł o:

1) dopuszczenie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - na

zasadzie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. - uzupełniających dowodów z

dokumentów: uwierzytelnionych kserokopii protokołu z kontroli potwierdzenia zalesienia

z dnia 28 listopada 2006r., zaświadczenia nr FiB 3118/24/2007 z dnia 12 stycznia 2007r.

oraz zawiadomienia Sądu Rejonowego w Ś., V Wydział Ksiąg

Wieczystych, sporządzonego dnia 8 lutego 2012r., oraz o przeprowadzenie dowodu na

okoliczność ich treści, w szczególności w stwierdzenia braku winy skarżącej w

zadeklarowaniu niewłaściwej powierzchni w treści wniosku pomocowego, albowiem jest

to niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego

przedłużenia postępowania w sprawie;

2) o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we

W. w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

W przypadku stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny okoliczności, o których mowa w art. 188 p.p.s.a., pełnomocnik wniósł:

3) o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. w całości

oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji

organu I instancji w całości; ewentualnie

4) w razie nieuwzględnienia powyższego żądania - o uchylenie wyroku Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego we W. w całości oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji

organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o

wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art, 145 § ,4 k.p.a.;

5) o zasądzenie od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastęp prawnego, według norm przepisanych za obie instancje;

6) o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnieni

niniejszego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy i zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie wszystkie spośród jej zarzutów są uzasadnione,

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to, że zakres sądowego rozpoznania sprawy, poza nieważnością postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi, jest ograniczony do zarzutów podniesionych przez autora skargi kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną wymienia art. 174 p.p.s.a. W myśl tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię to mylne zrekonstruowanie treści normy prawnej zawartej w określonym przepisie, a naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie to błąd polegający na mylnym przyjęciu lub błędnym zanegowaniu związku, jaki zachodzi pomiędzy ustalonymi w postępowaniu administracyjnym faktami, a przepisem prawnym. Również druga z ustawowych podstaw skargi kasacyjnej może przybierać takie same formy jak naruszenie prawa materialnego, przy czym w sytuacji posłużenia się tą podstawą kasacyjną strona skarżąca zobligowana jest do wskazania potencjalnego związku przyczynowego pomiędzy wytkniętym uchybieniem proceduralnym, a wynikiem postępowania sądowoadminiostracyjnego. Zważyć bowiem trzeba, że tylko takie uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej.

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W tej sytuacji, w pierwszym rzędzie rozważenia wymaga zasadność zarzutu o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny jedynie w stosunku do określonego, ustalonego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę zastosowania prawa materialnego. W omawianym kontekście, skoro skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i obowiązuje rygor związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, zatem sąd kasacyjny bada trafność ustaleń faktycznych przyjętych w zaskarżonym wyroku tylko wówczas, gdy

skarżący skutecznie powołał się na stosowną podstawę kasacyjną, wynikającą z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi oddalenie skargi w wyniku uznania, że organ prawidłowo dokonał oceny materiału dowodowego, która to ocena nie uwzględnia faktu, że skarżąca co spornej działki podała jej powierzchnię zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów. Skarżąca wypełniając formularz o przyznanie płatności oparła się także na zaświadczeniach i dokumentach sporządzonych we właściwej formie przez powołane do tego organy. Z powyższego zaś wywodzi, że różnica między powierzchnią zadeklarowaną, a uprawnioną do płatności powstała wskutek niezawiniony przez stronę, stąd też nie ma podstaw do stosowania sankcji określonych w decyzji. W ramach tego zarzutu podniesiono również, że Sąd I instancji bezzasadnie przyjął, iż w postępowaniu administracyjnym czynności kontrolne w postaci oględzin spornego obszaru rolnego zostały wykonane prawidłowo, podczas gdy nie wyjaśniono wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy, w tym nie okazano podczas kontroli certyfikatu dla urządzenia GPS, którym wykonywano pomiary spornej działki, uniemożliwiając tym samym zbadanie prawidłowości prowadzonej kontroli.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższy zarzut nie jest uzasadniony. Chybione bowiem jest wskazywanie jako naruszonych art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 i art. 77 § 1 k.p.a. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w odpowiednich przepisach Unii Europejskiej, mają zastosowanie przepisy k.p.a., chyba że przepisy powołanej ustawy stanowią inaczej.

Ustawa o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych w art. 3 ust. 2 i 3, zawiera regulację, na mocy której organ administracji publicznej stojąc na straży praworządności jest zobowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz udzielić stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, a także zapewnić stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, z wyłączeniem art. 81 k.p.a. Z kolei strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są zobowiązane do przedstawienia dowodów oraz udzielania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajenia czegokolwiek, zaś ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z powyższych uregulowań, które mają zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, wynika, że na podstawie art. 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych wyłączono stosowanie art. 7, 9, 10, 77 § 1 i art. 81 k.p.a. (por. wyroki NSA: z 15 marca 2011 r., II GSK 338/10, z 29 lutego 2012 r., II GSK 81/11, z 3 kwietnia 2012 r., II GSK 2092/11, baza orzeczeń nsa.gov.pl).

Taka regulacja, zawarta w art. 3 ust. 1, ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych oznacza, że organ został zobowiązany do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ale nie ciąży na nim obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Obowiązkiem organu jest rozpatrzenie i odniesienie się do dowodów wskazanych we wniosku oraz innych dokumentów dołączonych przez wnioskodawcę.

Skarżąca kwestionując poczynione w sprawie ustalenia faktyczne w zakresie wynikającym z protokołu kontroli zarzuca, że protokół ten zawiera szereg istotnych braków. Formułuje przy tym twierdzenia, że nie można wykluczyć, iż pomiary terenu dokonane w oparciu o urządzenie GPS, które mogło być wadliwe. Zarzuca, że w trakcie kontroli na miejscu nie okazano jej dokumentu certyfikującego dla urządzenia GPS, czym uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do prawidłowości przeprowadzonej kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny, oceniając powyższy zarzut kasacyjny, stwierdził brak podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, który słusznie przyjął, że przepisy rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. (art. 69) oraz przepisy objęte tytułem III rozporządzenia nr 1122/2009 z dnia z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L. 316 z 02.12.2009 r., str. 1, z późn. zm.), odnośnie kontroli przeprowadzonej u skarżącej nie przewidują, aby dla uzyskania mocy dowodowej przez protokół z kontroli na miejscu konieczne było okazanie producentowi dokumentu certyfikacyjnego dla danego urządzenia GPS.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że celem protokołu kontroli jest udokumentowanie zastanego stanu faktycznego w toku kontroli i wskazanie stwierdzonych naruszeń w zakresie objętym kontrolą. Przy czym dokonanie bezpośrednio subsumcji ustalonego stanu faktycznego do określonych norm prawnych następuje w decyzji

administracyjnej. W protokole stwierdzenie naruszonych norm następuje poprzez wskazanie określonych kodów pokontrolnych, które odpowiadają poszczególnym normom prawnym (por. wyrok NSA z 16 lutego 2011 r., II GSK 190/10, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Oceny merytorycznej (tj. zasadność ustaleń kontrolnych) dokonuje natomiast organ wydający decyzję. Taki też tryb procedowania zastosowano w niniejszej sprawie.

Pozbawione są usprawiedliwionych podstaw zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa skarżącej do czynnego udziału w sprawie, w szczególności dotyczące braku możliwości wypowiedzenia się co do ostatecznego protokołu kontroli. W tym zakresie przekonywujące są wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji słusznie zauważył, iż uzupełniony protokół kontrolny zawierał identyczne ustalenia faktyczne w zakresie co do pomiaru powierzchni i stanu działki, jak protokół z czynności kontrolnych sporządzony dnia 25 sierpnia 201 Or. Oba protokoły zostały skarżącej doręczone, miała więc możliwość ustosunkowania się co do ich treści, z czego zresztą skorzystała.

Nie są także uzasadnione pozostałe zarzuty, których istota sprowadza się do tego, że pominięto okoliczności, które stanowiły podstawę powstałych rozbieżności w wielkości działki rolnej, a ewidencyjnej, a wynikające z tego, że skarżąca oparła się na danych z wypisu z ewidencji gruntów, protokole z kontroli potwierdzenia zalesienia z dnia 28 listopada 2006r., jak również na zaświadczeniu Urzędu Miejskiego w Ś. z dnia 12 stycznia 2007r.

Zagadnienie dotyczące wzajemnej relacji pomiędzy działką rolną zgłoszoną przez rolnika do płatności a działką ewidencyjną, w obrębie której usytuowana jest działka rolna było już wielokrotnie analizowane w orzecznictwie NSA. Oczywiście organ zobligowany jest zawsze w takiej sytuacji dokonać stosownej analizy posiadanych w tym względzie dowodów. Taka analiza w rozpoznawanej sprawie została przeprowadzona. Wnioski z niej wyciągnięte są trafne i Naczelny Sąd Administracyjny argumentację Sądu I instancji w tym zakresie akceptuje. Zważyć należy, co wynika z orzecznictwa sądowego, że pojęcie działki ewidencyjnej różni się zasadniczo od pojęcia działki rolnej, z tego głównie powodu, że jest ona wyznaczana i rejestrowana wyłącznie dla celów ewidencji gruntów i budynków, a więc dla celów rejestrowych i obejmuje różnego rodzaju użytki gruntowe, w tym rolne. Tak wyznaczony obszar gruntu nie pokrywa się znaczeniowo z decydującą dla celów płatności zalesieniowej powierzchnią działki rolnej, rozumianej jako zwarty obszar gruntu, na którym jeden producent rolny zobowiązał się do zalesienia działek rolnych (§ 3 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 czerwca 2007r. w sprawie

szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w związku z art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności).

Podstawową różnicą pomiędzy działką ewidencyjną a rolną jest, iż ta pierwsza służy celom ewidencyjnym i informacyjnym, zaś działka rolna istotna jest dla celów zidentyfikowania konkretnych upraw i przyznawania płatności. Nie można skutecznie wywodzić z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej w oparciu o przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego, powierzchni działek rolnych, które jako zupełnie inna kategoria pojęciowa, nie są odnotowywane w takiej dokumentacji ewidencyjnej. W takim przypadku dowód z dokumentów ewidencyjnych zasobu powiatowego co do wielkości działki ewidencyjnej może służyć jako dodatkowy, poza dokonanymi w trakcie kontroli pomiarami, dowód w sprawie na okoliczność powierzchni działki rolnej zgłoszonej do płatności (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010 r., II GSK 990/09, LEX nr 746386).

Weryfikacja danych dotyczących powierzchni działek, o których mowa w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.), zadeklarowanych we wniosku producenta rolnego o przyznanie płatności, nie następuje na podstawie danych zawartych w ewidencjach i rejestrach, lecz na podstawie kontroli na miejscu, obejmującej w szczególności ustalenie rzeczywistego obszaru zgłoszonych upraw (wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2007 r., II GSK 259/07, ONSAiWSA 2009/5/96). W tym też kontekście za pozbawioną podstaw uznać należy argumentację autora skargi kasacyjnej, że o wadliwości przeprowadzonych ustaleń faktycznych świadczyć ma treść zaświadczenia z dnia 28 listopada 2006r. wydanego przez nadleśniczego Nadleśnictwa M. w trybie § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. W tej mierze wyjaśnić należy, że z art. 217 § 1 k.p.a. wynika, iż zaświadczenie stanowi urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego. Z przywołanego przepisu wynika więc, iż zaświadczenie ma wyłącznie walor dowodowy i że przemawia za nim domniemanie prawdziwości. Uzasadnia to jednocześnie twierdzenie, że wskazany walor zaświadczenia może być podważony przez przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 44/08). Ponadto, w

przeciwieństwie do decyzji administracyjnej, zaświadczenie, zważywszy na wskazany jego charakter i funkcje, nie wiąże organu i może być zawsze uchylone lub zmienione, w sytuacji, gdy dojdzie do zmiany faktów lub stanu prawnego. Nie posiada więc ono waloru res iudicata. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się w związku z powyższym, że zaświadczenie jest pochodną istniejących faktów lub stanu prawnego i wraz z ich zmianą staje się nieaktualne, co umożliwia wydanie nowego zaświadczenia odpowiadającego aktualnemu stanowi prawnemu lub faktycznemu, bez uprzedniego korygowania, czy unieważnienia zaświadczenia pierwotnie wydanego. Wartość zaświadczenia oceniać więc należy w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa, co oznacza, że można zanegować jego wartość wykazując, że potwierdza ono fałsz. Nie może być ono jednocześnie - w przeciwieństwie do aktu administracyjnego - oceniane w kategoriach ważności rozstrzygnięcia organu (por. np. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2006 r., sygn. akt I OSK 88/06; wyrok NSA z dnia 8 września 2009 r., sygn. akt I OSK 104/09). W związku z powyższym zasadnie należy stwierdzić, że przywołany protokół z kontroli zalesienia zadeklarowanych do wniosku działek rolnych, jako przeciwdowód, skutecznie podważył walor dowodowy treści zawartej w zaświadczeniu, na które powołuje się strona skarżąca.

W okolicznościach sprawy za prawidłowe należy uznać stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wykluczające uznanie, że skarżąca nie ponosi winy za swój błąd w zakresie określenia we wniosku powierzchni działki podlegającej zalesieniu.

Podanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został złożony poprawnie. Skarżąca składając wniosek o płatności zalesieniowe, powinna wskazać w nim stan faktyczny zalesionych przez siebie gruntów, przede wszystkim ich rzeczywistą powierzchnię, nie zaś opierać się wyłącznie na danych zawartych w ewidencji gruntów, Nie można uznać, iż powołując się jedynie na wypełnienie wniosku na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów wnioskodawca nie jest winny nieprawidłowości (wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., II GSK 875/09, LEX nr 746295).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji co do tego, że skarżącą nie wykazała braku swojej winy w błędnym określeniu powierzchni działki poddanej zalesieniu. Z raportu z czynności kontrolnych, z dołączonych do niego zdjęć oraz ortofotomapy jednoznacznie wynika, że na części działki A znajdował się wieloletni las, co

wskazuje, że producent niezgodnie ze stanem faktycznym podał, że powierzchnia działki podlegającej zalesieniu odpowiada w całości działce ewidencyjnej nr 78/2.

Warto dodać, że wykazanie braku zawinienia w podaniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym spoczywa na deklarującym powierzchnię działek rolnych do płatności producencie rolnym. Oznacza to, że ciężar dowodu braku winy obciąża wnioskującego o przyznanie płatności rolnika, a nie organ. W tym zakresie nie ma zastosowania art. 7, art. 77 i art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, a więc obowiązek działania organu z urzędu i dochodzenia do prawdy materialnej (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., II GSK 251/10, LEX 1071111).

Wbrew zarzutowi skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że organ odwoławczy podał prawidłową podstawę prawną dla przeprowadzenia kontroli w gospodarstwie skarżącej, a mianowicie przepis art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w miejsce powołanego wcześniej przez organ I instancji art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004, słusznie uznając, że obowiązujący w chwili wydania decyzji przez oba organa art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 zawiera analogiczną regulację w przypadku przedeklarowania przez rolnika areału zgłoszonego do płatności, jak poprzednio obowiązujący art. 51 z ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Zmiana ta nie doprowadziła do zmiany przedmiotowej tożsamości sprawy.

Trafny jest natomiast zarzut autora skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 34 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina/

Zgodnie z tym przepisem powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha.

Z akt sprawy wynika, że w trakcie przeprowadzenia kontrolnego pomiaru działki skarżącej szerokość strefy buforowej została przyjęta na poziomie 1,25 m (protokół z czynności kontrolnych z dnia 28 sierpnia 2010 r.). W zaświadczeniu dołączonym do akt wskazano, że urządzenie pomiarowe GPS używane w trakcie kontroli posiada stosowne certyfikaty (uzyskały one bufor dokładnościowy < 1,25 m). Nie powinno budzi wątpliwości, że powyższa wadliwość pomiaru może mieć istotny wpływ na ustalenie różnicy między powierzchnią działki zadeklarowaną, a powierzchnią rzeczywistą, co automatycznie wpływa na wartość sankcji.

Z punktu widzenia przywołanego powyżej art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. oznacza to, iż doszło do naruszenia (zakłócenia) przez jej nieuwzględnienie, tolerancji 1,5 - metrowej strefy buforowej okalającej obwód działki rolnej, a także maksymalnej tolerancji w odniesieniu do każdej działki rolnej, która nie mogła przekraczać wartości bezwzględnej 1,0 ha (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., II GSK 133/12, baza orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2013 r., III SA/Po 97/13).

Podkreślić należy, że w przedmiocie szerokości strefy buforowej Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zajął w ogóle stanowiska, stwierdzając jedynie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "podczas kontroli w gospodarstwie skarżącej do pomiarów użyte zostało urządzenie GPS, które posiada wymagane prawem certyfikaty potwierdzające, iż jakość pomiaru wykonanego tym odbiornikiem spełnia wymagania na poziomie Wspólnoty Europejskiej (art. 34 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). Jak wskazał organ wszystkie modele urządzeń pomiarowych GPS używanych przez inspektorów ARiMR lub na zlecenie ARiMR posiadają stosowne certyfikaty. Co potwierdzają stosowne zaświadczenia wystawione przez katedrę Geodezji Satelitarnej i Nawigacji Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie".

Tymczasem skarżąca w skardze wprost zarzuciła organom naruszenie art. 34 akapit 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE nr L 316 z 2/12/2009, str. 65-104) na skutek przyjęcia

szerokości strefy buforowej na 1,25 m, podczas gdy tolerancja pomiaru winna być określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej.

W konsekwencji powyższego, za zasadny uznać należy zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez błędne ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych. Przywołany przepis określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy; zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie; a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

W tej mierze wyjaśnić należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10).

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając określone art. 141 § 4 p.p.s.a, warunki, którym czynić powinno zadość uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego ! instancji i konfrontując je z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku, uznać należy, że uzasadnienie nie spełnia wymogów konstrukcyjnej poprawności, a w konsekwencji, że nie realizuje funkcji perswazyjnej oraz funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia, gdyż Sąd I instancji nie odniósł się w ogóle do istotnej w sprawie kwestii dotyczącej sfery faktów, a mianowicie co do szerokości sfery buforowej wokół działki rolnej, deklarowanej do zalesienia, co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem może wpłynąć na wartość sankcji.

W sytuacji więc, gdy pomiar powierzchni działki zadeklarowanej przez skarżącą do płatności zalesieniowej przeprowadzony został z naruszeniem standardu tego pomiaru

określonego w art. 34 akapit 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz, Urz. UE nr L 316 z 2/12/2009, to nie może budzić żadnych wątpliwości, że wadliwości te nie pozostawały bez wpływu na prawidłowość ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania w rozpoznawanej sprawie.

Ponownie orzekając, Sąd I instancji uwzględni, w zakresie w jakim jego stanowisko uznane zostało za nieprawidłowe, przedstawione powyżej argumenty, w tym zwłaszcza konieczność przeprowadzenia kontroli legalności tej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z art. 34 akapit 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r.

Końcowo wskazać jeszcze należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku skarżącej kasacyjnie o przeprowadzeniu dowodu z dokumentów, tj.: uwierzytelnionych kserokopii protokołu z kontroli potwierdzenia zalesienia z dnia 28 listopada 2006r, zaświadczenia nr FiB 3118/24/2007 z dnia 12 stycznia 2007r. oraz zawiadomienia Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 8 lutego 2012r. Sąd uznał, że przeprowadzenie uzupełniających dowodów z tychże dokumentów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie, o czym stanowi ustawodawca w przepisie art. 106 §3 p.p.s.a.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 185 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.