Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA 2587/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia skargę oddala


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego

Policji w [...] z dnia [...] maja 2002r. Nr [...] odmawiającą Panu

A. K. (skarżącemu) wydania licencji pracownika ochrony

fizycznej drugiego stopnia, na podstawie art. 31 ust. l ustawy z dnia 22

sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U. Nr 114, póz. 740 ze zm.).

Komendant Główny Policji wskazał, że z zebranego materiału

dowodowego wynika, że Pan A. K. w dniach [...] -[...] listopada

2001 r. przystąpił zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw

Wewnętrznych i Administracji z dnia 07 sierpnia 1998 r. w sprawie

dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki

oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów

pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz

zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich składania, składu

komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz.U. Nr

113, póz. 731), do egzaminu na drugi stopień licencji pracownika ochrony

fizycznej przed komisją powołaną przez Komendanta Wojewódzkiego

Policji w [...], który zakończył się negatywną oceną z egzaminu

praktycznego. Ustalono, że skarżącemu z przyczyn usprawiedliwionych

kilkakrotnie przedkładano terminy egzaminu. Ostatecznie w dniu [...] maja

2002 r. skarżący przystąpił do egzaminu poprawkowego, z którego

ponownie otrzymał ocenę negatywną nie zaliczając egzaminu praktycznego

w zakresie wyszkolenia strzeleckiego. W związku z powyższym organ

pierwszej instancji zgodnie z art. 31 ust. l ustawy o ochronie osób i mienia

odmówił stronie wydania licencji pracownika ochrony fizycznej drugiego

stopnia.

Pismem z dnia [...] czerwca skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc, iż wylosowane pytanie o broń

gładkolufową wykraczało poza zakres zagadnień omawianych na kursach,

natomiast egzamin praktyczny ze strzelania odbył się na broni nieznanej

skarżącemu. Ponadto skarżący wskazywał na częste zacinanie się broni

egzaminacyjnej, co powodowało dodatkowy stres. W konsekwencji wnosił o uchylnie decyzji i wyznaczenie nowego terminu egzaminu.

Rozpoznając odwołanie, organ odwoławczy utrzymał w mocy

wydaną decyzję uwzględniając argumentację organu pierwszej instancji.

Uznał, że strona, wykorzystując przysługujące jej prawo przystąpienia do

egzaminu przed powołaną komisją egzaminacyjną w celu potwierdzenia

posiadanych przez nią specjalistycznych kwalifikacji w zakresie fizycznej

ochrony osób i mienia, wyczerpała procedurę ubiegania się o wydanie

licencji, nie potwierdzając faktu opanowania minimalnego zakresu

wiadomości obowiązujących na egzaminie. Dopuszczenie skarżącego do

ponownego egzaminu na licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego

stopnia nie było możliwe. Zgodnie z § 12 ust. 6 cytowanego

rozporządzenia strona może być dopuszczona do egzaminu poprawkowego

tylko jeden raz. Z tego prawa strona skorzystała, uzyskując ponownie ocenę

negatywną. Wskazano, że ustawa o ochronie osób i mienia w art. 31

określa i enumeratywnie wymienia przypadki, w których Komendant

Wojewódzki Policji odmawia wydania licencji pracownika ochrony

fizycznej. Zgodnie z katalogiem ustawowym określonym w ust. l tegoż

artykułu, niespełnienie przez osobę ubiegającą się o wydanie licencji

wymogu określonego w art. 27. ust. 3 pkt. 2 ustawy o ochronie osób i mienia obliguje Komendanta Wojewódzkiego Policji do odmowy wydania

licencji.

Skargą z dnia [...] sierpnia 2002r. skarżący wnosił o uchylenia obu

decyzji w całości i wyznaczenie nowego terminu egzaminu. Podnosił

zarzut złego oceniania podczas przeprowadzania egzaminu z wyszkolenia

strzeleckiego przez komisję egzaminacyjną, czego wynikiem miało być

jego nie zaliczenie. Wskazał na niepełny skład komisji podczas egzaminu.

Podnosi fakt, iż nie zdał egzaminu z powodu niedostatecznego

przygotowania z wyszkolenia strzeleckiego, do którego przyczynił się

brak umożliwienia poznania budowy wszystkich rodzajów broni

wymaganych na egzaminie oraz doskonalenia strzeleckiego z określonych

rodzajów broni.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skargi podnosząc jak w decyzji i wskazując, że egzamin z wyszkolenia strzeleckiego został przeprowadzony prawidłowo - zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami cytowanego na wstępie

rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. Wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego z protokołu egzaminu poprawkowego z dnia [...] maja 2002 r. wynika, że podczas

egzaminu obecni byli wszyscy członkowie komisji, o czym świadczą

podpisy wszystkich członków komisji oraz brak jakiegokolwiek zapisu

dotyczącego uwag komisji jak i uczestników egzaminu co do zasad jego

przeprowadzania, a w szczególności co do niepełnego składu komisji.

W zakresie zarzutu niedostatecznego przygotowania z wyszkolenia strzeleckiego wskazano, że na podmiotach organizujących kursy pracownika ochrony fizycznej, ciąży obowiązek rzetelnego przygotowania osób do egzaminu na licencję przed komisją egzaminacyjną powoływaną przez właściwego Komendanta Wojewódzkiego Policji. Organy policji w procesie licencyjnym mają za zadanie sprawdzanie posiadanych przez kandydatów specjalistycznych kwalifikacji oraz czy uprawniają one do otrzymania licencji pracownika ochrony fizycznej. Podniesiono, że zakresy obowiązujących tematów na egzaminie określają załączniki do cytowanego na wstępie rozporządzenia. Z powołanych powodów uznano, że brak jest możliwości odmiennego rozstrzygnięcia w sprawie, i z uwagi na nie spełnianie przez stronę przepisów art. 27 ust. 3 pkt. 2 ustawy o ochronie osób i mienia oraz wymóg obligatoryjnego zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym przepisów art. 31 ust. l ustawy o ochronie osób i mienia - postanowiono jak w sentencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W świetle art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy

wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawy

(Dz.U. Nr 153, poz. 1271), w których skargi zostały wniesione do

Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie i dlatego postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270).

Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne

sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji

publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta

sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie

stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem

ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś

według kryteriów słusznościowych.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej

sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz

powołaną podstawą prawną (art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga

nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz.U z 1997, Nr 114, poz.740 z późn. zm.) Komendant Wojewódzki Policji odmawia wydania licencji, jeżeli osoba nie spełnia warunków, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3, art. 27 ust. 2 i 3, art. 28 ust. 2 i 3, art. 29ust. 2 i 3 oraz art. 30 ust. 3. Przepis art. 27 ust. 3 cytowanej ustawy wskazuje, że licencję pracownika ochrony fizycznej drugiego stopnia wydaje się osobie, która m.in. legitymuje się dyplomem lub świadectwem szkoły lub innej placówki oświatowej, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznego wykształcenia, albo pełniła nienaganną służbę w stopniu oficera w Biurze Ochrony Rządu przez okres co najmniej 15 lat, albo ukończyła kurs pracowników ochrony drugiego stopnia i zdała egzamin przed właściwą komisją. Przepis art. 35 ustawy przewiduje, iż minimalny zakres programów kursów, o których mowa, w art. 26 ust. 3 pkt. 3 i art. 27 ust. 3 pkt. 2, oraz zakres obowiązujących tematów egzaminów i tryb ich składania, skład komisji egzaminacyjnej i sposób przeprowadzania egzaminu określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie rodzajów dyplomów i świadectw wydawanych przez szkoły i inne placówki oświatowe, które potwierdzają uzyskanie specjalistycznych kwalifikacji w zakresie ochrony osób i mienia, minimalnego zakresu programów kursów pracowników ochrony fizycznej pierwszego i drugiego stopnia oraz zakresu obowiązujących tematów egzaminów i trybu ich składania, składu komisji egzaminacyjnej i sposobu przeprowadzania egzaminu (Dz.U. z 1998, Nr 113.poz.731).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego twierdzenia

skarżącego w zakresie niewłaściwego składu komisji egzaminacyjnej są

niepotwierdzone dokumentacją egzaminu. Przepis § 8 rozporządzenia

wskazuje skład komisji. Zgodnie z § 15 w/w rozporządzenia Komisja sporządza protokół egzaminu i przekazuje go Komendantowi

Wojewódzkiemu Policji, który powołał komisję. Z protokołu egzaminu

poprawkowego z dnia [...] maja 2002 r. wynika, że podczas egzaminu

obecni byli wszyscy członkowie komisji, o czym świadczą podpisy

członków komisji oraz brak jakiegokolwiek zapisu dotyczącego uwag

komisji jak i uczestników egzaminu co do zasad jego przeprowadzania, a w szczególności niepełnego składu komisji.

W zakresie zarzutów dotyczących umiejętności posługiwania się

bronią w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stwierdzić

należy, że komisja egzaminacyjna nie przekroczyła zakresu zagadnień

przewidzianych jako minimalny poziom umiejętności, jakie powinna nabyć

osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony fizycznej. Zakres

ubiegających się o licencję pracownika ochrony fizycznej przewiduje w bloku wyszkolenia strzeleckiego zajęcia teoretyczne i praktyczne a w tym

zajęcia z budowy i zasad działania broni - działanie, przeznaczenie i charakterystyki techniczne pistoletu, rewolweru, pistoletu maszynowego

oraz strzelby gładkolufowej na wybranych przykładach. Jak wynika z akt

sprawy w wylosowanym przez skarżącego w czasie egzaminu X zestawie

pytań znajdowały się pytania dotyczące m.in. strzelby gładkolufowej oraz

strzelanie z broni wg zasad podanych w instrukcji strzelań stanowiącej

załącznik Nr 2 do w/w rozporządzenia - Instrukcja Szkolenia Strzeleckiego

Pracowników Ochrony (§ 23. strzelanie nr 2 - szkolne z pistoletu,

postawa: stojąca; § 24. strzelanie nr 3 - szkolne z pistoletu, postawa: stojąca, a następnie klęcząca; § 25. strzelanie nr 4 - dynamiczne z pistoletu

na dobieg: 25 m; § 26. strzelanie nr 5 - sytuacyjne z pistoletu z odległości

15 m i 10 m, na dobieg: 20 m; § 27 - Strzelanie nr 6 - szkolne z pistoletu

maszynowego; § 28- Strzelanie nr 7 - szkolne ze strzelby gładkolufowej).

Zadania przewidziane w zestawie pytań objętych egzaminem powinny być

uwzględniane w zakresie programów kursów dla osób ubiegających się o licencję pracownika ochrony fizycznej. Brak nabycia w czasie kursu

odpowiednich umiejętności przez egzaminowanego nie może być

usprawiedliwiony twierdzeniem braku odpowiednich zajęć na szkoleniu.

Egzaminowany znał zakres egzaminu opisany w powołanym

rozporządzeniu, mógł i powinien był egzekwować od organizatora kursu

zrealizowanie programu szkolenia niezbędnego do pozyskania

odpowiednich umiejętności. Organy policji w procesie licencyjnym mają

za zadanie sprawdzanie posiadanych przez kandydatów specjalistycznych

kwalifikacji i ustalanie, czy nabyte umiejętności uprawniają do otrzymania licencji pracownika ochrony fizycznej. Organy policji nie dokonują

sprawdzenia realizacji programu nauczania na kursach.

Zarzuty dotyczące bezprawnego dodania przez Komisję pytań o broń

P-94 są niezrozumiałe, bowiem jak wynika z powołanych wyżej przepisów

osoba ubiegająca się o licencję pracownika ochrony fizycznej zobligowana

jest do wykazania się odpowiednimi umiejętnościami w posługiwaniu się

pistoletem. Tłumaczenia skarżącego, że organizator kursu dysponował

tylko pistoletem P-68 jest niezasadne, bowiem to skarżący powinien dążyć

do zdobycia najwyższych kwalifikacji.

Wobec powyższego, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę

należało oddalić.