Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 989/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Stahl po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 15/08 w przedmiocie uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 15/08 oraz odmowy wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] znak: [...] w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody L. z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 25 czerwca 2008 r., w ramach autokontroli, uchylił swe wcześniejsze postanowienie z dnia 4 czerwca 2008 r. wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwalnia na budowę, a także odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w jego ocenie, w rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uzasadniające wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Zdaniem Sądu, zrealizowanie opisanej inwestycji nie może wywołać niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani spowodować trudnych do odwrócenia skutków. Obawy skarżącego, iż wskutek budowy zadaszenia tarasu zostanie mu odcięta jedyna droga ewakuacyjna na wypadek pożaru lub innych klęsk żywiołowych są nieuzasadnione. Sąd nie dopatrzył się okoliczności świadczących o tym, że wykonanie robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę wpłynęłoby na bezpieczeństwo pożarowe budynku. Zakres robót budowlanych wynikających z decyzji o pozwoleniu na budowę nie pozwala również na przyjęcie, jak argumentował dalej Sąd, iż wykonanie jej może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Planowana inwestycja nie ma bowiem znacznych rozmiarów, obejmuje tylko budowę zadaszenia tarasu należącego do lokalu T. P., remont schodów wejściowych na taras oraz remont i wzmocnienie płyty tarasu. Skarżący zaś jest właścicielem innego lokalu w tym samym budynku i nie korzysta z tarasu. Dodatkowo Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że na wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie może mieć wpływ zakres i sposób wykonania planowanych robót budowlanych.

Postanowienie to zaskarżył M. P. podnosząc w nim, iż dodatkowa zabudowa, w tym przypadku budowa zadaszenia tarasu, to kolejne utrudnienia w pracach remontowych budynku, jak również dodatkowe zagrożenie dla jego zdrowia, a nawet życia. Podkreślił także, iż w razie pożaru wszelkie dodatkowe zabudowy zadaszenia na zewnątrz budynku stają się dla niego dodatkowym zagrożeniem i odcinają jedyną drogę ewakuacji. Zadaszenie terenu nie spowoduje, zdaniem skarżącego, polepszenia stanu technicznego budynku, ani też jego estetyki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może - na wniosek skarżącego - wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez sąd z urzędu. Nie jest również działaniem obligatoryjnym podejmowanym przez sąd po złożeniu wniosku w tym przedmiocie. Uwzględnienie wniosku i wstrzymanie wykonania aktu lub czynności organu administracji publicznej jest uzależnione od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Trzeba zauważyć, że pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu jest w ścisły sposób powiązane z faktem uprawdopodobnienia przez skarżącego wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, nie wystarczy podnieść, że wykonanie kontrolowanego aktu lub czynności administracji publicznej, narazi skarżącego na znaczną szkodę bądź na powstanie skutków trudnych do odwrócenia. Taki zarzut trzeba w należyty sposób uzasadnić, wraz z przedstawieniem w razie potrzeby, odpowiednich dokumentów źródłowych. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, skarżący nie wykazał, iż na skutek ewentualnego wykonania kontrolowanego aktu, zaistnieją przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym fakt wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie został przez niego uprawdopodobniony.

Podkreślić trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zajmował się tylko analizą wystąpienia w rozpoznawanej sprawie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oceniał natomiast jej legalności. Oznacza to, że Sąd badał tylko czy argumentacja podniesiona przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Z., jak też okoliczności niniejszej sprawy uprawdopodabniają wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zakres robót budowlanych, które wynikają z decyzji o pozwoleniu na budowę nie pozwalał, jak słusznie przyjął Sąd I instancji na przyjęcie, że wykonanie kwestionowanej decyzji może wywołać znaczną szkodę czy trudne do odwrócenia skutki. Skarżący, jak wynika z akt sprawy, jest właścicielem innego lokalu w tym samym budynku i nie korzysta z tarasu, którego dotyczy budowa spornego zadaszenia. Planowane zaś prace nie dotyczą praktycznie jego lokalu mieszkalnego, w minimalnym również zakresie dotyczą części wspólnych budynku. Wykonanie kwestionowanej decyzji nie spowoduje znacznej szkody, ponieważ planowana przez T. P. inwestycja nie jest znacznych rozmiarów. Nie można było również przyjąć, że w razie wykonania decyzji wystąpią skutki trudne do odwrócenia. Przesłanka z art. 61 § 3 p.p.s.a. dotycząca spowodowania trudnych do odwrócenia skutków odnosi się do szkody majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, czy też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (patrz postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04 niepubl.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności tego rodzaju w niniejszej sprawie nie występują. Tym bardziej, iż wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie uzasadnia, jak trafnie wywiódł Sąd, podniesiona przez skarżącego okoliczność, iż zakres i sposób wykonania planowanych robót budowlanych nie daje żadnej gwarancji co do tego, że inwestor dobrowolnie zgodzi się w przyszłości na ewentualną rozbiórkę zadaszenia, a dochodzenie przymusowej rozbiórki tego obiektu budowlanego na drodze sądowej będzie dla skarżącego utrudnione.

W tych okolicznościach uznać należało, że skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a to oznacza, iż zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu. Biorąc to pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.