Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 229/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2008 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] stycznia 2003r. na podstawie art. 105 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego umorzył postępowanie w sprawie tablicy reklamowej na działce nr [...] przy ul. [...] w M..

W uzasadnieniu organ podał, iż w jego ocenie postępowanie stało się bezprzedmiotowe ponieważ ustalono, że tablica reklamowa ustawiona została w 2002r. na podstawie dokonanego zgłoszenia do którego nie wniesiono sprzeciwu na działce stanowiącej własność E. i B. P..

Odwołanie od tej decyzji wniósł [...] Zarząd Dróg Wojewódzkich Rejon Drogowy podnosząc, że reklama jest usytuowana w odległości 2,10 m od krawędzi jezdni i stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, lokalizacja ta nie była uzgodniona

z zarządcą dróg.

Po rozpatrzeniu odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] marca 2003r. na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wobec tego, iż jak wynika z ustaleń tablica reklamowa została wybudowana niezgodnie z warunkami technicznymi, organ

I instancji winien prowadzić postępowanie w oparciu o przepisy art. 51 ust. 4 w zw.

z art. 50 ust. 3 ustawy Prawo budowlane – a to powoduje, że brak jest podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego.

Skargę na powyższą decyzję wniósł B. P. podnosząc, że tablica reklamowa usytuowana jest w pobliżu pasa postojowego stacji paliw i w odległości ponad 8 m od drogi wojewódzkiej.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumenty zawarte

w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, która dokonywana jest na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

Skarga wniesiona w sprawie nie jest zasadna.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była decyzja kasacyjna,

a zatem Sąd badał, czy prawidłowo został zastosowany przez organ odwoławczy art. 138 § 2 kpa.

Art. 138 § 2 kpa jest wyjątkiem w kodeksowej konstrukcji postępowania odwoławczego, jak to wielokrotnie było już podkreślane zarówno w doktrynie, jak

i w orzecznictwie sadowym. Celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej przez organ odwoławczy. Strona tego postępowania ma prawo do merytorycznego załatwienia sprawy, rozstrzygniętej już decyzją organu I instancji. Wynika z tego, iż przepis art. 138 § 2 kpa nie powinien być interpretowany rozszerzająco (por. uzasadnienie uchwały SN z dnia 16 stycznia 1997r. III ZP 5/96, uzasadnienie uchwały NSA z dnia 4 maja I998r. FPS 2/98 -ONSA 1998 Nr 3. poz. 79).

Zgodnie z art. 138 § 2 kpa, "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną w sytuacji, gdy spełnione są przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. tj. wówczas gdy, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji albo nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone przezeń postępowanie nie pozwala na stanowcze rozstrzygnięcie sprawy, a brak jest podstaw do zastosowania w postępowaniu odwoławczym art. 136 kpa, tj. przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego. Przyczyny dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości art. 138 § 2 kpa winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji. (art. 107 § 1 i 3 kpa).

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy uznać, że wobec ustaleń, iż tablica reklamowa usytuowana została w odległości 3 m od krawędzi jezdni, jej krawędzie znajdują się w linii krawędzi jezdni – nie można uznać, iż zachodzi bezprzedmiotowość postępowania w rozumieniu art. 105 kpa, a wobec tego organ

I instancji winien zbadać zgodność wykonanych robót z warunkami technicznymi

|i przeprowadzić stosowne postępowanie w oparciu o przepisy art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane, a następnie rozstrzygnąć sprawę, co do jej istoty.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.