Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1567/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: Art. 5 pkt 11, art. 29 ust.1 u ust.2 pkt 11, a art. 30 a ust. 1, art. 30 b ust.1 i ust. 5, art. 30 c ust. 1 i ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Gariela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Dariusz Skupień Protokolant Julia Kubasik po rozpoznaniu w dniu 9 października 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 7 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 416/12 w sprawie ze skargi O. I. Spółki z o.o. w W. na informację L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. uwzględnił skargę O. I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na informację Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. z dnia 20 czerwca 2012 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej stwierdzając, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia zostało wydane z naruszeniem prawa.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Pismem z dnia 27 kwietnia 2012 r. Lubelska Agencja Wspierania Przedsiębiorczości poinformowała spółkę O. I, że jej wniosek o dofinansowanie projektu pt. "Zakup i wdrożenie innowacyjnego systemu prowadzenia pozaksięgowej ewidencji dla wspólnot mieszkaniowych wraz z uruchomieniem wirtualnego Biura Księgowego" został odrzucony.

Pismem z dnia 20 czerwca 2012 r. LAWP pozostawiła złożony przez spółkę protest bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawca odebrał informację o odrzuceniu wniosku w dniu 7 maja 2012 r., zatem termin do złożenia protestu liczony od chwili otrzymania pisma i wynoszący 14 dni upłynął w dniu 21 maja 2012 r. Protest został wniesiony do LAWP w dniu 22 maja 2012 r., a więc po upływie terminu. Wnioskodawca został pouczony w zaskarżonym piśmie o przysługującym mu prawie złożenia protestu i terminie do jego wniesienia. Organ podał, że zgodnie z dyspozycją przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: u.z.p.p.r., szczegółowy tryb i warunki wnoszenia środków odwoławczych przewidzianych w realizacji programu operacyjnego, wynikają z regulacji szczegółowych dotyczących danego konkursu. Zamieszczone na stronie internetowej LAWP "Wytyczne dla wnioskodawców" zawierają szczegółowe zasady dotyczące sposobu wnoszenia protestu od negatywnej oceny wniosku. Wynika z nich, że protest może być złożony od negatywnej oceny wniosku w terminie 14 dni, a za datę wpływu protestu przyjmuje się termin jego dostarczenia do siedziby LAWP (decyduje data wpływu).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. podając motywy wydanego rozstrzygnięcie wyjaśnił, że instytucja zarządzająca, pośrednicząca lub wdrażająca, w celu wyłonienia projektu do dofinansowania, zamieszcza na swojej stronie internetowej ogłoszenie o konkursie, które zawiera elementy wymienione w art. 29 ust. 2 u.z.p.p.r. W ogłoszeniu zamieszcza się m.in. informacje o środkach odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w ramach systemu realizacji programu operacyjnego.

Ogłoszenie niniejszego konkursu oprócz informacji, o których mowa w art. 29 ust. 2 u.z.p.p.r. wskazywało, że "(...) szczegółowa informacja o zasadach ubiegania się o dofinansowanie (...), wytyczne dla Wnioskodawców są dostępne na stronie Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości ".

Wytyczne dla Wnioskodawców w Rozdziale II.3.3. określają szczegółowo procedurę odwoławczą. W świetle Wytycznych "Za datę wpływu protestu przyjmuje się w każdym przypadku, termin jego dostarczenia do siedziby LAWP (decyduje data wpływu)".

Sąd zwrócił uwagę, że regulacje dotyczące wnoszenia środków odwoławczych, a zwłaszcza określenie terminu wpływu (wniesienia) protestu w przypadku przesłania drogą pocztową, są zdecydowanie odmienne niż przewidziane w obowiązującej procedurze administracyjnej, podatkowej oraz w procedurach sądowych (zob.: art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., art. 12 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, art. 165 § 2 k.p.c., art. 124 k.p.k., art. 83 § 3 p.p.s.s.a.). W świetle powołanych wyżej przepisów – termin dokonania określonej czynności uznaje się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego.

Stosownie do treści art. 30b ust. 1 zdanie 2 u.z.p.p.r. w przypadkach negatywnej oceny projektu "(...) w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienia, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść".

W rozpoznawanej sprawie informacja LAWP o odrzuceniu wniosku została doręczona wnioskodawcy w dniu 7 maja 2012 r. Spółka złożyła protest listem poleconym w urzędzie pocztowym w dniu 18 maja 2012 r. Protest ten został doręczony do siedziby LAWP w dniu 22 maja 2012 r., a zatem piętnastego dnia od daty otrzymania informacji przez spółkę.

W ocenie Sądu I instancji niezasadnie pozostawiono protest bez rozpatrzenia, skoro LAWP postępując wbrew dyspozycji art. 30b ust. 1 zdanie 2 u.z.p.p.r. nie zamieściła w piśmie z dnia 27 kwietnia 2012 r. prawidłowego, pełnego pouczenia, uwzględniającego zapisy Rozdziału II.3.3. Wytycznych dla Wnioskodawców. Pouczenie zamieszczone na dole pierwszej strony pisma stanowi, że "(...) przysługuje stronie prawo złożenia protestu od powyższej decyzji w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Niedotrzymanie tego terminu będzie skutkować pozostawieniem protestu bez rozpatrzenia. Ewentualny protest należy złożyć w formie pisemnej do instytucji rozpatrującej protest – Lubelskiej Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L".

Pouczenie nie dostarcza natomiast najbardziej istotnych informacji odnoszących się do terminu i sposobu wniesienia protestu, zawartych w Wytycznych dla Wnioskodawców dotyczących protestu (Rozdział II 3.3.1. pkt 4 i 5), a zwłaszcza, że "za datę wpływu protestu przyjmuje się w każdym przypadku, termin jego dostarczenia do siedziby LAWP (decyduje data wpływu)".

Zdaniem Sądu brak prawidłowego pouczenia nie uprawniał do zastosowania art. 30b ust. 5 pkt 1 u.z.p.p.r. i pozostawienia protestu bez rozpatrzenia.

Lubelska Agencja Wspierania Przedsiębiorczości w L. zaskarżając wyrok w całości domagała się jego uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

I. przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 29 ust. 1 i ust. 2 pkt 11 u.z.p.p.r. w zw. z art. 5 pkt 11 u.z.p.p.r. - poprzez błędne przyjęcie, że podstawowe znaczenie dla ustalenia przez wnioskodawcę sposobu wniesienia środka odwoławczego ma treść pouczenia, nie zaś ogłoszenie o konkursie oraz dokumentacja konkursowa, objęta tym ogłoszeniem;

2) art. 30b ust. 1 zdanie 2 u.z.p.p.r. poprzez jego nieprawidłową wykładnię oraz - konsekwentnie - przyjęcie, że LAWP postępując wbrew dyspozycji tego przepisu nie zamieściła w piśmie informującym o negatywnej ocenie prawidłowego, pełnego pouczenia, uwzględniającego zapisy Rozdziału II.3.3 Wytycznych dla wnioskodawców,

3) art. 30b ust. 5 u.z.p.p.r. - poprzez jego błędną wykładnię, przejawiającą się uznaniem, że LAWP w sposób nieuprawniony odwołała się do przedmiotowego przepisu, pozostawiając protest wnioskodawcy bez rozpatrzenia,

II. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy:

1. art. 30c ust. 1 u.z.p.p.r. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: p.u.s.a., oraz art. 3 § 1 i § 3 w zw. z § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 30e u.z.p.p.r., poprzez nienależyte wypełnienie obowiązku kontroli zgodności z prawem przeprowadzenia oceny projektu objętego wnioskiem o dofinansowanie zgłoszonym przez wnioskodawcę, tj. poprzez dokonanie tej kontroli z przekroczeniem jej granic;

2) art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia zostało wydane z naruszeniem prawa - w sytuacji, gdy treść dokumentacji konkursowej, w tym postanowień Rozdziału II.3.3 Wytycznych dla wnioskodawców, objętych dokumentacją konkursu nr[...] , obligowała LAWP do pozostawienia środka odwoławczego wnioskodawcy bez rozpatrzenia,

3) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r., poprzez dokonanie niepełnych ustaleń faktycznych, na skutek czego doszło do nieprawidłowego uznania w zaskarżonym wyroku, że protest Wnioskodawcy "został złożony prawidłowo i w terminie, skoro nadano go listem poleconym na trzy dni przed upływem terminu do jego wniesienia", w sytuacji gdy pominięto iż nadanie przesyłki nastąpiło w Warszawie w dniu 18 maja 2012 r. (w piątek), termin do złożenia protestu mijał w poniedziałek, a LAWP siedzibę ma w L.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów to do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

W niniejszej skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego, a zatem ich analizę wypada zacząć od tych ostatnich. W ramach tej podstawy kasacyjnej zarzucono naruszenie, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.zp.p.r. poprzez dokonanie niepełnych ustaleń faktycznych, na skutek czego doszło do nieprawidłowego uznania w zaskarżonym wyroku, że protest Wnioskodawcy "został złożony prawidłowo i w terminie, skoro nadano go listem poleconym na trzy dni przed upływem terminu do jego wniesienia", w sytuacji gdy pominięto, iż nadanie przesyłki nastąpiło w Warszawie w dniu 18 maja 2012 r. (w piątek), termin do złożenia protestu mijał w poniedziałek, a LAWP siedzibę ma w L.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, iż nie jest on zasadny. Wskazany przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. ma charakter formalny i określa niezbędne elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Są nimi: zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, a w szczególności jeżeli nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10; wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10). Należy także zaakcentować, iż wbrew stanowisku skarżącego skargą kasacyjną organu (LAWP) wojewódzki sąd administracyjny nie dokonuje we własnym zakresie ustaleń faktycznych, a jedynie ocenia czy organ orzekający w sprawie prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie. Tak też stało się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Należy ponadto dodać, iż jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Podstawę prawną rozstrzygnięcia podważać bowiem można poprzez zarzut naruszenia prawa materialnego (tj. w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), zaś ustalenia stanu faktycznego poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt I GSK 249/09). W związku z powyższym, konfrontując treść art. 141 § 4 p.p.s.a oraz wskazany kierunek jego wykładni z treścią uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego są podstawy aby uznać, że uzasadnienie to spełnia określone wskazanym przepisem wymogi konstrukcyjnej i merytorycznej poprawności, a w konsekwencji, że realizuje funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.

Nie znajduje uzasadnienia w tej sprawie także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa jest w art. 54 § 2." W niniejszej sprawie wyrok pierwszoinstancyjny został wydany po zamknięciu rozprawy i w oparciu o akta sprawy, zarówno administracyjne, jak i w oparciu o akta sądowe. Zaś wymieniony w skardze kasacyjnej art. 30 e u.z.p.p.r. stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, 150, i 152 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w tej sprawie naruszenia wskazanego przepisu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.

W ramach zarzutów naruszenia przepisów procesowych sformułowano także zarzut naruszenia art. 30 c ust. 1, ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. oraz art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej jako p.u.s.a.), art. 3 § 1 i § 3 w zw. z § 2 pkt 4 p.p.s.a. w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. poprzez nienależyte wypełnienie obowiązku kontroli zgodności z prawem przeprowadzenia oceny projektu oraz poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 30 c ust. 3 pkt 1, polegające na uznaniu, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia zostało wydane z naruszeniem prawa – w sytuacji gdy treść dokumentacji konkursowej, w tym postanowień Rozdziału II.3.3 Wytycznych dla Wnioskodawców, objętych dokumentacją konkursu nr [...], obligowała LAWP do pozostawienia protestu bez rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tego zarzutu. Nie został naruszony przez Sąd pierwszej instancji art. 30 c ust. 1, ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., ponieważ Sąd ten zgodnie z treścią art. 30 c ust. 1 u.z.p.p.p.r. rozpatrzył wniesioną do niego skargę i w wyniku tego rozpatrzenia doszedł do wniosku, iż należy skargę uwzględnić, ponieważ pozostawienie protestu bez rozpatrzenia zostało wydane z naruszeniem prawa i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia LAWP (art. 30c ust. 3 pkt 1 p.p.s.a.). W konsekwencji należy stwierdzić, iż WSA w tej sprawie nie naruszył także wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów o charakterze ustrojowym, tj. art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i § 3 w zw. z § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zakwestionowane przepisy są w istocie przepisami ustrojowymi, które bezpośrednio nie mogą być zaliczone do żadnej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a. Na skutek działania określonego organu w oparciu o przepisy prawa ustrojowego mogą jednak powstać, ustać lub przekształcić się stosunki prawne, z tego względu uprawnione jest przyjęcie, że zarzut naruszenia przepisów ustrojowych może być powołany w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Wskazane przepisy określają zakres działania sądów administracyjnych. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył tych przepisów, albowiem skontrolował i prawidłowo stwierdził, że organy administracji w toku rozpoznawania sprawy naruszyły prawo w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do treści stosunku publicznoprawnego, a tym samym orzekł w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony.

Odnośnie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego to sprowadzają się one do zarzutu naruszenia art. 29 ust. 1 i ust. 2 pkt 11 u.z.p.p.r. w zw. z art. 5 pkt 11, art. 30 b ust. 1 zd. 2, art. 30 b ust. 5 tejże ustawy, poprzez ich błędną wykładnię sprowadzającą się do błędnego przyjęcia przez WSA, że podstawowe znaczenie dla ustalenia przez Wnioskodawcę sposobu wniesienia środka odwoławczego ma treść pouczenia, nie zaś ogłoszenie konkursu oraz dokumentacja konkursowa. Zarzut ten jest chybiony. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni wskazanych przepisów. Stosownie do treści art. 30 b ust. 1 u.z.p.p.r.: "W przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3, może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30 a ust. 3, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść." Stosownie do treści ust. 5 tegoż artykułu ustawy: "Nie podlegają rozpatrzeniu środki odwoławcze, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w ust. 1, zostały wniesione: 1) po terminie; 2) w sposób sprzeczny z pouczeniem; 3) do niewłaściwej instytucji." Rację ma Sąd pierwszej instancji, iż LAWP postępując wbrew dyspozycji art. 30 b ust. 1 zd. 2 u.z.p.p.r. nie zamieściła w piśmie z dnia 27 kwietnia 2012 r. prawidłowego, pełnego pouczenia, uwzględniającego zapisy Rozdziału II.3.3. Wytycznych dla Wnioskodawców. W przedmiotowym pouczeniu zamieszczonym na dole pierwszej strony pisma nie zawarto najbardziej istotnych informacji odnoszących się do terminu i sposobu wniesienia protestu, zawartych w Wytycznych dla Wnioskodawców dotyczących protestu (Rozdział II.3.3.1. pkt 4 i 5), a zwłaszcza, że: "za datę wpływu protestu przyjmuje się w każdym przypadku, termin jego dostarczenia do siedziby LAWP (decyduje data wpływu)". Słusznie stwierdził WSA, iż: "Powyższa reguła, odmienna od reguł obowiązujących w procedurze administracyjnej, podatkowej oraz w procedurach sądowych, powinna być wyraźnie wskazana w treści pouczenia kierowanego do Wnioskodawców, gdyż ma ona istotne znaczenie dla obliczania terminu do prawidłowego wniesienia środka odwoławczego. Zapoznanie się z nią wymusiłoby na uczestnikach konkursu dokonania wyboru sposobu dostarczenia (wniesienia) protestu do siedziby LAWP (osobiście, przez posłańca, kuriera lub drogą pocztową), tak by mieć pewność, że termin wpływu protestu został zachowany. (...). W przedmiotowej sprawie LAWP, z naruszeniem art. 30 b ust. 1 zdanie 2 u.z.p.p.r., nie zamieściła prawidłowego pouczenia o sposobie i terminie wniesienia środka odwoławczego od informacji o wyniku oceny projektu. Brak prawidłowego pouczenia nie uprawniał do zastosowania art. 30 b ust. 5 pkt 1 u.z.p.p.r., skutkującego pozostawieniem protestu bez rozpatrzenia. Wytyczne dla Wnioskodawców nie znają pojęcia przywrócenia terminu do złożenia protestu. W okolicznościach niniejszej sprawy uznać jednak należy, że protest został złożony prawidłowo i w terminie, skoro nadano go listem poleconym na trzy dni przed upływem terminu do jego wniesienia." (s. 5 uzasadnienia wyroku WSA).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela zdanie Sądu pierwszej instancji w tej sprawie, że nie powinno budzić wątpliwości, iż pouczenie, o którym mowa jest w art. 30 b ust. 1 zd. 2 u.z.p.p.r. powinno być pełne i zawierać wszystkie informacje o jakich mowa jest w tym przepisie. Braku w zakresie takiego pełnego pouczenia nie może konwalidować fakt, iż informacje odnoszące się do terminu i sposobu wniesienia protestu, zawarto w Wytycznych dla Wnioskodawców dotyczących protestu (Rozdział II.3.3.1. pkt 4 i 5).

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.