Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 784/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1  art. 29-31
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
journal: Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1  art. 181a ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Asesor WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości długu celnego, podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

l SA/Go 784/07

UZASADNI ENIE

Skarżący J.P. złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].05.2007 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].02.2007 roku nr [...]

Z akt sprawy wynika że :

Decyzją Naczelnik Urzędu Celnego z dnia [...].02.2007 roku nr [...] dla towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...] określił kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości 1.066,0 złotych, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 8.169 złotych, a do zapłaty w kwocie 7.501,0 złotych, kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 4.562,0 złote, a do zapłaty 4.189,0 złotych, oraz kwotę odsetek od kwoty długu celnego w wysokości 120,0 złotych.

Decyzja powyższa został oparta na następujących ustaleniach i wnioskach.

W dniu [...].02.2006 roku do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu został zgłoszony używany samochód osobowy marki [...] o pojemności silnika 3301 cm3, rok produkcji 2000 pod numerem [...].

Po zwolnieniu w / w towaru organ celny zgodnie z art. 78 ust. 2 WKC skontrolował dokumenty i dane handlowe towaru objętego zgłoszeniem celnym.

W wyniku tej kontroli ustalono iż strona przedstawiła nieautentyczny dokument transakcji z dnia [...].02.2006 roku od firmy [...] w Szwajcarii.

Wobec powyższego organ celny wszczął postępowanie celne i podatkowe w dniu [...].11.2006 roku celem ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru, podstaw i należności celnych i podatkowych i w tym celu zlecił przeprowadzenie dowodu biegłemu z dziedziny techniki samochodowej.

Biegły ustalił wartość pojazdu na kwotę 25.300 złotych.

Organ celny podkreślił iż zgodnie z art. 199 Rozporządzenia Wykonawczego do WKC złożenie w urzędzie celnym zgłoszenia podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela czyni go odpowiedzialnym za prawdziwość informacji podatnych w zgłoszeniu, autentyczność załączonych dokumentów przestrzeganie obowiązków odnoszących się do objęcia danych towarów odpowiednią procedurą.

Pojazd nie został opisany w zgłoszeniu przez stronę jako uszkodzony, nie stwierdził również tego funkcjonariusz celny.

W wyniku przeprowadzonej kontroli nie potwierdzono autentyczności przedstawionej przez stronę faktury, co zawarto w odpowiedzi szwajcarskich organów celnych z dnia [...].01.2006 roku.

Organy celne nie mogą kwestionować wyników weryfikacji przeprowadzonej przez organy celne innego kraju, czy też wykazania iż taka weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z przepisami danego kraju.

Zgodnie z art. 20 WKC wartość celna towaru winna być ustalana w oparciu o wartość transakcyjną, czyli cenę faktycznie zapłaconą lub należną za towary, gdy zostały sprzedane w celu wywozu na obszar celny UE.

Zgodnie natomiast z art. 181 a ust. 1 Rozporządzenia Wykonawczego jeżeli organy celne mają wątpliwości że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowita faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC nie muszą ustalać wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody transakcyjnej.

Podstawą do ustalenia wartości celnej winna być faktura wystawiona przez istniejącego kontrahenta, a w sytuacji gdy wystawca faktury nie istnieje brak jest możliwości zastosowania dla ustalenia wartości celnej metody wartości transakcyjnej określonej w art. 29 WCK, bowiem dokument transakcyjny okazał się nieautentyczny.

W takim wypadku wartość celną ustala się zgodnie z art. 30 ust. 1 WKC a więc na podstawie art. 30 ust. 2 lit a,b,c,d z zachowaniem kolejności zastosowania.

Organ uznał iż nie jest możliwe zastosowanie art. 30 WCK zgodnie z stanowiskiem Komitetu ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej / WCC/, bowiem w przypadku importu używanych samochodów nie jest możliwe znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia, gdyż samochodu używane nie są produkowane co uniemożliwia ich porównanie.

W takim przypadku wartość celną należy ustalić według metody ostatnie szansy określonej w art. 31 ust. 1 WCK a więc na podstawie danych dostępnych w UE z zastosowanie odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnym przepisami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 roku, artykułu Vii Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych l Handlu z 1994 roku, przepisów zawartych niniejszym rozdziale.

Zgodnie z zaleceniami WCO należy stosować metodę polegającą na zastosowaniu katalogów innych możliwych dowodów zawierających ceny samochodów na rynku DE i metody wartości transakcyjnej towarów podobnych.

Tak więc stosować należy specjalistyczne katalogi zawierające zestawienia średnich cen pojazdów samochodowych m.in. INFO - EKSPERT".

Na podstawie powyższego katalogu ustalono iż ceny pojazdów kształtują się na znacznie wyższym poziomie, co potwierdza zasadność zakwestionowania wartości celnej.

Z tego też względu za wartość transakcyjną przyjęto cenę 25.300 złotych określoną przez biegłego.

Wartość ta zawiera w sobie kwotę należności celnych i podatkowych zapłaconych w związku z przywozem towaru na obszar UE i tę wartość należało odliczyć.

Z tego też względu wartość 11.425 złotych w oparciu o art. 31 WKC oddaje rzeczywistą wartość pojazdu która stanowi podstawę do określenia należności publiczne prawnych.

Organ celny w związku z powyższym na podstawie art. 202 - 205, 210,211 i 216 WCK oraz 220 WCK określił nie zaksięgowana kwotę należności wynikającą z długu celnego i zaksięgował ją retrospektywnie w kwocie 1.066 złotych.

W związku z zmianą wartości celnej i wysokości cła należało na nowo ustalić wartość podatku akcyzowego, którą ustalono na kwotę 8.169 złotych a niedobór w kwocie 7.501 złotych, i podatku VAT którą ustalono na kwotę 4.562 złotych a niedobór w kwocie 4.189 złotych.

Również na podstawie art. 65 ust. 5 i6 ustawy prawo celne pobrań odsetki w kwocie 120 złotych od dnia [...].02.2006 roku do dnia [...].02.2007 roku liczone od kwoty niedoboru należności celnych.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył obecny skarżący zarzucając jej :

1. naruszenie przepisów postępowania art. 120 i 121 ordynacji

podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sprawie wadliwego budzącego

wątpliwości rachunku wystawionego przez kontrahenta zagranicznego i kierowania

zapytań do strony związanych z rzekomo wadliwie wystawionym rachunkiem przez

rzekomo nieistniejącego zagranicznego kontrahenta,

2. naruszenie przepisów postępowania poprzez nie wyjaśnienie

wszystkich istotnych dla wydania prawidłowego orzeczenia okoliczności w

szczególności czy strona uiściła wskazaną na rachunku kwotę za nabycie

samochodu iż zastąpienie ustaleń w tym zakresie niedopuszczalnym

domniemaniem co do faktu że cen a określona w rachunku nie została zapłacona w

sytuacji gdy jednocześnie organ l instancji ustala i uznaje że strona udowodniła iż podatnie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami nie wynikającym z jej zaniedbania lub świadomego działania,

3. naruszenie przepisów postępowania art. 187 ordynacji podatkowej

polegająca Ne zgromadzenia niepełnego materiału dowodowego w szczególności

poprzez brak ustalenia cen innych samochodów używanych sprowadzanych z

terytorium Konfederacji Szwajcarii, na skutek zaniechania przesłuchania strony, a

które to przesłuchanie z uwagi na charakter sprawy i nikłą ilość dowodów powinno

zostać przeprowadzone celem ustalenia okoliczności i przebiegu transakcji zakupu

samochodu cen samochodów używanych nabywanych na terytorium Szwajcarii,

przyczyn niskich cen nabywanych samochodów, a także nie włączenie do akt

stepowania całości dokumentacji otrzymanej z Szwajcarii, w szczególności ceny

otrzymanej przez ostatniego posiadacza samochodu.,

4. naruszenie art. 191 ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie

granic swobodnej oceny dowodów polegające na uznaniu za bezsporne i

udowodnione posłużeniem się sfałszowanym rzekomo dokumentem handlowym

oraz faktu rzekomego nieistnienia firmy która wystawił dokument handlowy

potwierdzający sprzedaż pojazdu, wówczas gdy treść pisma organów administracji

celnej Konfederacji Szwajcarii nie jest jednoznaczna i wskazuje na trudności tych

organów z poczynieniem pełnych i wyczerpujących ustaleń,

5. wadliwe ustalenia wartości pojazdu poprzez nieuwzględnienie

wszelkich okoliczności wpływających na wartość pojazdu, co spowodowało rażące

zawyżenie wartości a tym samym zawyżenie należności celnych i podatkowych oraz

uznanie za poprawną opinii biegłego mimo że opinia nie odwołuje się do cen

używanych pojazdów na terytorium Konfederacji Szwajcarii skąd pojazd został

przez stronę sprowadzony, i pominięcie podanych przez stronę wad i uszkodzeń

pojazdu w dniu odprawy celnej,

6. naruszenie art. 190 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie

powiadomienia o przeprowadzeniu opinii biegłego,

7. naruszenie art. 210 ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie

zamieszczenia pełnego uzasadnienia faktycznego decyzji w szczególności

wskazania z jakich przyczyn nie uwzględniono okoliczności wskazanych przez

stronę, oraz wniosku ojej przesłuchanie,

8. naruszenie przepisów WKC poprzez błędne ustalenie wartości

celnej towaru i wszczęcie i prowadzenie postępowania przy braku wymaganych

przesłanek,

9. wszczęcie postępowania mimo braku podstaw prawnych i

faktycznych w sytuacji istnienia prawomocnej decyzji zawartej w dokumencie SA poprzedzonej nadaniem dokumentów oraz oględzinami samochodu.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].05.2007 roku utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazał iż w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego organ celny nie możliwości dokonania oceny rzetelności danych zawartych przez importera dotyczących kraju bądź obszaru pochodzenia towaru, dlatego też dane te mogą stać się w przyszłości przedmiotem kontroli, co nastąpiło w oparciu o art. 78 WKC.

W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono iż strona przedstawiła nieautentyczny dokument transakcyjny z dnia [...].02.2006 roku od nie istniejącej firmy [...] z Szwajcarii.

Podstawą zakwestionowania powyższego dokumentu transakcyjnego była odpowiedź Dyrekcji Okręgu Celnego Schaffhausen z dnia [...].01.2006 roku w której stwierdza się iż wystawca rachunku nie istnieje.

Organ wskazał iż zgodnie z art. 62 ust. 1 WKC w zw. z art. 199 przepisów wykonawczych strona jest odpowiedzialna za dołączenie rzetelnych dokumentów których przedstawienie jest wymagane, odpowiadających m.in. rodzajowi, ilości i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem.

Strona zdaniem organu w zgłoszeniu celnym nie przedstawił a żadnych uszkodzeń pojazdu, nie stwierdził ich również funkcjonariusz celny.

Ze względu na negatywny wynik weryfikacji ustalenie wartości celnej metodami zastępczymi organ uznał za uzasadniony.

Wartość transakcyjna został ustalona przez organ w sposób właściwy, bowiem organ skorzystał z ekspertyzy wykonanej przez rzeczoznawcę z zakresu techniki samochodowej która została wykonana w oparciu o, zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Handlu, specjalistyczne wydawnictwa.

W ustaleniu wartości transakcyjnej nie pominięto wad i uszkodzeń pojazdu zgłoszonych przez stronę w dacie odprawy, a zgłaszający wypełniający dokument SAD, w polu 31 tego dokumentu, opisał pojazd jako nie uszkodzony i bez żadnych braków.

Nadto w aktach sprawy znajduje się zaświadczenie nr DZL01 z dnia [...].02.2006 roku o przeprowadzonym badaniu technicznym z którego wynika iż pojazd jest sprawny technicznie.

Organ nie naruszył również art. 187 ordynacji podatkowej bowiem strona została przesłuchana w dniu [...].01.2007 roku w Urzędzie Celnym, a protokół przesłuchania został włączony do akt sprawy. Argumenty użyte przez stronę jednakże nie zostały uwzględnione ze względu na brak podstaw do uznani racji strony, bowiem organ posiada dokumentów wystawionych przez szwajcarskie organy celne, które nie mogą być podważane i stanowią dokument urzędowy zgodnie z art. 194 ordynacji podatkowej.

Natomiast kwestia używanych cen samochodów sprowadzanych z Szwajcarii została przedstawiona w uzasadnieniu decyzji organu l instancji.

Nie zasadny jest zarzut naruszenia art. 190 ordynacji podatkowej bowiem strona otrzymała odpis postanowienia o powołaniu biegłego, co potwierdza zwrotne poświadczenie odbioru znajdujące się w aktach.

W odniesieniu do zarzutu wszczęcia postępowania mimo brak podstaw prawnych i istnienia prawomocnej decyzji zawartej w dokumencie SAD organ wskazał iż zgłoszenie celne w istocie są deklaracją która może być poddana szczegółowej kontroli w terminie późniejszym zgodnie z art. 78 WKC.

Organ również podkreślił iż strona nie składała nowych dowodów i w związku z tym nie naruszył on art. 180 ordynacji podatkowej.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 121, 187, 191 ordynacji podatkowej bowiem organ zebrał cały materiał dowodowy, dokonał jego oceny zgodnie z regułami swobodnej oceny dowodów.

Organ podkreślił że wynik weryfikacji stanowi zbiorczą odpowiedź w sprawie weryfikacji dokumentów transakcyjnych, bowiem organ nie przekazywał do weryfikacji faktury z dnia [...].02.2006 roku, gdyż w piśmie z dnia [...].01.2006 roku Zarząd Celny Konfederacji Szwajcarskie poinformował że firma [...] nie istnieje.

Organ jego zdaniem nie naruszył również art. 210 ordynacji podatkowej bowiem uzasadnienie jest jasne, spójne i tworzy logiczną całość.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył skarżący wnosząc o jej uchylenie.

Powyższej decyzji skarżący zarzucił :

1. naruszenie prawa prawa materialnego poprzez :

a. naruszenie art. 18 umowy z 1972 roku zawartej między EWG a Konfederacją Szwajcarską w zw. z art. 300 sut. 7 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie w stosunku do sprowadzonego przez stronę skarżącą ze Szwajcarii samochodu 65 procentowej stawki akcyzy, którą należy uznać za dyskryminująca sprowadzony samochód tylko dlatego że ma on więcej niż dwa lata i nie kupiono go w Polsce, b. naruszenie art. 8 ust. 1 umowy z 1972 roku zawartej między EWG a

Konfederacją Szwajcarską według stanu prawnego na dzień dokonania zgłoszenia

celnego poprzez nieuwzględnienie postanowień wskazanej umowy w zakresie

zastosowania preferencji celnych w stosunku do importowanego przez stronę

samochodu w sytuacji gdy strona przedłożyła organom celnym odpowiednie

świadectwo przewozowe w postaci dokumentu T! wystawione na wniosek

eksportera,

c. naruszenie art. 29 ust. 1 WKC poprze odrzucenie wartości transakcyjnej

jako podstawy do ustalenia wartości celnej z tego powodu że organ celny powziął

wątpliwości co do istnienia sprzedawcy firmy [...] w sytuacji gdy informacje na których oparł się w tym zakresie organ celny są niepełne i niejednoznaczne,

d. naruszenie art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19.03.2004 roku prawo celne

poprzez obciążenie strony odsetkami z tytułu długu celnego zaksięgowanego

retrospektywnie w związku z uznaniem że kwota długu celnego zostła

zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych danych w sytuacji gdy nieznanie

preferencyjnego pochodzenia towaru nie wynika z zaniedbania iub świadomego

działania strony,

e. naruszenie art. 31 sut. 2 lit. 1 WKC poprzez ustalenie wartości celnej

pojazdu w oparciu o niedozwolone przy stosowaniu metody ostatniej szansy

kryterium oceny sprzedaży pojazdów na rynku Wspólnoty,

f. naruszenie art. 10 ust. 1 pkt. 4 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku

akcyzowym poprzez przyjęcie zawyżonej wartości celne pojazdu objętego

zgłoszeniem celnym i zastosowanie stawki 10% zamiast stawki 0% i tym samym

określenia zawyżonej podstawy opodatkowani podatkiem akcyzowym.

g. naruszenie art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11.03.2004 roku o podatku

od towarów i usług poprzez przyjęcie nieprawidłowej wartości celnej pojazdu

objętego zgłoszeniem celnym i zastosowanie stawki celnej 10%, zamiast stawki 0%

dodatkowo przyjęcie 65% stawki akcyzy co doprowadziło do określenia zawyżonej

podstawy opodatkowania podatku od towarów i usług.

2. naruszenie przepisów postępowania poprzez :

a. naruszenie art. 122, 187 § 1, 191, 210 § 4 ordynacji podatkowej poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez :

- oparcie decyzji na treści pisma szwajcarskich władz celnych z dnia [...].01.2006 roku bez należytej oceny wartości dowodowej przedmiotowego pisma zawierającego niepełne i niejednoznaczne ustalenia, - nieuwzględnieniu przy ustalaniu przez organ celny wartości pojazdu uszkodzeń samochodu podanych przez stronę w trakcie przesłuchania przed organem prowadzącym postępowanie,

- nieuwzględnieniu przy obciążeniu strony należnościami odsetkowymi z

tytułu długu celnego w oparciu o art. 65 ust. 5 prawa celnego okoliczności podanych

przez stronę w trakcie jej przesłuchania przed organem prowadzącym postępowanie

a wskazujących że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych

spowodowane było okolicznościami nie wynikającym z jego zaniedbania lub

świadomego działania,

b. naruszenie art. 190 § 2 ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w czynności poprzez zadawanie pytań i składanie biegłemu wyjaśnień w sytuacji gdy biegły wydając opinię nie miał możliwości bezpośredniego zapoznania a się ze stanem technicznym wycenianego pojazdu.

W uzasadnieniu skarżący wskazał iż zgodnie z ust. 7 w zw. z ust. 1 art. 300 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską umowy zawarte miedzy wspólnotą a jednym lub większą liczbą państw albo organizacji międzynarodowych wiążą instytucje Wspólnoty oraz Państwa Członkowskie.

Jedną z tych umów jest umowa z 1972 roku zawarta między DE a Konfederacją Szwajcarską.

Zgodnie z art. 18 tejże umowy strony zobowiązują się do powstrzymania od środków lub praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między produktami jednej z Umawiających się Stron i podobnymi produktami pochodzącym z obszaru drugiej Umawiającej się Strony.

Skarżący wskazał iż powyższa regulacja odpowiada regulacji art. 90 TWE i odpowiada mu rangą.

Powołując się na wyrok z dnia 18.01.2007 roku w sprawie C - 313 / 05 ETS i wydany w następstwie tego wyroku, wyrok WSA w Warszawie w sprawie III SA/Wa 254 / 07 uchylający decyzję organów celnych skarżący wskazał iż niezasadne jest nałożenie stawki podatku akcyzowego w wysokości 65%, jako dyskryminującą stronę sprowadzającą samochód z Szwajcarii, a zgodnie z powyższymi orzeczeniami winna zostać zastosowana stawka 3,1 % lub 13%.

W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał iż dołączone do akt pismo szwajcarskich organów celnych nie stanowi dostatecznej podstawy zakwestionowania prawdziwości przedmiotowego dowodu zakupu, co prowadzi do wniosku iż dowód ten stanowi podstawę do przyjęcia preferencyjnego pochodzenia towaru. W aktach sprawy znajdują się również inne dokumenty wskazujące na to iż pojazd pochodzi z Szwajcarii np. dowód rejestracji samochodu w właściwym szwajcarskim urzędzie komunikacji. Jest to zdaniem skarżącego dokument urzędowy zawierający dane niezbędne do ustalenia tożsamości towaru i jego pochodzenia w tym jego poprzedniego właściciela. Nadto w aktach znajduje się dokument T1 stwierdzający pochodzenie pojazdu, a dokument ten należy uznać za świadectwo przewozowe dające podstawę do zastosowania w stosunku do samochodu postanowień umowy w zakresie preferencyjne stawki celnej, oraz niższej niż 65% stawki akcyzy.

Nadto skarżący wskazał iż wskazane pismo szwajcarskich władz celnych z dnia [...].01.2006 roku nie może być traktowane jako dowód dający pewność że zbywca samochodu w dniu sprzedaży pojazdu nie istniała i tym samym odstąpienie od ustalenia wartości transakcyjnej na podstawie art. 29 WKC.

W zestawieniu dołączonym do pisma wyszczególniono nieistniejące lub nieodnalezione firmy wśród których znalazła się przedmiotowa firma. Nie wskazano jakie czynności podjęto w ramach postępowania którego wynikiem jest powyższe pismo.

Nie dołączono do akt sprawy załączników zawierających szczegółowe ustalenia co pozbawia stronę postępowania możliwości merytorycznego wypowiedzenia się w zakresie ustaleń zawartych w tym piśmie.

Tak więc nie istnieją dostateczne podstawy do uznania iż firma [...] w chwili zawarcia umowy nie istniała.

Organ ponadto naruszył art. 65 ust. 5 prawa celnego bowiem obciążył stronę odsetkami z tytułu długu celnego w związku z uznaniem że kwota długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych danych, a tymczasem nieudanie preferencyjnego pochodzenia twaru nie wynika z zaniedbania lub świadomego działania strony. Powyższe nie wynika z zeznań strony.

Organ celny naruszył również art. 31 ust. 2 lit a bowiem posłużył się kryterium ceny sprzedaż na obszarze Wspólnoty, a jest to kryterium niedozwolone przy posługiwaniu się metodą ostatniej szansy. Tak więc ustalenie wartości celnej winno odbyć się na podstawie ustalenia wartości celnej samochodu w oparciu o ceny z rynku innego niż wspólnotowy np. amerykański.

Zdaniem skarżącego został również naruszony art. 10 ust.1 pkt. 4 ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym przez przyjęcie zawyżonej wartości celnej oraz 10% cła i tym samym określenia zawyżonej podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym. Jest to konsekwencja przyjęcia zawyżonej wartości importowanego samochodu. Natomiast stawka cła w wysokości 10% nie powinna być zastosowana bo brak wystarczających podstaw do zakwestionowania dokumentu stwierdzającego preferencyjne pochodzenie towaru, przy istnieniu innych dokumentów potwierdzających pochodzenie samochodu z Szwajcarii.

Powyższe doprowadziło również do naruszenia art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11.03.2004 roku o podatku od towarów i usług .

Podnosząc zarzuty naruszenia prawa procesowego skarżący wskazał iż decyzja została oparta na treści pisma szwajcarskich władz celnych. Jednakże z pisma tego nie można jednoznacznie wywieść iż firma ta nie istnieje i nigdy nie istniała.

Organ celny nieprawidłowo ocenił znaczenie tego dokumentu i jego moc dowodową bowiem treść pisma z dnia [...].01.2006 roku ogólnikowo odnosi się do opisu metod jakimi szwajcarskie władze celne kierowały się przy ustalaniu istnienia bądź nie istnienia firmy.

Organ naruszył art. 190 § 2 ordynacji podatkowej bowiem przesłuchano stronę na okoliczność wad samochodu po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. Nie usprawiedliwia tego faktu to iż zarówno strona jak i funkcjonariusz celny nie zauważyli wad samochodu, które ujawniły się po dokonaniu przeglądu.

Organ celny zdaniem skarżącego nie może bezkrytycznie przyjmować wartości wskazanej w opinii, natomiast wykonanie opinii bez udziału strony w sytuacji gdy nie dokonano oględzin samochodu ze względu na jego brak każe uznać iż podana wartość nie może stanowić podstawy do ustalenia wartości celnej pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ celny wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organa wskazał że wynik dochodzenia przeprowadzonego przez szwajcarskie organy celne korzysta z walorów dokumentu urzędowego. W konsekwencji oznacza to iż stosownie do art. 194 ordynacji podatkowej korzysta on z domniemania tego co urzędowo zostało tam stwierdzone.

Konsekwencją przyjęcia iż jest to dokument urzędowy jest przyjęcie za udowodnione co wynika z dokumentu, czyli że firma podana w rachunku nie istnieje a dokument jest sfałszowany.

Zasadnym jest w związku z tym, wobec braku dokumentu transakcyjnego określenie wartości celnej towaru metodami zastępczymi, metodą ostatniej szansy.

Organ celny ustalając wartość celną pojazdu nie kierował się kryterium ceny sprzedaży na rynku Wspólnoty zgodnie z zakazem art. 31 ust.. 1 a WKC, bowiem biegły dokonał określenia wartości rynkowej pojazdu będącego przedmiotem importu, a więc towaru importowanego a nie wytworzonego w UE o czym mowa w art. 31 ust. 2aWKC.

Wartość celna pojazdu została ustalona po uwzględnieniu szeregu korekt i po ujęciu należności celnych i podatkowych na kwotę 11.425,0 złotych.

Niezasadnym jest zarzut nie ujęcia uszkodzeń pojazdu podanych przez stronę w toku przesłuchania, bowiem w momencie dopuszczenia do wolnego obrotu pojazd był sprawy technicznie. Skarżący nie zawarł w polu 31 zgłoszenia celnego stanowiącego opis towaru żadnych uwag o uszkodzeniach. Nadto dołączył zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym i sprawności technicznej pojazdu. Tym samym skarżący stał się odpowiedzialnym za prawdziwość informacji podanych w zgłoszeniu i autentyczność dokumentów.

Organ celny wskazał również iż organy celne nie odmawiały skarżącemu zastosowania stawki preferencyjnej bowiem on nie wnosił o zastosowanie takiej stawki. Skarżący sam zadeklarował w polu 47 zgłoszenia celnego stawkę 10%.

Ubocznie organ wskazał iż zastosowanie stawki 0% nie było możliwe bowiem stosownie do art. 8 Protokołu nr 3 umowy z dnia 22.07.1972 roku zawartej między EWG a Konfederacją Szwajcarską skarżący winien przedłożyć świadectwo przewozowe A.CH. 1 czego skarżący nie uczynił. Natomiast dokument T1 nie jest dowodem pochodzenia towaru, jest to dokument tranzytowy i nie może służyć jako dowód pozwalający na zastosowanie stawki 0%. Takim dokumentem nie jest również dowód rejestracyjny.

Niezasadne są również zarzuty co do stawki podatku akcyzowego w wysokości 65%, bowiem stawkę taką zadeklarował sam skarżący w polu 4 zgłoszenia, a wynikała również z przepisów ustawy z dnia 23.01.2004 roku o podatku akcyzowym i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22.04.2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego.

Zdaniem organu nie można zastosować do niniejszej sprawy orzeczenia ETS w sprawie M. Brzezińskiego C - 313 / 05 bowiem skarżący nabył pojazd w Szwajcarii, a orzeczenie dotyczy nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Niezasadnym jest również zarzut naruszenia art.. 65 § 5 prawa celnego poprzez naliczenie odsetek wyrównawczych bowiem pobierane są one w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Zaniechanie naliczania tych odsetek może nastąpić gdy dłużnik wykaże że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane był okolicznościami nie wynikającym z jego zaniedbania lub świadomego działania. Jednakże dłużnik nie wykazał powyższych okoliczności. Organ dodał iż każda zmiana wartości celnej towaru implikuje zmianę podstaw opodatkowania oraz zmianę zobowiązania podatkowego w imporcie, a wiec za niezasadne uznał zarzuty naruszenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym i ustawy o podatku od towarów i usług.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to znaczy art. 18 Umowy zawartej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Konfederacją Szwajcarską/ Dz. Urz. WE L 300 z 31.12.1972 roku z póżn. zm./ w zw. z art. 300 ust. 7 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie w stosunku do sprowadzonego przez stronę skarżącą ze Szwajcarii samochodu 65% stawki akcyzy którą należy uznać za dyskryminującą sprowadzony samochód tylko dlatego, że samochód ten ma więcej niż dwa lata i nie kupiono go w Polsce.

Zdaniem Sądu zarzut ten nie jest uzasadniony.

Podkreślić bowiem należy że stawka podatku akcyzowego w wysokości 65% wartości celnej towaru została zadeklarowana przez skarżącego w póz. 47 zgłoszenia celnego.

Nadto należy wskazać że art. 18 w / w umowy nakłada na strony umowy, to znaczy Wspólnotę Europejską i Szwajcarię nakaz powstrzymania się od środków i praktyk o wewnętrznym charakterze podatkowym, wprowadzających bezpośrednio lub pośrednio dyskryminację między podobnymi produktami stron umowy.

Zważyć jednak należy że zgodnie z art. 2 tej umowy ogranicza jej zastosowanie do produktów pochodzących ze Wspólnoty i ze Szwajcarii.

Strony określiły w umowie pojęcie użyte w art. 18 "produkty pochodzące", bowiem w art. 16 Protokołu nr 3 do tejże umowy / Decyzja nr 3 / 2005 Wspólnego Komitetu UE - Szwajcaria zmieniająca protokół nr 3 do Umowy dotyczący definicji pojęcia "Produkty pochodzące" oraz metod współpracy administracyjnej Dz.U. UE.L.06.45.1 / wskazano iż umowie podlegają produkty co do których przedłożono dowody pochodzenia w postaci świadectwa przewozowego EUR 1, EUR - MED wystawionych na pisemny wniosek eksportera, bądź umieszczonych na fakturze.

Jak wynika z akt prowadzonego postępowania, strona nie przedłożyła w / w świadectw, w związku z tym należy uznać iż nie można zastosować do niniejszej sprawy postanowień w / w umowy na podstawie art. 300 ust. 7 TWE. Dodać należy iż za dowód pochodzenia w świetle przytoczonych wyżej przepisów nie mogą być uznane żadne inne dokumenty m.in. wskazane przez skarżącego w postaci dowodu rejestracyjnego czy dokumentu przewozowego T1A

Konsekwencją braku przedstawienia przez skarżącego świadectwa dowodzącego iż towar pochodzi z Szwajcarii jest niemożność zastosowania w / w umowy w niniejszej sprawie, a tym samym niemożność zastosowania art 18 wskazanej umowy.

Skarżąca zarzuciła również zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, art. 8 ust. 1 umowy z 1972 roku zawartej między EWG a Szwajcarią wskazaną już w uzasadnieniu, które miało wpływ na wynika sprawy, poprzez nie uwzględnienie postanowień umowy w zakresie zastosowania preferencji celnych w stosunku do importowanego samochodu w sytuacji gdy strona przedłożyła organom celnym odpowiednie świadectwo przewozowe w postaci dokumentu T1.

Zarzut ten również okazał się nie uzasadniony.

Wskazać należy za organem celnym że skarżący nie wnosił o zastosowanie stawki preferencyjnej w stosunku do importowanego samochodu, bowiem w póz. 47 zgłoszenia celnego zadeklarował stawkę celną 10%.

Nadto zgodnie z postanowieniem protokołu nr 3 w / w umowy z 1972 roku, art. 16 ust. 1, obowiązującym w dniu zgłoszenia celnego dowodem pochodzenia towaru jest świadectwo przewozowe EUR 1 i EUR - MED., deklaracja na fakturze, deklaracja EUR - MED. na fakturze czy na specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie handlowym opisującym dany produkt w sposób wystarczający dla jego identyfikacji.

Tak więc tylko na podstawie w / w dokumentów można uzyskać preferencje celne w stosunku do importowanego samochodu.

Skarżący natomiast przedłożył świadectwo przewozowe T1, a taki dokument nie należy do kategorii dokumentów określonych w art. 16 ust. 1 protokołu nr 3. Jest to dokument tranzytowy stosowany w ramach procedury zewnętrznego tranzytu wspólnotowego towarów o statusie niewspólnotowym i nie uprawnia do uznania towaru za pochodzący z Szwajcarii, jak również do uzyskania preferencji w postaci 0% stawki celnej / art. 91 - 97 WKC /.

Zdaniem Sądu bezzasadne jest w związku z tym powoływanie się na orzeczenie ETS z dnia 18 stycznia 2007 roku, / sprawa C-313 / 05 Maciej Brzeziński p - ko Dyrektorowi Izby Celnej, bowiem organy celne nie miały obowiązku stosowania postanowień umowy z 1972 roku, a nadto orzeczenie dotyczyło równego traktowania używanych samochodów, w zakresie podatku akcyzowego, w wymianie handlowej wewnątrz Wspólnoty. Skarżący zarzucił również naruszenie prawa materialnego, art. 29 ust. 1 WKC, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez odrzucenie wartości transakcyjnej jako podstawy do ustalenia wartości celnej, z tego powodu, że organ celny powziął wątpliwości do istnienia sprzedawcy samochodu, a więc firmy [...] w sytuacji gdy informacje na ten temat są niepełne i niejasne.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 WKC wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary,

Natomiast zgodnie z art. 181 a ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 roku. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE L 253 z dnia 11 października 1993 roku, jeżeli organy celne mają uzasadnione wątpliwości, czy zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej.

W takim wypadku zgodnie z art. 181a ust. 2, organy celne mogą żądać zgodnie z art. 178 ust. 4 przedstawienia uzupełniających informacji w tym zakresie i o ile nie zostaną wątpliwości te nie zostaną wyjaśnione, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej.

Organy celne stosownie do art. 78 ust. 2 WKC dokonały kontroli dokumentów dotyczących samochodu importowanego z Szwajcarii po dokonaniu zwolnienia towaru.

W toku kontroli organy powzięły wątpliwości co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego dokumentu transakcji, która miała potwierdzać fakt nabycia samochodu w Szwajcarii za kwotę 300 franków szwajcarskich.

Wątpliwości miały uzasadnioną podstawę, bowiem pojawiły się nie tylko w odniesieniu do transakcji skarżącego, ale również innych transakcji dokonywanych przez inne podmioty z firmą [...], jak również innych firm szwajcarskich których przedmiotem był handel samochodami, a znajdują potwierdzenie w znajdującej się w aktach sprawy korespondencji między organami polskimi, a organami szwajcarskiej administracji celnej.

Wątpliwości te zostały potwierdzone poprzez przeprowadzenie w toku postępowania sądowego dowodu z dokumentów odnoszących się do korespondencji prowadzonej z szwajcarskimi organami celnymi w tym zakresie. Organ celny w odniesieniu do firmy [...] dokonał więc weryfikacji dokumentu zakupu, w wyniku której organy szwajcarskie wyjaśniły, że firma ta nie istnieje względnie nie została odnaleziona.

Dodać należy że w piśmie szwajcarskich organów celnych w nazwie firmy wystąpił błąd poprzez określenie tej firmy jako [...], jednakże nie może być wątpliwości iż wynik weryfikacji dotyczy firmy [...] bowiem taka nazwa widnieje w piśmie polskich organów celnych zwracających się o weryfikację, natomiast brak jest firmy o nazwie [...]. Wynika to z dowodu z dokumentów stanowiących korespondencję z szwajcarskimi organami celnymi który to dowód został przeprowadzony przez Sąd.

Wbrew twierdzeniom skargi w piśmie z dnia [...].01.2006 roku szwajcarski organ celny wskazał jakie czynności były podejmowane celem ustalenia czy dana firma istniała. Wskazano tam bowiem że w celu dokonania ustaleń, starano się uzyskać informację co do poszukiwanych firm u sprzedawców samochodów, zdaniem Sądu w tym zakresie najlepiej zorientowanych. Nadto kontaktowano się z ostatnimi posiadaczami pojazdów. Uzyskano także informacje na podstawie prowadzonych postępowań przez policję, urzędy celne.

Wobec takiego trybu postępowania przyjętego przez szwajcarskie organy celne niezasadny jest zarzut podnoszony przez skarżącego że firmy które nie osiągają rocznego przychodu w kwocie 100.000 CHF nie mają obowiązku wpisywania się do rejestru. Szwajcarskie organy celne w postępowaniu weryfikacyjnym jak wynika z pisma z dnia [...].01.2006 roku podejmowały cały wachlarz czynności w celu ustalenia istnienia firmy sprzedającej.

W związku z tymi informacjami uzyskanymi od szwajcarskich organów celnych, polskie organy celne zasadnie zdaniem Sądu przyjęły, że mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wątpliwości, o których mowa w art. 181 a rozporządzenia wykonawczego nadal istnieją.

Podkreślić należy że dla rezygnacji z zastosowania art. 29 TWE, a więc rezygnacji z ustalenia wartości celnej poprzez przyjęcie ceny transakcyjnej nie jest konieczne dokonanie ustaleń graniczących z pewnością, a wystarczy istnienie uzasadnionych wątpliwości, mimo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, weryfikacji / art. 181 Rozporządzenia Wykonawczego /.

Takie wątpliwości pozostały, a nawet zostały spotęgowane w wyniku podjętych działań weryfikacyjnych.

Wynik weryfikacji został przesłany do polskich organów celnych i w świetle ustaleń poczynionych w toku prowadzonego postępowania weryfikacyjnego, oraz wobec braku możliwości wpływania na tok pracy szwajcarskich organów celnych, brak jest zdaniem podstaw do ich zweryfikowania.

Tym samym organ celny musi przyjąć iż wątpliwości o których mowa w art.181 Rozporządzenia Wykonawczego uprawniają do rezygnacji z zastosowania art. 29 TWE.

Zasadnie więc organy celne wywiodły wniosek że o ile szwajcarskie władze nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku firmy sprzedawcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, podejmując tak pracochłonne działania jak np. wywiady u sprzedawców, to kwota zakupu podana w dokumencie sprzedaży nie była rzeczywistą ceną - wartością transakcyjną.

Jednocześnie organy celne wskazały, choć skrótowo, z jakich powodów nie jest możliwe również zastosowanie metod określonych w art. 30.

Rozwijając argumenty organów wskazać należy na wyjaśnienia Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej / WTO / ujęte w ramach Studium 1.1. / "Postępowanie wobec używanych pojazdów samochodowych" /.

Nie jest możliwe zastosowanie metod ustalania wartości w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych / art. 30 ust. 2 lit. "a" i "b" WKC /, sprzedanych w celu wywozu do UE i wywiezionych w tym samym czasie lub zbliżonym czasie, co towaru dla których ustalana jest wartość celna, bowiem niemożliwe jest znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym lub podobnym stopniu zużycia.

Nie można zastosować również metody ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych / art. 30 ust. 2 lit. "c" WKC/, dotyczy bowiem towarów masowych, sprzedawanych we UE w największych ilościach i stanie w jakim są towary dla których ustalana jest wartość celna.

Brak jest również podstaw do zastosowania metody wartości kalkulowanej. Metoda ta / art. 30 ust. 2 lit. "d" WKC / może mieć zastosowanie do tych towarów, które są wytwarzane w stanie, w którym zostały zgłoszone do odprawy celnej i dlatego zwykle nie jest możliwe zastosowanie tej metody w sytuacji importu towarów używanych, skoro w takim stanie nie są one wytwarzane.

W tym stanie rzeczy należało zastosować metodę "ostatniej szansy", zgodnie z art. 31 WKC.

Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 31 ust. 2 lut a WKC poprzez ustalenie wartości celnej pojazdu w oparciu o niedozwolone przy stosowaniu metody ostatniej szansy kryterium ceny sprzedaży pojazdów na rynku wspólnoty. Zgodnie z art. 31 ust. 1 WKC jeżeli wartość celna przywożonych towarów nie może być ustalona na podstawie art. 29 i. 30, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami:

porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie

Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.

* artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994 r.,

* przepisów niniejszego rozdziału.

Wartość celna ustalana z zastosowaniem ust. 1 zgodnie z art. 31 ust. 2a nie może być określana na podstawie ceny sprzedaży na obszarze Wspólnoty towarów wytworzonych we Wspólnocie.

Podkreślić należy iż ustalenie wartości pojazdu odnosi się do samochodu nie wytworzonego w UE. Biegły natomiast dokonywał wyceny pojazdu importowanego na teren UE: bez odnoszenia się do cen sprzedaży towarów wytworzonych w UE, bowiem jak wskazano w opinii samochód pochodził z rynku amerykańskiego.

Co do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 122, art. 187 § 1, 190 § 2, art. 191 i art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, Sąd uznał je za nie uzasadnione.

Postępowanie weryfikacyjne w tej sprawie przeprowadziły szwajcarskie władze celne i wynik tego postępowania, tj. opracowane wyniki weryfikacji, były w sprawie dowodem, który został poddany należytej, choć skrótowej ocenie.

Zdaniem Sądu ocena materiału dowodowego w postaci wyniku weryfikacji nie miała cech oceny dowolnej, nie wykraczała poza ramy oceny swobodnej.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 190 § 2 ordynacji podatkowej, uniemożliwienia czynnego udziału w wydawaniu przez biegłego opinii, poprzez zadawanie mu pytań i składanie wyjaśnień.

Skarżącemu doręczono odpis postanowienia o powołaniu biegłego rzeczoznawcy, w którym wskazano przedmiot opinii i zawiadomiono pełnomocnika strony o prawie do wypowiedzenia się w terminie 7 dni w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący z tego uprawnienia nie skorzystał i w związku z tym nie może skutecznie podnosić zarzutu, że organy celne uchybiły wskazanym wyżej przepisom postępowania.

Należy również podkreślić że pojazd nabyty przez skarżącego w momencie zgłoszenia celnego posiadał badanie techniczne w wyniku którego stwierdzono iż jest on sprawny technicznie.

Również skarżący w zgłoszeniu celnym nie wskazywał iż pojazd jest uszkodzony czy też posiada jakieś wady. Tym samym nie można uznać za zasadne zarzutów skarżącego o złym stanie technicznym samochodu w chwili zgłoszenia celnego.

Nie sposób również uznać za zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy twierdzeń skarżącego wywiedzionych w trakcie zeznań, bowiem jak wskazał skarżący samochód został przywieziony na lawecie, a więc nie był sprawny technicznie, uszkodzony był motor, skrzynia biegów, samochód był po gradobiciu.

W takim stanie opisanym przez skarżącego, wydający opinię techniczną nie uznałby tegoż pojazdu za pojazd sprawny technicznie, a oznaki gradobicia o których mówił skarżący, widoczne byłyby nie tylko dla skarżącego który wskazałby przy zgłoszeniu celnym na te uszkodzenia, ale również dla funkcjonariusza celnego.

Wobec powyższego zasadnie organ celny nie dał wiary twierdzeniom skarżącego o złym stanie technicznym pojazdu i wadach tego pojazdu.

Organy celne prawidłowo, bez naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 roku o podatku akcyzowym / Dz.U. nr 29, póz. 257 ze zm./, oraz art. 29 ust. 13 i 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług /Dz.U. nr 54, póz. 534 ze zm./, określiły kwotę należnego od importowanego samochodu podatku VAT oraz kwotę podatku akcyzowego.

Zgodnie z art.20 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 33 ust. 2 ustawy VAT, jeżeli w wyniku zgłoszenia celnego organ celny stwierdzi, że kwota podatków została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w wysokości prawidłowej, przy czym może to nastąpić w decyzji dotyczącej należności celnych.

Podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w procencie podstawy opodatkowania jest wartość celna wyrobów akcyzowych powiększona o należne cło. Podstawa opodatkowania w imporcie wyrobów akcyzowych obejmuje również podobnie jak podstawa opodatkowania podatkiem VAT, prowizje oraz koszty opakowania, transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały do niej włączone, a które zostały już poniesione, albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju.

Za podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym w przedmiotowej sprawie przyjęto nową wartość celną powiększoną o należne cło. Zastosowanie stawki akcyzy w wysokości 65 % nastąpiło natomiast na podstawie przepisów obowiązujących w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu tj. § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra finansów z dnia 22 kwietnia 2004 roku w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego /Dz.U. nr 87, póz. 825 ze zm./

W odniesieniu zaś do podatku VAT w myśl art. 29 ust. 13 ustawy, podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary akcyzowe, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy.

W niniejszej sprawie, zatem zgodnie z powołanymi powyżej przepisami _

słusznie za podstawę opodatkowania przyjęto nową wartość celną powiększoną o należne cło i podatek akcyzowy. W myśl natomiast art. 41 ust. 1 ustawy VAT zasadnicza stawka podatku od towarów i usług wynosi 22% - czyli odpowiada stawce zastosowanej prawidłowo przez organy celne w stosunku do zgłoszonego przez skarżącego towaru w zgłoszeniu celnym.

Zarzut naruszenia przez organy celne art. 65 ust. 5 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne okazał się również nie uzasadniony.

Organ celny pobiera, odsetki w przypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy, dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Organy celne mogą, zatem odstąpić od pobierania odsetek jedynie w sytuacji, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

Skarżący w trakcie postępowania nie wykazał przesłanek które pozwalałyby na niepobieranie odsetek. Dodać należy że zeznania skarżącego nie stanowią podstawy do odstąpienia od pobierania odsetek. Twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie zostały poparte innymi dowodami w sposób pośredni czy też bezpośredni i tym samym nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

Wskazane okoliczności przez skarżącego w toku jego przesłuchania są tylko twierdzeniami co do zdarzeń związanych z nabyciem samochodu, natomiast twierdzenia te skarżący winien udowodnić zgodnie z wskazaniami określonymi w art. 65 ust. 5 w / w ustawy. Braki w tym zakresie skutkują pobraniem odsetek.

W tym stanie rzeczy w związku z brakiem podstaw do uznania iż nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy, czy też naruszenie przepisów prawa procesowego mający istotny wpływ na wynik sprawy Sąd zgodnie z art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji