Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 144/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-03-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1, art. 87 par. 1 i 2, art. 87 par. 4,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. i M. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji ograniczającą sposób korzystania z części nieruchomości stanowiących działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym M. , w gminie W., oraz nr [...] w obrębie ewidencyjnym T. w gminie W., poprzez udzielenie [...] Spółce z o.o. z siedzibą w P. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przewodów służących do dystrybucji energii elektrycznej (napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji R.-G.).

Decyzja ta została doręczona właścicielom nieruchomości w dniu [...] r., w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257). Zgodnie z tym przepisem w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, jeżeli podjął się oddania pisma adresatowi.

W dniu [...] r. A. K. i M. K. nadali w urzędzie pocztowym skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na tę decyzję, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek wyjaśnili, że do uchybienia terminu do wniesienia skargi doszło bez ich winy, ponieważ zaskarżona decyzja nie została im fizycznie doręczona. Skarżący wyjaśnili, że faktycznie w dniu [...] r., pod ich nieobecność, doręczono szereg listów z Z. Urzędu Wojewódzkiego, które w większości były skierowane do K. i G. K.. Koperty, w których były przesyłki, nie zachowały się. K. i G. K. otrzymali po dwie jednobrzmiące decyzje Wojewody w swoich sprawach, dotyczących tej samej materii administracyjnej. Nie było natomiast decyzji skierowanych do skarżących. Wnioskodawcy wyjaśnili, że wraz z rodzicami oraz bratem skarżącego z rodziną mieszkają praktycznie w jednym budynku wielorodzinnym, a korespondencję dla wszystkich odbiera dorosły domownik, który akurat jest obecny. Nigdy wcześniej nie zdarzyło się, aby korespondencja urzędowa zaginęła. Skarżący, oraz pozostali członkowie ich rodziny konsekwentnie odwołują się od decyzji Starosty [...] i Wojewody i wnieśli łącznie siedem skarg do WSA w Szczecinie. Byłoby niezrozumiałym uznanie, że akurat w tej sprawie odstąpili od wniesienia skargi na decyzję umożliwiającą inwestorowi podjęcie prac na ich gruncie.

Sąd, zarządzeniem z dnia 1 marca 2018 r. zobowiązał skarżących do podania, w terminie 7 dni, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu oraz do uprawdopodobnienia, że do uchybienia terminu doszło bez ich winy. Odpis zarządzenia został doręczony w dniu 6 marca 2018 r., a odbiór przesyłki pokwitował K. K. jako dorosły domownik.

Skarżący nie odpowiedzieli na zarządzenie Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję, której odbiór w dniu 9 października 2017 r. potwierdził jako dorosły domownik, ojciec skarżącego. Z wniosku wynika, że taki sposób odbierania przesyłek jest przyjęty przez członków rodziny mieszkających w jednym domu. Termin do wniesienia skargi na decyzję doręczoną w dniu 9 października 2017 r. upłynął z dniem 8 listopada 2017 r. Skarga została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 19 stycznia 2018 r., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd postanowi na wniosek strony przywrócenie terminu, jeżeli nie dokonała ona w terminie czynności procesowej bez swojej winy. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).

Z przepisów regulujących instytucję przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy i dopełniona została czynność, dla której określony był termin.

Skarżący, mimo zobowiązania Sądu z dnia 1 marca 2018 r., nie podali kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu, co uniemożliwiło zbadanie, czy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony z zachowaniem terminu określonego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Wnioskodawcy przyznali, że w dniu 9 października 2017 r. zostało doręczonych szereg listów z Z. Urzędu Wojewódzkiego, ale żaden z nich nie był do nich skierowany. Koperty, w których przesyłki były doręczone, nie zachowały się. We wniosku skarżący powołali się na rozmowę telefoniczną z urzędnikiem działającym z upoważnienia Wojewody, która miała miejsce w dniu 8 stycznia 2018 r., a także na pismo z dnia 10 stycznia 2018 r. z którego wynika, że na skutek rozmowy telefonicznej skarżącemu została wysłana dodatkowo kopia kwestionowanej decyzji (doręczona 15 stycznia 2018 r.).

W ocenie sądu, skarżący nie uprawdopodobnili, by do uchybienia terminu doszło z przyczyn od nich niezależnych. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że odbiór decyzji potwierdził dorosły domownik skarżących w dniu 9 października 2017 r., a skarżący we wniosku o przywrócenie terminu nie przedstawili przekonujących argumentów na to, że decyzja której dotyczą dwa zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach administracyjnych, nie została im doręczona. Brak jest podstaw do uznania, że w kopertach, które się nie zachowały, były inne pisma. Skarżący wyjaśnili jednocześnie, że wraz z bratem skarżącego i jego rodziną oraz rodzicami mieszkają w jednym domu wielorodzinnym i korespondencję odbiera ten z domowników, który akurat jest obecny. W dniu 9 października 2017 r. obecny był ojciec skarżącego i on odebrał korespondencję.

Wnioskodawcy nie uprawdopodobnili także, że w dniu 9 października 2017 r. zostały doręczone decyzje skierowane do K. K. i G. K.. W ocenie sądu, wnioskodawcy nie przedstawili przekonujących argumentów pozwalających na przyjęcie, że faktycznie zaskarżona decyzja nie została im doręczona. Odbiór przesyłek zawierających decyzję potwierdził dorosły domownik, a twierdzenia skarżących, że były to przesyłki skierowane do rodziców skarżącego nie zostały poparte żadnymi dowodami.

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 15 października 2013 r , sygn. akt II GZ 562/13, Lex nr 1437280).

Oceniając przedmiotowy wniosek według powyższych kryteriów, sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem przedstawione we wniosku argumenty nie pozwoliły na obalenie domniemania, że zaskarżona decyzja została doręczona adresatom. W tej sytuacji brak było podstaw do przyjęcia, że do uchybienia terminu doszło bez winy skarżących.

Wobec powyższego, sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.