Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1208/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-08-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
*Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i 5 oraz  art. 125  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za sierpień 2009 r. postanawia I. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; II. zawiesić postępowanie sądowe.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], określającą A z siedzibą w B. (dalej: skarżąca) zobowiązanie w podatku akcyzowym za sierpień 2009 r. w kwocie 400.210 zł.

Organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, że dokonując sprzedaży oleju napędowego do celów opałowych skarżąca obowiązana była do zastosowania stawki akcyzy przewidzianej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm. - dalej: u.p.a.), Wyjaśnił, że skarżąca z uchybieniem terminu złożyła miesięczne zestawienie oświadczeń nabywców oleju opałowego o przeznaczeniu tego oleju na cele opałowe, czym naruszyła normę wynikającą z art. 89 ust. 14 u.p.a.

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 89 ust. 16 w zw. z art. 89 ust. 4 pkt 1 i ust. 14 u.p.a. oraz art. 2 ust. 3, art. 21 ust. 1 oraz art. 21 ust. 4 Dyrektywy 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej( Dz. U. UEL.03.283.51; Dz. U. UE sp. 09.1.405) przez przyjęcie, że opóźnienie podatnika w złożeniu miesięcznego zestawienia oświadczeń daje podstawę do określenia wyższej stawki podatku akcyzowego. Ponadto zarzucono naruszenie art. 122, art., art. 187 § 1, art. 210 § 4 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej. Skarżąca sformułowała również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że w przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym określone zostało na kwotę 400.210 zł. Organ podatkowy wydał jednak w tej samej dacie pięć decyzji, z których wynika zobowiązanie w łącznej wysokości 1.703.943 zł, a z należnymi odsetkami może sięgać kwoty powyżej 2.500.000 zł. Ewentualne wykonanie wszystkich decyzji grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż jednoczesne wszczęcie postępowania egzekucyjnego i zajęcie rachunków bankowych skarżącej niewątpliwie podważy możliwość bieżącego regulowania jej zobowiązań. Wskazała nadto, że w prowadzonej działalności gospodarczej finansuje swoje zobowiązania w znacznej części zaciągniętymi na ten cel kredytami bankowymi. Ewentualne komplikacje w terminowym regulowaniu zobowiązań wobec banków oraz zachwianie harmonijnej współpracy z dostawcami, będące nieuchronną konsekwencją wykonania tych decyzji podważy pozycję skarżącej jako wiarygodnego kredytobiorcy, wpłynie na warunki prowadzenia polityki pożyczkowej w przyszłości oraz może doprowadzić do znaczącego pogorszenia wypracowanych warunków współpracy z kontrahentami skarżącej.

Skarżąca załączyła zestawienie zobowiązań tygodniowych z tytułu dostaw paliw, z którego wynika, że jej zobowiązania z tego tytułu wobec ośmiu firm wyszczególnionych w tym zestawieniu od [...] czerwca 2013 r. do [...] czerwca 2013 r. wynosiły 4.321.992,40 zł.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09 opublikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji w jej obecnej sytuacji majątkowej, spowoduje wyrządzenie skarżącej znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki, także przy uwzględnieniu istnienia innych decyzji określających zobowiązanie w podatku akcyzowym.

W ocenie Sądu, z przedłożonych przez stronę dokumentów nie wynika, że strona nie ma możliwość uregulowania zobowiązania w podatku akcyzowym w łącznej kwocie 2.500.000,00 zł wynikającej z wszystkich wydanych wobec skarżącej decyzji. W ocenie Sądu, możliwość regulacji zobowiązań handlowych tylko w jednym tygodniu w kwocie niemal dwukrotnie przewyższającej zobowiązania podatkowe (4.321.992,40 zł) wynikające ze wszystkich wydanych wobec skarżącej decyzji, świadczy o jej znacznych zdolnościach finansowych, a w kontekście twierdzeń o finansowaniu bieżącej działalności z kredytów, także o możliwości łatwego uzyskania kredytu w celu uregulowania należności podatkowej. Strona ma więc możliwość dobrowolnego uregulowania swojego zobowiązania wobec Skarbu Państwa i zapobieżenia negatywnym skutkom przymusowej egzekucji, w tym zajęcia rachunków bankowych.

Zauważyć także należy, że z informacji zawartych na stronie [...] i [...] protokołu kontroli z dnia [...] września 2012 r. znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że w 2011 r. obrót netto strony ze sprzedaży towarów i usług wyniósł 42.092.496,45 euro, a suma aktywów bilansu sporządzonego na koniec 2011 r. wynosiła 6.629.861,40 euro. Potwierdza to ocenę, że strona prowadzi działalność gospodarczą dużych rozmiarów i posiada znaczne możliwości finansowe.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.

Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie Sądu taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, że tutejszy Sąd, postanowieniem z 5 grudnia

2011 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1184/11, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy art. 89 ust. 16 w związku z art. 89 ust. 14 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm.) jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim warunkuje zastosowanie stawki akcyzy na wyroby energetyczne - olej opałowy - określonej w art. 89 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym od spełnienia warunku z przepisu art. 89 ust. 14 ustawy o podatku akcyzowym?" Mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy wypowiedzenie się w tej kwestii przez Trybunał Konstytucyjny będzie miało kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy, której istota sporu dotyczy kwestii zawartej w pytaniu prawnym, co czyni, zasadne zawieszenie postępowania sądowego z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.