Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1214/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Jużków Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 29 maja 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 54/13 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Dyrektora Izby Celnej w [...] kwotę 1800 (słownie: tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 54/13, oddalił skargę [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W dniu 1 września 2010 r. podatnik, działający do 23 listopada 2011 r. pod firmą [...], zakupił od niemieckiej firmy samochód marki Mercedes-Benz S500, rok produkcji 2005 za kwotę 24.800 euro, co zostało udokumentowane rachunkiem nr [...]. W rachunku zakupu określono rodzaj tego pojazdu jako pojazd specjalny pomocy technicznej.

Zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu z 7 września 2010 r. zawiera określenie - samochód specjalny. W dniu 26 sierpnia 2011 r. spółka złożyła zawiadomienie o zmianie pojazdu na samochód osobowy. W samochodzie firma [...] dokonała demontażu wyposażenia pomocy drogowej. Z faktury VAT nr [...] i oświadczenia z 16 sierpnia 2011 r. wynika, że w samochodzie Mercedes S500 wykonano zmiany konstrukcyjne z samochodu specjalnego pomoc drogowa – 5 miejsc na samochód osobowy – 5 miejsc poprzez demontaż wyposażenia pomocy drogowej. Przesłuchany w dniu 25 czerwca 2012 r. w charakterze świadka właściciel pojazdu R.J. zeznał, że nie dokonywał żadnych zmian w zakupionym pojeździe – zakupił samochód osobowy. W dniu 25 czerwca 2012 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] dokonali oględzin pojazdu stwierdzając: rodzaj pojazdu – sedan, ilość drzwi – 5, ilość siedzeń – 5 (2 w przednim rzędzie, 3 w tylnym rzędzie), punkty do montażu pasów – 2 szt. w przednim rzędzie dla kierowcy i pasażera i 3 dla pasażerów tylnej kanapy, ilość poduszek powietrznych – 4, klimatyzacja, tapicerka siedzeń – skóra i drewno, drzwi pierwszego rzędu siedzeń wykończone od wewnątrz skórą i drewnem z podłokietnikami, schowkami, uchwytami oraz elektryczną regulacją podnoszenia szyb, skrzynia biegów – automatyczna, ilość i umiejscowienie popielniczek – 5 między siedzeniami w pierwszym rzędzie i w drzwiach, felgi aluminiowe, lusterka elektrycznie sterowane, głośniki w desce rozdzielczej i drzwiach, hak holowniczy, oświetlenie – 3 lampy – jedna nad przednim rzędem siedzeń oraz dwie w przestrzeni pasażerskiej za pierwszym rzędem siedzeń. Do protokołu dołączono dokumentację fotograficzną pojazdu. W oparciu o powyższe dokumenty organ uznał, że Mercedes S500 posiada elementy charakterystyczne dla przewozu osób, jest dobrej klasy samochodem osobowym. Firma Mercedes-Benz Polska Sp. z o.o. – oficjalny przedstawiciel marki Daimlerchrysler na Polskę w piśmie z 5 czerwca 2012 r. stwierdziła, że sporny pojazd marki Mercedes-Benz S500 zastał zamówiony z rynku niemieckiego i jest samochodem osobowym kategorii M1.

Decyzję z dnia [...] września 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w [...] określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu w kwocie 18.218,00 zł.

Organ I instancji uznał, że samochód będący przedmiotem postępowania należy zaklasyfikować do kodu CN 8703 (samochody osobowe).

Dyrektor Izby Celnej w [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podniósł, że aby stwierdzić czy samochód będący przedmiotem niniejszego postępowania podlega podatkowi akcyzowemu należy dokonać jego przyporządkowania do właściwego kodu CN, o którym mowa w art. 100 ust. 4 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11 ze zm., dalej w skrócie: u.p.a.). Jest to jedyna metoda ustalania czy dany pojazd jest samochodem osobowym podlegającym obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym. Klasyfikację towarową przeprowadza się w oparciu o Scaloną Nomenklaturę Taryfową zawartą w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich, która stanowi załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm.).

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy zauważył, że klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych pozycją CN 8703 jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów. Zestawiając te cechy z danymi zawartymi w protokole oględzin samochodu organ stwierdził, że badany pojazd w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego posiadał charakterystyczne cechy pojazdów zasadniczo przeznaczonych do przewozu osób zaliczanych do kodu CN 8703 (samochody osobowe), takich jak m.in.: jednolita bryła z dwoma rzędami miejsc siedzących i bagażnikiem typu sedan, luksusowo wyposażone wnętrze w standardzie jak dla segmentu pojazdów luksusowych typu F. Czasowe wyposażenie bagażnika badanego pojazdu w elementy pomocy drogowej nie spowodowało utraty walorów pojazdu jako samochodu osobowego. Demontaż tych urządzeń nie polegał na dokonaniu zmian konstrukcyjnych w tym pojeździe, a jedynie prostym ich wymontowaniu. Także przewidziana w pojeździe liczba miejsc siedzących – 5 świadczy, że jego głównym przeznaczeniem był przewóz osób.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w [...] w sprawie tej dokonano więc nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu samochodowego marki Mercedes-Benz S500, przeznaczonego zasadniczo do przewozu osób i sklasyfikowanego do kodu CN 8703. Dlatego też na mocy art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 102 ust. 1 oraz art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. spółka stała się podatnikiem podatku akcyzowego i była zobowiązana do złożenia deklaracji podatkowej i zapłaty akcyzy.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził ponadto, że dokumenty rejestracyjne pojazdu i dowód zakupu, z których zdaniem strony skarżącej wynika, że samochód jest pojazdem specjalnym pomocy drogowej, nie określają klasyfikacji taryfowej pojazdu. Podkreślił, że stwierdzenie powstania obowiązku podatkowego i określenie wysokości zobowiązania podatkowego nie jest związane z podważaniem prawdziwości dokumentów urzędowych w postaci dowodów rejestracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 54/13, oddalił skargę [...] na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] grudnia 2012 r.

Sąd I instancji na wstępie przypomniał, że akcyzie nie podlega każde nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu, lecz jedynie takie nabycie, którego przedmiotem jest samochód osobowy, w rozumieniu art. 100 ust. 4 u.p.a., niezarejestrowany wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym (art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 u.p.a.). Przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym mają w zakresie podatku akcyzowego, zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie tj. do badania, czy dany pojazd jest zarejestrowany bądź też nie, na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, bowiem ustawodawca w art. 3 ust. 1 u.p.a. w sposób wyraźny wskazał, że do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania wyrobów znakami akcyzy na terytorium kraju stosuje się klasyfikacje w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), zamieszczone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 7 września 1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm. dalej w skrócie jako: "rozporządzenie nr 2658/87"). Komisja Europejska w celu zapewnienia właściwej interpretacji i jednolitego stosowania Nomenklatury Scalonej, w dniu 28 lutego 2006 r. ogłosiła noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. C 50, str. 1). Natomiast Minister Finansów na podstawie art.12 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 86, poz.622 ze zm.) ogłosił wyjaśnienia do Taryfy celnej w formie obwieszczenia w MP Nr 86 z 2006 r., poz. 880).

W przypadku nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu dla celów poboru akcyzy należy, więc stosować klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), a nie przepisy ustawy prawa o ruchu drogowym, a dokumenty wydane w oparciu o te ostatnie przepisy stanowią jedynie dowód tego, że pojazd nie był wcześniej zarejestrowany na terytorium kraju i tylko w takim zakresie wiążą organ podatkowy.

Zgodnie z art. 100 ust. 4 u.p.a. samochody osobowe, stanowią pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem skuterów śnieżnych o kodzie CN 8703 10 11, pojazdów typu teleks o kodzie CN8703 10 18 oraz pojazdów typu quad o kodzie 8703 10 19. Dokonując klasyfikacji samochodu marki Mercedes-Benz S500 z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej (CN) opartej na zharmonizowanym systemie oznaczania i kodowania towarów, organy uwzględniły cechy pojazdu pozwalające na jego klasyfikowanie do pozycji 8703, zgodnie z wyjaśnieniami do Taryfy Celnej opublikowanymi w obwieszczeniu z 1 czerwca 2006 r. oraz prawidłowo posłużyły się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdującymi się w części l sekcja l pkt A załącznika nr l do rozporządzenia nr 2658/87.

Według Sądu I instancji stwierdzone w trakcie oględzin spornego samochodu cechy konstrukcyjne pojazdu (opisane w sporządzonym protokole oraz uwidocznione w dokumentacji zdjęciowej), w tym jednolita bryła z dwoma rzędami miejsc siedzących i bagażnikiem typu sedan oraz luksusowo wyposażone wnętrze wskazują, że posiada on elementy charakterystyczne dla samochodu zasadniczo przeznaczonego do przewozu osób, a więc prawidłowo został zakwalifikowany przez organy do pozycji CN 8703. Potwierdza to także treść pisma z firmy Mercedes-Benz Polska Sp. z o.o., z którego wynika, że sporny samochód wyprodukowany został jako samochód osobowy kategorii M1. Organy trafnie oceniły, że czasowe wyposażenie bagażnika w elementy pomocy drogowej nie spowodowało utraty walorów pojazdu jako samochodu osobowego. Z opisu zawartego w fakturze i oświadczeniu z 16 sierpnia 2011 r. wynika, że czynności polegające na demontażu wskazanych elementów dotyczyły jedynie bagażnika, zatem stan wewnętrzny pojazdu nie uległ zmianie, tym bardziej nie uległo zmianie jego zasadnicze przeznaczenie. Dokonane zmiany z pewnością nie mogą być traktowane jako zmiany o charakterze konstrukcyjnym. Był to w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód wyposażony w 5 miejsc siedzących z luksusowym wyposażeniem. Został konstrukcyjnie zaprojektowany i wyposażony przez producenta tak, by jego zasadniczą funkcją był przewóz osób. Oceny tej nie zmienia okresowe wykonywanie dodatkowej funkcji, które nie wiązało się ze zmianą konstrukcyjną pojazdu. Także skarżąca spółka nie przedstawiła dowodów, które mogłyby podważyć ustalenia organów odnośnie klasyfikacji taryfowej pojazdu.

Sąd I instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom spółki organ podatkowy dokonał ustalenia cech spornego pojazdu na dzień powstania obowiązku podatkowego. Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, co do zasady, powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzenia samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a.). Organ w szczególności zestawił dane dotyczące cech pojazdu wynikające z protokołu oględzin z 25 czerwca 2012 r. z wyjaśnieniami i dokumentami dotyczącymi zmian wprowadzanych wcześniej w tym pojeździe. Powyższe pozwoliło na ustalenie jego cech istotnych z punktu widzenia klasyfikacji towarowej na dzień powstania obowiązku podatkowego.

W tych okolicznościach, skarga podlegała oddaleniu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku w całości złożyła [...] domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez Naczelnym Sądem Administracyjnymi oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w "Gdańsku", według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, w tym art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 7, 8, 9, art. 105 ust. 1, art. 106 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.a. oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej poprzez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca w świetle obowiązujących przepisów nabyła samochód osobowy, a nie samochód ciężarowy oraz niewłaściwą wykładnię i zastosowanie Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, która doprowadziła do nieprawidłowej wykładni wskazanych przepisów u.p.a.

2. naruszenie przepisów postępowania jako mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 106 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w zw. z art. 244, art. 245 oraz art. 252 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie, tj. niepełne i niedostatecznie wnikliwe odniesienie się do rozpatrywanego stanu faktycznego i prawnego sprawy i pominięcie racji i dowodów podniesionych przez skarżącą jak i niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a przede wszystkim poprzez nie rozpatrzenie wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą, co miało wpływ na wynik sprawy.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W tym trybie wpłynęła skarga kasacyjna w niniejszej sprawie i spełnia wymogi określone w art. 174, 175 § 1, 176 oraz 177 § 1 tej ustawy. Oznacza to, że zaistniały podstawy do merytorycznego jej rozpoznania.

Przepis art. 183 § 1 powołanej wyżej ustawy obliguje Naczelny Sąd Administracyjny do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy. Stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania.

Jak wskazano wyżej, skargę kasacyjną oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zasadność zarzutów o charakterze procesowym, gdyż zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny wówczas, gdy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania okażą się nieusprawiedliwione.

Przystępując do oceny zarzutów, w pierwszej kolejności należało ocenić naruszenie art. 141 § 4 cytowanej wyżej ustawy, a więc braków w uzasadnieniu wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie jest on uzasadniony. Przepis ten nakazuje zamieszczenie określonych elementów konstrukcyjnych w uzasadnieniu wykroku. W myśl tego przepisu, uzasadnienie wyroku winno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Elementy te mają służyć wyjaśnieniu powodów rozstrzygnięcia i umożliwić kontrolę instancyjną.

Wbrew twierdzeniom kasatora, Sąd I instancji prawidłowo wskazał stan faktyczny sprawy, który przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia, zawartego w sentencji wyroku. Przedstawienie stanu faktycznego sprawy w uzasadnieniu wyroku jest pełne i wyczerpujące, a tym samym zgłoszony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu II instancji, zastosowana przez Sąd I instancji technika przedstawienia w uzasadnieniu stanu faktycznego sprawy oraz oceny, umożliwia kontrolę instancyjną. Wskazany przez kasatora zarzut naruszenia art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi także nie mógł być podstawą do formułowania zarzutów co do nieprawidłowości w ustalaniu stanu sprawy i przeprowadzonej jego oceny. Z istoty sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności, a wynikającego z akt sprawy. O ile przepis ten określa jedynie moment wydania wyroku, a więc po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, to nie można z powołaniem się na jego treść żądać kwestionowania stanu faktycznego sprawy, gdy w ramach art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ stan faktyczny odpowiednimi przepisami nie został skutecznie zakwestionowany.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie jest on usprawiedliwiony. Zgodnie z tym przepisem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, w jakim działaniu Sądu upatruje naruszenia tego przepisu, ani tym bardziej nie wykazał wpływu tego naruszenia na wynik sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, również zarzut naruszenia prawa materialnego nie jest zasadny. Skarżący zarzuca wyrokowi naruszenie art. 100 ust. 1 pkt 2, ust. 4 i ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 7, 8, 9, art. 105 ust. 1, art. 106 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, polegające na ich błędnej wykładni oraz niewłaściwym zastosowaniu poprzez uznanie, że w tej sprawie miało miejsce wewnątrzwspólnotowe nabycie samochodu osobowego, a tym samym po stronie skarżącego powstało zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym od nabycia tego rodzaju pojazdu. W myśl art. 3 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. Zatem w celu określenia, czy dany produkt stanowi wyrób akcyzowy, niezbędne jest prawidłowe zaklasyfikowanie tego wyrobu do kodu CN. Organami uprawnionymi do samodzielnej klasyfikacji towarów do kodu CN są organy podatkowe (w tym również organy celne). Przepis art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym obowiązujący w chwili wydania kontrolowanych decyzji stanowił, że w przypadku samochodów osobowych przedmiotem opodatkowania jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie natomiast z treścią ust. 4 powyższego przepisu samochody osobowe to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. W świetle powyższych regulacji, zarzut błędnej wykładni mógłby być skuteczny tylko w sytuacji, gdyby organy celne ustaliły podatek akcyzowy od samochodu osobowego w przypadku nabycia przez skarżącego kasacyjnie pojazdu niebędącego samochodem osobowym. W rozpoznawanej sprawie takie okoliczności nie miały miejsca. Trafnie organy przyjęły, a Sąd I instancji zaakceptował pogląd, zgodnie z którym samochodem osobowym dla potrzeb podatku akcyzowego są wszystkie pojazdy objęte pozycją CN 8703, jeżeli są zasadniczo przeznaczone do przewozu osób, łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz wyścigowymi, jeżeli wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje poprawność i trafność takiego rozumienia treści art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywał na konieczność takiego rozumienia treści tych przepisów (zob. m.in. wyrok NSA z 15 lipca 2014 r., sygn. akt I GSK 1303/13, a także wyrok NSA z 21 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 320/13; dostępne w bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Bez wątpienia skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie wykazał, że przyjęte przez organy i akceptowane przez Sąd I instancji rozumienie art. 100 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym nie odpowiada prawu. Oczywiście dla ustalenia charakteru samochodu dla celów podatku akcyzowego nie może i nie ma żadnego znaczenia charakter tego pojazdu ustalony w dokumentach rejestracyjnych, gdyż przepisy będące podstawą rejestracji nie stanowią przepisów podatkowych, skoro ustawa o podatku akcyzowym zawiera w art. 100 ust. 4 autonomiczną definicję samochodu osobowego, zgodnie z którą o tym charakterze pojazdu przesądzają cechy budowy, konstrukcji i jego wyposażenia, a nie rejestracja. Zarówno organy, jak i Sąd I instancji wymierzając skarżącemu podatek akcyzowy miały na uwadze te okoliczności, zatem trudno przyjąć, że ich działanie narusza to prawo, bo leżąca u podstaw wymierzenia podatku wykładnia art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym była dokonana z naruszeniem prawa.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia pozostałych przepisów ustawy o podatku akcyzowym, tj. art. 100 ust. 6, art. 101 ust. 2 pkt 1, art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 pkt 2, ust. 7, 8, 9, art. 105 ust. 1, art. 106 ust. 3, to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Kasator w żaden sposób nie wskazał – ani w treści samego zarzutu ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – w czym tego naruszenia upatruje tudzież na czym miałaby polegać ich błędna wykładnia przez Sąd I instancji. Skarżący nie podał także, jak prawidłowo – w jego ocenie – należałoby te przepisy interpretować. W związku z tym, powyższe zarzuty usuwają się w zasadnie spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego i nie mogą zostać uwzględnione.

Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.