Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 471/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r. sprawy ze skargi E. w W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dopuściło się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie sądowe w części dotyczącej zobowiązania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do wydania aktu; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz E. w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

E. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o zawieszeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy [...] nr hip. [...].

W skardze skarżąca wniosła o:

1. zobowiązanie Ministra do merytorycznego rozpoznania ww. zażalenia, w terminie jednego miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;

2. stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) powoływana dalej: "Ppsa", że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

3. wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 Ppsa;

4. zasądzenie kosztów postępowania zgodnie z art. 200 Ppsa.

W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że jej poprzednik prawny (Z. S.A. w likwidacji) złożył wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do terenu nieruchomości warszawskiej położonej w W. przy ulicy [...].

Prezydent [...] zawiesił to postępowanie ww. postanowieniem z [...] listopada 2012 r. Na to postanowienie poprzednik skarżącej złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.

W piśmie z dnia [...] października 2015 r. skarżąca zgłosiła swój udział w niniejszym postępowaniu w charakterze strony w miejsce spółki Z. pod firmą "H." S.A. w likwidacji. Następnie, w związku z brakiem reakcji organu za zażalenie, wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w dniu [...] lutego 2016 r. Wezwanie to nie przyniosło jednak żadnego rezultatu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] rozpatrzył przedmiotowe zażalenie. Ponadto zaznaczył, że przedłużenie terminu załatwienia sprawy związane jest z długotrwałą chorobą i zmianą sprawozdawcy, a także brakiem zwrotu akt nieruchomości wypożyczonych na okres dwóch miesięcy Sądowi Okręgowemu w W. oraz skomplikowanym charakterem spraw ww. spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1a Ppsa sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a Ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z akt sprawy wynika, że wniesienie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. poprzedziło złożenie przez skarżącą do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym został spełniony wymóg skuteczności złożenia skargi na bezczynność organu.

Oceniając merytorycznie zasadność skargi należy podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie utrwalił się pogląd, iż z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznania sprawy (jak też zaniechanie) oraz stopień przekroczenia terminów mają natomiast znaczenie przy ocenie przez Sąd, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca w rozumieniu art. 149 § 1a Ppsa, czy też nie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym mamy do czynienia z bezczynnością organu administracji publicznej.

Jak wynika jednak z akt, w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] rozpoznało przedmiotowe zażalenie, kończąc tym samym postępowanie w sprawie, dlatego postępowanie sądowe w zakresie wniosku skarżącej o wydanie orzeczenia na podstawie art. 149 § 1b Ppsa należało umorzyć.

W tym miejscu wskazać zatem należy, że wydanie przez organ decyzji nie zwalnia Sądu od orzekania, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce, a jeśli tak to czy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też naruszenie to nie miało charakteru rażącego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2013r., I OSK 797/13). Użycie bowiem w art. 149 § 1a Ppsa zwrotu "jednocześnie" nie oznacza, że ta część przepisu ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Wręcz przeciwnie, z analizy tego przepisu wynika, zdaniem Sądu, że uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego może polegać na stwierdzeniu, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa albo że naruszenie prawa nie było rażące, mimo że są podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, z uwagi na to, że akt taki został wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu.

Odnosząc powyższy pogląd prawny do okoliczności rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, że w dacie wniesienia przedmiotowej skargi na bezczynność organu, tj. w dniu 4 kwietnia 2016 r., organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie – pomimo przekroczenia ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy i niewyznaczenia nowego terminu. Oznacza to, że organ pozostawał wówczas w bezczynności. W konsekwencji zachodzi konieczność rozstrzygnięcia, czy bezczynność organu zaistniała w przedmiotowej sprawie miała cechy rażącego naruszenia prawa.

Stwierdzona bezczynność miała, zdaniem Sądu, charakter rażący, gdyż żadne okoliczności nie mogą usprawiedliwiać rozpoznawania przedmiotowego zażalenia przez okres trzy lat i czterech miesięcy. Jest to stanowczo zbyt długi okres załatwiania sprawy administracyjnej, wielokrotnie przekraczający maksymalny termin załatwienia sprawy, wynoszący jeden miesiąc (art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 – dalej "Kpa").

Jednocześnie Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, a tym samym skarga w tym względzie podlegała oddaleniu. Należy przypomnieć, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 Ppsa jest dodatkowym środkiem stosowanym w sytuacjach rażącego naruszenia prawa, zmierzającym, poprzez dolegliwość finansową, do zmobilizowania organu do wydania decyzji. Wobec wydania przez organ postanowienia z dnia 25 kwietnia 2016 r., brak jest podstaw do zastosowania dodatkowego środka mającego na celu zmobilizowanie organu do rozpoznania sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 i § 1a, art. 151 oraz art. 161 § 1 pkt 3 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania postanowiono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 niniejszej ustawy w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1800).