Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 862/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Irena Kamińska, Jolanta Rajewska, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "T." w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt II SA/Ol 34/05 w sprawie ze skargi "T." w B. na decyzję Komendanta W. Oddziału Straży Granicznej z dnia 15 października 2004 r. (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za korzystania z dróg krajowych bez uiszczenia wymaganej opłaty oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24.03.2005 r. II SA/Ol 34/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę "T." na decyzję Komendanta W. Oddziału Straży Granicznej z dnia 15.10.2004 r. (...), w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za korzystanie z dróg krajowych bez uiszczenia wymaganej opłaty. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że skarżący po dokonaniu kontroli dnia 19.09.2004 r., podczas której stwierdzono, że przedstawił nieważną kartę opłaty drogowej, bowiem wykupioną dnia 28.08.2004 r., a wypełnioną z okresem ważności - 18-19.09.2004 r., został ukarany karą pieniężną, przewidzianą w art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz.U. 2004 nr 204 poz. 2088/. Zgodnie z art. 42 ust. 1 tej ustawy, przedsiębiorcy wykonujący transport na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązani do uiszczenia opłaty, zaś kierowca pojazdu, w myśl art. 87 ust. 1, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać dowód uiszczenia należnej opłaty, a takim jest - stosownie do par. 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczenia przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. nr 150 poz., 1684 ze zm./ - karta opłaty, wypełniona zgodnie z par. 5 tego rozporządzenia - kontynuował Sąd. Stosownie do par. 5 ust. 2 tego rozporządzenia, karta opłaty dobowej w części dotyczącej numeru rejestracyjnego pojazdu oraz terminu ważności może być wypełniona przez przedsiębiorcę w terminie 7 dni od daty wydania, przy czym wypełnienie to powinno nastąpić przed rozpoczęciem przejazdu, jak nakazuje par. 4 ust. 2 - podkreślił Sąd, dodając, iż z par. 5 ust. 6 wynika, że niewypełniona karta, wypełniona w inny sposób niż określony rozporządzeniem lub zawierająca poprawki nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu prawidłowo ustalono, że kierowca prowadzący pojazd "T." nie miał dowodu opłaty i zasadnie został ukarany - stwierdził Wojewódzki Sąd, wyjaśniając, iż oczywista omyłką jest posługiwanie się w decyzji pojęciem "karta tygodniowa", gdyż akta nie pozostawiają wątpliwości, iż kierowca przedstawił do kontroli "kartę dobową" /taki zarzut został postawiony decyzji/, co nie miało wpływu na wynik sprawy.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł "T.", reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 2, art. 92 ust. 4 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz prawa formalnego, tj. art. 7, 9 Kpa, 107 i 113 Kpa. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że skarżący wypełnił kartę zgodnie ze znajdującym się na druku pouczeniem, że nie posiadał wiedzy w zakresie terminu wykorzystania karty, a druk nie zawierał o tym żadnego pouczenia, przywołana przez kontrolującego podstawa prawna, tj. art. 92 ust. 4 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym uprawnia do nałożenia kary gdy nie ma dowodu uiszczenia opłaty, a taki skarżący posiadał. Podniesiono też, że organ II instancji nie dokonał żadnych ustaleń w zakresie trudności z prawidłowym wypełnieniem karty /kierowca skarżącego był Węgrem/,a organ I instancji posługiwał się zamiennie pojęciem karty tygodniowej i dobowej, a wobec tego nie wiadomo jakiego rodzaju kartę posiadał kierowca, nie można zatem ustalić w jakim terminie miała być wypełniona, a co Wojewódzki Sąd uznał za oczywistą omyłkę, chociaż została ona wystawiona przez organ.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych i zarzuty powinny być kierowane pod adresem tych orzeczeń. Podstawy skargi kasacyjnej powinny zatem wskazywać przepisy, które zostały zastosowane w postępowaniu przed tymi sądami. W niniejszej skardze kasacyjnej - jako naruszenie przepisów postępowania - wskazano art. 7, 9, 107 i 113 Kpa, jednak przepisy tego aktu prawnego nie mają zastosowania w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Postępowania te regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwana dalej "p.p.s.a.", zatem wojewódzkie sądy mogą naruszyć tylko te przepisy postępowania. Jeśli idzie o przepisy Kpa, to wojewódzkie sądy oceniają w ich świetle postępowanie organów administracji. Postawienie zatem Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu Olsztynie zarzutu naruszenia przepisów Kpa, czyni ten zarzut skargi kasacyjnej całkowicie chybionym.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego podkreślić należy, że jednym z elementów skargi kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, jak wskazuje art. 176 p.p.s.a. Wynika z tego, iż jest to taki element tej skargi, który musi być spójny. Stawiając zarzut w podstawach skargi, należy go wyjaśnić w uzasadnieniu.

W niniejszej skardze zarzucono Sądowi w jej podstawach naruszenie art. 2, 92 ust. 4 w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, natomiast w uzasadnieniu niewyjaśniono na czym naruszenie to miałoby polegać. Wskazano bowiem jedynie, iż skarżący kartę wypełnił, ale nie posiadał wiedzy co do jej wypełnienia, a także, iż dowód opłaty posiadał, a kara może być nałożona za brak opłat. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, co wynika z art. 183 par. 1 p.p.s.a., zatem jej podstawami i ich uzasadnieniem, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania i wobec tego nie jest ani uprawniony, ani zobligowany do uzupełniania, poprawiania czy interpretowania skargi, ani domyślania się o co skarżącemu w istocie chodzi. Podkreślić też należy, że do art. 2 i art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, Wojewódzki Sąd się nie odnosił. Wobec tego z uwagi na to, że te przepisy nie miały zastosowania, jak też wobec nieuzasadnienia na czym miałoby polegać ich naruszenie, zarzut naruszenia prawa materialnego jest nietrafny.

Wyjaśnić należy, że choć przepisem, który pozwalał na nałożenie kary pieniężnej był art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, to istotne znaczenie w sprawie miały przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych /Dz.U. nr 150 poz. 1684 ze zm./. One bowiem ustalają rodzaje opłat oraz tryb wypełniania kart. opłat i do przepisu tego rozporządzenia odnosił się w istocie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i wobec tego została oddalona, na podstawie art. 184 p.p.s.a.