Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 802/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 3 pkt 3, art. 39 ust. 1 i 2, art. 41
journal: Dz.U. 2019 poz 1507
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - teskt jedn.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium; organ II instancji; organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], po rozpoznaniu sprawy z odwołania A. K. (dalej również: wnioskodawca; strona; skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (dalej: Prezydent Miasta; organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2020 r. znak [...] w przedmiocie zasiłku celowego, specjalnego zasiłku celowego i zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu.

W podstawie prawnej decyzji odwoławczej Kolegium wskazało m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256) – dalej k.p.a. – oraz art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2 i art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1507 ze zm.), jak również § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1358) – dalej: rozporządzenie w sprawie kryteriów dochodowych.

Decyzje te zostały wydane w następującym stanie sprawy.

We wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. A. K. wystąpił m.in. o przyznanie pomocy finansowej na naprawę kożucha, zakup środków czystości i opłatę za gaz.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Prezydent Miasta odmówił przyznania A. K. pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, specjalnego zasiłku celowego i zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu na następujące cele: [...] zł na naprawę kożucha, [...] zł na zakup środków czystości i [...] zł na opłatę za gaz (faktura z dnia [...] października 2019 r.).

Na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia [...] grudnia 2019 r. Prezydent Miasta ustalił, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w wynajmowanym lokalu, za który nie opłaca czynszu, oczekuje na lokal socjalny, jest osobą długotrwale chorą; jego dochód miesięczny wynosi [...] zł (w listopadzie 2019 r.), na który składa się emerytura z ZUS, które to świadczenie obciążone jest potrąceniami komorniczymi w wysokości [...] zł miesięcznie; stałe wydatki związane z utrzymaniem mieszkania, które ponosi strona, wynoszą [...] zł miesięcznie (opłata za telefon). Organ I instancji uznał, że średniomiesięczne wydatki wnioskodawcy wraz potrąceniami komorniczymi wynoszą [...] zł i na zaspokojenie innych potrzeb pozostaje stronie kwota [...]zł.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Prezydent Miasta stwierdził, że dochód skarżącego przekracza kwotę [...]zł dla osoby samotnie gospodarującej, określoną w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej i § 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie kryteriów dochodowych. Zarazem, powołując się na art. 7 pkt 2-9 tej ustawy, przyjął, że wobec skarżącego zachodzi przyczyna udzielenia pomocy społecznej w postaci długotrwałej choroby. Organ I instancji uznał, że skarżący nie spełnia przesłanki dochodowej uprawniającej do uzyskania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. W takiej sytuacji organ rozważył jednak udzielenie pomocy, na zasadzie określonej w art. 41 powołanej ustawy, wyjaśniając, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy lub zasiłek celowy pod warunkiem zwrotu.

Rozpatrując możliwość udzielenia wnioskodawcy tych szczególnych form pomocy organ podniósł, że skarżący od kilku lat nie reguluje czynszu, a w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku nie udokumentował żadnych wydatków. Organ zaznaczył również, że skarżący objęty jest pomocą ze strony ośrodka pomocy społecznej – decyzją z dnia [...] października 2019 r. przyznano stronie pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości po [...] zł na zakup żywności w listopadzie i grudniu 2019 r., a ponadto decyzjami z dnia [...] października 2019 r. i [...] listopada 2019 r. przyznano wnioskodawcy pomoc w formie zasiłku celowego na zakup leków, kolejno w wysokości [...] zł (na zakup leków w październiku) i [...] zł (na zakup leków w listopadzie). Organ stwierdził, że wnioskodawca posiada stały i regularny dochód, może zatem planować wydatki z wyprzedzeniem, skoro po uregulowaniu ponoszonych opłat i przy uwzględnieniu kwoty zasiłku celowego na żywność pozostaje do jego dyspozycji kwota [...]zł. Uznał, że strona jest w stanie z własnych środków, uwzględniając regularnie otrzymywaną pomoc na zakup leków i żywności, uregulować należność za gaz (średniomiesięczny koszt wynosi ok. [...] zł) oraz zakupić niezbędne środki czystości, a także zaplanować i zrealizować naprawę kieszeni kożucha. Przy tym, zdaniem organu, ta ostatnia kwestia nie dotyczy niezbędnej potrzeby bytowej, gdyż wnioskodawca ma możliwość uzyskania pomocy w postaci odzieży używanej, a pracownik organu na wniosek strony wystawi w tym zakresie skierowanie do odpowiedniej instytucji.

Organ I instancji stwierdził, że nie znalazł żadnych przesłanek do uznania sytuacji życiowej skarżącego za szczególną w rozumieniu art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, a środki, którymi dysponuje skarżący umożliwiają zaspokojenie zgłaszanych potrzeb we własnym zakresie. Organ powołał się w tym względzie na przepisy art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej i wyjaśnił, że udzielanie świadczeń z pomocy społecznej, w szczególności zasiłków celowych, oparte jest na zasadzie pomocniczości i uznaniu administracyjnym.

W odwołaniu, z dnia [...] lutego 2020 r., skarżący wyraził swoje niezadowolenie z wydanej decyzji, wskazując na niezbędność bytową zgłoszonych potrzeb, których nie może sfinansować z własnych zasobów.

Kolegium, motywując swoje rozstrzygnięcie wydane w dniu [...] lipca 2020 r., podzieliło ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził m.in., że skarżący nie spełnia kryterium dochodowego uprawniającego do uzyskania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ustawy o pomocy społecznej. W tym względzie organ odwoławczy wyjaśnił, że od kwoty dochodu skarżącego wynoszącej [...] zł, która jest wyższa od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej ([...]), nie może zostać odjęta na podstawie art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej kwota [...]zł zaległych alimentów, gdyż dotyczy to tylko alimentów bieżących.

Odnosząc się do możliwości przyznania skarżącemu pomocy finansowej wskazanej we wniosku z dnia [...] grudnia 2019 r. Kolegium stwierdziło, że organ pomocy społecznej wziął pod uwagę to, że wnioskodawca ma swój stały dochód oraz otrzymuje wsparcie finansowe od organu pomocy społecznej, zabezpieczające jego podstawowe potrzeby bytowe. W takiej sytuacji organ odwoławczy uznał, że odmowa przyznania skarżącemu pomocy finansowej – w decyzji wydanej na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1 i 2 i art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – nie narusza granic uznania administracyjnego.

W skardze na decyzję Kolegium, wnioskodawca domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że "ustalenia [tej decyzji] są niezgodne z prawdą", gdyż "nie zostały uwzględnione istotne okoliczności i pominięto dowody z akt SKO/Sądu", a zgłoszone potrzeby dotyczą niezbędnych spraw bytowych.

Kolegium w odpowiedzi na skargę podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] listopada 2020 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia [...] marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). O powyższym zostali zawiadomieni, z odpowiednim wyprzedzeniem, ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu oraz organ II instancji. Strony nie skorzystały z możliwości przedstawienia dodatkowego stanowiska w sprawie. Wobec tego Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia [...] marca 2021 r. wyznaczył termin posiedzenia niejawnego i skład orzekający.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 wyżej przywołanej ustawy z dnia 2 marca 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), po uprzednim skierowaniu jej do takiego trybu przez Przewodniczącego Wydziału (zob. zarządzenia z dnia [...] listopada 2020 r.). Zgodnie z przywołanym przepisem, sąd w takich sprawach orzeka na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta, w którym odmówiono skarżącemu przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego, zasiłku celowego specjalnego i zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu na naprawę kożucha ([...] zł), zakup środków czystości ([...] zł) i opłatę za gaz ([...] zł). Sytuacja wnioskodawcy została ustalona i oceniona na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia [...] grudnia 2019 r. i innych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Na podstawie tych dowodów ustalono, że skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, zamieszkuje w wynajmowanym lokalu, za który nie opłaca czynszu, oczekuje na lokal socjalny i jest osobą długotrwale chorą.

Organy pomocy społecznej nie znalazły podstaw do przyznania skarżącemu pomocy na powyższe cele – ani w formie zasiłku celowego, ani też specjalnego zasiłku celowego, jak i zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu części lub całości. Materialnoprawną podstawę przyznawania tych świadczeń stanowią przepisy art. 39 ust. 1 i 2 oraz art. 41 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy, w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany, w szczególności, na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przy czym istotne jest, że stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty [...]zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Z kolei w myśl art. 41 tej ustawy, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany: 1) specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi; 2) zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową.

W ocenie Sądu organy orzekające wprawdzie naruszyły prawo materialne, tj. art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, co też doprowadziło do pewnych uchybień natury procesowej i częściowo nietrafnych ustaleń faktycznych. Finalnie jednak, uchybienia te nie miały wpływu, a w przypadku uchybień procesowych nie mogły mieć istotnego wpływu, na wynik sprawy.

Przede wszystkim należy podkreślić, że w sprawie prawidłowo ustalono, iż skarżący posiada stały dochód w postaci emerytury z ZUS, a zatem jest osobą w wieku emerytalnym (poprodukcyjnym). Jest przy tym osobą schorowaną, co też niewątpliwie istotnie ogranicza jego możliwości dodatkowego zarobkowania. Wysokość świadczenia emerytalnego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wynosiła [...] zł. Z ustaleń organów, poczynionych na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy, wynika, że emerytura otrzymywana przez skarżącego jest objęta zajęciem komorniczym – na poczet zaległych należności alimentacyjnych – w kwocie [...]zł miesięcznie. Okoliczność ta mogła zaś mieć wpływ na ustalenie dotyczące formalnej (mającej znaczenie prawne pod względem spełnienia ustawowego kryterium) kwoty dochodu. Przepis art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej określa bowiem, że za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób.

Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie przy pomocy nieprawidłowej wykładni art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej uznały, że dochód skarżącego przekracza kryterium ustalone dla osoby samotnie gospodarującej na kwotę [...]zł. Przepis art. 8 ust. 3 tej ustawy daje podstawę do pomniejszenia dochodu o kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Tutejszy Sąd zna różne poglądy orzecznictwa dotyczące wykładni tego przepisu, nie podziela jednak stanowiska Kolegium, które zostało wyartykułowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że w wielu wyrokach, w tym w ostatnich Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zakresie interpretacji art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej wskazuje się na brak podstaw do wyodrębniania na gruncie tego przepisu rodzaju świadczonych alimentów (na dzieci lub na dorosłych), jak i różnicowania alimentów bieżących i alimentów zaległych. Wobec powyższego wskazuje się na to, że odliczeniu od dochodu podlega kwota alimentów świadczonych na rzecz innych osób, w tym kwota alimentów zaległych, skoro niniejszy przepis sam nie precyzuje, czy alimenty świadczone na rzecz innych osób to wyłącznie alimenty świadczone na bieżąco (por. m.in. wyroki z dnia: 15 września 2009 r. sygn. akt I OSK 94/09, 8 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 1358/14, 1 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 556/16, 17 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 3593/18, 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1905/19 – orzeczenia przywołane w wyroku NSA z dnia 11 sierpnia 2020 r. sygn. akt I OSK 633/20, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na powyższe, kwota potrąceń w wysokości [...] zł mogła być odjęta od dochodu skarżącego wynoszącego [...] zł, a tym samym jego dochód nie przekraczał kryterium dochodowego [...] zł dla osoby samotnie gospodarującej. W konsekwencji, w wyniku błędnej wykładni art. 8 ust. 3 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej, doszło również w pewnym stopniu do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Niemniej jednak naruszenie to – jak już wspomniano – w ocenie Sądu nie miało wpływu na wynik sprawy, ze względu na jej specyfikę. Trzeba bowiem podkreślić, że organy, rozpatrując sprawę w granicach uznania administracyjnego na płaszczyźnie art. 41 ustawy o pomocy społecznej, konsekwentnie uwzględniały przy ocenie sytuacji finansowej skarżącego fakt potrącania z dochodu kwoty zaległych alimentów. W ten sposób przyjmowały zatem, że skarżący nie dysponuje pełną kwotą emerytury. Przy tym, również przyznanie pomocy na podstawie art. 39 tej ustawy oparte jest na tej samej zasadzie uznania administracyjnego.

Pomimo powyższego uchybienia, rozważania przedstawione w zaskarżonych decyzjach pozwalają przyjąć, że organy w sposób kompleksowy oceniły sytuację życiową i materialną skarżącego, w tym jego potrzeby bytowe i możliwości finansowe. Organy, oceniając możliwość udzielania wnioskodawcy pomocy niezależnie od kryterium dochodowego, szczegółowo odniosły się do wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Wobec tego Sąd uznał, że pomimo częściowo błędnego ustalenia co do wysokości uzyskiwanego przez stronę dochodu i stwierdzenia, że skarżący przekracza kryterium dochodowe, rozstrzygnięcie organu pomocy społecznej mieści się w granicach uznania administracyjnego.

W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione w wydanych decyzjach stanowią odpowiednie wyjaśnienie, dlaczego niezasadne jest przyznanie skarżącemu pomocy w odniesieniu do każdej z form wsparcia wskazanych w tych decyzjach. W szczególności organ I instancji wyjaśnił, jakim – możliwie szerokim – zakresem pomocy obejmuje skarżącego (zasiłek celowy na zakup żywności w wysokości po [...] zł w listopadzie i grudniu 2019 r., zasiłki celowe na zakup leków w październiku i listopadzie 2019 r.). Co więcej, w aktach sprawy znajdują się kopie (odpisy) decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. i dwóch decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r., w których przyznano skarżącemu dalszą pomocą finansową na zakup leków w grudniu 2019 r. (w kwocie [...]zł) oraz żywności w styczniu i lutym 2020 r. (po [...] zł miesięcznie). W takich okolicznościach, całkowicie zasadnie, organy pomocowe przypomniały o wynikającej z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej subsydiarnej roli pomocy społecznej w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb bytowych osób i rodzin. Nie można pomijać i tego, że skarżący już od dłuższego czasu korzysta z pomocy społecznej, a jego sytuacja zdrowotna, życiowa i materialna jest organowi pomocowemu dobrze znana.

Z ustaleń organu I instancji jednoznacznie wynika, że skarżący, przy uwzględnieniu potrącenia na zaległe należności alimentacyjne oraz opłaty za telefon, dysponuje wolną kwotą [...]zł. Przy tym nie opłaca czynszu, wobec czego kwotę własnych środków może przeznaczyć na należności za gaz (średniomiesięczna wysokość opłaty to ok. [...] zł) i zakupić niezbędne środki czystości (szacowany przez wnioskodawcę koszt to [...] zł). Wniosek taki jest tym bardziej trafny, że – jak podkreślił organ – skarżący jest objęty wsparciem w ramach pomocy społecznej (pomoc finansowa na zakup żywności i leków) i w istocie, uwzględniając zasiłek na żywność, w rozpatrywanym okresie dysponował kwotą [...]zł. Wobec tego, skarżący również w ramach własnych zasobów ma możliwość zaplanować i wykonać naprawę elementu garderoby zimowej (kieszeni kożucha), której koszt został oszacowany na [...] zł. Przy tym warto mieć na uwadze, że ta ostatnia potrzeba w okolicznościach niniejszej sprawy nie jawi się jako niezbędna, skoro strona ma możliwość otrzymania pomocy rzeczowej, jeżeli o taką zwróci się do organu I instancji.

Należy w tym miejscu jeszcze dodać, że przyznanie świadczenia z pomocy społecznej osobie znajdującej się w trudnej sytuacji życiowej, wskazanej w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, nie jest prawem bezwarunkowym i nie wiąże się z przerzuceniem wszelkich kosztów utrzymania na organy pomocy społecznej, będące dysponentami środków publicznych przeznaczonych na realizację zadań pomocy społecznej. Pomoc społeczna oparta jest bowiem właśnie na zasadzie pomocniczości. Jej celem jest wspieranie osób w trudnej sytuacji życiowej i nie może być ona traktowana jako stałe źródło dochodu, służące zaspokajaniu wszystkich zgłoszonych potrzeb. Tym samym, nawet w sytuacji, gdy istnieją podstawy do udzielenia pomocy, osoba uprawniona musi liczyć się z tym, że pomoc może nie zostać jej przyznana, bądź też jej wymiar może być ograniczony.

Sąd nie kwestionuje tego, że sytuacja materialna i zdrowotna skarżącego jest trudna. Nie inaczej też zostało to ocenione przez organy pomocy społecznej. Należy jednak podkreślić, że Sąd może badać wyłącznie legalność decyzji administracyjnej, a więc jej prawidłowość formalną i zgodność z przepisami prawa. Przepisy prawa materialnego z zakresu pomocy społecznej nakazują, z kolei organom pomocowym, wspierać osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiać im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 powołanej ustawy). Obowiązek "wspierania" osób potrzebujących nie oznacza, że organy pomocowe obowiązane są utrzymywać takie osoby w pełnym zakresie i finansować wszelkie ich potrzeby. Stanowi o tym art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wskazując, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W ocenie Sądu całkowicie przekonujące są argumenty organów pomocowych, że wobec faktu posiadania stałego dochodu i otrzymywania regularnego wsparcia w postaci zasiłków celowych (na żywność i leki), skarżący powinien we własnym zakresie finansować część zgłaszanych potrzeb.

Podsumowując, kontrola rozstrzygnięć organów pomocowych, które częściowo okazały się wadliwe w zakresie ustalenia dochodu strony, nie doprowadziła Sądu do uznania, że naruszenie art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, zaś naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na ten wynik. W żadnej mierze nie zaistniały zatem warunki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej: p.p.s.a.

Sąd wziął również pod uwagę praktykę działania organów pomocy społecznej (znaną Sądowi z urzędu), które muszą wspierać wielu potrzebujących, przy ograniczonych zasobach budżetowych, a także okoliczność, że przyznając skarżącemu w innych decyzjach pomoc w wysokości [...] zł (na żywność) oraz [...] zł (na leki), niejako "doposażyły" go w środki, dzięki którym w grudniu 2019 r. i styczniu 2020 r. – tj. w czasie złożenia wniosku i w dacie wydania decyzji w pierwszej instancji – mógł on realnie dysponować łącznie nawet kwotą przewyższającą kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej. Można zatem uznać, że rozmiar udzielanej stronie pomocy wpisuje się w określone, zobiektywizowane ramy faktyczne i prawne, a organom administracji nie można zarzucić działania dowolnego. W każdym razie, w niniejszej sprawie, organy prawidłowo umotywowały w ramach uznania administracyjnego, że nie zachodziły przesłanki do przyznania skarżącemu żądanej pomocy finansowej.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.