Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1736/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru
journal: Dz.U.UE.L 2003 nr 270 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w  ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr  1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr  2358/71 i (WE) nr 2529/2001

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie Asesor WSA Marta Laskowska, Asesor WSA Danuta Szydłowska, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia (...) stycznia 2007 r. 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego M. S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z (...) czerwca 2007r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. (zwanej dalej: ARiMR) z (...) stycznia 2007r. stwierdzającą z urzędu nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z (...) maja 2006r. przyznającą M.S. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na rok 2005.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż M.S. złożył w dniu 30 czerwca 2004 r. w Biurze Powiatowym ARiMR w K. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004. W wyniku kontroli, która odbyła się w dniu 26 sierpnia 2004 r. inspekcja terenowa wykryła liczne nieprawidłowości, w tym na działkach rolnych położonych na działkach (...) o nr ew. odpowiednio (...), (...), (...), (...), polegające na zawyżeniu powierzchni zadeklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej. Ponadto stwierdzono, iż cała działka rolna nie była użytkowana rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARMiR w K. decyzją z dnia (...) kwietnia 2005 r. odmówił przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004. W dniu 15 maja 2005 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARMiR w K. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2005. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. decyzją z (...) maja 2006r. przyznał ww wnioskowaną płatność. Następnie Dyrektor Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARiMR we W. - działając w trybie nadzoru administracyjnego -decyzją z (...) stycznia 2007r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Podejmując takiej treści rozstrzygnięcie miał na względzie fakt, że stosownie do przepisu art. 143 b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenie (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE)1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (DZ. U. L 270 z 21.10 2003 ze zm.), obszar użytków rolnych nowego Państwa Członkowskiego objęty systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., niezależnie od tego czy w tym dniu była na nich prowadzona produkcja, czy też nie, oraz, jeśli jest to właściwe, jest dostosowany zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez to nowe Państwo Członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Stwierdzenie zatem faktu, że określone grunty rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., skutkuje trwałymi wykluczeniami powierzchni, na której grunty takie są położone z przyznawania płatności bezpośrednich. W niniejszej sprawie, jak wskazał organ, ujawnienie, że grunty rolne znajdujące się na działkach rolnych oznaczonych we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2004 r. jako (...), (...), (...), (....) ( odpowiednio działki ew. nr (...), (...), (...) oraz (...)), nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., nastąpiło w trakcie kontroli na miejscu, przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniu 26 sierpnia 2004 r. Powyższe potwierdzają też zdjęcia przedmiotowych działek, wykonywane przez inspektorów terenowych w trakcie realizacji czynności kontrolnych w gospodarstwie rolnym producenta rolnego. Uwzględniając powyższe okoliczności należało stwierdzić, iż decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARMiR w K. z dnia (...) maja 2006 r. przyznająca skarżącemu płatności bezpośrednie na 2005 r. do w/w działek rolnych, rażąco naruszyła przepis art. 143 b powołanego powyżej rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003, ponieważ przyznała przedmiotowe płatności także do gruntów, których powierzchnia nie powinna zostać nimi objęta. Tym samym spełniona została przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a, będąca podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Ustosunkowując się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu Prezes ARMiR wskazał, iż dokumentacja fotograficzna wykonana w trakcie kontroli w dniu 26 sierpnia 2004 r. potwierdza, że przedmiotowe działki rolne nie były koszone w roku kontroli i stanowią poważną przesłankę do stwierdzenia, iż nie były poddane działaniom agrotechnicznym w 2003 r. Ponadto zdaniem organu, kolejną przesłanką w rozpatrywanej sprawie jest fakt, że producent wycofał przedmiotowe działki z wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2004 w dniu planowanej kontroli, nastąpiło to jednak już po powiadomieniu producenta przez wykonawcę kontroli o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. Działanie to, jak wskazał organ, było niezgodne z treścią art. 14 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy w zakresie stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli dla niektórych schematów pomocowych Wspólnoty ustanowionego na mocy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92, który stanowi, iż wniosek o pomoc może zostać wycofany w całości lub części w każdym momencie. Jednakże, w przypadku gdy właściwe władze poinformowały już rolnika o nieprawidłowościach we wniosku o pomoc lub w przypadku, gdy właściwe władze poinformowały rolnika o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu oraz gdy taka kontrola na miejscu ujawni nieprawidłowości nie zezwala się na wycofanie w odniesieniu do tych części wniosku o pomoc, których dotyczą dane nieprawidłowości.

Podsumowując organ stwierdził, iż zawarte w protokole z czynności kontrolnych przeprowadzonych w gospodarstwie rolnym skarżącego w roku 2004 ustalenia wskazują, że działki rolne ((...),(...),(...),(...)), położone na częściach działek ew. o nr (...), (...), (...), (...) nie były użytkowane rolniczo na dzień 30 czerwca 2003 r. Zatem Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. przyznając stronie do tych działek płatność decyzją z (...) maja 2006r. rażąco naruszył przepisy art. 143 b rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. co musiało skutkować stwierdzeniem jej nieważność w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Pełnomocnik M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARIMR we W. z dnia (...) stycznia 2007 r. jako wydanych z naruszeniem art. 138 § 1 w zw. z art. 7, 77§ 1 i 80 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji materiał dowodowy nie zezwala na jednoznaczne ustalenia. Nie kwestionował tego nawet organ odwoławczy, posługując się przypuszczeniami jak np. ,, poważne przesłanki do stwierdzenia". Ponadto jak wskazał skarżący nie ulega wątpliwości, że w niniejszym postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, niezbędne jest zebranie i wskazanie takich dowodów, które ponad wątpliwość wykazują wadliwość decyzji. W niniejszej sprawie dowody te winny wykazywać, że przedmiotowe grunty rolne rzeczywiście 30 czerwca 2003 r. nie były użytkowane rolniczo, nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Takich dowodów brak, zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie. Nie można bowiem, za takie dowody uznać protokołu kontroli i zdjęć fotograficznych

wykonanych w sierpniu 2004 r. i to w sytuacji, gdy skarżący nie kwestionował, że gruntów tych w tym roku rolniczo nie wykorzystuje, wyłączając je z wniosku o przyznanie dopłat. Ponadto strona skarżąca uważa, że nie odpowiada stanowi faktycznemu stwierdzenie organu odwoławczego, iż wycofanie to nastąpiło po zawiadomieniu o kontroli, co skutkuje bezskutecznością takiego wycofania. Jak wskazał skarżący, organ nie pokusił się o ustalenie, jaki przebieg ma postępowanie administracyjne dotyczące odmowy wypłacenia skarżącemu płatności bezpośrednich za rok 2004. Tymczasem postępowanie to jest w toku, a jego przedmiotem jest właśnie ustalenie skuteczności wycofania części gruntów z wniosku i ustalenie, kiedy to wycofanie nastąpiło. Dodatkowo, w ocenie skarżącego, nie przeprowadzono w niniejszej sprawie, niezbędnych dowodów, bowiem nie przesłuchano skarżącego, członków jego rodziny, bądź sąsiadów na okoliczność stanu upraw na czerwiec 2003 r., a oparto się jedynie na wybiórczych dowodach, wskazujących na stan z sierpnia 2004 r.

Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - w odpowiedzi na skargę - wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych - określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej w skrócie: P.p.s.a., (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uwzględnił skargę. Uznał, iż zaskarżona decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) czerwca 2007r. oraz poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego ARIMR we W. z dnia (...) stycznia 2007 r. naruszają prawo w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydana w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Oznacza to, iż przedmiotem postępowania nadzwyczajnego winno być przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym, w tym wypadku decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z (...) maja 2006 r. korzystającej z przymiotu ostateczności. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 K.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Przy tym należy podkreślić, że zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanej decyzji.

Przesłanką stwierdzenia nieważności decyzji, którą rozważano w stanie faktycznym sprawy była przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., czyli wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Z brzemienia tego przepisu wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Chodzi tu zatem o konieczność wystąpienia rażącego naruszenia prawa w trakcie prowadzenia postępowania zmierzającego do wydania decyzji. Termin "rażący" winien być rozumiany w sposób powszechnie przyjęty. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego "rażący", to "dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży". Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA 21.08.2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, Lex 51233). Dlatego też, w tezie wyroku NSA z 12.12.1988r. (II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa".

W aspekcie powyższych wywodów w sprawie rozważenia wymagało, czy decyzja Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K z (...) maja 2006 r. istotnie wydana

została z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało koniecznością stwierdzenia jej nieważności w całości. Zdaniem Sądu okoliczność ta nie została wyjaśniona zarówno przez organ odwoławczy jak i organ I instancji w sposób nie budzący wątpliwości, tym samym kwalifikujący się do ostatecznego rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukry( Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) płatności bezpośrednie do gruntów rolnych przysługują osobie fizycznej, zwanej "producentem rolnym", utrzymującej grunty rolne w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów środowiska pod warunkiem, że jest ona posiadaczem działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami. Należy wskazać, iż przepisy niniejszej ustawy z dniem 27 lutego 2007 r. utraciły moc i zostały zastąpione ustawą z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej ( DZ. U. z 2007 r. Nr 35, poz. 217). Mając jednak na uwadze treść art. 53 ust. 1 ustawy zmieniającej oraz to, iż w niniejszej sprawie postępowanie nie zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej należy wskazać, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie mają przepisy dotychczasowe.

Do przyznania dopłat bezpośrednich, z mocy art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, stosuje się także powołane przez organ nadzoru przepisy prawa unijnego.

Stosownie do przepisu art. 143 b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (DZ. U. L 270 z 21.10 2003 ze zm.), obszar użytków rolnych nowego Państwa Członkowskiego objęty systemem jednolitej płatności obszarowej stanowi część wykorzystywanych użytków rolnych utrzymywanych w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r., niezależnie od tego czy w tym dniu były na nich prowadzona produkcja, czy też nie, oraz, jeśli jest to właściwe, jest dostosowany zgodnie z obiektywnymi kryteriami określonymi przez to nowe Państwo Członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. Powyższe oznacza, że do przyznania płatności bezpośrednich na podstawie wniosku złożonego w 2005 r. kwalifikują się grunty rolne, utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r.

Jak wynika z opisanego stanu sprawy i wniosku o przyznanie płatności

bezpośrednich skarżący wnosił o przyznanie płatności dla działek rolnych oznaczonych literami (...), (...), (...), (...) o nr ew. odpowiednio (...), (...), (...), (...). Organ stwierdzając nieważność decyzji przyznającej płatności dla wymienionych działek rolnych podał, iż akt ten został wydany z rażącym naruszeniem prawa, albowiem działki te nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wydając decyzję dnia (...) maja 2996 r. bez wykluczenia z wniosku skarżącego w/w działek rolnych, naruszył art. 1b ust. 4 Traktatu, art. 143 b ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 oraz art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru.

Wskazana okoliczność - zdaniem organu - jednoznacznie wynika z przeprowadzonej w niniejszej sprawie kontroli w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniu 26 sierpnia 2006 r. Ponadto dokumentami potwierdzającymi ten stan rzeczy, jak podaje organ, są zdjęcia przedmiotowych działek, wykonane przez inspektorów terenowych w trakcie realizacji czynności kontrolnych w dniu 26 sierpnia 2004 r.

Sąd jednak nie podziela stanowiska zarówno organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego, jakoby z przeprowadzonej w dniu 26 sierpnia 2004 r. kontroli oraz zdjęć wykonanych w tym dniu, w sposób nie budzący wątpliwości wynikało, że przedmiotowe działki rolne nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. Tylko bowiem takie dowody, które ponad wszelką wątpliwość wykazywałyby, że w dniu 30 czerwca 2003 r. sporne grunty rolne nie były prawidłowo użytkowane rolniczo, czyli nie były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej, mogły stanowić podstawę do stwierdzenia, że decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K., przyznająca również na te grunty dopłaty bezpośrednie, została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego w sierpniu 2004 r. kontroli nie można wywieść w sposób niebudzący wątpliwości, jak to uczyniły organy, że wyżej wymienione grunty rolne nie były poddane działaniom agrotechnicznym również w 2003 r. Brak było ustaleń wykazujących, czy działki te porastają byliny wieloletnie, co mogłoby świadczyć o tym, iż stan taki miał miejsce już w czerwcu 2003 r.

Należy mieć na uwadze, że naruszenie prawa o rażącym charakterze występuje przede wszystkim wówczas, gdy treść rozstrzygnięcia pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisów prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, iż rozstrzygnięcie nie może zostać zaakceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Przy czym naruszenie noszące cechy rażącego, wymaga wykazana i udowodniona w uzasadnieniu decyzji stwierdzającej nieważność

decyzji jako szczególnego rodzaju naruszenie prawa. Słusznie zaś wskazał skarżący, iż nie można uznać, że protokół kontroli i zdjęcia fotograficzne wskazujące na brak dobrej kultury rolnej gruntów na w sierpniu 2004 r. stanowiły również dowód na okoliczność zaniedbań polegających na braku właściwego użytkowania rolniczego gruntów w czerwcu 2003 r.

Zasadnym jest zatem zarzut skarżącego podniesiony w skardze, iż organ w sprawie niniejszej naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a, wydając rozstrzygnięcie, w sytuacji gdy sprawa nie została wyczerpująco i wszechstronnie wyjaśniona, a niepełny materiał dowodowy nie zezwalał na niebudzące wątpliwości ustalenia faktyczne.

W tym miejscu należy podkreślić, iż z ogólnych zasad postępowania statuowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa (art. 7, 8 kpa) wynika przede wszystkim wymóg praworządnego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W realizacji tych zasad konieczne jest ścisłe przestrzeganie prawa zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń strony (por. wyrok NSA, sygn. akt III SA 719/84, ONSA 1984 r., Nr 2, poz. 117). Natomiast z art. 77 § 1, art. 7 i art. 80 kpa wynika obowiązek wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zaś ta ocena winna znaleźć w świetle wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa, odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Powyższe wady zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji naruszają przepis art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz przepisy proceduralne w zakresie dowodowym (art. 7 i 77 K.p.a.). Uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z (...) stycznia 2007r.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 152 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.