Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 53/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1 I 2,  art. 149 par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Janusz Walawski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku R. L. z dnia [...] czerwca 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu wniosku R. L. z dnia [...] marca 2013 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006 - 2012, w dniu [...] czerwca 2013 r. decyzją nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Decyzja została wydana na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) i § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 z późn. zm.).

R. L. w dniu [...] czerwca 2013 r. złożył do Komendanta Głównego Policji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie w dniu [...] września 2013 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

W dniu 2 grudnia 2013 r. ww. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] czerwca 2013 r. i uwzględnienie skargi. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie ewentualnie o umorzenie postępowania. Organ w uzasadnieniu podał, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję poprzedzającą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 powyżej określonej ustawy, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. W myśl art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy, sądy administracyjne są uprawnione do rozstrzygania skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi była bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Nakazanie organowi administracji publicznej przewidzianego prawem działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy. Podkreślić należy, że celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność (przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej) jest m.in. doprowadzenie do podjęcia przez właściwy organ określonego w przepisach działania w sprawie wszczętej żądaniem strony.

W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wnoszonych na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, granice sprawy sądowej, podlegającej kontroli sądu administracyjnego, wyznaczone są etapem postępowania w jakim ta skarga została wniesiona, a kontrola ta dotyczy wyłącznie działalności określonego organu administracji publicznej od momentu zainicjowania przed nim konkretnego postępowania administracyjnego do chwili jego zakończenia.

Zgodnie z art. 54 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Za wypełnienie obowiązku, o którym mowa w § 2 powyżej przytoczonego przepisu, nie można uznać przekazania do Sądu akt sprawy bez kluczowych dla rozstrzygnięcia dokumentów, a w szczególności decyzji potwierdzającej, że wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony.

W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania dokumentów potwierdzających stanowisko organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę. To na organie bowiem ciąży obowiązek wykazania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a w szczególności, że zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Pomimo, że organ w odpowiedzi na skargę podniósł, że przedmiotowy wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy został rozpatrzony, tzn. organ wydał decyzję, to w aktach tej sprawy przekazanych do Sądu brak jest tego potwierdzenia.

W ocenie Sądu pismo organu z dnia 13 stycznia 2014 r. nie konwaliduje uchybień organu związanych z niniejszą sprawą, związanych z przekazaniem "całych" akt sprawy, co w konsekwencji czyni skargę zasadną.

Stwierdzona bezczynność, w ocenie Sądu, nie ma postaci kwalifikowanej, gdyż wielość spraw skarżącego i ich złożoność powoduje uzasadnioną zwłokę w ich rozpatrywaniu przez organ.

Jednocześnie Sąd, aczkolwiek wykracza to poza przedmiot rozpoznawanej sprawy, zwraca uwagę organowi na potrzebę dokonania szczegółowej analizy licznych spraw skarżącego, w których wnosi o stwierdzenie nieważności wydanych decyzji (postanowień), a w szczególności, gdy kwestionowane jest upoważnienie do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...].

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 ust. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.