Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 734/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1, art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i 4.
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć, Protokolant Referent – stażysta Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. , po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez "A" Sp. z o.o. w S. (dalej spółka, skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] r.:

- nr [...] umarzającej postępowanie podatkowe za luty 2013 r.,

- nr [...] określającej za marzec 2013 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zł,

- nr [...] określającej za czerwiec 2013 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości [...] zl, utrzymał zaskarżone decyzje w mocy. Jako podstawę prawną wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., w skrócie O.p.) oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1 art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i 4 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz.U. nr 177, poz. 1054 ze zm., skrócie ustawa VAT).

Decyzja zapadła w poniższym stanie faktycznym.

Organ podatkowy przeprowadził u podatnika kontrolę, która wykazała, że w marcu i czerwcu 2013 r. spółka zadeklarowała wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz kontrahenta francuskiego [...] z siedzibą w Paryżu, nr VAT [...] , do której zastosowała stawkę podatku VAT w wysokości 0%. Dostawa została udokumentowana fakturą VAT nr [...] z dnia [...] r. i dotyczyła sprzedaży spodni męskich, spodni damskich oraz pasków marki [...] . Prawdziwości deklaracji nie potwierdziło postępowanie, które wykazało, że czynności ujęte w fakturze nie spełniają warunków wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, gdyż zgromadzone dowody nie potwierdzają jednoznacznie przemieszczenia towarów z Polski do Francji i ich otrzymanie przez nabywcę. Organ uznał, że dostawa dokonana na podstawie faktury z 14 lutego 2013 r. nie może być uznana za WDT w marcu (pierwsza część dostawy towaru) i w czerwcu (druga część dostawy towaru) 2013 r. ale winna być wykazana jako dostawa krajowa, opodatkowana stawką właściwą dla sprzedaży krajowej. Konsekwencją stwierdzenia powyższej nieprawidłowości było wydanie przez organ podatkowy wymienionych we wstępie decyzji za marzec i czerwiec 2013 r., natomiast w związku z tym, że odwołująca w korekcie deklaracji VAT-7 za luty 2013 r. wykazała sprzedaż dokonaną na podstawie przedmiotowej faktury w całości jako sprzedaż krajową opodatkowaną stawką VAT - 23 %, organ I instancji umorzył postępowanie podatkowe za ten miesiąc.

Spółka od powyższych decyzji wniosła odwołania, w których zaskarżonym decyzjom zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. m.in. przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności wyjaśnienia, czy towar objęty fakturą VAT nr [...] został wywieziony z kraju i dostarczony nabywcy; oparcie rozstrzygnięcia na ustaleniach dotyczących stanu faktycznego sprawy nieznajdujących należytego umocowania w dowodach znajdujących się w aktach sprawy; rozstrzygnięcie pojawiających się wątpliwości wyłącznie na niekorzyść podatnika; przyjęcie, że spółka nie posiadała określonych w art. 42 ust. 1, 3 i 4 ustawy VAT dokumentów potwierdzających wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, a zwłaszcza że sprzedane towary zostały faktycznie wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego oraz art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy VAT poprzez odmowę uwzględnienia stawki podatku 0%, w sytuacji gdy odwołująca spółka posiada określone w powołanych przepisach dokumenty potwierdzające wywóz towarów z terytorium kraju;

W uzasadnieniu spółka podkreśliła, że materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje dokonanie transakcji wewnątrzwspólnotowej. Faktury zakupu towarów, które były następnie przedmiotem dostawy, "dowody częściowe' dokonywanych zapłat", dokument CMR, WZ, faktura zakupu usług transportowych, protokół odbioru towaru z dnia 11 czerwca 2013 r., otrzymane przez skarżącą płatności, zeznania W. F. oraz pismo z dnia 10 września 2013 r., w którym M. B. "potwierdza, iż towar objęty fakturą- VAT nr [...] z dnia 14 lutego 2013 r. został reprezentowanej przez niego spółce w całości dostarczony". Do odwołania pełnomocnik załączył kserokopie korespondencji handlowej z francuskim kontrahentem, protokół odbioru towaru oraz dokument CMR. Nie zgodziła się z twierdzeniem organu, by głównym dowodem w sprawie były informacje udzielone przez francuską administrację podatkową z dnia 2 lipca i 26 listopada 2013 roku, które jedynie poddają w wątpliwość zaistniałe transakcje, lecz nie zawierają konkretnych informacji pozwalających na poczynienie takiego założenia. Z uzyskanych odpowiedzi nie wynika w ramach jakich czynności organy te pozyskały informacje, że nie mogą potwierdzić faktu otrzymania przez spółkę francuską towaru, faktury, zapłaty co jest sprzeczne jest ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Zdaniem skarżącej ocena dowodów dokonana przez organ I instancji była nieprawidłowa i sprzeczna z zasadami logiki.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zasadności podniesionych zarzutów i utrzymał w mocy zaskarżone decyzje.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] r. organ odwoławczy wskazał, że spółka "A" z siedzibą w S. została zawiązana umową spółki z dnia [...] r. i wpisana do KRS pod nr [...] oraz nadano jej NIP [...] . Zarząd spółki był jednoosobowy a prezesem P. S. . Przedmiotem działalności spółki była sprzedaż odzieży markowej, a jako czynny podatnik VAT spółka została zarejestrowana w dniu [...] r. Natomiast z ustaleń postępowania podatkowego wynika, że w dniu 14 lutego 2013 r. spółka wystawiła fakturę VAT nr [...] sprzedaży spodni damskich i męskich oraz pasków firmy [...] na rzecz francuskiego kontrahenta. Dostawy tych towarów dokonała w miesiącach marcu i czerwcu 2013 r. W związku ze wskazaną transakcją w deklaracjach VAT-7 - w rozliczeniu podatku od towarów i usług - podatnik ostatecznie wykazał: za luty 2013 r. (korekta złożona w dniu [...] r.) nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym (do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy) w kwocie [...] zł, za marzec 2013 r. (korekta złożona w dniu [...] r.) nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym (do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika) w kwocie [...] zł, za czerwiec 2013 r. (korekta złożona w dniu [...] r.) nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym (do zwrotu na rachunek bankowy wskazany przez podatnika) w kwocie [...] zł. Rozliczenie za marzec i czerwiec uwzględniało wewnątrzwspólnotową dostawę towarów na rzecz kontrahenta francuskiego [...] , z siedzibą w w Paryżu, nr VAT [...] , sprzedaż odzieży i pasków marki [...] na kwotę brutto [...] zł. Wartość netto faktury [...] VAT 0 % - rozliczona została w marcu 2013 r. w części dot. kwoty [...] zł, a w czerwcu 2013 r. – w pozostałej części- kwoty [...] zł.

Badając dokumenty dotyczące powyższej transakcji organ powziął wątpliwość, co do jej rzetelności, bowiem dokument WZ z 25 marca 2013 r. potwierdzał odebranie z magazynu 1000 szt. spodni męskich 1000 szt. spodni damskich marki [...] oraz 2000 szt. pasków marki [...] został opatrzony nieczytelnym podpisem wystawcy, natomiast z listu przewozowego CMR z 23 marca 2013 r. dotyczącego przewozu tego towaru nie wynika kto odebrał wskazany towar. W liście przewozowym, przewoźnik W.F., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą ""B" " z siedzibą w K. , w poz. 18 odnotował, że towar stanowi 50 szt. kartonów porozcinanych i porozrywanych bez możliwości przeliczenia zawartości. Z protokołu z 11 czerwca 2013 r. wynika, że wydano drugą partię towaru (1500 szt. odzieży męskiej i 1000 szt. odzieży damskiej marki [...] ). Wydającym był P. S. (brak podpisu) a odbierającym [...] (podpis nieczytelny). Spółka przedstawiła również korespondencję handlową z dnia [...] r. wraz z tłumaczeniem, z której wynika, że kontrahent francuski potwierdza odbiór "włókna" i dokonanie zapłaty za fakturę nr [...] przelewem. Pismo opatrzone jest pieczęcią [...] oraz nieczytelnym podpisem M. B.. Wpłaty potwierdzają wyciągi bankowe i raporty, które jednak nie identyfikują płatności z fakturą.

Natomiast z informacji francuskiej administracji podatkowej z 2 lipca i 26 listopada 2013 r. wynika, że spółka [...] , została utworzona w październiku 2013 r. i nie złożyła żadnych deklaracji podatkowych. Zajmuje się działalnością architektoniczną, wystrojem wnętrz, stolarka wewnętrzną. Jej siedziba znajduje się pod adresem zamieszkania wspólników, a jej aktualny zarządca J. K. urodzony w R. na Ł. nie jest znany francuskim służbom. Spółka podejrzewana jest o uczestniczenie w zorganizowanych oszustwach również na terenie Francji. Spółka nie zadeklarowała żadnego WDT ani nie zapłaciła podatku. Adres dostawy wskazany w CMR nie jest adresem drugiego zakładu spółki , lecz magazynu. Francuskim służbą podatkowym nie są znane środki transportu, przewoźnik, ani osoba, która złożyła zamówienie. Płatności zostały dokonane na rzecz osoby lub jednostki, która nie jest zgodna z nazwą polskiego podatnika.

Przesłuchany w dniu [...] r., na okoliczność przebiegu transakcji z firmą francuską P. S. wyjaśnił, że przedmiotem dostawy były spodnie męskie i damskie zakupione w firmie "C" Sp. z o.o. Spółka komandytowa z B. w lutym 2013 r. To firma francuska, której właściciela zna od kilku lat zgłosiła zapotrzebowanie na towar, a on wyszukał firmę, która była w posiadaniu takiego towaru, a po jego okazaniu [...] złożyła ofertę. Wszelkie warunki dostawy były ustalane ustnie (...) w czasie pobytów we Francji, sporadycznie były to rozmowy telefoniczne (...) zamówienie na towar złożył M. B. , który jest jego znajomym.

Odnośnie nabycia towarów w spółce "C" P. S. oświadczył, że wcześniej nie współpracował ze spółką "C" , wszystkie szczegóły dotyczące dostawy ustalał z Ł. N. i jemu złożył zamówienie na markową odzież do ilości 10.000 sztuk, różnych rozmiarach, bez wskazania konkretnego rodzaju (spodnie lub kurtki). Z Ł. N. spotykał się osobiście lub telefonicznie, od niego odebrał fakturę i numer rachunku bankowego, płatność regulował przelewami po otrzymaniu środków od M. B. . Jakość towaru sprawdzał wizualnie, a po wpływie środków od M. wywiózł towar do Francji. Towar został wywieziony 25.03.2013 r. w ilości wskazanej na CMR, przez przewoźnika W. F., H., marki nie pamięta. Towar znajdował się w magazynie Spółki "C" w B. skąd został wydany firmie francuskiej w dniach [...] r. Pierwsza partia towaru została wywieziona do Francji na adres wskazany w liście przewozowym, przez przewoźnika W. F. , na plac magazynowy. Odbiór towaru nieczytelnym podpisem potwierdził na dokumentach CMR i WZ obywatel polski, którego nazwiska nie zna ani W. F., ani P. S. . Drugą część towaru odebrał prawdopodobnie pracownik francuskiej firmy, który nie został przez P.S. a zidentyfikowany. Nie wie kto odebrał towar z magazynu w B. i kto odebrał towar we Francji, nie potrafi wskazać gdzie i przez kogo towar został odebrany i rozładowany. O tym, że po towar przyjedzie kierowca z Francji P. S. dowiedział się w rozmowie telefonicznej od M. B. Przypuszcza, że M.C. był pracownikiem jego firmy, ale nie legitymował go i nie zna jego adresu. Przypuszcza, że towar dotarł również do Francji w dniu 12.06.2013 r. ale nie potrafi podać dokładnego adresu dostarczenia towaru. Widział dowód rejestracyjny samochodu, który miał przewieźć towar tj. [...] nr rej. [...] , bo spisywał numer rejestracyjny samochodu, ale nie zwrócił uwagi kto jest właścicielem samochodu. Potwierdzeniem odbioru towaru w dniu 11 czerwca 2013 r. jest pismo [...] z [...] r. potwierdzające odbiór towaru udokumentowanego fakturą VAT nr [...] .

Odnośnie rozliczenia transakcji P. S. wyjaśnił, iż na fakturze sprzedaży nie wskazano daty i terminu płatności, gdyż ustalono, że zapłaty za towar będzie dokonywał M.B. w miarę posiadania środków, mniej więcej do czterech miesięcy od daty zakupu. Fakturę sprzedaży M.B. odebrał osobiście, ponieważ przebywał w Polsce w lutym 2013 roku. Zapłata za towar nastąpiła w częściach, na konto walutowe P.S.

Przesłuchany w dniu [...] r. W. F. zeznał, iż zlecenie otrzymał ustnie, od mężczyzna, który przedstawił się imieniem P. . Usługę wykonał osobiście, samochodem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] . Towar odebrał z B.. Przy wydaniu towaru otrzymałem dokument WZ wypisany przez mężczyznę, który wydał towar (50 sztuk kartonów) i list przewozowy CMR. Osobiście przybił pieczątkę przewoźnika, złożył podpis i wpisał numer rejestracyjny samochodu oraz zastrzeżenie dotyczące braku możliwości przeliczenia towaru. Liczył tylko kartony w momencie ich załadunku. Towar odebrał 25.03.2013 r. około godz. 17.00 i był przewożony na trasie Polska-Niemcy- Luksemburg-Francja. Towar dostarczył o godz. 21.20 dnia 26.03.2013 r. do dzielnicy [...] ul. [...] . Pod tym adresem był duży plac i magazyn. Towar odebrało trzech Polaków, którzy dokonali jego rozładunku. Poza tym w razie pytań miał telefon do osoby z Francji, z którą się kontaktował i rozmawiał po polsku. Nie znam imion i nazwisk osób będących przy rozładunku, potwierdzeniem dostarczenia towaru jest podpis na CMR i pieczątka. Na CMR i WZ podpisał się jeden z Polaków będących na miejscu (...) wpisu dokonał Polak będący na miejscu w Paryżu, liczona była tylko ilość kartonów.

Dalej organ wskazał regulacje prawne dotyczące wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w ustawie o podatku od towarów i usług, które korespondują z art. 138 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2006 r., Nr 347, str. 1), gdyż państwa członkowskie zwalniają dostawy towarów wysyłanych lub transportowanych do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza terytorium danego państwa, ale na terytorium Wspólnoty, przez sprzedawcę, przez nabywcę lub na ich rzecz, dokonane dla innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem, działających w takim charakterze w państwie członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów. Jednakże, aby dany podatnik mógł skorzystać z zerowej stawki podatku obowiązany jest spełnić warunki określone w art. 42 ust. 1 ustawy VAT i posiadać dokumenty jednoznacznie potwierdzające wywóz towaru. Dokumenty te mają łącznie potwierdzać określony fakt. Nadto z przywołanego przez organ odwoławczy orzecznictwa TSUE wynika, że co do zasady zatem wykazanie dokumentów potwierdzających wywóz spoczywa na stronie, która dokonuje dostawy i w konsekwencji chce skorzystać z opodatkowania takiej czynności zerową stawką podatkową.

Państwo członkowskie może powoływać się na dyrektywę w sprawie wzajemnej pomocy w celu uzyskania od właściwych organów innego państwa członkowskiego wszelkich informacji pozwalających mu na prawidłowe ustalenie podatków i z możliwości tej organ skorzystał wysyłając wniosek SCAC.

W świetle art. 42 ust. 3 ustawy VAT nie ma wątpliwości, ze dowodami potwierdzającymi wywóz towarów z terytorium kraju i dostarczenie ich do nabywcy z innego państwa członkowskiego są min. dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora), kopia faktury (stan prawny obowiązujący do 31.03.2013 r.), specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, a w przypadku dostawy bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez ich nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik dodatkowo winien posiadać dokument zawierający co najmniej: imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów; adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub zamieszkania nabywcy; określenie towarów i ich ilości;

potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę; rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary, lub numer lotu - w przypadku gdy towary przewożone są środkami transportu lotniczego.

W przypadku, gdy dokumenty, o których mowa art. 42 ust. 3 – 5 ustawy VAT, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia nabywcy z innego państwa członkowskiego towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy dowodami potwierdzającymi wywóz towarów z terytorium kraju i dostarczenie ich do nabywcy z innego państwa członkowskiego mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1. korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2. dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3. dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

4. dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (art. 42 ust. 11).

Dalej organ podkreślił, aby nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów musi przede wszystkim nastąpić wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju. Przez wywóz należy rozumieć faktyczne przemieszczenie towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Natomiast art. 42 ust 1 pkt 2 ustawy o VAT nałożył na podatnika obowiązek posiadania dokumentów jednoznacznie wskazujących, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów miała miejsce co stanowi lustrzane odbicie po stronie nabywcy wewnątrzwspólnotowego, a czego nie potwierdziły francuskie organy podatkowe. Spółka francuska, nie zadeklarowała wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów z Polski, nie dokonała także zapłaty podatku z tego tytułu. Jak poinformowano spółka nie posiada siedziby pod wskazanym adresem i nie prowadzi w tym miejscu działalności gospodarczej. Francuska administracja podatkowa nic potwierdziła faktu dostarczenia towaru pod wskazany w CMR adres: rue [...]- [...] G., nie potwierdziła również otrzymania przez spółkę faktury na zakup odzieży firmy [...] ani numeru rachunku bankowego, z którego dokonano zapłaty za towar, jako rachunku odbiorcy. Nadto nie są jednoznaczne ustalenia dotyczące okoliczności wydania towaru w Polsce i jego odbioru w Paryżu w marcu 2013 roku, w tym nieczytelny podpis na dokumencie WZ, brak podpisu potwierdzającego odbiór towaru o tak znacznej wartości. Nieczytelny podpis odbioru towaru widniejący na dokumencie CMR (odbiór towaru dostarczonego przez przewoźnika na plac magazynowy w dzielnicy [...] , ul. [...] został potwierdzony nieczytelnym podpisem na liście przewozowym przez polskiego obywatela). Również osoba odbierająca towar we Francji nie jest znana ani odwołującej (P. S. ), ani przewoźnikowi (nie są w stanie wskazać kto odbierał towar o tak znacznej wartości we Francji). Brak dowodów wskazujących, że towar odebrany [...] roku przez francuskiego kierowcę busa marki [...] o nr rejestracyjnym [...] , podpisany przez M.C. został faktycznie wywieziony do Francji - P. S. nie wie kto odebrał towar (tak znacznej wartości) w Polsce, pomimo że był przy jego wydaniu, ani kto odebrał towar we Francji; nie potrafi wskazać adresu dostarczenia towaru. Organ podkreślił, że oświadczenie [...] potwierdza otrzymanie włókna, a nie towarów wykazanych w fakturze sprzedaży. Ponadto P. S. nie ma wiedzy kto odebrał drugą partię towaru z magazynu w B., kto dokonał rozładunku, pomimo że był przy wydaniu towaru, gdzie towar ma być dostarczony we Francji, nie wie kim jest wskazany przez administrację francuską J.K.

W konsekwencji organ uznał, że podatnik dysponował dokumentem przewozowym CMR i WZ (w odniesieniu do miesiąca marca 2013 r.), na których wskazano rodzaj i ilość sztuk towaru i kopię faktury ale ponieważ, na dokumentach WZ i CMR widnieją nieczytelne podpisy (wystawcy dokumentu - WZ, czy odbiorcy towaru - CMR), brak też podpisu potwierdzającego odbiór towaru na dokumencie WZ, to nie potwierdzają one jednoznacznie wywozu towaru ujętego na fakturze w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy. Również w odniesieniu do dostawy z miesiąca czerwca 2013 r, podatnik nie dysponuje praktycznie żadnym dokumentem potwierdzającym wywóz towaru z terytorium Polski czy adresem pod jaki towar został dostarczony. Nie posiada też żadnego dokumentu, z którego wynikałaby specyfikacja towarów będących przedmiotem transakcji, np.: wg rozmiarów, kolorów, określonych modeli. Na dobrą sprawę strona nie posiada nawet wiarygodnej korespondencji handlowej, bowiem potwierdzenie przez francuskiego kontrahenta faktu otrzymania włókna nie jest tożsamy z faktem potwierdzenia otrzymania konkretnej odzieży czy pasków czyli towarów zidentyfikowanych co do ich rodzaju.

Organ odwoławczy ponownie rozstrzygając sprawę uznał, iż nie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wskazanych na fakturze VAT nr [...] z dnia [...] r. wystawionej na rzecz [...]z siedzibą w Paryżu i skarżąca winna zastosować do dostawy stawkę podstawową, jak do sprzedaży w kraju, tj. 23%, tym bardziej gdy organ nie dopatrzył się w działaniu podatnika zachowania należytej staranności. Podatnik nie zbadał wiarygodności swojego kontrahenta, miejsca prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i jego siedziby. Nie sprawdził, pomimo znacznej wartości .dostawy, czy kontrahent wywiązuje się z obowiązków podatkowych i czy zadeklarował w swoim kraju wewnątrzwspólnotowe nabycie, co jest konieczne dla zapewnienia zasady neutralności podatkowej. Ponadto co istotne - jak zeznał P. S. - zamówień na towar, a wszelkie warunki dotyczące dostawy były uzgadniane ustnie i zwykle telefonicznie. Bez znaczenia przy tym w opinii organu odwoławczego pozostaje fakt bliskiej znajomości P. S. z osobą, która wg strony decydowała o nabyciu towaru, jego asortymencie i innych okolicznościach transakcji. Prywatne dobre stosunki między osobami fizycznymi, jakkolwiek mogą mieć znaczenie dla ewentualnej współpracy handlowej, nie mogą stanowić "dowodu" na prawidłowość przeprowadzonych transakcji. Podatnik nie sprawdził także czy dostawa (w czerwcu 2013 r.) trafiła pod wskazany adres. P. S. nie wie kto odebrał towar z magazynu w B. (wydano go bez sprawdzenia dokumentów, upoważnienia do odbioru towaru w imieniu francuskiej firmy), nie potrafił wskazać gdzie i przez kogo został odebrany i rozładowany:

W ocenie organu odwoławczego taki układ stosunków pomiędzy kontrahentami wskazuje na brak wymaganej w stosunkach danego rodzaju staranności, i charakterystyczny jest (co wynika z doświadczenia życiowego) dla transakcji służących nadużyciom.

Wobec powyższego należy zauważyć, że podatnik nie spełnił warunków do zastosowania preferencyjnej stawki w wysokości 0% przy WDT, gdyż uznano, że towar nie został wywieziony poza teren kraju - nie dotarł do podmiotu wskazanego na fakturze. Co więcej okoliczności wskazują na świadome uczestnictwo podatnika w tak zorganizowanej "transakcji".

Zdaniem organu transakcja udokumentowana fakturą z 14 lutego 2013 r. nr [...] winna zostać wykazana i opodatkowana jako dostawa krajowa metodą “w stu" przyjmując, że wartość dostawy na fakturze jest ceną brutto (zawierającą podatek od towarów i usług). Obowiązek podatkowy powstawał zgodnie z art. 19 ust. 4 ustawy o VAT, tj. w lutym 2013 r. Odwołująca złożyła w dniu 18 czerwca 2013 r. korektę deklaracji VAT-7 za luty 2013 r. w której wykazała sprzedaż dokonaną na podstawie faktury [...] ,w całości jako sprzedaż krajową opodatkowaną stawką 23%, w kwocie netto [..]. zł, podatek VAT [...] zł. Przedmiotowa korekta została złożona po zakończeniu kontroli podatkowej (zgodnie z art. 81 b § 1 pkt 2 lit. a Op) i uwzględniała w całości ustalenia organu podatkowego dokonane w trakcie postępowania podatkowego, w związku z czym postępowanie podatkowe w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za luty 2013 r. wszczęte postanowieniem nr [...] z 25 lipca 2013 r. zasadnie organ I instancji umorzył jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 208 par. 1 Op.

Nadto organ zauważył, że faktura VAT nr [...] pierwotnie została zaewidencjonowana i rozliczona w deklaracji VAT-7 za luty 2013 r., złożonej 25 marca 2013 r. w całości jako WDT. Następnie 26 kwietnia 2013 r. odwołująca złożyła korektę deklaracji VAT-7 za miesiąc luty 2013 r., w której wykazano dostawę towarów oraz podatek należny w wysokości 0 zł. Do deklaracji dołączono pismo wyjaśniające, że przyczyną złożenia korekty jest omyłkowe wykazanie kwoty związanej z WDT, ponieważ na dzień 25 marca 2013 r. (dzień złożenia deklaracji za luty) odwołująca nie posiadała kompletu dokumentów potwierdzających WDT. Następnie 25 kwietnia 2013 r. odwołująca złożyła deklarację VAT za marzec 2013 r., w której wykazała WDT w kwocie [...] zł. W dniu 18 czerwca złożyła kolejne deklarację VAT-7 za luty i marzec 2013 r., w których wykazano:

- w korekcie deklaracji za luty sprzedaż dokonana na podstawie faktury [...] , w całości wykazano jako dostawę towarów opodatkowaną na terytorium kraju w kwocie [...] zł., podatek VAT 23 % w kwocie [...] zł. Do deklaracji załączono pismo wyjaśniające, że przyczyną złożenia korekty jest omyłkowe wykazanie kwoty związanej z WDT, ponieważ na dzień złożenia deklaracji za luty (25 marca 2013 r.) odwołująca nie posiadała kompletu dokumentów potwierdzających WDT,

- w korekcie za marzec 2013 r. wykazano WDT na terytorium kraju w kwocie (-) [...] , podatek VAT 23 % w kwocie (-) [...] zł oraz WDT w wysokości [...] zł. W załączonym piśmie wyjaśniono, że korekta deklaracji wynika z błędnego zastosowania stawki 0 % przy WDT do całości sprzedaży wykazanej w fakturze nr [...] , ponieważ w marcu wywieziono tylko część towarów, a pozostałą część wywieziono w czerwcu 2013 r. zatem do towarów, które nie zostały wywiezione należy zastosować stawkę podatku 23 %, a pozostałą część należy wykazać jako WDT.

W dniu 11 czerwca odwołująca wystawiła faktury wewnętrzne korygujące:

- nr [...] na rzecz firmy [...] na kwotę netto (-) [...] zł., VAT 23 % (-) [...] zł. W uwagach podano, że faktura koryguje sprzedaż krajową i zostanie wykazana jako WDT,

- nr [...] na rzecz ww. firmy francuskiej na kwotę [...] zł. W uwagach wpisano, że jest to odbiór drugiej części ubrań z faktury nr [...] r., który nastąpił 11 czerwca oraz wykazanie tej części jako WDT.

Deklaracja VAR-7 za czerwiec 2013 r. została złożona w dniu 25 lipca 2013 r., którą następnie skorygowano w dniu 14 listopada 2013 r. W korekcie deklaracji spółka wykazała WDT w kwocie [...] zł i nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie [...] zł.

W świetle poczynionych ustaleń faktycznych organ podatkowy nie uwzględnił korekt w rozliczeniu podatku od towarów i usług za miesiące marzec i czerwiec 2013 r. Nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów procesowych.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu odwoławczego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której zarzuciła organowi odwoławczemu nieuwzględnienia stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w uchwale z 11 października 2010 r. I FPS 1/10 dotyczącej wymogów dokumentacyjnych dla zastosowania stawki )% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów, rażące naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie zasad podejmowania niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i sprzecznej ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym wyrażające się w błędnym i nieuzasadnionym przyjęciem, iż transakcja wewnątrzwspólnotowej dostawy wykazana w deklaracji VAT-7 za czerwiec 2013 roku nie została potwierdzona przez kontrahenta francuskiego oraz, że brak jest podstaw do uznania, że towar objęty fakturą VAT nr [...] został wywieziony z kraju i dostarczony nabywcy w Paryżu; podczas gdy z materiału dowodowego, w szczególności dokumentów WZ, CMR, dowodów zapłaty za towar (wyciągi bankowe) zeznań świadków (W. F., P. S. a), pisemnego oświadczenia M.B. – członka zarządu [...] (...) wynika, że towar ujęty w spornej fakturze został w całości dostarczony nabywcy na terenie Francji a zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do samodzielnego i prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie; zaniechanie podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności zaniechanie wyjaśnień czy towar został wywieziony z kraju i dostarczony nabywcy, a oparcie decyzji na ustaleniach niemających umocowania w dowodach znajdujących się w aktach sprawy; rozstrzygnięcie pojawiających się wątpliwości wyłącznie na niekorzyść podatnika, co rażąco narusza zasadę in dubio pro tributario; nie wskazanie przyczyn odmowy wiarygodności zeznań W. F. oraz dokumentów potwierdzających dokonanie dostawy do Francji; uznanie braku należytej staranności po stronie skarżącej przy realizacji kontraktu;

Nadto spółka zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń organów podatkowych ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym poprzez przyjęcie, że nie posiadała określonych w art. 42 ust. 1, 3 i 4 ustawy o podatku od towarów i usług dokumentów potwierdzających wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, a zwłaszcza że sprzedane towary zostały faktycznie wywiezione z terytorium kraju i dostarczone nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego podczas gdy faktura zawierała specyfikację towarów, dane dostawcy i nabywcy, miejsce dostarczenia towaru i potwierdzenie nabywcy oraz wskazanie środka transportu i przewoźnika (oświadczenie W. F.), a także rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie wewnątrzwspólnotowej dostawy za dostawę krajową, art. 42 ust. 1 pkt 2, ust. 3 i ust. 4 ustawy VAT, przez ich niewłaściwe zastosowanie przez odmowę uwzględnienia prawa podatnika do zastosowania stawki 0% właściwej dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów przy posiadaniu dokumentów potwierdzających wywóz towaru z terytorium kraju; niewłaściwe zastosowanie art.41 ust. 1 ustawy VAT podczas gdy zastosowaniu winien podlegać przepis art. 41 ust. 3 tej ustawy. W konsekwencji postawionych zarzutów wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania.

W uzasadnieniu podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie sporny jest fakt przemieszczenia towarów z terytorium Polski do Francji. Organy podatkowe uznały za niewystarczające dokumenty posiadane przez spółkę dla jej potwierdzenia, co pozostaje w sprzeczności z poglądami przedstawionymi we wskazanej uchwale. Organ za niewystarczające uznał bowiem faktury potwierdzające zakup towaru od "C" Sp. z o.o. towaru, który był przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy, list przewozowy CMR, dokument WZ potwierdzający dostawę do Francji pierwszej partii towaru, faktura potwierdzająca zakup usług transportowych, protokół odbioru towarów z 11 czerwca 2013 r. w celu jego wywozu, przelew na rzecz skarżącej, zeznania dostawcy pierwszej partii towaru do Francji, oświadczenie M. B. z 10 września 2013 r. Natomiast uzyskane przez organy dokumenty od francuskich władz podatkowych wskazują jedynie na wątpliwości, co do zaistnienia transakcji i pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Nie zgodziła się z twierdzeniem, że ustalenia francuskiej administracji podatkowej, nieczytelne podpisy na dokumencie WZ i CMR, brak informacji o osobach odbierających towar we Francji, brak dowodów na dowiezienie towaru w czerwcu 2013 r., sformułowanie użyte w potwierdzeniu z 10 września 2013 r. wykluczają uznanie transakcji za wewnątrzwspólnotową dostawę. To, że organ na podstawie posiadanych własnych informacji nie jest wstanie potwierdzić jej dokonania nie jest wystarczające dla jej zakwestionowania. Nie podważył bowiem prawdziwości i rzetelności oświadczeń podatnika. Nie można za takowe uznać interpretacji tłumaczenia pisma z 10 września 2013 r. i użytego w nim wyrazu "włókno".

Skarżący podkreślił, że w stanie faktycznym sprawy organ winien uznać za prawidłowe deklaracje podatnika za marzec i czerwiec 2013 r. z których wynikały nadwyżki do zwrotu odpowiednio kwoty [...] zł o [...] zł.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie akcentują, że podatnik chcąc skorzystać z opodatkowania stawką 0% winien dysponować dokumentami jednoznacznie potwierdzającymi wywóz towaru z terytorium kraju i dostarczenia go do nabywcy, podatnika VAT, na terytorium innego państwa członkowskiego. Podatnik takimi dowodami nie dysponował, w szczególności do dostawy z 11 czerwca 2013 r., a odbiorca francuski transakcji tych nie potwierdził w deklaracji ani nie rozliczył podatkowo. Nadto płatności zostały dokonane na rzecz osoby, lub jednostki, która nie jest zgodna z nazwą skarżącej.

Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Konsekwencją tak określonego w przepisie ustrojowym zakresu kontroli sądowej nad działalnością administracji publicznej jest brzmienie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, po przeprowadzeniu rozprawy, ale w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi (art.. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.)

Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest spełnienie przez podatnika warunków do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku VAT przewidzianej przez ustawodawcę dla dostaw wewnątrzwspólnotowych, których wykazanie ciąży na podatniku. Zdaniem organu podatnik nieuprawnienie w rozliczeniach za marzec i czerwiec 2013 r. skorzystał ze stawki podatku VAT 0 %, gdyż nie spełnił warunków zakreślonych ustawą (art. 42 ust. 1 ustawy VAT). Nie wykazał jednoznacznie dokonania takiej dostawy, a w szczególności wywiezienia towaru z kraju i dostarczeniu nabywcy. Nie dopełnił też należytej staranności w weryfikacji kontrahenta francuskiego, co wykazała informacja francuskich organów podatkowych.

Art. 13 ust. 1 ustawy VAT stanowi, że przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8. Co do zasady dostawa ta jest podatkowana stawką 0%.

Przepis ten ma zastosowanie m.in. pod warunkiem, że nabywca towarów jest podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (art. 13 ust. 2 pkt 1 ustawy VAT);

Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów występuje, jeżeli dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, który zgłosił zamiar dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów i został zarejestrowany jako podatnik VAT UE zgodnie z art. 97, z zastrzeżeniem ust. 7, o czym stanowi art. 13 ust. 6 ww. ustawy.

Istotnie art. 42 ust. 1 ustawy VAT stanowi, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem, że:

1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów (wymóg do 31 marca 2013 r.);

2) podatnik przed złożeniem deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, o którym mowa w art. 99, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3) był zarejestrowanym podatnikiem VAT UE na dzień składania deklaracji podatkowej, w której wykazał WDT (wymóg obowiązujący w czerwcu 2013 r.)

Przepis art. 42 ust. 3 ustawy VAT precyzuje jakimi dowodami można potwierdzić dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Nie jest to jednak katalog zamknięty i brak któregoś z dokumentów skazanych w tym przepisie przy oczywistości transakcji nie ma znaczenia dla skorzystania z preferencyjnej stawki podatku VAT.

Zastrzeżenia z ust. 4 odnoszą się do dodatkowych dokumentów związanych z fizyczną dostawą towaru przez podatnika lub nabywcę. Z kolei w art. 42 ust. 11 ustawy VAT przewidziano, że w przypadku gdy dokumenty, o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Z powyższego wynika, że jednym z warunków, od którego spełnienia zależy potraktowanie danej transakcji jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, jest udokumentowanie faktu wywozu towaru z terytorium kraju, a drugim dostarczenia go w innym państwie członkowskim nabywcy towaru widniejącym na fakturze.

Wypowiedział się w tej kwestii, co wskazała skarżąca, Naczelny Sąd Administracyjny, który w składzie 7 sędziów podjął uchwałę z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10 (publ. LEX nr 603396), zgodnie z którą w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), o ile łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny opowiedział się za otwartym katalogiem dowodów, którymi można wykazywać spełnienie przesłanki z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, tj. że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego innego niż terytorium kraju. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził, jakimi dowodami w formie dokumentów – oprócz enumeratywnie wymienionych w art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy o VAT - podatnik może wykazywać tę przesłankę, gdyż każdorazowo zależy to od konkretnych okoliczności danej sprawy. Zatem podniesiony w skardze zarzut nieuwzględnienia w rozstrzygnięciu stanowiska NSA nie zasługuje na uwzględnienie. Nie jest też prawdziwe twierdzenie, iż kwestionowany w sprawie jest wyłącznie fakt przemieszczenia towaru na teren Francji, gdyż organ poddaje również wątpliwość jego dostawę do wskazanego w fakturze odbiorcy.

Jak słusznie przyjęły organy podatkowe, w przedmiotowej sprawie podatnik nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy VAT. Wskazana regulacja prawna zawarta w art. 42 ustawy o VAT jest czytelna, jasna i zrozumiała. Warunki określone w tym przepisie muszą zostać spełnione, aby dostawca był uprawniony do skutecznego skorzystania z preferencyjnej stawki podatku 0%, a spełnienie owych warunków powinno zostać udokumentowane w sposób wyraźnie i jednoznacznie określony w ustawie. Obowiązek wykazania uprawnienia ciąży na podatniku a nie organie.

Przenosząc wskazaną regulację prawną zasad stosowania stawki 0% w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów na grunt niniejszej sprawy należy zatem wskazać, że wbrew zarzutom skarżącej, w przypadku zakwestionowanych transakcji dostawy odzieży w dwóch transzach do francuskiego kontrahenta, a właściwie dowody ją potwierdzające okazały niejednoznaczne, a wręcz wątpliwe w świetle informacji francuskich organów podatkowych z 2 lipca i 26 listopada 2013 r. Trudno też w działaniach podatnika dopatrzeć się należytej staranności kupieckiej.

Sąd nie dopatrzył się trafności zarzutu naruszenia prawa procesowego tj. art. 120, art.121 §1, art.122, art. 123, art.187 § 1, art. 190 § 1 Ordynacji podatkowej.

Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony z uwzględnieniem zasad prowadzenia postepowania podatkowego. Poddano wnikliwej ocenie wszystkie dokumenty zgromadzone w jego toku, wyjaśnienia strony, zeznania przewoźnika, korespondencję oraz wszystkich okoliczności związanych z tymi dowodami. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej materiał dowodowy zgromadzony przez organ był pełny i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Skarżąca nie wskazała jakich dowodów organ nie przeprowadził, jak również sama nie przedstawiła innych dowodów potwierdzających jej prawo do stawki VAT 0%. Organ dwukrotnie przesłuchał P. S., przesłuchał przewoźnika - W. F. , skorzystał z możliwości skierowania zapytania do francuskiej administracji skarbowej, co wyklucza zarzut niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nie znajduje również potwierdzenia zarzut wybiórczej i niekorzystnej dla skarżącej oceny materiału dowodowego, bowiem w realiach rozpatrywanej sprawy nie może jej stanowić interpretowanie wątpliwości faktycznych na niekorzyść podatnika, na którym ciąży obowiązek jednoznacznego wykazania transakcji wewnątrzwspólnotowej. Tym bardziej, że na każdym etapie toczącego się postępowania skarżąca miała możliwość przedstawienia dodatkowych dowodów oraz wypowiedzenia się na temat materiału dowodowego zgromadzonego przez organ podatkowy, z czego nie skorzystała. Również Sąd nie dopatrzył się naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Odmienna ocena dowodów przez organ nie dowodzi zasadności podniesionego zarzutu, a sam fakt wywiezienia jednej partii towaru do Francji nie potwierdza jeszcze wykonania całości dostawy na rzecz kontrahenta wskazanego w fakturze. Posiadane i okazane przez skarżąca dokumenty, jak WZ, CMR, dowody zapłaty za towar, zeznania świadków oraz pisemne oświadczenie z dnia 10 września 2013 r. złożone przez M. B. nie są jednoznaczne w swej treści, a czasami wręcz sprzeczne. Organ podatkowy w granicach swobodnej oceny materiału dowodowego dokonał ich oceny i uznał, że z nich nie wynika kto, kiedy i gdzie odebrał towar, i czy była to firma widniejąca na fakturze. Niejasne okoliczności dotyczące dostawy i brak potwierdzenia przez nabywcę towaru wykazanego w przedmiotowej fakturze (potwierdzenie dostawy włókna, a nie odzieży) nie mogą być uznane za spełnienie warunków do uznania, iż wystąpiło WDT. Nawet, gdyby przyjąć wadliwość tłumaczenia "du textile de margue [...] ", to oświadczenie mówi o opłaceniu faktury jednym przelewem, a P. S. zeznał, że płatności mały być dokonywane w miarę posiadania środków przez nabywcę w terminie 4 miesięcy. Otrzymanie zapłaty od nabywcy było warunkiem zapłaty sprzedawcy.

Zatem przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmienna ocena zgromadzonych dowodów wyrażona w zaskarżonych decyzjach organów podatkowych, które uznały, że w oparciu o przedstawione dokumenty brak jest potwierdzenia, że towar będący przedmiotem dostawy, wymieniony na fakturze [...] z dnia 14 lutego 2013 roku, wystawionej przez "A" Sp. z o.o. został wywieziony z kraju i dostarczony do nabywcy francuskiego, co pozwala podatnikowi zastosować w rozliczeniu podatkowym stawkę 0%.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa materialnego - art. 41 ust. 1, art. 42 ust. 1, 2 i 4 ustawy VAT ani przez jego błędną wykładnię ani zastosowanie.

W niniejszej sprawie dowody przedstawione przez skarżącą są niewystarczające, aby uznać transakcję udokumentowaną VAT nr [...] z dnia 14 lutego 2013 r. za wewnątrzwspólnotową dostawę w sytuacji braku jej potwierdzenia przez francuska administrację podatkową, która podważa prawdziwość przedłożonego przez skarżącą oświadczenia nabywcy.

Należy przypomnieć, że mocy art. 262 dyrektywy Rady nr 2006/112/WE każdy podatnik zidentyfikowany do celów VAT składa informację podsumowującą zawierającą informacje dotyczące:

a) nabywców zidentyfikowanych do celów VAT, którym dostarczył towary na warunkach przewidzianych w art. 138 ust. 1 i ust. 2 lit. c) powołanej dyrektywy;

b) osób zidentyfikowanych do celów VAT, którym dostarczył towary, które zostały mu dostarczone w drodze wewnątrzwspólnotowego nabycia, o którym mowa w art. 42;

c) podatników i osób prawnych niebędących podatnikami, które są zidentyfikowane do celów VAT, na rzecz których świadczył usługi inne niż usługi zwolnione z VAT w państwie członkowskim, w którym dana transakcja podlega opodatkowaniu, odnośnie do których usługobiorca jest zobowiązany do zapłaty podatku zgodnie z art. 196. Informacja podsumowująca sporządzana jest za każdy miesiąc kalendarzowy w terminie nieprzekraczającym jednego miesiąca, zgodnie z procedurami, które zostaną określone przez państwa członkowskie (...) (art.263). Kwestie szczegółowe dotyczący współpracy pomiędzy różnymi administracjami podatkowymi zostały uregulowane w rozporządzeniu Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L z 2010 r., Nr 268, str. 1) i wymienione Rozporządzenie określa warunki współpracy pomiędzy właściwymi organami państw członkowskich odpowiedzialnymi za stosowanie przepisów ustawowych dotyczących VAT oraz współpracy tych organów z Komisją, w celu zapewnienia przestrzegania tych przepisów ustawowych (1). Na wniosek organu występującego z wnioskiem organ wezwany przekazuje żądane informacje wraz ze wszelkimi informacjami dotyczącymi konkretnego przypadku lub przypadków (art. 7). System Wymiany Informacji o VAT - VAT Information Exchange System (VIES) jest systemem informatycznym, pozwalającym na automatyczną wymianę' informacji pomiędzy 'państwami członkowskimi Wspólnoty Europejskiej w zakresie transakcji dokonywanych wewnątrz Wspólnoty (nabycia i dostaw wewnątrzwspólnotowego towarów) oraz informacji o podatnikach VAT zarejestrowanych dla potrzeb handlu wewnątrzwspólnotowego. Należy zgodzić się z organem, że informacja VIES może być uznana za fakt znany organowi z urzędu w rozumieniu art. 187 § 3 O.p.

. Ponieważ wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów ma odpowiadać wewnątrzwspólnotowemu nabyciu towarów i obaj podatnicy muszą powyższe transakcje wykazać, a ich nabywca opodatkować. Tymczasem w stanie faktycznym sprawy okazało się, że na podstawie informacji przesłanych na formularzu przez francuską administrację podatkową, kontrahent odwołującej się spółki nie zgłosił i nie opodatkował nabycia towarów od "A" Sp. z o.o. Tym samym została złamana zasada neutralności podatkowej. Sprzedaż tą należało opodatkować 23 % stawką podatku jako sprzedaż krajową, co zasadnie odwołująca uczyniła w rozliczeniu za luty 2013 r.

Mając na względzie powyższe Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.