Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 679/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 127, art. 191, art. 194 par. 1 i  art. 229
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 3 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 23 marca 2020r. nr [...] (sprostowaną postanowieniem z dnia 21 maja 2021r.) po rozpoznaniu odwołania B. K. od decyzji - nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2018, wystawionego przez Prezydenta Miasta N. S. w dniu 15 października 2020r., znak: [...], działając na podstawie art. 233§1 pkt 2 lit. a) oraz art. 127, art. 191, art. 194§1 i art. 229 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2020 poz. 1325 ze zm. dalej-O.p.); w związku art. 3 ust. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jednolity Dz. U. z 2020r. poz. 333,dalej-u.p.r.); §1 pkt 2) lit a) i g) uchwały nr XLVIII/491/2017 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 21 listopada 2017r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2017r. poz. 8308)- uchyliło zaskarżoną decyzję w części, w zakresie podatku rolnego i ustaliło wymiar zobowiązania z tego tytułu w wysokości 65,32 zł a w pozostałej części utrzymać w mocy decyzję organu I instancji. Wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego z tytułu podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości na rok 2018 ustalony został w wysokości 436,00 zł.

Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawny sprawy:

W dniu 15 października 2020r. Prezydent Miasta N. S. wydał decyzję - nakaz płatniczy na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2018, nr [...] Organ w ustalił tym rozstrzygnięciu B. K. wysokość zobowiązania w podatku rolnym na kwotę 66,15 zł, a w podatku od nieruchomości 370,89 zł. Łączne zobowiązanie pieniężne (po zaokrągleniu) ustalone zostało w wymiarze 437,00 zł.

Podatnik odwołał się od powyższej decyzji, jako niezgodnej ze stanem faktycznym, nieprawidłowo sporządzonej, z licznymi wadami merytorycznymi, prawnymi. Rozstrzygnięcie zawyża na niekorzyść strony wysokość zobowiązania i wydane zostało niezgodnie ze zobowiązaniem organu - 3 listopada, zamiast 30 października 2020r. Nadto, stawia zarzut ukrywania dokumentów. Odwołujący zaskarżył także postanowienie organu pierwszej instancji wydane w toku postępowania.

W piśmie z dnia 24 listopada 2020r. przesłanym do wiadomości podatnika, organ pierwszej instancji ustosunkował się do odwołania, uznał zgłoszone zarzuty za bezzasadne.

W dniu 11 grudnia 2020r. tutejszy organ, za pośrednictwem organu pierwszej instancji, otrzymał pisemne wystąpienie strony z dnia 24 listopada 2020r. W dokumencie tym podatnik podnosi, że obiekt budowlany na działce nr [...] jest pomieszczeniem mieszkalnym. Mając to na uwadze, tutejszy organ wezwał stronę o udzielenie koniecznych informacji, a organ pierwszej instancji o uzupełnienie materiałów sprawy o dokumentację potwierdzającą zamieszkiwanie rzeczonej nieruchomości. W odpowiedzi z dnia 4 lutego br. organ wyjaśnił, że dla przedmiotowej nieruchomości, od momentu wprowadzenia ustawowego obowiązku składania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, samookreślenie takie nie zostało złożone, jak równie nie wydano decyzji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast podatnik, w pisemnej odpowiedzi poinformował, iż wszystkie intersujące tutejszy organ wiadomości zawarte zostały w odwołaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji wskazało, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza - art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (tekst jednolity Dz. U. z 2019r. poz. 1256, dalej-u.p.r.). Podatnikami tej daniny są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące między innymi właścicielami gruntów (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.r.). Jeżeli użytki rolne stanowią współwłasność lub znajdują się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowią odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach (art. 3 ust. 5 u.p.r). Podstawę opodatkowania dla gruntów gospodarstw rolnych stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego, a dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 u.p.r.). Pod pojęciem gospodarstwa rolnego rozumie się obszar użytków rolnych o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha lub 1 ha przeliczeniowy, stanowiących własność lub znajdujących się w posiadaniu osoby fizycznej, osoby prawnej albo jednostki organizacyjnej, w tym spółki, nieposiadającej osobowości prawnej (art. 2 ust. 1 u.p.r). Wysokość podatku rolnego za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów gospodarstwa rolnego równowartość pieniężną 2,5q żyta, a od 1 ha gruntów pozostałych równowartość pieniężną 5q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy (art. 6 ust. 1 u.p.r.). Średnią cenę skupu żyta, o której mowa wyżej ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 6 ust. 2 u.p.r.). Osoby fizyczne, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o gruntach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku rolnego, lub o zaistnieniu zmian polegających na zajęciu na prowadzenie innej działalności gospodarczej niż działalność rolnicza lub po zaprzestaniu prowadzenia tej działalności (art. 6a ust. 5 u.p.r). Podatek rolny na rok podatkowy od osób fizycznych, ustala, w drodze decyzji, organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia gruntów (art. 6a ust. 6 u.p.r.) Osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (art. 6c ust. 1 u.p.r.).

Z kolei, normowanym ustawą z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019r. poz. 1170 ze zm. dalej-u.p.o.l.) -podatkiem od nieruchomości opodatkowane są budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.). Osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w roku podatkowym, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części (art. 6 ust. 6 u.p.o.l.). Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.).

Jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego ustalanego w drodze decyzji, jest ono ustalane zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym (art. 21§5 O.p.). Pod pojęciem deklaracji podatkowej rozumienie się także zeznania, wykazy, zestawienia, sprawozdania oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci (art. 3 pkt 5 O.p.). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.), a dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (at. 194§1 O.p.).

Przypomnieć należy, że wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 był już przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 14 lutego 2019r. (sygn. akt: I SA/Kr 1196/18 zawarł dwa wskazania. Pierwsze dotyczy zgłoszenia podatnika z dnia 17 stycznia 2017r., iż będący jego własnością obiekt na działce nr ewid. [...] obr. 076 ma charakter mieszkalny. W ocenie Sądu weryfikacja zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, która przeprowadził organ pierwszej instancji, wyłącznie na podstawie rozmowy telefonicznej z Wydziałem Architektury i Budownictwa jest niewystarczająca. Zdaniem Sądu zasadnie byłby przeprowadzenie oględzin, co wymaga jednak zgody podatnika. W sytuacji braku takiego przyzwolenia organ winien zgodnie z zapatrywaniem wyrażonym w wyroku, ustalić charakter obiektu według kryterium stałego wykorzystywania na potrzeby mieszkaniowe przez właściciela lub bliskie mu osoby. Wykorzystywanie lokalu na potrzeby rekreacyjne, wypoczynkowe, czy lokaty kapitału wyklucza jego kwalifikację na cele mieszkaniowe. W drugim wskazaniu Sąd zwrócił uwagę na konieczność wyjaśnienia na podstawie jakich danych Wojewódzki Konserwator Zabytków w pozwoleniu nr [...] opisał przedmiotowy lokal jako mieszkalny.

Organ poczynił w sprawie następujące ustalenia: 14 lutego 2018r. Prezydent Miasta N. S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia Panu B. K. wysokości zobowiązania w podatku rolnym i podatku od nieruchomości na 2018r. Postanowienie zostało doręczone stronie dzień później. W dniu 20 lutego 2018r. organ wystąpił do Starostwa Powiatowego w N. S. o udostępnienie danych o nieruchomościach B. K. na terenie N. S.. Starosta [...] w odpowiedzi z dnia 27 lutego 2018r. udzielił organowi pierwszej instancji informacji z ewidencji gruntów i budynków. Z zaświadczenia Starosty [...], znak: [...] wynika, że B. K. był właścicielem 5 działek na terenie N. S. oraz współwłaścicielem (3500/32943 udziałów) działki nr ewid.[...], obr. 076. Nieruchomość ta mocą art. 3 ust. 5 u.p.r. stanowi odrębny przedmiot opodatkowania. Wspomniane wyżej 5 nieruchomości (działki nr ewid. [...], [...] i 139 obr. 076 oraz [...] i [...] obr. 102) mają łączną powierzchnię 0,2779 ha, z tym zastrzeżeniem, iż 0,0247 ha to pastwiska kat. V, która na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1) u.p.r. zwolnione są z opodatkowania. Tymczasem ze szczegółowego wyliczenia rachunkowego zaskarżonej decyzji (pkt II) wynika, że organ pierwszej instancji grunt działki o nr ewid.[...] obr. 076 - wyliczony proporcjonalnie do udziałów - przyjął do podstawy opodatkowania.

Organ wyłączył z podstawy opodatkowania przedmiotową działkę. Jak wynika z danych Starosty [...], grunt ten sklasyfikowany jest jako rolny. Opodatkowanie gruntów będących we współwłasności proporcjonalnie do udziałów przewiduje tylko ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Ustawa o podatku rolnym nie zna takiego rozwiązania.

W materiałach sprawy były także informacje o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz o gruntach składane przez B. K.. W informacji z dnia 29 stycznia 2003r. podatnik zgłosił do opodatkowania 109,00 m˛ powierzchni użytkowej (kondygnacja o wysokości ponad 2,20 m) budynku mieszkalnego przy ul. [...]. Natomiast w informacji z 2i stycznia 2007r. powierzchnię mieszkalną przy [...] w wymiarze 70,00 m˛. W obu przypadkach organ pierwszej instancji podstawę opodatkowania tych obiektów uwzględnił (pkt I i II) zgodnie z treścią zgłoszenia podatnika. Opodatkowano także powierzchnie użytkową budynków pozostałych zlokalizowanych na działkach nr ewid.[...] oraz [...] obr. 076, odpowiednio 44,00 m˛ i 5,87 m˛ (50% z powierzchni 11,74 m˛).

Pierwsza z tych podstaw ujawniona została w informacji podatkowej z dnia 23 października 2015r. (19 m˛ garażu i 25 m˛ pomieszczenia gospodarczego). Podatnik złożył także informacje o gruntach dotyczące działek nr ewid.: [...] (29 stycznia 2003r.), 68 (25 stycznia 2007r.), 139 (23 stycznia 2015r.) i [...] (11 września 2015r.) zlokalizowanych w obr. 076, oraz [...] (16 stycznia 2008r.) i [...] (17 kwietnia 2015r.) w obr. 102. Dane dotyczące gruntów zawarte w powyższych zgłoszeniach znajdują pełne odzwierciedlenie w rejestrach publicznych i nie są przedmiotem sporu.

W zgłoszeniu z dnia 11 września 2015r. B. K. zadeklarował do opodatkowania podatkiem rolnym działkę nr ewid. [...], obr. 076 w N. S.. Strona wskazała powierzchnię 0,043 ha zabudowanych użytków rolnych kat. IVa. Dane zgodnie z informacją z ewidencji gruntów i budynków były z początkiem 2019r. nadal aktualne. Podatnik wraz z informacją na podatek rolny, złożył także informacje w sprawie podatku od nieruchomości dla przedmiotowej działki, niemniej nie ujawnił w niej żadnych przedmiotów opodatkowania, pomimo zabudowanego charakteru nieruchomości. Odpowiadając na zawiadomienie organu pierwszej instancji o oględzinach rzeczonej nieruchomości, podatnik zakwestionował taką potrzebę i w pisemnym wystąpieniu z dnia 7 grudnia 2015r. zadeklarował powierzchnię 11,74 m˛) powierzchni, na podstawie pomiaru własnego (298 cm x 394 cm). Dane te 30 grudnia 2015r. podatnik zawarł w informacji podatkowej, precyzując zarazem, że kondygnacja obiektu ma wysokość od 1,40 m do 2,20 m.

W toku postępowania wymiarowego za poprzedni okres podatkowy, organ wystąpił do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o udzielnie informacji dotyczących przedmiotowej działki. W odpowiedzi organ uzyskał odpis decyzji nr [...] w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków z dnia 12 grudnia 1995r., jak również informację, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Konserwator ustalił, że obecny sposób zagospodarowania ł utrzymania działki nie jest sprzeczny z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Kolejnym istotnym zdarzeniem związanym z działką nr ewid. [...] obr. 076, było pisemne zgłoszenie podatnika z 17 stycznia 2017r., deklarujące mieszkalnych charakter zlokalizowanego tam obiektu budowlanego. Organ pierwszej instancji usiłował zweryfikować przedmiotowe oświadczenie w Wydziale Architektury i Budownictwa, który w piśmie z dnia 13 lutego 2017r. poinformował, iż B. K. nie występował o zmianę sposobu użytkowania. Organ administracji architektoniczno-budowlanej powtórzył swoje stanowisku w piśmie z dnia 18 stycznia 2019r.

W dniu 26 lipca 2019r. organ wystąpił ponownie do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wskazanie jaka dokładnie powierzchnia działki nr ewid. [...] obr. 076 jest objęta ochroną konserwatorską i czy objęty nią jest także wzniesiony tam obiekt. Ponadto o przekazanie kopii pozwolenia nr [...] wraz dokumentacją sprawy. W odpowiedzi z 5 sierpnia 2019r. organ ochrony zabytków wyjaśnił, że teren przedmiotowej działki objęty jest dwiema decyzjami: o wpisie zespołu staromiejskiego miasta ([...] oraz decyzją o wpisie danego domu modlitwy rodziny żydowskiej przy ul. [...]. Konserwator wyjaśnił, że zakres tej ochrony jest różny, niemniej cała dawna - dziś wtórnie podzielona - działka nr [...] jest objęta ochroną konserwatorską, niemniej obiekty tam zlokalizowane nie podlegają takiej samej ochronie jak obiekty wpisane indywidualnie. W załączeniu przekazał kopię pozwolenia nr [...] z dnia 21 października 2016r. wraz z kopią wniosku i załączników.

W odpowiedzi na kolejne zapytanie organu I instancji z dnia 28 lipca 2020r., Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w dniach 13 i 21 sierpnia 2020r. poinformował, że sposób zagospodarowania i utrzymania działki nr ewid. [...], obr. 076 nie jest sprzeczny z przepisami ustawy o ochronie zabytków, a zawarte w pozwoleniu nr [...] sformułowanie o mieszkalnych charakterze przedmiotowego obiektu stanowi powtórzenie zwrotu zawartego we wniosku strony. Z punktu widzenia ochrony konserwatorskiej funkcja obiektu nie miała znaczenia.

Postanowieniami z dnia 27 sierpnia 2020r. organ zaliczył zgromadzoną dokumentację jako materiał dowodowy i wyznaczył stronie termin do zapoznania się z nim i wypowiedzenia w jego przedmiocie.

W pisemnym wystąpieniu z 4 września 2020r. strona poinformowała, iż ustosunkowanie się w zakreślonym terminie do zgromadzonego materiału sprawy jest nierealne. Podatnik wskazał także na brak notatek służbowych z jego pobytu w siedzibie organu w 2015r. Strona przedstawiła żądanie ustalenia zobowiązania podatkowego na rok 2018, w odrębnych decyzjach na każdą rzecz opodatkowania.

W Kolegium postępowanie wyjaśniające w sprawie przeprowadzone zostało w zakresie wystarczającym do dokonania prawidłowego wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego, a wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wykonane.

Z decyzji nr [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w N. S. z dnia 15 grudnia 1995r. wynika, że indywidualnym wpisem do rejestru zabytków objęty jest dawny dom modlitwy rodziny żydowskiej w N. S. przy ul. [...]. Ochronie konserwatorskiej podlega budynek w granicach działki na której jest usytuowany. Obiekt ten pozostaje zatem poza zakresem niniejszej sprawy. Zwolnienie, o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 11) u.p.r. dla działki nr ewid. [...] obr. 076 znajduje oparcie w decyzji nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia 31 stycznia 2007r., w sprawie wpisania do rejestru zabytków nieruchomych - historycznego układu urbanistycznego centrum miasta N. S.. Fakt, że obecny sposób zagospodarowania i utrzymania przedmiotowej działki odpowiada regulacjom ustawy o ochronie zabytków potwierdził Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków. Zwolnienie z opodatkowania 0,0043 ha użytków rolnych działki nr ewid. [...] obr. 076 jest zatem prawidłowe.

W pisemnym wystąpieniu z dnia 7 grudnia 2015r., podatnik zadeklarował do opodatkowania na wyżej opisanej działce budynek o powierzchni 11,74 m˛. W dniu 30 grudnia 2015r. doprecyzował te informacje kwalifikując rzeczony budynek jako pozostały o wysokości kondygnacji od 1,40 m do 2,20 m. Dane te zostały zmodyfikowane 17 stycznia 2017r. oświadczeniem o mieszkalnym przeznaczeniu obiektu. Zmianę sposobu użytkowania zakwestionował jednak organ administracji architektomczno-budowlanej, oświadczając 13 lutego 2017r. iż B. K. nie występował z wnioskiem o zmianę sposobu użytkowania budynku. W podaniu z dnia 4 czerwca 2016r. właściciel przedmiotowej nieruchomości wnioskując o pozwolenie na remont posłużył się zwrotem "pomieszczenie mieszkalne". Wskazane przez stronę przeznaczenie obiektu nie może mieć jednak znaczenia przesądzającego zwłaszcza, że pismo adresowane było do organu ochrony zabytków, a nie organu administracji architektoniczno-budowlanej. Konserwator wyjaśnił zresztą, że faktyczna funkcja obiektu pozostaje poza zakresem zainteresowania ustawy o ochronie zabytków. Dla rozstrzygnięcia sporu kluczowe znaczenie ma zgłoszenie B. K. z 27 października 2016r. w sprawie prac budowlanych polegających na wymianie zużytych drzwi z ościeżnicami, wymianie okna z ościeżnicami i uzupełnienia tynków, na działce nr ewid. [...], obr. 076. Strona do przedmiotowego zgłoszenia załączyła pozwolenie nr [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 21 października 2016r., które wydane zostało w związku ze wskazanym wyżej wnioskiem strony z dnia 4 czerwca 2016r.

Zgłoszenie z 27 października 2016r. zawiera w swoim tytule alternatywnie także zmianę sposobu użytkowania, niemniej należy się zawsze kierować nie tytułem podania ale jego treścią. Dodatkowo formularz zgłoszenia znajduje umocowanie w przepisach art. 29 i art. 30 ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, gdy zasady zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części uregulowane są art. 71 przedmiotowej ustawy.

Organ administracji architektoniczno-budowlanej w piśmie z 9 sierpnia 2019r. wyjaśnił, że podanie B. K. z 27 października 2016r. traktuje jako zgłoszenie robót budowlanych, a nie sposobu użytkowania obiektu. Jeżeli zatem rzeczone zgłoszenie to ów "zatajony" dokument, to zarzut ten jest nieuzasadniony. Organ podatkowy I instancji i organ administracji architektoniczno-budowlanej poszukiwali zgodnie z treścią wystąpienia podatnika dokumentacji potwierdzających zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, co nie mogło przynieść skutków. Strona nie wystąpiła bowiem o zmianę sposobu użytkowania, czyli przeznaczenia funkcji, ale zgłosiła zamiar wykonania prac remontowych. Pomimo tego, organ pierwszej instancji podejmował wysiłki w celu weryfikacji przeznaczenia spornego przedmiotu opodatkowania podczas oględzin. Podatnik nigdy jednak nie wyraził na to zgody. Stosownie zatem do postanowień art. 21§5 O.p. w oparciu o informację podatkową z dnia 30 grudnia 2015r., tutejszy organ, budynek na działce [...], obr. 076 zakwalifikował jako pozostały i przyjął do opodatkowania powierzchnię użytkową 5,87 m˛. W toku postępowania nie dowiedziono bowiem, aby podatnik skutecznie zmienił sposób użytkowania spornego obiektu. Uniemożliwił zarazem zweryfikowanie faktycznego sposobu użytkowania budynku. Okoliczność faktycznego zamieszkiwania przedmiotowego budynku pomimo jego innego przeznaczenia, co uprawniałoby do zastosowania stawki właściwej dla obiektów mieszkaniowych, należy wykluczyć. Organy podatkowe nie mogą bowiem zakładać, że pomimo ciążącego na podatniku obowiązku wynikającego z art. 6m ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz. U. z 2020r. poz. 1439 ze zm.), uchybił on temu wymogowi. Organ pierwszej instancji ustalił, że dla przedmiotowej nieruchomości nigdy nie były składane deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co jest obowiązkiem w przypadku nieruchomości zamieszkałych. Oświadczył zarazem, że nie wydawał też decyzji określającej wymiar przedmiotowej opłaty dla tej działki.

Kolegium nie zgodziło się z zarzutami odwołania skierowanymi przeciwko zawiadomieniu o nowym terminie załatwienia sprawy (wydania decyzji). Obowiązkiem organu jest zawiadomić stronę o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie. Zarzuty w tym zakresie nie znajdują zatem uzasadnionych podstaw. Organ orzekał w graniach rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i nie miał możliwości podziału dokonanego wymiaru na odrębne dla każdego przedmiotu opodatkowania decyzje. Jak mowa była o tym wyżej, co do zasady organ właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów podatkowania wydaje jedną decyzję dla wszystkich gruntów rolnych (art. 6a ust. 6 u.p.r.) i przedmiotów opodatkowania /nieruchomości i obiektów budowlanych/ (art. 6 ust. 7 u.p.o.l.). Literalne brzmienie powyższych przepisów posługuje się przecież liczbą mnogą, a nie pojedynczą. Za opodatkowaniem wszystkich przedmiotów opodatkowania jednym rozstrzygnięciem przemawia także dyspozycja art. 6c ust. 1 u.p.r. Prawo podatkowe nakazuje czasami opodatkowanie danego przedmiotu odrębnie i normę taką, w postacie art. 3 ust. 5 u.p.r. tutejsze Kolegium właśnie zastosowało, wyłączając działkę, która winna być opodatkowana w odrębnej decyzji.

W związku z wyłączeniem z podstawy opodatkowania podatkiem rolnym działki nr ewid.[...], obr. 076 zarzut dotyczący błędów rachunkowych utracił znaczenie. Podstawę opodatkowania użytków rolnych ustalił w oparciu o dane z ewidencji gruntów, natomiast podstawę opodatkowania budynków na podstawie złożonych przez stronę informacji podatkowych. Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 października 2017r., w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów będącej podstawą ustalania podatku rolnego na rok podatkowy 2018 (M.P. z 2017r. poz. 958), stawka podatku rolnego od ha gruntów rolnych pozostałych to 262,45 zł. Z kolei stawka podatku od nieruchomości ustalona w uchwale nr XLVIII/491/2017 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 21 listopada 2017r. dla budynków mieszkalnych wynosi 0,64 zł od 1 m˛, a dla budynków pozostałych 5,14 zł od 1 m˛ powierzchni użytkowej. Tutejszy po wyłączeniu z opodatkowania w podatku rolnym działki nr ewid.[...], obr. 076, przyjął do opodatkowania powierzchnię 0,2489 użytków ornych kat. IVa. Podatek rolny wynosił 65,32 zł. Powierzchnia użytkowa budynków mieszkalnych lub ich części to 179,00 m˛ i przy stawce 0,64 zł/m˛ wysokość zobowiązania w tej części to 114,56 zł. Natomiast powierzchnia budynków pozostałych ustalona została w wymiarze 49,87 m˛ i przy stawce 5,14 zł/m˛ podatek wynosi 256,33 zł. Wymiar łącznego zobowiązania pieniężne dla B. K. z tytułu podatków gruntowych za rok 2018 ustalony został (po zaokrągleniu) w wysokości 436,00 zł.

W skardze do Sądu na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył B. K. wskazując, że wydana decyzja jest niemerytoryczna, sprzeczna z obowiązującym prawem, antydatowana i niezgodna stanem faktyczny.

Skarżący domagał się jej uchylenia w całości, przyznania zwrot kosztów sądowych, przyznania odszkodowania i zadośćuczynienie, po 500 złotych, za lekceważenie odwołującego się podatnika od decyzji na łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2018, gdyż było niesprawiedliwe, zmuszenie podatnika, do wystąpienia ze skargą co wiąże się z kosztami i wysiłkiem, gdyż nie posiada on wykształcenia prawniczego, utratą stanu zdrowia z powodu zaburzeń psychicznych.

Podniósł, że jest szykanowany przez SKO i organ podatkowy N. S., z brakiem przedłożenia właściwych dowodów do odwołania do SKO których domagał się podatnik.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 w zw. z ust. 2 ustawy o COVID-19 oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2019r., poz. 2325 ze zm., dalej- p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydział I z dnia 11 października 2021r. wyznaczono w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 28 października 2021r.

Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe.

Dokonana przez tut. Sąd analiza akt sprawy i decyzji w niej wydanych nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi bowiem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta N. S. ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego opłacanego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2018 w kwocie 436,00 zł.

Przechodząc do kontroli zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż Sąd rozpoznając niniejszą sprawę na podstawie art. 153 p.p.s.a. jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w zapadłym uprzednio w niniejszej sprawie, wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lutego 2019r., sygn. akt: I SA/Kr 1196/18. Żadna ze stron nie złożyła skargi kasacyjnej od powyższego wyroku wobec czego stał się on prawomocny (art. 170 p.p.s.a.).

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tyko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000r., sygn. akt: I SA/Ka 2408/98, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2009r., sygn. akt :II SA/Ol 443/09; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem przede wszystkim z wykładnią prawa (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2005, s. 472, Komentarz do art. 153 p.p.s.a.; J. Świątkiewicz, Komentarz do ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, BWP Justicia, Warszawa 1995, s. 70; T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewski, Komentarz do Kodeksu postępowania cywilnego, tom I, Wyd. LexisNexis Warszawa 2002, s. 826-827).

Ocena prawna może odnosić się zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Zarówno organ administracji jak i sąd, rozpoznając sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku. Związanie to dotyczy również wskazań co do dalszego postępowania, w przypadku uchylenia poprzedniej decyzji lub postanowienia ze względu na naruszenie przepisów procesowych w zakresie dotyczącym wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Od tej oceny zarówno organ administracji, jak i sąd, może odstąpić jedynie w przypadku zmiany stanu faktycznego sprawy. W toku bowiem ponownego rozpoznania sprawy organ administracji może uwzględnić nowe fakty i dowody, których strona nie mogła powołać w toku poprzedniego postępowania lub jeśli potrzeba ich powołania wynikła później (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2007r., sygn. akt: II GSK 240/06).

Pomiędzy oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania organów administracyjnych w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości. Wskazania stanowią więc konsekwencje oceny prawnej, zwłaszcza oceny przebiegu postępowania przed organami administracji i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w sprawie. Wskazania sądu administracyjnego co do dalszego postępowania wytyczają kierunek działania organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2011r., sygn. akt: II FSK 1057/11).

Sąd, dokonując kontroli legalności skarżonej decyzji, miał na względzie wyżej przytoczone przepisy prawne oraz poglądy judykatury i doktryny stanowiące wyjaśnienie podstaw prawnych orzeczenia i zakresu kontroli skarżonego aktu. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku tut. Sądu z dnia 14 lutego 2018r., ponieważ nie doszło do wzruszenia tego wyroku w trybie przewidzianym prawem, nie doszło również do istotnej zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy.

Istotą zaleceń Sądu było by organ ustalił stan faktyczny sprawy w sposób nie budzący wątpliwości, rozważył kwestię przeprowadzenia dowodu z oględzin sporej nieruchomości, wyjaśnił przeznaczenie spornych budynków w świetle dokumentów pochodzących od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz zachowując zasadę dwuinstancyjności postępowania rozpoznał sprawę. Organ wykonał zalecenia (art. 153 p.p.s.a.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie zatem podlega oddaleniu.

Ocena stanu faktycznego ustalonego przez organ: należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej (organy podatkowe) albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09).

Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Podstawowe znaczenie dla prawidłowego odtworzenia stanu faktycznego mają przepisy art. 122, art. 187§1, art. 180§1, art. 188 oraz art. 191 O.p. a ciężar prowadzenia postępowania i wykazania określonych faktów, co do zasady spoczywa na organach podatkowych.

Przystępując do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, wskazać należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i art. 187 Op.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Dowodem w sprawie podatkowej jest przy tym wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, o ile nie jest to sprzeczne z prawem (art. 180§1 Op.). Oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 Op.). Ocena ta ma zatem charakter swobodny, winna być jednak oparta na wszechstronnym rozważeniu całego materiału dowodowego. Organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Dodać należy, iż ustaleń stanu faktycznego organ dokonuje bezpośrednio w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a także na podstawie domniemań faktycznych i prawnych (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa, 2003, s. 208).

Organ w sposób wnikliwy i wyczerpujący zbadał sprawę, a swoje ustalenia przedstawiło w jasny i zrozumiały sposób odnosząc się zarówno do poglądów prezentowanych w doktrynie jak i judykaturze. Fakt, że organ nie podzielił zarzutów skarżącego, nie może stanowić podstawy do formułowania zarzutu naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. W zaskarżonej decyzji zostało wyjaśnione i poparte konkretnymi dowodami (m.in. odpowiedziami na pisma kierowane do innych organów), dlaczego przyjęcie takiej a nie innej stawki podatku było uzasadnione.

Nie ma podstaw by przyjąć, że pozostały poza zakresem zainteresowania organów niewyjaśnione okoliczności, a pojawiające się wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść strony. Organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji.

Prawidłowo ustalono przedmiot opodatkowania - zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, stronę postępowania, prawidłowo zastosowano obowiązujące w rozstrzyganym okresie przepisy prawa, zarówno u.p.o.l., jak i prawa lokalnego, określające obowiązujące stawki podatkowe, a także właściwe dokonano subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących przepisów prawa materialnego.

Tym samym, skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska.

Sąd uznał, że organy trafnie ustaliły przesłanki kwalifikacji budynku posadowionego na działce nr [...] obr. 076 o pow. użytkowej 5,87 m˛ do opodatkowania wg stawki jak od pozostałych budynków.

Rację ma organ podatkowy, że przy wymiarze podatków od nieruchomości oraz rolnego związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o położeniu, granicach i powierzchni gruntów oraz rodzaju użytków gruntowych i klasach gleboznawczych gruntów i danych tych nie może samodzielnie korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego, bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Przepis art. 21 ust. 1 p.g.k. wyraźnie stanowi, że podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków.

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 17 kwietnia 2020r. sygn. akt: II FSK 1816/19, podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z 1989r. Prawo geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z tym przepisem "podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków". To na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany.

Podatek od nieruchomości uregulowany w rozdziale 2 u.p.o.l. jest świadczeniem związanym z własnością lub posiadaniem określonych w ustawie nieruchomości. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące między innymi właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) i na nich ciąży obowiązek podatkowy, który powstaje z mocy prawa od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. podatkowi od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podstawę opodatkowania stanowi: (1) dla gruntów - powierzchnia, (2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa.

Wysokość stawek podatku od nieruchomości określa w drodze uchwały rada gminy, z tym, że stawki te nie mogą przekroczyć rocznie maksymalnych stawek podatkowych, które zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wyrażone są kwotowo od 1 metra kwadratowego powierzchni użytkowej budynku, a w przypadku gruntów od 1 metra kwadratowego powierzchni lub 1 hektara.

Z kolei według art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów pozostałych stanowi - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do zarzutów odwołania i prawidłowo przyznało, że powzięto wątpliwości odnośnie przeznaczenia i funkcji obiektu budowlanego na działce nr ewid. [...] obr. 076 w N. S. wobec czego zwrócono się do organów: Starosty [...] w N. S., Wydziały Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta N. S. oraz do Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków celem ustalenia przeznaczenia obiektu budowlanego usytuowanego na w/w działce.

Organ zwrócił się także do samego podatnika B. K. by wyraził zgodę na oględziny tegoż obiektu.

Co ważne i co wymaga bardzo wyraźnego zaakcentowania, B. K. nigdy jednak nie wyraził na to zgody. Stosownie zatem do postanowień art. 21§5 O.p. w oparciu o informację podatkową z dnia 30 grudnia 2015r., tutejszy organ, budynek na działce [...], obr. 076 zakwalifikował jako pozostały i przyjął do opodatkowania powierzchnię użytkową 5,87 m˛. W toku postępowania nie dowiedziono bowiem, aby podatnik skutecznie zmienił sposób użytkowania spornego obiektu. Uniemożliwił zarazem zweryfikowanie faktycznego sposobu użytkowania budynku.

W interesie podatnik było to by wyrazić zgodę na oględziny obiektu tym bardziej, że nigdy nie kwestionowano, nie podważano uprawnień właścicielskich B. K. do tej nieruchomości.

Problem dotyczy jedynie stawki podatku, co uzależnione jest od właściwej kwalifikacji obiektu budowlanego znajdującego się na działce nr ewid. [...] obr. 076 w N. S.. Należało odpowiedzieć czy obiekt ten jest garażem, komórką czy też pomieszczeniem mieszkalnym, lokalem mieszkalnym względnie ma inny charakter i funkcję (i jaką).

Skoro podatnik B. K. nie wyjaśnił charakteru tego obiektu ani nie zezwolił na jego urzędowe oględziny, organy dokonały prawidłowej jego kwalifikacji a w konsekwencji prawidłowo ustaliły wysokość podatku.

W podsumowaniu powyższych wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela ocenę prawidłowości postępowania podatkowego, wyrażoną przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd uznał zarzuty skargi za bezskuteczne, podzielając w całości stanowisko i argumentację organu.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.