Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 246/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 13 ust. 1 pkt 1 i art.137 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r o drogach publicznych (Dz.U.z 2007r Nr 19 poz. 115 ze zm.)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2008 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S., występując w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego, po uprzednim doręczeniu J.C. w dniu (...( upomnienia z dnia (...(, wystawił na zobowiązanego tytuł wykonawczy z dnia (...(. Tytułem tym objęto należności w łącznej kwocie (...( z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój samochodu marki (...( o nr rej. (...( w Strefie Płatnego Parkowania w okresie (...(, wraz z kosztami upomnienia w kwocie (...(. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.) oraz uchwały Rady Miasta S. Nr (...( z dnia (...( i Nr (...( z dnia (...(. Odpis wskazanego tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanemu w dniu (...(.

J.C., reprezentowany przez adwokata, w dniu (...( wniósł do Prezydenta Miasta S. zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, polegające na: 1) nieistnieniu obowiązku; 2) określeniu egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 3) błędzie co do osoby zobowiązanego; 4) niespełnieniu wymogów określonych w art. 27.

W uzasadnieniu zarzutów zobowiązany podał, że wystawiony tytuł wykonawczy nie może stanowić podstawy prawnej do wszczęcia postępowania i jego prowadzenia, z uwagi na to, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych obowiązek uiszczenia opłaty spoczywa na korzystającym z dróg publicznych. Korzystający nie może być jednak utożsamiany z właścicielem pojazdu, gdyż użytkownikiem pojazdu może być najemca lub też złodziej. Natomiast J.C. nie parkował w Strefie Płatnego Parkowania w okresie wskazanym w tytule wykonawczym. Zobowiązany podniósł również, że wystawiony tytuł wykonawczy nie podaje podstawy prawnej, albowiem za taką nie można uznać generalnego powołania się na ustawę o drogach publicznych oraz uchwałę Rady Miasta S. Żaden ze wskazanych aktów nie określa obowiązku, który został nałożony na zobowiązanego, jak również nie stanowi upoważnienia do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zobowiązany zarzucił także, że egzekucja kar pieniężnych z tytułu nieopłaconego postoju w rozpatrywanej sprawie jest bezpodstawna, a organ winien z urzędu badać dopuszczalność egzekucji. Ponadto wskazano, że tytuł wykonawczy nie zawiera prawidłowo oznaczonej treści, ponieważ wadliwym jest zbiorcze określenie kwoty należności, gdyż egzekucja dotyczy każdej należności z osobna. J.C. podniósł również zarzut niedołączenia do tytułu wykonawczego kopii dowodu doręczenia upomnienia.

Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia (...(, wydanym na podstawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), za nieuzasadnione uznał zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego Nr (...(.

Uzasadniając swoje stanowisko wierzyciel przywołał na wstępie treść art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wskazał, że zobowiązany nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność nieistnienia obowiązku lub okoliczności, w których obowiązek wszakże powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn. Wskazał także, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Dalej organ wyjaśnił, że obowiązek zapłaty kary pieniężnej w razie stwierdzenia niewniesienia opłaty za postój wynikał wprost ze wskazanych w tytule wykonawczym przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwały z dnia Nr (...( z dnia (...( w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania, i zmieniającej ją uchwały Nr (...( z dnia (...(. Wskazał także, że wobec tego, iż obowiązek zapłaty opłaty wynika wprost z przepisów prawa, nie jest w tym zakresie wymagana szczególna forma w postaci decyzji lub postanowienia.

Odnosząc się do zarzutu zobowiązanego dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanego, organ podał, że to na zobowiązanym ciąży obowiązek wykazania, kto użytkował pojazd w terminach określonych w upomnieniu. Organ egzekucyjny nie ma bowiem obowiązku przeprowadzania w tym zakresie postępowania, które miałoby na celu badanie zasadności i wymagalności tytułu wykonawczego, gdyż tego rodzaju kontrola, stosownie do art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez organ egzekucyjny, jest niedopuszczalna. Organ podał również, że treść tytułu wykonawczego odpowiada wymogom ustawowym, albowiem podano w nim podstawę prawną egzekwowanego obowiązku, prawidłowo określono wysokość egzekwowanego obowiązku oraz wskazano datę doręczenia upomnienia. Zgodnie bowiem z art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, do tytułu wykonawczego wierzyciel dołącza dowód doręczenia upomnienia, a jeżeli doręczenie upomnienia nie było wymagane, podaje w tytule wykonawczym podstawę prawną braku tego obowiązku.

Zobowiązany pismem z dnia (...( złożył zażalenie na postanowienie wierzyciela, w którym zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego w postaci przepisu art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, poprzez nienależytą, tj. zbyt szeroką wykładnię; 2) naruszenie prawa procesowego w postaci art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 126 K.p.a., poprzez zawarcie w zaskarżonym postanowieniu lakonicznego uzasadnienia; 3) wydanie postanowienia przez osobę nieuprawnioną, albowiem nie wykazano delegacji uprawnień w zakresie rozstrzygania zarzutów na tytuły wykonawcze przysługujących Prezydentowi Miasta S. na osobę podpisującą zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu zażalenia strona podała, że organ dokonał wadliwej interpretacji art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, uznając, że korzystającym z drogi jest jednocześnie właściciel pojazdu, który został zaparkowany w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu, którą to okoliczność zobowiązany kwestionował już od momentu otrzymania upomnienia. Nadto w zażaleniu wskazano, że zarzuty zostały omówione w sposób lakoniczny. Żalący się zakwestionował także umocowanie osoby, która podpisała postanowienie, do rozstrzygania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia (...(, powołując się w podstawie prawnej na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a., art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 4, ust. 2a, ust. 2b i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał na wstępie treść przepisów art. 33 i art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wskazał, że w rozpatrywanej sprawie - ponad wszelką wątpliwość - mają zastosowanie przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1, 2, 3, 4, 5 i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz uchwał Rady Miasta S. Nr (...( w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania i Nr (...(. Następnie, powołując się na treść § 7 ust. 1 i § 11 ww. uchwały, organ drugiej instancji stwierdził, że obowiązek wniesienia opłaty za parkowanie oraz opłaty dodatkowej powstaje z mocy prawa, a niewniesiona opłata podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z kolei osoba, która parkuje pojazd w strefie płatnego parkowania bez ważnego biletu parkingowego powinna mieć pełną świadomość, że narusza obowiązujące prawo w tym zakresie i może otrzymać zawiadomienie, które stwierdza jedynie fakt nieuiszczenia opłaty z tytułu parkowania pojazdu w strefie płatnego parkowania.

Odnosząc się do zarzutu wadliwej interpretacji art. 13 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, Kolegium wyjaśniło, że jakkolwiek zobowiązanym do opłaty za płatny postój jest korzystający z drogi, to jednakże w sytuacji, gdy korzystającym z drogi nie jest właściciel pojazdu powinien on wskazać osoby, które użytkowały jego samochód i nie uiściły opłaty z tego tytułu. Zobowiązany ograniczył się zaś jedynie do stwierdzenia, że nie tylko on kierował samochodem, a robiły to również inne osoby. Wobec braku wskazania osób, które kierowały w tym czasie samochodem zobowiązanego należało zatem przyjąć, że osobą odpowiedzialną jest właściciel samochodu.

W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że samochód marki (...( o nr rej. (...( należący do strony został zarejestrowany w Strefie Płatnego Parkowania przez pełniących swoje obowiązki inspektorów i zapisany przez nich na blankiecie zawiadomienia o nieopłaconym postoju w strefie płatnego parkowania, które zostało umieszczone za wycieraczką przedniej szyby samochodu. Uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania, niemożliwe jest bowiem przyjęcie, że inspektor SPP, wypisał zawiadomienie o nieopłaconym postoju, wpisując w nich markę i nr rejestracyjny samochodu zobowiązanego, pomimo że tego dnia, o wskazanej godzinie, w tej części miasta, nie widział takiego pojazdu na terenie strefy, bądź też wystawił takie wezwanie, widząc prawidłowo wypełniony i ważny blankiet opłaty za postój. Organ zaznaczył przy tym, że przedmiotowe zawiadomienia zostały wystawione w różnych okresach czasu przez różne osoby w różnych częściach miasta, co nieprawdopodobną czyni sugestię, że zawiadomienia były wypisywane omyłkowo lub też "dla żartu".

Organ odwoławczy wskazał także, że podana w tytule wykonawczym podstawa prawna jest prawidłowa, gdyż wierzyciel, jak wynika treści pozycji 29 tytułu, ma obowiązek wskazać akt normatywny stanowiący, że należność powstała z mocy prawa, nie ma zaś obowiązku podania konkretnego przepisu prawa. Natomiast podanie w tytule wykonawczym nieprawidłowego publikatora, tym bardziej gdy chodzi jedynie o ogłoszenie tekstu jednolitego, nie może przesądzać o stwierdzeniu, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów z art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jako bezzasadne organ ocenił także twierdzenie strony o braku dołączenia do tytułu wykonawczego kopii dowodu doręczenia upomnienia, gdyż zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 ww. ustawy, wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zatem zobowiązanemu doręczany jest odpis tytułu wykonawczego, zaś kopię dowodu doręczenia upomnienia dołącza się do oryginału przeznaczonego dla organu egzekucyjnego. Nadto w myśl art. 27a § 1 ustawy, w tytule wykonawczym wykazuje się należności pieniężne po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy, co oznacza, że wierzyciel może w tytule wykonawczym umieścić jedną kwotę ogółem.

Organ wyjaśnił także, że osoba, która podpisała postanowienie działała z upoważnienia Prezydenta Miasta S. z dnia (...(, co wynika z treści pieczątki, którą się posłużyła.

J.C., reprezentowany przez adwokata, w dniu (...( wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., zarzucając zaskarżonemu aktowi naruszenie prawa materialnego w postaci:

1) art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że właściciel pojazdu jest zobowiązany do uiszczania opłat za postój pojazdu w granicach strefy płatnego parkowania również za innych korzystających;

2) art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że Prezydent Miasta jest "organem uprawnionym" w rozumieniu tego przepisu;

3) art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że możliwa jest egzekucja opłat dodatkowych w sytuacji, w której uchwała Rady Miasta S. Nr (...( w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2005 r. w sposób niedopuszczalny różnicuje wysokość opłaty.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odpowiadając na skargę, wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według kryterium zgodności z prawem i w granicach rozstrzygania Sądu zakreślonych w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia skargi.

Zaskarżone postanowienie wydane zostało w postępowaniu egzekucyjnym, a zatem w pierwszej kolejności badaniu poddano zgodność tego postanowienia z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dotyczącymi właściwości organów i trybu egzekucji należności pieniężnych, i w tym zakresie uchybień nie stwierdzono.

Skarżący, stosownie do pouczenia zawartego w doręczonym mu odpisie tytułu wykonawczego z dnia (...(, w ustawowym terminie wniósł zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wskazując na: nieistnienie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego, brak podstawy prawnej do nałożenia opłaty dodatkowej oraz egzekwowania opłat dodatkowych przez organ egzekucyjny, błąd co do osoby zobowiązanego, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zarzuty zobowiązanego zostały prawidłowo zakwalifikowane jako zarzuty, o których mowa w art. 33 pkt 1, 3, 4 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i rozpatrzone w trybie art. 34 § 4 wskazanej ustawy przez wierzyciela egzekwowanego obowiązku, który wydał w tym zakresie stosowne postanowienie.

Ocena zaskarżonego postanowienia ostatecznego, wydanego po rozpatrzeniu zażalenia zobowiązanego na rozstrzygnięcie wierzyciela, prowadzi do konkluzji, że akt ten prawa nie narusza. Natomiast podniesione w skardze zarzuty w kwestii naruszenia przepisów art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie zasługują na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśl art. 13b ust. 1 wskazanej ustawy, opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Kolejne przepisy art. 13b ustawy o drogach publicznych określają: zasady ustalania strefy płatnego parkowania (ust. 2) i upoważniają radę gminy (miasta) do ustalania takiej strefy (ust. 3) oraz do ustalania wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów w takiej strefie i do określenia sposobu pobierania tej opłaty (ust. 4 pkt 1 i 3). W ust. 5 wymienionego artykułu ustawodawca określił między innymi dopuszczalne różnicowanie wysokości opłat w zależności od czasu parkowania, a w ust. 7 wskazał, że wymienione opłaty pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku - zarządca drogi. Ponadto, zgodnie z art. 13f omawianej ustawy, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową (ust. 1), przy czym wysokość i sposób jej pobierania określa rada gminy (miasta), lecz jej wysokość nie może przekraczać 50 zł (ust. 2), opłatę tę pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (ust. 3).

Uchwałą Nr (...( z dnia (...( w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania (...(, Rada Miasta S. wykorzystała upoważnienie zawarte we wskazanych wyżej przepisach ustawy o drogach publicznych. Uchwała ta, jak i uchwała ją zmieniająca Nr (...( z dnia (...(, wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa na terenie Miasta S. Przepisy omawianych uchwał Rady Miasta S., jako przepisy powszechnie obowiązujące na terenie S., dotyczą więc każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania.

Istotne dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy jest stwierdzenie, że obowiązek ponoszenia opłat za pozostawienie pojazdu w strefie płatnego parkowania wynika z przepisów prawa, bez potrzeby jego konkretyzacji w drodze aktu indywidualnego np. decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2005 r., sygn. akt FSK 2580/04; wyrok WSA w S. z dnia 26 lipca 2006 r., sygn. II SA/Sz 534/06, niepublikowane). Opłata dodatkowa, o której mowa w art. 13f ustawy o drogach publicznych, jest bowiem funkcjonalnie związana z opłatą za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania uregulowaną w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a ustawowe określenie: "Za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust.1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową", wskazuje na to, że obowiązek jej uiszczenia wynika z mocy prawa, zwłaszcza że ustawodawca nie przewidział konieczności wydawania w tym przedmiocie decyzji lub innego aktu administracyjnego.

Nie powinno również budzić wątpliwości, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej uiszczenia obciąża - co do zasady - właściciela pojazdu. Takie założenie, wbrew twierdzeniu skarżącego, nie narusza przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Właściciel jest bowiem na ogół korzystającym z drogi, chyba że udowodni, iż z pojazdu korzystała inna osoba uprawniona (np. najemca, biorący w użyczenie) albo że pojazd został użyty wbrew woli i wiedzy właściciela przez nieznaną osobę (np. złodzieja), a taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Skarżący, poza domaganiem się przedstawienia mu przez organ egzekucji dowodów potwierdzających, że to on parkował w miejscu i czasie wskazanym w upomnieniu, nie podjął próby wyjaśnienia, kim mogły być inne osoby korzystające w tym czasie z jego pojazdu.

Tymczasem, wbrew stanowisku skargi, dowodów takich nie mógł przeprowadzić organ, albowiem - jak to wskazano powyżej - to nie organ egzekucyjny nakłada na korzystającego z dróg publicznych obowiązek uiszczenia należnej opłaty. Nie musi zatem, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ na to nie pozwalają przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji (por. np. art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Ma on w tej sytuacji prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut, o którym mowa w art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. błędu co do osoby zobowiązanego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, Lex nr 344875), wskazując jednocześnie osoby, którym w tym czasie umożliwił korzystanie z pojazdu lub też przedkładając dowody potwierdzające okoliczność, że inne nieznane mu osoby bez jego woli i wiedzy korzystały z jego samochodu. On to bowiem, przez podniesienie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego, zamierza wywołać skutek prawny w postaci uchylenia się od odpowiedzialności. Tym samym nie sposób uznać, że organ egzekucyjny, oczekując, iż właściciel pojazdu wskaże inne osoby, które w danych okolicznościach korzystały z pojazdu, uzurpuje sobie uprawnienia "organu właściwego", o którym mowa w art. 78 ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym.

Skarżący podniósł również zarzut naruszenia przepisu art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych, polegającego na przekroczeniu delegacji ustawowej przez Radę Miasta S., poprzez wprowadzenie z dniem 1 stycznia 2005 r. w uchwale Nr (...( zróżnicowanej wysokości opłaty dodatkowej. Zdaniem skarżącego, powyższe nakazuje przyjąć, że opłata dodatkowa nie została określona w sposób precyzyjny, a tym samym należy uznać ją za niemożliwą do egzekucji.

Z powyższym stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Jak to już wyjaśniono we wstępnej części rozważań, uchwała Nr (...( z dnia (...(, jak i uchwała ją zmieniająca Nr (...( z dnia (...(, zostały wydane na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego (tj. art. 13f ust. 2 ustawy o drogach publicznych), i stanowią akty prawa miejscowego. Skarżący, który kwestionuje prawidłowość regulacji wprowadzonej z dniem 1 stycznia 2005 r. może zatem domagać się uchylenia tego aktu w drodze skargi, złożonej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Wskazać także należy, że stosownie do treści § 11 ust. 1 uchwały Nr (...(, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2005 r., opłata dodatkowa za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w SPP wniesiona w terminie 7 dni od nieopłaconego postoju wynosi 20 zł, a po tym terminie 50 zł. Wysokość opłaty dodatkowej została zatem określona przez Radę Miasta S. na podstawie delegacji ustawowej w sposób wystarczająco konkretny i niebudzący wątpliwości. Z przytoczonego przepisu jednoznacznie bowiem wynika, że za każdy stwierdzony przez upoważnionego inspektora Strefy Płatnego Parkowania w S. nieopłacony postój właściciel pojazdu obowiązany jest uiścić opłatę dodatkową w wysokości 20 lub 50 zł, w zależności od tego kiedy opłatę tą uiścił.

W aktach rozpatrywanej sprawy znajdują się (...( zawiadomienia o nieopłaconym postoju pojazdu marki (...( o nr rej. (...(, wystawione przez różnych inspektorów Strefy Płatnego Parkowania (o czym świadczą odmienne numery służbowe i podpisy). Z zawiadomień tych wynika, że pojazd zobowiązanego bez uiszczenia opłaty, parkowany był w Strefie Płatnego Parkowania. W zawiadomieniach wskazane są: konkretne dane, dotyczące ulicy postoju, godziny sporządzenia zawiadomienia, nr rejestracyjnego i marki pojazdu, data (dzień, miesiąc, rok) oraz numer służbowy inspektora wypełniającego zawiadomienie. Posiadając takie, jak opisane wyżej dowody, organ pierwszej instancji (wierzyciel), uwzględniając zasady wiedzy i doświadczenia życiowego oraz zasady logicznego rozumowania, dokonując tzw. swobodnej oceny dowodów zgodnie z art. 80 K.p.a., miał podstawę do przyjęcia, że dowody te w sposób wystarczający dokumentują fakty nieuiszczenia przez skarżącego opłaty za parkowanie pojazdu w Strefie Płatnego Parkowania, co skutkowało naliczeniem opłaty dodatkowej. Wobec tego żądanie zapłaty kwoty (...( z tytułu (...( nieuiszczonych opłat, w datach wskazanych w upomnieniu, jest zasadne.

Mając powyższe na uwadze, należało orzec jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.