Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 32/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 4, art 13 ust 1, art 16 ust 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax, Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant Specjalista Ewa Pasiek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi G.L. na bezczynność Prezesa A w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

G.L. (dalej "skarżący") pismem z dnia 7 grudnia 2017 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego w G. (dalej "Prezes SR" lub "organ") o udostępnienie informacji publicznej z akt sprawy o sygn. [...] w postaci zapadłych w sprawie postanowień wraz z uzasadnieniami, wyroków wraz z uzasadnieniami, protokołów rozpraw, wydanych przez funkcjonariuszy publicznych zarządzeń oraz wskazał formę i sposób ich udostępnienia.

Pismem z dnia 16 stycznia 2018 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezesa SR. W skardze zarzucił organowi naruszenie art. 7 i art. 10 Kodeks postępowania administracyjnego, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 i art. 23 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a także art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP przez bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, wyrażonym we wniosku z 7 grudnia 2017 r. Na tej podstawie wniósł o nakazanie organowi udostępnienia informacji publicznej w formie żądanej we wniosku i doręczenie plików pocztą elektroniczną na podany przez niego we wniosku adres e-mail w terminie 14 dni oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisany.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że skierował do Prezes SR wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci dokumentów urzędowych sporządzonych przez pracowników sądu powszechnego w trakcie postępowania prowadzonego pod sygn. akt [...]. Organ decyzją nr [...] z [...] r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w postaci zarządzeń, powołując się na okoliczność, że w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania karnego zarządzenia nie stanowią orzeczenia sądu, a więc nie podlegają udostępnieniu. Skarżący stwierdził, że decyzja została oparta na błędnych przesłankach, gdyż nie można odmówić udzielenia informacji publicznej w postaci dokumentu będącego zarządzeniem wyłącznie z uwagi na nadaną mu formę bez względu na zawartą w nim treść, jeżeli odpowiada ona definicji informacji publicznej. Wskazał, że organ ignoruje przy tym fakt, że nie tylko orzeczenia sądu stanowią informację publiczną lecz może nią być każdy dokument wydany przez funkcjonariuszy publicznych i pracowników sądu powszechnego, jeżeli dotyczy postępowania prowadzonego w sposób jawny. Wśród kategorii informacji publicznych wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit a) ustawy o dostępie do informacji publicznych znajduje się treść i postać dokumentów urzędowych zdefiniowanych w art. 6 ust. 2 ww ustawy. Zdaniem skarżącego dokumenty – zarządzenia sędziego wydane w sprawie karnej, jako stanowiące treść aktów urzędowych i innych rozstrzygnięć, należą do informacji o danych publicznych i stanowią informacje publiczną. Skarżący podniósł, że Prezes SR działa wbrew obowiązującym przepisom skoro do dnia dzisiejszego nie udostępnił żądanej informacji i wydał w tym zakresie decyzję odmowną. Wychodząc z założenia, że informacja, której się domagał stanowi informację publiczną, a prezesi sądów wymienieni są w kategorii podmiotów zobowiązanych i nie wchodzi w grę odrębna regulacja, nastąpiło naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. Organ nie wyjaśnił bowiem dokładnie stanu faktycznego, należycie nie wskazał przyczyn odmowy w uzasadnieniu decyzji a także nie wskazał podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skarżący stwierdził, że poza wskazanymi brakami stanowisko skarżonego organu jest niezgodne ze stanem prawnym, zostało wydane z naruszeniem obowiązujących przepisów i jako takie winno zostać wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W odpowiedzi na skargę Prezes SR wniósł o jej odrzucenie skargi względnie o jej oddalenie. Wskazał, że w związku z wnioskiem z dnia 7 grudnia 2017 r. decyzją nr [...] z [...] r. odmówiono skarżącemu udostępnienia informacji publicznej co do wydanych w sprawie zarządzeń, wskazując, że skoro art. 6 ust. 1 pkt 4a ustawy o dostępie do informacji publicznej wymienia wyroki i postanowienia, to nie są objęte zakresem tej normy prawnej zarządzenia, które nie stanowią orzeczeń w rozumieniu przepisów KPK. Nadto dodał, że w pozostałym zakresie, wniosek skarżącego został zrealizowany. Następnie organ wskazał, że skarga nie może być traktowana jako skarga na bezczynność, w rozumieniu art. 149 p.p.s.a., bowiem decyzja w sprawie wniosku skarżącego została wydana, zatem przyjąć należy, że skarżący domaga się sądowoadministracyjnej kontroli legalności ww. decyzji. Wskazał również, że skarga pozostaje na zasadzie art. 52 p.p.s.a. niedopuszczalna, bowiem skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, tj. nie odwołał się do Prezesa Sądu Okręgowego mimo pouczenia o takiej możliwości w treści samej decyzji. Natomiast zakładając, że intencją skarżącego było złożenie skargi na bezczynność organu skarga powinna być oddalona, skoro w przedmiotowej sprawie decyzja została wydana.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego precyzując przedmiot zaskarżenia wskazał, że skarga dotyczy bezczynności i to tylko w zakresie nieudostępnienia zarządzeń, o których mowa we wniosku. Ponadto podtrzymał zarzuty i wnioski zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a. W przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy rzeczywiście organ pozostaje w zwłoce z załatwieniem sprawy. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności.

Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze zatem pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi administracji nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia sprawy wyznaczonych przepisami k.p.a. lub w ustawach szczególnych. Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest bowiem zobowiązanie organu przez sąd administracyjny do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność sąd zobowiązuje bowiem organ do wydania w określonym terminie aktu, dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu lub podjęcie czynności wyłącza możliwość uwzględnienia skargi przez sąd. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Otóż skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezesa SR w zakresie jego wniosku z dnia 7 grudnia 2017 r. o udostępnienie zarządzeń wydanych w sprawie [...] przez funkcjonariuszy publicznych Sądu. Wniosek ten został złożony w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 - zwana dalej "u.d.i.p."). Ustawa ta reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, w tym procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej przez podmioty zobowiązane, określone w art. 4 ust. 1 tej ustawy. Załatwienie wniosku na gruncie tej ustawy powinno nastąpić albo poprzez udzielenie informacji publicznej w drodze czynności materialno - technicznej (art. 7 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.), albo poprzez odmowę jej udostępnienia w drodze decyzji administracyjnej, lub poprzez umorzenie postępowania w tej samej formie z przyczyn uregulowanych w art. 14 ust. 2 tej ustawy (art. 16 ust.1. u.d.i.p.). Przy czym stosownie do regulacji art. 13 ust. 1 u.d.i.p. czynności tych organ powinien dokonać bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.

Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego wpłynął do organu w dniu 11 grudnia 2017 r., a zatem termin do jego załatwienia upływał 25 grudnia 2017 r. W dniu 21 grudnia 2017 r., a więc z zachowaniem ustawowego terminu, organ wydał decyzję na podstawie art. 16 u.d.i.p., którą odmówił skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w postaci zarządzeń wydanych w sprawie [...]. Decyzja ta zawierała pouczenie o sposobie i terminie wniesienia odwołania. Z uwagi na powyższe nie można uznać, aby organ w dniu wniesienia skargi pozostawał w bezczynności skoro załatwił wniosek w żądanym zakresie w terminie i w sposób wskazany w ustawie. Bez znaczenia natomiast pozostają zarzuty skarżącego dotyczące trafności wydanego rozstrzygnięcia, gdyż te nie podlegają kontroli Sądu w postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność organu.

Jak już bowiem wyżej wskazano w skardze na bezczynność Sąd bada jedynie czy organ w terminie dokonał czynności określonej przez przepisy prawa. Poza kontrolą Sądu pozostaje natomiast prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

W świetle powyższego, skoro przed wniesieniem skargi na bezczynność wydana została decyzja o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, Sąd uznał skargę za bezzasadną.

Z tych powodów skarga, na podstawie art. 151 P.p.s.a., podlegała oddaleniu.