Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 69/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2020-07-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35,  art. 32
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Protokolant: asystent sędziego Małgorzata Szymańska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 lipca 2020 r. sprawy ze skargi R. A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę myjni samochodowej bezdotykowej z niezbędną infrastrukturą techniczną oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Prezydent Miasta L., działając na podstawie art. 28, art. 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej Prawo budowlane), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej k.p.a.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił na rzecz P. J. pozwolenia na budowę obejmującego budowę myjni samochodowej bezdotykowej z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...], [...] obręb T. w L. przy ul. [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 17 grudnia 2018 r. P. J. wystąpiła z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę myjni samochodowej bezdotykowej z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...], [...], obręb T. w L. przy ul. [...].

W odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania uwagi do planowanego zamierzenia wniósł R. A., wnioskując o wstrzymanie wydania pozwolenia na budowę z uwagi na potencjalne zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego oraz naruszenie jego prawnie uzasadnionych interesów. Jak dalej wskazuje strona, projektowana lokalizacja myjni znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie stacji elektroenergetycznej. W dokumentacji projektowej brak jest informacji "o środkach przewidzianych dla zniesienia oddziaływania myjni na urządzenia elektroenergetyczne". Również projektowany w otoczeniu inwestycji układ komunikacji nie przewiduje analizy istotnych zagrożeń i utrudnień, jakie powszechnie występują w związku z eksploatacją myjni samochodowych. W projekcie nie uwzględniono miejsc dla oczekujących do myjni pojazdów, co powinno być postrzegane jako źródło zagrożeń dla życia i zdrowia okolicznych użytkowników oraz dalekich utrudnień w ruchu drogowym, co może spowodować, że klienci myjni będą parkować na poboczach, skwerach, chodnikach i skrzyżowaniach. Również planowana myjnia będzie negatywnie oddziaływać na bliskie sąsiedztwo infrastruktury biurowej i zaplecza socjalnego dla pracowników. Dodatkowo strona wskazuje, że w projekcie przewidziano przebudowę ulicy [...] (dz. nr [...] obręb T.), która znajduje się w jego posiadaniu. Na podstawie uzgodnień z zarządcą drogi strona dokonała na własny koszt modernizacji tej drogi i przejęła obowiązki posiadacza, w związku z tym domaga się uzgodnienia z nim warunków projektowanej przebudowy. Ponadto zaproponowana w projekcie koncepcja drogowa nie uwzględnia istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Dotyczy to między innymi zaprojektowanego wjazdu do myjni z ulicy [...].

Również swoje uwagi do projektowanej myjni złożyła A Spółka z o.o. z/s w L. wskazując na konieczność uzyskania stanowiska Konserwatora Zabytków oraz uwzględnienia specjalistycznej opinii technicznej w zakresie potencjalnego ograniczenia sposobu użytkowania infrastruktury technicznej, znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej myjni.

Uwagi do planowanej inwestycji wnieśli też mieszkańcy budynku przy ul. [...], którzy nie zostali uznani za strony postępowania.

Wydając decyzję Prezydent Miasta L., odwołując się do brzmienia art. 35 Prawa budowlanego wyjaśnił, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany dla planowanej inwestycji oraz udzielającej pozwolenia na budowę. W jego ocenie niniejsza inwestycja spełnia zakreślone przez ustawodawcę wymagania. W tym kontekście wyjaśnił, że dla terenu planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta L. - w części terenu położonego w rejonie ul. [...], [...] i [...], zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej L. nr [...] z dnia [...]. Planowane zamierzenie zlokalizowane zostało w jednostce oznaczonej symbolem [...], [...]. Dla tego terenu w planie ustalone zostało przeznaczenie podstawowe, jako tereny zabudowy usługowej, teren obsługi komunikacji samochodowej. Jako przeznaczenie uzupełniające ustalono zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz infrastrukturę techniczną. Przy czym, zgodnie z definicją zawartą w § 2 pkt 1 i 2, jako podstawowe przeznaczenie terenu należy rozumieć przeznaczenie, które w ramach realizacji planu powinno stać się dominującą formą wykorzystania ponad 50% powierzchni terenu; jeżeli przeznaczenie podstawowe terenu obejmuje więcej niż jedno przeznaczenie, należy przez to rozumieć, że przeznaczenie podstawowe może być realizowane w dowolnych proporcjach z zachowaniem ustalonych dla nich wymagań szczególnych. Jako uzupełniające przeznaczenie terenu należy rozumieć przeznaczenie, które może być realizowane jako uzupełniające funkcji podstawowej/przeznaczenia podstawowego. W § 2 pkt 3 określono szczegółowo, jakie obiekty usługowe mogą być na tym terenie realizowane, natomiast w § 2 pkt 6 określono jakie obiekty mogą być zaliczone do obiektów obsługi komunikacji samochodowej. Są to m.in. myjnie samochodowe. Dodatkowo dla omawianego terenu w § 31 ust. 3 obowiązują następujące wskaźniki zagospodarowania terenu oraz parametry i zasady kształtowania zabudowy:

- intensywność zabudowy działki budowlanej: 0,20 - 050,

- wskaźnik zabudowy działki budowlanej: 0,20 - 032;

- minimalna powierzchnia biologicznie czynna działki budowlanej: 10%,

- dach płaski,

- maksymalna wysokość elewacji lub attyki: 8 m

- linie zabudowy zgodnie z rysunkiem planu miejscowego, usytuowane w odległości od linii rozgraniczających drogi [...] i [...] w granicach: od 4m do 15 m.

Zdaniem organu z powyższego wynika, że przeznaczenie planowanej inwestycji jest zgodne z ustaleniami planu, a nadto spełnia wymagania dotyczące kształtowania zabudowy, gdyż: projektowana intensywność zabudowy wynosi 0,20, projektowany wskaźnik zabudowy wynosi 0,20, powierzchnia terenów zielonych stanowi 14 % powierzchni działki, zastosowano dach płaski nad projektowaną wiatą, maksymalna wysokość projektowanej myjni wynosi 4,9 m. Na terenie inwestora przewidziano 4 miejsca postojowe. Również zachowane zostały linie zabudowy, zgodnie z rysunkiem planu. To oznacza, że planowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zarówno pod względem funkcji obiektu, jak też innych parametrów określonych w tym planie.

Nadto zdaniem organu, przedłożony projekt budowlany spełnia wymagania z art. 34 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w trakcie prowadzonego postępowania, organ I instancji w zakresie lokalizacji myjni w sąsiedztwie stacji elektroenergetycznej, wyjaśnił, że niniejsze wynika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który podlegał wymaganym uzgodnieniom. Właściciel stacji transformatorowej nie wnosił żadnych zastrzeżeń do lokalizacji na dz. nr [...] obręb T. myjni samochodowej. Również ustalając warunki przyłączenia dla planowanej inwestycji, B nie zakwestionował lokalizacji myjni w pobliżu stacji transformatorowej, określając miejsce przyłączenia z tej stacji. Nie wskazał też na żadne zagrożenia spowodowane lokalizacją planowanej myjni.

Z kolei w zakresie zarzutu dotyczącego zagrożeń i utrudnień związanych z eksploatacją myjni, a w szczególności określenia miejsc postojowych organ wyjaśnił, że przepisy Prawa budowlanego i przepisy szczególne nie przewidują możliwości dokonywania oceny w tym zakresie. Przy korzystaniu z dróg publicznych i terenów przyległych obowiązują przepisy ruchu drogowego, jak też przepisy Kodeksu cywilnego, które określają zasady korzystania z dróg publicznych czy też terenów prywatnych. Odnośnie zarzutu dotyczącego ewentualnych uciążliwości związanych z eksploatacją myjni, w tym "przemieszczanie się obłoków wodnych i środków chemicznych", wskazano, że w projekcie zagospodarowania terenu przewidziano szpaler zieleni izolacyjnej. Dodatkowo wyjaśniono też, że projektowana myjnia w postaci wiaty z czterema stanowiskami do mycia jest skierowana w kierunku zachodnim i wschodnim częściami otwartymi wiaty, natomiast budynek biurowy z zapleczem socjalnym na działce przylegającej do ulicy [...] znajduje się w części północnej w stosunku do wiaty myjni.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że działka nr [...] obręb T. stanowi drogę wewnętrzną będącą w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miejskich w L. i nie jest w posiadaniu żadnej osoby fizycznej. Uzyskanie ewentualnego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w ramach remontu tej drogi, nie daje prawa własności czy też decydowania o możliwości korzystania z niej innym właścicielom działek sąsiednich. W sprawie lokalizacji zjazdu z ulicy [...], zarządca drogi tj. Zarząd Dróg Miejskich w L. wydał decyzję nr [...].

Wreszcie organ wskazał, że planowane zamierzenie nie wymaga wcześniejszego uzgodnienia z właściwym konserwatorem zabytków.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył R. A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. polegające na niezbadaniu czy projektowane przedsięwzięcie nie narusza zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i życia związanych z funkcjonowaniem myjni samochodowej, czemu organ dał wyraz z uzasadnieniu swojej decyzji, w którym przedmiotową okoliczność, choć decydującą dla rozstrzygnięcia sprawy pominął;

- art. 7, 77 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. polegające na niezbadaniu czy projektowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie narusza przepisów ochrony środowiska w sytuacji, gdy przedsięwzięcie to należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

- art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania stanowiska Konserwatora Zabytków, pomimo że żaden dowód na tę okoliczność nie został przeprowadzony, a wynika wyłącznie z lektury Gminnej Ewidencji Zabytków, co w konsekwencji doprowadziło organ do przyjęcia, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia nie wpłynie na możliwość przebudowy obiektu objętego Gminną Ewidencją Zabytków zgodnie z jego przeznaczeniem;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony postępowania o stanie gotowości decyzyjnej i możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz zajęcia stanowiska;

- art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia strony postępowania o jego wszczęciu, przy czym organ pozbawił stronę postępowania czynnego w nim udziału;

- art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez zaniechanie przez organ sprawdzenia zgodności projektu budowlanego planowanego przedsięwzięcia budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która winna być załącznikiem do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy spełnione były przesłanki do zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego;

- art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez zaniechanie przez organ sprawdzenia kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, czego wyrazem był brak wskazania w uzasadnieniu decyzji, że autor projektu budowlanego przedstawił zasady i konieczne informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia konieczne do stosowania w toku realizacji inwestycji, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, podczas gdy spełnione były przesłanki do zastosowania art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Nadto, w trakcie postępowania odwoławczego skarżący przedłożył pismo z dnia 9 sierpnia 2019 r. stanowiące uzupełnienie odwołania, w treści którego zarzucił naruszenie:

- art. 43 ust. 1 pkt 3 lit. c oraz art. 43 ust.2 ustawy o drogach publicznych,

- § 4 ust. 2 i § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem,

- § 150 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie,

- § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Wojewoda D., na podstawie art. 138 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewoda D. podzielił stanowisko organu I instancji, iż objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie spełnia wymaganie określne art. 35 i art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W tym kontekście podniósł, że inwestor złożył wniosek wraz z załącznikami, w tym oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz z projektem budowlanym, który został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, potwierdzone stosownymi zaświadczeniami. Organ podzielił ogląd Prezydenta L., iż planowana inwestycja zgodna jest w zakresie przeznaczenia i przyjętych parametrów zabudowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dalej organ wyjaśnił, że projektowana inwestycja lokalizowana jest na działce nr [...]. Działka ta odznacza się nieregularnym kształtem oraz narożnikowym usytuowaniem u zbiegu ulic [...] i [...] w L. Projekt przewiduje budowę myjni samochodowej w formie wiaty czterostanowiskowej z wbudowanym kontenerem technicznym. Myjnię usytuowano na działce centralnie lokalizując dłuższą osią na kierunku północ-południe. Myjnia ze stanowiskami przelotowymi. Po wschodniej stronie przewidziano cztery stanowiska do odkurzania wnętrz samochodów. Przewidziano dwa zjazdy, jeden z ul. [...] ([...] [...]) pełniący funkcję wjazdu na teren myjni oraz zjazd z ul. [...] ([...]) będący wyjazdem z terenu myjni. Projekty zjazdów objęte są niniejszym opracowaniem. Ponadto projekt obejmuje przyłącze wody oraz przyłącze kanalizacji sanitarnej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że prawie cały obszar, którego dotyczy obowiązujący w niniejszej sprawie plan miejscowy, objęty jest strefą [...] ochrony konserwatorskiej. Ze strefy tej wyłączony jest jednak teren inwestycji, co oznacza, że nie ma względem niego żadnych zaleceń konserwatorskich. Nadto, inwestycja, na którą składa się czterostanowiskowa, bezdotykowa myjnia samochodowa, nie jest wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ani jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco (§ 2) ani potencjalnie znacząco (§ 3) oddziaływać na środowisko. W związku z tym przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania jego realizacji na środowisko, a co za tym idzie, uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.

Dalej Wojewoda podał, że projektowana wiata, w której znajdować się będą stanowiska myjące, oraz usytuowany w jej zarysie kontener zlokalizowane są w odległości nie mniejszej niż 5 m od granic z innymi działkami. Cztery stanowiska do odkurzania wnętrz samochodów usytuowane są we wschodniej części terenu inwestycji, która graniczy z ulicą [...] oraz ulicą [...] (oznaczoną na rysunku planu jako [...] [...]). Warunki techniczne nie określają odległości takich obiektów od granic działki z terenami komunikacji, a projektant wyjaśnił, że obiekt tego typu jest rozwiązaniem typowym, technologicznie (i środowiskowo) sprawdzonym oraz w tym zakresie powtarzalnym, przez co nie zachodzi prawdopodobieństwo użycia rozwiązań nietypowych czy niesprawdzonych środowiskowo. Ponadto, poziom hałasu myjni, wg danych producenta, w odległości 5 m od stanowiska mycia wynosi 40 dB. Dla przedmiotowego projektu powyższy warunek odległości projektowanej myjni od granicy działki, gdzie mierzy się poziom tła akustycznego jest spełniony. Wg obowiązujących norm i przepisów dopuszczalny poziom hałasu na granicy działki wynosi 45 dB, zatem warunek normatywny jest spełniony. Zgodnie z ustaleniem § 5 ust. 1 pkt 2 obowiązującego planu miejscowego w zakresie ochrony przed uciążliwością hałasu, teren oznaczony symbolem [...],[...] podlega ochronie jak tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Na terenach takich, w myśl rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r., poz.112 ze zmianą), dopuszcza się poziom hałasu nieprzekraczający 45 dB. Jak wynika z rysunku planu, teren inwestycji graniczy z terenami komunikacji oraz terenem [...],[...]. Teren, z którym graniczy od zachodu, nie jest objęty omawianym planem miejscowym i ma charakter poprzemysłowy. Można zatem uznać, że tereny graniczące z obszarem inwestycji nie podlegają ochronie przed hałasem (ws. terenu [...],[...] §5 ust.2 planu). Należy zatem stwierdzić, że wymagania dotyczące ochrony przed hałasem są spełnione.

W kwestii zarzutu odwołującego się co do niezgodności z przepisami o drogach publicznych Wojewoda wskazał, że przywoływany przez niego art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.) określa minimalne odległości obiektów budowlanych od krawędzi jezdni. Odwołujący się wskazuje, że dla dróg gminnych w obszarze zabudowy odległość ta jest równa 6 m. W związku z tym usytuowanie wiaty nie spełnia tego warunku w odniesieniu do ulicy [...], bowiem narożnik wiaty ma się znajdować w odległości ok. 5 m (pomiar własny). Wojewoda wskazał jednakże, że ulica [...] w obowiązującym planie miejscowym oznaczona jest jako [...], czyli ulica wewnętrzna. Tym samym nie stanowi drogi publicznej, zatem nie podlega regulacjom wymienionej ustawy. Nadto, Wojewoda podniósł, że w projekcie budowlanym zaprojektowano dwa zjazdy (wjazd na teren inwestycji z ulicy [...] oraz wyjazd z tego terenu na ulicę [...]), jednakże w świetle brzmienia art. 4 pkt 8 i art. 4 pkt 2 ustawy o drogach publicznych tylko zjazd z drogi publicznej - w przypadku omawianej inwestycji: z ulicy [...] - jest zjazdem w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

W kwestii podniesionych przez odwołującego zarzutów naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem Wojewoda wyjaśnił, że wydane zostało ono na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w ustawie Prawo o ruchu drogowym i skierowane jest do zarządców drogi, określając ich obowiązki. W przypadku ulicy [...] i ulicy [...] zarządcą drogi jest Prezydent Miasta L. Nie można zatem zarzucać inwestorowi niewywiązania się z obowiązków, należących do innego podmiotu (zarządcy drogi). Nie można także zarzucić organowi administracji architektoniczno-budowlanej, a w takiej roli występuje w niniejszym postępowaniu Prezydent Miasta L., niezastosowania się do przepisów tego rozporządzenia. W niniejszym przypadku podmiotem, który mógłby wymagać od inwestora wykonania opracowania dotyczącego organizacji ruchu, jest zarządca, czyli Prezydent Miasta L. Tymczasem w niniejszej sprawie inwestor posiada zgodę zarządcy zarówno na lokalizację wjazdu, jak i wyjazdu. Należy zatem przyjąć, że zarządca uznał, że projekt organizacji ruchu dla tej inwestycji nie jest wymagany. Przedłożona z kolei przez odwołującego się "Opinia certyfikowanego audytora bezpieczeństwa ruchu drogowego" winna być skierowana do zarządcy dróg, a nie organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia § 150 Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016, poz.124 z późniejszymi zmianami), wywodząc, że dotyczy on projektu nowej albo przebudowywanej konstrukcji nawierzchni jezdni. Tego zaś projekt nie przewiduje.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia § 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, Wojewoda stwierdził, że w projekcie uwidoczniono wszystkie projektowane elementy, natomiast stopień szczegółowości oraz zakres treściowy rysunku dostosowany winien być do rodzaju inwestycji. Wymienione przez odwołującego się braki (brak przekroju wiaty – a nie budynku, jak określił odwołujący się - czy brak przekrojów terenowych) nie mogą być uznane za podstawę do uznania przedłożonego projektu budowlanego za niekompletny. Za bezzasadny uznano także zarzut wykonania projektu zagospodarowania terenu na nieprawidłowej mapie. Użyta mapa przeznaczona jest do celów projektowych, aktualizowana przez uprawnionego geodetę i aktualna na dzień 5 września 2018 r.

W kwestii zaś naruszenia przepisów postępowania Wojewoda wyjaśnił, że ewentualne naruszenie zasad postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył R. A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, polegające na niezbadaniu czy projektowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie narusza zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i życia związanych z funkcjonowaniem myjni samochodowej, w szczególności związanych ze zwiększonym ruchem samochodowym na ulicy [...], której charakterystyka techniczna i przeznaczenie służące dojazdowi do stacji C i przedsiębiorstwa skarżącego położonego przy ulicy [...];

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. i art. 8 k.p.a. polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego dotyczącego naruszenia przez projektowane przedsięwzięcie inwestycyjne zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i życia, co powoduje, iż uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów stawianych przez przepisy prawa i na jego podstawie nie jest możliwe ustalenie czy organ w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie odwoławcze;

- art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zaniechanie organu I instancji zawiadomienia strony postępowania o stanie gotowości decyzyjnej i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów mieści się w granicach prawa;

- art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez uznanie, że zaniechanie organu I instancji zawiadomienia strony postępowania o jego wszczęciu, czym pozbawiono stronę czynnego udziału w postępowaniu, mieści się w granicach prawa.

Nadto kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 4 w zw. z art. 3 pkt 11) w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2) Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że wnioskodawca legitymuje się prawem do dysponowania nieruchomością stanowiącą działkę ewidencyjną nr [...] (ulica [...]) na cele budowlane, podczas gdy decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia [...] (znak: [...]), którą wyrażono zgodę na lokalizację zjazdu w pasie drogowym ulicy [...] w L. nie może stanowić prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane w związku z wydaniem jej z rażącym naruszeniem art. 29 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 8) w zw. z art. 8 ustawy o drogach publicznych ze względu na udzielenie zgody na lokalizację zjazdu na drogę, która nie stanowi drogi publicznej w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a w konsekwencji uznanie, że oświadczenie inwestora, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2) Prawa budowlanego jest prawidłowe i nie budzi zastrzeżeń;

- art. 43 ust. 1 Lp 3 ppkt c) ustawy o drogach publicznych przez uznanie, że projektowana inwestycja nie podlega regulacjom dotyczącym dróg publicznych i w związku z tym obiekt budowlany nie musi być usytuowany w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni przy braku wniosku z art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych;

- § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie domniemania, że zarządca drogi uznał, że projekt organizacji ruchu dla tej inwestycji nie jest wymagany, podczas gdy zatwierdzona stała organizacji ruchu jest koniecznym elementem dokumentacji budowy;

- § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez przyjęcie projektu budowlanego za kompletny w sytuacji braku koniecznej opinii organu zarządzającego ruchem w zakresie geometrii drogi ul. [...] i ul. [...];

- § 150 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego przez uznanie, że prognoza natężenia ruchu na ulicy [...] i ulicy [...] nie jest wymagana gdyż projekt budowlany zamierzenia budowlanego nie przewiduje przebudowy nawierzchni jezdni, podczas gdy uzgodnienia projektu budowlanego zjazdu z zarządcą drogi wymaga art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, zaś projekt budowlany zjazdu wymagany jest na gruncie rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie wydanego w trybie art. 7 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego;

- § 8 ust. 1 i 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie kompletności projektu budowlanego, podczas gdy projekt zagospodarowania terenu w zakresie części rysunkowej nie odpowiada wymaganiom prawa.

W uzasadnieniu strona skarżąca rozwinęła zarzuty skargi przywołując wnioski i twierdzenia na ich poparcie, w tym poglądy judykatury.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Wojewody D. z dnia [...] (Nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] (Nr [...]) zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą na rzecz P. J. pozwolenie na budowę obejmujące budowę myjni samochodowej bezdotykowej z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...], [...], [...], [...], obręb T. w L. przy ul. [...].

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz ust. 4a ustawy – Prawo budowlane, zastosowanym odpowiednio do przedmiotu rozpoznawanej sprawy, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, natomiast nie wydaje się pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 powoływanej ustawy, który uzależnia legalność rozpoczęcia robót budowlanych od posiadania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę (z zastrzeżeniem art. 29-31).

Nadto, zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej sprawdza między innymi:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego

planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Wskazując na przywołaną regulację – o istotnym znaczeniu w sprawach, których przedmiotem jest udzielenie pozwolenia na budowę – organ odwoławczy przedstawił szczegółową analizę dokumentacji projektowej i przyjętej w niej koncepcji w zakresie wymaganym przez ustawodawcę w tym przepisie, nie dopatrując się uchybień czy naruszenia przepisów prawa. Sąd akceptuje tę ocenę, wyczerpująco umotywowaną w uzasadnieniu decyzji, nie znajdując w materiale sprawy podstaw do jej zakwestionowania. W tym kontekście wskazać przede wszystkim należy, że planowana inwestycja zgodna jest z postanowieniami obowiązującego dla terenu zainwestowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej L. nr [...] z dnia [...]. Dla działek nr: [...], [...], [...], [...], obręb T. w L., na których zlokalizowana jest inwestycja miejscowy plan przewiduje – jako przeznaczenie podstawowe - tereny zabudowy usługowej, teren obsługi komunikacji samochodowej, a jako przeznaczenie uzupełniające - zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz infrastrukturę techniczną, przy czym § 2 pkt 6 uchwały przez tereny obsługi komunikacji samochodowej przyjmuje m.in. myjnie samochodowe. Tym samym planowane przedsięwzięcie w zakresie przeznaczenia w miejscowym planie odpowiada określonym w nim ustaleniom. Jest również zgodne pod względem innych parametrów określonych w tym planie, które to szczegółowo zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze sporna inwestycja nie będzie naruszać zasad bezpieczeństwa i ochrony zdrowia i życia związanych z funkcjonowaniem myjni samochodowej, w szczególności związanych ze zwiększonym ruchem samochodowym na ulicy [...]. Niniejsze wynika z przyjętego planu miejscowego, który dopuszcza tego rodzaju usługę, jak również statuuje działkę nr [...] stanowiącą ulicę [...] jako drogę wewnętrzną i nie ma przeszkód prawnych, aby przez tą nieruchomość odbywał się wyjazd z planowanej inwestycji. Istotne jest, że inwestycja ma zapewniony dojazd do drogi publicznej, a ten odbyć się będzie po pierwsze przez ul. [...] ([...] [...]). W tym zakresie Prezydent Miasta L. jako zarządca drogi wyraził zgodę na przebudowę zjazdu w pasie drogowym tej ulicy w związku z planowaną inwestycją na warunkach określonych w decyzji z dnia [...]. Nie uznał przy tym za potrzebne wykonanie opracowania dotyczącego organizacji ruchu czy też wydania dodatkowej opinii w zakresie geometrii drogi. Nadto planowana inwestycja będzie miała dostęp do drogi publicznej przez wspomnianą drogę wewnętrzną, jednakże z uwagi na taki status nie podlega ona regulacjom dotyczącym dróg publicznych, w tym w zakresie odległości obiektów budowlanych, co też prawidłowo i szczegółowo wyjaśnił Wojewoda D. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się w tym miejscu do sformułowanego w skardze zarzutu braku prawa do dysponowania nieruchomością stanowiącą drogę wewnętrzną na cele budowlane wskazać, należy, że w tym zakresie Sąd podziela pogląd Naczelnego Sadu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 8 października 2008 r., (sygn. akt II OSK 1163/07, Lex nr 529365), w którym przyjął, że "nie ulega wątpliwości, iż w świetle art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przepis ten przewiduje dwa alternatywne sposoby zapewnienia danej nieruchomości gruntowej pośredniego dostępu do drogi publicznej. Jednym z możliwych rozwiązań jest dostęp poprzez inną działkę przy czym w tym przypadku konieczne jest obciążenie tej działki odpowiednią służebnością. Alternatywnym dostępem do drogi publicznej jest dostęp do niej przez drogę wewnętrzną. W tym drugim przypadku nie jest wymagany żaden tytuł prawny uprawniający do korzystania z drogi wewnętrznej".

Z akt sprawy wynika również, że planowana inwestycja w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nadto spełnia wymagania akustyczne nieprzekraczając norm poziomu hałasu. Jednocześnie projekt przewiduje szpaler zieleni w postaci żywotników wzdłuż ulicy [...] i [...] jako zieleń izolacyjną chroniącą przed ewentualnymi uciążliwościami związanymi z eksploatacją myjni.

W kwestii zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez uznanie kompletności projektu budowlanego, podczas gdy projekt zagospodarowania terenu w zakresie części rysunkowej nie odpowiada wymaganiom wyjaśnić należy, że zgodnie z § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Nadto zgodnie z § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. z 2013 r. poz. 1183) dokumenty będące rezultatem geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych oraz wysokościowych, a w szczególności mapy do celów prawnych, mapy do celów projektowych oraz mapy zawierające wyniki geodezyjnej inwentaryzacji obiektów budowlanych, których kopie są częścią składową operatów technicznych wpisanych do ewidencji materiałów zasobu, opatruje się klauzulą, której wzór określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

Uwzględniając powyższe i odwołując się do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1088/18 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 30 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 555/19 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) "stwierdzić trzeba, że kopia mapy do celów projektowych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, to kopia opatrzona klauzulą, a część rysunkową projektu zagospodarowania działki lub terenu, będącego elementem projektu budowlanego, sporządza się na aktualnej kopii mapy do celów projektowych, która powinna być opatrzona klauzulą według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tylko taka klauzula daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej pewność, iż projekt opracowano w oparciu o materiał przyjęty do zasobu w wyniku pozytywnej weryfikacji, o której mowa w powołanym art. 12b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne".

W realiach rozpatrywanej sprawy projekt został sporządzony przez uprawnione osoby i na prawidłowej mapie, tj. przeznaczonej do celów projektowych i zaktualizowanej przez uprawnionego geodetę. Znajduje się na niej poświadczenie, że przedłożona mapa została opracowana w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia niniejszego zarzutu.

Wreszcie, w kontekście podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż jest to możliwe wówczas gdy w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Tymczasem w realiach badanej sprawy nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Organy w toku prowadzonego postępowania w sposób należyty wyjaśniły okoliczności stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowego ustalenia mającej zastosowanie normy prawnomaterialnej, co też wynika z przedłożonych akt administracyjnych. Sporządzone natomiast uzasadnienia odzwierciedlają poszczególne etapy prowadzonego postępowania oraz wyjaśniają podstawę prawną przyjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący, tak aby strony mogły zrozumieć przesłanki i argumenty, którymi organ ten kierował się, nie naruszając tym samym wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania.

W kontekście podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. przez zaniechanie zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się, co do niego i składania wniosków należy wyjaśnić, że zarzut ten może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To więc na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1098/13, Lex nr 1658530). Jednakże w realiach badanej sprawy - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. (odebranym 19 stycznia 2019 r.) skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W odpowiedzi na niniejsze zawiadomienie przedłożył pismo z dnia 25 stycznia 2019 r., w którym przedstawił swoje stanowisko w sprawie, do którego to następnie organ I instancji odniósł się w uzasadnieniu wydanej decyzji. Podobnie też na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego został powiadomiony o stanie gotowości decyzyjnej. Niniejszego zabrakło co prawda już w postępowaniu odwoławczym, jednakże Sąd uznał, iż uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego.

W tej sytuacji mając powyższe na względzie i kierując się dyspozycją z art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w całości.