Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 547/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.29 ust.2. pkt.6 .
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Ewa Rynczak (spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [....] na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156 póz. 1118) oraz art. 104 k.p.a. Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. określonych jako zainstalowanie urządzenia reklamowego - konstrukcja reklamowa, dwutablicowa o wymiarach 12m x 4m na działce nr ......... jedn. ewid. ........w K. oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla realizowania powyższych robót budowlanych.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu .........2007r. wnioskodawca zgłosił zamiar wykonania w/w robót budowlanych.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 - pozwolenia na budowę nie wymaga "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym". Z załączonych do wniosku dokumentów - opisu i rysunków wynika, iż zgłaszane urządzenie reklamowe o wysokości 16,00m będzie składało się z dwóch tablic reklamowych o wymiarach 12,00mx4,00m każda, usytuowanych do siebie pod kątem 30° zamocowanych za pomocą rusztu i tężników śrubowych do słupowej konstrukcji wsporczej. Konstrukcję tą projektuje się jako zakotwioną w fundamencie w postaci stopy żelbetowej o wymiarach 3,8mx5,6mx1,2m na głębokości 1,5m. Realizacja inwestycji o tak znacznych wymiarach i dużej różnorodności wykonania robót budowlanych bez odpowiedniego przygotowania i nadzoru może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. W/w urządzenie reklamowe winno zostać zaprojektowane i wykonane zgodnie z wiedzą i sztuką budowlaną, w oparciu o Polskie Normy i przepisy; na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego wykonanego przez osobę uprawnioną, m.in. uwzględniającego dla konkretnej lokalizacji parcie wiatru.

Odwołanie od tej decyzji złożyła [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o braku przeciwwskazań wobec zamiaru wykonania robót. Strona odwołująca zarzuciła, że organ musi wykazać, z jakimi konkretnie zagrożeniami może wiązać się podjęcie realizacji zgłoszonych robót budowlanych oraz powołać konkretne przepisy lub ustalenia planu dające podstawę do przyjęcia prawdopodobieństwa ich wystąpienia (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn. VII SA/Wa 779/04). W szczególności organ powinien zebrać w tej kwestii dowody, a jeżeli organ ma wątpliwości co do sposobu i zakresu zgłoszonych robót budowlanych winien w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wezwać inwestora do uzupełnienia o brakujące dokumenty, by ustalić czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają wymogom prawa i mogą być realizowane. Nadto wskazano, że inwestor wykazał się planem BIOZ oraz zapewnił na samym wstępie zgłoszenia, iż konstrukcja zostanie wykonana pod nadzorem uprawnionego kierownika budowy w oparciu o indywidualny projekt sporządzony przez uprawnionego inżyniera.

Decyzją z dnia [....], na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, póz. 1118, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 k.p.a., Wojewoda ........utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji wydał skarżoną decyzję prawidłowo. Wskazując na treść art. 29 Prawa budowlanego organ II instancji wskazał, że wymienione zostały w nim obiekty budowlane i roboty budowlane, których realizacja jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i które mogą być wykonywane w oparciu o zgłoszenie. Zawarty w tym przepisie katalog stanowi zbiór zamknięty. Oznacza to, że tylko budowa tych obiektów i tylko te roboty budowlane są wyłączone spod działania ogólnej zasady, zawartej w art. 28 prawa budowlanego, która mówi, że roboty budowlane, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Niedopuszczalne jest stosowanie w stosunku listy z art. 29 wykładni rozszerzającej. W art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego jest mowa, iż zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę są roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych

do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jak z powyższego wynika ustawodawca objął zwolnieniem tylko prace polegające na instalowaniu. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalowanie". Należy przyjąć, że są to roboty budowlane polegające na instalowaniu na istniejącym obiekcie w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub nierozłączny za pomocą: spawu, nitów, klei itd. reklam, krat, anten i innych tego typu urządzeń i elementów. Natomiast wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, stanowi budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego za "budowlę" uznaje się między innymi "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe". Ustawodawca w art. 3 pkt 3 zaliczył do budowli również "fundament pod urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów, składających się na całość użytkową". Fundament wraz z konstrukcją słupową nie został zwolniony z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wnioskowane roboty budowlane - fundament oraz konstrukcja służąca do zainstalowania na niej reklamy dwutablicowej, jest budowlą, której wykonanie, nie można zrealizować metodą "instalacji", o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6, a tylko taka inwestycja byłaby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o ten przepis.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 7 pkt 1 oraz art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwą interpretacje i zastosowanie;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając powyższe strona skarżąca wskazała, że błędna jest teza, iż w myśl art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego że zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia korzystają jedynie roboty budowlane polegające na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych w sytuacji gdy instalowanie jest rozumiane jako prace polegające na

instalowaniu na istniejącym obiekcie w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub nierozłączny za pomocą spawu, nitów, klei, reklam, krat, anten i innych tego typu urządzeń i elementów". Organ z nieuzasadnionych powodów zawęził pojęcie instalowanie jedynie do instalowania na istniejącym obiekcie.

Z powyższych względów strona skarżąca domaga się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Wojewody ........oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. oraz obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda .........wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nadto wskazał, że rodzaj prac zgłoszonych ze względu na ich charakter należy uznać za budowę obiektu, gdyż obejmują one wykonanie obiektu w określonym miejscu, nie zaś jego instalację. Jeżeli zatem urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem jak w przedmiotowej sprawie nie może być przedmiotem instalacji czy też montażu. W stosunku do robót polegających na usytuowaniu nośnika reklamowego nie wystarczy zgłoszenie takich robót właściwemu organowi, wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę przed ich rozpoczęciem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa - art. 135 p.p.s.a. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych .

Biorąc pod uwagę powyższe wskazania skarga jest nieuzasadniona. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody .........z dnia [....] jak też decyzji organu l instancji - Prezydenta Miasta K. z dnia [....] uznał, że decyzje organów administracji obu instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, biorąc pod uwagę przepisy prawne obowiązujące w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Istota sporu sprowadza się do ustalenia czy na wykonanie robót budowlanych polegających na "zainstalowaniu urządzenia reklamowego- konstrukcji reklamowej, dwutablicowej o wymiarach 12 m x 4m jest wymagane zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych czy też pozwolenie na budowę w świetle przepisu art. 29 ust.2 pkt 6 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. 2006r., Nr 156, póz. 1118 ze zm.).

Strona skarżąca stoi na stanowisku, iż wymagane jest tylko zgłoszenie zamiaru wykonania robót. Takie stanowisko jest nietrafne.

Zasadą wyrażoną w przepisie art. 28 cytowanej ustawy jest to , że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wyjątki zawarte w art. 29 do art. 31 cyt. ustawy stanowią listę zamkniętą, są one taksatywnie wyliczone, a zatem niedopuszczalne jest stosowanie w tym zakresie wykładni rozszerzającej. Stosownie do art. 29 ust.2 pkt 6 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Przez "roboty budowlane" należy rozumieć : "budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego -art. 3 pkt 7 cyt. ustawy Prawo budowlane. Natomiast przez "budowę" należy rozumieć : "wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego" - art.3 pkt 6 cyt. ustawy, a przez "budowlę" należy rozumieć : między innymi "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe" - art.3 pkt 3 cyt. ustawy.

Do robót budowlanych należy zaliczyć także prace budowlane polegające na "instalowaniu" - art..29 ust.2 pkt 6, pkt 14 i pkt 15 Prawa budowlanego. W ustawie Prawo budowlane brak jest definicji " montażu" i "instalowania". Według Słownika

języka polskiego pod red. M. Szymczaka ( tom 1, str. 794, PWN W-wa 1979) "instalować"- to " zakładać, montować urządzenia techniczne jak np. instalowanie aparatury pomiarowej, lamp oświetleniowych, liczników elektrycznych, maszyn". Natomiast "montaż" to "składanie, zespalanie części lub zespołów (maszyn, aparatów, urządzeń) w dalsze podzespoły lub gotowy wyrób; "zakładanie instalacji" to " np. montaż budowli, montaż maszyn, silników, montaż kadłuba statku, samochodu, odbiorników radiowych, montaż konstrukcji mostu, instalacji elektrycznej, urządzeń sanitarnych ( tom 2 str. 209). Wskazane wyżej przykłady pomimo bliskości znaczeniowej obu terminów naprowadzają na występujące w ich używaniu różnice, zaś pozwalają na uznanie, że cechą charakterystyczną montażu jest tworzenie z szeregu elementów pewnej całości. Jeżeli nawet przyjąć, że w potocznym rozumieniu terminy te funkcjonują jako bliskoznaczne lub tożsame, to brak podstaw do przyjęcia, że w taki właśnie sposób - zamiennie, są one używane w tekście ustawy. Sprzeciwia się temu bowiem jedna z podstawowych reguł wykładni

-założenie racjonalności ustawodawcy, która wyklucza przyjęcie, że dla opisania tego samego zjawiska w tekście jednego aktu prawnego użyto dwóch różnych sformułowań. Zasadność takiego podejścia znajduje potwierdzenie w redakcji art. 29 ust.2 pkt 14-16 Prawa budowlanego, gdzie ustawodawca w dwóch kolejnych przypadkach posługuje się terminem instalowania ( instalowanie krat na obiektach budowlanych, instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych), zaś w następującym bezpośrednio po nich odstępuje od użycia po raz trzeci terminu instalowania, mówiąc o montażu wolnostojących kolektorów słonecznych. Oba pojęcia wielokrotnie pojawiają się w przepisach ustawy, żaden z nich nie posiada definicji legalnej, przy czym na zasadnicze różnice znaczeniowe wskazuje kontekst, w którym są używane, l tak, z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że jednym z rodzajów robót budowlanych jest montaż obiektu budowlanego, zaś art.3 pkt 13 naprowadza dalej, że montaż jest metodą realizacji obiektów budowlanych, a więc pewnych odrębnych całości. Do analogicznych wniosków prowadzi brzmienie art. 34 ust.3 "a" tej ustawy, w którym mowa jest o montażu obiektu budowlanego. Z innego przypadku, w którym ustawa używa pojęcia "montaż" - art. 21 "a" pkt 10 Prawa budowlanego, mówiącego o montażu ciężkich elementów prefabrykowanych

-wypływa także wniosek, że montaż stanowi rodzaj robót budowlanych polegających na wytworzeniu nowego obiektu budowlanego z gotowych już elementów, łączonych ("montowanych") w jedną, funkcjonalną całość. Oznacza to wykonanie obiektu w

6

sposób kompleksowy, od podstaw i bez powiązania z innym, istniejącym wcześniej obiektem budowlanym. Podobne wnioski wynikają z art.29 ust.2 pkt 16 Prawa budowlanego, który mówi o montażu wolnostojących kolektorów słonecznych. Przepis ten również przewiduje sytuację, w której obiekt powstały w wyniku montażu nie jest związany z innym obiektem. Takie rozumienie pojęcia montażu jest adekwatne do procesu powstawania budowli jako odrębnego obiektu budowlanego, który stanowią w myśl art. 3 pkt3 Prawa budowlanego między innymi "wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe".

Zakres pojęcia "instalowanie" również wyrażony na podstawie przypadków, do których ustawa je odnosi wykazuje zasadnicze odmienności w relacji do pojęcia montażu. Już brany pod uwagę w niniejszej sprawie art. 29 ust.2 pkt 6 Prawa budowlanego, który w swej treści wyklucza odstąpienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w odniesieniu do tablic i urządzeń reklamowych usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków, naprowadza, iż używany w nim termin instalowania nie dotyczy wykonania nowego obiektu budowlanego, lecz robót budowlanych związanych z już istniejącymi obiektami. O pracach tego rodzaju mówią również przepisy art. 29 ust.2 pkt 14 i 15 Prawa budowlanego, które traktują o instalowaniu krat na obiektach budowlanych oraz instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń. Brak w ustawie jakiegokolwiek przypadku, w którym pojęcie instalowania odnosiłoby się do wykonywania odrębnego obiektu budowlanego.

W związku z powyższym stwarza to podstawę do przyjęcia, że art.29 ust.2 pkt 6 Prawa budowlanego odnosi się wyłącznie do prac polegających na umieszczeniu nośnika reklamowego na istniejącym już obiekcie budowlanym, za wyjątkiem w nim przewidzianych robót budowlanych, które także sprowadzają się do instalowania, ale wymagają pozwolenia na budowę. W ramach tego rodzaju robót budowlanych będzie się mieścić przykładowo: przytwierdzenie tablicy reklamowej względnie, urządzeń reklamowych do ściany budynku, albo innego obiektu budowlanego pełniącego rolę konstrukcji wsporczej. Sąd orzekający w niniejszym składzie w całej rozciągłości podziela pogląd prawny i ustalenia wyrażone w wyroku tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie sygn. II SA/Kr 39/07 odnośnie pojęć "instalowanie" - "montaż" i uznaje je w tym zakresie za własne. A zatem, zainstalowanie urządzenia reklamowego, jako odrębne pod względem technicznym części podmiotów, składających się na całość użytkową jest budową w

rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego i na wykonanie tego rodzaju robót budowlanych wymagane jest uzyskanie pozwolenie na budowę, a nie zgłoszenia zamiaru wykonania robót.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą dotyczącą naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 29 ust.2 pkt 6, art. 30,ust.7 pkt 1 oraz art. 3 pkt3 ustaw Prawo budowlane, poprzez niewłaściwą interpretację i ich zastosowanie , to po pierwsze rację ma strona skarżąca, iż decyzja organu l instancji jest inna niż decyzja II instancji. Organ l instancji wskazał, iż podstawą wniesienia sprzeciwu przez Prezydenta Miasta K. były ustalenia organu, iż przedmiotowe roboty budowlane objęte zgłoszeniem mogą spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia - art.30 ust.7 pkt 1 Prawa budowlanego, natomiast organ II instancji ustalił, iż tego rodzaju roboty budowlane objęte zgłoszeniem wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie można ich zrealizować poprzez zgłoszenie, o którym mowa w art. 29 ust.2 pkt 6 Prawa budowlanego. Skarżąca zarzuca przy tym, że organ odwoławczy nie odniósł się jakie konkretnie istnieje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia i na czym miałoby ono polegać.

W ocenie Sądu jest to niewątpliwie uchybienie organu II instancji, gdyż organ ten nie odniósł się do zarzutu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia ale ustalił, że istnieją inne przesłanki do wniesienia sprzeciwu . W ocenie Sądu uchybienie to jednak nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy bowiem organy obu instancji co do istoty sprawy trafnie ustaliły, że istnieją podstawy do wniesienia sprzeciwu, a organ II instancji w tym zakresie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawnych.

Ponadto strona skarżąca zarzuciła w skardze, iż organ II instancji z nieuzasadnionych powodów zawęził pojęcie "zainstalowanie" jedynie do "instalowania na istniejącym obiekcie", a powinien również odnieść się do pojęcia "instalowania samego obiektu, w sytuacji gdy obiekt jeszcze nie istnieje" (czyli tworzenia samoistnego urządzenia. Skarżąca przytoczyła fragment wyroku WSA w W-wie z dnia 12.07.2006 r. Po pierwsze zarzutu tego strona skarżąca nie podniosła w swoim odwołaniu od decyzji organu l instancji z dnia [....] więc organ II instancji rozpatrując ponownie sprawę w jej granicach nie znał tego zarzutu i nie mógł się do niego szczegółowo odnieść, choć wyjaśnił co należy rozumieć przez "instalowanie" i że tego rodzaju roboty budowlane wykonywane w konkretnym

8

miejscu , na fundamencie nie są instalowaniem tylko "budową" i trafnie ustalił, że przepisy art. 29 ust. 2 pkt 6 prawa budowlanego nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sprawie.

Nietrafny jest też zarzut naruszenia przepisu postępowania art. 107 § 3 kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, gdyż strona skarżąca po pierwsze nie wykazała na czym konkretnie polega to uchybienie . Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji wyczerpuje przesłanki z art. 107 § 3 k.p.a., bowiem decyzja zawiera wskazanie faktów na których organ się oparł (dokumentacji technicznej dołączonej do wniosku) oraz wyjaśnienie podstawy prawnej, z przytoczeniem przepisów prawa.

Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny

wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu żadna z powyższych okoliczności nie wystąpiła, a zatem zasadnym było oddalenie skargi.

Mając powyższe na uwadze , Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm.), stosownie do którego w razie nie uwzględnienia skargi sąd skargę oddala.