Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1420/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35  ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 156  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Sylwia Kruszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. W. uyrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia, na wniosek S. W., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], znak: [...], udzielającej Z. W., A. W. i D. W. pozwolenia na budowę ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno - gospodarczym w miejscowości W., gmina G., na działce nr ewid. [...].

Wydając powyższą decyzję organ ustalił następujący stan faktyczny i prawny.

Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], orzekającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno - gospodarczym, zlokalizowanym na działce o nr [...] w miejscowości W., gm. G., wszczęte zostało na wniosek S. W..

Wniosek oparty został na art. 156 § 1 pkt 2 kpa, który stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Jako materialno - prawną podstawę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. wnioskodawca wymienił art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 34 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. W ocenie S. W. rażące naruszenie prawa w niniejszej sprawie polegało na niezgodności przedmiotu objętego projektem (zaprojektowanej ściany) z przedmiotem objętym pozwoleniem na budowę (ścianą oddzielenia pożarowego) oraz niekompletności projektu budowlanego, polegającego na braku oceny technicznej konstrukcji budynku i wpływu projektowanych robót na stan techniczny budynku.

Z posiadanych akta sprawy wynikało, że projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], obejmuje swym zakresem budowę ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno - gospodarczym, istniejącym na działce o nr 7 w miejscowości W., gm. G.. Został on złożony do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej w dniu 14 czerwca 2010 r. wraz z wnioskiem A. W., Z. W. i D. W. o pozwolenie na budowę.

W myśl art. 35 ust 4 Prawa budowlanego (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r Nr 243, poz. 1623 ze zm.) o ile zostaną spełnione wymagania określone w art. 32 ust 4 oraz art. 35 ust. 1 tej ustawy, organ jest zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ stwierdził, że jak wynika z analizy akt sprawy, inwestor spełnił wymagania stawiane przez Prawo budowlane, niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w zakresie wyszczególnionym we wniosku z dnia 14 czerwca 2010 r.:

1. Teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, z kolei zakres inwestycji, zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie wymaga decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania.

2. Ściana oddzielenia przeciwpożarowego wysunięta jest o 31 cm poza lico ściany zewnętrznej budynku i wyprowadzona ponad połać dachu minimum 30 cm.- co spełnia kryteria określone w § 235 ust. 2 i 3 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

3. Autor projektu posiada wymagane uprawnienia budowlane i legitymuje się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego oraz zgodnie z art. 20 ust 4 Prawa budowlanego złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami wiedzą techniczną i sztuką budowlaną,

4. Do projektu dołączona została informacja BIOZ,

5. Inwestorzy złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organ I instancji odnosząc się do argumentów podnoszonych przez S. W. wyjaśnił, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany (art. 32 ust.4 Prawa budowlanego). Oznacza to, że organ może taką decyzję wydać jedynie zgodnie z wnioskiem lub odmówić jej wydania. Skoro wniosek o pozwolenie na budowę dotyczył ściany oddzielenia przeciwpożarowego organ nie mógł tego wniosku modyfikować.

Ponadto w uzasadnieniu decyzji I instancji wyjaśniono, że za merytoryczną zawartość projektu budowlanego odpowiada projektant. W myśl art. 12 ust 6 Prawa budowlanego osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, w tym projektanci, są odpowiedzialne za wykonywanie tych funkcji zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej oraz za należytą staranność w wykonywaniu pracy, jej właściwą organizację, bezpieczeństwo i jakość. Organ orzekający w niniejszej sprawie ustalił, że w dacie opracowywania projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...], autor tego projektu był wpisany na listę członków [...].

Niezasadny był również zarzut w ocenie organu I instancji, że projekt jest niekompletny z uwagi na brak oceny technicznej konstrukcji budynku i wpływu projektowanych robót na stan techniczny budynku. Przede wszystkim organ podkreślił, że opis techniczny projektu budowlanego, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., zawiera ocenę stanu technicznego budynku. Ponadto zwrócono uwagę, że zakres robót, objętych wymienioną decyzją nie jest ani rozbudową, ani nadbudową, ani przebudową istniejącego budynku mieszkalno - gospodarczego, o czym mówi przywołany przez wnioskodawcę § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133 ze zm.).

W związku z powyższym Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., znak: [...] a tym samym odmówił stwierdzenia ww. decyzji. Nie potwierdza on zarzutów S. W., że wymieniona decyzja dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, w związku z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 3 i art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Nie stwierdzono również wad tej decyzji w pozostałych zakresach, o których jest mowa art. 156 § 1 kpa.

Po rozpatrzeniu odwołania S. W. od ww. decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010 r. W odwołaniu wnioskodawca zarzucił organowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że projekt architektoniczno-budowlany ściany działowej jest projektem ściany oddzielenia pożarowego, co narusza zasadę kompletności projektu budowlanego. Ponadto zarzucił naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez to, że nie zawiera oceny technicznej dotyczącej wpływu projektowanych robót budowlanych na stan techniczny budynku, co narusza zasadę kompletności projektu budowlanego.

Po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując decyzję organu I instancji, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji, podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestorzy – Z. W., A.W. i D. W. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 14 czerwca 2010 r. złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działką nr ewid. [...] ele budowlane. Dlatego zdaniem organu z uwagi na powyższe należało stwierdzić, że w analizowanym przypadku z całą pewnością nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.

Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.. dalej "u.p.z.p." - według stanu na dzień wydania badanej decyzji), zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86. wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego budowa ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno - gospodarczym nie powodowała zmiany zagospodarowania terenu, w rozumieniu art. 59 ust. 1 u.p.z.p. - projektowane roboty nie skutkowały bowiem zmianą usytuowania istniejącego obiektu bądź też zmianą jego powierzchni zabudowy. Tym samym należało stwierdzić, że w analizowanym przypadku inwestor nie był zobowiązany do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z całą pewnością w omawianej sprawie nie doszło więc do rażącego naruszenia przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.

W myśl art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu Na budowę właściwy organ sprawdza m.in. kompletność projektu budowlanego.

Stosownie zaś do art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego projekt budowlany powinien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący m.in.: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, oraz projekt architektoniczno-budowlany określający m.in. funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego. Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010 r.. Nr [...], znak: [...] nie zawiera projektu zagospodarowania terenu. Niemniej jednak, w ocenie organu odwoławczego, do realizacji przedmiotowej inwestycji – budowy ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno - gospodarczym - projekt taki nie jest wymagany. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 34 ust. 3a Prawa budowlanego przepisu art. 34 ust. 3 pkt 1 nie stosuje się m.in. do projektu budowlanego przebudowy obiektu budowlanego, jeżeli zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest wymagane ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W myśl art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku której następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W tym miejscu organ stwierdził, że sporna inwestycja nie powoduje zmiany parametrów charakterystycznych istniejącego obiektu, powoduje natomiast, co wskazano wyżej, zmianę jego parametrów technicznych i użytkowych. Zgodzić należy się zatem ze stroną skarżącą, iż sporne roboty budowlane polegają na przebudowie istniejącego budynku. Ponadto, jak wykazano powyżej, projektowane roboty budowlane nie wymagają decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym, stosownie do przywołanego powyżej art. 34 ust. 3a Prawa budowlanego, brak projektu zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji z całą pewnością nie może być postrzegany w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 Kpa pkt 2 Kpa.

W tym miejscu należy podkreślić, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, a w jego opracowywaniu brała udział osoba posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania w specjalności architektonicznej. Ponadto projekt budowlany zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, wymagane na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, jak również opis techniczny, w tym ocenę stanu technicznego. Tym samym zarzuty strony skarżącej dotyczące powyższej kwestii nic zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi.

Zgodnie z brzmieniem § 235 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. - według stanu na dzień wydania badanej decyzji), ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E 160. Z kolei w myśl przepisu § 235 ust. 3 w budynku z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E 160, bezpośrednio pod pokryciem: przekrycie w tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia.

Analiza dokumentacji projektowej nie wykazała, aby przedmiotowa inwestycja naruszała w sposób rażący wskazany powyżej przepis § 235 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W szczególności należy podkreślić, że z rysunków obrazujących projektowaną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego wynika, że jest ona wysunięta o 31 cm poza lico ściany zewnętrznej budynku (patrz rys. nr 2, 3 i 4) i wyprowadzona ponad pokrycie dachu na wysokości ok. 30 cm (patrz rys. nr 6). Należy zatem stwierdzić, że zarzuty strony skarżącej dotyczące powyższej kwestii nie zasługują na uwzględnienie.

Ponadto projektowana budowa ściany oddzielenia przeciwpożarowego, w ocenie organu odwoławczego, nie wpływa na zmianę odległości budynku mieszkalnego do granicy z działkami sąsiednimi (§12 ust. 1 w/w rozporządzenia). Nie stwierdzono również rażącego naruszenia innych przepisów przywołanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że projekt budowlany spornej inwestycji zawiera projekt architektoniczno-budowlany, który w szczególności określa funkcję, formę i konstrukcję ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalno-użytkowym (patrz rys. 2-7). Ponadto wbrew twierdzeniom odwołującego się badany projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010 r., Nr [...], znak: [...], zawiera opis techniczny, w tym ocenę stanu technicznego, z której wynika jednoznacznie, że obiekt nadaje się do projektowanego zamierzenia - ściany oddzielania przeciwpożarowego, która podniesie i zapewni bezpieczeństwo użytkowania.

W tym miejscu należy podkreślić, iż z brzmienia przepisu § 11 ust. 2 pkt rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. Nr 120. poz. 1133 z póżn. zm.) wynika, że w przypadku projektowania przebudowy do opisu technicznego należy dołączyć ocenę techniczną. Fakt, że w przedmiotowej sprawie ocena techniczna została zamieszczona bezpośrednio w opisie technicznym, a niejako załącznik do niego, z całą pewnością nie może być postrzegane w kategoriach rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Mając na uwadze nieważnościowy tryb postępowania, należy stwierdzić, że w istocie nie ma znaczenia forma w jakiej została wyrażona ocena techniczna, ważna jest natomiast jej zawartość merytoryczna oraz fakt, że została ona sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności. Z oceny technicznej zawartej w analizowanym projekcie budowlanym wynika natomiast jednoznacznie, co wskazano wyżej, że istniejący obiekt nadaje się do realizacji spornej inwestycji.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012 r. złożył S. W., zaskarżając ja w całości wnosząc o uchylenie w całości decyzji Głównego Inspektora nadzoru Budowlanego oraz decyzji Wojewody [...] oraz o zasadzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego a ponadto o rozpoznanie sprawy pod nieobecność strony skarżącej. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie prawa materialnego przez nie uznanie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego w sytuacji, gdy zatwierdzony projekt budowlany dotyczy ściany działowej a nie ściany oddzielenia pożarowego, co narusza zasadę kompletności projektu budowlanego; nie uznanie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez wydanie pozwolenia na wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego w sytuacji, gdy zatwierdzony projekt budowlany nie zawiera oceny technicznej, co narusza zasadę kompletności projektu budowlanego. Ponadto zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa formalnego mającego wpływ na wynik sprawy przez naruszenie art. 10 § 1 kpa przez wydanie decyzji kończącej postępowanie bez uprzedniego umożliwienia, po zakończeniu postępowania, końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenia skargi, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Skarżący ponowił zarzuty w pismach procesowych z dnia 11 grudnia 2012r. uzupełniając je zarzutem braku uzgodnienia projektu budowlanego z rzeczoznawcą do spraw ochrony przeciwpożarowej stosownie do § 4 ust 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003r. w sprawie uzgodnień projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. 121 poz. 1173 ze zm.)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 285 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 dalej ppsa), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodność z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Wskazać również należy, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie pozostaje decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2012r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2012r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2012r. czyniąc je integralną częścią ustaleń własnych.

W pierwszej kolejności Sąd rozpoznał zarzut naruszenia art. 10 kpa przez wydanie decyzji kończącej postępowanie bez uprzedniego umożliwienia skarżącemu, po zakończeniu postępowania, końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, które to naruszenie miało, zdaniem S. W. istotny wpływ na wynik sprawy.

Tak sformułowanemu zarzutowi naruszenia przepisu postępowania administracyjnego nie towarzyszy żaden wniosek o przeprowadzenie postępowania uzupełniającego przez Sąd w trybie art. 106 § 3 ppsa, ani też żadne wskazanie jaki dowód mógłby być zgłoszony przez skarżącego do przeprowadzenia przez organ administracyjny, gdyby strona została należycie poinformowana o treści art. 10 kpa.

Skarżący utożsamia kwalifikowane naruszenie procesowe polegające na pozbawieniu strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu z zaniechaniem przez organ tzw. końcowego zapoznania się z aktami sprawy.

W przedmiotowej sprawie organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie powiadomił skarżącego (jego profesjonalnego pełnomocnika) o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w trybie art. 10 kpa. Niemniej jednak toczące się postępowanie, jako nadzwyczajne, obejmowało swoim zakresem decyzję organu architektoniczno – budowlanego – Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającego pozwolenia na wykonanie robót oraz jej załącznik w postaci zatwierdzonego nią projektu budowlanego.

Skarżący w niniejszej sprawie był uczestnikiem postępowania o wydanie ww. pozwolenia.

Organ drugoinstancyjny prowadząc postępowanie dowodowe ograniczył się do badania w/w projektu budowlanego oraz treści kontrolowanej w tym trybie decyzji. Zatem nie były prowadzone dowody nie znane stronie postępowanie. Skarżący nie wskazał obecnie na nowe dowody w sprawie mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Polemizuje z ustaleniami organu przy czym w polemice tej podnosi argumenty dotyczące projektu znane organowi z jego wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 2010r. oraz z treści odwołania od decyzji pierwszej instancji.

Zatem jego polemika i argumentacja nie może być uznana jako element stanu faktycznego nie znany organowi w dacie orzekania i odnoszący się do materiału dowodowego, który nie były znany stronie.

Podnieść należy, że obecnie powszechnie aprobowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że nie można stawiać znaku równości pomiędzy stanem faktycznym, w którym strona nie brała udziału w całym postępowaniu albo w jego istotnych czynnościach, a sytuacją, w której strona uczestniczyła od początku do końca, ale w sprawie nie doszło do czynności przewidzianych w art. 10 § 1 kpa.

Warunkiem koniecznym do uchylenia decyzji z powodu niezastosowania w danej sprawie trybu art. 10 § 1 kpa jest wykazanie, że podnoszone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie przepisów prawa procesowego skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej poddanej kontroli wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a tylko takie, które realnie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarżący nie wykazał aby w przedmiotowej sprawie naruszenie przez organ trybu art. 10 § 1 kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zarzut powyższy jest nieuzasadniony.

Nie znajduje też uzasadnienia zarzut nieprawidłowej oceny projektu budowlanego w kontekście zakresu pozwolenia na budowę przez co doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 35 ust 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243 poz. 1623 ze zm.). Skarżący zarzuca, że zatwierdzony projekt budowlany odnosi się do ściany działowej, a nie ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Natomiast decyzja zatwierdzająca ten projekt i udzielająca pozwolenia na roboty budowlane w części odnoszącej się do pozwolenia na roboty dotyczy ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Skarżący uważa tym samym, że ta niezgodność ich treści narusza przepis art. 35 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego w sposób rażący.

Skarżący upatruje w zatwierdzonym projekcie zapisy dotyczące ściany działowej z uwagi na brak jej posadowienia na oddzielnym fundamencie, brak wyjścia na zewnątrz 30 cm poza lico ściany, brak wyjścia powyżej 30 cm ponad dach oraz z uwagi na brak użycia materiałów ogniotrwałych. Powyższe twierdzenia nie znajdują uzasadnienia w treści zatwierdzonego projektu sporządzonego w lutym 2010r. przez projektanta A. K. i architekta K. P.Wymieniony projekt zawiera opis konstrukcji: fundament jako ławę żelbetową z betonu B15, zbrojoną (część opisowa oraz rysunek nr 2), opis zaprojektowanej ściany ze wskazaniem materiałów do użycia i opisem graficznym (rys 6): w odniesieniu do dachu zaprojektowano dodatkową parę krokwi przy ścianie wg rysunku nr 4 z zaznaczeniem, że projektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego musi być wykonana minimum 30 cm ponad dach (rys 7): na rysunku nr 2 i 3 zaznaczono, że ściana przeciwpożarowa jest wysunięta poza lico ściany zewnętrznej budynku 31 cm.. Z prostego porównania opisu i załączonych rysunków graficznych wynika, że projekt dotyczy ściany oddzielenia przeciwpożarowego i nie narusza w sposób rażący przesłanek § 235 ust 2 i 5 oraz § 232 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodność projektu z obowiązującymi przepisami, wiedzą techniczną i sztuką budowlaną potwierdzają obaj autorzy projektu posiadający stosowne uprawnienia.

Kolejnym zarzutem skargi była okoliczność, iż do zatwierdzonego projektu budowlanego nie dołączono oceny technicznej bądź ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku, w którym ta przebudowa (budowa ściany oddzielenia przeciwpożarowego) miała nastąpić. Analiza zatwierdzonego projektu budowlanego wykazuje, że zawiera on ocenę stanu technicznego budynku. Odnosi się do murów konstrukcyjnych, stropów, więźby i komina. Opisuje je i ocenia oraz ostatecznie wskazuje, że obiekt nadaje się do projektowanego zamierzenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

Zasadnie zatem organ uznał, że przedstawiona ocena techniczna spełnia wymagania § 11 ust 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2003r. nr 120 poz. 1133 ze zm.).

Natomiast wymogi § 206 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych dotyczące sporządzenia ekspertyzy technicznej przy przebudowie odnoszą się do jej sporządzenia przed budową, czyli niekoniecznie przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutu braku uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą do spraw ochrony przeciwpożarowej podnieść należy, że budynek, a także zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego nie należy do obiektów, zakwalifikowanych do odpowiedniej kategorii zagrożenia ludzi lub mienia, dla których projekty budowlane wymagają takiego uzgodnienia w myśl § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 16 czerwca 2003r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej.

Tym samym zarzut skarżącego, iż organ w sposób nieuprawniony uznał, że zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania art. 35 ust 1 pkt 3 Prawa budowlanego nie jest zasadny.

W tym miejscu podnieść należy, że kontrolowana decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym prowadzonym z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na roboty budowlane.

Postępowanie to ma na celu sprawdzenie czy wskazana decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1kpa.

Skarżący wskazywał, że wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa.

Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 ust. I pkt. 2 Kpa. zachodzi w przypadku naruszenia przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego rozumienia i oznacza sytuację gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Rażące to więc oczywiste, wyraźne, bezsporne (por. J. Jendrośka. B. Adamiak. Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji. PiP 1986. nr 1. s.69 in.; J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. 1998. s. 237). Jak wskazał NSA ..Z rażącym naruszeniem prawa nic można utożsamiać każdego naruszenia prawa. Naruszenie prawa ma cechę rażącego naruszenia prawa, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawa nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawic. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do w niosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności" (wyrok NSA z dnia 11.05.1994r.. sygn. aki III SA 1705/93. Wspólnota 1994r" nr 42. s. 16). ,.W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako ..rażące" może mieć miejsce wyjątkowo, a mianowicie gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20.06.1995r.. sygn. akt III ARN 22/95). Za ..rażące" uznać należy mianowicie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządnością (wyrok NSA z dnia 21 10.1992r. sygn. akt V SA 86/92 i 436-466/92 ONSA 1993, nr 1, poz. 23).

W przedmiotowej sprawie Sąd nie dostrzegł znamion rażącego naruszenia prawa przez decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] przez co też nie dopatrzył się naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez organ administracyjny wydający zaskarżona decyzję.

Z prawidłowo dokonanych ustaleń organu wynika również, iż decyzja Starosty [...] nie narusza przesłanek pozostałych punktów § 2 art. 156 kpa.

Sąd nie dopatrzył się też naruszeń prawa procesowego przez organ w stopniu mogącym istotnie wpłynąć na wynik sprawy.

Uznając zatem, że w sprawie nie doszło ani do naruszenia prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy, ani do naruszenia prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 ppsa.