Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 517/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 250/12 odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. O. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 250/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił B. O. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody M. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Wojewoda M. utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i rozbiórkę budynku gospodarczego na działce o nr [...] położonej przy ul. [...] w K., gmina M.

W treści skargi B. O. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż jej wykonanie spowoduje znaczne szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. W ocenie skarżącej, istnieje realna obawa, że budowa budynku na działce nr ew. [...] w ostrej granicy z działką nr ew. [...] spowoduje ciężkie uszkodzenia budynku należącego do skarżącej, w tym nawet naruszenie jego konstrukcji. Skarżąca dodała, że jest emerytką, przez co konieczność poniesienia kosztów ewentualnych uszkodzeń jej budynku może przewyższać jej możliwości finansowe. Ponadto, w piśmie z dnia 13 kwietnia 2012 r. oraz w piśmie z dnia 20 kwietnia 2012 r. skarżąca poinformowała, iż inwestor przystąpił do wykonywania robót budowlanych, wytyczył obiekt budowlany w terenie oraz dokonał rozbiórki istniejących tam zabudowań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w niniejszej sprawie argumentacja przedstawiona przez skarżącą we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie świadczy o wystąpieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca nie uprawdopodobniła, aby w związku z realizacją spornej inwestycji mogły wystąpić trudne do odwrócenia skutki, zaś szkoda polegająca na ewentualnym powstaniu uszkodzeń należącego do skarżącej budynku może stanowić przesłankę roszczeń odszkodowawczych przed sądem cywilnym.

Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.

Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez odmówienie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy zachodzi uzasadnione niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również trudnych do odwrócenia skutków, albowiem L. i T. M. rozpoczęli obecnie budowę budynku mieszkalnego w sytuacji, gdy w dniu [...] marca 2012 r. zostało wydane postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylające postanowienie M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. uzgadniające ze stanowiska konserwatorskiego planowaną inwestycję, której dotyczy zaskarżona decyzja o pozwoleniu na budowę.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń.

Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.).

Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży zatem obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy.

Analizując pod tym względem argumentację skarżącej, uznać należy, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku strony.

Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniosek strony nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca jedynie ogólnikowo wskazała, że budowa budynku na działce nr ew. [...] w ostrej granicy z działką nr ew. [...] spowoduje ciężkie uszkodzenia budynku należącego do skarżącej, w tym naruszenie jego konstrukcji.

Wskazać należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody strony, dotyczące ewentualnych uszkodzeń budynku należącego do skarżącej, które doprowadzą do konieczności poniesienia przez skarżącą kosztów przekraczających jej możliwości finansowe, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Strona powołując okoliczność poniesienia strat finansowych, winna poprzeć swoje twierdzenia stosownymi informacjami dotyczącymi np. szacowanych kosztów koniecznych do poniesienia w przypadku ewentualnych uszkodzeń budynku. Nie jest bowiem wystarczające samo stwierdzenie strony w tym zakresie.

W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżąca nie wskazała w istocie na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania decyzji, a tym samym nie wskazała okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej.

Podkreślić także należy, że Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności skargi na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Argumenty skarżącej, że ocena techniczna budynku na działce nr ew. [...] jest wadliwa nie mogły być zatem wzięte przez Sąd pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosku, tak jak i podniesiona w zażaleniu okoliczność, że zaskarżona decyzja została wydana bez uzgodnienia planowanej inwestycji z konserwatorem zabytków, bowiem w dniu [...] marca 2012 r. zostało wydane postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylające postanowienie M. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. uzgadniające ze stanowiska konserwatorskiego planowaną inwestycję.

Ponadto, godzi się zauważyć, że zażalenie nie jest środkiem służącym do uzupełniania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego w zakresie jego uzasadnienia, w sytuacji, gdy strona w zażaleniu przedstawia nowe argumenty (okoliczności), które nieznane były Sądowi pierwszej instancji. Nie można podnosić w zażaleniu argumentów, które miałyby wspierać bezpośrednio wniosek oddalony w pierwszej instancji postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż kontrola rozstrzygnięcia, na które wniesiono zażalenie, nie polega na ponownym rozpatrzeniu wniosku, lecz na sprawdzeniu, czy zasadnie – zgodnie z prawem i wymogami racjonalności oraz doświadczenia życiowego – oceniono, że wniosek o takiej a nie innej treści nie może być uwzględniony. Możliwość podnoszenia dodatkowych argumentów za wnioskiem w postępowaniu odwoławczym oznaczałaby zaprzeczenie funkcji kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który byłby podmiotem ponownie oceniającym sam wniosek, a nie sposób jego rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Tym samym przekreślonoby sens instytucji środka odwoławczego, co byłoby tożsame z naruszeniem przepisów p.p.s.a. konstytuujących ów środek (por. postanowienia NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II FZ 464/10).

We wskazanym stanie faktycznym i wobec treści art. 61 § 3 p.p.s.a należy zatem stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił zażalenie.