Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 288/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.13, art. 42 ust. 1 pkt 1, art.97 ust. 9
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Teresa Liwacz Protokolant Asystent sędziego Waldemar Dąbrowski po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 02 września 2009 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2005 roku oraz styczeń, marzec, kwiecień i czerwiec 2006 roku oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z dnia [...] określił M.R. prowadzącemu Zakład Stolarski w W. podatek od towarów i usług za miesiące listopad, grudzień 2005r., oraz za styczeń, marzec, kwiecień, czerwiec roku 2006. Wydane rozstrzygnięcie poprzedzone było kontrolą organu w zakresie prawidłowości rozliczenia się podatnika z budżetem

z tytułu podatku od towarów i usług za okres obejmujący miesiące od października 2005r. do czerwca 2006r., która zakończyła się stwierdzeniem nieprawidłowości.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej

w B. zwrócił organowi pierwszej instancji sprawę w trybie art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej w celu dokonania wymiaru uzupełniającego oraz zmiany w tym zakresie decyzji dotychczasowej.

W dniu 21 listopada 2008r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej

w B. wydał decyzję, dokonując wymiaru uzupełniającego. Od tej decyzji strona nie wniosła odwołania. Organ odwoławczy działając z urzędu decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i określił:

• wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc listopad 2005r. w kwocie 9.982,00 zł

• wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2005r. w kwocie 25.117,00 zł;

• wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc styczeń 2006r. w kwocie 20.075,00 zł;

• wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc marzec 2006r. w kwocie 5.932,00 zł;

• wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc kwiecień 2006r. w kwocie 12.051,00 zł;

• wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy podatnika za miesiąc czerwiec 2006r. w kwocie 12.266,00 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowił fakt zaniżenia przez podatnika należnego podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 54.815,00 zł w następstwie nieprawidłowego zaliczenia do wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, (opodatkowanych wg stawki 0% VAT) sprzedaży stolarki okiennej na rzecz kontrahentów niemieckich udokumentowanej fakturami VAT o numerach niżej wskazanych , w kwotach :

* [...] z dnia [...] - 43.048,00 zł

* [...]z dnia [...] - 26.040,00 zł

* [...]z dnia [...] - 6.186,00 zł

* [...]z dnia [...]. - 72.780,00 zł

* [...]z dnia [...] - 68.940,00 zł

* [...]z dnia [...] - 32.160,00 zł

Organ wyjaśnił, że w oparciu o dane przekazane przez administrację podatkową Niemiec ze wspólnotowego systemu informacji o podatku od towarów

i usług VIES ustalono, iż dwie niżej wymienione firmy nie były czynnym podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, tj. w Niemczech.:

• [...] zidentyfikowana pod numerem [...] w okresie od dnia 2 września 2005r. do dnia 24 stycznia 2008r.

• oraz [...] zidentyfikowana pod numerem [...] w okresie od dnia 2 stycznia 2006r. do dnia 1 października 2007r.

Organ jako podstawą prawną odmowy zastosowania stawki preferencyjnej wskazał przepis art. 13 ust. 1 i ust 2 oraz art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Dyrektor stwierdził, że z treści tych przepisów wynika, iż prawo podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do zastosowania 0% stawki podatku uwarunkowane jest faktem posiadania w swojej dokumentacji dowodów potwierdzających wywóz towarów będących przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy towarów.

Organ wskazał, iż na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obie niemieckie firmy w momencie realizacji przez skarżącego transakcji dostawy towarów na terytorium Niemiec nie były czynnymi podatnikami podatku wartości dodanej zidentyfikowanymi na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych. Bowiem kontrahenci ci nie posiadali ważnych numerów identyfikacyjnych dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT.

Dyrektor stwierdził, że wobec faktu, iż podane w zakwestionowanych fakturach VAT numery identyfikacyjne nabywców towarów były nieaktywne, organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że do dokonanych dostaw towarów strona nie miała prawa do zastosowania uprzywilejowanej 0% stawki podatkowej, określonej w powołanym przepisie ustawy o podatku od towarów i usług. Organ uznał, iż bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje fakt ujawnienia w toku kontroli, w dniu [...], iż drugi z kontrahentów G. na dzień sprawdzenia był aktywnym podatnikiem zidentyfikowanym dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych. Organ podkreślił, że w świetle art. 42 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o VAT, prawo podatnika do zastosowania stawki podatku 0%, z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej towarów przysługuje wyłącznie, gdy:

• w okresie dostawy nabywca posiadał ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo uznał, że do dostaw udokumentowanych zakwestionowanymi fakturami, strona nie miała prawa do zastosowania stawki podatku 0%. Na potwierdzenie swego stanowiska organ przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 25 czerwca 2007r. sygn. akt IFSK 941/06 oraz z dnia 17 stycznia 2008r., sygn. akt I FSK 158/07

Dalej organ wyjaśnił, że strona nie skorzystała z możliwości, jaką w takim wypadku daje mu powyższa ustawa w art. 97 ust. 19. W celu sprawdzenia czy kontrahent posiada przedmiotowy numer identyfikacyjny na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych podatnik ma prawo zwrócić się albo do biura wymiany informacji o podatku VAT albo do naczelnika urzędu skarbowego. W odpowiedzi organy te potwierdzają lub nie potwierdzają zidentyfikowanie i mogą tego dokonać pisemnie, faksem lub telefonicznie albo pocztą elektroniczną.

Dyrektor zauważył, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów - wydruków komputerowych (ze wskazanej przez świadka strony internetowej Komisji Europejskiej), które potwierdziłyby fakt, że przed dokonaniem każdej transakcji na rzecz kontrahentów niemieckich skarżący dokonywał ich weryfikacji w zakresie posiadania przez nich na dzień dokonywania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów - właściwych i ważnych numerów identyfikacji dla tych transakcji.

Organ podkreślił, że złożone zeznania strony i świadka, iż w chwili przeprowadzenia transakcji kontrahenci niemieccy byli czynnymi podatnikami nie zostały potwierdzone informacjami otrzymanymi z systemu Polskiej Aplikacji VIES.

Dyrektor nie zgodził się ze stanowiskiem strony stwierdzającym, że wykładnia przepisów dotyczących warunków, od których spełnienia zależy prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatkowej, powinna być rozszerzająca, a nie zawężająca, oraz że wszelkie wątpliwości dotyczące opodatkowania wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów powinny być zaś rozstrzygane na korzyść reguły ogólnej, czyli stosowania stawki 0%.

W tym miejscu organ ponownie wskazał na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007r., sygn. akt I FSK 941/06, w którym Sąd stwierdził, że wszelkie ulgi w zakresie podatków powinny być ściśle interpretowane. W sytuacji, gdy przepis ustawowy uzależnia zastosowanie 0% stawki podatku od spełnienia określonych warunków, to chcąc skorzystać z tego przywileju podatnik powinien warunki te spełnić.

Dyrektor podkreślił, że zakwestionowane przez stronę przepisy ustawy o podatku od towarów i usług są zgodne z regulacjami VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej , w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej i ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

Zgodnie z treścią art. 28c (A) VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej i ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388 EEC), z zachowaniem innych przepisów Wspólnoty oraz na warunkach określonych przez Państwa Członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i jednoznacznego stosowania wymienionych niżej zwolnień oraz zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania, unikaniu opodatkowania lub nadużyciu prawa, Państwa Członkowskie zastosują zwolnienie do następujących czynności: dostawy towarów, określone w artykule 5, wysyłanych lub przywiezionych przez dostawce lub nabywcę towarów lub w ich imieniu poza terytorium, o którym mowa w art. 3, lecz na terytorium Wspólnoty, dokonywane na rzecz innego podatnika lub osoby prawnej niebędącej podatnikiem występującej w takim charakterze w Państwie Członkowskim innym niż państwo rozpoczęcia wysyłki lub przewozu towarów.

Zwolnienie to nie ma zastosowania do dostaw towarów dokonywanych przez podatników zwolnionych z podatku na podstawie artykułu 24 lub dostaw towarów dokonywanych na rzecz podatników lub osób prawnych niebędących podatnikami, które spełniają warunki zastosowania derogacji przewidzianej w artykule 28a (1) (a) akapit drugi.

Organ odwoławczy wskazał, że warunki zwolnienia, o jakich mowa w art. 28 c (A) VI Dyrektywy w polskim ustawodawstwie podatkowym określa art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Dyrektor powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2007r., sygn. akt I SA/Gd 750/06, w którym Sąd stwierdził, że podstawową zasadą opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych jest zwolnienie z podatku dostawy, o ile podatek zostanie naliczony przez nabywcę z tytułu nabycia w trybie przewidzianym w art. 28A (1) (a). Natomiast, jeżeli nabywca nie opodatkuje (z różnych względów) nabycia - to dostawa towaru będzie opodatkowana przez dostawcę według stawki obowiązującej w kraju wysyłki lub kraju przeznaczenia, zależnie od szczegółowych regulacji dotyczących miejsca powstania obowiązku podatkowego.

Organ II instancji stwierdził, że kwestie dotyczące zwolnienia z tytułu dostaw towarów dokonanych w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowych uregulowane zostały w artykułach od 138 do 141 obecnie obowiązującej Dyrektywy 2006/112/WE/Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Za niezasadne organ odwoławczy uznał także zarzuty strony dotyczące naruszenia art. 17 do 20 VI Dyrektywy tj. zasady neutralności podatku od wartości dodanej. Wyjaśnił, że analizując unormowania zawarte w art. 17 - 20 Dyrektywy, należało stwierdzić, że strona w wyniku wydanej decyzji nie została pozbawiona prawa do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu towarów handlowych związanych z zamiarem wykorzystania ich w ramach dokonanej dostawy do kontrahentów niemieckich.

Odnosząc się natomiast do przytoczonego przez stronę wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o sygnaturze C-268/83 D.A. Rompelman i E.A. Rompelman a Minister van Financien ( Holandia), Dyrektor zauważył, iż stan faktyczny w oparciu, o który zapadł ten wyrok jest odmienny aniżeli zastany w niniejszej sprawie. Także powołane w odwołaniu wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w ocenie organu, nie dotyczą sytuacji będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Odnośnie zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia żądania strony o wystąpienie z wnioskiem do właściwych niemieckich organów podatkowych o weryfikację danych zawartych w Polskiej Aplikacji VIES i ustalenie wewnątrzwspólnotowego charakteru spornych dostaw – Dyrektor uznał, iż jest on niezasadny. Bowiem dane, którymi organ dysponuje uzyskane zostały w Polskiej Aplikacji VIES a pochodziły od administracji niemieckiej.

Na koniec, organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 121 § 1 i art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzających ją decyzji organu I instancji ponawiając zarzuty przywołane w odwołaniu. Wydanej decyzji zarzucając naruszenie zasad postępowania wyrażonych w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności : w art. 121, art. 122, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 tejże ustawy oraz naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię art. 13 ust. 6, art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT oraz art. 28c(A) (a) VI Dyrektywy.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w ramach prowadzonej działalności produkuje wyroby stolarskie i cieplarskie dla budownictwa, produkcji i montażu okien i drzwi drewnianych. W latach 2005 i 2006 w ramach dostaw wewnątrzwspólnotowych (kwestionowanych przez organy obu instancji jako dostawy tego charakteru), dokonał sprzedaży towarów (okien i drzwi) i w większości wraz z ich montażem dla odbiorców, tzn. firmy G., zidentyfikowanej pod numerem [...] oraz firmy GS. zidentyfikowanej pod numerem [...]. Okna i drzwi dla ww. kontrahentów były wykonane w oparciu o zawarte pisemne umowy, pod ich indywidualne potrzeby. Stolarka ta została zamontowana w obiektach budowlanych będących własnością ww. firm. Transport towarów zrealizowany został przez dostawcę skarżącego jego środkami transportowymi.

Strona wskazała, że w przypadku pierwszej z ww. firm skarżący dokonał także w roku 2005 dwóch innych dostaw wewnątrzwspólnotowych, nie kwestionowanych przez organy podatkowe obu instancji, których przedmiotem była także stolarka zamontowana w obiektach budowlanych nabywcy wewnątrzwspólnotowego, a w przypadku drugiej firmy zidentyfikowanej pod numerem [...] skarżący dokonał także w roku 2005 innej dostawy wewnątrzwspólnotowej, która również nie była kwestionowana przez organy podatkowe obu instancji. Skarżący wyjaśnił, że obie firmy to podmioty niemieckie, które w ramach prowadzonych działalności gospodarczych zajmują się także wynajmem dla jednostek samorządowych mieszkań socjalnych w własnych obiektach budowlanych. Drzwi i okna będące przedmiotem dostaw wewnątrzwspólnotowych były montowane właśnie w tych mieszkaniach. Nabywcy wewnątrzwspólnotowi swoje numery identyfikujące dla transakcji wewnątrzwspólnotowych używali każdorazowo we wszelkiej korespondencji ze skarżącym. Nabywcy także otrzymywali dowody sprzedaży (faktury), które w swojej treści w zakresie podatku od towarów i usług jednoznacznie wskazywały na charakter transakcji, to jest, że ma tu miejsce transakcja wewnątrzwspólnotowa. Nabywcy wewnątrzwspólnotowi odbioru ilościowego i jakościowego oraz odbioru faktury dokonywali przy każdorazowym współuczestnictwie bądź skarżącego osobiście, bądź osoby przez niego upoważnionej w miejscu montażu - na terenie obiektów nabywców w Niemczech.

Strona zaznaczyła, że powyższe jest zgodne z przedłożonymi przez nią dokumentami, jej zeznaniami, zeznaniami świadków, księgami podatkowymi, deklaracjami podatkowymi. Skarżący zauważył, że organy obu instancji wskazały wyłącznie, że jego zeznanie oraz zeznanie świadka, iż w chwili przeprowadzenia transakcji kontrahenci byli czynnymi podatnikami, z uwagi na brak wydruków komputerowych potwierdzających fakt weryfikacji kontrahentów, nie zostały potwierdzone informacjami otrzymanymi z systemu Polskiej Aplikacji VIES.

Skarżący ponownie wskazał, że w toku postępowania zażądał, aby organy podatkowe zasięgnęły informacji pozwalających na ustalenie wewnątrzwspólnotowego charakteru spornych dostaw u właściwych organów niemieckich, na podstawie dyrektywy w sprawie wzajemnej pomocy i rozporządzenia w sprawie współpracy administracyjnej. Czynności sprawdzające u nabywców, zdaniem strony, pozwoliłyby stwierdzić fizycznie, czy towar - okna i drzwi zamontowane w obiektach budowlanych nabywców stanowią przedmiot dostaw, albowiem każde posiada znamiona je identyfikujące (identyfikatory słowne i numeryczne). Organ nie uwzględnił tego żądania.

Zdaniem skarżącego, organ zobowiązany był do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie informacji do organów niemieckich w trybie art. 28c część A lit. a akapit pierwszy szóstej dyrektywy w związku z dyrektywą w sprawie wzajemnej pomocy i rozporządzeniem sprawie współpracy administracyjnej.

W ocenie strony, zarówno ona jak i jej kontrahenci spełnili przesłanki zawarte w art. 28c część A lit. a) szóstej Dyrektywy i dlatego dostawa wewnątrzwspólnotowa powinna być zwolniona od podatku VAT.

Skarżący podkreślił, że istotą sprawy jest odpowiedź na pytanie czy wymóg rejestracji po stronie odbiorcy jest warunkiem koniecznym do zaistnienia wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, a co za tym idzie zastosowanie stawki 0% w świetle implementujących VI dyrektywę Rady postanowień ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Jego zdaniem, z definicji dostawy towarów zawartej w wyroku ETS o sygn. C-409 w sprawie Teleks plc i inni, nie wynika obowiązek rejestracji nabywcy towaru jako podatnika.

W opinii skarżącego, w tym zakresie ustawa VAT z dnia 11 marca 2004r. jest niezgodna z implementowanymi w niej zapisami VI dyrektywy albowiem wprowadza w art. 13 ust. 6 dodatkowy warunek implikujący wystąpienie WDT, tj. uzyskania rejestracji zgodnie z dyspozycją art. 97 ustawy. Aby zatem daną transakcje w myśl tego przepisu można było uznać za wewnątrzwspólnotową to nabywca musi zostać zarejestrowany jako podatnik VAT UE. Konsekwencją tak zdefiniowanej WDT jest możliwość podwójnego opodatkowania tej samej czynności wobec braku możliwości zastosowania przez niezarejestrowanego nabywcę towaru stawki 0%, co w rezultacie godzi w zasadę neutralności.

W ocenie strony, sprzeczne z tą zasadą są uregulowania polskiej ustawy VAT, a w szczególności art. 42 ust. 1, który stanowi, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0%, pod warunkiem, że podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów.

Skarżący podkreślił, że żaden przepis dyrektywy nie uzależnia zaistnienia WDT od faktu rejestracji, oraz prawa do stosowania preferencji w stawce podatku od faktu zawarcia na fakturze numeru identyfikacji podatkowej nabywcy. Taki warunek nie wpływa bowiem na zapobieganie od uchylania się od opodatkowania czy nadużyciu prawa. Wykracza zatem poza cel wprowadzenia przez poszczególne państwa członkowskie warunków stosowania zwolnień z tytułu WDT określany w art. 28c część a VI i art. 138 dyrektywy 112.

Podniósł też, że VI dyrektywa w art. 22 wskazywała jakie elementy winna zawierać faktura dokumentująca transakcje opodatkowane, w tym numer identyfikacji podatkowej. Zauważył jednakże, że przepis ten nie zawiera uregulowań będących przesłankami stosowania innych przepisów, w szczególności zwolnień z tytułu WDT Skoro zatem zapis art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT jest niezgodny z zapisami dyrektywy w zakresie wymogu rejestracji nabywcy, zdaniem strony, organ miał obowiązek zastosować wskazane wyżej przepisy dyrektywy, które są sprecyzowane wystarczająco jasno. W tym miejscu powołał się na wyrok ETS z dnia 8 czerwca 2006 r., C 430/04.

Reasumując, w opinii strony, organy podatkowe naruszyły prawo, wywodząc o braku uprawnienia skarżącego do zastosowania stawki 0% z uwagi na brak w momencie wystawienia faktur przez nabywcę rejestracji VAT-R/UE. Prawo skarżącego do zastosowania stawki preferencyjnej 0% nie zależało bowiem od dokonania takiej rejestracji i wykazania przez dostawcę na fakturze tego numeru ale od tego czy faktycznie doszło do wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru w rozumieniu wskazanych wyżej przepisów prawa wspólnotowego.

W sytuacji, gdy organy nie kwestionowały, że dostawa ta spełniała warunki wewnątrzwspólnotowej w rozumieniu przepisów wspólnotowych (art. 28c (A) (a) VI dyrektywy, art. 138 dyrektywy 112), uznanie dostawy za transakcje krajową nie znajdowało oparcia w przepisach prawa materialnego.

W związku z powyższym, zdaniem strony, zaskarżone decyzje naruszyły prawo poprzez błędną wykładnię art. 13 ust. 6, art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT oraz art. 28c (A) (a) VI dyrektywy.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi .

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje :

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego jak i procesowego tj. art. 121 § 1 i art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że skarga podlega oddaleniu.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy podatkowe zasadnie uznały, iż skarżący nie miał prawa do zastosowania 0% stawki preferencyjnej w podatku VAT z tytułu dostawy na rzecz kontrahentów niemieckich, którzy w dacie dostawy nie byli czynnymi podatnikami podatku VAT i nie posiadali ważnych numerów identyfikacyjnych dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. ) zwanwej dalej ustawą o VAT.

Przystępując do rozstrzygnięcia sporu należy przede wszystkim przywołać przepis art. 13 cyt. powyżej ustawy, gdzie Ustawodawca zdefiniował pojęcie "wewnątrzwspólnotowej dostawy" wskazując, że :

1. " Przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

2. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Dalej w przepisie art. 41 ust. 3 wskazano, iż w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0 %, z zastrzeżeniem art. 42.

Przepis art. 42 ust. 1 stanowi, iż wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0 %, pod warunkiem że:

• podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego :

• właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej,

• i podał ten numer oraz swój numer, o którym mowa w art. 97 ust. 10, na fakturze stwierdzającej dostawę towarów;

A zatem tylko po spełnieniu łącznie wyżej wskazanych przesłanek możliwe jest zastosowanie preferencyjnej stawki podatku VAT.

W celu sprawdzenia czy kontrahent spełnia ww. warunki podatnik ma prawo zgodnie z art. 97 ust. 9 zwrócić się do naczelnika urzędu skarbowego o potwierdzenie zarejestrowania kontrahenta jako podatnika VAT UE.

Ponadto strona mogła, zgodnie z art. 97 ust. 19 tejże ustawy zwrócić się do biura wymiany informacji o podatku VAT. W odpowiedzi organy te potwierdzają lub nie potwierdzają zidentyfikowanie i mogą tego dokonać pisemnie, faksem lub telefonicznie albo pocztą elektroniczną. Z obu tych możliwości strona nie skorzystała.

W tym miejscu należy podkreślić, iż ważny jest moment, w którym nabywca winien posiadać ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych. Zgodnie z zacytowanym przepisem jest to moment dostawy.

Jak wynika z akt sprawy w momencie dostawy obaj niemieccy kontrahenci nie mieli właściwego i ważnego numeru identyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadanego przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy (zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej) i z tej przyczyny nie podali go na fakturze stwierdzającej dostawę towarów.

Ponadto, w załączonym materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na fakt, iż strona dokonała weryfikacji swoich kontrahentów pod katem wymagań określonych w art. 42 ustawy o VAT tj. ze wskazanej przez świadka strony internetowej Komisji Europejskiej.

Nie zasługuje także na uznanie Sądu pogląd strony co do zastosowania interpretacji rozszerzającej w niniejszej sprawie. Mamy do czynienia z ewentualnością zastosowania preferencyjnej stawki VAT a więc z ulgą i oczywistym staje się pogląd, iż ulga jako wyjątek od zasady winna być zastosowana wyłącznie w takiej sytuacji, gdy wszystkie przesłanki pozwalające na jej zastosowanie zostały spełnione.

Należy podkreślić, iż zakwestionowane przez stronę przepisy są zgodne z regulacjami VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1977r, w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej i ujednolicona podstawa wymiaru podatku.

Zgodnie z treścią art. 28c (A) VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej i ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388 EEC), z zachowaniem innych przepisów Wspólnoty oraz na warunkach określonych przez Państwa Członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i jednoznacznego stosowania wymienionych niżej zwolnień oraz zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania, unikaniu opodatkowania lub nadużyciu prawa mają one prawo do zastosowania zwolnień od dostawy towarów, w ściśle określonych warunkach.

Należy zaznaczyć, że warunki zwolnienia, o jakich mowa w art. 28 c (A) VI Dyrektywy w polskim ustawodawstwie podatkowym określa zacytowany powyżej przepis art. 42 ust. 1 cyt. ustawy o VAT. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 stycznia 2007r., sygn. akt I SA/Gd 750/06, w którym Sąd stwierdził, że podstawową zasadą opodatkowania transakcji wewnątrzwspólnotowych jest zwolnienie z podatku dostawy, o ile podatek zostanie naliczony przez nabywcę z tytułu nabycia w trybie przewidzianym w art. 28A (1) (a)).

Obecnie ww. kwestie uregulowane są w przepisach art. od 138 do 141 Dyrektywy 2006/112/WE/Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

Zatem zdaniem Sądu organy podatkowe zasadnie uznały, iż w świetle art. 42 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o VAT, podatnik nie miał prawa do zastosowania stawki podatku 0%, z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej.

Należy zaznaczyć, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd wyrażony w wyroku NSA IFSK 941/06 oraz w wyroku z dnia 17 stycznia 2008r. w sprawie I FSK 158/07 , który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela. W tym ostatnim z zacytowanych wyroków sformułowano następujące tezy :

"1. Określone w przepisie art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2004 r. o podatku od towarów i usług warunki umożliwiające stosowanie preferencyjnej stawki opodatkowania, służą zapewnieniu prawidłowego i jednoznacznego stosowania zwolnień oraz zapobieganiu uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania lub nadużyciu prawa. Te warunki formalne są koniecznego do szybkiego i rzetelnego ustalenia podatkowego statusu obu stron wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i umożliwiają zweryfikowanie zasadności zastosowania stawki 0% już w momencie wystawiania faktury, a następnie w toku ewentualnej kontroli. Warunki te zostały wprowadzone z zachowaniem przepisów wspólnotowych. Nie wykraczają, bowiem poza obowiązkowe elementy faktury VAT, wynikające z art. 22 ust. 3 (b) VI Dyrektywy Rady.

2. Niedopuszczalne jest przyjęcie, że nie jest istotne czy na fakturze podano ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nabywcy, co nakazuje art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2004 r. o podatku od towarów i usług, jeśli nabywca jest rzeczywiście czynnym podatnikiem VAT, co także jest jednym, ale nie jedynym, z warunków wynikających z tego przepisu.

3. Dane zawarte w informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych nabyciach towarów i wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów za okresy kwartalne powinny znajdować podstawę w treści faktur, a nie uzupełniać te faktury o elementy w nich niezamieszczone. W każdym bądź razie dane z takich sporządzanych po dokonaniu transakcji informacji nie mogą mieć wpływu na zastosowanie preferencyjnej stawki podatku dla danej czynności".

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.