Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 64/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust.1, art. 42 ust.1, ust.3 i ust.11, art.99 ust.12, art. 112 b ust.1 pkt 1 lit.b
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 2a, art. 120, art. 122, art. 180 par.1, art. 181, art. 187 par. 1, art.188, art. 191, art. 210 par.1 pkt 6 i par. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, Sędziowie sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), asesor sądowy WSA Justyna Siemieniako, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lutego 2021 r. sprawy ze skargi S.O. T. P. M. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2017 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za ten okres oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. decyzją

z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...]dokonał S.O.T. P. M. (zwanej dalej: "Spółdzielnią", skarżącą") odmiennego, aniżeli zadeklarowano rozliczenia w podatku VAT za marzec, kwiecień

i maj 2017 r. oraz ustalił za marzec, kwiecień i maj 2017 dodatkowe zobowiązanie podatkowe stanowiące 30 % kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku. Organ stwierdził brak prawa do zastosowania 0% stawki podatku od towarów i usług do wykazanych przez Spółdzielnię wewnątrzwspólnotowych dostaw serów z dziurami na rzecz estońskiej firmy V., T., VAT [...]wynikających z: (-) 4 faktur wystawionych w marcu 2017, (-) 7 faktur wystawionych w kwietniu 2017 r, (-) 2 faktur wystawionych w maju 2017 r. Zdaniem organu I instancji Spółdzielnia nie dysponowała dowodami, które w sposób wystarczający potwierdzałyby wywóz towarów z terytorium Polski na terytorium innego państwa członkowskiego i dostarczenie towaru do nabywcy.

W związku z tym dostawy na rzecz estońskiej firmy powinny być wykazane jako dostawy krajowe i opodatkowane stawką 5% podatku VAT.

Nie godząc się z ustaleniami ww. decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i: umorzenie postępowania lub orzeczenie co do istoty sprawy lub przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wniósł także o przeprowadzenie następujących dowodów: a) wystąpienie do estońskiej administracji podatkowej o: - przesłuchanie

w charakterze świadków J. K., A. V. oraz G. S. członków zarządu Spółki V. oraz D. B. na okoliczność transakcji dokonanych z SOT, a w szczególności składanych zamówień, korespondencji mailowej i kontaktów telefonicznych, płatności, realizacji transportu towarów, miejsca jego odbioru i przeznaczenia oraz umocowania do wykonywania czynności w imieniu Spółki D. B., b) przesłuchanie w charakterze świadków za pośrednictwem zagranicznych administracji podatkowych (białoruskiej i rosyjskiej) właścicieli wymienionych firm i kierowców realizujących transport towarów na rzecz V. na okoliczność realizowanych przewozów, a

w szczególności trasy przejazdu.

Decyzją z dnia [..] grudnia 2020 r. nr [...]Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. (zwany dalej: "DIAS"), mając na uwadze cały materiał zgromadzony w przedmiotowej sprawie oraz zarzuty zawarte w odwołaniu, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji oraz postanowieniem z dnia [...]grudnia 2020 r. odmówił przeprowadzenia postępowania dowodowego i uzupełniającego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 13 ust. 1 , art. 42 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 11 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r. poz. 710 ze zm., zwanej dalej: "u.p.t.u."), a następnie stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby towar opisany na przedmiotowych fakturach został dostarczony do V. do Estonii, a tym samym, aby nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów na rzecz tej firmy.

W piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. Spółdzielnia wyjaśniła, że towary będące przedmiotem dostaw do V. zostały zakupione w O. S.M.W. z siedzibą we W., na podstawie 13 faktur

z marca, kwietnia i maja 2017 r. Zamówienia na towarów w OSM W. były realizowane zgodnie z wcześniejszym zamówieniem kontrahenta V.. Strona wskazała, że nie znakowała towaru i nie przepakowywała go, gdyż za to odpowiadał producent, czyli dostawca serów. Na kartonie znajdowały się dwie etykiety; jedna w języku polskim, druga w języku rosyjskim. Transport towaru organizowany był przez nabywcę. Na dokumentach CMR jako przewoźnicy towarów figurują rosyjscy i białoruscy przewoźnicy i kierowcy. Spółdzielnia na udokumentowanie dostaw wewnątrzwspólnotowych serów do V. przedłożyła faktury, dokumenty CMR, zamówienia, specyfikacje, dowody zapłaty za towar. Na dokumentach CMR w 9 przypadkach widnieją pieczęcie V., a w 4 przypadkach widnieją pieczęcie V. i U. "A. ".

(W pierwszym przypadku transport towarów do Estonii miał odbywać się ze Spółdzielni z B., a w drugim z O.S. we W.).

W sytuacji, gdy na dokumentach CMR widnieją pieczęcie dwóch firm V.

i U "A." jednej z Estonii a drugiej z Litwy, organ stwierdził, że nie wiadomo, gdzie te towary rzeczywiście trafiły. Dokumenty te opatrzone są podpisami nieczytelnymi, w większości przypadków bez daty otrzymania towaru. Nie pozwala to na ustalenie kto i kiedy faktycznie towar odebrał i czy był do tego uprawniony.

W takiej sytuacji, zdaniem organu, skarżąca powinna dysponować innymi dowodami, które łącznie, w sposób jednoznaczny potwierdzałyby fakt wywiezienia, jak

i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się poza terytorium kraju.

Tymczasem, jak wskazała strona w piśmie z dnia [...] listopada 2018 r. fakt, że nabywca otrzymał towar potwierdzają dokumenty CMR. Również, B. G. - członek zarządu Spółdzielni oraz Dyrektor ds. Eksportu dnia [...] grudnia 2018 r. zeznała do protokołu, że o tym, iż towar został wywieziony z terytorium Polski i trafił do wskazanego odbiorcy w Estonii, świadczy to, że odbiorca nie zgłosił, że nie otrzymał towaru. Na potwierdzenie odbioru towaru Spółdzielnia posiadała jedynie dokumenty CMR.

Organ wskazał, że Spółdzielnia nie uznała wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wymienionych na fakturze nr [...]z dnia [...] czerwca 2017 r. na wartość 55 760 euro (k. 114) jako opodatkowane stawką 0%, ponieważ na dokumencie CMR (k. 111) nie było poświadczenia odbioru towaru przez V. Spółdzielnia uznała ww. transakcję jako krajową dostawę towaru opodatkowaną według stawki 5%, gdyż i w tym przypadku nie miała innych dowodów oprócz dokumentu CMR mającego poświadczać wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Oprócz omawianych dokumentów CMR skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu, np. oświadczenia nabywcy, z którego wynikałoby, że V.otrzymała towar. Nie posiada również umowy o współpracy z firmą V. Jak wynika z pisma Spółdzielni z [...] listopada 2018 r. nie śledziła przewozu towarów. Nie wiedziała dlaczego na części dokumentów CMR widniały pieczęcie firmy U. A. Nie znała tego podmiotu.

DIAS podniósł, że w piśmie z dnia [...] marca 2020 r. strona wyjaśniła, iż kontakty z przedstawicielami V. odbywały się przede wszystkim

e-mailowo i w taki sam sposób otrzymywała dokumenty CMR i faktury. Kontaktowali się również z tym podmiotem telefonicznie oraz przy użyciu aplikacji WhatsAPP. Na potwierdzenie kontaktów e-mailowych nie przedłożyła jednak żadnej korespondencji. Dodatkowo, w przedłożonej przez Spółdzielnię kartotece dotyczącej V. (k. 1035) jako adres mailowy do kontaktu wskazano [...], czyli adres firmy z Litwy a nie V. z Estonii. Spółdzielnia we wskazanym wyżej piśmie wyjaśniła, że firmę V. w kontaktach handlowych reprezentował D. B. Spółdzielnia nie sprawdzała upoważnienia wskazanej osoby do reprezentowania firmy V.

Odnośnie firmy V. z Estonii organ odwoławczy podniósł, że z informacji uzyskanej dnia [...] czerwca 2018 r. od administracji podatkowej Estonii nr [...]wynika, iż V. jest nieosiągalna, tj. nie przyjmuje wezwań o dostarczenie informacji i dokumentów, nie odpowiada na wiadomości. Nie można było ani potwierdzić, ani zaprzeczyć transakcjom ze S. O. T. P. M. w okresie [...] stycznia 2017 r. – [...]czerwca 2017 r. V. jest agencją celną i owocowych i warzywnych do krajów Unii Celnej, referencyjny [...]logistyczną w dostawie produktów szczególności na Białoruś. Działa jako pośrednik. Towary są kupowane z różnych krajów UE i następnie transportowane do Litwy

i z Litwy eksportowane głównie na Białoruś. Została wykreślona z estońskiego rejestru podatników VAT w dniu [...] kwietnia 2018 r. na podstawie złożonego przez nią oświadczenia i zgodziła się zarejestrować jako podatnik VAT na Litwie. V. zadeklarowała w swoich deklaracjach VAT za okresy styczeń-czerwiec 2017 r. wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów oraz usług. Nie zadeklarowała żadnej sprzedaży towarów (ani wewnątrzwspólnotowej, ani krajowej, ani transakcji eksportowych). Nie zapłaciła też żadnego podatku VAT w 2017 r.

Od estońskiej administracji podatkowej w trybie procedury SCAC uzyskano również informacje dotyczące V., w zakresie zawierania transakcji

z innymi polskimi firmami. Informacje te dotyczą okresów objętych niniejszym postępowaniem podatkowym. Z dokumentów tych wynika, że członkami zarządu

w V. byli A. V. oraz J. K. Kapitał zakładowy wynosił 2 500 euro. Ww. firma nie zatrudniała żadnych pracowników. Siedziba firmy znajdowała się w budynku biurowym pod adresem[...], gdzie posiadały siedzibę również inne firmy, które miały tego samego właściciela. Brak było jakichkolwiek informacji odnośnie strony internetowej V. Zgodnie z Estońskim Rejestrem Przedsiębiorstw główną działalnością firmy było prowadzenie ksiąg i doradztwo podatkowe. Nie zawierała żadnych umów. V. była tylko pośrednikiem między polskimi firmami (producentami), a ostatecznymi nabywcami z Euroazjatyckiej Unii Celnej, najczęściej z Białorusi. Nie dokonywała żadnych płatności, zrobił to ostateczny odbiorca. V. deklarowała jedynie wewnątrzwspólnotowe nabycia towarów, nie deklarowała żadnych transakcji w swoich informacjach podsumowujących. W 2017 r. nie deklarowała żadnej sprzedaży towarów (ani wewnątrzwspólnotowych ani krajowych transakcji trójstronnych). Towary transportowane były bezpośrednio na Litwę, do dwóch terminali celnych (w tym do U. "A.'), a następnie na Białoruś. Firma U. "A." była jej kontrahentem na Litwie i brała udział w odprawie celnej towarów transportowanych z Europy na Białoruś. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez osobę upoważnioną z V. towar nigdy nie wjechał do Estonii. Towar nie był rozładowywany z udziałem V.

Odnośnie zaś podmiotu widniejącego na czterech dokumentach CMR, tj. U. "A." od litewskiej administracji podatkowej uzyskano informacje w postaci dokumentu SCAC (k. 918-923), z której wynika, że U. "A. " nie miała żadnych transakcji i nie nabyła żadnych towarów od skarżącej i estońskiego podatnika V. Nie zadeklarowała również wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w deklaracjach VAT za okres od [...] stycznia 2017 do [...] maja 2017, a rzeczywistą działalnością Spółki był wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek oraz działalność agencji celnej. Spółka nie znała Spółdzielni ani i estońskiego podatnika V. Oznacza to, że towar nie został dostarczony U. "A.", pomimo, że na dokumentach CMR widnieją pieczęcie tego podmiotu.

Ponadto DIAS wskazał, że zwrócenia uwagi wymagają również dokumenty potwierdzające zapłatę za towar. Mianowicie, za towar nie zapłaciła V., lecz podmioty M. z Ameryki Środkowej

i E.LP z Anglii, o których brak jest jakichkolwiek informacji. Spółdzielnia nie wyjaśniła, dlaczego faktury opłacały inne podmioty. Z danych przesłanych [...] stycznia 2020 r. przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego wynika, że

4 samochody wymienione na dokumentach CMR nie zostały zarejestrowane

w Elektronicznym Systemie Poboru Opłat viaTOLL. Trzy z nich, tj. pojazdy

o numerach rejestracyjnych [...], [...], [...] miały wieźć towary

z B. do Estonii, natomiast pojazd o numerze rejestracyjnym [...] miał wieźć towar z podmiotu we W. na Litwę.

Pismem z dnia [...] maja 2020 r. wystąpiono także do P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. o informacje, czy samochody ciężarowe z naczepami widniejące na ww. dokumentach CMR i fakturach przekraczały granice polsko-litewską, litewsko-łotewską, łotewsko-estońską, łotewsko- białoruską, litewsko-białoruską w określonym przedziale czasowy. Z odpowiedzi ww. organu z dnia [...] maja 2020 r wynika, że samochody o numerach rejestracyjnych [...], [...], [....] nie zostały zarejestrowane w bazie ANPRS PL na granicy polsko-litewskiej. Samochody o tych numerach nie zostały również zarejestrowane

w Elektronicznym Systemie Poboru Opłat. Ww. samochody zostały zarejestrowane wyłącznie na granicy białorusko-litewskiej.

Pismem z dnia [...]maja 2020 r. zwrócono się z prośbą do P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. o informacje, czy samochody ciężarowe z naczepami mające przewozić towar zakupiony przez V. zostały zarejestrowane w bazie systemu automatycznego odczytu numerów rejestracyjnych ANPRS PL na granicach litewsko-łotewskiej, łotewsko-estońskiej, łotewsko-białoruskiej. Dnia [...] czerwca 2020 r. ww. organ potwierdził zarejestrowanie samochodów w systemie ANPRS PL jedynie na granicach polsko-litewskiej i białorusko-litewskiej. Z uzyskanej informacji nie wynika, aby samochody z naczepami mające przewozić towar do Estonii zostały zarejestrowane na granicach litewsko-łotewskiej, łotewsko-estońskiej, łotewsko-białoruskiej, a tym samym, że samochody wiozące towar "zakupiony" przez V. dotarły do Estonii.

Reasumując, DIAS stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza faktu, że towar wskazany na kwestionowanych 13 fakturach sprzedaży faktycznie trafił do nabywcy V., a nabywca mógł rozporządzać tym towarem jak właściciel. Wystawienie na podatnika zarejestrowanego w państwie członkowskim faktury VAT, specyfikacji wysyłkowych oraz dokumentów CMR nie ma rozstrzygającego znaczenia, bowiem dowody, jakimi dysponuje podatnik, muszą łącznie i to w sposób jednoznaczny potwierdzać zarazem fakt wywiezienia, jak

i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się poza terytorium kraju.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, zdaniem organu odwoławczego, nie potwierdza jednoznacznie, że towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do miejsca ich przeznaczenia kontrahentowi wyszczególnionemu na fakturach. Strona nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów uzupełniających, chociażby w postaci korespondencji handlowej z nabywcą. Nie wskazała nawet adresu mailowego na który otrzymywała korespondencję z V., ani żadnych ofert handlowych. W związku z powyższym, DIAS stwierdził, że w przypadku transakcji pomiędzy Spółdzielnią a V. wymogi umożliwiające zastosowanie stawki 0% podatku od towarów i usług nie zostały spełnione.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.

Zaskarżonej decyzji zarzucono: naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 122 w związku z art. 180 § 1, art. 181 i w związku z art. 187 § 1, art. 188 oraz w związku z art. 191 ustawy z dnia 19 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm., zwanej dalej: "o.p."), poprzez naruszenie wynikającej

z tych przepisów zasady prawdy obiektywnej i zupełności postępowania oraz dokonanie dowolnej, w miejsce swobodnej oceny dowodów, co przejawiało się w szczególności w:

a) bezpodstawnej odmowie przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą,

• przesłuchania w charakterze świadków J. K., A. V. G. S. członków zarządu Spółki V.,

• przesłuchania w charakterze świadka Pana D. B.,

• przesłuchania w charakterze świadków właścicieli firm i kierowców realizujących transport towarów na rzecz V., pomimo istnienia wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy, w sytuacji, gdy dowody te miały istotne znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy, bowiem ich przeprowadzenie miało przyczynić się do ustalenia rzeczywiście zaistniałego, prawdziwego stanu faktycznego;

b) dokonaniu nieprawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i okoliczności przedmiotowej sprawy pod "z góry założoną tezę" jakoby Spółdzielnia nie była uprawniona do zastosowania 0% stawki podatku VAT do opodatkowania transakcji dostaw towarów na rzecz V. i pominięcie przy tym okoliczności korzystnych dla Spółdzielni, w tym zeznań świadków oraz faktu, iż kontrahent – V. rzeczywiście prowadził w spornym okresie działalność gospodarczą i dokonał faktycznego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów od Spółdzielni, co jak wynika z informacji SCAC wykazał w stosownych deklaracjach;

c) pominięciu wynikających z materiału dowodowego bezspornych okoliczności

i informacji, iż towary zostały przemieszczone z Polski poza granicę RP do innego państwa unijnego, co z kolei wskazuje na spełnienie przez Spółdzielnię ustawowo określonych przesłanek warunkujących możliwość zastosowania 0% stawki podatku VAT;

d) nieprzedstawieniu żadnych dowodów niespełnienia przez Spółdzielnię warunków zawartych w art. 42 ust. 1 u.p.t.u., w sytuacji gdy dostawa została dokonana na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, a przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy Spółdzielnia posiadała w swojej dokumentacji dowody potwierdzające tą okoliczność;

e) dokonaniu dowolnej w miejsce swobodnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, w szczególności w odniesieniu do zeznań przesłuchanych w toku postępowania świadków - pracowników Spółdzielni : Pani B. G., Pani M. J. Pana D. K.;

2. art 122 o.p. w związku z art 187 § 1 o.p. i art 191 o.p. oraz w związku z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez dokonanie w treści decyzji organów podatkowych I i II instancji ustaleń faktycznych nieznajdujących potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, co przejawiało się w szczególności w twierdzeniach organów, iż;

a) strona dokonując sprzedaży towarów handlowych na rzecz V. nie zachowała "należytej staranności" podczas, gdy Spółdzielnia dochowała należytej staranności, bowiem dokonała m.in. sprawdzenia dokumentów rejestrowych V. oraz weryfikacji kontrahenta w estońskim rejestrze spółek i zarejestrowania jako podatnika dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych;

b) towar będący przedmiotem transakcji zawartych między Spółdzielnią, a V. nie został przemieszczony z terytorium Polski na terytorium innego Państwa Członkowskiego, podczas gdy przedstawione w trakcie kontroli i postępowania podatkowego dowody łącznie potwierdzają fakt wywiezienia i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju i wskazują, że skarżąca spełniła wszystkie wymogi ustawowe wynikające z art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 11 u.p.t.u. uprawniające ją do zastosowania stawki VAT 0%;

3. art. 2a o.p. w związku z art. 120 o.p. i art. 122 o.p. oraz art. 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292, zwanej dalej: "p.p." poprzez nierespektowanie przez organy podatkowe I i II instancji zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, pomimo iż zgromadzone w sprawie dowody (w tym informacje z dokumentów SCAC) i okoliczności faktyczne korzystne dla skarżącej potwierdzają, iż Spółdzielnia posiada w swojej dokumentacji prawidłowe i rzetelne dowody na dokonanie wewnątrzwspólnotowych dostaw.

Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie;

1. art. 41 ust. 1 i 2 oraz ust. 12 pkt 1 u.p.t.u. poprzez ich zastosowanie

i opodatkowanie stawką krajową dostaw dokonanych przez skarżącą w marcu, kwietniu i maju 2017 r., podczas gdy do transakcji z V. winna znaleźć zastosowanie stawka VAT 0%;

2. art. 41 ust. 3 w zw. z art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 11 u.p.t.u. w związku z art. 131 i art. 138 ust. 1 Dyrektywy 2006/112A/VE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. 2006.347.1 ze zm.) dalej jako: "Dyrektywa 112" poprzez ich niezastosowanie do czynności sprzedaży i bezzasadne uznanie, iż w realiach sprawy czynności wynikające z zakwestionowanych faktur VAT nie miały miejsca między podmiotami wskazanymi na tych fakturach, podczas gdy Spółdzielnia spełniła wszystkie wymogi materialne

i formalne w zakresie transakcji zawartych z V., stosownie do treści art. 42 ust. 1 u.p.t.u., w tym przedstawiła dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowych dostaw zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy, na terytorium państwa członkowskiego, posiadającego ważny numer VAT UE innego niż terytorium kraju;

3. art. 112b ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.t.u. poprzez jego bezpodstawne zastosowanie skutkujące niezasadnym obciążeniem Spółdzielni dodatkowym zobowiązaniem

w podatku od towarów i usług w kwocie 45.645,00 zł, podczas gdy podatnik na żadnym etapie prowadzenia działalności jak również w toku prowadzonego wobec Spółdzielni postępowania podatkowego nie podejmował żadnych czynności mających znamiona oszustwa podatkowego oraz nie dążył do uszczuplenia wpływów budżetu państwa; D. sp. z o.o. wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego przez Sąd Rejonowy w B., XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem KRS[...], REGON [...] NIP[...], kapitał zakładowy [...]PLN,[...];

4. art. 99 ust. 12 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie i zakwestionowanie prawidłowości rozliczeń skarżącej niezgodnie z przepisami zawartymi w ustawie o VAT w sytuacji faktycznego dokonania dostaw wewnątrzwspólnotowych i tym samym spełnienia warunków do zastosowania 0% stawki podatku VAT.

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania podatkowego ewentualnie 2) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpatrzenia; 3) rozpoznanie sprawy na rozprawie; 4) zasądzenie od organów podatkowych na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Ponadto, strona skarżąca zaskarżyła w całości postanowienie DlAS

w B. z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...]o odmowie przeprowadzenia postępowania dowodowego i uzupełniającego wnioskowanych

w odwołaniu od decyzji Naczelnika P. Urzędu Skarbowego w B.

z [...] lipca 2020 r. i wniosła o: - skierowanie na podstawie art. 267 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana 2012 - Dz. Urz. U.E. z dnia 26 października 2012 r. Nr C 326/47) do Trybunału Sprawiedliwości następującego pytania prejudycjalnego dotyczącego wykładni przepisów prawa unijnego: Czy w świetle art. 43 ust. 2 lit. a) i art 48 ust. 1 i 2 Karty Praw Podstawowych UE i poszanowania prawa do obrony oraz zapewnienia podatnikowi czynnego udziału w postępowaniu możliwe jest jednoczesne, tj. w tym samym dniu wydanie przez organ podatkowy postanowienia o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez podatnika w toku postępowania dowodów oraz decyzji kończącej postępowanie w sytuacji, gdy podatnik wniósł o przeprowadzenie dowodów w jego ocenie mogących mieć istotne znaczenie dla sprawy i do dnia wydania decyzji nie było mu znane stanowisko organu podatkowego w tej sprawie? Jednocześnie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia objętego pytaniami prejudycjalnymi strona wniosła o zawieszenie postępowania na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a.").

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r.

o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), z uwagi na objęcie całego obszaru kraju, w tym Miasta Białegostoku (siedziby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) tzw. strefą czerwoną, wskazującą na zwiększone ryzyko zakażenia wirusem SARS-Co-V2.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy zasadności zastosowania przez skarżącą 0% stawki VAT w związku z wykazanymi dostawami serów z dziurami na rzecz estońskiej firmy V. i potraktowaniem tych transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności należy rozważyć zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w oparciu o które nastąpiło ustalenie stanu faktycznego sprawy, ponieważ jedynie prawidłowo ustalony stan faktyczny daje podstawę do zastosowania właściwego dla tego stanu faktycznego przepisu podatkowego prawa materialnego, jako normy stanowiącej

o treści rozstrzygnięcia.

Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd podkreśla, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 o.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 o.p.). Dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 o.p.).

Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i mają zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 o.p.). Pamiętać przy tym trzeba, że organ podatkowy jest zobowiązany do zgromadzenia dowodów, ale w takim zakresie,

w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Oznacza to, że jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Organy podatkowe nie mają obowiązku dopuszczenia każdego dowodu proponowanego przez stronę, jeżeli dla prawidłowego ustalenia - procesowego odtworzenia stanu faktycznego - adekwatne i wystarczające są inne dowody (zob. wyrok NSA z dnia 20 stycznia

2010 r. sygn. II FSK 1313/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej: "CBOSA").

Zdaniem Sądu organy nie uchybiły wymienionym regułom postępowania podatkowego.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej

w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego

w sprawie materiału dowodowego.

W ocenie Sądu, organ zasadnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, co szczegółowo uzasadnił w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2020 r. nr[...]. Jak słusznie wskazał DIAS w odpowiedzi na skargę, okoliczności na które miały być przeprowadzone dowody z zeznań świadków (w tym członków zarządu Spółki V., czy właścicieli firm i kierowców realizujących transport towarów na rzecz V.) zostały wystarczająco udowodnione dowodami zgromadzonym w przedmiotowej sprawie.

Nie sposób też zgodzić się z zarzutem, że organ dokonał wybiórczej i dowolnej oceny zeznań B. G., M. J. i D. K. Jak słusznie stwierdził DIAS zeznania świadków K. J. i D. K. okazały się bardzo ogólnikowe. Nie posiadali oni szczegółowej wiedzy odnośnie transakcji zawartych z V., wzajemnych kontaktów, transportu. Wszystkie zeznania ww. świadków zostały przeanalizowane i wzięte pod uwagę w ocenie materiału dowodowego. Zostały również skonfrontowane

z wyjaśnieniami składanymi przez skarżącą w toku prowadzonego postępowania

i innymi dowodami. Zeznania te nie dowiodły wywozu towarów do Estonii. Odnośnie zeznań D. K. i wskazany przez stronę braku pamięci co do szczegółów transakcji zawieranych z V. mogących mieć związek

z przebytym udarem, podkreślić należy, iż świadek przed przesłuchaniem potwierdził, że jego stan zdrowia pozwala odpowiadać na pytania zadawane w trakcie przesłuchania.

Wobec stwierdzenia, że zebrane dowody w sprawie pozwalały na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, niezasadne jest zaskarżenie postanowienia DIAS z dnia [...] grudnia 2020 r. o odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów. Tym samym brak było podstaw do skierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wnioskowanego w skardze pytania prejudycjalnego.

W ocenie Sądu bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6

i § 4 o.p. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne,

w szczególności wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, którym dał wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji

z przytoczeniem przepisów prawa (art. 210 § 4 o.p.). W sprawie nie mamy również do czynienia z sytuacją, o której mowa w art. 2 a o.p., tj. niedającymi się usunąć wątpliwościami co do treści przepisów prawa podatkowego. Nie naruszono też

w żaden sposób, zawartej w art. 10 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, zasady zaufania do przedsiębiorcy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza faktu, że towar wskazany na kwestionowanych 13 fakturach sprzedaży faktycznie trafił do nabywcy V., a nabywca mógł rozporządzać tym towarem jak właściciel.

Ponadto, wbrew zarzutom skargi, organ prawidłowo wykazał, że skarżąca nie dochowała należytej staranności kupieckiej wymaganej w obrocie gospodarczym. Świadczą o tym następujące okoliczności: (-) skarżąca pomimo przeprowadzania transakcji na ponad 3 mln złotych nie zawierała pisemnych umów z kontrahentem, (-) brak osobistego kontaktu z przedstawicielami V., kontakty odbywały się mailowo i telefoniczne, brak przedłożenia jakiejkolwiek korespondencji z V., (-) przedłożenie do akt dokumentu, z którego wynika, iż kapitał zakładowy V. wynosił jedynie 2500 euro, przy zawieraniu transakcji na łączna kwotę ponad 3 mln zł, (-) weryfikacja V. ograniczyła się do sprawdzenia numeru VAT i danych rejestrowych. Spółdzielnia nie sprawdziła adresu siedziby dostawcy czy upoważnienia B. do reprezentacji kontrahenta, (- ) nie wzbudził podejrzeń strony również fakt, że płatności za faktury dokonywane były przez podmioty, z którymi nie zawierano transakcji, z innych krajów i, z innego rachunku niż wskazany przez V., (-) nie zastanowiło podatnika również to, że na 4 dokumentach CMR widnieje pieczęć innego podmiotu niż V., a jako adres mailowy (w kartotece dotyczącej V.) wskazano do kontaktu [...] czyli adres firmy z Litwy, (-) Spółdzielnia nie śledziła przewozu towarów, nie miała wiedzy gdzie samochody z towarem przekraczały granicę.

Zdaniem Sądu, dbałość jedynie o stronę formalną transakcji, wbrew twierdzeniom skarżącej, nie wypełnia znamion starannego działania przedsiębiorcy

w kontekście tzw. dobrej wiary. Jak słusznie stwierdził DIAS o wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów świadczy nie fakt wystawienia faktur, czy dokumentów CMR, ale faktyczny wywóz towarów poza terytorium kraju do dostawcy. W przedmiotowej sprawie organy w sposób bezsprzeczny podważyły wiarygodność dokumentów CMR, które opatrzone były podpisami nieczytelnymi, w większości przypadków bez daty otrzymania towaru, potwierdzone przez firmę z Estonii a w 4 przypadkach również

z Litwy. Wskazały na brak jednoznacznych dowodów świadczących, że towar trafił do nabywcy na terytorium innego kraju członkowskiego na rzecz, którego dostawa została zafakturowana. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy gdy na dokumentach CMR widnieją pieczęcie dwóch firm V. i U. "A. " jednej z Estonii a drugiej z Litwy, nie wiadomo gdzie te towary rzeczywiście trafiły. Co więcej organy ustaliły, że główną działalnością firmy V. było prowadzenie ksiąg i doradztwo podatkowe. Firma nie zawierała żadnych umów, była tylko pośrednikiem między polskimi firmami (producentami),

a ostatecznymi nabywcami z Euroazjatyckiej Unii Celnej, najczęściej z Białorusi. Nie dokonywała żadnych płatności, robił to ostateczny odbiorca. W 2017 r. firma V. nie deklarowała żadnej sprzedaży towarów (ani wewnątrzwspólnotowych ani krajowych transakcji trójstronnych). Towary transportowane były bezpośrednio na Litwę, do dwóch terminali celnych (w tym do U. "A. '), a następnie na Białoruś. Firma U. "A." była jej kontrahentem na Litwie i brała udział w odprawie celnej towarów transportowanych

z Europy na Białoruś. Z wyjaśnień złożonych przez osobę upoważnioną z V. wynika, że towar nigdy nie wjechał do Estonii. Towar nie był rozładowywany

z udziałem V.

Ponadto z akt sprawy wynika, że odnośnie podmiotu widniejącego na czterech dokumentach CMR, tj. U. "A. " organy od litewskiej administracji podatkowej uzyskały informację, z której wynika, że ww. nie miała żadnych transakcji i nie nabyła żadnych towarów od skarżącej i estońskiego podatnika V. Nie zadeklarowała również wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w deklaracjach VAT za okres od [...] stycznia 2017 do [...] maja 2017, a rzeczywistą działalnością Spółki był wynajem i dzierżawa samochodów osobowych i furgonetek oraz działalność agencji celnej. Spółka nie znała Spółdzielni ani estońskiego podatnika V. Oznacza to, że towar nie został dostarczony U. "A.", pomimo, że na dokumentach CMR widnieją pieczęcie tego podmiotu. Ponadto organy wykazały, że za towar nie zapłaciła V., lecz podmioty M. z Ameryki Środkowej i E. z Anglii, o których brak jest jakichkolwiek informacji. Spółdzielnia nie wyjaśniła, dlaczego faktury opłacały inne podmioty. Z danych przesłanych [...] stycznia 2020 r. przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego wynika, że 4 samochody wymienione na dokumentach CMR nie zostały zarejestrowane w Elektronicznym Systemie Poboru Opłat viaTOLL. Organy wykazały również, że z pisma P. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] czerwca 2020 r. nie wynika, aby samochody z naczepami mające przewozić towar do Estonii zostały zarejestrowane na granicach litewsko-łotewskiej, łotewsko-estońskiej, łotewsko-białoruskiej, a tym samym, że samochody wiozące towar "zakupiony" przez V. dotarły do Estonii. Tym samym zarzut nieprzedstawienia żadnych dowodów niespełnienia przez Spółdzielnię warunków zawartych w art. 42 ust. 1 u.p.t.u., w sytuacji gdy dostawa została dokonana na rzecz nabywcy, okazał się bezpodstawny.

Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza faktu, że towar wskazany na kwestionowanych 13 fakturach sprzedaży faktycznie trafił do nabywcy V., a nabywca mógł rozporządzać tym towarem jak właściciel. Wystawienie na podatnika zarejestrowanego w państwie członkowskim faktury VAT, specyfikacji wysyłkowych oraz dokumentów CMR nie ma rozstrzygającego znaczenia, bowiem dowody, jakimi dysponuje podatnik, muszą łącznie i to w sposób jednoznaczny potwierdzać zarazem fakt wywiezienia, jak i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się poza terytorium kraju.

Z kolei skarżąca nie przedłożyła innego dowodu potwierdzającego dostawę towarów do nabywcy, np. pisemnego oświadczenia nabywcy potwierdzającego, że towary zostały przez niego otrzymane ze wskazaniem państwa członkowskiego przeznaczenia towarów. W związku z powyższym nie doszło do naruszenia art. 122 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. i art. 191 o.p. oraz w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.

W ocenie Sądu, w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organy zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.

Zgodnie z art. 13 u.p.t.u., przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów,

o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5, rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonywaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, z zastrzeżeniem ust. 2-8.

Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 3 u.p.t.u., w wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawka podatku wynosi 0%, z zastrzeżeniem art. 42. Zgodnie z art. 42 ust. 1 u.p.t.u., wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu według stawki podatku 0% pod warunkiem że:

1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy

i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej;

2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju

3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

Stosownie do art. 42 ust. 3 u.p.t.u. dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2, są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

1) dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

3) specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku - z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

W myśl art. 42 ust. 4 u.p.t.u. w przypadku wywozu towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów bezpośrednio przez podatnika dokonującego takiej dostawy lub przez jego nabywcę, przy użyciu własnego środka transportu podatnika lub nabywcy, podatnik oprócz dokumentów,

o których mowa w ust. 3 pkt 3, powinien posiadać dokument zawierający co najmniej:

1) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania podatnika dokonującego wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów oraz nabywcy tych towarów,

2) adres, pod który są przewożone towary, w przypadku gdy jest inny niż adres siedziby działalności gospodarczej lub miejsca zamieszkania nabywcy,

3) określenie towarów i ich ilości,

4) potwierdzenie przyjęcia towarów przez nabywcę do miejsca, o którym mowa w pkt 1 lub 2, znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju,

5) rodzaj oraz numer rejestracyjny środka transportu, którym są wywożone towary (...).

Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 11 u.p.t.u., w przypadku, gdy dokumenty,

o których mowa w ust. 3-5, nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 2 mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa,

w szczególności:

1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku - inny dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania,

4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Z powyższego wynika, że prawo podatnika do zastosowania stawki podatku od towarów i usług w wysokości 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towaru z Polski na terytorium innego państwa członkowskiego, który to wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu przeniesienia na ten konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel. Przy czym - biorąc pod uwagę fakt, że dostawa wewnątrzwspólnotowa uprawnia dostawcę do zastosowania stawki podatku VAT 0% czyli preferencyjnej - to podatnik zobowiązany jest do udowodnienia wskazanych wyżej okoliczności.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów sprawy, Sąd podziela stanowisko organów w zakresie niewypełnienia przez skarżącą wymogów do zastosowania stawki podatku 0% do transakcji udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz estońskiej firmy.

Sąd uznaje też za trafną ocenę organów, że wystawienie na podatnika zarejestrowanego w państwie członkowskim faktury VAT, specyfikacji wysyłkowych oraz dokumentów CMR nie ma rozstrzygającego znaczenia, bowiem dowody, jakimi dysponuje podatnik, muszą łącznie i to w sposób jednoznaczny potwierdzać zarazem fakt wywiezienia, jak i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się poza terytorium kraju. Tymczasem ustalenia dokonane na podstawie całości materiału dowodowego podważyły realność wystąpienia transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu, nie potwierdza jednoznacznie, że towary zostały wywiezione z kraju i dostarczone do miejsca ich przeznaczenia kontrahentowi wyszczególnionemu na fakturach. Jak słusznie stwierdził DIAS strona nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów uzupełniających, chociażby w postaci korespondencji handlowej z nabywcą. Nie wskazała nawet adresu mailowego, na który otrzymywała korespondencję z V., ani żadnych ofert handlowych. W związku z powyższym w przypadku transakcji pomiędzy Spółdzielnią a V. wymogi umożliwiające zastosowanie stawki 0% podatku od towarów i usług nie zostały spełnione, co szczegółowo organ wykazał na str. 8-12 zaskarżonej decyzji.

Wobec powyższych ustaleń, wbrew zarzutom skargi w niniejszej sprawie, nie zostało skutecznie potwierdzone przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel na nabywcę V. z Estonii. Zatem przedmiotowe transakcje zgodnie z art. 41 ust 2a u.p.t.u. podlegały opodatkowaniu stawką krajową 5%. Tym samym, na uwzględnienie nie zasługują podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 41 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 12 pkt 1 oraz art. 42 ust. 1, ust. 3 i ust. 11 w zw. z art. 131 i art. 138 ust. 1 Dyrektywy 112 oraz art. 99 ust. 12 u.p.t.u., gdyż dokonana subsumpcja ww. przepisów prawa do ustalonego stanu faktycznego jest prawidłowa.

Ponadto w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 112 b ust. 1 pkt 1 lit..b) u.p.t.u. Organ zasadnie ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za marzec, kwiecień i maj 2017 r. w wysokości 30 % kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku. Wbrew zarzutom skargi ustalenie dodatkowego zobowiązania nie jest uzależnione od zamiaru popełnienia oszustwa. Jak słusznie stwierdził organ odwoławczy regulacje zostały wprowadzone do ustawy o podatku VAT ustawą

z dnia 1 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw dodano do działu XI ustawy o VAT rozdział 5. Przepisy dotyczą obowiązywania tzw. sankcji w VAT, dzięki której organ podatkowy określa podatnikowi dodatkowe zobowiązanie podatkowe w VAT będące konsekwencją wykrytych u podatnika nieprawidłowości związanych z zaniżeniem zobowiązania podatkowego lub zawyżeniem kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Dodać również należy, że określenie sankcji VAT przewidziane w nowych przepisach nie jest fakultatywne. Organy podatkowe w razie stwierdzenia nieprawidłowości mają obowiązek stosować przepisy rozdziału 5 działu XI ustawy o VAT.

Należy zauważyć, że stosownie do art. 112b ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. wysokość dodatkowego zobowiązania podatkowego wynosi 30% kwoty zaniżenia zobowiązania podatkowego albo kwoty zawyżenia zwrotu różnicy podatku, zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku do obniżenia podatku należnego za następne okresy rozliczeniowe. Kwota ta jest proporcjonalna do wyliczenia indywidualnej wartości błędów, jakie popełniono przy rozliczeniu podatku i tym samym nie narusza unijnej zasady proporcjonalności.

Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł

o oddaleniu skargi.