Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2971/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 129 par 2, 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 14 maja 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz /spr./ Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2012r. sygn. akt II SA/Kr 428/12 w sprawie ze skargi S.S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

U S A S A D N I E N I E:

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 428/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę S.S. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie Powiat Grodzki, zwany dalej: "P.I.N.B." lub "organem I instancji", w dniu [...] października 2010 r. wydał decyzję znak: [...], nakazującą inwestorowi S.S., zwanemu dalej: "skarżącym", rozbiórkę budynku mieszkaniowego wielorodzinnego, usytuowanego na działce nr 1 i 2 obr. 8 Śródmieście w Krakowie przy Al. [...] w Krakowie, wybudowanego w drugiej linii zabudowy za istniejącymi na tych działkach budynkami o nr 4 i 6 – bez decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Ww. decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 28 października 2010 r.

Następnie w dniu 2 lutego 2011 r. skarżący wniósł do organu I instancji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, odwołując się równocześnie od ww. decyzji. Jako przyczynę uchybienia terminu podano pobyt skarżącego poza granicami Polski w okresie od dnia 14 października 2010 r. do dnia 14 listopada 2010 r., spowodowany wizytą u córki, a następnie chorobę skarżącego. Podniesiono także, że skarżący dowiedział się o decyzji organu I instancji dniu 24 stycznia 2011 r., zatem w jego ocenie zachowany został 7-dniowy termin do wniesienia wniosku w oparciu o art. 58 § 2 k.p.a.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, zwany dalej: "W.I.N.B." lub "organem odwoławczym", po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. postanowienie nr [...] znak: [...], którym odmówił przywrócenia terminu, gdyż zdaniem organu nie zachodziły okoliczności uzasadniające jego przywrócenie. W ocenie organu odwoławczego nie uprawdopodobniono bowiem braku winy skarżącego w okresie, w którym miała być dokonana czynność procesowa. Organ odwoławczy podniósł, że w żaden sposób nie został wykazany fakt pobytu skarżącego poza granicami kraju, jak też jego choroby.

W opinii organu odwoławczego przywrócenie terminu do wniesienia odwołania ma charakter wyjątkowy i nawet najmniejsze niedbalstwo powoduje, że nie można uwzględnić żądania, tym bardziej, że skarżący został pouczony o konieczności powiadomienia o każdej zmianie swego adresu. W.I.N.B. zaznaczył, że nie podważa faktu zamieszkania córki skarżącego na terenie R.F.N, ale jego zdaniem stwierdzenie okoliczności pobytu u córki oraz choroby, która stanowiła taką przeszkodę, iż skarżący nie mógł osobiście lub przez inną osobę zaskarżyć decyzji, w oparciu jedynie o oświadczenia przedłożone do akt sprawy jest niewystarczające. W ocenie organu odwoławczego strona nie ma obowiązku udowadniania braku swej winy, ale uprawdopodobnienie nie może opierać się jedynie na rzeczowej argumentacji strony i bezkrytycznym przyjęciu oświadczeń strony przez organ.

Dalej W.I.N.B. wskazał, że mając na uwadze wydane postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, rozstrzygnął kwestię wniesionego odwołania skarżącego i wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. na podstawie art. 134 k.p.a., zaskarżone postanowienie nr [...] znak: [...] stwierdzające, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem ustawowego terminu, który upłynął w dniu 12 listopada 2010 r., gdyż rozpatrzenie odwołania stanowiłoby rażące naruszenie prawa polegające na weryfikacji ostatecznej decyzji.

Skargę na ww. postanowienie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 59 § 2 k.p.a. w związku z art. 134 k.p.a., poprzez wydanie w pierwszej kolejności skarżonego postanowienia (postanowienie nr [...]), a w drugiej kolejności postanowienia odmawiającego przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji P.I.N.B. (postanowienie nr [...]), gdy tymczasem jak stwierdził skarżący odrębność przedmiotu rozstrzygnięć obu postanowień oraz logika procesowa implikują, iż postanowienia te winny zostać wydane w odwrotnej kolejności.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. Wskazał dodatkowo, że odnosząc się do zarzutów zawartych w treści skargi dotyczących kolejności wydawania rozstrzygnięć przez W.I.N.B., podniósł, że numer postanowienia nie jest koniecznym składnikiem aktu wynikającym z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej: "k.p.a.", służy jedynie celom rejestracji ilości wydawanych przez organ rozstrzygnięć, stanowiąc czynność materialno-techniczną. O kolejności rozstrzyganych przez organ kwestii świadczyć może jedynie treść wydawanych aktów, w szczególności ich uzasadnienie. Ponadto organ odwoławczy dodał, że jednoznacznie z postanowień wynika, iż w pierwszej kolejności rozpatrzony był wniosek o przywrócenie terminu, bowiem to rozstrzygnięcie determinowało dalsze działania organu wynikające z kodeksu postępowania administracyjnego, zatem kwestia numeracji aktu nie stanowiła w ocenie W.I.N.B. w ogóle uchybienia, a tym bardziej uchybienia mającego istotny wpływ na wynik postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę, stwierdził, że użyte przez ustawodawcę w art. 134 k.p.a., sformułowanie "organ odwoławczy stwierdza", oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie.

W ocenie Sądu w razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie, postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy wydać może dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu złożonej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Ewentualne postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, a zatem wydanie takiego postanowienia przed rozpatrzeniem prośby strony byłoby niezgodne z prawem.

Sąd stwierdził, że z zestawienia dat doręczenia skarżącemu decyzji P.I.N.B. z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] i złożenia przez niego odwołania od tego orzeczenia wynika, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, określonego w art. 129 § 2 k.p.a. albowiem skuteczne doręczenie skarżącemu ww. orzeczenia nastąpiło w dniu 28 października 2010 r., zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 12 listopada 2010 r. (czternasty dzień do wniesienia odwołania upływał w dniu 11 listopada 2011 r., który jest dniem wolnym od pracy zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a.). Sąd wyjaśnił, że doręczenie miało charakter zastępczy, zgodnie z art. 44 k.p.a. Podkreślił też, że jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy (k. 288-289 akt organu I instancji) koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki adresowanej do skarżącego, po raz pierwszy usiłowano doręczyć mu decyzję P.I.N.B. z dnia [...] października 2010 r. w dniu 14 października 2010 r., zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie 7 dni umieszczono w skrzynce oddawczej skarżącego. Przesyłka została ponownie awizowana w dniu 21 października 2011 r., a następnie zwrócona do nadawcy w dniu 29 października 2010 r. Mając zatem na uwadze brzmienie art. 44 § 4 k.p.a. należało uznać skuteczne doręczenie ww. orzeczenia organu I instancji skarżącemu w dniu 28 października 2010 r.

Skarżący w dniu 31 stycznia 2011 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) wniósł do organu I instancji wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji P.I.N.B. w Krakowie z dnia [...] października 2010 r., odwołując się równocześnie od niej.

W.I.N.B., postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] rozstrzygnął negatywnie w kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Sąd uznał, że zgodnie z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. skarżący składając w dniu 31 stycznia 2011 r., wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zachował 7 dniowy termin oraz dopełnił czynności, dla której był on przewidziany.

Sąd I instancji zajął następnie merytoryczne stanowisko, co do zasadności ww. wniosku strony, wskazując, że jak trafnie uznał organ, skarżący nie uprawdopodobnił jednak, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.

Sąd wskazał, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, przy nawet największym, w danych warunkach wysiłku. Sąd nie uznał argumentów, na które powołał się skarżący, tj. - pobytem w R.F.N z wizytą u córki, gdyż nie został poparty żadnymi konkretnymi dowodami (jedynie oświadczeniem – karta 34 akt organu II instancji), jak też - chorobą, która go dotknęła, gdyż nie została potwierdzona aby była na tyle ciężka i nagła, że uniemożliwiła mu wniesienie odwołania w ustawowym terminie, np. przez ustanowionego na czas nieobecności pełnomocnika.

Ponadto Sąd podkreślił, że z powodu niedoręczenia osobistego przesyłki, w skrzynce oddawczej skarżącego, zostały umieszczone dwa awiza. Aby w takiej sytuacji uznać, że skarżący nie dopuścił się zawinionego uchybienia terminu, winien on był podjąć czynności zmierzające do ustalenia jakiej przesyłki awiza dotyczyły. Gdyby tego dokonał, znacznie wcześniej wiedziałby o przesyłce. Jak natomiast wynika z akt sprawy, skarżący takich działań w ogóle nie podjął.

Sąd odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego nieprawidłowej kolejności wydawanych przez W.I.N.B. postanowień z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia środka zaskarżenia, wskazał, że nadanie numeru postanowienia stanowi czynność materialno-techniczną będącą wynikiem rejestracji orzeczeń. Dodał, że obydwa wskazane postanowienia wydane zostały w tym samym dniu, a z treści uzasadnienia postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania wynika jednoznacznie (wers od 12 do 15 strony 2 zaskarżonego postanowienia), że wydano je już po wydaniu postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu. Tym samym organowi nie można postawić zarzutu, że postąpił nielogicznie i naruszył prawo.

Z powyższych przyczyn skargę oddalono na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwaną dalej "p.p.s.a.".

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie go w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie oraz o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz kosztów wpisu uiszczonego od skargi kasacyjnej.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono obrazę przepisów postępowania mogącą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, tj. naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 134 zdanie pierwsze in fine k.p.a., w związku z 58 § 1 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż złożona skarga podlega oddaleniu, gdyż nie istnieją żadne przyczyny pozwalające uwzględnić skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.s.a. lub art. 145 § 1 pkt 3 p.s.a., a W.I.N.B. w zaskarżonym skargą postanowieniu trafnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, jako że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie zasługiwał na uwzględnienie na podstawie wskazanych przez skarżącego okoliczności faktycznych, podczas gdy WSA w Krakowie w zaskarżonym wyroku winien - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. w związku z art. 134 zdanie pierwsze in fine k.p.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a. - uchylić zaskarżone postanowienie w całości, a to z uwagi na fakt, iż W.I.N.B. w zaskarżonym skargą postanowieniu nietrafnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, jako że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania zasługiwał na uwzględnienie na podstawie wskazanych przez skarżącego okoliczności faktycznych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, podniesiono, że wskazane przez skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania okoliczności uzasadniały przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w konsekwencji czego zostały naruszone przepisy powołane w komparycji skargi kasacyjnej.

Wskazano, że nie można wymagać od strony (pełnomocnika strony) ani nieprzerwanego oczekiwania w miejscu zamieszkania na doręczenie jej pisma przez prowadzący postępowanie organ, ani też wymagać od strony (pełnomocnika strony) przypadku czasowej nieobecności pod wskazanym adresem (przytoczono wyrok WSA w Szczecinie z dnia 1 czerwca 2011 roku, I SA/Sz 232/11), co stanowiłoby ustanowienia pełnomocnika (dalszego pełnomocnika) do działania w jej umieniu w przekroczenie miary należytej staranności i dlatego też uznać należy, że zarówno dobrowolny wyjazd, jak i choroba niebędąca chorobą uniemożliwiającą jakiekolwiek własne działanie lub działanie przez osobę trzecią, muszą usprawiedliwiać uchybienie terminu stosownie do art. 58 § 1 k.p.a.

Podkreślono, że w okresie od dnia 14 października 2010 r. (tj. od daty pierwszego awizowania przesyłki u skarżącego) do dnia 14 listopada 2010 r. skarżący przebywał w Republice Federalnej Niemiec, z tym, iż przebywał tam do dnia 27 października 2010 r. dobrowolnie, z wizytą u córki, a do dnia 14 listopada 2010 r. - przymusowo, wskutek choroby i zalecenia lekarskiego. W konsekwencji, do dnia 14 listopada 2010 r., skarżący nie ponosi żadnej winy w uchybieniu terminu.

Skarżącemu nie można przypisać także winy w uchybieniu terminu w okresie od dnia 15 listopada 2010 r. (tj. od dnia powrotu skarżącego do Polski) do dnia 24 stycznia 2011 r. (tj. daty powzięcia wiedzy przez skarżącego o wydaniu decyzji), albowiem termin odbioru przesyłki z decyzją upłynął w dniu 28 października 2010 r.

Wywodzono, że S.S. po powrocie do Polski nie mógł poczynić czynności zmierzających do ustalenia, jakiej przesyłki awiza dotyczyły, ponieważ nie mógł już jej odebrać, a ponadto na awizie nie znajdują się informacje dotyczące nadawcy przesyłki, a udzielenia takiej informacji odmówili skarżącemu przedstawiciele poczty. W konsekwencji, skarżącemu nie można przypisać jakiegokolwiek braku staranności aż do dnia 24 stycznia 2012 r.

Wskazano ponadto, że skarga skarżącego na postanowienie WINB z dnia [...] stycznia 2012 roku (nr [...]) o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, została przez WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 13 lipca 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 429/12) odrzucona, ze wskazaniem, iż kontrola postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania winna zostać dokonana w powiązaniu z sądowoadministracyjną kontrolą postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, a więc granicami, jakie strona wnosząca ten środek odwoławczy sama nakreśliła w ramach podstaw, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że przedmiotem skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie pozostaje wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na postanowienie W.I.N.B., nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., granice sądowej kontroli wyznaczają granice sprawy administracyjnej, której dotyczy zaskarżony akt. Skoro więc przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, to okoliczność ta przesądza, o tym, że tak, kontrola Sądu I instancji, jak i zarzuty skargi kasacyjnej muszą mieścić się w granicach sprawy, w której podjęto zaskarżone rozstrzygnięcie.

Należy również stwierdzić, że wydane przez W.I.N.B. postanowienie z [...] stycznia 2012 r., nr [...], którym organ ten odmówił na podstawie art. 58 § 1 k.p.a., przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stanowi odrębną sprawę administracyjną od sprawy zakończonej zaskarżonym wyrokiem, co oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 58 § 1 k.p.a., nie mogą odnieść skutku.

Odnosząc się, więc do zarzutów skargi kasacyjnej tyczących się kontrolowanego przez Sąd I instancji postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, wskazujących na naruszenie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 134 zdanie pierwsze in fine k.p.a., należy zauważyć, że skarżący kasacyjnie nie kwestionował ustalonego przez Sąd faktu, iż złożenie przez niego odwołania od decyzji P.I.N.B. z dnia [...] października 2010 r., nakazującej rozbiórkę wielorodzinnego budynku mieszkaniowego, nastąpiło z przekroczeniem ustawowego 14 dniowego terminu, określonego w art. 129 § 2 k.p.a. Okoliczność ta wyklucza w istocie możliwość powoływania się na istnienia przesłanek uzasadniających na podstawie wskazanych przez skarżącego przepisów, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c. p.p.s.a. w związku z art. 134 zdanie pierwsze in fine k.p.a. w związku z art. 58 § 1 k.p.a., uchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego postanowienia. Z przepisu art. 134 k.p.a., wynika wyraźny obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji, kiedy odwołanie zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Okoliczność złożenia przez skarżącego odwołania z przekroczeniem 14 dniowego terminu, określonego w art. 129 § 2 k.p.a., jest nie tylko bezsporna, ale i niewątpliwa w świetle ustalonych i niepodważalnych w skardze kasacyjnej okoliczności faktycznych sprawy, z których wynika, że skarżącemu w dniu 28 października 2010 r., została doręczona w trybie art. 44 § 4 k.p.a., decyzja P.I.N.B. z dnia [...] października 2010 r., w przedmiocie rozbiórki, a odwołanie od tej decyzji, skarżący wniósł w dniu 31 stycznia 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Z powyższego wynika, ze termin do wniesienia odwołania, jak zasadnie ustalił to Sąd I instancji, upłynął w dniu 12 listopada 2010 r. (czternasty dzień do wniesienia odwołania upływał w dniu 11 listopada 2011 r., który jest dniem wolnym od pracy zgodnie z art. 57 § 4 k.p.a.). W konsekwencji powyższego zaskarżone postanowienie zostało wydane w sposób prawidłowy, a przeprowadzona kontrola Sądu I instancji przedmiotowego postanowienia została dokonana bez naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.

Należy jednak zauważyć, że Sąd I instancji w sposób nieuprawniony odniósł się merytorycznie do zasadności wydania przez organ odwoławczy postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, wychodząc poza granice rozpoznawanej przez siebie sprawy administracyjnej, czym naruszył przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Postanowienie to jest odrębnym od zaskarżonego postanowienia orzeczeniem, na które służy odrębny środek odwoławczy w postaci skargi do sądu administracyjnego.

Należy przytoczyć podniesiony przez stronę skarżącą, a znany Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu fakt, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 429/12, odrzucił skargę skarżącego na wydane przez organ odwoławczy ww. postanowienie nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, z uwagi na to, że w ocenie tego Sądu postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie i dlatego zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Orzeczenie to zostało uchylone z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 2586/12, w którym stwierdzono, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania wydane na podstawie art. 59 § 2 k.p.a., jako pozbawiające stronę możliwości zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji, jest postanowieniem kończącym postępowanie i stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a, podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Powyższe okoliczności potwierdzają fakt, że zagadnienie prawidłowości rozstrzygnięcia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji P.I.N.B. z dnia [...] października 2010 r., w przedmiocie rozbiórki, winno być rozstrzygane w odrębnej od niniejszej sprawy, sprawie administracyjnej. W konsekwencji merytoryczne odniesienie się Sądu I instancji do postanowienia nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania było chybione i bezskuteczne. Naruszenie przepisów postępowania w tym przedmiocie (art. 134 § 1 p.p.s.a.) nie było jednak przedmiotem zarzutów skargi kasacyjnej. Dlatego też brak było z powyższych przyczyn przesłanek do skutecznego podważenia zaskarżonego wyroku.

Z uwagi na to, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.