Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 253/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 233 par.2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 października 2011 r. sprawy ze skargi B. G. M. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpatrzenia sprawy w sprawie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2010 r. Dyrektor Izby Celnej w B. cofnął B. G. M. Spółce z o.o. w B. (dalej powoływana także jako skarżąca Spółka) zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w B. Nr [...] z dnia [...].08.2008 r. na urządzanie i prowadzenie w województwie podlaskim działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Decyzję powyższą uzasadnił faktem, iż automaty do gry F. [...] typ-bębnowy, Nr poświadczenia rejestracji [...], Nr fabryczny [...], użytkowany w lokalu: Sklep R. [...] oraz S. [...] typ-bębnowy, Nr poświadczenia rejestracji: [...], Nr fabryczny [...], użytkowany w lokalu: "M.[...] ", umożliwiają grę za stawki przekraczające 0,07 euro, tj. wyższe niż dopuszcza to art. 129 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), skutkiem czego skarżąca Spółka prowadziła działalność niezgodnie z udzielonym zezwoleniem.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnicy Spółki postawili szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Wnieśli ponadto o przeprowadzenie postępowania dowodowego, wskazując czynności

do wykonania przez organ odwoławczy, w tym wnosząc o przesłuchanie osób, biorących udział w przygotowaniu opinii technicznej Politechniki W., osób wydających poświadczenie rejestracji automatu, osób uczestniczących w urzędowym sprawdzeniu punktu gier, dokonujących jego kontroli, przesłuchania strony postępowania, jak też biegłego sądowego A. C., który sporządził opinie na temat działania automatów do gier, będących przedmiotem postępowania.

Wnosząc uwagi i zastrzeżenia do zebranego materiału dowodowego, pismem z dnia 24.02.2011 r. pełnomocnik Spółki złożył kolejne wnioski dowodowe do przeprowadzenia przez organ odwoławczy.

Decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B., działając na podstawie art. 233 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej w skrócie: "o.p."), uchylił zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem organu odwoławczego, złożone w odwołaniu wnioski dowodowe dotyczą przeprowadzenia szeregu istotnych dla sprawy czynności wyjaśniających, mających na celu ustalenie pełnego obrazu zaistniałego stanu faktycznego. Czynności te wyraźnie wykraczają poza zakres dozwolony przepisem art. 229 o.p. Dopuszczalne jest zatem wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy

do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie przeprowadzone w pierwszej instancji wymaga znacznego poszerzenia materiału dowodowego w sprawie.

W takich wypadkach organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo

w całości, albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony, nie mieści się to bowiem w jego kompetencji, gdyż na przeszkodzie temu stoi wyżej powołany już przepis art. 229 o.p. Organ zaznaczył przy tym, że wydanie decyzji z naruszeniem art. 229 o.p. stanowiłoby jednocześnie naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 127 o.p.

Organ odwoławczy wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji przeprowadzi czynności, mające na celu ustalenie okoliczności podniesionych w odwołaniu, nie wyjaśnionych w postępowaniu przeprowadzonym przez ten organ. W szczególności wyjaśnienia wymaga kwestia okoliczności badań automatów, przeprowadzonych przez Jednostkę Badającą ds. Rejestracji UGL Politechniki W., jak też okoliczności i treść ustaleń, poczynionych pomiędzy ww. jednostką badającą a Ministerstwem Finansów w kwestii sposobu interpretacji zapisów art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W ocenie organu powyższe okoliczności mają istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawy, niezależnie od okoliczności już ustalonych w przeprowadzonych przez organ

I instancji postępowaniu wyjaśniającym.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku, pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji kasacyjnej

z 4 marca 2011 r. zarzucając jej naruszenie art. 233 § 2 w zw. z art. 229 o.p., poprzez uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy

do ponownego rozpatrzenia, mimo obowiązku merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, to jest dokonania ocen materiału dowodowego zebranego w sprawie przez organ pierwszej instancji oraz przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, a także naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p., z uwagi na poważne braki w zakresie uzasadnienia, które utrudniają weryfikację zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że instytucja przekazania sprawy

do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji ma charakter wyjątkowy

i stanowi wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zastosowanie art. 233 § 2 o.p. może nastąpić wyłącznie, gdy organ pierwszej instancji

nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub przeprowadzone postępowanie nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy i brak jest podstaw do zastosowania art. 229 o.p. W ocenie pełnomocnika, stosując art. 233 § 2 o.p. organ odwoławczy musi przekonująco uzasadnić istnienie przesłanek w nim wymienionych. Tymczasem w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono, z jakich powodów nie dokonano oceny zebranego materiału dowodowego i ograniczono się do wskazania, że złożone

w odwołaniu wnioski dowodowe uzasadniają konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie wskazał przekonywująco powodów, dla których sam nie przeprowadził dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego, wydana na podstawie art. 233 § 2 o.p. Zgodnie z tym przepisem, cyt. "organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Z regulacji tej wynika, że decyzja uchylająca w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia może być zatem wydana wyłącznie, gdy spełnione zostaną przesłanki wymienione w cytowanym przepisie, tj. wówczas gdy organ pierwszej instancji

w ogóle nie przeprowadził postępowania dowodowego, albo przeprowadzone postępowanie nie jest wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Trzeba mieć przy tym na uwadze, co podnosi również strona skarżąca,

że kompetencja organu odwoławczego do wydawania decyzji kasacyjnych stanowi wyjątek od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Dlatego też została ukształtowana tak, aby nie sprzeciwiać się zasadzie dwuinstancyjności postępowania podatkowego (art. 127 o.p.), zobowiązującej do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia tej samej sprawy przez dwa różne organy podatkowe. Koresponduje

z powyższym uprawnienie organu odwoławczego jedynie do przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję (zob. art. 229 o.p.). Uprawnienie takie materializuje się jednak tylko wówczas,

gdy dla oceny prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez organ pierwszej instancji, wystarczające jest przeprowadzenie przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania wyjaśniającego bądź zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji. Jeżeli natomiast do podjęcia prawidłowych ustaleń faktycznych konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w całości, albo w znacznej części, to organ odwoławczy nie jest uprawniony do zastosowania art. 229 o.p. Wówczas konieczne jest uchylenie decyzji organu niższego stopnia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia,

ze wskazaniem okoliczności faktycznych, które należy zbadać przy ponownym

jej rozpatrzeniu. W świetle zasady dwuinstancyjności nie może dojść do sytuacji,

że większość faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy zostałaby wyjaśniona dopiero w postępowaniu odwoławczym.

Mając na uwadze dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że sądowa kontrola zgodności z prawem zaskarżonej w sprawie decyzji sprowadza się

do oceny, czy organ odwoławczy mógł rozstrzygnąć sprawę merytorycznie

na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji

i ewentualnie, uzupełnionego po wniesieniu odwołania - czego domaga się strona skarżąca - czy też ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności wymagało przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, co stanowiło powód skorzystania przez organ odwoławczy z kompetencji przewidzianej w art. 233 § 2 o.p.

Rozważając wskazaną kwestię Sąd zauważa, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, Spółka zażądała przeprowadzenia szeregu czynności dowodowych dotyczących przede wszystkim: przesłuchania osób biorących udział

w przygotowaniu opinii technicznej Politechniki W., zawierającej pozytywny wynik badania poprzedzającego rejestrację automatu do gier o niskich wygranych; przesłuchania osób wydających poświadczenie rejestracji tego automatu i osób uczestniczących w urzędowym sprawdzeniu punktu gier dokonujących jego kontroli; przesłuchania biegłego sądowego, który sporządził opinię na temat działania automatów objętych postępowaniem oraz dopuszczenia dowodu z przesłuchania strony.

Jak wynika z akt sprawy, organ odwoławczy w trakcie postępowania odwoławczego uznał, że wykonywanie czynności dowodowych wskazanych przez Skarżącego w odwołaniu będzie wykraczało poza ramy określone w art. 229 o.p.

Co prawda uzasadnienie konieczności zastosowania w sprawie art. 233 § 2 o.p. jest lakoniczne, niemniej jednak pozwala na dokonanie weryfikacji zaskarżonego rozstrzygnięcia. Okoliczności, które pozostały do wyjaśnienia, są w ocenie Sądu tego rodzaju, że przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania dowodowego wykraczałoby poza zakres uzupełniającego postępowania odwoławczego

i pozbawiłoby stronę prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy w postępowaniu podatkowym. O potrzebie przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części świadczy chociażby liczba wniosków dowodowych złożonych przez Spółkę (łącznie ponad 20 wniosków), które przyczynią się do pełnego wyjaśnienia okoliczności, czy przedmiotowy automat do gier o niskich wygranych spełnia wymagania stawiane przepisami prawa. Kwestia ta jest kluczowa dla ustalenia, czy skarżąca Spółka prowadziła działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych zgodnie z udzielonym zezwoleniem, dotyczy zatem okoliczności istotnej dla rozstrzygnięcia w sprawie.

W tym stanie rzeczy decyzja kasacyjna organu odwoławczego została wydana w granicach określonych w art. 233 § 2 o.p. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga bowiem uzupełnienia materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji, wykluczając dopuszczalność prowadzenia przez organ odwoławczy samodzielnego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy wskazał przy tym, jakie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymagają zbadania przy ponownym jej rozpatrzeniu. Jest to w szczególności wyjaśnienie kwestii badania automatu przeprowadzonego przez Jednostkę Badającą

ds. Rejestracji UGL Politechniki W. jak też okoliczności i treść ustaleń, poczynionych pomiędzy ww. jednostką badającą a Ministerstwem Finansów

w kwestii sposobu interpretacji zapisów art. 2 ust. 2a ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

Z tych powodów za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 233 § 2 w zw. z art. 229 o.p. oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.

Uznając, że w sprawie organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa

w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego,

na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono

o oddaleniu skargi.