Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 69/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2233
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2022 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., A. O., A. B., A. R., B. F., B. S., D. G., E. B., E. L., I. K., J. B., J. M., J. P., K. B., K. R., Ł. O., M. J., M. K., M. L., M. K., M. L., M. K., P. O.-B., P. K., R. C., R. S., T. B., T. B.-K., T. J., W. B. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 15 czerwca 2021 r. nr GD.RUZ.4231.11.2.2021.IG w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Elbągu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 stycznia 2021 r., nr GD.ZUZ.2.4210.174.2019.ZŚ, 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie solidarnie na rzecz skarżących A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W., A. O., A. B., A. R., B. F., B. S., D. G., E. B., E. L., I. K., J. B., J. M., J. P., K. B., K. R., Ł. O., M. J., M. K., M. L., M. K., M. L., M. K., P. O.-B., P. K., R. C., R. S., T. B., T. B.-K., T. J., W. B. kwotę 1804 (jeden tysięc osiemset cztery) złote tytułem zwotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

A.A.-Z.Z., reprezentowani przez radcę prawnego M. M., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 15 czerwca 2021 r., nr GD.RUZ.4231.11.2.2021.IG, którą uchylono decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich w Elblągu z 26 stycznia 2021 r., nr GD.ZUZ.2.4210.174.2019.ZŚ oraz odmówiono skarżącym wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wnioskiem z 5 lipca 2019 r. B.B.-W.W. wystąpił do Dyrektora Zarządu Zlewni w Elblągu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na:

1. pobór wody powierzchniowej z rzeki Fiszewki do nawodnień upraw rolniczych w miejscowości Szopy, Wikrowo, Mojkowo, Karczowiska Górne w ilości Qmax=0,267 m3/s, Qśr=3412 m3/d, Qmax=960 m3/h, Qdop=1238780 m3/rok za pomocą:

a) istniejących lewobrzeżnych ujęć: nr 2 w km 4+910 dla gruntów położonych we wsi Wikrowo, nr 3 w km 5+575 i nr 7 w km 7+572 dla gruntów we wsi Szopy, Mojkowo;

b) istniejących prawobrzeżnych ujęć: nr 13 w km 0+845, nr 14 w km 1+755, nr 15 w km 2+275 i nr 16 w km 2+849 dla gruntów wsi Karczowiska Górne;

2. piętrzenie wody na istniejących zastawkach położonych w korytach kanałów i rowów melioracyjnych i nawadnianie sposobem podsiąkowym i przy pomocy ruchomych deszczowni szpulowych.

W toku postępowania rozszerzono wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oraz dołączono nowy operat wodnoprawny. Mając na uwadze zmieniony zakres wniosku w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne polegające na poborze wód powierzchniowych z rzeki Fiszewki do nawodnień upraw rolniczych w miejscowości Szopy, Wikrowo, Mojkowo, Karczowiska Górne w ilości Qmax=1,79 m3/s, Qśr=23941 m3/d, Qdop=2020213 m3/rok, piętrzenie wody na istniejących zastawkach położonych w korytach kanałów i rowów melioracyjnych oraz nawadnianie sposobem podsiąkowym i przy pomocy ruchomych deszczowni szpulowych Dyrektor Zarządu Zlewni w Elblągu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich ustalił nowy krąg stron postępowania i na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 10 k.p.a. zawiadomił strony ponownie o wszczęciu postępowania i poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Decyzją z 26 stycznia 2021 r., nr GD.ZUZ.2.4210.174.2019.ZŚ, Dyrektor Zarządu Zlewni w Elblągu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wód Polskich, odmówił A.A.-Z.Z. udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody powierzchniowej z rzeki Fiszewki do nawodnień upraw rolniczych na należących do nich działkach, zlokalizowanych w obrębie miejscowości Szopy, Wikrowo, Mojkowo oraz Karczowiska Górne. Jako zasadniczy powód odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego organ wskazał brak sformułowania szczegółowych zasad uzupełnienia wody w rzece Fiszewce wodą z rzeki Elbląg poprzez przegrodę dolną. Organ I instancji stwierdził także, że żaden przepis prawa materialnego nie zobowiązuje Wód Polskich do określenia zasad uzupełnienia wody w rzece Fiszewce wodą z rzeki Elbląg. Organ wskazał dodatkowo, że przegroda dolna jest budowlą przeciwpowodziową, zabezpieczającą tereny położone po obu stronach rzeki Fiszewki, przed napływem wód cofkowych od rzeki Elbląg. Urządzenie to działa samoczynnie, a zablokowanie możliwości samoczynnej pracy wrót w przegrodzie dolnej stwarzałoby zagrożenie powodziowe dla terenów położonych po obu stronach rzeki Fiszewki przy zbyt wysoki poziomie wody w tej rzece. Istnieje także ryzyko, w niekorzystnych warunkach atmosferycznych braku możliwości poboru wody do nawodnień. Jednak podstawowym zadaniem Wód Polskich jest zabezpieczenie przeciwpowodziowe, co należy przede wszystkim uwzględnić.

Od tak wydanej decyzji wnioskodawcy wnieśli odwołanie, w którym zarzucili naruszenie przez organ I instancji art. 10, art. 163, art. 183-185 oraz art. 212 ust. 2 ustawy Prawo wodne. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż Wody Polskie wykonują prawa właścicielskie w stosunku do nieruchomości - przegrody dolnej rzeki Fiszewki i w zakresie ich obowiązków jest zabezpieczenie terenów nie tylko przed powodzią, ale również przed suszą oraz w zakresie działania przeciwpowodziowego w okresie zimowych sztormów. W odwołaniu podkreślono, iż odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego jest przeciwieństwem do projektu planu przeciwdziałania skutkom suszy a także, że organ wydający decyzję bez uzasadnienia odrzucił propozycje rolników w sprawie zwiększenia retencji rzeki Fiszewki poprzez automatyczne zatrzymanie wody w rzece Fiszewce do nawodnień upraw rolniczych na należących do nich działkach, zlokalizowanych w obrębie miejscowości Szopy, Wikrowo, Mojkowo, Karczowiska Górne.

Rozpoznając odwołanie decyzją z 15 czerwca 2021 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uchylił decyzję organu I instancji, jednocześnie odmówił A.A.-Z.Z. wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Organ stwierdził co prawda liczne uchybienia w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji oraz w samej decyzji, ostatecznie jednak rozstrzygnął tożsamo jak organ I instancji, odmawiając udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 399 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8. Organ wyjaśnił, że przegroda dolna jest budowlą przeciwpowodziową wykonaną w celu zabezpieczenia terenów położonych wzdłuż rzeki Fiszewki przed wodami cofkowymi od rzeki Elbląg. Budowla ta działa samoczynnie, tj. w czasie rosnących poziomów wody w rzece Elbląg wrota przeciwpowodziowe samoczynnie się zamykają. Organ II instancji uznał, że niedopuszczalnym byłoby wyrażenie zgody na pozostawienie przegrody dolnej na rzece Fiszewce otwartej podczas całego sezonu nawodnień, ponieważ byłoby to sprzeczne z celem dla jakiego urządzenie zostało wykonane i mogłoby powodować poważne zagrożenie powodziowe w przypadku nagłego podniesienia się poziomu wody w rzece Elbląg.

Organ zaznaczył, że w pozwoleniu wodnoprawnym na pobór wód z rzeki określa się m.in. zakres korzystania z wód mając na uwadze ograniczenia wynikające z konieczności zachowania przepływu nienaruszalnego w rzece. Nie ulega zatem wątpliwości, że przepływ nienaruszalny podlega szczególnej ochronie. W ocenie organu odwoławczego, w niniejszej sprawie przy nawodnieniu gruntów we wnioskowanej ilości istnieje obawa, iż zostanie naruszony przepływ nienaruszalny, który ma zapewnić ochronę środowiska przyrodniczego i życia biologicznego wód. W pkt 22 operatu wodnoprawnego opisano stany wód w tym rejonie (nie wskazując na problemy suszy), ale nie określono minimalnego stanu wody w rzece, do którego możliwy będzie wnioskowany pobór wód. W związku z powyższym niemożliwym jest udzielenie wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód, gdyż na podstawie zgromadzonej dokumentacji nie można ustalić, jakie będą skutki w środowisku tak dużego poboru wód z rzeki Fiszewki.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na nieprawidłowe ustalenie kręgu wnioskodawców w decyzji organu I instancji, co uzasadniało jej uchylenie i orzeczenie w tym zakresie przez organ II instancji. Ponadto, organ II instancji, dostrzegając liczne nieprawidłowości w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji uznał, że nie mają one wpływu na samo rozstrzygnięcie.

W ocenie organu odwoławczego, projektowany sposób korzystania z wód spowodowałby poważne zagrożenie powodziowe, tym samym zagrożenie życia ludzi. W związku z tym, wnioskowane korzystanie z wód nie spełnia wymagań, o których mowa art. 396 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo wodne, tj. wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych. Organ wskazując na przegrodę dolną jako urządzenie przeciwpowodziowe uznał, że jego trwałe otwarcie w okresie nawodnień spowodowałoby poważne zagrożenie powodziowe.

Organ uznał, że nawadnianie nie jest przeciwdziałaniem skutkom suszy. Dodatkowo wskazano, że przy wnioskowanej ilości nawadniania istnieje obawa, że zostanie naruszony przepływ nienaruszalny. W punkcie 22 operatu wodnoprawnego opisano stan wód w tym rejonie, jednak nie określono minimalnego stanu wody w rzece, do którego możliwy będzie wnioskowany pobór wód. W związku z tym uznano za niemożliwe udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód, gdyż na podstawie zgromadzonej dokumentacji nie jest możliwe ustalenie skutków w środowisku tak dużego poboru wód. Pomimo wielokrotnych wezwań pełnomocnik wnioskodawców nie wyjaśnił, w jaki sposób pobór wód we wnioskowanej ilości wpłynie na stan wód w rzece Fiszewce ze względu na brak szczegółowych zasad uzupełniania wody w tej rzece.

Organ wyjaśnił również potrzebę wydania orzeczenia co do wnioskodawców, których pominięto w decyzji organu I instancji, tj. A. K., J. W. i Z. B. Wskazał natomiast na brak uzasadnienia co do skierowania rozstrzygnięcia do E. L. i E. L. Wyjaśnił nadto uznanie za stronę postepowania użytkownika rybackiego na rzece Fiszewka M.T. w zamian za O.

W zakresie opłat organ wyjaśnił, że opłata pobierana za wydanie pozwolenia wodnoprawnego nie zalicza się do kosztów postępowania. Przepis art. 264 § 1 k.p.a. dotyczy jedynie kosztów należnych od strony, a nie opłat wynikających z art. 398 Prawa wodnego, której nieuiszczenie nie wpływa na wydanie pozwolenia, gdyż do opłat stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej.

Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wniosek dotyczył również piętrzenia wody na istniejących zastawkach położonych w korytach kanałów i rowów melioracyjnych. Mając na uwadze art. 34 pkt 2 ustawy Prawo wodne organ wskazał, że użytkowanie wody znajdującej się w stawach i rowach jest szczególnym korzystaniem z wód. Rowy lokalizowane są na terenie płaskim, zatem w rowie nie można piętrzyć wody, można ją wyłącznie zatrzymać. Piętrzenie wody jest możliwe w cieku naturalnym, który płynie doliną, ale wówczas nie będzie to rów, nawet gdyby w wyniku wykonanych robót utracił wygląd cieku naturalnego i nosił nazwę rowu. W związku z tym nie można wnioskować o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wody w rowie.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnieśli o jej uchylenie w zakresie pkt 2 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

a) rażące naruszenie art. 7, art. 28 i art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 6 oraz art. 8 § 1 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wadliwym i chaotycznym prowadzeniu postępowania, w szczególności niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób niebudzący zaufania stron do władzy publicznej, skutkującym niewłaściwym ustaleniem katalogu adresatów decyzji, a także niewłaściwym oznaczeniem ich danych, a nadto, braku odzwierciedlenia zajętego stanowiska w uzasadnieniu decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.,

b) rażące naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 400 ust. 8 ustawy Prawo Wodne mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, jak również brak wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co skutkowało ustaleniem błędnych okoliczności faktycznych sprawy leżących u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym w szczególności nieprawidłowym ustaleniem adresatów decyzji, błędnym ustaleniem, że udzielenie pozwolenia wodnoprawnego skarżącym skutkować będzie ryzykiem powodziowym oraz suszowym na terenie objętym operatem wodnoprawnym, błędnym ustaleniem, że nie jest możliwe piętrzenie wody w rowach melioracyjnych, niezgodnym z prawdą twierdzeniem o brakach w operacie wodnoprawnym skarżących, a także nieprawidłowym i niepełnym oznaczeniem funkcji przegrody dolnej na rzece Fiszewka,

c) rażące naruszenie art. 136 § 1 i § 2 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego pomimo niewłaściwego ustalenia przez organ I instancji stanu faktycznego oraz licznych uchybień w toku postępowania przed organem I instancji, świadczących o niepełnym i chaotycznym prowadzeniu postępowania przez organ I instancji,

d) rażące naruszenie art. 11 k.p.a. w związku z art. 6 oraz art. 8 § i § 2 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśnienia swojego stanowiska przez organ II instancji i ograniczenia się do nieuzasadnionych twierdzeń nie znajdujących poparcia w materiale dowodowym, a także niewyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy,

e) rażące naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji, a także nieumożliwienie skarżącym przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

f) rażące naruszenie art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezwrócenie się przez organ z urzędu do biegłego o wydanie opinii w sytuacji, gdy wymagane były wiadomości specjalne, a organ nie dysponował tymi wiadomościami we własnym zakresie, w tym jako faktami znanymi organowi z urzędu, w szczególności co do oceny ryzyka przeciwpowodziowego, czy też informacji specjalistycznych z zakresu melioracji, a ze stanowiska organu wynika, że okoliczności te miały istotne znaczenie dla sprawy, przesądzając o jej wyniku,

g) rażące naruszenie art. 104 § 1 i § 2 i art. 107 § 1 ust. 5 w związku z art. 8 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty i nierozstrzygnięcie wniosku o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego w zakresie wskazanym w punkcie 27. B operatu wodnoprawnego, tj. o piętrzenie wód powierzchniowych na istniejących zastawkach położonych w korytach rowów melioracyjnych dla potrzeb prowadzenia nawodnień gruntów rolnych i bezpodstawne stwierdzenie, że "nie można orzekać w tym zakresie";

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

a) rażące naruszenie art. 409 ust. 1 w zw. z art. 400 ust. 8 ustawy Prawo wodne, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na uznaniu, że operat wodnoprawny stanowiący dowód w sprawie, jest sporządzony niewłaściwie, podczas gdy spełnia on wszystkie elementy operatu wodnoprawnego wskazane w ustawie Prawo wodne i nie może być on zakwestionowany przez organ odwoławczy na podstawie stanowiska organu bez przeprowadzenia w tym zakresie właściwego postępowania dowodowego,

b) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 396 ust. 1 pkt 8 w związku z art. 399 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie polegające na uznaniu, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego prowadziłoby do ryzyka powodziowego, bez jednoczesnego uwzględnienia, czy chociażby rozważenia interesów różnych użytkowników wód (również w kontekście związanych z tym zagrożeń), w szczególności nie uwzględniając i oceniając w jakikolwiek sposób interesów skarżących.

W uzasadnieniu skarżący wskazali, że nie tylko organ I instancji w sposób niewłaściwy określił strony postępowania, dopuścił się tego także w ich ocenie organ II instancji. Podnieśli, że przy wydawaniu decyzji z dnia 15 czerwca 2021 r. organ w sposób nieprawidłowy uznał za uczestnika postępowania E.L., która zmarła 21 stycznia 2020 r. W związku zaś z zawarciem umowy darowizny w dniu 19 marca 2021 r., A.O. wraz z D. O. darowali Ł. O. do jego majątku osobistego prawo własności działek gruntu, w tym m.in. działkę numer [...] znajdującą się na obszarze nawadniania czy też pozostającej w zasięgu takiego oddziaływania. W związku z czym, Ł. O. jako nowy właściciel działki gruntu nr [...] wstąpił w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela przedmiotowej działki, tj. w prawa i obowiązki A.O.

Skarżący podkreślili, iż organ II instancji dopuścił się w decyzji wielu nieścisłości i błędów podczas wskazywania podmiotów, którym odmówił udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z przepisami prawa, w decyzji należy wskazać stronę/strony postępowania, co oznacza w szczególności konieczność stwierdzenia, że rozstrzygnięcie zostało wydane w stosunku do oznaczonej, konkretnej strony. Natomiast w niniejszej sprawie organ w sposób wadliwy określił strony postępowania administracyjnego – w konsekwencji czego dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, nie weryfikując firm oraz formy działalności stron będących spółkami prawa handlowego, czy też imion i nazwisk stron będących osobami fizycznymi. W związku z powyższym, w ocenie skarżących, organ poczynił niepełne ustalenia faktyczne nie tylko w zakresie merytorycznym, odnoszącym się do zasadności i możliwości wydania odmownej decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, ale również w zakresie formalnym, czyli podstawowego badania danych stron postępowania administracyjnego.

Za bezpodstawne i w żaden sposób nieuzasadnione skarżący uznali podniesione przez organ II instancji błędy związane z treścią operatu wodnoprawnego na usługi wodne obejmujące pobór wód powierzchniowych z rzeki Fiszewki oraz prowadzenie nawodnień podsiąkowych i deszczownianych na obszarze części gruntów rolnych wsi Wikrowo, Szopy, Mojkowo i Karczowiska Górne" z dnia 21 września 2020 r.

W ocenie skarżących, wskazana jako przyczyna odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego obawa, że przepływ nienaruszalny zostanie naruszony, w konsekwencji czego naruszona zostanie ochrona środowiska przyrodniczego i życia biologicznego, nie została w żaden sposób poparta wyjaśnieniami. Organ nie wyjaśnił, na czym szczegółowo polega obawa, dlaczego jest istotna i jakimi dowodami została poparta. Szczątkowe wskazanie przez organ, że w pkt 22 operatu wodnoprawnego opisano stan wód w tym rejonie (nie wskazując na problemy suszy), ale nie określono minimalnego stanu wody w rzece, do którego możliwy będzie wnioskowany pobór wód i w związku z powyższym niemożliwym jest udzielenie wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód, gdyż na podstawie zgromadzonej dokumentacji nie można ustalić jakie będą skutki w środowisku tak dużego poboru wód z rzeki Fiszewki, jest w ocenie skarżących, niepoparte żadnymi ustaleniami, czy też stosowną argumentacją, a samo oparcie odmowy wydania pozwolenia wodnoprawnego na niezidentyfikowanej i niejasnej "obawie" stoi w opozycji do zasady praworządności działania organów administracji publicznej. Ponadto, organ błędnie przyjął, iż w treści operatu wodnoprawnego, skarżący nie odnieśli się do kwestii zachowania przepływu nienaruszalnego czy też nie wskazali na istnienie problemu suszy w tym regionie. W punkcie 11 operatu wodnoprawnego wprost wskazano, że na podstawie opracowań dotyczących rzeki Fiszewki określono poziom wody nienaruszalnej w rzece Fiszewce na rzędnej lustra wody stanu średniego z niskich wynoszący -0,53 m n.p.m. Następnie w punkcie 20 operatu wodnoprawnego skarżący wskazywali, iż po analizie ustaleń wynikających z planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły oraz warunków korzystania z wód regionu wodnego Dolnej Wisły planowana przez skarżących inwestycja nie narusza zapisów takich dokumentów jak m.in. "Wymagania zachowania przepływu nienaruszalnego" czy też "Ograniczenia zachowania przepływu nienaruszalnego" – obliczenie przepływu nienaruszalnego metodą uproszczoną H. Kostrzewy na podstawie kryterium hydrobiologicznego. W dalszej kolejności skarżący wskazali, że dla obszaru planowanej inwestycji nie sporządzono jeszcze planu przeciwdziałania skutkom suszy, ponieważ jest on aktualnie w fazie projektu, czego skarżący na moment składania wniosku w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, a także w chwili obecnej, nie byli i nie są w stanie szerzej, niż zostało to zrobione w treści operatu wodnoprawnego, odnieść się do kwestii suszy w rejonie, w którym pozwolenie wodnoprawne byłoby wykonywane.

Skarżący zwracali uwagę organom, iż rzeka Fiszewka posiada ujście do rzeki Elbląg, która stanowi zbiornik wodny ściśle powiązany z Zalewem Wiślanym. O poziomie wody do nawodnień decyduje nie przepływ – jak wskazywał organ – pomiędzy rzeką Fiszewką oraz rzeką Elbląg, a poziom wody w Zalewie Wiślanym, w związku z czym wnioskowany pobór wody odbywałby się de facto z dużego zbiornika wodnego jakim jest Zalew Wiślany, co też powodowałoby brak negatywnego wpływu wnioskowanego poboru wody na stan środowiska.

Za błędne skarżący uznali twierdzenie organu, że w ramach operatu i kolejnych uzupełnień nie wyjaśnili, w jaki sposób planują dokonywać uzupełnienia poziomu wody w rzece Fiszewce. Okoliczności te były bowiem wielokrotnie wskazywane w treści operatu, gdzie określono że uzupełnienie poziomu wody w rzece Fiszewka odbywać się będzie poprzez dopływ wód z rzeki Elbląg i dalej, z Zalewu Wiślanego. Niezależnie od powyższego, w toku postępowania skarżący wskazywali organom liczne przykładowe pozwolenia wodnoprawne wydane na pobór wód z rzeki Fiszewki, w których organy zarządzające wodami nie wymagały wskazania szczegółowych zasad uzupełnienia wód.

Ponadto, skoro organ II instancji, będący z założenia organem wyspecjalizowanym nie był w stanie ustalić, czy i w jakim stopniu operat wodnoprawny oraz pozostała dokumentacja zgromadzona w toku postępowania administracyjnego obu instancji pozwala na wyjaśnienie kluczowej dla sprawy, w ocenie organu, kwestii dotyczącej skutków dla środowiska w związku z wnioskowanym poborem wód z rzeki Fiszewki, to kwestia ta wymagała wyjaśnienia przez organ zarówno I, jak i II instancji na podstawie innych, dodatkowych i odpowiednich środków dowodowych, a następnie przedstawienia stronom postępowania konkretnych wniosków wraz z ich podstawą prawną. Organy zaś nie wyjaśniły kluczowych kwestii, poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu istnienia przesłanki warunkującej odmowę wydania pozwolenia.

Skarżący podkreślili, że twierdzenia organu w zakresie sposobu działania przegrody dolnej na rzece Fiszewce oraz jej budowy i funkcji są niezgodne z prawdą i przedstawiają wniosek skarżących w niesłusznym i nieprawdziwym świetle jako de facto grożący kataklizmem dla okolicy. Organ sugerując, że w wyniku udzielenia pozwolenia wodnoprawnego nieustannie otwarte byłyby wszystkie elementy przegrody oraz zupełnie pomijając fakt istnienie zasuw bocznych przedstawił stan faktyczny w sposób niezgodny z wnioskiem skarżących i przedstawionym przez nich operatem.

Przywołując treść operatu wodnoprawnego skarżący wskazali, że w ramach udzielonego pozwolenia wodnoprawnego stan wód byłby ściśle kontrolowany tak, by nie dopuścić do ryzyka powodziowego, zatem wskazane w decyzji obawy organu w tym zakresie były niezasadne. Jednocześnie organ w zaskarżonej decyzji skutecznie nie podważył wskazanego stanowiska skarżących, ograniczając się wyłącznie do bezpodstawnych i ogólnikowych przeciwnych twierdzeń bez ich uzasadnienia, co stanowi o naruszeniu przez organ art. 107 § 3 k.p.a.

Konfrontując treść operatu wodnoprawnego z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji skarżący stanęli na stanowisku, że organ odwoławczy nieprawidłowo ustalił rzeczywistą funkcję przegrody dolnej na rzece Fiszewce. Sprowadzenie roli przegrody dolnej wyłącznie do roli przeciwpowodziowej, podczas gdy w okresie nawodnień, którego dotyczy przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne, jej główną funkcją jest nawadnianie, jest w ocenie skarżących, przejawem wybiórczego przedstawienia faktów przez organ oraz błędnego ustalenia stanu faktycznego. Zarzuty organu jakoby udzielenie pozwolenia wodnoprawnego skarżącym mogło naruszać funkcję przegrody są zatem niezgodne z prawdą.

Skarżący stwierdzili także, że nieudzielenie pozwolenia wodnoprawnego skarżącym stanowiło naruszenie przez organ I i II instancji podstawowych obowiązków Wód Polskich związanych z zarządzaniem wodami wynikających z ustawy Prawo wodne, w szczególności z art. 10 pkt 1 i 5, poprzez narażenie upraw skarżących na efekt suszy i braku dostatecznego nawodnienia.

Za nieuzasadnione skarżący uznali żądanie organu I instancji opracowania przez wnioskodawców instrukcji obsługi i konserwacji przegrody dolnej rzeki Fiszewki w sytuacji, gdy organ dysponował już takim dokumentem z uwagi na oddanie jej do użytku wiele lat temu.

Za bezzasadne skarżący uznali twierdzenie organu II instancji, że rowy lokalizowane są na terenie płaskim, zatem w rowie nie można piętrzyć wody, można je wyłącznie zatrzymać. W ocenie skarżących, powołujących się na naukowe publikacje, nie powinno ulegać wątpliwości, że dokonanie takiego piętrzenia jest możliwe i dokonywane jest w wielu miejscach, zarówno na kanałach jak i na rowach, przy czynnościach melioracyjnych.

W ocenie skarżących, sposób wyjaśnienia sprawy, w szczególności nadużywanie przez organ ogólnikowych zwrotów i niepopieranie ich szczegółowymi wyliczeniami, czy odniesieniem do treści operatu wodnoprawnego w rażący sposób narusza zasadę przekonywania i w związku z tym zasadę zaufania do organów administracji. Naruszona została również zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, w szczególności poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się skarżącym co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań na etapie postępowania przed organem II instancji.

Skarżący podkreślając, że organ II instancji wskazał, iż w postępowaniu przed organem I instancji doszło do licznych nieprawidłowości, które jednak – jego zdaniem – nie wpływały na rozstrzygnięcie, zwrócili uwagę, że pomimo tych licznych nieprawidłowości organ II instancji w znacznym stopniu oparł się o stan faktyczny ustalony przez organ I instancji.

Skarżący podkreślili, że organ błędnie i całkowicie arbitralnie uznał, że wydanie pozwolenia wodnoprawnego prowadziłoby do rzekomego ryzyka powodziowego, bez jednoczesnego uwzględnienia, czy chociażby rozważenia interesów różnych użytkowników wód (również w kontekście związanych z tym zagrożeń), w szczególności nie uwzględniając i nie oceniając w jakikolwiek sposób interesów skarżących. Co istotne, wyrażając obawę, iż rzekomo zostanie naruszony przepływ nienaruszalny oraz stwierdzając, że stałe otwarcie przegrody dolnej podczas okresu nawadniania (pomijając zupełnie fakt, że otwarte i to w sposób ściśle kontrolowany, miałyby być wyłącznie boczne wrota o znacznie mniejszej średnicy) spowodowałoby poważne zagrożenie powodziowe, a więc określając skutki wydania pozwolenia wodnoprawnego, organ stwierdził jednocześnie, przecząc tym samym samemu sobie, że nie można ustalić jakie będą skutki w środowisku tak dużego poboru wód. Organ dopuścił się także naruszenia art. 409 ust. 1 w zw. z art. 400 ust. 8 ustawy Prawo wodne, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem błędnie uznał, że operat wodnoprawny stanowiący dowód w sprawie, jest sporządzony niewłaściwie, podczas gdy spełnia on wszystkie elementy operatu wodnoprawnego wskazane w ustawie i nie może być zakwestionowany przez organ odwoławczy na podstawie stanowiska organu bez przeprowadzenia w tym zakresie właściwego postępowania dowodowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutu związanego z błędnym określeniem stron postępowania, a dotyczącego osoby E. L. organ wskazał, że wydana przez niego decyzja nie odnosi się do ww. osoby, wobec powyższego zarzut skargi pozostaje całkowicie nieuzasadniony i pozbawiony jakichkolwiek podstaw zarówno prawnych, jak i faktycznych. Odnośnie zaś do wskazanej w skardze okoliczności zawarcia w dniu 19 marca 2021 r. umowy darowizny, mocą której A. O. wraz z D. O. darowali Ł. O. do jego majątku osobistego prawo własności działek gruntu, w tym działkę numer [...] znajdującą się na obszarze nawadniania, czy też pozostającej w zasięgu takiego oddziaływania, wobec czego Ł. O. jako nowy właściciel działki gruntu nr [...] wstąpił w prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela przedmiotowej działki, organ wskazał, że nie dysponował zawartą przez ww. strony umową darowizny, a obowiązek poinformowania organu o fakcie zawarcia takiej umowy i przejścia praw spoczywa na stronie postępowania. Strona powinna przy tym przedłożyć organowi odpowiedni dokument potwierdzający zaistniałe następstwo proceduralne. Czynności tych zaniechano w niniejszym postępowaniu. Zarówno zaś w przypadku następstwa proceduralnego mortis causa, jak i inter vivos, to na stronach postępowania ciąży obowiązek poinformowania organu o okoliczności następstwa proceduralnego.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zawartych w decyzji organu II instancji nieścisłości organ wskazał, że jakkolwiek dopuścił się omyłek pisarskich w pisowni imion bądź nazwisk wnioskodawców, to jednak nie miało to wpływu na ważność i prawidłowość zaskarżonej decyzji. Wskazać należy, że każdy ze skarżących wskazanych w decyzji organu II instancji, a co do których dopuszczono się omyłek pisarskich, reprezentowany był w postępowaniu przez ustanowionego przez nich w sprawie pełnomocnika – S. M. Zgodnie zaś z treścią art. 40 § 2 k.p.a. zaskarżona decyzja, odnośnie do każdego ze skarżących, doręczona została prawidłowo pełnomocnikowi. Wobec skutecznego doręczenia decyzji pełnomocnikowi, zarzut skarżących uznać należy za bezpodstawny. Skutki prawne związane z doręczeniem pisma wiąże się z doręczeniem go pełnomocnikowi strony, od tego też momentu biegnie termin ustawowy na złożenie ewentualnego środka zaskarżenia. Zaistniałe zaś w decyzji omyłki pisarskie nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, a jedynie jej sprostowanie w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 k.p.a.

W odniesieniu do pozostałych zarzutów oraz twierdzeń wskazanych w treści skargi organ wskazał, że zarzuty te w znacznej mierze są tożsame z zarzutami przedstawianymi przez skarżących w toku postępowania, wobec czego organ podtrzymał swoje twierdzenia oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji dotknięte są uchybieniami mającymi wpływ na wynik sprawy.

Sądowej kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie uchylającą decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Elblągu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego i orzekającą ponownie merytorycznie o odmowie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód powierzchniowych z rzeki Fiszewki do nawodnień upraw rolniczych w miejscowości Szopy, Wikrowo, Mojkowo, Karczowiska Górne oraz piętrzenie wody na istniejących zastawkach położonych w korytach kanałów i rowów melioracyjnych i nawadnienie sposobem podsiąkowym i przy pomocy ruchomych deszczowni szpulowych. Zasadniczym motywem odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego było przypuszczenie organu ("spowodowałby"), że projektowany sposób korzystania z wód spowoduje poważne zagrożenie powodziowe, w tym zagrożenie dla życia ludzi oraz obawa, że naruszony zostanie przepływ nienaruszalny w rzece Fiszewce, a zgromadzone dokumenty nie pozwoliły ustalić, jakie będą skutki w środowisku tak dużego poboru wód z rzeki Fiszewki.

W ocenie Sądu, stanowisko organów obu instancji w zakresie zasadniczych motywów orzeczonej odmowy jest nieprawidłowe i przedwczesne, albowiem oparte o ustalenia wadliwie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, które nie mogło w konsekwencji dostarczyć kompletnego materiału dowodowego do sformułowania ostatecznych wniosków i właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego.

Organy Wód Polskich rozpoznały wniosek kilkunastu wnioskodawców - rolników o udzielenie pozwolenia na pobór wód powierzchniowych z rzeki Fiszewki do nawodnień upraw rolniczych w miejscowości Szopy, Wikrowo, Mojkowo, Karczowiska Górne oraz piętrzenie wody na istniejących zastawkach położonych w korytach kanałów i rowów melioracyjnych i nawadnienie sposobem podsiąkowym i przy pomocy ruchomych deszczowni szpulowych w trybie i na zasadach wynikających z ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2233), zwanej dalej Prawem wodnym.

Z treści art. 1 Prawa wodnego, regulującego zakres przedmiotowy ustawy, wynika, że akt ten reguluje gospodarowanie wodami zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju, co oznacza, że gospodarowanie rozumiane jako zdobywanie zasobów i dysponowanie nimi, powinno być podporządkowane zasadzie zrównoważonego rozwoju zdefiniowanej w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1973), zwanej dalej p.o.ś. Jest to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Koncepcja zrównoważonego rozwoju opiera się na założeniu polegającym na zapewnieniu właściwych form gospodarowania, pozwalających na zahamowanie procesów narastania zagrożeń podważających perspektywy rozwoju. Zrównoważony rozwój nadaje procesom rozwoju gospodarczego i społecznego cechę trwałości. Powinien on także zapewniać rzeczywistą poprawę jakości życia ludzi.

W duchu zrównoważonego rozwoju ustawodawca w art. 10 Prawa wodnego uregulował cele zarządzania zasobami wodnymi, wśród których dominujący jest cel ogólny polegający na tym, że ma ono służyć zaspokajaniu potrzeb ludności i gospodarki oraz ochronie wód i środowiska związanego z tymi zasobami. W szczególności zarządzanie zasobami wodnymi powinno służyć zapewnieniu odpowiedniej ilości i jakości wody dla ludności –również do nawodnień (art. 10 pkt 1), ochronie przed powodzią oraz suszą (pkt 2), ochronie zasobów wodnych przed zanieczyszczeniem oraz niewłaściwą lub nadmierną eksploatacją (pkt 3) oraz zapewnieniu wody na potrzeby rolnictwa oraz przemysłu (pkt 5).

To na organach powołanych do zarządzania zasobami wodnymi (Wodach Polskich) spoczywa obowiązek podejmowania działań zmierzających do realizacji wskazanych celów ustawowych, w tym zasadniczego polegającego na dostarczeniu ludności i gospodarce takiej ilości wody, która jest potrzebna do życia i prawidłowego funkcjonowania gospodarki, w tym gospodarki rolnej. Woda należy bowiem do potrzeb podstawowych ludności i gospodarki. W zakres tych zadań wchodzą również działania mające na celu przeciwdziałanie suszy jako zjawisku o istotnych skutkach społeczno – gospodarczo – środowiskowych, w których kierować należy się dążeniem do zapewnienia równowagi pomiędzy potrzebami ludności i gospodarki a ochroną zasobów wodnych. Zjawisko suszy poza zagrożeniami dla środowiska ma także negatywny wpływ na gospodarkę. W piśmiennictwie wskazuje się, że niezwykle niskie stany wody w rzekach nie tylko bezpośrednio wyrządzają szkodę, obniżając ich żeglowność i spławność, zmniejszając energie i utrudniając nawodnienia, ale także powodują obniżenie stanu wód gruntowych, przez to ujemnie wpływają na wegetację (tak P. Korzeniowski, Zgoda wodnoprawna, Warszawa 2021 r., s. 172). Przeciwdziałanie negatywnym skutkom niedoborów wody wiąże się z obowiązkiem zapewnieniem wody na potrzeby rolnictwa. Dla realizacji tego celu istotny wpływ mają systemy melioracyjne realizujące jednocześnie funkcje rolnicze i gospodarki wodnej. Zgodnie z art. 195 Prawa wodnego melioracje wodne polegają na regulacji stosunków wodnych w celu polepszenia zdolności produkcyjnej gleby i ułatwienia jej uprawy.

Instrumentami służącymi do zarządzania zasobami wodnymi są m.in. zgody wodnoprawne (art. 11 pkt 2), stanowiące w istocie przejaw władztwa wodnego właściwych organów Wód Polskich. Jedną z form zgody wodnoprawnej jest pozwolenie wodnoprawne (art. 388 ust. 1 pkt 1), o które ubiegali się skarżący. Objęte bowiem wnioskiem korzystanie z wód polegające na poborze wód powierzchniowych rzeki Fiszewki do nawadniania upraw rolniczych podlega reglamentacji wodnoprawnej jako usługa wodna przewidziana w art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 389 pkt 1 Prawa wodnego. W ten sposób Wody Polskie mają możliwość władczego wpływu na sposób wykorzystywania zasobów wodnych po to, aby realizować powierzone im zadania z zakresu zarządzania w zgodzie z zasadą zrównoważonego rozwoju. W gestii organów Wód Polskich pozostawiono decyzję w zakresie udzielenia zgody na podjęcie określonych działań, która winna być wynikiem zrównoważenia słusznego interesu indywidulanego z interesem publicznym (zob. J. Stelmasiak, Realizacja interesu publicznego w ochronie środowiska na przykładzie obszaru specjalnego o charakterze ekologicznym [w:] Prawne instrumenty ochrony środowiska, red. B. Jeżyńska, E. Kruk, Lublin 2016, s. 22) i prowadzić do zapewnienia stanu równowagi w gospodarowaniu zasobami wodnymi.

Normatywnym odzwierciedleniem władczego wpływu organów administracji wodnej na kształtowanie sposobu korzystania z wód jest treść art. 403 ust. 1 Prawa wodnego, który stanowi, że w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel projektowanych do wykonania urządzeń wodnych i innych robót, cel i zakres korzystania z wód, warunki wykonywania uprawnienia oraz obowiązki niezbędne ze względu na ochronę zasobów środowiska, interesów ludności i gospodarki, w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, w tym w szczególności w szczególności:

1) obowiązki wobec innych zakładów posiadających pozwolenie wodnoprawne lub uprawnionych do rybactwa, narażonych na szkody w związku z wykonywaniem tego pozwolenia wodnoprawnego;

2) obowiązek wykonania urządzeń zapobiegających szkodom lub zmniejszających negatywne skutki wykonywania tego pozwolenia wodnoprawnego;

3) niezbędne przedsięwzięcia ograniczające negatywne oddziaływanie na środowisko.

Pozwolenie wodnoprawne o wskazanej wyżej treści jest podstawowym instrumentem reglamentacji administracyjnoprawnej w Prawie wodnym, który ogranicza wolność korzystania z wód lub gruntów z uwagi na interes publiczny. Istota pozwolenia wodnoprawnego polega na uprawnieniu jednostki do działalności, która bez tego pozwolenia jest zabroniona. Udzielając pozwolenia, organ administracji nie tylko ustala, komu uprawnienie ma przysługiwać, lecz także reguluje w szczegółach działalność będącą przedmiotem pozwolenia i określa warunki tej działalności. Za pomocą pozwolenia organy administracji wodnej powinny regulować planowe wykorzystywanie zasobów wodnych przez poszczególnych użytkowników.

W myśl art. 399 ust. 1 Prawa wodnego wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli:

1) projektowany sposób korzystania z wód narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 1-7, lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 396 ust. 1 pkt 8;

2) projektowany sposób korzystania z wód dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

Wydania pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli zakład planujący korzystanie z wód lub wykonanie urządzeń wodnych albo inne działania wymagające pozwolenia wodnoprawnego nie wywiązuje się z wynikających z dotychczas wydanych pozwoleń wodnoprawnych obowiązków (art. 399 ust. 2).

Z kolei przepis art. 396 ust. 1 Prawa wodnego stanowi, że pozwolenie wodnoprawne nie może naruszać:

1) ustaleń planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, z wyłączeniem okoliczności, o których mowa w art. 66;

2) ustaleń planów ochrony i planów zadań ochronnych dla obszarów chronionych;

3) ustaleń planu zarządzania ryzykiem powodziowym;

4) ustaleń planu przeciwdziałania skutkom suszy;

5) ustaleń programu ochrony wód morskich;

6) ustaleń krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych;

7) ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego;

8) wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska, ochrony przyrody i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z przepisów ustawy oraz przepisów odrębnych.

Z dyspozycji art. 399 Prawa wodnego wynika, że decyzja o odmowie wydania pozwolenia wodnoprawnego nie ma charakteru uznaniowego, co oznacza, że organ nie posiada w tym zakresie luzu decyzyjnego co do treści rozstrzygnięcia. Ponadto, katalog przesłanek decyzji odmownej ma charakter zamknięty, a więc wymienione w tym artykule okoliczności powinny wyczerpać przypadki wydania decyzji negatywnej. Przy czym wykładnia powołanego przepisu powinna być ścisła, a możliwość odmowy przez organ wydania pozwolenia wodnoprawnego oparta na przesłankach wprost z niego wynikających. Odmowa wydania pozwolenia wodnoprawnego na warunkach zaproponowanych we wniosku powinna mieć zatem charakter wyjątkowy (tak wyrok NSA z dnia 23 października 2019 r., II OSK 3106/17, LEX nr 2750690).

Skoro pozwolenie wodnoprawne powoduje ograniczenia w wolności korzystania z wód oraz gruntów w związku z interesem publicznym to w postępowaniu o udzielenie tego pozwolenia priorytetową rolę winny odgrywać zasady ogólne prawa administracyjnego oraz zasady ogólne prawa ochrony środowiska i prawa wodnego.

Jedną z zasad gospodarowania wodami jest zasada wspólnych interesów i współdziałania uregulowana w art. 9 ust. 2 Prawa wodnego, który stanowi, że w gospodarowaniu wodami uwzględnia się zasadę wspólnych interesów i wymaga się współdziałania administracji publicznej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności w zakresie pozwalającym uzyskać maksymalne korzyści społeczne. Na zasadę tę składa się zespół wspólnych działań w gospodarowaniu wodami, które mają zapewnić realizację celów ustawowych. Zasada ta jest ważnym elementem podejmowania decyzji związanych z gospodarowaniem wodami, gdyż chodzi o uwzględnienie wspólnych interesów w gospodarowaniu wodami. Jej istota leży w równoległej ochronie interesów administracji wodnej, użytkowników wód i przedstawicieli lokalnych społeczności.

Jak wynika z dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym zwłaszcza z operatu wodnoprawnego, przedsięwzięcie objęte wnioskiem skarżących o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego obejmuje w istocie zorganizowany system działań zmierzających do umożliwienia rolnikom dokonywania nawodnień gruntów rolnych zagrożonych skutkami niskich poziomów wód przy wykorzystaniu istniejącego systemu kanałów i rowów melioracyjnych wraz z zastawkami podpiętrzającymi.

Traktowanie tego rodzaju przedsięwzięć priorytetowo i promowanie inicjatyw indywidulanych w zakresie nawadniania rolniczego przez Wody Polskie potwierdza stanowisko wyrażone na oficjalnej stronie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (https://www.wody.gov.pl/nawodnienie-rolne), z którego wynika, że "w dobie zmian klimatycznych, skutkujących częstszym występowaniem suszy i powodzi, szczególnie ważna jest racjonalna gospodarka wodna, dzięki której można przeciwdziałać tym zjawiskom. Ma to ogromne znaczenie na terenach wiejskich, które są narażone na niedobory wody i suszę rolniczą, ale też problem podtopień. Lokalne działania z zakresu małej retencji pozwalają gromadzić wodę i zatrzymać lub spowolnić spływ wód. Poprawiają bilansu wodny w okolicy, dzięki czemu możliwe jest odpowiednie nawodnienie upraw, czyli w efekcie wyższe plony. Budowa śródpolnych oczek wodnych, zbiorników, stawów, zastawek, czy przepusto-zastawek na rowach melioracyjnych, a także tworzenie nadwodnych pasów roślinności i zadrzewień wpływa korzystnie na rozwój bioróżnorodności i odtwarzanie tradycyjnych krajobrazów rolniczych oraz pozwala redukować poziom zanieczyszczeń pochodzących z nawozów. Zmiana struktury opadów wymusza na nas wdrożenie inwestycji, które pozwolą nam umiejętnie zagospodarować każdą kroplę wody już w momencie, gdy spada na ziemię. Tylko działania kompleksowe, łączące elementy retencji naturalnej i sztucznej oraz działania techniczne i nietechniczne będą skuteczną odpowiedzią na problem suszy w Polsce".

Planowany przez skarżących pobór wód z rzeki Fiszewki służyć miał prowadzeniu nawodnień użytków rolnych metodą podsiąkową oraz deszczownianą przy pomocy ruchomych deszczowni szpulowych. W założeniach wnioskodawców zapewnienie odpowiedniej ilości wód do nawodnień nastąpić miało poprzez otwarcie ujęcia w przegrodzie dolnej, powodując dopływ wód z rzeki Elbląg. Elementem powyższego założenia było wykorzystanie urządzenia wodnego w postaci przegrody dolnej umiejscowionej pomiędzy rzeką Fiszewką a rzeką Elbląg poprzez umożliwienie zasilenia rzeki Fiszewki wodami rzeki Elbląg.

Z uzasadnień decyzji organów obu instancji wydanych w niniejszej sprawie wynika, że zakładane wykorzystanie przegrody dolnej poprzez umożliwienie dopływu wód rzeki Elbląg do rzeki Fiszewki stało się zasadniczą przyczyną odmowy udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Organy uznały bowiem za niemożliwe, ze względu na wyłącznie przeciwpowodziowy charakter powyższego urządzenia wodnego, otwarcie ujęcia w przegrodzie dolnej celem umożliwienia przepływu wód rzeki Elbląg do rzeki Fiszewki z uwagi na obawę poważnego zagrożenia powodziowego. Organy opisały przy tym szeroko charakter przegrody dolnej, która jest budowlą przeciwpowodziową wykonaną w celu zabezpieczenia terenów położonych wzdłuż rzeki Fiszewki przed wodami cofkowymi od rzeki Elbląg, na którą wpływa stan wód w Zalewie Wiślanym. Wskazano, że budowla ta działa samoczynnie, tj. w czasie rosnących poziomów wody w rzece Elbląg wrota przeciwpowodziowe samoczynnie zamykają się. Według organów otwarcie tego urządzenia byłoby sprzeczne z celem, dla którego zostało wykonane, a trwałe otwarcie w czasie nawodnień spowodowałoby poważne zagrożenie powodziowe w przypadku szybkiego i wysokiego podniesienia się poziomu wody w rzece Elbląg.

Już na etapie postępowania odwoławczego skarżący oponując wobec stanowisku organu co do wyłącznie przeciwpowodziowych zadań przegrody dolnej, powołali się na treść projektu technicznego przegrody dolnej (Osłony przeciwpowodziowej rzeki Fiszewki), z którego wynika, że w korpusie zapory zaprojektowano upust denny, którego celem miało być odprowadzanie nadmiaru wód z odciętego koryta rzeki Fiszewki, a także doprowadzenie wody z rzeki Elbląg w okresie nawodnień. Ujęcie wody do nawodnień od strony rzeki Elbląg zaprojektowano na przepływ maksymalny Q=1,0m3/s. Zdaniem skarżących, treść projektu nie pozostawia wątpliwości co do dwoistej funkcji przegrody – nie tylko jako urządzenia przeciwpowodziowego, ale również jako elementu systemu nawodnień. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji do tych argumentów nie odniósł się.

Skarżący wraz ze skargą przedłożyli kopię projektu technicznego przegrody dolnej oraz wnieśli o pozyskanie od organu i przeprowadzenie dowodu z instrukcji eksploatacji i utrzymania urządzeń piętrzących przegrody dolnej Miasta Elbląg. Oba powyższe dokumenty zgromadzone w akta sądowych pozostają w związku z sądową kontrolą legalności zaskarżonego aktu i posłużyły Sądowi do oceny legalności działań organów w sferze procesowej i materialnej.

Lektura obu dokumentów potwierdza zarzuty skargi odnośnie pominięcia przez organy w toku procedowania wniosku o pozwolenie wodnoprawne tej funkcji przegrody dolnej, która odnosi się do nawodnień. Z dokumentów tych wynika, że w przegrodzie dolnej istnieją dwa zamknięcia – jedno służące do odpływu wody składające się z wrót przeciwpowodziowych z zasuwą awaryjną oraz drugie w postaci zasuwy służącej do wprowadzania wody do nawodnień z dolnego stanowiska z rzeki Elbląg do rzeki Fiszewki. Z opisu zasad eksploatacji i użytkowania przegrody zawartych w instrukcji wynika, że powyższa budowla upustowa posiada wrota sztormowe, których zadanie polega na jednokierunkowym odpływie wody z górnego odcinka rzeki w okresie niskich stanów wody poniżej budowli. W przypadku spiętrzenia wód cofkowych rzeki Elbląg przewyższających stan wody powyżej budowli – wrota samoczynnie zamykają się. Budowla dodatkowo wyposażona jest w jazowe zamknięcie zasuwowe służące do zamknięcia budowli w przypadku awarii wrót. Ponadto, budowla posiada ujęcie do nawodnień. W instrukcji wskazano, że "podczas okresu nawodnień, tj. dużego zapotrzebowania na wodę otwierane są liczne ujęcia wody do nawodnień rolniczych w lewym i prawym wale rzeki Fiszewki na odcinku powyżej przegrody. Poziom zwierciadła wody w rzece Fiszewce na tym odcinku obniża się i przy niskim poziomie wody w rzece Elbląg samoczynnie zamykają się wrota. Zachodzi konieczność uzupełnienia wody w rzece Fiszewce celem dostarczenia wody do nawodnień i przeciwdziałania zamarciu życia biologicznego w korycie rzeki. W okresie tym zasuwa ujęcia powinna być otwarta. Natomiast w przypadku niepomyślnych prognoz hydrometeorologicznych (wzrost poziomów wody w rzece Elbląg) zasuwa powinna być bezwzględnie zamknięta". W pkt 5.4. instrukcji wskazano, że "podczas zamknięcia się wrót sztormowych przy niskich stanach wody w rzece Fiszewce należy otworzyć zasuwę do nawodnień i wyrównać poziomy wody w celu zachowania życia biologicznego w korycie rzeki powyżej przegrody i dostarczania wody do nawodnień".

Powyższe podważa stanowisko organów odnośnie braku możliwości wykorzystania przegrody w celu dopływu wody do rzeki Fiszewki dla nawodnień rolniczych i ujawnia braki w ustaleniach faktycznych. Organy wbrew dokumentacji technicznej przegrody dolnej, którą powinny dysponować bądź w razie potrzeby pozyskać od nadzoru wodnego, stwierdziły błędnie, że budowla ta pełni wyłącznie funkcję przeciwpowodziową.

Organy wykluczając wykorzystanie funkcji przegrody dolnej do planowanych nawodnień doprowadziły do sytuacji, w której nie rozważyły istoty sprawy objętej wnioskiem skarżących. Zadaniem organów w kontrolowanej sprawie było bowiem sprawdzenie możliwości prawnych udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, na warunkach określonych we wniosku i w towarzyszącej mu dokumentacji. Organ zatem zobowiązany był do weryfikacji danych zawartych w operacie wodnoprawnym, przy uwzględnieniu zakresu dopuszczalnego korzystania z przegrody dolnej i jej możliwości technicznych. Eliminując możliwość wykorzystania wód rzeki Elbląg do nawodnień poprzez zasilanie nimi rzeki Fiszewki przez przegrodę dolną organy uniemożliwiły określenie zasadniczego parametru, który należało wziąć pod uwagę przy udzielaniu pozwolenia na pobór wód do nawodnień, czyli dopuszczalnej ilości wód rzeki Elbląg, która mogłaby zasilić rzekę Fiszewkę.

Organ nie zweryfikował wniosku skarżących w taki sposób, co było konsekwencją błędnego założenia wyjściowego o braku możliwości uzupełnienia rzeki Fiszewki wodami z rzeki Elbląg. W tej sytuacji nieścisłości operatu wodnoprawnego polegające na niewskazaniu w sposób niewątpliwy, wymaganych przez przepis art. 409 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego, wielkości przepływu nienaruszalnego, sposobu jego obliczania oraz odczytywania jego wartości w miejscu korzystania z wód, nie mogły zaważyć na bycie prawnym zaskarżonej decyzji, albowiem w obliczu innych uchybień nie miały wpływu na wynik sprawy.

Przy tym za błędne należało uznać postępowanie organów administracji wodnej przerzucających ciężar poczynienia w sprawie ustaleń niezbędnych do jej rozstrzygnięcia w zakresie sposobu uzupełnienia wód rzeki Fiszewki z rzeki Elbląg, na wnioskodawców. Organy uczyniły tak zobowiązując ich do uzgodnienia z Nadzorem Wodnym sposobu korzystania z przegrody dolnej w celu uzupełniania rzeki Fiszewki wodami z rzeki Elbląg. Wyciąganie negatywnych konsekwencji dla wnioskodawców z faktu braku przedłożenia takiego uzgodnienia jest niedopuszczalne w świetle braku wyraźnej podstawy prawnej do tego, aby wnioskodawców obciążać obowiązkiem dokonywania takiego uzgodnienia.

Niewątpliwie zarówno zarządy zlewni, regionalne zarządy gospodarki wodnej oraz nadzory wodne są jednostkami organizacyjnymi wchodzącymi w skład Wód Polskich (art. 239 ust. 3 Prawa wodnego). Jednostki te mają przypisane sobie ustawowo zadania i kompetencje, wśród których do dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej Wód Polskich bądź dyrektorów zarządu zlewni Wód Polskich, w zależności od sposobu korzystania z wód, należy wydawanie zgód wodnoprawnych, a do kierowników nadzorów wodnych należy utrzymanie i eksploatacja urządzeń wodnych będących własnością Skarbu Państwa. Skoro pozwolenie wodnoprawne na pobór wód powierzchniowych do nawodnień rolniczych, procedowane przez dyrektora zlewni, wiąże się z wykorzystaniem urządzenia wodnego administrowanego przez nadzór wodny, to na organie właściwym w sprawie pozwolenia wodnoprawnego ciąży obowiązek pozyskania wszystkich niezbędnych informacji odnośnie zasad funkcjonowania tego urządzenia wodnego po to, aby zweryfikować dopuszczalność zaproponowanych we wniosku rozwiązań i planowanego sposobu korzystania z wód. Tylko takie podejście czyni zadość wymogom zasady wspólnych interesów i współdziałania uregulowanej w art. 9 ust. 2 Prawa wodnego oraz zasady współdziałania organów administracji publicznej wyrażonej w art. 7b k.p.a., która stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej współdziałają ze sobą w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy. Zasada ta stosowana powinna być we wszelkich sytuacjach, w których w ramach postępowania administracyjnego dochodzi do jakiejkolwiek współpracy pomiędzy organami, zarówno gdy przybiera ona konkretną formę (jak pomoc prawna uregulowana w art. 52 k.p.a. czy zajęcie stanowiska w trybie art. 106 k.p.a.), jak i wtedy, gdy takiej formy przepisy nie wymagają. Z zasady tej wynika bowiem obowiązek ograniczania nadmiernego formalizmu we wszelkich relacjach między organami z korzyścią dla efektywności współpracy i sprawności postępowania oraz realizacji zasady prawdy obiektywnej, której istota polega na podejmowaniu przez organ z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

Mając to na uwadze, nie można było zaakceptować kontrolowanego postępowania organów obu instancji, albowiem nie spełnia ono standardów proceduralnych, w konsekwencji czego uchybieniami dotknięte zostały wyniki postępowania wyjaśniające, które nie mogło dostarczyć kompletnego i wyczerpującego materiału dowodowego stanowiącego podstawę załatwienia sprawy.

W tej sytuacji zarówno brak możliwości ustalenia skutków środowiskowych planowanego przedsięwzięcia, jak i obawa przed zagrożeniem powodziowym, które może spowodować realizacja przedsięwzięcia planowanego przez wnioskodawców, jako nieuzasadnione i niewiarygodne nie mogły stanowić podstawy odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Dodać przy tym należy, że odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na ogólnikowo sformułowaną obawę przed powodzią bez powołania się na jakiekolwiek urzędowe dokumenty wskazane w art. 396 ust. 1 Prawa wodnego oraz bez szczegółowego odniesienia się do przesłanki z art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego, stanowi naruszenie art. 399 ust. 1 Prawa wodnego, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Sąd uznał odstąpienie organów od rozstrzygnięcia części wniosku skarżących odnoszącego się do udzielenie pozwolenia na piętrzenie wód na istniejących zastawkach w rowach i kanałach za nieprawidłowe. Objęty tą częścią wniosku element przedsięwzięcia polegający na konieczności podpiętrzania i zatrzymywania na określonym poziomie pobranych z rzeki wód w rowach i kanałach określony został jako niezbędny dla skuteczności nawadniania. Działania te wpisują się w promowaną przez Wody Polskie retencję korytową polegającą na zatrzymaniu wody w ciekach wodnych, kanałach i rowach melioracyjnych poprzez urządzenia piętrzące spowalniające spływ wód i zwiększające retencję. Następuje wówczas wzrost poziomu wód gruntowych, poprawa mikroklimatu i bioróżnorodności przy zachowaniu przepływów środowiskowych w okresach niskich poziomów wód w ciekach. Działania z zakresu retencji korytowej pozwalają na skuteczne przeciwdziałanie skutkom suszy rolniczej, zwiększanie retencji glebowej na gruntach ornych i przyczyniają się do zwiększenia plonów. Dzięki nim możliwe jest podniesienie poziomu wód gruntowych na okolicznych terenach, zaś zatrzymanie wody w górnych partiach zlewni zapobiega nadmiernemu spływowi z gruntów rolniczych i leśnych, co ma kluczowe znaczenie w zmniejszaniu kosztów związanych z wypłatami rekompensat spowodowanych skutkami suszy rolniczej. W takiej sytuacji główną rolą Wód Polskich jest zapewnienie zasobów wód z rzek i kanałów, które będą kierowane do nawodnień. Lokalna retencja i działania nawadniające winny być wspierane przez organy powołane do gospodarowania wodami w zgodzie z zasadą zrównoważonego rozwoju w celu m.in. zapewnienia wody dla potrzeb rolnictwa.

Skoro piętrzenie wód powierzchniowych, zgodnie z art. 35 ust. 3 pkt 2 Prawa wodnego w zw. z art. 389 pkt 1 Prawa wodnego, wymaga pozwolenia wodnoprawnego, a wodami takimi są wody w kanałach (art. 22 pkt 4), to organ nie mógł uzasadnić odstąpienia od rozpoznania wniosku w tym zakresie argumentacją odnoszącą się do rowów, a do takiej tylko się ograniczył, która i tak nie okazała się skuteczna. Jeśli bowiem chodzi o piętrzenie wód wprowadzanych do rowów, to należało rozważyć, czy tego rodzaju korzystanie z wód nie stanowi szczególnego korzystania z wód polegającego na użytkowaniu wody znajdującej się w stawach i rowach (art. 34 pkt 2 Prawa wodnego), które zasadniczo jako szczególne korzystanie z wód podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, z wyjątkami przewidzianymi przez ustawę. Zgodnie bowiem z art. 395 Prawa wodnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenia wodnoprawnego albo zgłoszenia wodnoprawnego nie wymagało zatrzymywanie wody w rowach, jeżeli zasięg oddziaływania nie wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem (pkt 11) i hamowanie odpływu wody z obiektów drenarskich, jeżeli zasięg oddziaływania nie wykracza poza granice terenu, którego zakład jest właścicielem (pkt 12). Dla prawidłowego określenia formy reglamentacji administracyjnoprawnej korzystania z wód należało zweryfikować okoliczności, od których zależało zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, czego organ nie uczynił.

Ponownie orzekając o wniosku skarżących w tym zakresie organy będą zobligowane uwzględnić zmianę przepisów wprowadzoną ustawą z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przedłużeniem realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2022 r., poz. 88), która weszła w życie w dniu 29 stycznia 2022 r. i jej regulacje przejściowe, od których zależeć będzie podjęcie adekwatnego rozstrzygnięcia we wskazanej części.

Zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy nie pozwalał na wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 399 ust. 1 pkt 1 i art. 396 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego. Zasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez orzekające w sprawie organy art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., albowiem nie zgromadzono w sposób wyczerpujący kompletnego materiału dowodowego, który umożliwiłby sformułowanie wiarygodnych wniosków i prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego.

Pomimo ciążącego na organach Wód Polskich obowiązku gospodarowania i zarządzania wodami, obejmującego m.in. zapewnienie wody na potrzeby rolnictwa, ale również ochronę przed powodzią i suszą (w tym suszą w rolnictwie), nie współdziałały one z wnioskodawcami w celu realizacji ich słusznego interesu wyrażającego się wolą podjęcia działań zmierzających do nawadniania gruntów uprawnych w zgodzie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Sąd uznał działanie organów za nieprawidłowe, bo sprzeczne z ustawowymi ich obowiązkami. Wykluczenie a limine planowanego przez skarżących korzystania z wód, zmierzającego w istocie do przeciwdziałania skutkom zmian klimatycznych, w tym pogłębiającej się suszy, bez wiarygodnego wyjaśnienia funkcji przegrody dolnej jest wyrazem niewykonywania swoich funkcji i tworzenia barier dozwolonemu prawnie i pożądanemu środowiskowo korzystaniu z wód.

W konsekwencji odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego stanowi naruszenie art. 399 ust. 1 Prawa wodnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji o odmowie udzielenia wnioskowanego pozwolenia wodnoprawnego. Sąd uwzględnił również uchybienie dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, uzasadniające rozstrzygnięcie uchylające zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. związane z pominięciem w postępowaniu odwoławczym obdarowanego nieruchomością stanowiącą działkę nr [...], objętą zasięgiem planowanej inwestycji, współwłaściciela Ł.O. (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

Skutkiem powyższego rozstrzygnięcia będzie aktualizacja ponownego rozpoznania wniosku skarżących w zgodzie z oceną prawną oraz wytycznymi sformułowanymi w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Rozstrzygając sprawę ponownie organ I instancji zadba o ustalenie prawidłowego i aktualnego na datę orzekania kręgu stron przedmiotowego postępowania, w tym wnioskodawców, unikając błędów w zakresie ich danych, które wkradły się do zaskarżonych decyzji. Organ I instancji przeprowadzi postępowanie wyjaśniające gromadząc dowody niezbędne do weryfikacji wniosku skarżących oraz zadba o uzupełnienie operatu wodnoprawnego o dane wymagane art. 409 ust. 1 pkt 8 Prawa wodnego oraz o aktualizację innych danych w razie potrzeby wyznaczonej wymogami zasady prawdy obiektywnej.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 265), zasądzając solidarnie na rzecz skarżących kwotę 1804 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł oraz opłaty skargowej od wszystkich pełnomocnictw w łącznej wysokości 554 zł, składa się również wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości dwukrotnie przewyższającej stawkę minimalną ze względu na nakład pracy pełnomocnika.