Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2710/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazania usunięcia odpadów oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]., działając na podstawie art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej Kpa), w zw. z art. 17 pkt 1 Kpa, art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. 2016, poz. 446), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K.P., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...], od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r., orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

Decyzją Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. nakazano firmie J. z siedzibą w P. przy ul. [...] - najemcy nieruchomości przy ul. [...], usunięcie składowanych bądź magazynowanych na ww. nieruchomości odpadów w postaci: mas ziemnych - kod odpadu 1705 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03) - kod zgodny z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (DZ.U. z 2014 r., poz. 1923); II ustalającej sposób usunięcia odpadów poprzez: 1) przekazanie ww. odpadów o kodzie 17 05 04 podmiotowi posiadającemu uprawnienia do ich przewozu do miejsca składowania lub unieszkodliwienia, legitymującemu się odpowiednimi zezwoleniami, zgodnie z ustawą z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, 2) przedstawienie dowodów usunięcia odpadów i ich zagospodarowania (karta przekazania odpadów) w terminie 14 dni od wykonania niniejszej decyzji; III określającej termin usunięcia odpadów - do dnia 30 września 2016 r.

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący stan sprawy.

Zarząd Dzielnicy [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., znak: [...], nakazał firmie J., z siedzibą w P. przy ul. [...], najemcy nieruchomości przy ul. [...], usunięcie składowanych bądź magazynowanych na ww. nieruchomości odpadów w postaci: mas ziemnych - kod odpadu 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03); ustalił sposób usunięcia odpadów poprzez: przekazanie ww. odpadów o kodzie 17 05 04 podmiotowi posiadającemu uprawnienia do ich przewozu do miejsca składowania lub unieszkodliwiania.

SKO w [...] decyzją z [...] listopada 2015 r., znak: [...], uchyliło ww. decyzję Zarządu Dzielnicy [...], a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 7 oraz art. 77 Kpa, w związku z brakiem wystarczającego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Nadto organ pierwszej instancji nie zapewnił stronie postępowania udziału w tym postępowaniu.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Zarząd Dzielnicy [...] ponownie nakazał firmie J. , z siedzibą w P. przy ul. [...], najemcy nieruchomości przy ul. [...], usunięcie składowanych bądź magazynowanych na ww. nieruchomości odpadów w postaci: mas ziemnych - kod odpadu 17 05 04 (gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w 17 05 03); ustalił sposób usunięcia odpadów poprzez: przekazanie ww. odpadów o kodzie 17 05 04 podmiotowi posiadającemu uprawnienia do ich przewozu do miejsca składowania lub unieszkodliwiania, legitymującemu się odpowiednimi zezwoleniami, zgodnie z ustawą o odpadach i poprzez przedstawienie dowodów usunięcia odpadów i ich zagospodarowania (karta przekazania odpadów) w terminie 14 dni od wykonania niniejszej decyzji. W orzeczeniu tym organ określił termin usunięcia odpadów - do dnia 30 września 2016 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła K.P.

Wskazane odwołanie zostało złożone w terminie ustawowym, a w dniu 13 czerwca 2016 r. wpłynęło - wraz z aktami sprawy - do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Materialnoprawną podstawę prowadzonego postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją stanowi art. 26 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j: Dz. U. z 2016 r., poz. 1987, ze zm.), zgodnie z którym posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, w przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami. W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności; 1) termin usunięcia odpadów; 2) rodzaj odpadów; 3) sposób usunięcia odpadów.

Zarząd Dzielnicy [...], po przeprowadzeniu postępowania dowodowego (m. in. oględziny z udziałem stron postępowania w dniu 18 grudnia 2015 r., wezwanie G. sp. z o. o. do złożenia wyjaśnień - pismem z 31 marca 2016 r.) i przeanalizowaniu wszystkich dowodów w sprawie stwierdził, że hałdy ziemi składowane na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. stanowią odpad w rozumieniu ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zaś posiadaczem tych odpadów jest firma J. Jednocześnie ustalono, że przedmiotowa nieruchomość nie stanowi składowiska odpadów oraz że ww. firma nie posiada stosownego zezwolenia, wydanego na podstawie tej ustawy, dopuszczającego magazynowanie odpadów na rzeczonej nieruchomości.

W szczególności organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku dokonanej podczas ww. oględzin analizy składu poszczególnych hałd ustalono, że zarówno w hałdzie północnej, jak i wschodniej znajdują się liczne elementy o dużych rozmiarach, tj. kawałki betonu, asfaltu, cegieł i elementy drewniane. Natomiast skład granulometryczny południowej hałdy jest zróżnicowany: część z jednorodnego materiału (piasek), cześć mocno zanieczyszczona elementami betonowymi i cegłami. Jedynie małe pryzmy wewnątrz obszaru nieruchomości mają jednorodny skład i mogą zostać wykorzystane bez poddania ich procesom odzysku. Ponadto w aktach sprawy znajduje się opinia o materiałach sypkich zgromadzonych na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...], położonych w dzielnicy [...] W. przy ul. [...], sporządzona na zlecenie G. sp. z o. o. - właściciela tej nieruchomości, przez mgr A.R. w styczniu 2016 r., z której to opinii wynika jednoznacznie, że zgromadzone masy ziemi stanowią odpady.

Jednocześnie organ pierwszej instancji wskazał, że przedstawione przez firmę decyzje administracyjne zezwalające na odzysk odpadów, zbieranie odpadów i ich wytwarzanie, nie obejmują przedmiotowej nieruchomości przy ul. [...] w W.

W ocenie SKO w niniejszej sprawie zostało dostatecznie dowiedzione, że przedstawiony stan faktyczny mieści się w zakresie zastosowania przepisu art. 26 ustawy o odpadach. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi bowiem wątpliwości, że nawiezione masy ziemi stanowią odpady, adresat zaskarżonej decyzji jest posiadaczem tych odpadów, które są składowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym, a ww. firma nie posiada stosownego zezwolenia, dopuszczającego magazynowanie odpadów na rzeczonej nieruchomości.

Uprzednio wątpliwości budziło jednak uznanie przez organ pierwszej instancji, że materiał znajdujący się na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. stanowi odpady w rozumieniu przepisów ww. ustawy, a nie produkt odzysku odpadów budowlanych.

Definicja odpadów znajduje się w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, zgodnie z którym odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany.

Organ wyjaśnił, że katalog odpadów określa rozporządzenie Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. 2014 r., poz. 1923). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia do katalogu odpadów o nr 17 należą odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych). Szczegółowa zawartość tej kategorii została określona w załączniku do rozporządzenia, w którym wskazano m.in. gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w kodzie 17 05 03: kod 15 05 04.

Dalej organ wywodził, że o tym co jest odpadem przesądza ww. ustawa, nie zaś jakiekolwiek subiektywne przekonanie - niezależnie czy byłoby to przekonanie skarżącej czy organu. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że materiał magazynowany na przedmiotowej działce jest odpadem, a ustaleń tych nie zmienia okoliczność, że obecnie brak jest możliwości wskazania skąd konkretnie pochodzi całość mas ziemnych znajdujących się w hałdach składowanych na tej nieruchomości. Niepodważalnym faktem jest bowiem, że materiał ten został przywieziony bezpośrednio z placu budowy, bez poddania procesom odzysku, a czym świadczy skład granulometryczny poszczególnych hałd. Nadto organ pierwszej instancji zasadnie wyjaśnił, że nie neguje, iż cześć składowanej ziemi mogła zostać poddana odzyskowi realizowanego przez skarżącą przy ul. [...] w W., jednakże umieszczenie łącznie ziemi niepoddanej procesowi odzysku z ziemią, która utraciła status odpadu, powoduje zanieczyszczenie tej drugiej frakcjami odpadów budowlanych, zaś ustawodawca zakazuje takiego łącznego magazynowania materiałów.

W skardze z dnia 15 września 2014 r. K.P. zaskarżyła w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] lipca 2016 r., zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

— art. 7 Kpa, w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w dostatecznym zakresie i niewyjaśnienie kwestii pochodzenia materiału zgromadzonego na nieruchomości przy ul. [...] oraz jego dokładnego składu, jak i ilości poszczególnych frakcji materiałów, tj. organ nie przeprowadził dowodu z przesłuchania świadków - kierowców dostarczających materiał na ul. [...]: [...] na okoliczność ustalenia miejsca pochodzenia składowanych materiałów, składu materiałów składowanych na nieruchomości i ilości poszczególnych frakcji materiałów, które to dowody były zgłaszane już podczas pierwszego postępowania.

— art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 7 i 80 Kpa przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności:

a. niewyjaśnienia spornej okoliczności dotyczącej pochodzenia ziemi składowanej przy ul. [...] ,

b. niewyjaśnienia, czy materiał przetworzony na terenie zgromadzonym przy ul. [...] stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, a jeżeli tak to w jakiej ilości jest on składowany na nieruchomości i czy całość materiału składowanego na tej nieruchomości stanowi odpad w rozumieniu ustawy,

c. niewykazania sposobu, w jaki ziemia składowana przy ul. [...] została dostarczona na miejsce składowania,

d. niewykazania procesu, w jakim odpady zostały przetworzone przed ich dostarczeniem na teren nieruchomości przy ul. [...] ,

— art. 77 § 1 Kpa w zw. z art. 7 i 80 Kpa poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia o dowód, który nie został formalnie i zgodnie z przepisami Kpa wprowadzony w poczet materiału dowodowego oraz o którym skarżąca nie wiedziała, że będzie stanowił podstawę rozstrzygnięcia decyzji organu, czym w konsekwencji pozbawił stronę możliwości wypowiedzenia się w zakresie tego dowodu,

— art. 107 § 3 Kpa poprzez brak wskazania z jakich powodów wiarygodnością obdarzył dokument dostarczony przez uczestnika postępowania tj. "sprawozdanie z czynności detektywistycznych".

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci:

— art. 25 ust. 1, 2 i 3 w. zw. z art. 26 ust. 3 ustawy, poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż materiał magazynowany na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy, podczas gdy de facto są one surowcem przetworzonym zgodnie z decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. ([...]) [obecnie pozwoleniem z dnia [...] lipca 2015 roku ([...]] w sposób określony w treści tej decyzji, a w konsekwencji nie stanowią odpadów w rozumieniu ustawy i nie powinny zostać za takowe uznawane,

— art. 2 pkt 3 ustawy, poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż każdy materiał wywieziony z budowy, zawsze jest odpadem, podczas gdy zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy poddanie odpadu tzw. przetworzeniu, tj. procesowi odzysku lub unieszkodliwienia powoduje utratę przez dany przedmiot cech odpadu,

— art. 15 ustawy poprzez przyjęcie, iż na terenie nieruchomości składowane są odpady zmieszane z innymi przedmiotami nie mającymi cech odpadów, podczas gdy materiały składowane na nieruchomości zostały poddane procesowi odzysku, który spowodował utratę przez materiał składowany na nieruchomości przy ul. [...] , cech odpadów.

Na podstawie tak skonstruowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest niezasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 781, ze zm.) - zwanej dalej: P.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę uznając, że decyzja narusza prawo w stopniu kwalifikującym ją do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Skarżąca wyraziła pogląd, że decyzje naruszają prawo materialne i procesowe. Zarzut prawa procesowego ma polegać na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w tym kwestii pochodzenia odpadów.

Ustawa o odpadach upoważnia organ do nakazania posiadaczowi odpadów ich usunięcia (art. 34 ustawy o odpadach). Jednocześnie ustawa ta zawiera legalną definicję "posiadacza odpadów" - którym jest każdy kto faktycznie włada odpadami (wytwórcę odpadów, inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną), z wyłączeniem prowadzącego działalność w zakresie transportu odpadów; domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości (art. 3 ust. 3 pkt 13 ustawy o odpadach). Sąd podziela pogląd wyrażony przez WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 149/14, że wprowadzone przez ustawodawcę domniemanie prawne odpowiedzialności za odpady władającego powierzchnią gruntu zanieczyszczonego odpadami, zdejmuje z organów prowadzących postępowanie obowiązek dociekania z urzędu, kto był wytwórcą odpadów. Domniemanie prawne, że władający powierzchnią ziemi zanieczyszczonej odpadami jest posiadaczem odpadów, a w konsekwencji podmiotem zobowiązanym do ich usunięcia, służy uniknięciu sytuacji niemożności dotarcia do wytwórcy odpadów wymienionego na pierwszym miejscu jako posiadacz odpadów obciążony obowiązkiem ich usuwania z miejsc nieprzeznaczonych do składowania odpadów. Bez wprowadzonego domniemania utrudniona, a nawet niemożliwa, stałaby się realizacja celów ustawy. Celem ustawy jest między innymi określenie środków służących ochronie środowiska, życia i zdrowia ludzi zapobiegających i zmniejszających negatywny wpływ na środowisko oraz zdrowie ludzi, będący następstwem wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi (vide: art. 1 ustawy o odpadach). Efektywność realizacji celów ustawy wymaga określenia w sposób właściwy środków chroniących środowisko. Dodać należy, że rozwiązanie prawne polegające na wprowadzeniu domniemania, że posiadaczem odpadów jest między innymi władający powierzchnią ziemi zanieczyszczonej odpadami, nie jest rozwiązaniem nowym. Funkcjonowało ono także pod rządami poprzedniej ustawy o odpadach z dnia 27 kwietnia 2001 r. (art. 3 ust. 3 pkt 13 tej ustawy). Wypracowane przy stosowaniu poprzedniej ustawy orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie wskazywało, że obalenie domniemania prawnego mogło nastąpić tylko w jeden sposób, mianowicie poprzez wskazanie że odpadem władał faktycznie inny podmiot (vide: wyroki WSA w Lublinie sygn. II SA/Lu 889/10 i NSA o sygn. II OSK 1721/06 i II OSK 330/12). Również na tle nowej ustawy o odpadach w orzecznictwie wypowiedziany został tożsamy pogląd w kwestii przesłanek obalenia omawianego domniemania prawnego. W tezie wyroku z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. II SA/Gd 692/13 (Lex nr 1413135), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że władający powierzchnią ziemi może zwolnić się z odpowiedzialności za odpady tylko w jeden sposób - wykazując, że odpadem włada lub władał faktycznie inny podmiot, czyli wskazać wyraźnie na innego posiadacza odpadów. Obowiązek usunięcia odpadów ciąży na posiadaczu odpadów, a jego odpowiedzialność oparta jest na obiektywnym fakcie zalegania odpadów w miejscu do tego nieprzeznaczonym. Dla sprawy nie ma zatem znaczenia dowodzenie, że władający powierzchnią ziemi nie wytworzył odpadów, skoro nie prowadzi to do ustalenia tożsamości innego ich posiadacza.

Podniesiona w tym zakresie argumentacja przez skarżącą jest zatem chybiona.

Ponadto skarżąca swego twierdzenia o braku podstaw do zakwalifikowania przedmiotowych mas ziemi jako odpadu w żaden sposób nie udowadnia.

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostało dostatecznie wyjaśnione, że przedstawiony stan faktyczny mieści się w zakresie zastosowania przepisu art. 26 ustawy o odpadach. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie budzi bowiem wątpliwości, że nawiezione masy ziemi stanowią odpady, adresat zaskarżonej decyzji jest posiadaczem tych odpadów, które są składowane w miejscu do tego nieprzeznaczonym, a ww. firma nie posiada stosownego zezwolenia, dopuszczającego magazynowanie odpadów na rzeczonej nieruchomości.

Uprzednio wątpliwości budziło jednak uznanie przez organ pierwszej instancji, że materiał znajdujący się na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. stanowi odpady w rozumieniu przepisów ww. ustawy, a nie produkt odzysku odpadów budowlanych.

Definicja odpadów znajduje się w art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, zgodnie z którym odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany.

Przez odzysk rozumie się zaś wszelkie działania, niestwarzające zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska, polegające na wykorzystaniu odpadów w całości lub w części, lub prowadzące do odzyskania z odpadów substancji, materiałów lub energii i ich wykorzystania (art. 3 ust. 3 pkt 9 ustawy o odpadach). Natomiast przez recykling rozumie się odzysk odpadu polegający na powtórnym przetwarzaniu substancji lub materiałów zawartych w odpadach w procesie produkcyjnym w celu uzyskania substancji lub materiału o przeznaczeniu pierwotnym lub o innym przeznaczeniu (art. 3 ust. 3 pkt 14 ustawy o odpadach). Natomiast przez magazynowanie odpadów rozumie się czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem (art. 3 ust. 3 pkt 3 ustawy o odpadach).

Słusznie organ wywodził, że katalog odpadów określa rozporządzenie Ministra Środowiska z 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. 2014 r., poz. 1923). Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia do katalogu odpadów o nr 17 należą odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej (włączając glebę i ziemię z terenów zanieczyszczonych). Szczegółowa zawartość tej kategorii została określona w załączniku do rozporządzenia, w którym wskazano m.in. gleba i ziemia, w tym kamienie, inne niż wymienione w kodzie 17 05 03: kod 15 05 04.

Materiał zgromadzony na przedmiotowej działce jest odpadem, a ustaleń tych nie zmienia okoliczność, że obecnie brak jest możliwości wskazania pochodzenia całości mas ziemnych znajdujących się w hałdach składowanych na tej nieruchomości. Niepodważalnym faktem jest bowiem, że materiał ten został przywieziony bezpośrednio z placu budowy, bez poddania procesom odzysku, o czym świadczy skład granulometryczny poszczególnych hałd. Nadto organ pierwszej instancji zasadnie wyjaśnił, że nie neguje, iż cześć składowanej ziemi mogła zostać poddana odzyskowi realizowanego przez skarżącą firmę przy ul. [...] w W., jednakże umieszczenie łącznie ziemi niepoddanej procesowi odzysku z ziemią, która utraciła status odpadu, powoduje zanieczyszczenie tej drugiej frakcjami odpadów budowlanych, zaś ustawodawca zakazuje takiego łącznego magazynowania materiałów.

Tym samym zarzut skargi, że do użytego przez skarżącą "materiału" ustawa o odpadach nie ma zastosowania należy uznać za chybiony. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 1 ustawy o odpadach zakazuje się przetwarzania odpadów poza instalacjami lub urządzeniami. Rodzaje odpadów oraz warunki ich odzysku w procesach odzysku R3, R5, R11 i R12, wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o odpadach, poza instalacjami lub urządzeniami, są określone w załączniku do rozporządzenia.

Nawet gdyby przyjąć, że mamy do czynienia z odpadem kodu 17, to zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796), to przedmiotowe odpady wymagają rekultywacji.

Podczas oględzin (protokół - karta 128 i nast. akt administracyjnych) wskazano, że z analizy składu poszczególnych hałd wynika, że zarówno w hałdzie północnej, jak i wschodniej znajdują się liczne elementy o dużych rozmiarach, tj. kawałki betonu, asfaltu, cegieł i elementy drewniane. Natomiast skład granulometryczny południowej hałdy jest zróżnicowany: część z jednorodnego materiału (piasek), cześć mocno zanieczyszczona elementami betonowymi i cegłami. Jedynie małe pryzmy wewnątrz obszaru nieruchomości mają jednorodny skład i mogą zostać wykorzystane bez poddania ich procesom odzysku. W aktach sprawy znajduje się opinia o materiałach sypkich, zgromadzonych na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...], położonych w dzielnicy [...] przy ul. [...] , sporządzona na zlecenie G. sp. z o. o. - właściciela tej nieruchomości, przez mgr A.R. w styczniu 2016 r. (karta 180 i nast. akt administracyjnych sprawy). Zasadnie organ ocenił, że z opinii tej wynika jednoznacznie, że zgromadzone masy ziemi stanowią odpady.

W opinii tej mowa jest bowiem wprost w podsumowaniu (pkt 1, str. 10), że zgromadzone masy zmieni są odpadem a nie materiałem budowlanym.

W związku z powyższym organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy oraz posłużył się wystarczającymi środkami dla dokonania jego fachowej oceny. Wnioskowanie o przesłuchanie świadków na okoliczność ustalenia miejsca pochodzenia składowanych materiałów, składu materiałów składowanych na nieruchomości i ilości poszczególnych frakcji materiałów nie mogłoby tej oceny zmienić.

Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarówno zarzuty procesowe, tj. naruszenie art. 77 § 1 Kpa, w zw. z art. 7 i 80 Kpa, przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności niewyjaśnienia spornej okoliczności dotyczącej pochodzenia ziemi składowanej przy ul. [...], niewyjaśnienia, czy materiał stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy o odpadach, a jeżeli tak - to w jakiej ilości jest on składowany na nieruchomości i czy całość materiału składowanego na tej nieruchomości stanowi odpad w rozumieniu ustawy, niewykazania sposobu, w jaki ziemia została dostarczona na miejsce składowania, niewykazania procesu, w jakim odpady zostały przetworzone przed ich dostarczeniem na teren nieruchomości.

Wbrew twierdzeniom skargi skarżąca, która brała czynny udział w postępowaniu miała dostęp do materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i mogła w jego toku prezentować swoją argumentację.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci art. 25 ust. 1, 2 i 3 w. zw. z art. 26 ust. 3 ustawy, poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż materiał magazynowany na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W. stanowi odpad w rozumieniu przepisów ustawy, podczas gdy de facto są one surowcem przetworzonym zgodnie z decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. ([...]) [obecnie pozwoleniem z dnia [...] lipca 2015 r. ([...]] w sposób określony w treści tej decyzji, a w konsekwencji nie stanowią odpadów w rozumieniu ustawy i nie powinny zostać za takowe uznawane. Przeczą temu zarówno wyniki oględzin, jak i wnioski z opinii.

W związku z powyższym jako dowolne i nieznajdujące oparcia w przedstawionym materiale dowodowym należy uznać twierdzenia o poddaniu przedmiotowego materiału procesowi odzysku.

Wobec niezasadności zarzutów skargi i braku dostrzeżenia zarówno wad procesowych, jak i materialnoprawnych z urzędu, Sąd – działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - skargę oddalił.