Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 993/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant st. sekr. sąd. Sylwia Rosińska- Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi "M." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 993/18

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2018r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołań M. sp. z .o. o. oraz L. W. – utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2017r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. P.,pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jednolokalowych) w zabudowie bliźniaczej z garażami podziemnymi wraz z infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu, na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i [...] w W. oraz rozbiórkę istniejących budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na tych samych działkach.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Prezydent [...], po przeprowadzeniu postępowania, decyzją Nr [...]z dnia [...] października 2017r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. P. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jednolokalowych) w zabudowie bliźniaczej z garażami podziemnymi wraz z infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu, na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i [...] w W. oraz rozbiórkę istniejących budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na tych samych działkach.

Wojewoda [...] , po złożeniu odowłań przez M.sp. z .o. o. oraz L. W. , postanowieniem Nr [...] z dnia z dnia [...] grudnia 2017r. , działając na postawie art. 136 Kpa, zlecił Prezydentowi [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w przedmiocie uzupełnienia dokumentacji projektowej o poniższe elementy:

Doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 37 ust,_2 lit d miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]", uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., który stanowi, iż maksymalna liczba kondygnacji wynosi 3 kondygnacje.

Z przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego, wynika, iż projektowane budynki posiadają 4 kondygnacje nadziemne. Ostatnia kondygnacja, nazwana w projekcie budowlanym antresolą, nie odpowiada ustawowej definicji antresoli zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2ÓT2 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012 poz. 462 ze zm.). Z definicji antresoli wynika wymóg, że antresola nie może być zamknięta przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto powierzchnia antresoli musi być mniejsza, aniżeli powierzchnia kondygnacji lub pomieszczenia, z której ją wydzielono. Zachowanie architektonicznego charakteru antresoli stanowiącego ze swej istoty element otwarty na pomieszczenie, a więc widoczność tego elementu wnętrza z pomieszczenia, z którego antresolę wydzielono. Wymóg ten nie będzie spełniony w sytuacji, gdy powierzchnia antresoli odpowiada w przybliżeniu powierzchni pomieszczenia, z którego jest ona wydzielana. Różnica w powierzchni pomieszczenia oraz antresoli winna zapewniać widoczność otwartej na to pomieszczenie jego części w postaci antresoli. Różnica ta nie może wiązać się wyłącznie z koniecznością realizacji schodów prowadzących do tej części pomieszczenia.

Doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 37 ust. 2 lit a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., który stanowi, iż minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na działce powinien wynosić 50%. Zgodnie z § 2 pkt 20 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez powierzchnię terenu biologicznie czynną należy rozumieć grunt rodzimy oraz wodę powierzchniową na terenie działki inwestycyjnej, a także 40% sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację.

Na podstawie projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu, nie można ustalić, czy poszczególne fragmenty zieleni realizowane na płycie oraz na tarasach, posiadają powierzchnię nie mniejszej niż 10m2. W szczególności dotyczy to tarasów, które według projektu budowlanego znajdują się na 1 i 3 kondygnacji projektowanych budynków.

Wykazanie zgodności planowanej inwestycji z § 11 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], który stanowi, iż ze względu na prawidłowość funkcjonowania lotniska [...] na obszarze objętym planem ustala bezwzględne ograniczenie dopuszczalnej wysokości zabudowy do 150 m nad poziom morza. Powyższe ograniczenia wysokości obejmują również wszystkie urządzenia i obiekty lokalizowane na dachach budynków.

• W projekcie budowlanym brakuje informacji o wysokości projektowanego budynku w odniesieniu do poziomu morza.

Zbadanie konieczności przedłożenia przez Inwestora pozwolenia wodnoprawnego, koniecznego do realizacji murów oporowych, wskazanych na projekcie zagospodarowania terenu (rys. B.01). Zgodnie z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. 2017, poz. 1566), przez urządzenia wodne rozumie się urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów

wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym mury oporowe (art. 16 pkt 65 ustawy Prawo wodne). Zgodnie z art. 122 ust. 1 powyższej ustawy pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych.

Doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. 2012 poz. 462 ze zm.), który stanowi, iż część rysunkowa, projektu architektoniczno-budowlanego powinna przedstawiać rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego, w tym widok dachu lub przekrycia oraz przekroje.

W przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym brakuje przekroi projektowanych budynków.

Doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017, poz. 1332). Zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy projekt budowlany stanowi załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli treść projektu budowlanego, pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku o pozwolenie na budowę, organ jest uprawniony traktować tę rozbieżność jako nieprawidłowość w rozumieniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Na części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu znajdują się przyłącza, które nie zostały objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę, a w części opisowej projektu zagospodarowania terenu znajduje się informacja, iż ich dokładny przebieg został pokazany w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, tym samym nie można ocenić, czy są one realizowane w ramach przedmiotowego wniosku o pozwolenie na budowę, już istnieją na działce inwestycyjnej, czy tez zostały wyłączone do odrębnego opracowania.

Dołączenie do projektu budowlanego analizy przesłaniania, zacienia i nasłonecznienia, która uwzględnia lokalizację okien pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, z jednoznacznym wskazaniem, kiedy niniejsze analizy zostały wykonane oraz parametrów na jakich zostały oparte. Podkreślenia wymaga także, iż analiza taka powinna uwzględnić ograniczenia w nasłonecznieniu oraz przesłanianie i zacienianie istniejących budynków przez inne obiekty, które powstały przed planowaną inwestycją. Niedopuszczalne jest bowiem, żeby ewentualne ograniczenia w nasłonecznieniu sąsiednich budynków były rozpatrywane jedynie w kontekście projektowanej inwestycji. Istniejące już budynki, mogą wprowadzać istotne ograniczenie nasłonecznienia dla budynków sąsiednich.

Przy piśmie z dnia 13 lutego 2018 r., Prezydent [...] zwrócił skorygowane egzemplarze projektu budowlanego (4 egzemplarze) zgodnie z postanowieniem Wojewody [...] Nr [...] z dnia z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...]. Inwestor wymienił dokonane korekty, oraz uzupełnił wniosek o aktualne zaświadczenia projektanta i sprawdzającego oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W ocenie organu odwoławczego nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej zostały uzupełnione poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z § 37 ust. 2 lit d, § 37 ust. 2 lit a i § 11 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...]; wyjaśnienie kwestii murków oporowych, uzupełnienie projektu budowlanego o przekroje projektowanych budynków; wyjaśnienie wątpliwości, co do kwestii przesłaniania i zacieniania oraz rozbieżności między częścią opisową a rysunkową projektu zagospodarowania terenu.

Organ II instancji wskazał, iż na obszarze przedmiotowej inwestycji obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego rejonu [...], uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Zgodnie z załącznikiem rysunkowym do ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] znajdują się na obszarze oznaczonym jako "E 65 MN". Zgodnie § 37 ust. 1 pkt 1 lit. a planu miejscowego obszar ten przeznaczony jest pod zachowanie i rozwój mieszkalnictwa jednorodzinnego w formie domów wolnostojących, bliźniaczych i szeregowych.

Obowiązujące na tym obszarze ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych jako "E 65 MN" zostały spełnione przez planowaną inwestycję w następujący sposób: zachowane zostały wyznaczone na rysunku planu nieprzekraczalna linia zabudowy i obowiązująca linia zabudowy (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit 5 ww. planu miejscowego), zachowany został min. wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit a ww. planu miejscowego 50 % - w projekcie działka nr ew. 21 - 50,05 %, działka nr ew. 20 - 50,55 %, tom I, s. 82); maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit b ww. planu miejscowego 1,0 - w projekcie działka nr ew. 21 - 0,9922, działka nr ew. 20 - 0,9947, tom I, s. 83); minimalna wysokość zabudowy (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit c ww. planu miejscowego 6m - w projekcie 11,87 m, tom I, s. 85); maksymalna wysokość zabudowy określona w metrach/ liczbie kondygnacji (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit d ww. planu miejscowego 12 m/3 kondygnacje - w projekcie 11,87 m/ 3 kondygnacje, tom I, s. 85); dopuszczalna wysokości zabudowy do 150 m nad poziom morza (§ 11 ust. 4 ww. planu miejscowego - w projekcie 116,56 m n.p.m., tom I, s. 85). Projektowane budynki będą miały dachy płaskie (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit h ww. planu miejscowego, projekt budowlany, rys. KB-6); elewacje będą realizowane w kolorystyce naturalnej (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit i ww. planu miejscowego projekt budowlany, s. 87), planowane ogrodzenie jest ażurowe (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit j ww. planu miejscowego projekt budowlany, s. 81).

Wjazd został zaprojektowany od strony ulicy [...], co jest zgodne z § 37 ust. 1 pkt 3 lit a ww. planu miejscowego, a miejsca parkingowe zostały zaprojektowane zgodnie ze wskaźnikiem wskazanym w § 37 ust. 1 pkt 3 lit b ww. planu miejscowego, tj. na potrzeby budynku zaprojektowano 3 miejsca postojowe, do obsługi każdego z budynków.

Zaopatrzenie w wodę, odprowadzenie ścieków, gaz, ciepło oraz dostęp do sieci teletechnicznych i sposób usuwania odpadów przewidziane są w sposób zgodny z § 20 - 26 ww. planu miejscowego tj. zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej (§ 21 ww. planu miejscowego), odprowadzanie ścieków do miejskiej sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej (§ 22 ww. planu miejscowego); w zakresie zaopatrzenia w gaz z miejskiej sieci gazowej (§ 23 ww. planu miejscowego); w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej (§ 25 ww. planu miejscowego); w zakresie zaopatrzenia w ciepło z miejskiej sieci cieplnej (§ 24 ww. planu miejscowego); w zakresie usuwania odpadów stałych wywóz sposobem zorganizowanym wszystkich odpadów stałych wytwarzanych na obszarze inwestycji (§ 26 ww. planu miejscowego). Ponadto odprowadzanie wód opadowych będzie się odbywało na działkę własną za pomocą systemu retencyjno-rozsączającego.

Zdaniem organu, projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422). Ściany posiadające otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy zachodniej z sąsiednimi działkami budowlanymi, a od strony wschodniej zgodnie z obowiązującą linią zabudowy. Działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i [...] w W., są działkami wąskimi, a ich szerokość nie przekracza 16 m. Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Elewacja południowa projektowanego budynku na działce nr ew. [...] została fragmentem o szerokości 6,4 m usytuowana przy granicy z działką nr ew. [...], wskazać jednak należy, iż w tym fragmencie elewacji nie zostały zaprojektowane otwory okienne i drzwiowe. Występują one dopiero w odległości 4 m. Taka też sytuacja ma miejsce w przypadku elewacji północnej projektowanego budynku na działce nr ew. [...], której fragmentem o szerokości 6,4 m został usytuowany w granicy z działką nr ew. [...]. W tym przypadku w elewacji nie zostały zaprojektowane otwory okienne i drzwiowe. Występują one w odległości 4 m.

Projektowana inwestycja nie narusza §271 - 273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków a także przepisów § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki) § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), przepisu § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi), § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych - w godzinach 7.00 - 17.00) oraz § 13 (przesłanianie obiektów z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi), § 36 (pokrywy i wyloty wentylacyjne); § 40 (miejsca zabaw dla dzieci). Potwierdzenie powyższych tez znajduje się w projekcie budowlanym (analizach zacienia i przesłaniania zamieszczonych w projekcie budowlanym) i oświadczeniach projektanta i sprawdzającego o wykonaniu projektu budowlanego w zgodności z przepisami prawa.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza się m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Projektowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowiskom, tym samym brak był potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami z zakresu ochrony środowiska wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Projekt budowlany jest kompletny - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, ora, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor przedłożył również dokumentację badań podłoża gruntowego wraz z opinią geotechniczną, inwentaryzację drzewostanu oraz wszystkie niezbędne elementy stanowiące załącznik do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę. Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 117-120). Budynek należy do I kategorii geotechnicznej (str. 33-34), zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. 2012, poz. 463 ze zm.), zatem nie występowała konieczność przedłożenia zatwierdzonej dokumentacji geologiczno-inżynierskiej.

Odnosząc się do zarzutów odowłań organ wyjaśnił ,że nie ma żadnej prawnej podstawy, aby na potrzeby niniejszego postępowania przyjąć, iż działki ew. nr [...] i [...], stanowią jedna działkę budowlaną, bowiem nie można utożsamiać pojęcia działki budowlanej z działką ewidencyjną, natomiast żaden przepis prawa nie zabrania realizacji w ramach jednego wniosku o pozwolenie na budowę dwóch budynków, zlokalizowanych na odrębnych działkach budowlanych.

Organ podkreślił, iż każdy z projektowanych budynków posiada odrębne ściany zewnętrzne, już na etapie ław fundamentowych, co sprawia, że każdy z nich stanowi w całości odrębny przedmiot własności. Działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] oddzielone są od siebie ponadto funkcjonalnie przez zastosowanie ogrodzenia.

Organ II instancji zaakceptował zastosowanie w niniejszej sprawie normy prawnej wyrażonej w § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z przywołanym przepisem w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i [...] w W., są działkami wąskimi, a ich szerokość nie przekracza 16 m,a zastosowanie § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia, nie musi być uzależnione od wystąpienia wyjątkowych okoliczności w sprawie.

Działka nr ew. [...] ma szerokość zaledwie 11,29 m, a działka nr ew. [...] - 11,5 m co uniemożliwia realizację zamierzenia budowlanego zgodnie z wymogami wynikającymi z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Nie bez znaczenia zdaniem organu pozostaje fakt, iż działki inwestycyjne, mają wyznaczone zgodnie z rysunkiem stanowiącym załącznik do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalne i obowiązujące linie zabudowy. Obszar wyznaczony miedzy nimi, w których inwestor może realizować zamierzenie budowlane, ma długość 16 m. Tym samym, nawet jeśli przyjąć, że działki inwestycyjne mają znacznie większą długość niż szerokość, wyznaczone miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nieprzekraczalne i obowiązujące linie zabudowy, ograniczają możliwość realizacji zabudowy kubaturowej do 16 m.

Organ wskazał nadto, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z § 37 ust. 1 pkt 2 lit d miejscowego planu, zgodnie z którym maksymalna wysokość projektowanego budynku na obszarze oznaczonym jako "E 65 MN" może mieć maksymalnie 3 kondygnacje przy jednoczesnym zachowaniu maksymalnej wysokości 12 m. Zgodnie z § 2 pkt 12 ww. planu miejscowego poprzez liczbę kondygnacji należy rozumieć liczbę nadziemnych kondygnacji budynku. Jak wynika z projektu budowlanego projektowane budynki będą miały 3 kondygnacje naziemne. Trzecia kondygnacja, zgodnie z projektem będzie posiadać dodatkowo antresolę. Wysokość budynku, łącznie z antresolą wyniesie 11,87 m, co spełnia wymagania zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie organ nie podzielił zarzutu, iż zaprojektowana antresola, stanowi w istocie kondygnację, bowiem zgodnie z definicją zawartą w § 3 pkt 19 rozporządzenia przez antresolę należy rozumieć górną część kondygnacji lub pomieszczenia znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, niezamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona. Z definicji antresoli wynika zatem wymóg, aby antresola znajdowała się bezpośrednio nad stropem pośrednim przedzielającym ją od strony wnętrza, z którego została wydzielona, nie może też być zamknięta przegrodami budowlanymi od strony tego wnętrza. Ponadto powierzchnia antresoli musi być mniejsza, aniżeli powierzchnia kondygnacji lub pomieszczenia, z której ją wydzielono.

Należy też zauważyć, iż w definicji antresoli zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia mowa jest o dwóch rodzajach antresoli, tj. antresoli pomieszczenia i antresoli kondygnacji. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z antresolą kondygnacji. Jak wynika z rzutów zawartych w projekcie budowlanym (rysunek B.05 i B.06) 3 kondygnacja budynku jest otwarta przestrzenią o powierzchni 93,38 m2. Nie ulega wątpliwości, iż na jej powierzchni wydzielona została łazienka, jednakże w opinii organu, nie stanowi to naruszenia zakazu stosowania przegród budowlanych. Poza wydzielonym pomieszczeniem łazienki, na całej kondygnacji nie znajdują się inne przegrody budowlane, które stanowiłyby o wydzieleniu innych odrębnych pomieszczeń na tej kondygnacji. Wydzielenie pomieszczenia na łazienkę jest niezbędne ze względu na intymny charakter tego pomieszczenia, jak również na przepisy sanitarne. Projektowana antresola ma powierzchnię 22,46 m2. Różnica w powierzchni trzeciej kondygnacji i antresoli nie wiąże się wyłącznie z koniecznością realizacji schodów, a zapewnia widoczność na ostatnią kondygnację.

W ocenie organu, wszystkie charakterystyczne parametry budynków i działek zostały zamieszczone w projekcie budowlanym, w sposób umożliwiający weryfikacje obliczeń zaś odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z przepisami ponosi przede wszystkim projektant.

W kwestii zarzutu naruszenia § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia , organ wyjaśnił ,że analiza nasłonecznienia budynków sąsiednich, stanowiąca integralną część projektu budowlanego, została wykonana, modelowo dla dni równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00-17:00 (co jest zgodne z wymaganiami § 60 ust. 1 ww. rozporządzenia); w oparciu o współrzędne geograficzne dla [...]. Opracowanie zostało wykonane przez Pana P. S. posiadającego kwalifikacje przygotowanie do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych projektanta w specjalności architektonicznej - nr upr. [...].

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, iż budynki zlokalizowane na działkach nr ew. [...] i [...] z są wielopokojowe, zatem zgodnie z § 60 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w mieszkaniu (budynku) wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania dotyczących nasłonecznienia co najmniej do jednego pokoju. Budynek zlokalizowany na działce nr ew. [...] ma zapewnione nasłonecznienie okien elewacji południowej w interwałach: między 8:00 - 11:30 (dla 21.IX) oraz 7:00 - 13:00 (dla 21.III). Projektowany budynek na działce nr ew. 20 wpływa jedynie na ograniczenie nasłonecznienia elewacji południowej. Z uwagi na fakt, iż jest to budynek wielopokojowy, o czym mowa w § 60 ust. 2 ww. rozporządzenia, spełniony został wymóg nasłonecznienia pokoi na elewacji wschodniej i zachodniej, tak więc w ocenie organu projektowane budynki nie naruszają § 60 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia.

Budynek zlokalizowany na działce nr ew. [...] przy ul. [...] nie ma wprawdzie zapewnionego nasłonecznienia okien na elewacji północnej, jednak okna te nie należą do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi i stanowią klatkę schodową. Na potwierdzenie powyższego w toku postępowania uzupełniającego inwestor przedłożył rzuty budynku przy ul. [...] (znajdujące się w aktach organu II instancji).

Wobec powyższego w ocenie organu nie zachodzi także konieczność przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowości i poprawności opracowań przedkładanych przez Inwestora.

Organ wyjaśniła nadto ,że sposób przedstawienia wyników analizy nasłonecznienia, nie jest ściśle określony przepisami, i wbrew zarzutom nie musi być on przygotowany w danym programie i mieć on formy w wersji trójwymiarowej. Kwestia ewentualnego uszkodzenia drzew na działkach sąsiednich, nie jest przedmiotem postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.

Z projektu budowlanego wynika (s. 82-83), że wszystkie stropodachy oraz tarasy zielone będą miały zapewniona warstwę wykończeniową, która pozwoli na naturalną wegetację roślin. W przypadku tarasów zielonych na 1 i 3 kondygnacji podbudowę o grubości 2-2,5 cm stanowić będzie mata wegetacyjna, następnie substrat glebowy (5-9 cm), geowłóknina (0,5 cm), folia kubełkowa (2,5 cm) oraz warstwa hydroizolacji antykorzennej i warstwa izolacyjna i konstrukcyjna. W przypadku stropodachów podbudowę o grubości 25 cm stanowić będzie humus ogrodniczy, geowłóknina (0,5 cm), drenaż kubełkowy (4 cm) oraz warstwa izolacyjna i konstrukcyjna. Taki układ zastosowanych warstw pozwoli na naturalną wegetację roślin, nie spowoduje zakłóceń w procesach glebowych oraz pozwoli na naturalną cyrkulację wody.

Organ nie podzielił nadto zarzutu naruszenia przez zaskarżoną inwestycję art. 5 ust. 1 stawy Prawo budowlane, bowiem żadna z norm wynikająca z przepisów szczególnych nie została naruszona przez przedmiotową inwestycję, tym samym nie można mówić o naruszeniu ogólnej zasady odnoszącej się ochrony interesu osób trzecich.

W opinii organu również przeprowadzenie rozprawy nie było uzasadnione przepisami bowiem nie wpłynęłoby na przyspieszenie lub uproszczenie postępowania.

Z tych względów oraz mając na uwadze treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, zgodnie, z którym w razie spełnienia ww. wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz wymagań art. 32 ust. 4, tj. m.in. złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z dnia [...] października 2017 r.

Skargę na powyższa decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. sp. z o.o z siedzibą w W. domagając się stwierdzenia jej nieważności jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa ewentualnie jej uchylenia w całości.

Skarżąca spółka zarzuciła organowi naruszenie:

-1) art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez:

a) brak wszechstronnego, rzetelnego oraz pełnego przeprowadzenia postępowania

wyjaśniającego w sprawie, a w konsekwencji oparcie zaskarżonej decyzji na niepełnym materiale dowodowym; niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności nienależyte wyjaśnienie podstaw do zastosowania przez organ § 12 ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

b) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż wskaźnik zabudowy działki ew. nr [...] wynosi 0,9922, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i przy dokonaniu prawidłowych obliczeń wynika, iż wynosi on 1,0041, co skutkuje przekroczeniem maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy - 1,0, a w konsekwencji niezgodnością projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego, co stanowi rażące naruszenie prawa:

c) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na przyjęciu, iż projekt budowlany spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym m. in., błędne przyjęcie, iż projektowane budynki będą miały 3 kondygnacje naziemne, a trzecia będzie posiadać dodatkowo antresolę, podczas gdy zaprojektowana antresola stanowi czwartą kondygnację, jak również błędne przyjęcie, iż antresola stanowi antresolę kondygnacji, podczas gdy na powierzchni 3 kondygnacji została również wydzielona łazienka;

d) naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym uznaniem, że planowana inwestycja spełnia wymóg nasłonecznienia, podczas gdy budynki zlokalizowane na działce ew. nr [...] i [...] nie mają zapewnionego wymagane: nasłonecznienia;

e) niedokonanie wszechstronnego rozważenia całokształtu sprawy; niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, brak przeprowadzenia analizy czy projektowana analiza nie narusza § 271- 272 warunków

technicznych;

f) dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, uwzględniając wyłącznie interes jednej ze stron postępowania administracyjnego.

2) art. 15 kpa poprzez nazbyt szerokie uzupełnienie materiału dowodowego przez organ II instancji, co naruszyło zasadę dwuinstancyjności;

3) § 12 ust. ust. 4 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury dnia 14 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zw. z art. 35 ust. pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zachodzi podstawa do odstąpienia od podstawowych odległości przy sytuowaniu budynku względem granic działki;

4) art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane wobec nieuwzględnienia tego przepisu w sytuacji, gdy zachodziła konieczność uwzględnienia ochrony uzasadnionego interesu skarżącej wynikającego z przepisów art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego;

5) art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 60 Rozporządzenia dnia 14 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji udzielającej pozwolenia na budowę budynku w sposób niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzją z dnia z dnia [...] marca 2018r. , Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2017 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą, pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych (jednolokalowych) w zabudowie bliźniaczej z garażami podziemnymi wraz z infrastrukturą i zagospodarowaniem terenu, na działkach nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] i [...] w W. oraz rozbiórkę istniejących budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na tych samych działkach.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy.

Z art. 4 Prawa budowlanego wynika, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Przepisami o którym mowa w art. 4 Prawa budowlanego są niewątpliwie przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu objętego inwestycją, który stanowi akt prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym)- prawa powszechnie obowiązującego na obszarze nim objętym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP).

Skoro prawo do zabudowy terenu jest elementem prawa własności, a ewentualne regulacje miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mogą na równi z regulacjami ustawowymi, wprowadzić ograniczenia prawa do zabudowy, to w konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco (Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, wyd. 7, Warszawa 2013 r., str. 56). Plan miejscowy upoważnia tylko do takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika wyraźnie z jego treści i z tego też względu konieczne jest ścisłe rozumienie postanowień planu.

Zaprojektowana inwestycja znajduje się na terenie na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], uchwalonego Uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Zgodnie z załącznikiem rysunkowym do ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] znajdują się na obszarze oznaczonym jako "E 65 MN". Zgodnie § 37 ust. 1 pkt 1 lit. a planu miejscowego obszar ten przeznaczony jest pod zachowanie i rozwój mieszkalnictwa jednorodzinnego w formie domów wolnostojących, bliźniaczych i szeregowych.

Analiza uzupełnionego na podstawie postanowienia z dnia [...] grudnia 2017r., projektu budowlanego, doprowadziła organ odwoławczy do uzasadnionego wniosku, że spełnia on wymagania prawa miejscowego ( ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych jako "E 65 MN" ). Zachowane zostały wyznaczone na rysunku planu nieprzekraczalna linia zabudowy i obowiązująca linia zabudowy (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit 5 ww. planu miejscowego), zachowany został min. wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit a ww. planu miejscowego 50 % - w projekcie działka nr ew. [...] - 50,05 %, działka nr ew. [...] - 50,55 %, tom I, s. 82); maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit b ww. planu miejscowego 1,0 - w projekcie działka nr ew. 21 - 0,9922, działka nr ew. 20 - 0,9947, tom I, s. 83); minimalna wysokość zabudowy (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit c ww. planu miejscowego 6m - w projekcie 11,87 m, tom I, s. 85); maksymalna wysokość zabudowy określona w metrach/ liczbie kondygnacji (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit d ww. planu miejscowego 12 m/3 kondygnacje - w projekcie 11,87 m/ 3 kondygnacje, tom I, s. 85); dopuszczalna wysokości zabudowy do 150 m nad poziom morza (§ 11 ust. 4 ww. planu miejscowego - w projekcie 116,56 m n.p.m., tom I, s. 85). Projektowane budynki będą miały dachy płaskie (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit h ww. planu miejscowego, projekt budowlany, rys. KB-6); elewacje będą realizowane w kolorystyce naturalnej (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit i ww. planu miejscowego projekt budowlany, s. 87), planowane ogrodzenie jest ażurowe (§ 37 ust. 1 pkt 2 lit j ww. planu miejscowego projekt budowlany, s. 81).

Wjazd został zaprojektowany od strony ulicy [...] ( z § 37 ust. 1 pkt 3 lit a ww. planu miejscowego), a miejsca parkingowe - 3 miejsca postojowe, do obsługi każdego z budynków. (§ 37 ust. 1 pkt 3 lit b planu).

Zaopatrzenie w wodę, odprowadzenie ścieków, gaz, ciepło oraz dostęp do sieci teletechnicznych i sposób usuwania odpadów przewidziane są w sposób zgodny z § 20 - 26 ww. planu miejscowego tj. zaopatrzenie w wodę z miejskiej sieci wodociągowej (§ 21 ww. planu miejscowego), odprowadzanie ścieków do miejskiej sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej (§ 22 ww. planu miejscowego); w zakresie zaopatrzenia w gaz z miejskiej sieci gazowej (§ 23 ww. planu miejscowego); w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej (§ 25 ww. planu miejscowego); w zakresie zaopatrzenia w ciepło z miejskiej sieci cieplnej (§ 24 ww. planu miejscowego); w zakresie usuwania odpadów stałych wywóz sposobem zorganizowanym wszystkich odpadów stałych wytwarzanych na obszarze inwestycji (§ 26 ww. planu miejscowego). Ponadto odprowadzanie wód opadowych będzie się odbywało na działkę własną za pomocą systemu retencyjno-rozsączającego.

Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu skargi niedostosowania dopuszczalnej w planie liczby kondygnacji, należy uznać zarzut ten za chybiony.

Projekt jest zgodny w zakresie maksymalnej wysokości zabudowy z zapisami miejscowego planu. Zaprojektowana antresola nie stanowi, jak twierdzi skarżąca, IV kondygnacji i jest zgodna z definicją zawarta w § 3 pkt 19 rozp. z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, to znaczy, że stanowi górną część kondygnacji znajdującą się nad przedzielającym je stropem pośrednim o powierzchni mniejszej od powierzchni kondygnacji, niezamkniętą przegrodami budowlanym od strony wnętrza , z którego jest wydzielona. Powierzchnia zaprojektowanej antresoli jest mniejsza, aniżeli powierzchnia kondygnacji, z której ją wydzielono. § 3 pkt 19 rozp. wskazuje na dwa rodzaje antresoli, tj. antresoli pomieszczenia i antresoli kondygnacji.

Słusznie organ podkreślił, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia z antresolą kondygnacji. Jak wynika z projektu (rysunek B.05 i B.06) III kondygnacja budynku jest otwartą przestrzenią o powierzchni 93,38 m2. Projektowana antresola ma powierzchnię 22,46 m2.Na jej powierzchni wydzielona została łazienka, jednak poza tym, na całej kondygnacji nie znajdują się inne przegrody budowlane, które stanowiłyby o wydzieleniu innych odrębnych pomieszczeń na tej kondygnacji. Wydzielenie pomieszczenia na łazienkę , w ocenie Sądu nie pozbawia powyższej przestrzeni charakteru antresoli.

Zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę projekt zagospodarowania terenu jest zgodny także z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm.) oraz § 271-273 ww. rozporządzenia.

Szerokość poszczególnych działek inwestycyjnych nr ew. [...] i [...] wynosi ok. 11,29 m i 11,5m a ich długość ok. 32 m. Zgodnie z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego na każdej z tych działek budynek może być usytuowany jedynie miedzy liniami: obowiązującą – od ul. [...] i linią nieprzekraczalną zabudowy - od strony ogrodowej- wyznaczoną na rysunku planu mniej więcej w połowie długości działek. Należy więc przyjąć, że zachodzi przypadek określony w § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych. Przepis § 12 ust. 3 warunków technicznych nie ma zastosowania na wąskiej działce, dlatego też usytuowanie planowanego budynku jest zgodne zarówno z ustaleniami miejscowego planu jak i przepisami warunków technicznych.

Należy także , w odniesieniu do zarzutów skargi ,podnieść, że inwestor ma prawo do korzystania w takiej sytuacji z norm powszechnie obowiązujących przepisów , zezwalających mu na zabudowę w granicy, nie ograniczając swojej inicjatywy inwestycyjnej do zabudowy znacznie mniejszej lub w ogóle z niej rezygnując. Brak jest podstaw prawnych do żądania aby dwie samodzielne działki budowlane , nawet jeśli bezpośrednio ze sobą graniczą , były przez organ traktowane jako jedna działka inwestycyjna , pomimo, że nie podlegały one procedurze scalenia.

Odnosząc się do kwestii spełnienia wymagań § 13 i 60 warunków technicznych, należy wskazać, że projekt budowlany ( część opisowa rys.B.16, B.14, B.15, i B.17) zawiera, wykonaną przez osobę posiadająca wymagane uprawnienia budowlane, analizę nasłonecznienia i przesłaniania budynków na działkach sąsiednich, z której wynika, że planowana inwestycja ogranicza dostęp światła dziennego w zakresie elewacji południowej budynku skarżącej ( ul. [...]), pomiędzy godz.12:30 a 16:30 , co stanowi ok 4 z 10 godzin przedziału czasowego wskazanego w § 60 ust 1 warunków technicznych. Przy czym w ścianie południowej –jak ustalił organ na podstawie akt archiwalnych- budynku skarżącej znajdują się drzwi wejściowe oraz okno na II piętrze wewnętrznej klatki schodowej, a więc nie w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi w rozumieniu przepisów rozporządzenia wykonawczego. Analiza nasłonecznienia wykonana została za pomocą programu [...] , modelującym 3D, czego domagała się skarżąca. Należy także podkreślić ,że skarżąca nie przedstawiła żadnego kontrdowodu zaprzeczającego ustaleniom organu w tej kwestii.

W tych warunkach nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącej ,że budynek na działce nr ew. [...] "nie ma zapewnionego czasu nasłonecznienia", przy czym Sąd ponownie podkreśla, że przepisy dotyczące zapewnienia określonego dostępu do światła dziennego odnoszą się wyłącznie do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach na działkach sąsiednich, a nie terenu samej działki.

Powierzchnia biologicznie czynna została przez projektanta obliczona zgodnie z definicja zawartą w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym jako powierzchnie biologicznie czynną należy rozumieć grunt rodzimy oraz wodę powierzchniową na terenie działki inwestycyjnej, a także 40% sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10m2, urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację. Przy czym sposób zapewnienia warstwy wegetacyjnej zawarty jest w projekcie wykończenia powierzchni na stropodachu. Tak obliczona powierzchnia biologicznie czynna dla działki nr ew. [...] ( ul. [...]) wynosi 50,05%, a dla działki nr ew. [...] ( [...])- 50,55%.

Wbrew twierdzeniom skargi, projekt budowlany zaakceptowany przez organy, jest kompletny, zawiera wszystkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie i spełnia wymogi rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U z 2012r., poz. 462 ze zm).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, należy wskazać, że art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wprowadza zasadę, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant, oraz w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Natomiast za naruszenie obowiązujących przepisów oraz zasad wiedzy technicznej lub urbanistycznej projektantowi grozi, w zależności od stopnia zawinienia odpowiedzialność dyscyplinarna (ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów - art. 45 ust. 1 w zw. z art. 41 pkt 1) albo odpowiedzialność zawodowa (art. 45 ust. 2 wskazanej ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. w zw. z art. 95 ustawy Prawo budowlane). Nieprzestrzeganie przez projektanta w sposób rażący przepisów przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych stanowi ponadto wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zarówno w przypadku projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego, organ bada ich kompletność i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b.

Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, zostało więc ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 – Prawa budowlanego). Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 omawianej ustawy oznaczałoby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z szeroką odpowiedzialnością projektanta za sporządzony przez niego projekt architektoniczno – budowlany - art. 20, art. 93 pkt 1 i art. 95 oraz nast. Prawa budowlanego), (por. także wyrok NSA z dnia 24.04.2009r., II OSK 58/08).

Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego należy podnieść, że nie jest on zasadny. Stosownie do w/w art. 5 ust. 1 pkt 9 obiekt budowlany wraz z związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować zapewniając spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa użytkowania i poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami w tym techniczno budowlanymi. Zatem interesy te muszą znajdować umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich możemy mówić jedynie wtedy gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (patrz np. wyrok NSA z 14 czerwca 20010r. II OSK 960/09). Przy czym należy podkreślić, że skarżąca skutecznie nie wskazała żadnej normy prawnej która uzasadniałaby zarzut naruszenia art. 5 pkt 9 Prawa budowlanego.

W ocenie Sądu nietrafnym jest także zarzut naruszenia przez organ odwoławczy art. 15 kpa, bowiem zadaniem organu odwoławczego było korzystając z instrumentu jakim jest norma art. 136 kpa doprowadzenie do uzupełnienia materiału dowodowego, ewentualnie merytoryczna ocena tych dowodów które zostały organowi przedłożone. Zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 k.p.a tworzy obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu I instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów. Po raz drugi rozpatrując sprawę, organ odwoławczy zobowiązany jest oczywiście uwzględnić zasady wynikające z przepisów art. 7 i 8 kpa, oraz przepisów Rozdziału 4, regulujących zasady prowadzenia postępowania dowodowego, oraz oceny dowodów w sprawie zgromadzonych, czemu w ocenie Sądu zadośćuczynił.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.