Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1493/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania w kwestii wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o odmowie wymeldowania C. K. z lokalu przy ul. [...] w Z.

Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącej I. K. w dniu 4 lipca 2012 r. i zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

W dniu 22 sierpnia 2013 r. I. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na opisaną wyżej decyzję. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że uchybienie terminu spowodowane było wiekiem (82 lata) oraz nagłym pogorszeniem się jej stanu zdrowia w marcu 2012 r. Stan ten uległ lekkiej poprawie w sierpniu 2013 r., wówczas niezwłocznie sporządziła skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Stosownie zaś do art. 87 § 5 p.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Zatem art. 87 § 5 p.p.s.a. zaostrza przesłanki przywrócenia terminu, uzależniając możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku od przypadku wyjątkowego. Przez "wyjątkowy przypadek" należy rozumieć okoliczność nadzwyczajną, która uniemożliwiła stronie dokonanie czynności w normalnym trybie. Zawarte w art. 87 § 5 p.p.s.a. pojęcie "przypadków wyjątkowych" nie zostało określone w ustawie. Prawodawca pozostawił ocenę w tym zakresie sądowi. Do sądu rozpoznającego wniosek o przywrócenie terminu, należy zatem ustalenie - na podstawie całokształtu okoliczności występujących w danej sprawie - czy zachodzi w realiach tej sprawy wypadek, który można uznać za wyjątkowy (vide: postanowienie NSA z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 109/13, LEX nr 1305570).

Wykluczenie możliwości przywrócenia terminu na podstawie art. 87 § 5 p.p.s.a. prowadzi do odmowy przywrócenia terminu, bez potrzeby badania go na podstawie art. 86 i art. 87 § 1 p.p.s.a. W tej sytuacji jest bowiem jasne, że wina strony lub jej brak w uchybieniu terminu nie ma żadnego znaczenia merytorycznego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1999 r., I CKN 802/98, OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141 i z dnia 28 maja 2006 r., V CZ 28/06).

W niniejszej sprawie minął rok od uchybienia terminu, którego przywrócenia domaga się skarżąca. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 4 lipca 2012 r., tym samym termin do wniesienia skargi upływał bezskutecznie w dniu 3 sierpnia 2012 r. Tymczasem skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia została złożona w siedzibie organu w dniu 22 sierpnia 2013 r. W ocenie Sądu nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, ponieważ nie zachodzi w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wypadek wyjątkowy, stanowiący niezbędną przesłankę uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Okoliczności takiej nie stanowi zdaniem Sądu podeszły wiek skarżącej, jak również pogorszenie się stanu jej zdrowia. Skarżąca podniosła, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło wskutek nagłego pogorszenia się jej stanu zdrowia w marcu 2012 r., stan taki trwa do tej pory. W sierpniu 2013 r. nastąpiła lekka poprawa, w związku z powyższym niezwłocznie przystąpiła do sporządzenia skargi. Argumentacja skarżącej ograniczyła się jedynie do gołosłownego stwierdzenia, że stan zdrowia uniemożliwił wniesienie skargi, nie wyjaśniła natomiast, dlaczego podjęcie czynności procesowej w przewidzianym do tego terminie nie było możliwe (zob. postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FZ 183/13, LEX nr 1320623). Wobec czego należało uznać, że skarżąca nie podała żadnych wyjątkowych okoliczności mających uzasadniać przywrócenie terminu.

Na marginesie tylko zwrócić należy uwagę, że skarżąca w dniu 30 kwietnia 2012 r. (data wpływu pisma do organu), a więc w okresie, w którym jak twierdzi, jej stan uległ pogorszeniu, wniosła osobiście odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. To pozwala przyjąć, że była ona również w stanie skutecznie wnieść skargę do Sądu.

Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 87 § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.