Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 155/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, art. 151, art. 200
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g, art. 7 ust. 1, art. 11 pkt 1
journal: Dz.U. 2015 poz 2058
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 23 sierpnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Protokolant Pomocnik sekretarza Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2016 roku sprawy ze skargi M. N. na bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 14 kwietnia 2016 roku w części dotyczącej żądania informacji o kandydatach, którzy zgłosili się do naborów wskazanych we wniosku w zakresie objętym wymaganiami stawianymi w tych naborach - w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; 2) stwierdza, że bezczynność organu miała miejsca bez rażącego naruszenia prawa; 3) oddala skargę w pozostałej części; 4) zasądza od Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. na rzecz skarżącego M. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. LS


UZASADNIENIE

W dniu 16 maja 2016 r. M. N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o: pkt 1 - zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi; pkt 2 - dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga; pkt 3 - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku gdyby sąd uznał, że nastąpiło rażące naruszenie prawa; pkt 4 - zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W motywach skargi jej autor wskazał, że wnioskiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. domagał się od organu udostępnienia informacji publicznej w zakresie: skanów protokołów końcowych z przeprowadzonych naborów, skanów protokołów z przeprowadzonej oceny formalnej naborów, informacji o kandydatach, którzy zgłosili się do naborów w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w naborze.

W dniu [...] kwietnia 2016 r. organ przesłał protokoły końcowe oraz protokoły z przeprowadzonej oceny formalnej, zaś w pozostałym zakresie stwierdził, że żądane informacje nie są informacjami publicznymi. Według skarżącego stanowisko to jest błędne, co wynika z regulacji art. 6 ust 3g ustawy z dnia 6 września z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej jest chociażby art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, który stanowi, że informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informacje publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Drugim zarzutem kierowanym pod adresem organu jest nadmierna anonimizacja protokołów, poprzez usunięcie wszystkich znaczących informacji jakimi są imiona i nazwiska kandydatów co sprawia, że dokumenty są swoiście "wyprane" z informacji, które są informacjami kluczowymi. Informacje te nie są chronione ustawą o ochronie danych osobowych, gdyż stanowią informacje publiczną.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na brak formalny skargi w postaci braku podpisu skarżącego, zaś w przypadku uzupełnienia powyższego braku o oddalenie skargi jako bezzasadnej i zasądzenie kosztów postępowania od skarżącego. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. i wyjaśnił, że skarżący w dniu 15 kwietnia 2016 r. złożył wniosek o dostęp do informacji publicznej poprzez udostępnienie mu: protokołów końcowych z przeprowadzonych naborów kandydatów odnoszących się do ofert pracy nr [...], [...], [...], [...]; protokołów z przeprowadzonej oceny formalnej ww. naborów; informacji o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, z tym zastrzeżeniem, że informacja ta ma być udzielona w zakresie objętym wymaganiami stawianymi w naborach. Taka też informacja, w pełni zgodna z treścią wniosku, została skarżącemu udostępniona, przy czym organ dokonał anonimizacji w zakresie imion i nazwisk kandydatów, którzy zgłosili się do powyższych naborów. Według organu, o ile protokół końcowy z przeprowadzonych naborów czy protokół z przeprowadzonej oceny formalnej kandydatów stanowi informację publiczną, o tyle imiona i nazwiska kandydatów, którzy zgłosili się do naboru nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają ujawnieniu w tym trybie. Za anonimizacją tych danych przemawiają także inne wartości prawnie chronione. Anonimizacja nie oznacza zatem odmowy dostępu do informacji publicznej, lecz ma na celu ochronę, podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie dany osobowych. Zatem całkowicie nieuzasadniony jest zarzut skarżącego jakoby zastosowana anonimizacja była nadmierna, zaś udostępnione dokumenty "wyprane" z informacji, które w ocenie skarżącego są "kluczowe". Zdaniem organu, kluczowymi informacjami dotyczącymi przeprowadzanych naborów są dane dotyczące liczby kandydatów zgłaszających się do naboru, spełnienie przez nich wymogów formalnych, zastosowane metody i techniki naboru, ocena tychże kandydatów na kolejnych etapach rekrutacji czy wreszcie wynik końcowy procedury naboru w postaci wyłonienia konkretnego kandydata. Co istotne, wszystkie te informacje zostały skarżącemu udostępnione w ustawowym terminie, a wynikają one z treści protokołów, o jakich mowa wyżej. Nie bez znaczenia dla oceny bezzasadności skargi pozostaje fakt, iż sam skarżący we wniosku z dnia 15 kwietnia 2016 r. wniósł m.in. o udostępnienie informacji dotyczących samych kandydatów, ale tylko w zakresie objętym wymaganiami stawianymi w naborach. Organ podkreślił, że przepisami odrębnymi, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3g ustawy są przepisy ustawy dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych, a zatem jej art. 13 ust. 4. Z przepisu tego wynika, iż informacją publiczną są wszelkie informacje dotyczące kandydata, ale tylko w zakresie spełniania przez niego wymagań określonych w ogłoszeniu. Zatem, jeżeli informacje dotyczące kandydata mają związek z tymi wymaganiami, to podlegają one udostępnieniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacje w tym zakresie zostały udostępnione skarżącemu. Z treści przesłanych stronie skarżącej protokołów wynika jednoznacznie ilu kandydatów zgłosiło się do naboru, ilu z nich nie spełniało wymogów formalnych i dlaczego oraz jakimi przesłankami kierowano się wyłaniając osobę, która ostatecznie wygrała konkretny nabór. Ogłoszenie o wolnym stanowisku urzędniczym oraz o naborze kandydatów na to stanowisko, zgodnie z dyspozycją art. 13 ust 1 ustawy o pracownikach samorządowych, umieszcza się w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na tablicy informacyjnej w jednostce, w której jest prowadzony nabór. Stanowią one zatem informację publiczną a z treści tychże ogłoszeń wynikają wymagania formalne stawiane kandydatom. Skarżący przed złożeniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej musiał zapoznać się z treścią tychże ogłoszeń, skoro wniósł o udostępnienie informacji dotyczących konkretnych naborów. Skarżącemu znane były więc wymagania formalne stawiane kandydatom w poszczególnych naborach. Zatem z treści chociażby udostępnianych mu protokołów z oceny formalnej przeprowadzonego naboru mógł wywieść, ilu kandydatów spełniło określone w ogłoszeniu o naborze wymagania, a ilu nie. Analiza treści przesłanych skarżącemu dokumentów, zgodnie z jego wnioskiem, w połączeniu ze znajdującą się w Biuletynie Informacji Publicznej informacją o naborze i wymaganiach formalnych stawianych kandydatom na dane stanowisko, daje pełną i czytelną informację w zakresie spełnienia czy też niespełnienia przez kandydatów poszczególnych wymagań formalnych. Wszelkie dane dotyczące naboru wynikają wprost z dokumentacji o jakiej mowa wyżej, a będącej w posiadaniu skarżącego. Dokumentacja udostępniona skarżącemu stanowi całość dokumentacji tworzonej przez organ w toku procedury rekrutacyjnej. Dane personalne, których ujawnienia żąda skarżący są danymi odnoszącymi się do osób zgłaszających chęć poddania się procedurze naboru na określone stanowisko, a nie do osób wyłonionych w naborze, z którymi następnie został nawiązany stosunek pracy. Czym innym jest bowiem udostępnienie danych w postaci imion i nazwisk osób zatrudnionych w ramach danej jednostki czy pełniących funkcję publiczne, a czym innym udostępnienie danych innych osób, które chronione są na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych, a które to dane osoby te zgodziły się udostępnić organowi w zakresie związanym tylko i wyłącznie z samą procedurą naboru. W obecnym stanie prawnym nie może budzić wątpliwości fakt, że sytuacja kandydata, który przystąpił do konkursu jest odmienna od sytuacji kandydata, który został wybrany wskutek przeprowadzonego naboru. Dany pracownik dopiero z momentem podjęcia piastowania danej funkcji musi zaakceptować szerszy zakres ingerencji w sferę jego prywatności, niż w ma to miejsce w przypadku pozostałych osób biorących udział w naborze. Tak szeroki dostęp do danych osobowych osób nie zatrudnionych na żadnym stanowisku a dopiero zgłaszających się do konkursu na określone stanowisko, jest nie do zaakceptowania w świetle obowiązujących przepisów prawa. Gdyby ustawodawca chciał, by imiona i nazwiska kandydatów zgłaszających się do naboru stanowiły informację publiczną to uregulowałby przedmiotową kwestię wprost, jak uczynił to chociażby w stosunku do kandydatów do służby cywilnej (art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej). Przepis art. 6 ust 1 pkt 3g ustawy o dostępie do informacji publicznej ma celu zagwarantowanie jawności i transparentności zasad obowiązujących przy przeprowadzaniu naboru w organach administracji publicznej wskazując przy tym, iż udostępnienie danych ma odbywać się w zakresie określonym odrębnymi ustawami.

W poprzednim stanie prawnym przewidziano obowiązek podawania do publicznej wiadomości listy osób, które zgłosiły swą kandydaturę do pracy. Było to jednakże rozwiązanie krytykowane w doktrynie, gdyż mogło zniechęcać osoby pozostające w zatrudnieniu do zgłaszania się do konkursu. Upublicznienie nazwisk osób, które starają się o nową pracę, mogło bowiem niekorzystnie wpłynąć na stosunki tych osób z dotychczasowym pracodawcą, a przez to zniechęcać ich do aplikowania o zatrudnienie w jednostce samorządowej. Było to także niekorzystne dla samego pracodawcy samorządowego, ponieważ mogło ograniczać krąg potencjalnych kandydatów do pracy. Powyższe postulaty przyczyniły się do zmiany ustawy w tym zakresie i ograniczenia informacji podlegających powszechnemu udostępnieniu. Zdaniem organu udostępnienie danych osobowych (imion i nazwisk) kandydatów biorących udział w naborze stanowiłoby przekroczenie upoważnienia do udzielenia informacji publicznej nałożonej na organ ustawą. Wskazanie samych imion i nazwisk kandydatów nie jest niezbędne dla dokonania oceny zachowania warunku przejrzystości i konkurencyjności w trakcie przeprowadzonego naboru jak i obowiązujących w nim zasad. Podkreślenia wymaga fakt, że wnoszący skargę nie wskazał dokładnie, o jakie to informacje powinna zostać "wzbogacona" odpowiedź organu z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest częściowo zasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm - dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobligowany był udostępnić informację publiczną na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a tego nie uczynił i jednocześnie nie wydał stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji w oparciu o art. 16 ust. 1 ustawy. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić, czy żądana informacja jest informacją publiczną, a jeżeli tak, to czy podlega udostępnieniu na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, czy może w stosunku do tej informacji stosuje się przepisy szczególne. Następnie należy jednoznacznie przesądzić, czy na podmiocie, do którego skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ciąży ustawowy obowiązek jej udostępnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, przewiduje wydanie decyzji administracyjnej wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 ustawy), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 ustawy. Wydanie owych aktów następuje jednak zawsze wtedy, gdy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 omawianej ustawy. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy, inaczej mówiąc organ informuje, że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy.

W przypadku sporu, czy żądanie dotyczy informacji publicznej, czy też informacji pozbawionej tego przymiotu, a więc gdy organ udziela odpowiedzi na wniosek pismem, wnioskodawcy służy skarga na bezczynność organu w sprawie o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślić również wypada, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej dla swej dopuszczalności nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. Brak jest bowiem podstaw do występowania z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, czy wykazywania, że złożone zostało zażalenie na bezczynność organu w trybie, o którym mowa w art. 37 § 1 K.p.a. W tak zakreślonej kognicji sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność organu administracji publicznej w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej zobowiązuje organ do załatwienia w określonym terminie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przy czym sąd nie przesądza o tym, czy zobowiązany podmiot ma udostępnić żądaną informację przez dokonanie czynności materialno-technicznej, czy też powinien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 p.p.s.a.).

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władzy publicznej, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów i danych odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej, w tym gospodarowania mieniem Skarbu Państwa lub komunalnym. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Zgodnie bowiem z art. 61 Konstytucji RP, prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela. Jego realizacja następuje na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Stąd prawo do informacji jest zasadą, a wyjątki od niego mogą być interpretowane wyłącznie ściśle.

Konfrontując powyższe z zapisem art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej należy podkreślić, iż informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej i są to zarówno dokumenty wytworzone przez te organy, jak i te, których organ używa, korzysta z nich wykonując funkcje publiczne (znajdują się w jego dyspozycji), nawet jeśli nie pochodzą one wprost od organów administracji, nie zostały przez organ ten wytworzone ( vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 721/08). W art. 6 ust. 1 ustawy ustawodawca zawarł jedynie przykładowy katalog informacji, które stanowią informację publiczną. Wyliczenie to nie jest wyczerpujące, na co wskazuje użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności".

Nie budzi w niniejszej sprawie wątpliwości, że Dyrektor Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej dotyczącej wykonywanych zadań publicznych. Okoliczność ta nie była kwestionowana ani na etapie postepowania administracyjnego, ani też przed sądem. Z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy wynika nadto, iż udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 (czyli również organów władzy publicznej), w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Przepisami odrębnymi, o których mowa w tym przepisie, są m. innymi przepisy ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych. Zgodnie z art. 13 ust. 4 tej ustawy, informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Z art. 13 ust. 2 wynika przy tym, iż ogłoszenie o wolnym stanowisku urzędniczym oraz o naborze kandydatów na to stanowisko, powinno zawierać: nazwę i adres jednostki; określenie stanowiska; określenie wymagań związanych ze stanowiskiem, zgodnie z opisem danego stanowiska, ze wskazaniem, które z nich są niezbędne, a które dodatkowe; wskazanie zakresu zadań wykonywanych na stanowisku; wskazanie wymaganych dokumentów; określenie terminu i miejsca składania dokumentów.

Zdaniem sądu, z powołanego przepisu wynika, iż informacją publiczną są wszelkie informacje dotyczące kandydata w zakresie spełniania przez niego wymagań określonych w ogłoszeniu. Jeżeli informacje dotyczące kandydata mają związek z tymi wymaganiami, podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Co za tym idzie, informacją publiczną jest również informacja o uszeregowaniu kandydatów biorących udział w konkursie, a także informacja o ocenie poszczególnych kandydatów. Zarówno uszeregowanie kandydatów, jaki i ich ocena, dotyczą bowiem kwestii spełniania przez kandydatów wymagań określonych w ogłoszeniu. Objęte zatem są dyspozycją art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych. Zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o pracownikach samorządowych, niezwłocznie po przeprowadzonym naborze informacja o wyniku naboru jest upowszechniana przez umieszczenie na tablicy informacyjnej w jednostce, w której był przeprowadzony nabór, oraz opublikowanie w Biuletynie przez okres co najmniej 3 miesięcy. Informacja ta zawiera: nazwę i adres jednostki; określenie stanowiska; imię i nazwisko wybranego kandydata oraz jego miejsce zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego; uzasadnienie dokonanego wyboru albo uzasadnienie nierozstrzygnięcia naboru na stanowisko. Z tego przepisu wynika zatem, iż wskazane w nim informacje, będące informacją publiczną, którą udostępnia się w sposób wskazany w art. 7 pkt 1 i art. 11 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przepis ten w żaden sposób nie pozwala natomiast na zawężenie definicji informacji publicznej zawartej w art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych, która nie mówi o wynikach naboru, lecz o wszelkich informacjach o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, mieszczących się w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze (podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt IV SAB/GL 51/09). Zaakceptować należy zatem stanowisko, zgodnie z którym informację publiczną będą stanowić nie tylko zasady naboru, wykaz osób kandydujących na stanowiska członków zespołu, wykaz osób które zostały zatrudnione, ale również dotyczące stażu kandydata, jego dotychczasowego zatrudnienia, pełnionych obowiązków, doświadczenia urzędniczego lub innych informacji dotyczących wymagań związanych ze stanowiskiem wskazanym w ogłoszeniu o naborze ( por. wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2009 r. I OSK 683/09 - LEX nr 515712, wyrok WSA w Krakowie z 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SAB/Kr 158/15 – LEX nr 1939412 ). Podkreślić zatem należy, że postanowienia art. 13 ust. 4 ustawy o pracownikach samorządowych wskazują, że informacje o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowią informację publiczną. W drugiej jednak części ustawodawca dookreśla, że informacje te stanowią informację publiczną "w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze". W ujęciu literalnym ustawodawca w niniejszej normie dopuszcza możliwość udzielenia zainteresowanej osobie informacji na temat osób fizycznych biorących udział w postępowaniu rekrutacyjnym. Jednak zgodnie z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Dlatego też omawiany artykuł, mimo że pozornie ogranicza dostęp do informacji publicznej do "wymagań określonych w ogłoszeniu", w rzeczywistości poszerza zakres informacji, które mogą zostać udostępnione w tym trybie - patrz: Wojciech Drobny, Komentarz do art. 13 ustawy o pracownikach samorządowych, opublikowano: Oficyna, 2010 r.). W poprzednim stanie prawnym przewidziano obowiązek podawania do publicznej wiadomości listy osób, które zgłosiły swą kandydaturę do pracy. Było to rozwiązanie krytykowane, gdyż mogło zniechęcać osoby pozostające w zatrudnieniu do zgłaszania się do konkursu. Upublicznienie nazwisk osób, które starają się o nową pracę, mogło bowiem niekorzystnie wpłynąć na stosunki tych osób z dotychczasowym pracodawcą, a przez to zniechęcać ich do aplikowania o zatrudnienie w jednostce samorządowej. Było to także niekorzystne dla samego pracodawcy samorządowego, ponieważ mogło ograniczać krąg potencjalnych kandydatów do pracy. Obecnie ustawa przewiduje, że informacja o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru, stanowi informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze. Oznacza to, że informacje te powinny być udostępnione na wniosek osób zainteresowanych. Fakt, że dana informacja zalicza się do kategorii informacji publicznej nie oznacza jednak, że organ będzie zobowiązany do udzielenia żądanych informacji. Podlegają one bowiem ocenie również pod kątem ograniczeń w ich udostępnianiu, a wynikających z art. 5 ust. 2 ustawy, według którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli istotnie żądane przez skarżącego informacje zawierałyby dane osobowe podlegające szczególnej ochronie organ zobowiązany byłby w takiej sytuacji do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP oraz powołanego przepisu art. 5 ust. 2 ustawy wynika, że ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej jest wyłączone w zakresie informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania tych funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna rezygnuje z przysługującego jej prawa. Wyłączenie to jest więc wyjątkiem od zasady ochrony prywatności i jako takie musi być wykładane ściśle. Zwrócił na to uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. K 17/05 argumentując, że prywatność osób pełniących funkcje publiczne pozostając pod ochroną gwarancji konwencyjnych (zwłaszcza art. 8 europejskiej Konwencji), może podlegać ograniczeniom, które co do zasady znajdować mogą usprawiedliwienie ze względu na wartość, jaką jest jawność i dostępność informacji o funkcjonowaniu instytucji publicznych w państwie demokratycznym. Wartość ta związana z transparentnością życia publicznego nie może jednak prowadzić do całkowitego przekreślenia i zanegowania ochrony związanej z życiem prywatnych osób wykonujących funkcje publiczne. Podkreślając znacznie szerszy zakres dopuszczalnej ingerencji w sferę prywatności osoby publicznej, co uzasadnia się interesem ogólnym nakierowanym na zapewnienie przejrzystości działań wszystkich osób sprawujących funkcje publiczne, Trybunał stwierdził jednocześnie, że istnieją takie informacje (dane), które również w wypadku osób publicznych nie będą się mieściły w ramach zakresu przedmiotowego sfery prawa do informacji. Wkroczenie w sferę prywatności tych osób musi być więc zawsze uzasadnione istotnymi racjami interesu publicznego i pozostawać w związku z wykonywaną działalnością publiczną.

W rozpoznawanej sprawie organ stwierdził, iż analiza treści przesłanych skarżącemu dokumentów, zgodnie z jego wnioskiem, w połączeniu ze znajdującą się w Biuletynie Informacji Publicznej informacją o naborze i wymaganiach formalnych stawianych kandydatom na dane stanowisko, daje pełną i czytelną informację w zakresie spełnienia czy też niespełnienia przez kandydatów poszczególnych wymagań formalnych, a w konsekwencji uznał, że w wniosek został w pełni uwzględniony.

Poglądu tego nie sposób zaakceptować. Osoba wnioskująca o udzielenie informacji publicznej nie jest bowiem zobligowania do dokonywania analizy i porównań treści różnych dokumentów i wyciągania na ich podstawie sugerowanych przez organ wniosków. Jak już powyżej wskazano udostępnieniu podlegały informacje dotyczące poszczególnych kandydatów w zakresie objętym wymaganiami związanymi ze stanowiskiem określonym w ogłoszeniu o naborze, a zatem takimi chociażby jak wykształcenie, staż pracy, doświadczenie zawodowe, pełnione obowiązki. Informacji tych w odniesieniu do każdego z kandydatów, którzy zgłosili się do poszczególnych naborów skarżący nie otrzymał.

Rzeczą organu było więc ich udostępnienie po dokonaniu oceny pod kątem ograniczeń w ich udostępnianiu wynikających z art. 5 ust. 2 ustawy. Dane personalne osób kandydujących na określone stanowisko, które w wyniku naboru nie zostały zatrudnione będą zatem z reguły podlegały tzw. "anonimizacji".

Z uwagi na to, że w dniu orzekania przez sąd w niniejszej sprawie Dyrektor Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 14 kwietnia 2016 r. w części dotyczącej żądania informacji o kandydatach, którzy zgłosili się do naborów wskazanych we wniosku w zakresie objętym wymaganiami stawianymi w tych naborach, sąd na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., uwzględnił wniosek w tej części. Jednocześnie sąd ocenił, że bezczynność ta nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem nie wynikała z celowego zaniechania organu, a jedynie odmiennej oceny prawnej zaistniałego stanu rzeczy i nie była długotrwała. Należy też podkreślić, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wówczas, gdy bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo. Naruszenie to musi być także "istotne", a więc nie do pogodzenia z regułami demokratycznego państwa prawa. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

W pozostałym zakresie skarga jako bezpodstawna w oparciu o art. 151 p.p.s.a podlegała oddaleniu. Nie może wszak budzić wątpliwości "anonimizacja" danych personalnych kandydatów do naborów wskazanych w przesłanych skarżącemu protokołach ( z oceny formalnej naboru oraz końcowej ), którzy nie zostali zatrudnieni w MPU w Ł.

O zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego ( 100 zł wpisu od skargi) orzeczono na podst. art. 200 p.p.s.a.

m.m.