Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 510/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Stwierdzono, iż bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i w pozostałym zakresie umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2015 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lipca 2014 r., odmówił R. L. wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych przysługujących na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) (j. t. Dz.U. z 2013 r., poz. 667ze zm.).

W zażaleniu na powyższe postanowienie skierowanym do Komendanta Głównego Policji R. L. nie zgodził się ze stanem faktycznym oraz prawnym przytoczonym w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. R. L. wezwał Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie, tj. niewydaniu "aktu z postanowienia KWP w [...]". Wezwanie ponowił w pismach z dnia [...] listopada 2014 r. i [...] grudnia 2014 r.

W skardze z dnia 12 stycznia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji R. L. zarzucił organowi nierozpatrzenie zażalenia skarżącego na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2014 r.

Wniósł o "przychylne rozpatrzenie i pozytywne przyjęcie wniosków i zarzutów w skardze".

Swoje stanowisko podtrzymał w kolejnych pismach procesowych skierowanych do Sądu z dnia: 2 marca 2015 r., 24 kwietnia 2015 r., 4 maja 2015 r., 11 maja 2015 r., 27 sierpnia 2015r., 6 października 2015 r. i 21 października 2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie.

W uzasadnieniu stwierdził, że pierwsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa miało miejsce [...] listopada 2014 r., a skarga została wniesiona po 12 stycznia 2015 r., zatem upłynął 60-dniowy termin, o którym mowa w art. 53 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też wniosek o odrzucenie skargi jest w pełni uzasadniony.

Uzasadniając zaś wniosek o ewentualne oddalenie skargi wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2015 r. organ rozpatrzył zażalenie skarżącego z dnia 11 sierpnia 2014 r. i wydał postanowienie utrzymujące w mocy zaskarżone postanowienie w całości. W sprawie nie ma już więc bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "Ppsa", w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne,

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidulanych sprawach, (...)

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postepowanie, ale mimo istnienie ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i w przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty, a czynność nie została dokonana. W szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wynika z przeświadczenia, że dany akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność dokonana (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2005, s. 86). W odniesieniu do wszystkich kategorii skarg na bezczynność organów administracji publicznej nie znajdują zastosowania ograniczenia czasowe w wnoszeniu skargi, określone w art. 53 Ppsa. Rato legis tego przepisu jest niedopuszczenie do nieograniczonego czasowo kwestionowania "rozstrzygnięć w sprawie" oraz "aktu lub innej czynności". Wyraźnie więc przepisu ten nawiązuje do skargi z art. 3 § 2 pkt 1-4.Celem skargi na bezczynność jest zaś wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań określonych w tych przepisach . (por. T. Woś, M. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo (...), s.89).

W tej sytuacji wniosek organu o odrzucenie skargi z uwagi na przekroczenie 60-dniowego terminu określonego w art. 53 § 2 Ppsa, liczonego od pierwszego wezwania do usunięcia prawa z dnia 3 listopada 2014 r. jest bezzasadny.

Stosownie do treści art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "kpa", organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Natomiast w myśl § 3 ww. przepisu, załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Z uwagi na brzmienie art. 144 Kpa, załatwienie sprawy w postępowaniu zażaleniowym winno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania zażalenia.

W niniejszej sprawie Komendant Główny Policji otrzymał zażalenie skarżącego w dniu 11 września 2014 r. i nie rozpoznał go w terminie miesiąca, a zatem w dacie wniesienia przez R. L. skargi na bezczynność, pozostawał w zwłoce, nie wystąpiły też okoliczności o których mowa w art. 36 Kpa.

Załatwienie sprawy nastąpiło dopiero w dniu [...] stycznia 2015 r. poprzez wydanie przez Komendanta Głównego Policji postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2014 r.

Zgodnie z przepisem art. 149 § 1 Ppsa, Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro w dacie orzekania przez Sąd organ nie pozostaje w bezczynności, nie można go zobowiązać do rozpoznania zażalenia. Sprawa w tym zakresie stała się więc bezprzedmiotowa i z tego względu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa postępowanie sądowe został umorzone.

Jednocześnie w ocenie Sądu brak jest przesłanek do uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszenie prawa. Sądowi znana jest z urzędu okoliczność, że R. L. składa do organów Policji mnóstwo najprzeróżniejszych wniosków, wielokrotnie następnie ponawianych bądź uzupełnianych, co może powodować dezorganizację organu.

Nie istnieją natomiast przesłanki, które mogłyby świadczyć o celowym braku stosownych działań organu bądź też lekceważącej postawy wobec skarżącego.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.