Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1046/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. art. 35 ust. 1,
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 12,
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Reginy Górnisiewicz sprawy ze skargi J. W. i A. W. na decyzję Wojewody z dnia [...]r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz J. W. kwotę 500 ( pięćset ) złotych i na rzecz A. W. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 1046/15

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...], na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. W. i A. W. utrzymał w mocy decyzję Starosty K. z dnia 22 czerwca 2015r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą T. K. pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej – obiekt kat. VIII wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną zlokalizowanej na działce oznaczonej nr ewid. [...] w miejscowości B., gmina M..

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

W dniu 28 kwietnia 2015r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek T. K. z dnia 20 kwietnia 2015r. o wydanie pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej na działce Nr [...] , położonej w miejscowości B., gmina M.. Do wniosku inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką Nr [...] , położoną w miejscowości B. gmina M. na cele budowlane oraz projekt budowlany, zawierający projekt zagospodarowania działki i projekt architektoniczno - budowlany.

Do projektu budowlanego dołączono fragmenty wypisu i wyrysu z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. oraz postanowienie Starosty Kieleckiego z dnia [...]. Znak: [...] udzielające M. i T. K. zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Starosta K. dnia 28 maja 2015r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, a następnie postanowieniem z dnia 28 maja 2015r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym i określił termin wykonania tego obowiązku. Inwestor uzupełnił projekt budowlany we wskazanym terminie.

Starosta Kielecki decyzją z dnia 22 czerwca 2015r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 k.p.a. zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. K. pozwolenia na budowę wiaty gospodarczej wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną, na działce Nr [...] , położonej w miejscowości B., gmina M..

Od powyższej decyzji odwołali się J. W. i A. W., zarzucając, że:

- przedmiotowa inwestycja, jako usytuowana w granicy z ich działką "... spowoduje istotne ograniczenie możliwości korzystania z (...) działki'',

- budowa wiaty gospodarczej w postaci odrębnego obiektu narusza ustalenia miejscowego planu, który dopuszcza na terenie, na którym znajduje się działka inwestora, budowę pomieszczeń gospodarczych jako wbudowanych w budynki o funkcji podstawowej,

- nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia o udzieleniu zgody na odstępstwa od przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawne warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wojewoda S., działając z urzędu na podstawie art. 136 k.p.a. w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego, postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2015r. zlecił Staroście K. przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów, na podstawie których wydana została decyzja z dnia 22 czerwca 2015r. Wskazany w postanowieniu zakres uzupełnienia obejmował uzasadnienie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W postanowieniu określono termin wykonania obowiązku.

Starostwo Powiatowe w K., przy piśmie z dnia 31 sierpnia 2015r. przekazało do Wojewody S. poprawiony i uzupełniony projekt budowlany przedmiotowej inwestycji.

Wojewoda S. pismem z dnia 2 września 2015r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z całością akt sprawy; żadna ze stron nie zapoznała się z uzupełnionym i poprawionym projektem budowlanym.

Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy stwierdził, że z projektu budowlanego, w tym z projektu zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji, sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno - wysokościowej, opisanej jako mapa do celów projektowych, w skali 1:500, wykonanej przez geodetę uprawnionego, stanowiącej dokument opracowany w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany pod numerem [...] (identyfikator zasobu) w dniu 6 sierpnia 2014r. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Kieleckiego wynika, że przedmiotowa wiata gospodarcza usytuowana jest na działce Nr [...] , w części tylnej działki, w południowo - wschodnim narożu działki:

- ścianą wschodnią bez otworów okiennych i drzwiowych, posiadającą parametry ściany oddzielenia przeciwpożarowego, o długości 9,0 m + 1,20 m (..skrzydełko" p.pożarowe) i wysokości zmiennej od 5,00 m do 3,50 m - przy granicy z działką [...] , stanowiącą własność J. W. i A. W.,

- ścianą zachodnią bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 6,0 m od granicy z działką Nr [...],

- ścianą południową bez otworów okiennych i drzwiowych, posiadającą parametry ściany oddzielenia przeciwpożarowego, o wysokości 5,0 m, przy granicy z działką Nr [...].

Przedmiotowa wiata została przeznaczona do przechowywania sprzętu gospodarczego i podręcznego rolniczego oraz na garażowanie samochodów osobowych. Działka Nr [...] posiada zjazd z drogi urządzonej na działce Nr [...]. Na działce znajdują się budynki gospodarcze (projekt budowlany - część opisowa str. 33 oraz projekt zagospodarowania terenu). Granica opracowania (wyznaczona liniami rozgraniczającymi A,B,C,D,E,F-A) pokazana w projekcie zagospodarowania działki, obejmuje teren działki Nr [...] .

Wojewoda S. zacytował przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego stanowiący, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz w ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwu i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 oraz dokumentów;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowywania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Na obszarze, na którym znajduje się działka Nr [...] położona w miejscowości B. gmina M. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy M. - zmiana nr 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., przyjęta uchwałą Nr XLV/425/14 Rady Gminy M. z dnia 30 września 2014r., ogłoszoną w Dz.Urz. Województwa S. z 2014r., poz. 3189 ze zmianami.

Działka Nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu symbolem B.I-MM1, dla którego jako przeznaczenie podstawowe ustalono zabudowę mieszkaniową zagrodową i jednorodzinną, a przeznaczenie uzupełniające - pomieszczenia o funkcji usługowej wybudowane w budynki mieszkalne, nie zakłócające funkcji mieszkaniowej terenu, urządzenia i obiekty towarzyszące, obiekty usługowe, handlowe, drogi, dojścia, dojazdy, obiekty malej architektury, zieleń.

Działka położona jest w strefie funkcjonalno - przestrzennej intensywnego wielofunkcyjnego rozwoju Kielce - M., oznaczonej cyfrą rzymską I na rysunku zmiany planu. Zgodnie z przepisami ogólnymi, zawartymi w § 4 ust. 1 pkt 3 i 4 ustaleń miejscowego planu, ilekroć w przepisach miejscowego planu mowa jest o:

- przeznaczeniu podstawowym - należy przez to rozumieć przeznaczenie, które powinno dominować na terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi,

- przeznaczeniu uzupełniającym - należy przez to rozumieć przeznaczenie inne niż podstawowa, które uzupełnia bądź wzbogaca przeznaczenie podstawowe, nie powodując kolizji z przeznaczeniem podstawowym.

Organ I instancji stwierdził w swojej decyzji z dnia 22 czerwca 2015r., że projekt zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu. Funkcja przedmiotowego obiektu, jako przeznaczonego do przechowywania sprzętu gospodarczego i podręcznego rolniczego oraz na garażowanie samochodów osobowych, jest zgodna z przeznaczeniem uzupełniającym, obowiązującym dla terenu MM1.

W rezultacie postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ odwoławczy, projektant wskazał w projekcie zagospodarowania działki hipotetyczne miejsce usytuowania budynku mieszkalnego, jako budynku o funkcji zgodnej z podstawowym przeznaczeniem terenu. Hipotetyczny budynek mieszkalny usytuowano w części frontowej działki inwestora.

W ocenie organu odwoławczego, powyższe jest zgodne z ustaleniami ogólnymi obowiązującymi na całym obszarze objętym zmianą planu, dotyczącymi zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Przepis § 6 ust. 3 pkt 1 tych ustaleń stanowi, że na obszarach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową zaplanowano sposób zagospodarowania działek i sytuowanie budynków w nawiązaniu do tradycyjnych form kształtowania zabudowy i rozplanowania zagród, to znaczy lokalizację budynków mieszkalnych w części frontowej działki, a zabudowań gospodarczych w tylnej części działki w sposób swobodny. Projektant wykazał, że projektowana wiata gospodarcza nie narusza ustaleń szczegółowych miejscowego planu w zakresie zasad zagospodarowania terenu, parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników dotyczących kształtowania zabudowy, ustalonych dla terenu M1 w § 52 miejscowego planu.

W związku z wymogiem dotyczącym sprawdzenia zgodności przedmiotowego projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1379) i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Wypełniając dyspozycje kolejnych punktów przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdzono zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno - budowlanymi, w analizowanym przypadku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 z 2002r. poz. 690, ze zm.).

Przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. dotyczący sytuowania budynków na działce stanowi:

ust. 1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:

1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy,

2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

ust. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wojewoda S. uznał, że w sprawie niniejszej okolicznością, która pozwala na usytuowanie przedmiotowej inwestycji w granicy z działkami Nr [...] i Nr [...] są ustalenia ogólne miejscowego planu, obowiązujące na całym obszarze objętym planem, dotyczące ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Warunek zawarty w § 7 ust. 1 pkt 3 i 4 ustaleń miejscowego planu stanowi, że na obszarze objętym zmianą planu dopuszcza się lokalizację garaży i budynków gospodarczych w granicy działki.

Wojewoda S. wskazał, że niezależnie od powyższego inwestor posiada zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, umożliwiające wykonanie na działce budowlanej Nr [...] , w projektowanej wiacie, ścian bez otworów okiennych i drzwiowych, bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi Nr [...] i [...] w miejscowości B., gmina M..

Przedmiotowa inwestycja nie spowoduje zacieniania i ograniczenia nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi — na sąsiedniej działce w rejonie lokalizacji przedmiotowego budynku nie ma budynków mieszkalnych, zaprojektowano odprowadzenie wody z dachu budynku na działkę inwestora, wskazano wjazd na działkę.

Przedmiotowy obiekt zaprojektowano w zgodności z przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa pożarowego budynków, w szczególności z przepisem § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., odnoszącym się do sytuowania budynków w granicy działki budowlanej, w myśl którego budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w rozporządzeniu. Ścianę oddzielenia przeciwpożarowego zaprojektowano, jako wysuniętą poza lico ściany zewnętrznej budynku i ponad pokrycie dachu na 0,3 m.

Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowy projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji jest kompletny, składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno - budowlanego, zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt został sporządzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnym, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Inwestor, zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W związku z powyższym Wojewoda S. uznał, że przedmiotowe zamierzenie budowlane nie narusza obowiązujących przepisów. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Wojewoda S. wyjaśnił, że funkcja przedmiotowego obiektu, jako przeznaczonego do przechowywania sprzętu gospodarczego i podręcznego rolniczego oraz na garażowanie samochodów osobowych, jest zgodna z przeznaczeniem uzupełniającym obowiązującym dla terenu MM1. Przedmiotowy obiekt wypełnia funkcję obiektu towarzyszącego, niezakłócającą funkcji podstawowej określonej dla terenu MM1. W projekcie budowlanym wskazano możliwość usytuowania budynku mieszkalnego, jako obiektu o funkcji podstawowej określonej dla terenu MM1. Przepisy Prawa budowlanego, a także przepisy dotyczące zagospodarowania przestrzennego nie nakazują rozpoczęcia zabudowy działki od obiektu o funkcji podstawowej, wskazanej dla terenu, na którym leży działka.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych stroną postępowania jest jedynie inwestor. Postanowienie o udzieleniu zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych, jest oceniane w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowlę obiektu, którego postanowienie to dotyczy. Postanowienie Starosty Kieleckiego z dnia 27 października 2014r. potwierdza jedynie fakt możliwości usytuowania planowanego budynku przy granicy z działkami Nr [...] i Nr [...] , który wynika z ustaleń miejscowego planu. Miejscowy plan jest prawem obowiązującym, wiąże organy administracji architektoniczno-budowlanej w sprawach udzielenia pozwolenia na budowę. Usytuowanie przedmiotowego obiektu nie narusza obowiązujących przepisów, zatem argument, iż inwestycja utrudni zabudowę sąsiedniej działki pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody S. z dnia 30 września 2015r. wnieśli J. W. i A. W., współwłaściciele działki sąsiedniej nr [...] , zaskarżając ją w całości i zarzucając rażące naruszenie prawa, w szczególności:

- błędy w ustaleniach faktycznych dotyczących przeznaczenia wiaty, której dotyczy niniejsze postępowanie,

- naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj. m.in. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie, że organ I instancji prawidłowo dokonał sprawdzenia zgodności planowanej inwestycji z przepisami obowiązującego prawa, podczas gdy planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego,

- naruszenie prawa własności skarżących w odniesieniu do działki nr [...] , z której korzystanie wskutek realizacji planowanej inwestycji dozna istotnego ograniczenia nie tylko wskutek braku możliwości odpowiedniej zabudowy, ale również wskutek konieczności regularnego korzystania z tej działki w celu dokonywania wszelkich prac konserwacyjnych i remontowych dotyczących planowanej wiaty,

- błędne ustalenie, że planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- zaniechanie przeprowadzenia odpowiednich dowodów na okoliczność ustalenia,

czy i w jakim stopniu planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

- sprzeczność ustaleń zawartych w zaskarżonej decyzji z ustaleniami Wojewody

S. poczynionymi na etapie prowadzenia postępowania.

Nadto skarżący podtrzymali zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, tj.:

- pominięcie odmowy wyrażenia zgody przez skarżących na realizowanie w/w inwestycji, która powoduje naruszenie prawa własności do działki sąsiadującej z działką, na której miałaby być realizowana inwestycja budowlana przez T. K., albowiem inwestycja ta spowoduje istotne ograniczenie możliwości korzystania z ich działki,

- naruszenie przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie skarżącym udziału w każdym jego stadium i tym samym składania odpowiednich wniosków, wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o błędne ustalenie, że planowana inwestycja jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podczas gdy nie zostały zachowane odległości przewidziane w tym rozporządzeniu od granicy działek sąsiednich, a w postępowaniu przed Ministrem Infrastruktury w sprawie odstąpienia od tych wymagań nie umożliwiono im udziału,

- sprzeczność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym w miejscu lokalizacji inwestycji dopuszczona jest zabudowa zagrodowa i jednorodzinna wraz z ewentualnymi pomieszczeniami wbudowanymi w budynki o funkcji usługowej, które nie będą zakłócały funkcji mieszkaniowej terenu, podczas gdy budowa wiaty objętej zaskarżoną decyzją nie pozwala zachować niezakłócającego charakteru zabudowy mieszkaniowej, a ponadto wiata ta nie jest wbudowana w budynek.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto wnieśli o zobowiązanie wnioskodawców M. K. i T. K. do przekazania Sądowi do akt sprawy wszelkich dokumentów dotyczących uzyskania dopłat z Unii Europejskiej do realizacji planowanej inwestycji budowy wiaty, w tym w szczególności wniosku o przyznanie tychże dopłat, decyzji przyznającej dopłatę lub zawierającej promesę jej przyznania oraz o zabezpieczenie postępowania poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ l instancji nie ustalił przeznaczenia planowanej wiaty budowlanej, opierając się jedynie na oświadczeniu wnioskodawców, z którego wynika, że wiata ma służyć do celów garażowania maszyn i urządzeń rolniczych oraz samochodów. W rzeczywistości wiata ma służyć innym celom, zwłaszcza produkcyjnym, na co wskazują już same rozmiary wiaty. Taki cel i rozmiary wiaty, które przekraczają zwykłe rozmiary wiat garażowych, wskazują, iż nie jest to przeznaczenie uzupełniające terenu zgodne z jego przeznaczeniem podstawowym. Ponadto wszelkie inne przeznaczenie takiej wiaty np. usługowe, produkcyjne, handlowe jest wyraźnie sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazali, że M. i T. K. złożyli wniosek o przyznanie im do planowanej inwestycji dopłat z Unii Europejskiej. Dlatego w celu ustalenia rzeczywistego przeznaczenia wiaty należało przeprowadzić dowód z dokumentów zgromadzonych w postępowaniu o przyznanie takich dopłat.

Ustalenie natomiast przez organ II instancji, iż projektant wykazał zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest niezasadne, albowiem organ nie powinien opierać się na oświadczeniach projektanta, który działa w interesie i na rzecz małż. K., lecz powołać w tym celu niezależnego od stron biegłego.

Ponadto wybudowanie wiaty w granicy działki skarżących, niezależnie od wskazywanych wcześniej ograniczeń, spowoduje konieczność korzystania z niej przez państwa K. w celu przeprowadzenia jakichkolwiek robót konserwacyjnych bądź remontowych na ścianie tejże wiaty graniczącej z naszą działką. W istotny sposób powoduje to ograniczenie przysługującego prawa własności naszej działki.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uczestnicy postępowania T. K. i M. K. wnieśli o oddalenie skargi.

Prokurator Prokuratury Okręgowej, która na podstawie art. 8 p.p.s.a. przystąpiła do sprawy wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na Sądzie zatem ciąży obowiązek kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z prawem we wszystkich aspektach, nie tylko tych podniesionych w skardze. Przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest zbadanie, czy organ administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie stanu faktycznego, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną skargi.

Uchylenie decyzji lub postanowienia administracyjnego przez Sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust 1 lit a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ((art. 145 § 1 ust 1 lit. b) i naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust 1 lit c).

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że doszło do naruszeniem przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkowało to także na niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego.

Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej w zakresie zgodności z prawem jest decyzja o pozwoleniu na budowę "wiaty gospodarczej" na działce Nr [...] , położonej w miejscowości B., gmina M., "przy granicy" z działkami sąsiednimi nr [...] (od strony wschodniej) oraz [...] (od strony południowej).

Wojewoda S. w zaskarżonej decyzji wskazał na zapis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.), który określa zakres obowiązków organu, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Wyraża się to przede wszystkim w ocenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy (art. 35 ust. 1 pkt 1). Negatywny wynik ustaleń organu, co do tej zgodności przekreśla bowiem możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy podkreślić, że organ budowlany nie może uchylić się od respektowania zapisów planu.

W sprawie niniejszej organy obu instancji ustaliły, że obszar, na którym położona jest działka nr [...] w m. B., gm. M., na której inwestor zaplanował przedmiotową inwestycję objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy M.: zmiana nr 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M., przyjęta uchwałą Nr XLV/425/14 Rady Gminy M. z dnia 30 września 2014r., ogłoszoną w Dz.Urz. Województwa Świętokrzyskiego z 2014r., poz. 3189 ze zmianami.

Działka Nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu symbolem B.I-MM1, dla którego ustalono w § 52 przeznaczenie podstawowe, które powinno dominować na terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi oraz przeznaczenie uzupełniające, które ma uzupełniać bądź wzbogacać przeznaczenie podstawowe, nie powodując kolizji z przeznaczeniem podstawowym (§ 4 ust. 1 pkt 3 i 4 planu). Dla terenu oznaczonego symbolem B.I-MM1 plan przewiduje, jako przeznaczenie podstawowe - zabudowę mieszkaniową zagrodową i jednorodzinną, a jako przeznaczenie uzupełniające - pomieszczenia o funkcji usługowej wbudowane w budynki mieszkalne, niezakłócające funkcji mieszkaniowej terenu; urządzenia i obiekty towarzyszące; obiekty usługowe, handlowe, produkcyjne; drogi, dojścia, dojazdy, obiekty małej architektury, zieleń.

Dla ustalenia zatem zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą Rady Gminy M. z dnia 30 września 2014r. istotne jest dokładne ustalenie, jakiej inwestycji dotyczy projekt budowlany i czy mieści się ona w przeznaczeniu podstawowym, bądź uzupełniającym.

W ocenie organu odwoławczego, funkcja przedmiotowego obiektu jest zgodna z przeznaczeniem uzupełniającym, gdyż wypełnia funkcję obiektu towarzyszącego, nie zakłócając funkcji podstawowej, przy czym przyjęto możliwość usytuowania budynku mieszkalnego, jako obiektu o funkcji podstawowej, jako że działka aktualnie jest zabudowana jedynie budynkiem gospodarczym.

Jak wynika z decyzji organy przyjęły, że projekt budowlany dotyczy budowy "wiaty gospodarczej" i decyzją udzielono pozwolenia na budowę takiej właśnie inwestycji, przy czym organ nie uzasadnił, dlaczego uznaje, że przedmiotowa inwestycja jest wiatą gospodarczą. Inwestor we wniosku z dnia 20 kwietnia 2015r. domagał się wydania pozwolenia na budowę "wiaty gospodarczej", zaś w projekcie budowlanym projektant określił inwestycję raz jako "budynek gospodarczy", w innym miejscu jako "budynek gospodarczej wiaty".

Ustawa prawo budowlane nie zawiera definicji wiaty, jednak w orzecznictwie wykształcił się pogląd, że za podstawowe cechy wiaty należy uznać wsparcie danej budowli na słupach, stanowiących podstawowy element konstrukcyjny, wiążący budowlę trwale z gruntem oraz częściowy lub całkowity brak ścian. Tymczasem z projektu budowlanego wynika, że przedmiotowy obiekt (o kubaturze 970,0 m³, powierzchni zabudowy 234,0 m² i powierzchni całkowitej 217,0 m², długości 26m, szerokości 9m i wysokości ok. 5m) ma projektowane od strony południowej, wschodniej i zachodniej ściany pełne, bez otworów okiennych i drzwiowych, zaś w ścianie północnej projektowane są cztery otwory w ścianie pełnej (k. 57 projektu – "elewacja północna", k.67 projektu - "rzut przyziemia", k.65 projektu – "rzut fundamentów", k. 73 projektu – "przekrój A-A"). Inwestor na rozprawie sądowej również potwierdził, że w ścianie północnej będą cztery "otwory". Otwory te są projektowane w części środkowej ściany północnej, która z obu stron ma ścianę pełną, a nie otwartą. Wszystkie ściany zewnętrzne obiektu zaprojektowano, jako jednowarstwowe grubości 24 cm; obiekt ma zbrojone fundamenty, podmurówkę z bloczków betonowych grubości 38 cm na zaprawie cementowej, jest kryty dachem.

W tej sytuacji wątpliwości Sądu budzi uznanie przez organ, że przedmiotowy obiekt stanowi "wiatę gospodarczą". Nie usprawiedliwia tego wskazane przez inwestora użytkowe przeznaczenie: przechowywanie sprzętu rolniczego oraz garażowanie samochodów osobowych. Organ nie rozważył, czy przedmiotowa inwestycja może być uznana za budynek gospodarczy, którego definicję zawiera rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015r., poz. 1422). Zgodnie z tą definicją budynek gospodarczy służy m.in. do przechowywania sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego. Na działce nr [...] nie ma budynku mieszkalnego, jak podał skarżący na rozprawie budynek mieszkalny ma na innej działce, w odległości ok. 4 km.

Wyjaśnienie tych okoliczności jest w sprawie niniejszej konieczne z powodu możliwości usytuowania inwestycji w granicy działki. Organ podał w uzasadnieniu, jako okoliczność potwierdzającą zgodność projektu z planem, zapis § 7 ust. 3 i 4 planu. Otóż w pkt 3 plan stwierdza, że "w terenach, gdzie w rysunku zmiany planu nie wyznaczono linii zabudowy, lokalizacja zabudowy musi uwzględniać ustalenia ogólne zmiany planu (rozdział III)", natomiast w pkt 4 stwierdza się, że "na obszarze objętym zmianą planu dla działek, na których ze względu na ich szerokość, nie ma możliwości wybudowania budynku wolnostojącego w odległości 4 m od granicy działki, dopuszcza się zabudowę w granicy działki lub w odległości 1,5 m od granicy działki". Zapis ten należy odnosić po pierwsze do "budynku wolnostojącego", a organ uznał inwestycję za wiatę, której nie można zaliczyć do budynku (art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego), a po drugie zapis ten może być zastosowany jedynie w razie wykazania, że szerokość działki nie daje możliwości wybudowania budynku wolnostojącego.

Należy wskazać w tym miejscu na zapis pkt 5 § 7 planu, który stwierdza, że "na obszarze objętym zmianą planu dopuszcza się lokalizację garaży i budynków gospodarczych w granicy działki". Aby jednak można było skorzystać z tego zapisu planu należy wykazać, że przedmiotową inwestycję należy uznać za garaż lub budynek gospodarczy. Garaż może być budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, czyli obiektem budowlanym, który jest trwale związany z gruntem, wydzielonym z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty lub dach; może również stanowić część budynku. Z punktu widzenia wymagań odległościowych nie jest istotne, czy dany garaż jest budynkiem, czy jedynie budowlą, gdyż § 12 rozporządzenia miałby i tak zastosowanie. Jednak w sprawie niniejszej to plan miejscowy "dopuścił" lokalizację garaży w granicy działki, wobec czego podjęcie działań przewidzianych w ustaleniach planistycznych jest dopuszczalne i stanowi uprawnienie inwestora. Organ jednak nie przyjął, aby przedmiotowa inwestycja stanowiła garaż, więc powoływanie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na ten zapis jest chybiony.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.), czego konsekwencją było także naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż ustalenie zgodności projektu budowlanego z planem zagospodarowania przestrzennego wymagało najpierw ustalenia, z jakim obiektem mamy do czynienia.

Powyższe skutkuje uchyleniem obu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c, art. 135 p.p.s.a.. Orzeczenie o kosztach postępowania sadowego uzasadnia art. 200 i art. 205 p.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ, po określeniu rodzaju inwestycji, oceni treść projektu budowlanego w kwestii spełnienia przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w tym również możliwości realizacji inwestycji w granicy działki. Należy wskazać, że usytuowanie inwestycji w granicy działki, nawet jeśli wydane jest w sprawie postanowienie na podstawie art. 9 Prawa budowlanego, wymaga dokładnego uzasadnienia w decyzji udzielającej pozwolenia na budowę.