Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 439/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-08-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do grudnia 2005 r. p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W złożonej do Sądu skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] czerwca 2010 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od kwietnia do grudnia 2005 r. oraz w pismach z 2 sierpnia 2010 r., 11 sierpnia 2010 r. i 22 sierpnia 2010 r., pełnomocnik Skarżącego Pana S. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazał, że zaskarżona decyzja jest jedną z trzech, opiewających na kwotę ponad pół miliona złotych i jej wykonanie byłoby równoznaczne z koniecznością zamknięcia przez Skarżącego prowadzonego od lat zakładu samochodowego. Nawet późniejsze uchylenie przez sąd decyzji objętej skargą nie zniwelowałoby szkody w postaci trwałej likwidacji działalności gospodarczej. Ponowne uruchomienie tej działalności wiązałoby się z niewspółmiernie wyższymi kosztami w stosunku do uzyskanych z egzekucji prowadzonej do majątku w postaci warsztatu. Oznaczałoby bowiem zakup nowego wyposażenia, które jest znacznie droższe niż obecnie używane. Pełnomocnik podniósł, że Skarżący nie dysponuje kwotą pozwalającą na uregulowanie zobowiązania wynikającego z decyzji. Utrzymuje się z małżonką z niewysokich emerytur, z których zmuszony jest pokrywać również koszty działalności swojego przedsiębiorstwa, przynoszącego od jakiegoś czasu straty. Wszczęcie egzekucji oznaczałoby zdaniem pełnomocnika pozbawienie środków do życia (w tym niezbędnych do leczenia cukrzycy). Pełnomocnik wskazał, że majątkiem Skarżącego jest dom wraz z wyposażeniem, warsztat oraz niewielkie oszczędności

na rachunkach bankowych (ok. 4.000 zł). Sprzedaż domu pozbawiłaby Skarżącego możliwości zaspokajania jego codziennych potrzeb życiowych. Byłaby

to nieodwracalna zmiana. Pełnomocnik podniósł również, że likwidacja niewielkich oszczędności pozbawiłaby Skarżącego zabezpieczenia finansowego i oznaczałoby faktyczne uniemożliwienie wywiązywania się z zobowiązań wobec pracowników. Dodał, że z uwagi na postępującą chorobę oraz wiek (66 lat), Skarżący nie jest

w stanie pozyskać żadnych (poza emeryturą i ewentualnymi dochodami

z prowadzonej działalności gospodarczej) środków finansowych umożliwiających uregulowanie zobowiązań wynikających z decyzji. Do wniosku dołączono dokumentację lekarską, kserokopie potwierdzenia salda rachunku bankowego Skarżącego, kserokopię zaświadczenia ZUS o wysokości świadczenia emerytalnego, kserokopie rozliczenia VAT-7 za miesiące od stycznia do czerwca 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek zasługuje na uwzględnienie.

W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku

w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.).

W orzecznictwie sądowo-administracyjnym podnosi się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. W przedmiotowej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. wynikające z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. wyniosło 2.616,00 zł. Co prawda, nałożony na Skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. Niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza, gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. Sądowi

z urzędu wiadomym jest, że w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym

w Białymstoku toczą się również sprawy Skarżącego, dotyczące podatku od towarów i usług za 2006 r. (I SA/Bk 439/10) oraz podatku od towarów i usług za 2007 r.

(I SA/Bk 441/10). Zdaniem Sądu kwoty do zapłaty wynikające z przedmiotowych decyzji skierowanych do Skarżącego (łącznie powyżej 500.000 zł), wskazują na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje

na tyle trwałą zmianę, że powrót do stanu poprzedniego, w razie uwzględnienia skargi, połączony byłby z dużym nakładem środków i mógłby nastąpić po dłuższym czasie. Istnieje bowiem potencjalna możliwość utraty źródła dochodu związanego

z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, a w konsekwencji utratę przez stronę źródła utrzymania, stanowi spełnienie przesłanek

z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2004 r., FZ 136/04, cytowane (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Komentarz, Zakamycze 2005, s.167).

Dlatego też Sąd uznał za zasadne udzielić Skarżącemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w oparciu

o art. 61 § 3 i § 5 u.p.p.s.a.