Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1380/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 3, art. 24 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1456
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity
article: art. 24 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 182
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Joanna Migacz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla pkt 3 zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2014 r. (data wpływu do organu) S. S. zwróciła się o przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oraz świadczenia

w formie pomocy finansowej dla osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od stycznia 2014 r., w związku z opieką nad pełnoletnią niepełnosprawną P. S., wraz z odsetkami.

Po jego rozpoznaniu, działający z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] Zastępca Dyrektora MOPS w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] odmówił S. S. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad pełnoletnią, niepełnosprawną w stopniu znacznym pasierbicą P. S.

W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że rodzicami biologicznymi P. S. są R. i K. S., z tym, że jej matka nie żyje. Natomiast wnioskodawczyni – S. S. pozostaje w separacji z K. S. (wyrok Sądu Okręgowego w [..] Wydział I Cywilny z dnia [...].03.2009 r., sygn. akt [...]). Wymagająca opieki posiada rodzeństwo tj. E. S. (osoba pełnoletnia, nie legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnoprawność) oraz D. S. (osoba małoletnia). S. S. postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2011 r., sygn. akt [...] została ustanowiona opiekunem prawnym całkowicie ubezwłasnowolnionej P. S. Przy czym nie składała wniosku o przysposobienie P. S., przed ukończeniem przez dziecko 18 roku życia. Organ stwierdził, że mimo tego, że S. S. jest opiekunem prawnym P. S., to wnioskowane świadczenie nie może zostać orzeczone albowiem nie zostały łącznie spełnione warunki do jego przyznania, mianowicie K. S. nie został pozbawiony praw rodzicielskich w stosunku do P. S. i nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz są osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z P. S. Końcowo organ pouczył wnioskodawczynię o możliwości ubiegania się o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego.

Odwołanie od tej decyzji złożyła S. S. wnosząc o jej zmianę

i ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną córką P. S. oraz o wyrównanie przysługującego jej świadczenia od stycznia 2014 r. wraz z ustawowymi odsetkami. Podniosła, że do końca 2013 r. miała przyznany zasiłek pielęgnacyjny, powyższe było wynikiem wydanych w jej sprawie wyroków WSA w Rzeszowie z dnia 13.10.2011 r., sygn. akt II SA/Rz 705/11 i z dnia 30.01.2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1201/13. Zauważyła, że w jej sytuacji rodzinnej nic się nie zmieniło, dlatego ponowna odmowa świadczenia pielęgnacyjnego jest niezrozumiała. Podała, że od urodzenia wychowuje P., gdyż jej biologiczna matka R. S. zmarła przy porodzie. O. P. – K. S. (z którym wnioskodawczyni pozostaje w separacji) oraz rodzeństwo P. nie mogą sprawować nad nią opieki. Ona sama jest faktycznym i prawnym opiekunem niepełnosprawnej w stopniu znacznym P. i ciąży na niej obowiązek alimentacyjny (art. 144 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Zawnioskowała o przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego, zgonie z wykładnią zaprezentowaną w powyżej wskazanych wyrokach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 i art. 17 ust. 3 (w brzmieniu obowiązującym na kwiecień 2014 r.) ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456 – zwanej dalej "u.ś.r."), art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 559) oraz § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.12.2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję (pkt 1) i jednocześnie (w pkt 2) przyznało S. S. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad pełnoletnią osobą niepełnosprawną – P. S. od dnia 1 kwietnia 2014 r. na czas nieokreślony w wysokości: od 1.04.2014 r. – 30.04.2014 r.: 620 zł; od 1.05.2014 r. – 31.12.2014 r.: 800zł; od 1.01.2015 r. do 31.12.2015 r.: 1200 zł; od 1.01.2016 r.: 1300 zł. W pkt 3) decyzji SKO przyznało pomoc finansową dla osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 200 zł, za miesiąc kwiecień 2014 r.

W jej uzasadnieniu SKO podało, że w sprawie bezspornie ustalono, że S. S. sprawuje opiekę nad P. S. od urodzenia, jest także jej opiekunem prawnym. Jest żoną biologicznego ojca P. S. – K. S. (z którym aktualnie pozostaje w separacji) oraz siostrą jej biologicznej matki, która zmarła przy porodzie. S. S. jest osobą zobowiązaną do alimentacji, zgodnie z art. 144 § 1 Krio (zgodnie z wykładnią dokonaną w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13.10.2011 r., sygn. akt II SA/Rz 705/11). Zatem jest inną osobą, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., której może przysługiwać świadczenie opiekuńcze. W dalszej części Kolegium cytując treść art. 17 ust. 1a u.ś.r. oraz powołując się na wykładnię zawartą w uzasadnieniach wyroków WSA w Rzeszowie a powołanych przez odwołującą wyjaśnił, że sprawa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego dla S. S. jest kolejną rozstrzyganą w tym samym stanie faktycznym. Mając na uwadze pogląd wyrażony przez WSA w Rzeszowie w wyżej wskazanym wyroku Kolegium uznało, że wyłączenie przez ustawodawcę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobie spełniającej kryteria z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., w sytuacji gdy osoba wymieniona w art., 17 ust. 1a pkt 1 nie może takiej opieki sprawować, narusza konstytucyjne zasady równości, sprawiedliwości społecznej i ochrony rodziny.

Z akt sprawy bezspornie wynika, że ojciec P. S. – K. S. nie może sprawować opieki nad córką (oświadczenie wyżej wymienionego). K. S. i S. S. pozostają w separacji a rodziną zastępczą dla P. S. była wnioskodawczyni, która aktualnie jest także jej opiekunem prawnym. Zatem brak możliwości sprawowania opieki przez ojca ma charakter obiektywny.

Odnosząc się zaś do kwestii początkowej daty ustalenia prawa do świadczenia Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 24 ust. 2 i 3 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Jednakże, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia

o stopniu niepełnosprawności zostanie złożony wniosek o ustalenia prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W okolicznościach sprawy wniosek o ustalenie prawa został złożony w dniu [...].04.2014 r. Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS datowanej jest na dzień [...].12.2013 r. Skoro wniosek o przyznanie świadczenia został złożony po upływie 3 miesięcy od daty orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, wnioskowane świadczenie Kolegium przyznało od 1.04.2014 r.

Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła S. S. wnioskując o przyznanie przysługującej jej pomocy finansowej dla osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 200 zł miesięcznie od kwietnia 2014 r. do końca 2014 roku, nie zaś jak ujęto w pkt 3 decyzji tylko na miesiąc kwiecień 2014 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśniło, że pomoc w wysokości 200 zł miesięcznie przysługiwała osobom, które miały ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 620 zł miesięcznie. W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 24.04.2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, od 1 maja 2014 r. podwyższona została kwota świadczenia, która wynosi 800 zł. Podwyższona kwota świadczenia została przyznana S. S., dlatego też pomoc finansowa w wysokości 200 zł (z rządowego programu) przyznana została tylko za miesiąc kwiecień 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej "P.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub

w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś

w myśl art. 135 P.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] którą w pkt 1) uchylono decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego; w pkt 2) przyznano S. S. świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad pełnoletnią osobą niepełnosprawną – P. S. od dnia 1 kwietnia 2014 r. na czas nieokreślony w wysokości:

- od 1.04.2014 r. do 30.04.2014 r.: 620 zł;

- od 1.05.2014 r. do 31.12.2014 r.: 800zł;

- od 1.01.2015 r. do 31.12.2015 r.: 1200 zł;

- od 1.01.2016 r.: 1300 zł.

W pkt 3) decyzji przyznano pomoc finansową dla osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 200 zł, za miesiąc kwiecień 2014 r.

Analizując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy, w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając reformatoryjnie prawidłowo ustaliło, że skarżąca spełnia ustawowe warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad pełnoletnią osobą niepełnosprawną P. S., która legitymuje się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z [...] grudnia 2013 r. W orzeczeniu tym stwierdzono, że P. S. jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji i wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w zaspokojeniu podstawowych potrzeb życiowych. S. S. sprawuje opiekę nad P. S. od urodzenia, jest jej opiekunem prawnym. Z biologicznym ojcem P. S. – K. S. pozostaje w separacji. Biologiczna matka P. S. (a siostra wnioskodawczyni) zmarła przy porodzie. Jak prawidłowo uznało Kolegium S. S. jest osobą zobowiązaną do alimentacji, stosownie do treści art. 144 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jest zatem jest inną osobą, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., której może przysługiwać świadczenie opiekuńcze. Powyższe, jak słusznie zauważył organ, zostało przesądzone w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13.10.2011 r., sygn. akt II SA/Rz 705/11.

Mając na uwadze powyższe okoliczności uznać należało, że zasadnie Kolegium uchyliło decyzję organu I instancji w całości i jednocześnie przyznało S. S. świadczenie pielęgnacyjne.

Prawidłowo także Kolegium ustaliło początkową datę przyznania prawa do świadczenia. Stosownie do art. 24 ust. 2 i 3 u.ś.r. prawo do świadczeń rodzinnych ustala się począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami. Jednakże, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności zostanie złożony wniosek o ustalenia prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca

w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wniosek o ustalenie prawa do świadczenia został złożony w dniu [...].04.2014 r. Natomiast orzeczenie lekarza orzecznika ZUS datowane jest na dzień [...].12.2013 r. Wniosek o przyznanie świadczenia został zatem złożony po upływie 3 miesięcy od daty orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, dlatego też słusznie Kolegium przyznało wnioskowane świadczenie od 1.04.2014 r.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast do ustalenia okresu na jaki została przyznana skarżącej pomoc finansowa dla osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 200 zł, przyznawana w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Orzekające w sprawie Kolegium przyznało S. S. taką pomoc jedynie za miesiąc kwiecień 2014 r. (pkt 3 zaskarżonej decyzji). Jako uzasadnienie powyższego wskazało, że pomoc w wysokości 200 zł miesięcznie przysługiwała osobom, które miały ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w wysokości 620 zł miesięcznie. W związku z wejściem w życie ustawy z dnia 24.04.2014 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych, od 1 maja 2014 r. podwyższona została kwota świadczenia, która wynosi 800 zł. Taka podwyższona kwota świadczenia została przyznana S. S., dlatego też pomoc finansowa w wysokości 200 zł (z rządowego programu) przyznana została tylko za miesiąc kwiecień 2014 r.

Z takim stanowiskiem nie zgodziła się S. S., której zdaniem pomoc ta winna zostać jej przyznana "od miesiąca kwietnia 2014 r. do końca 2014 r."

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że pomoc finansowa o jakiej mowa powyżej, realizowana jest w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Jej warunki określone zostały

w rozporządzeniu wydanym na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.).

Z dniem 1 stycznia 2014 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów

z dnia 24 grudnia 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz. U.

z 2013 r., poz. 1741 – zwane dalej "rozporządzeniem z dnia 24.12.2013 r."), które określiło szczegółowe warunki udzielania tej pomocy. Zgodnie z § 2 ust. 1 prawo do pomocy przysługuje osobom mającym ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za miesiące styczeń, luty lub marzec 2014 r., przyznane na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456, 1623 i 1650).

Z dniem 17 marca 2014 r. weszło natomiast w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 marca 2014 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (Dz. U. 2014, poz. 320). Z tym dniem przepis § 2 ust. 1 otrzymał brzmienie: prawo do pomocy przysługuje osobom mającym ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2014 r., przyznane na podstawie art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1456, 1623 i 1650). Rozporządzenie to przedłużyło zatem okres, na który ustanowiony został program pomocowy do końca 2014 r., czyli o miesiące od kwietnia do grudnia 2014 r. takie tez brzmienie przepisu obowiązywało, na dzień wydawania przez SKO zaskarżonej decyzji z [...] sierpnia 2014 r.

Z brzmienia cytowanych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, że pomoc finansowa w wysokości 200 zł miesięcznie przysługuje osobom mającym ustalone prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, przyznane na podstawie ustawy

o świadczeniach rodzinnych, spełniającym warunki określone w art. 17 tej ustawy. Użyte w § 2 ust. 1 rozporządzenia z 24.12.2013 r. sformułowanie "przysługuje osobom mającym ustalone prawo" odnosi się do praw nabytych przez stronę na postawie art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Nie ulega wątpliwości, że pomoc finansowa, realizowana w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, ma charakter pochodny do tego świadczenia. Posiadanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego obliguje organ do przyznania pomocy w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (por. wyrok WSA w Warszawie

z 5.03.2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2241/13, Lex nr 1446961). Przyznanie pomocy finansowej przewidzianej powyżej wskazanym przepisem uzależnione jest wyłącznie od faktu nabycia uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie ustawy

o świadczeniach rodzinnych i spełniających warunki art. 17 tej ustawy.

Stwierdzić zatem należy, że od 1 stycznia 2014 r. osobom mającym ustalone za miesiąc od stycznia do grudnia 2014 r. prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje pomoc w wysokości 200 zł miesięcznie. Pomoc ta oznacza czasowe dodanie do świadczenia pielęgnacyjnego kwoty 200 zł wynikającej z rządowego programu pomocowego. Pomoc ta przyznawana jest niezależnie od dochodu, wypłacana jest w terminie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Postępowanie

w sprawie ustalenia prawa do pomocy wszczyna się z urzędu (nie jest konieczne składanie wniosku). Przyznanie oraz odmowa przyznania pomocy następuje

w drodze decyzji. W tych sprawach nie przeprowadza się wywiadu środowiskowego.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy S. S. od 1 kwietnia 2014 r. przyznane zostało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 u.ś.r. Skarżąca spełnia zatem przesłanki do uzyskania pomocy finansowej, o jakiem mowa w rozporządzeniu z dnia 24.12.2013 r., realizowanej

w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego, tj. pomocy finansowej w wysokości 200 zł miesięcznie. Przy czym stosownie do brzmienia § 2 ust. 1 tego rozporządzenia pomoc ta przysługuje skarżącej do końca 2014 r.

Z powyższych przyczyn skład orzekający w niniejszej sprawie nie może podzielić poglądu wyrażonego przez Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji,

czemu dano wyraz w pkt 3) decyzji z [...] sierpnia 2014 r. poprzez przyznanie S. S. pomocy finansowej w wysokości 200 zł jedynie za miesiąc kwiecień 2014 r. Dokonana przez Kolegium interpretacja przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz rozporządzenia z dnia 24.12.2013 r. jest błędna. Oznacza to, że decyzja w części dotyczącej jej pkt 3), tj. przyznająca pomoc finansową jedynie za miesiąc kwiecień 2014 r. narusza prawo materialne, które miało wpływ na wynik sprawy. To zaś powoduje, że w tej części decyzja podlega uchyleniu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.

Uznać należy, że organ odwoławczy błędnie przyznał skarżącej S. S. pomoc finansową realizowaną w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego jedynie za miesiąc kwiecień 2014 r. Powyższe zaś stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkuje uchyleniem pkt 3 zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 §1 pkt.1 lit. a P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

Mimo uwzględnienia skargi, Sąd nie opatrzył niniejszego wyroku klauzulą

z art. 152 P.p.s.a., bowiem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku spowodowałoby nieuzasadnione wstrzymanie wypłaty pomocy finansowej realizowanej w ramach rządowego programu wspierania osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni przedstawione wyżej wskazania.