Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SAB/Gd 18/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1a, art. 149 par. 2,  art. 151,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: 37 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2016 r. sprawy ze skargi A. L. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie rozpoznania zażalenia na postanowienie w sprawie wyłączenia pracownika 1. stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dopuściło się bezczynności w sprawie rozpatrzenia zażalenia skarżącej A. L. na postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 28 sierpnia 2015 r. Nr [...], 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu 18 stycznia 2016 r. (data stempla pocztowego) A. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegającą na braku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta z 28 sierpnia 2015 r. nr [...], którym odmówiono wyłączenia pracownika organu od udziału w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 18 października 2010 r. nr [...].

Skarżąca wskazała, że organ naruszył art. 35 § 1 k.p.a., nie rozpoznając sprawy w wyznaczonym terminie. Choć wezwała organ do rozpoznania sprawy w dodatkowym terminie, organ trwa w bezczynności. Wniosła o wymierzenie organowi grzywny.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Organ odwoławczy wskazał, że sprawa została załatwiona, bowiem w dniu 18 lutego 2016 r. wydane zostało postanowienie, stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na postanowienie organu I instancji. Tym samym organ nie pozostaje w bezczynności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718) , zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów, m. in. w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia.

W myśl art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Pismo skarżącej z dnia 4 stycznia 2016 r., które do organu wpłynęło w dniu 8 stycznia 2016 r., spełnia wymóg wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a. , wobec czego skarżąca wniosła skargę spełniając przesłanki przewidziane w art. 52 § 1 p.p.s.a.

Skarga jest częściowo zasadna.

Załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym – w myśl art. 35 § 3 k.p.a -powinno nastąpić w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Termin ten, na podstawie art. 144 k.p.a., ma zastosowanie do zażaleń.

Zażalenie skarżącej wpłynęło do organu odwoławczego w dniu 14 września 2015 r., wobec czego miesięczny termin na załatwienie sprawy upłynął dla organu odwoławczego z dniem 14 października 2015 r.

Skarżąca wniosła skargę do sądu w dniu 18 stycznia 2016 r.

Organ odwoławczy rozpatrzył zażalenie skarżącej w dniu 18 lutego 2016 r., wydając tego dnia postanowienie nr [...], wobec czego w dniu wniesienia skargi do sądu pozostawał w bezczynności.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uwzględnił skargę na bezczynność organu stwierdzając w punkcie 1 wyroku , że organ dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia zażalenia skarżącej.

W ocenie Sądu bezczynności organu, trwającej niewiele ponad cztery miesiące nie można uznać za rażąco naruszającą prawo, tym bardziej, że Sądowi z urzędu znana jest sytuacja "spiętrzenia" spraw czekających na rozpoznanie w Samorządowym Kolegium Odwoławczym. W tej sytuacji uzasadnione jest przyznanie pierwszeństwa rozpoznania sprawom, w których środek odwoławczy podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Skarżąca została natomiast prawidłowo pouczona przez organ pierwszej instancji, że na wydane przez ten organ zażalenie nie przysługuje, a pomimo tego wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku).

Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną.

Unormowania zawarte w przytoczonym przepisie mają przede wszystkim na celu zdyscyplinowanie organu, który dopuszcza się bezczynności, przy czym ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zdyscyplinowania organu, ustawodawca pozostawił sądowi.

W okolicznościach niniejszej sprawy, mając na względzie, że skarżąca wniosła zażalenie wiedząc, że ten środek odwoławczy jej nie przysługuje, zostało ono już rozpatrzone, zaś opóźnienie w rozpatrzeniu zażalenia w stosunku do ustawowego terminu nie było nadmierne Sąd nie uznał za zasadne wymierzenia organowi grzywny.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w tej części oddalił (pkt 3 wyroku).