Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 918/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 74 ust. 1 pkt. 3a i pkt. 8
journal: Dz.U. 2018 poz 2081
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2019 r. sprawy ze sprzeciwu "A" Sp. z o. o. z siedzobą w R. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala sprzeciw.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...]r. nr [...] w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kontrolowana przez Sąd decyzja, w wyniku wniesionego sprzeciwu, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Po rozpatrzeniu wniosku spółki "A" sp. z o.o. z siedzibą w R. z dnia 30 września 2016r. organ I instancji, decyzją z dnia [...]r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie "B" w R. o blok energetyczny opalany paliwem alternatywnym, na działkach o numerach ewidencyjnych 1 i 2, położonych w R. przy ul. [...] i ustalenia zakresu raportu o oddziaływaniu ww. inwestycji na środowisko.

Rozstrzygnięcie było wydane w oparciu o art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2, art. 82 ust. 1, art. 84 ust. 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 86 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, § 2 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, po uzyskaniu postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. Nr [...] z dnia [...] r., opinią sanitarną Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. Nr [...] z dnia [...]r., postanowieniem Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Nr [...] z dnia [...]r. i postanowieniem Marszałka Województwa [...] Nr [...] ([...]) z dnia [...]r.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyło stowarzyszenie "C" z siedzibą w O., występujące w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją na prawach strony. W pisemnym odwołaniu (pismo z dnia 16 sierpnia 2018r.) wyraziło ono niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i zarzuciło mu:

- naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 w związku z art. 8 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji przez organ wykonawczy Miasta R., wobec strony - spółki "A" sp. z o.o. z siedzibą w R.- która w części stanowi mienie komunalne,

- naruszenie art. 74 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z uwagi na brak analizy kosztów i korzyści wymaganej w związku z art. 10 a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne, naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 5, pkt 6 i pkt 6a ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z uwagi na nierzetelną analizę rozwiązań wariantowych w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko,

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego jakim jest raport oddziaływania inwestycji na środowisko, a w szczególności poprzez brak zweryfikowania czy nie zachodzą przesłanki naruszenia hierarchii sposobów postępowania z odpadami stosownie do art. 17 i art. 18 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: Kolegium) ww. decyzją z dnia [...]r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił argumentację przemawiającą za zastosowaniem art. 138 § 2 k.p.a. Organ pierwszej instancji orzekał w sprawie, pomimo że wniosek spółki "A" sp. z o.o. (dalej: Spółka) z dnia 30 września 2016r., który zainicjował postępowanie w sprawie nie był kompletny, gdyż nie zawierał mapy w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Ponadto nie zawierał mapy wraz z zapisem w formie elektronicznej, spełniającej wymogi z art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Brak było także analizy kosztów i korzyści, o której mowa w art. 10 a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne, to jest analizy kosztów i korzyści budowy, przebudowy lub znacznej modernizacji tej jednostki lub sieci ciepłowniczej, lub sieci chłodniczej, mającą na celu określenie najbardziej efektywnych pod względem zasobów oraz opłacalnych rozwiązań umożliwiających spełnienie wymogów w zakresie ogrzewania i chłodzenia, to jest analizy o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. O ile w ocenie Sądów Administracyjnych w przypadku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia istnieje możliwość orzekania przez organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy sprawy (o ile w aktach znajdują się inne mapy lub dowody na ww. okoliczność), pomimo braku mapy spełniającej wymogi z art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko lub uzupełnienia tego braku, o tyle z uwagi na brak na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego ww. analizy kosztów i korzyści, o której mowa w art. 10 a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne takie działania nie są możliwe i usunięcie tego braku wymaga uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z dnia 21 czerwca 2019r. wniosła sprzeciw na ww. decyzję Kolegium, podnosząc zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezasadne w okolicznościach sprawy przyjęcie, że ww. decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik wnoszącej sprzeciw spółki wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz tej Spółki, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu pełnomocnik wnoszącej sprzeciw spółki przedstawił swoje stanowisko w sprawie.

Wnosząca sprzeciw wyjaśnia, iż zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej. Brak jest w przepisach określenia, na jakim podkładzie mapowym należy sporządzić ten załącznik. W praktyce organy najczęściej wymagają sporządzenia tego załącznika na mapie ewidencyjnej, gdyż jest to najbardziej czytelny sposób określenia terenu realizacji przedsięwzięcia i obszaru jego oddziaływania. Załącznik, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, został w niniejszej sprawie sporządzony właśnie z użyciem mapy ewidencyjnej i wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej złożony wraz z wnioskiem inicjującym postępowanie.

Wskazuje na orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym załączniki do wniosku wymienione w art. 74 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, czyli "poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie" oraz "załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia", mają bardzo zbliżoną treść. Chodzi o przedstawienie na odpowiedniej mapie w czytelny sposób terenu, na którym ma być realizowane przedsięwzięcie oraz terenu (obszaru), na który będzie ono oddziaływać. Nie można wykluczyć, że dane te będzie można ustalić w dostateczny sposób już w oparciu o dokument, o jakim mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a wtedy też brak dokumentu o jakim mowa w art. 74 ust. 1 pkt 3a tej ustawy nie mógłby mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Wreszcie w kontekście rzekomych braków w zakresie mapy, jak również braku w postaci niedołączenia do wniosku analizy kosztów i korzyści, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 8 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, należy wskazać, że w orzecznictwie podkreśla się, że nawet to, iż w danej sprawie może istnieć tylko jeden dokument stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, nie oznacza, że każda potrzeba jego uzupełnienia czy poprawienia skutkuje obowiązkiem organu odwoławczego do zastosowania art. ł38 § 2 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28.09.2011 r. sygn. akt II SA/Gd 517/11).

W kwestii tego, ze organ I instancji błędnie określił zasięg oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w konsekwencji nieprawidłowo ustalił krąg stron postępowania oraz naruszył obowiązek poinformowania stron postępowania o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów Spółka wyjaśnia, że organ I instancji określił zasięg oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia jako działki położone w rejonie ul. [...], ul. [...] oraz pomiędzy trasą N-S a ul. [...] w R. Takie określenie zasięgu oddziaływania nie budzi wątpliwości, a tym samym również krąg stron postępowania został ustalony w sposób prawidłowy.

Organ odwoławczy stanął na stanowisku, że podmioty posiadające interes prawny to właściciele i podmioty, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze (zasięgu) oddziaływania, przy czym należy w tym zakresie brać pod uwagę jakiekolwiek oddziaływanie mieszczące się w granicach normy, a nie tylko takie, które przekracza ustalone normy.

Natomiast, w dniu 1 stycznia 2018 r. wszedł w życie art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z którym stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Co prawda, zgodnie z regulacjami przejściowymi przepis w powołanym wyżej brzmieniu nie znajduje zastosowania w niniejszym postępowaniu, to wskazuje to kierunek ustawodawcy w zakresie sposobu określania kręgu stron postępowania w sprawach o wydanie decyzji środowiskowych. Nie chodzi o każde oddziaływanie na nieruchomość, ale oddziaływanie przekraczające ustalone normy i skutkujące ograniczeniami w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z aktualnym przeznaczeniem.

Poza tym, zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a., tj. zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu może nastąpić w formie publicznego ogłoszenia.

Nie ma racji organ odwoławczy stawiając zarzut prowadzenia postępowania i wydania przez organ I instancji decyzji w sytuacji, gdy organ ten podlegał wyłączeniu. Organ bowiem wskazuje, że stronami w postępowaniu jest m.in. Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta R. oraz Gmina R., której organem wykonawczym jest Prezydent Miasta R. i na tej podstawie organ wnioskuje, że Prezydent podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu na podstawie art. 24 § 1 k.p.a. Natomiast powoływany przepis dotyczy wyłączenia pracownika organu i brak jest podstaw do uznania dopuszczalności stosowania tego przepisu do piastuna organu administracji publicznej w przypadku, gdy realizuje kompetencje na zasadzie uprawnienia. Użyte w art. 24 k.p.a. pojęcie "pracownik organu" nie obejmuje swym piastuna funkcji organu.

W uzasadnieniu decyzji organu II instancji zarzucono jednocześnie, że organ I instancji w nieprawidłowy sposób wziął pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii uzyskanych w toku postępowania. Mianowicie, organowi I instancji zarzuca się zmianę i zmodyfikowanie wniosków sformułowanych przez organ uzgadniający - Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K.

Według wnoszącej sprzeciw, to organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach prowadzi postępowanie wyjaśniające i może on określić warunki realizacji przedsięwzięcia dalej idące niż zostało to wskazane w postanowieniu uzgadniającym. Każdorazowa taka zmiana warunków powinna być jednocześnie uzasadniona i poparta argumentacją uzasadniającą podjęcie takich rozstrzygnięć (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Bd 23/15).

Poza tym z artykułu 77 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika obowiązek uzgodnień, lecz "organ występujący o uzgodnienie" powinien za każdym razem dokonywać weryfikacji stanowiska organu współdziałającego, gdyż to on ponosi ostateczną odpowiedzialność za końcowy wynik postępowania, zatem również za warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji środowiskowej.

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, na co zwrócono uwagę, jako wadę decyzji organu I instancji wymieniono m.in. niewykorzystanie wszystkich wniosków sformułowanych przez organ opiniujący - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R., a także modyfikację części z nich. Jednocześnie sam organ odwoławczy przyznaje, że opinia ta nie miała charakteru wiążącego dla organu I instancji. Organy administracji nie są związane wydanymi opiniami, ale powinny dokonać ich oceny. Takiej właśnie oceny dokonał organ I instancji, który - jako niezwiązany stanowiskiem Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. - mógł w swojej decyzji zamieścić jedynie część wniosków sformułowanych przez organ opiniujący, co organ odwoławczy zdaje się zauważać, niemniej jednak czyni z tego zarzut wobec decyzji organu I instancji.

Odnośnie braku uzasadnienia przez organ I instancji nałożonego na inwestora obowiązku sporządzenia analizy prorealizacyjnej wskazuje, iż przepis art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, który traktuje o tej analizie, ma charakter fakultatywny. Organ ma jedynie możliwość nałożenia na inwestora takiego obowiązku. Brak uzasadnienia w tym zakresie może co najwyżej stanowić uchybienie w zakresie uzasadnienia decyzji, o czym szczegółowo poniżej.

Decyzja organu I instancji, wbrew stanowisku Kolegium, zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 § 1 k.p.a. Kolegium nie wskazuje zresztą, którego z elementów określonych w tym przepisie organ I instancji nie zawarł w swojej decyzji.

W odpowiedzi na sprzeciw, Kolegium wniosło o jego oddalenie. Podkreśliło w szczególności, że o ile w ocenie Sądów Administracyjnych w przypadku wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia istnieje możliwość orzekania przez organ odwoławczy w oparciu o materiał dowodowy sprawy (o ile w aktach znajdują się inne mapy lub dowody na ww. okoliczność), pomimo braku mapy spełniającej wymogi z art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko lub uzupełnienia tego braku, o tyle z uwagi na brak na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego ww. analizy kosztów i korzyści, o której mowa w art. 10 a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. - Prawo energetyczne takie działania nie są możliwe i usunięcie tego braku wymaga uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje.

Przedmiotem rozpoznania Sądu jest nowy środek zaskarżenia, różniący się istotnie od klasycznej skargi. Jak wynika z art. 64e p.p.s.a. instytucja sprzeciwu ma charakter formalny i ograniczony, gdyż służy wyłącznie do zbadania prawidłowości zastosowania przez organ odwoławczy ustawowych przesłanek uchylenia decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza zatem konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej będzie przede wszystkim ustalenie, czy wystąpiły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienie od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., gdy decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Zatem, najogólniej rzecz ujmując, inaczej niż w przypadku skargi granice rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej wywołanej sprzeciwem, będą istotnie zawężone do ustalenia dwu zasadniczych kwestii, o których mowa w art. 138 § 2 k.p.a.: czy postępowanie przed organem I instancji było prowadzone z naruszeniem przepisów postępowania i czy konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Nie budzi wątpliwości, iż w sytuacji, w której ustawodawca wyraźnie określa treść wniosku o wszczęcie postępowania, w tym dodatkowe elementy np. w postaci określonych dokumentów, właściwy do załatwienia sprawy organ może skutecznie podjąć postępowanie tylko w przypadku spełnienia przez zainteresowany podmiot tak określonych wymagań. W innym bowiem przypadku winien wezwać wnoszącego do uzupełnienia wniosku po rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia. Na marginesie trzeba zauważyć, że wymóg przedłożenia wraz z wnioskiem określonych dokumentów ma znaczenie nie tylko formalne (procesowe), ale przede wszystkim materialne, w oparciu bowiem o nie organ będzie mógł ustalić istotne dla sprawy okoliczności.

Zgodnie z art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081, dalej: ustawa), do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć m.in.:

(3a) mapę, w postaci papierowej oraz elektronicznej, w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, o którym mowa w ust. 3a zdanie drugie, wraz z wyznaczoną odległością, o której mowa w ust. 3 a pkt 1; w przypadku przedsięwzięć innych niż wymienione w pkt 4 mapę sporządza się na podkładzie wykonanym na podstawie kopii mapy ewidencyjnej, o której mowa w pkt 3;

(8) analizę kosztów i korzyści, o której mowa w art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2018 r. poz. 755, z późn. zm.).

Nie budzi wątpliwości, że ani mapy spełniającej wymogi wskazane w art. 74 ust. 1 pkt. 3a ustawy, ani też analizy kosztów i korzyści, wskazanej w art. 74 ust. 4 pkt. 8 do wniosku nie dołączono, jak również nie uzupełniono tych braków w trakcie prowadzonego postępowania. Już samo to uchybienie powoduje, że postępowanie pierwszoinstancyjne było wadliwie prowadzone, zaś brak tych dokumentów nie pozwolił na ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności. Nie ma przy tym znaczenia, że czasami sądy administracyjne nie kwestionują braku takiej mapy, o ile okoliczności ustalane na jej podstawie można ustalić w oparciu o inne dokumenty. Sąd nie usprawiedliwia w ten sposób organu, a więc nie akceptuje wydania decyzji bez takiej mapy, jedynie traktuje to jako uchybienie, które nie miało wpływu na wynik sprawy. Jeśli chodzi o wskazaną wyżej analizę kosztów i korzyści, to bez przedstawienia takiego dokumentu postępowanie środowiskowe w ogóle nie powinno się toczyć. Obowiązek sporządzenia takiej analizy został nałożony na przedsiębiorstwa energetyczne zajmujące się wytwarzaniem energii elektrycznej lub ciepła, przesyłaniem i dystrybucją ciepła oraz przedsiębiorców planujących budowę lub znaczną modernizację jednostki wytwórczej lub sieci ciepłowniczej lub chłodniczej po dniu 5 czerwca 2014 r. Ma na celu określenie najbardziej efektywnych pod względem zasobów oraz opłacalnych rozwiązań umożliwiających spełnienie wymogów w zakresie ogrzewania i chłodzenia. Być może zatem i tak, że wyniki tej analizy będą wykluczały możliwość realizacji przedsięwzięcia bądź też zmuszały inwestora do skorygowania jego parametrów czy lokalizacji. A więc mogą mieć wpływ na przedmiot postępowania środowiskowego.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom podnoszonym w sprzeciwie, w świetle powyższych uwag, zachodziły pełne podstawy do skasowania decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. z tego względu, że zasadnicze okoliczności sprawy nie mogły zostać prawidłowo ustalone przez organ I instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd sprzeciw oddalił na podstawie art. 152a § 2 p.p.s.a.