Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1610/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1, art. 70 par. 6 pkt 1, art. 70c
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia WSA del. Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Op 293/18 w sprawie ze skargi M. [...] S.A. z siedzibą w K. [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 22 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za okres od stycznia do grudnia 2010 r. i kwoty podatku do zapłaty 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu na rzecz M. [...] S.A. z siedzibą w K. [...] kwotę 18.750 (słownie: osiemnaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 maja 2019 r., sygn. akt I SA/Op 293/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. [...] S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 22 czerwca 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r., a także określenia za te okresy kwoty podatku do zapłaty – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., w skrócie – "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd stwierdził, że wbrew przekonaniu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu, w sprawie podatkowej nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej – "O.p."). Wprawdzie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w O. zawiadomieniem z dnia 18 listopada 2014 r., wydanym na podstawie art. 70c O.p. zawiadomił spółkę o zastosowaniu przepisu art. 76 § 6 ust. 1 O.p., a mianowicie zawieszeniu biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okresy 2009 i 2010 r. z uwagi na wszczęcie w dniu 14 listopada 2014 r. śledztwa w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające na nierzetelnym prowadzeniu ewidencji zakupu i sprzedaży VAT za miesiące od stycznia 2009 r. do grudnia 2010 r., to jednak zawiadomienia tego dokonał bezpośrednio w stosunku do spółki (doręczenie miało miejsce w dniu 24 listopada 2014 r.), zamiast wobec jej pełnomocnika, ustanowionego w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. (pełnomocnictwo złożone przy piśmie z dnia 26 maja 2014 r.).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18, w sytuacji, w której strona ustanowiła w postępowaniu podatkowym (kontrolnym) pełnomocnika, skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia następuje pod warunkiem zawiadomienia w trybie art. 70c O.p. tegoż pełnomocnika.

Od powyższego wyroku Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok ów w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu do ponownego rozpoznania, a także o zasadzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarżący organ, powołując art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 113 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w związku z at. 145 § 2 O.p. i art. 137 § 3 O.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. w związku z art. 24 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1649) oraz art. 138a § 2 O.p. i art. 138e § 3 O.p. w związku z art. 138d § 1 i § 3 O.p. w związku z art. 70c O.p. – poprzez przyjęcie, że wadliwym było skierowanie zawiadomienia w trybie art. 70c O.p. na adres podatnika, w sytuacji gdy strona ustanowiła pełnomocnika, co powoduje, że Sąd pierwszej instancji wadliwie przyjął, iż złożone przy piśmie z dnia 26 maja 2014 r. notarialnie poświadczone pełnomocnictwo do akt postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O., należało traktować jako pełnomocnictwo ogólne, o którym mowa w art. 138d § 1 i § 3 O.p., a nie pełnomocnictwo szczególne, o którym mowa w art. 138e § 3 O.p., co powoduje, że niezasadne jest twierdzenie Sądu pierwszej instancji, że: "a zatem skoro w rozpoznanej sprawie zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c O.p. zostało doręczone bezpośrednio skarżącej, mimo iż była ona reprezentowana w sprawie przez prawidłowo ustanowionych pełnomocników, stwierdzić należy, że wbrew stanowisku organów obu instancji w niniejszej sprawie nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Op.";

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 113 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 w zw. z art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 O.p. w zw. z art. 70c O.p. w związku z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. – poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych polegających na stwierdzeniu, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2010 r., a pod pewnymi warunkami także i za grudzień 2010 r., wygasło na skutek przedawnienia;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 113 § 1 p.p.s.a., art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191, art. 194 § 1 w zw. z art. 70 § 1 i 6 pkt 1 O.p. w zw. z art. 70c w zw. z art. 269 § 1 p.p.s.a. i uchwałą NSA z dnia 18 czerwca 2018 r, sygn.. I FPS 1/18, poprzez uwzględnienie skargi na ww. decyzję i przyjęcie, że nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., podczas gdy skutek materialnoprawny dla biegu terminu przedawnienia wywołuje w myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p., wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania, co powoduje, że Sąd pierwszej instancji pominął, iż spółka w dniu 24 listopada 2014 r., została zawiadomiona o skutku, jaki wystąpił w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego, tj. faktem zawieszenia biegu terminu przedawnienia, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż taką wykładnię i sposób stosowania art. 70c O.p. potwierdza uchwała NSA z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn.. I FPS 1/18, w której czytamy: "ewentualne uchybienia w płaszczyźnie stosowania tego przepisu powinny być rozpatrywane na tle konkretnych okoliczności danej sprawy, ponieważ same w sobie, w świetle przedstawionych wyżej racji, co do zasady, nie mogą decydować o nieziszczeniu się przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego przewidzianej w art. 70 1 6 pkt 1 O.p." (pkt 11.5 uzasadnienia uchwały).

Ponadto, wskazując na przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., art. 70c O.p. oraz w zw. z art. 138e § 3 O.p. i art. 145 § 2 O.p. w zw. z uchwałą NSA z dnia 16 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18, poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego – Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w O. – obowiązany był doręczać zawiadomienie z art. 70c O.p. w trybie art. 145 § 2 O.p. pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie przed organem prowadzącym postępowanie kontrolne – Dyrektorem UKS w O. – o fakcie reprezentowania skarżącego w postępowaniu kontrolnym przez pełnomocnika, podczas gdy pełnomocnictwo zostało złożone do akt postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. przy piśmie z 26 maja 2014 r. i miało charakter pełnomocnictwa szczególnego oraz wywoływało skutek tylko wobec organu (Dyrektora UKS) prowadzącego to postępowanie zgodnie z art. 137 § 3 O.p. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r.

5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i w zw. z art. 70c i art. 59 § 1 pkt 9 O.p. – poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że z momentem upływu terminu przedawnienia zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2010 r. przedawniło się z dniem 31 grudnia 2015 r., a w także pod pewnymi warunkami i za grudzień 2010 r. przedawniło się z dniem 31 grudnia 2016 r., gdy tymczasem podstawowy bieg terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 O.p. w zw. z ar. 70c uległ zawieszeniu.

Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Opolu wniósł o przedstawienie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia składowi całej Izby:

"1. Czy dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie, należy doręczyć bezpośrednio podatnikowi, czy jego pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony?

2. Czy uchybieni w realizacji powyższego stanowi naruszenie przepisu postępowania, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 145 § 2 O.p. i należy badać jego wpływ na wynik sprawy?"

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka M. [...] wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Wstępnie trzeba zauważyć, że skarżący organ w sposób rozległy sformułował zarzuty kasacyjne, powtarzając przytaczane podstawy, zarówno w ramach naruszeń przepisów postępowania, jak i naruszeń prawa materialnego. Owo multiplikowanie podważa poprawność konstrukcyjną skargi kasacyjnej, ale też ogranicza klarowność poszczególnych zarzutów. Okoliczność ta skłania także to tego, aby w sposób łączny odnieść się do zarzutów, których widoczny sens sprowadza się do zakwestionowania oceny Sądu pierwszej instancji o nieskuteczności zawiadomienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. w trybie art. 70c O.p., skierowanego bezpośrednio do spółki, w sytuacji, w której w postepowaniu kontrolnym prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. w sprawie przedmiotowych zobowiązań podatkowych, spółka reprezentowana była przez pełnomocnika. Ta zasadnicza ocena Sądu pierwszej instancji, prowadziła w konsekwencji do wniosku odnośnie niezawieszenia biegu przedawnienia z uwagi na wszczęcie postępowania, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., a w dalszej kolejności - o przedawnieniu zobowiązań podatkowych za miesiące od stycznia do listopada 2010 r. i możliwości przedawnienia zobowiązania za grudzień 2010 r. Te dalsze wnioski Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu organ – także konsekwentnie – podważa.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, ukierunkowane w powyższy sposób zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, za czym przemawia treść uchwały składu 7. sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18.

Wstępnie przypomnieć trzeba, że według art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 O.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Natomiast jak to wynika z art. 70c O.p., organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia.

Dokonując wykładni przywołanego obok art. 70c O.p., Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów podjął w dniu 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18, uchwałę, w której stwierdził, że: "1. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. 2. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej" Natomiast w uzasadnieniu uchwały skład 7. sędziów wyraźnie zaznaczył, że ma ona zastosowanie do stanu prawnego obowiązującego po 15 października 2013 r.

Wskazując na przedmiotową uchwałę trzeba przypomnieć, że na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. uchwała poszerzonego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego korzysta z mocy ogólnie wiążącej. Według przywołanego unormowania, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 P.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, s. 221 i nast.).

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w uchwale z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie I FPS 3/18 (w tym w jej uzasadnieniu) i nie znajduje podstaw do podjęcia działań w celu doprowadzenia do uchwały przełamującej wskazane powyżej stanowisko składu 7. sędziów, czego w skardze kasacyjnej domaga się organ podatkowy.

Nawiązując do okoliczności istotnych dla wyniku sprawy trzeba wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu trafnie uznał, że wyznaczone przez art. 70 § 1 O.p., 5-letnie terminy przedawniania poszczególnych zobowiązań podatkowych za miesiące od stycznia do listopada 2010 r. upływały (z dniem 31 grudnia 2015 r.) przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji (decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia 20 maja 2016 r.), zaś zobowiązania za grudzień 2010 r. upływały (z dniem 31 grudnia 2016 r.) przed wydaniem decyzji odwoławczej (decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu z dnia 22 czerwca 2018 r.). Nie jest kwestionowane ustalenie Sądu pierwszej instancji, że spółka w toku postępowania przed organem pierwszej instancji reprezentowana była przez pełnomocnika na podstawie pełnomocnictwa złożonego przy piśmie z dnia 26 maja 2014 r. oraz, że zawiadomienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w O. z dnia 18 listopada 2014 r. w trybie art. 70c O.p., skierowane bezpośrednio do spółki - doręczone jej zostało w dniu 24 listopada 2014 r. Zatem w świetle tych okoliczności, zastanych w sprawie podatkowej, właściwie postąpił Sąd pierwszej instancji uznając, do zawieszenia biegu terminu przedawnienia nie doszło.

W skardze kasacyjnej organ podnosi, że pełnomocnictwo w oparciu o które działał ustanowiony w sprawie pełnomocnik spółki było pełnomocnictwem szczególnym, złożonym do akt sprawy procedowanej przez inny organ, aniżeli organ dokonujący zawiadomienia, przez co organ zawiadamiający nie był obowiązany do podjęcia czynności względem pełnomocnika.

Otóż trzeba zauważyć, że jak to wynika z przywołanej uchwały I FPS 3/18, w przypadku reprezentowania strony w postępowaniu przez pełnomocnika, warunkiem skuteczności zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. jest zawiadomienie tegoż pełnomocnika bez względu na to, czy podstawą jego umocowania było pełnomocnictwo ogólne, czy też pełnomocnictwo szczególne.

Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie zauważył, że w przypadku, gdy toczy się postępowanie, to zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c O.p., jest czynnością procesową tego postępowania. Czynność doręczenia zawiadomienia w sposób istotny wpływa na wynik sprawy, wręcz determinuje dalszy jego bieg. Jest to jeden z istotnych elementów wpływających na treść decyzji kończącej postępowanie. Kluczową kwestią dla ustalenia, czy zobowiązanie podatkowe, które jest przedmiotem tego postępowania, wygasło na skutek przedawnienia, bądź też nadal istnieje, będzie stwierdzenie prawidłowości przeprowadzenia czynności zawiadomienia w trybie art. 70c O.p., zarówno w aspekcie jego treści, jak i spełnienia wymogów formalnych w zakresie doręczenia. Nie sposób więc zasadnie twierdzić, że jest to czynność procesowa podejmowana poza toczącym się postępowaniem. Zwłaszcza, że potwierdzenie dokonania tych czynności musi się znaleźć w aktach administracyjnych toczącej się sprawy. Umożliwia to bowiem prawidłową weryfikację tego zdarzenia w toku postępowania administracyjnego, jak i jego późniejszą kontrolę sądową (pkt 6.3.13 uzasadnienia uchwały).

Powyższe rozważania doprowadziły skład 7. sędziów do wniosku, że organ dokonujący zawiadomienia w trybie art. 70c O.p., którym – co trzeba przypomnieć – jest organ właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, jeżeli nie jest organem prowadzącym postępowanie, to pełni w tym postępowaniu określoną rolę procesową, a mianowicie działa jako organ współdziałający, realizujący względem podatnika obowiązek informacyjny.

W świetle wskazanych powyżej uwag, nieadekwatne było przywoływane przez organ orzecznictwo, dostrzegające brak podstaw do respektowania pełnomocnictwa (szczególnego) w innym postępowaniu, aniżeli w tym, do akt którego zostało złożone. W tych bowiem przypadkach (przywoływanych przez pełnomocnika Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Opolu) organ podatkowy nie pełnił żadnej roli procesowej w tym innym postępowaniu (którego nie prowadził) i nie był zobligowany do dokonania jakiejkolwiek czynności procesowej w tym innym postępowaniu (którego nie prowadził).

Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 269 § 1 p.p.s.a. w związku z uchwałą składu 7. sędziów NSA z dnia 18 czerwca 2018 r. w sprawie I FSK 1/18. Trzeba przypomnieć, że w uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy.

Zauważyć trzeba, że powyższa uchwała (sygn. I FPS 1/18) rozstrzygała problem, który nie zaistniał w przedmiotowej sprawie, a mianowicie, co do treści zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. nie zaś ten, komu należy zawiadomienie doręczyć, aby wywołało skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Wskazana uchwała rozstrzygała zaistniałą w orzecznictwie rozbieżność, a mianowicie, czy dla wywołania skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia wystarczające jest przywołanie w zawiadomieniu podatnika art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bez konieczności informowania o jego treści, czy też konieczne jest skonkretyzowanie informacji wynikającej z normy przepisu art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Można przy tym odnotować, że wskazana obok kwestia, rozstrzygana w składzie 7. sędziów w tej sprawie w ogóle nie mogła mieć znaczenia, bo skoro zawiadomienie skierowane zostało do innego podmiotu, aniżeli to było konieczne (podatnika zamiast reprezentującego go pełnomocnika), to sama kompletność treści tego zawiadomienia nie mogła oddziaływać na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów, wobec nieskuteczności podniesionych w skardze kasacyjnej organu zarzutów, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.