Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1395/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 674
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w sprawie statusu bezrobotnego uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Z. postanowieniem z dnia [...], Nr [...], wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267, zwanej dalej w skrócie jako: "K.p.a."), z urzędu wznowił postępowanie w sprawie M.O. w zakresie statusu i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu podjęcia przez organ decyzji, tj. świadczenie pracy w ramach umowy zlecenia, o czym nie poinformowano organu w dniu rejestracji.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], Kierownik Działu Ewidencji Świadczeń i Informacji w Z., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Z., na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 K.p.a. i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 674 z późn. zm.), po wznowieniu postępowania stwierdził, iż na rzecz M.O. wydano z naruszeniem prawa cztery decyzje administracyjne: z dnia [...] o uznaniu z dniem [...] za osobę bezrobotną; z dnia [...] o wznowieniu z dniem [...] wypłaty zasiłku dla bezrobotnych; z dnia [...] o utracie z dniem [...] prawa do zasiłku dla bezrobotnych; z dnia [...] o utracie z dniem [...] statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem organu, z pisma ZUS z dnia [...] wynika, iż M.O. w okresie od [...] do [...] podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia (k. 23 akt administracyjnych). Jednocześnie od dnia [...] podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba bezrobotna zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. i w dniu [...] nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. Zatem, skoro pracowała od dnia [...], to nie spełniała warunków do uznania za osobę bezrobotną. Tym samym nie spełniała warunków do ustalenia zasiłku dla bezrobotnych na dzień [...]. Organ odstąpił od uchylenia wymienionych powyżej czterech decyzji z powodu okoliczności, o których mowa w art.146 § 1 K.p.a., gdyż od dnia ich doręczenia M.O. upłynęło 5 lat.

W odwołaniu M.O. podniosła, że nie pracowała na dzień [...], albowiem zlecenie zakończyła już w dniu [...], potem zarejestrowała się w organie I instancji w siódmym dniu po ustaniu zatrudnienia. W treści odwołania złożyła wniosek o ponowne sprawdzenie dokumentów znajdujących się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w Z. i zmianę błędnej decyzji dla niej nie zrozumiałej.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy dokonał analizy stanu faktycznego sprawy i ustalił, iż odwołująca w dniu [...] zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. W związku z rejestracją była prawidłowo pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego zawartych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym o warunkach nabycia i posiadania statusu bezrobotnego, co potwierdziła własnoręcznym podpisem w karcie rejestracyjnej oraz dokumencie "Informacji", której jeden egzemplarz otrzymała. Następnie z dniem [...] utraciła prawo do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania, a w dalszej kolejności z dniem [...] utraciła status osoby bezrobotnej. W dniu [...] do Powiatowego Urzędu Pracy w Z. wpłynęło pismo z ZUS z dnia [...] informujące o tym, że w okresie od [...] do [...] odwołująca podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia przy jednoczesnym podleganiu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba bezrobotna w okresie od [...] do [...]. W związku z powyższą informacją, organ I instancji przywołanym postanowieniem z dnia [...] wznowił postępowanie w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi, dotyczącymi statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Następnie decyzją z dnia [...] uznał przywołane powyżej decyzje za wydane z naruszeniem prawa. Organ odwoławczy zauważył, iż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Warunkiem nabycia statusu osoby bezrobotnej jest spełnianie wszystkich wyżej wymienionych warunków, tj. m.in. nie świadczenie przez daną osobę pracy w ramach umowy o pracę lub umów cywilnoprawnych np. umowy zlecenia. Jak wynika z pisma ZUS z dnia [...] odwołująca w okresie od [...] do [...] podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia. Jednocześnie od dnia [...] podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba bezrobotna zarejestrowana w PUP w dniu [...] z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...], bowiem zarejestrowała się w PUP w Z. dnia [...], zatem w okresie, w którym świadczyła pracę w ramach umowy zlecenia na rzecz Uniwersytetu [...] w K., mimo, iż w tym dniu nie spełniała warunków do uznania za osobę bezrobotną, wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a tym samym pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Odwołująca w dniu rejestracji podpisała oświadczenie, że jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, przez co wprowadziła organ administracyjny w błąd. Mając to wszystko na uwadze, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie ograniczył się do stwierdzenia wydania decyzji własnych z naruszeniem prawa i wskazał okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Przepis art. 146 K.p.a. dotyczy ograniczenia uchylenia decyzji i stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Prawidłowo i zasadnie w tej sytuacji, z uwagi na brzmienie art. 146 § 2 K.p.a., organ I instancji nie mogąc uchylić decyzji z powodu upływu okresu przedawnienia, stwierdził wydanie decyzji z naruszeniem prawa, bowiem w dniu rejestracji odwołująca złożyła nieprawidłowe oświadczenie o tym, że nie podjęła pracy zarobkowej w ramach umowy zlecenia.

W skardze na powyższą decyzję M.O. jeszcze raz informowała, że nie pracowała na dzień [...], a zlecenie z Uniwersytetu [...] w K. zakończyła w dniu [...] i zarejestrowała się 7 dni po ustaniu zatrudnienia. Wnosiła o ponowne sprawdzenie dokumentów znajdujących się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w Z. i sprostowanie pomyłki od niej nie zależnej, bowiem to wyłącznie zaniedbanie wyrejestrowania jej z ubezpieczenia przez zleceniodawcę spowodowało wydanie krzywdzących dla niej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje .

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 , poz. 1647), Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Jednocześnie, z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W rozpatrywanej sprawie dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy podkreślić charakter nadzwyczajnego postępowania, w którym została ona wydana. Instytucja wznowienia postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. W takim postępowaniu organ może samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu tego postępowania, w myśl art. 151 § 1 K.p.a. organ wydaje decyzję, w której: odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo; uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 K.p.a.)

Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowi wydana na rzecz skarżącej, po wznowieniu z urzędu postępowania administracyjnego, decyzja Wojewody [...] w K., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...], mocą której stwierdzono wydanie z naruszeniem prawa czterech ostatecznych decyzji administracyjnych w zakresie statusu i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z uwagi na nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu podjęcia przez organ decyzji, tj. świadczenie pracy przez skarżącą w ramach umowy zlecenia, o czym nie poinformowała organu w dniu rejestracji, przez co nie spełniała warunków do uznania za osobę bezrobotną od dnia [...].

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, określające zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, pojęcie "bezrobotny" oznacza osobę między innymi: niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, (...), zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia dalej określone w tym przepisie warunki, w szczególności nie podlega ubezpieczeniu z innych tytułów.

Podkreślenia wymaga, że organy administracji publicznej zobligowane są działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a.). W toku postępowania stoją na straży praworządności, podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). W tym celu są zobowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.). Interpretując zatem przepisy prawa materialnego, związane z pozbawieniem statusu bezrobotnego, należy mieć na względzie zarówno potrzebę ochrony interesu społecznego przed nadużywaniem uprawnień związanych ze statusem bezrobotnego, jak i ochronę praw osób bezrobotnych, które powinny być objęte opieką Państwa jako pozostające w trudnej sytuacji życiowej.

Na gruncie okoliczności przedmiotowej sprawy, w ocenie składu orzekającego, realizacji tego celu trudno doszukać się w działaniu organu odwoławczego. Po pierwsze, w postępowaniu wznowieniowym ustalenie ciężkiej, kwalifikowanej wadliwości procesowej w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną może doprowadzić do wadliwego zastosowania przepisów prawa materialnego. Wadliwe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie miało miejsce gdy naruszenie przepisów prawa procesowego doprowadziło do ustalenia stanu faktycznego nie odpowiadającego hipotetycznemu stanowi faktycznemu zapisanemu w normie prawnej przepisu prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 1 lutego 2012 r., o sygn. akt II OSK 2154/10, dostępny w internetowej bazie orzeczeń NSA). Z akt sprawy wynika, że postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego z dnia [...] zostało doręczone skarżącej w trybie art. 44 § 3 i 4 K.p.a. (k. 25 akt administracyjnych). Tymczasem, w sytuacji wszczęcia postępowania wznowieniowego po upływie 9 lat od wydania merytorycznych decyzji w sprawie, tj. w roku [...] i [...], organ zobowiązany był do ponownego doręczenia tego postanowienia, celem zajęcia przez nią stanowiska w sprawie i pouczenia o przysługujących jej prawach, które znalazło się w uzasadnieniu tegoż postanowienia.

W konsekwencji bez możliwości wypowiedzenia się przez skarżącą została wydana decyzja organu pierwszej instancji, mocą której orzeczono o wydaniu z naruszeniem prawa czterech decyzji ostatecznych: z dnia [...] o uznaniu z dniem [...] za osobę bezrobotną, z dnia [...] o wznowieniu z dniem [...] wypłaty zasiłku dla bezrobotnych, z dnia [...] o utracie z dniem [...] prawa do zasiłku dla bezrobotnych i z dnia [...] o utracie z dniem [...] statusu osoby bezrobotnej.

Nie ulega wątpliwości, że organ pierwszej instancji jako przyczynę wznowienia uznał wynikającą z pisma ZUS z dnia [...] okoliczność, iż skarżąca w okresie od [...] do [...] podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu wykonywania pracy w ramach umowy zlecenia. Jednocześnie od dnia [...] podlegała ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba bezrobotna zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z., co więcej z tego tytułu nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Zatem, skoro pracowała do dnia [...], to nie spełniała warunków do uznania za osobę bezrobotną w dniu [...] tego samego roku. Tym samym nie spełniała warunków do ustalenia zasiłku dla bezrobotnych na dzień [...].

Bezspornie jednak już na etapie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca domagała się ponownego sprawdzenia dokumentów znajdujących się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w Z. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy informacja zawarta w piśmie ZUS z dnia [...] o zgłoszeniu skarżącej do ubezpieczenia społecznego wymagała szczegółowego sprecyzowania i wyjaśnienia, bowiem wznowienie postępowania nastąpiło w wyniku wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych nie znanych organowi w dniu ich wydania. Wobec tego obowiązkiem organu odwoławczego było rozważenie i ustalenie, czy ta nowa okoliczność miała miejsce w sprawie zważywszy na treść złożonego odwołania, a więc poczynienie dokładnych ustaleń, od kiedy skarżąca została objęta ubezpieczeniem społecznym i ubezpieczeniem zdrowotnym, co miało istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy zważywszy na podanie przez skarżącą dokładnej daty zakończenia zlecenia, tj. [...] i jej oświadczenia, iż nie pracowała na dzień [...], a w organie I instancji zarejestrowała się 7 dni po ustaniu zatrudnienia.

Dokonana dla potrzeb niniejszej sprawy analiza akt administracyjnych wskazuje, iż skarżąca w podpisanej przez siebie w dniu [...] karcie rejestracyjnej bezrobotnego podała, iż była zatrudniona u ostatniego pracodawcy od dnia [...] do dnia [...] w wymiarze czasu pracy 2 godzin, a więc wskazała inną datę zakończenia pracy niż w treści odwołania, jak również w skardze ([...]).

Podkreślić należy ponownie, że przedmiot tej sprawy do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie został wyjaśniony, zwłaszcza okres, w którym skarżąca podlegała ubezpieczeniu z powodu podjęcia pracy zarobkowej na podstawie umowy zlecenia. Dopiero jednoznaczne ustalenia w tej kwestii stanowić będą podstawę do analizy zaistniałego w sprawie stanu prawnego i merytorycznego jej rozpoznania przez organ odwoławczy. Takiej analizy nie przeprowadzono w niniejszej sprawie, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Co prawda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołał się na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ale uznał stan faktyczny sprawy za należycie wyjaśniony podając, iż skarżąca pracowała do dnia [...].

Tymczasem sformułowana w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definicja osoby bezrobotnej jest skonstruowana z dwóch części. W pierwszej z nich, wskazuje się na swego rodzaju przesłanki pozytywne, a więc na warunki, które muszą być spełnione, by można było uzyskać (zachować) status bezrobotnego. Druga część, zawiera zespół przesłanek negatywnych, w więc okoliczności, które uniemożliwiają nabycie (zachowanie) tego statusu. Z ich zestawienia jednoznacznie wynika, że nie każda osoba rejestrująca się w urzędzie pracy może być uznana za osobę bezrobotną. Wszystkie niezbędne wymogi muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie czy zachowanie omawianego statusu osoby bezrobotnej. Nie jest możliwe odstąpienie od tych wymogów nawet ze względu na szczególne uwarunkowania konkretnej sprawy. Bezrobotnym może być jedynie osoba niepozostającą w stosunku pracy czy stosunku służbowym oraz niewykonująca innej pracy zarobkowej w rozumieniu przywołanego art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy i to niezależnie od wysokości uzyskiwanego z tego tytułu przychodu.

W wielu przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pozbawienie statusu osoby bezrobotnej jest wyraźnie powiązane z określonym zdarzeniem w przeszłości z tym również, że bezrobotny nie spełnia warunków, o których mowa w jej art. 2 ust. 1 pkt 2. Wspomniany przepis zawiera w istocie definicję ustawową "bezrobotnego", która została skonstruowana w taki sposób, że wylicza warunki, które muszą zaistnieć, aby osobę można było uznać za bezrobotną. Zatem brak spełnienia któregoś z warunków oznacza, że osoba przestaje być osobą bezrobotną i to z chwilą zaistnienia tego stanu prawnego. Decyzja potwierdza stan prawny, a organ zmierzając do jej wydania ustala moment niespełnienia warunku i konieczne jest jego ustalenie w zależności od okoliczności sprawy.

Rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania następuje w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu orzekania. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą zatem o istocie sprawy, wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Wobec tego organ administracji państwowej, wydający nową decyzję, stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania (...). Odstępstwo od powyższej zasady dotyczy tylko decyzji deklaratoryjnych, to jest stwierdzających wyłącznie skutek prawny, który nastąpił z mocy prawa, a więc z mocą ex tunc (C. Martysz, Komentarz do art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej (Lex Omega) 10/2015). Pogląd co do prawidłowości wstecznego określenia terminu utraty statusu osoby bezrobotnej w decyzji wydanej w wyniku wznowienia postępowania był aprobowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 24 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1749/06, 30.01.2008 r. sygn. akt I OSK 572/07, 21.11.2014 r. sygn. akt I OSK 1699/13 - wszystkie dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA).

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z brakiem stosownego wniosku o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wyznaczonego z urzędu profesjonalnego pełnomocnika, orzeczono jak w sentencji.