Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 939/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 77 § 1 i art. 107 § 3, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2015 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 61 ust. 10, art. 62 ust. 4a, art. 64 ust. 1, 2, art. 140aa ust. 1, 3, 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: p.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., dalej: "u.d.p."), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] o nałożeniu na A. Sp. z o.o. w R. (dalej także "strona" lub "skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 15.000 złotych.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli dziewięcioosiowy pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz sześcioosiowej naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował M. U., który wykonywał przejazd z ładunkiem elementu wieży wiatrowej w imieniu skarżącej. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 75,7 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie dmc o 35,7 t, (89,25 % dopuszczanej wartości),

- długość pojazdu członowego 23,76 m - przekroczenie dopuszczalnej długości o 7,26 m, (44 % dopuszczanej wartości),

- szerokość pojazdu członowego 4,85 m - przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 2,30 m, (ok. 90,2 % dopuszczanej wartości),

- wysokość pojazdu członowego 4,29 m - przekroczenie dopuszczalnej wysokości o 0,29 m, (7,25 % dopuszczanej wartości),

- podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym o stwierdzonych w trakcie kontroli parametrach.

W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach.

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Zażądała jej uchylenia oraz ponownego przeanalizowania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Skarżąca wskazała na niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, naruszenie art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., w konsekwencji niewypełnienia przez organ obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy i oparcia decyzji na części materiału dowodowego, jak również art. 6 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., w rezultacie przedsięwzięcia procedur zebrania i oceny materiału dowodowego w sposób nieuregulowany w obowiązujących przepisach. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że kierowca okazał w trakcie kontroli zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego kategorii VII o nr [...] i tym samym na stronę powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 2000 zł za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. Użyte w trakcie kontroli wagi SAW nie mogą służyć do pomiaru masy całkowitej pojazdów. Skarżąca podkreśliła, że pojęcie "dopuszczalne wartości" należy odnosić do norm wskazanych w okazanym zezwoleniu kategorii VII, a nie do wartości określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. W ocenie organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny.

Organ odwoławczy zauważył, że miejsce ważenia legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 7 grudnia 2011 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych 855490 i 856007. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu z terminami ważności do 28 lutego 2014 r. dla wagi o nr 855490 i do dnia 31 października 2014 r. dla wagi o nr 856007. Pomiaru długości i szerokości pojazdu członowego dokonano przy użyciu przymiaru wstęgowego o nr CT/1/12/18, który w dniu kontroli legitymował się świadectwem legalizacji pierwotnej wydanym przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w Szczecinie z terminem ważności do 31 grudnia 2017 r. Natomiast pomiaru wysokości pojazdu dokonano przy zastosowaniu wysokościomierza teleskopowego ITD 2.11, który w dniu kontroli legitymował się świadectwem wzorcowania. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd członowy zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy zauważył, że obowiązki, które związane były z wykonywanym przez stronę przejazdem wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i są tożsame dla wszystkich uczestników (przewożników). Obowiązki te określają sposób przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związane z nimi parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia oraz dopuszczalne naciski osi przewidzianych dla danej drogi.

Główny Inspektor Transportu Drogowego odniósł się do okazanego przez kierowcę w trakcie kontroli zezwolenia kategorii VII nr [...] oraz przesłanego przez stronę w toku prowadzonego postępowania administracyjnego zezwolenia kategorii VII nr [...]. Wskazał, że zezwolenia te zostały udzielone na przejazdy z ładunkiem betonowego segmentu wieży wiatrowej, pojazdem członowym o wymiarach wynoszących m.in.: długość do 24,20 m, szerokość do 4,85 m, wysokość do 4,45 m, masa całkowitej do 70 t. W trakcie kontroli stwierdzono natomiast, iż długość pojazdu członowego wynosiła 23,76 m, szerokość 4,85 m, wysokość 4,29 m, a rzeczywista masa całkowita 75,7 t. Masa całkowita pojazdu przekroczyła zatem wartość wskazaną w zezwoleniach. Tym samym uzyskanie ww. zezwolenia było niewystarczające do zgodnego z prawem, przejazdu kontrolowanym pojazdem członowym. W związku z powyższym podmiot wykonujący przejazd poruszał się bez wymaganego zezwolenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że użyte w lp. 7 załącznika nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym pojęcie "dopuszczalne wartości" odnosi się do dopuszczalnych wartości pojazdu (zespołu pojazdów) na konkretnej drodze. Dopuszczalne wartości uregulowane zostały w aktach prawa powszechnie obowiązującego tj. ustawie Prawo o ruchu drogowym, ustawie o drogach publicznych oraz wydanych na ich podstawie rozporządzeniach. Zezwolenia wydawane są natomiast w celu udzielenia odstępstwa od dopuszczalnych wartości.

Główny Inspektor Transportu Drogowego odniósł się również do zarzutu, że na stronę powinna zostać nałożona kara pieniężna w wysokości 2000 zł za niedotrzymanie warunków przejazdu określonych dla zezwolenia kategorii VII. Wskazał, że przekroczenie parametrów pojazdu określonych w zezwoleniu, nie stanowi "niedotrzymania warunków przejazdu". Warunki takie określone zostały w dokumencie zezwolenia i dotyczą one m.in. obowiązku dokonania przez pilota objazdu trasy, wymogu, iż przez drogowe obiekty inżynieryjne należy przejechać środkiem jezdni stałą prędkością do 10 km/h, przy wstrzymanym ruchu dla innych pojazdów, czy też obowiązku uzgodnienia z zarządcami zabezpieczenia linii napowietrznych.

Organ odwoławczy mając ponadto na uwadze argumentację strony, iż za pomocą wag SAW nie można wyznaczyć masy całkowitej pojazdów oraz nacisków osi wielokrotnych wyjaśnił, iż stanowisko Głównego Urzędu Miar, iż "odpowiednie do ustalenia dmc są wagi nieautomatyczne klasy dokładności III o odpowiednim obciążeniu maksymalnym Max" nie zostało poparte żadną analizą prawną, ani tym bardziej faktyczną. Nie zawiera uzasadnienia, które doprowadziłoby do tejże konkluzji. Tym samym nie pozwala na dokonanie analizy logiczności i poprawności wniosków bez wkraczania w sferę wiedzy specjalistycznej. Istotne jest to chociażby, że wagi o dokładności IIII (dokładność zwykła) zostały dopuszczone do dokonywania za ich pomocą procesu ważenia stosownymi dokumentami.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zauważył, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a., tj. oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy nie dopatrzył się także przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. W ocenie organu odwoławczego skarżąca nie dostarczyła takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d.

W ocenie organu II instancji strona postępowania administracyjnego została również ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w zawiadomieniu z dnia [...] września 2013 r. wezwał stronę do przedstawienia odpisów/kopii wszelkich dokumentów w sposób jednoznaczny poświadczających dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, bądź w sposób jednoznaczny poświadczających brak wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń przepisów prawa - tj. zaistnienie zdarzeń lub okoliczności mieszczących się w dyspozycji art. 140aa ust. 4 pkt 1 lit. a) i b) p.r.d. Tymczasem strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z wykonywanym przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia obowiązujących przepisów.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swojej odpowiedzialności, gdyż to podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w ramach dokonywanego przewozu bezpieczeństwo zarówno kierowcy wykonującego transport, jak i innych uczestników ruchu drogowego. Organ podkreślił, że dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, w którym powinien uczestniczyć zarówno załadowca jak i podmiot wykonujący przejazd, tak by nie przekraczane normy wymagane przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ustawy o drogach publicznych, leży w interesie podmiotu wykonującego przejazd. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.

Zdaniem organu odwoławczego wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem.

Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym,

- naruszenie treści art. 7 k.p.a. poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia,

- naruszenie art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej,

- naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym,

- naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. (legalność dowodu) poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi.

W konsekwencji powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot poniesionych kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Skarżąca pismem procesowym z dnia [...] października 2015 r. odniosła się do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę, wskazując w szczególności na orzecznictwo sądowe dotyczące sposobu wykorzystania użytych w trakcie spornej kontroli rodzajów wag.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, ma miejsce kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności podejmowanych przez organy rozstrzygnięć.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwaną dalej "p.p.s.a.".

Dokonując oceny prawnej według wyżej wymienionych kryteriów Sąd uznał, iż skarga okazała się zasadna.

Skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności rozważyć zatem należało zasadność zarzutów o charakterze procesowym, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy.

Strona skarżąca w toku postępowania administracyjnego, jak i wniesionej do Sądu skardze konsekwentnie podnosiła zarzut wadliwości użytych w trakcie kontroli wag, podważając wyniki dokonanych pomiarów w zakresie stwierdzonego naruszenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że w czasie kontroli użyto wag typu SAW 10 C/II o dokładności IIII. Wagi nieautomatyczne służące do określenia masy stosownie do § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23) służą do obliczania masy będącej podstawą obliczenia kar lub podobnych typów opłat. Wagi te klasy dokładności IIII zgodnie z § 24 rozporządzenia mogą być stosowane w położeniu pochylnym i wówczas nie mogą być wrażliwe na ten stopień pochylenia. Rozporządzenie określa więc możliwość dokonywania pomiarów masy pojazdu (dmc) w celu ustalenia kary za ich przekroczenie.

Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 26, poz. 152) w § 2 pkt 2 nawiązuje do wag nieautomatycznych wprowadzonych do użytkowania pod warunkiem stwierdzenia, że spełniają wymagania zgodności. Ze świadectw homologacji wag użytych do kontroli i ze świadectw legalizacji ponownej wynika, ze wagi te spełniały stosowne wymagania zgodności z dyrektywa WE nr 90/384/EWG. Zgodnie z § 3 pkt 1 tego rozporządzenia wagi spełniające wymagania zgodności, jako wagi nieautomatyczne są przyrządami pomiarowymi służącymi do określania masy oraz mogącymi służyć do określania innych, związanych z masą wielkości, ilości, parametrów (...) wymagającymi udziału operatora podczas ważenia. Powołane rozporządzenie także nie wyłącza wag użytych w czasie kontroli od dokonywania pomiarów dopuszczalnej masy całkowitej pojazdów. W rozporządzeniu tym (§ 6 ust. 2 i załącznik) wskazano dopuszczalne błędy graniczne dla wag nieautomatycznych i błędy te zostały w czasie kontroli uwzględnione. Stąd adnotacja kontrolującego o odjęciu możliwych błędów ważenia w określeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

Odnosząc się do zasadności użycia w przypadku spornej kontroli wag typu SAW 10 C serii II i o klasie dokładności IIII, podkreślić trzeba, że każdy przyrząd kontrolny, aby jego wskazania były rzeczywiste i prawdziwe, powinien być używany zgodnie ze wskazaniami producenta tych przyrządów kontrolnych. W tym celu kanadyjski producent wag typy SAW serii II wydał dla przedmiotowych wag Instrukcję Obsługi, na którą wskazywał także organ odwoławczy odwołując się do homologacji tych wag załączonej do ich Instrukcji Obsługi.

Zgodnie z ustaleniami organu administracji kontroli poddano zespół pojazdów o dziewięciu osiach, w tym sześcioosiową naczepą stwierdzając przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego o 35, 7 t. Pomiaru dokonano dwoma wagami SAW 10 C/II o dokładności IIII (zwykłej).

Zgodnie z pkt 2.5 (rubryka pierwsza) Instrukcji Obsługi wag typu SAW serii II (znanej Sądowi z urzędu), a więc i wag użytych do kontroli (SAW 10 C/II) o klasie dokładności IIII, jedną parą wag można pomierzyć następujące typy pojazdów: ciężarówkę lub ciągnik o dwóch osiach, przyczepę lub naczepę o dwóch osiach – z użyciem dwóch płyt równoważących wysokość – oraz ciężarówkę lub ciągnik o trzech osiach i przyczepę lub naczepę o trzech osiach – z użyciem czterech płyt równoważących wysokość. Zgodnie z warunkami lokalizacji wag (pkt 5.1 Atestu do wag SAW serii II) mogą być one używane we wnękach, gdzie jest skutecznie odprowadzana woda i wówczas Atest nie przewiduje płyt wyrównawczych.

Jak wynika jednak z rubryki czwartej pkt 2.5 Instrukcji Obsługi przedmiotowych wag, żadna ich konfiguracja nie przewiduje dokonania pomiaru nacisków osi naczepy z sześcioma osiami, a kontrolę pojazdu dziewięcioosiowego wykonano jedną parą wag SAW 10 C/II. Mając na uwadze kwestionowaną w orzecznictwie możliwość wyznaczania rzeczywistej masy całkowitej pojazdu przedmiotowymi rodzajami wag, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, iż wykorzystywany do tego podstawowy parametr, jakim jest nacisk poszczególnych osi pojazdu został ustalony w sposób prawidłowy.

Wskazać trzeba, że w kwestii dokonywania ważenia pojazdów wieloosiowych o liczbie osi większej niż trzy jedną parą wag SAW 10 C o dokładności pomiaru I-IIII wypowiadał się także Naczelny Sąd Administracyjny (przykładowo w wyrokach: z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt: II GSK 3124/13 oraz z dnia 7 lipca 2015 r. sygn. akt: II GSK 1342/14), w których uznał za nieprawidłowy sposób dokonywania ww. pomiarów z wykorzystaniem jednej pary wag tego typu. Tymczasem, w przypadku rozpatrywanej sprawy parametr ten (podlegające zsumowaniu naciski osi) został wyznaczony w sposób, jakiego nie przewiduje wspomniana wyżej Instrukcja Obsługi wag SAW 10 C.

Istotność powyższego naruszenia, w wyniku pominięcia zasad dokonywania pomiarów określonych w ww. Instrukcji powoduje, że w przypadku przedmiotowej sprawy nie można uznać za prawidłowe wyników ważenia kontrolowanego zespołu pojazdów. Mając na uwadze, że pozostałe pomiary w zakresie wysokości, długości oraz szerokości kontrolowanego pojazdu członowego mieściły się w przedziale "dopuszczalnych wartości" określonych uzyskanym przez skarżącą pozwoleniem na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii VII, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zostały naruszone inne normy transportu drogowego implikujące nałożenie z tego tytułu stosownej kary pieniężnej.

Wykazane wyżej nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy stanowią istotne naruszenie przepisów postępowania (art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.), które w rezultacie skutkują także naruszeniem art. 80 k.p.a., a naruszenia te, w ocenie składu Sądu orzekającego w sprawie, mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

W konkluzji stwierdzając naruszenie przepisów postępowania Sąd nie wypowiadał się w kwestii zgodności wydanych decyzji z przepisami prawa materialnego, gdyż do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez organ administracji przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji jest w pełni prawidłowy.

Powyższy pogląd prawny rozpatrujący ponownie sprawę organ administracji weźmie pod uwagę.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" orzekł, jak w sentencji wyroku.