Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 609/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski ( spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2004r. sprawy ze skargi T.M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 10 lutego 2000r. Nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 12.1999 r. (znak: [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J., działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn. zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 póz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał T.M. rozbiórkę samowolnie wykonanego ogrodzenia od strony drogi zlokalizowanego we wsi N.

Odwołanie T.M. nie zostało uwzględnione i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 10.02.2000 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu, że skoro ustalone zostało, że przedmiotowe ogrodzenie z elementów betonowych wykonał T.M. w 1999 r., w miejscu wcześniej istniejącego ogrodzenia drewnianego, które uległo zniszczeniu ale bez wymaganego prawem zgłoszenia - obowiązkiem organu I instancji było nakazanie dokonania rozbiórki na podstawie powołanego przepisu.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył T.M. i nie precyzując żądania skargi, podniósł, że zmiany ogrodzenia dokonał dla bezpieczeństwa własnego i budynków bowiem dotychczas istniejące ogrodzenie uległo zniszczeniu a nie wiedział, że na takie roboty potrzebne jest zezwolenie.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.)

a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sprawy niniejszej jest decyzja nakazująca rozbiórkę samowolnie wykonanego ogrodzenia od strony drogi zlokalizowanego we wsi N. W orzecznictwie sądownictwa administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że ogrodzenie jest obiektem budowlanym. Za uznaniem ogrodzenia za obiekt budowlany przemawia przede wszystkim treść art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa Budowlanego z 1994 r., oraz treść art. 30 ust. 1 pkt 2 tego prawa w zw. z treścią art. 1 i art. 3 pkt 6. Przepisy art. 29 ust. l pkt 7 i art. 30 ust. l pkt 2 prawa budowlanego mówią o budowie, które to pojęcie odnosi się zgodnie z treścią art. 3 pkt 6 tego prawa wyłącznie do obiektu budowlanego (zob. np. wyrok NSA - z 21 lipca 1998 r. II SA/Ka 1719/96 i wyrok z dnia 11.04.2001 Sygn.akt II SA/Kr 914/98). Powyższej wykładni nie sprzeciwia się, treść art. 3 pkt 9 prawa budowlanego zaliczającego ogrodzenie do urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym. Z tego ostatniego bowiem przepisu wynika, tylko tyle, że jeżeli ogrodzenie jest związane z innym obiektem budowlanym np. z budynkiem, to stanowi wówczas związane funkcjonalne z tym obiektem urządzenie budowlane. Ale nawet wówczas samo nie przestaje być obiektem budowlanym. Nie zawsze ogrodzenie jest, czy też musi być, związane funkcjonalnie z innym obiektem budowlanym. Można z łatwością wskazać sytuacje, gdy taki związek nie występuje, np. gdy mamy do czynienia z ogrodzeniem działki niezabudowanej, użytkowanej jako ogród (czy też sad).

Prawo Budowlane jako zasadę rozpoczęcia robót budowlanych wymaga istnienia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady wprowadza art. 29 Prawa Budowlanego. I rzeczywiście budowa ogrodzeń nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt. 7), ale art. 30 ust. 1 pkt. 2 - wprowadza wymóg zgłoszenia właściwemu organowi budowy ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości powyżej 2.20 m. Jest nie kwestionowane, że nie uzyskano pozwolenia na budowę, ani nie dokonano zgłoszenia. Jedynym skutkiem takiej sytuacji przewidzianym przez ustawodawcę jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego (art. 48 prawa budowlanego z 1994 r.). Ustawodawca w tym miejscu nie pozostawił organom administracyjnym, żadnych możliwości uznaniowych. Jeżeli więc zostanie stwierdzona budowa bez pozwolenia lub bez właściwego zgłoszenia - jedynym skutkiem takiego stwierdzenia musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Skoro więc, ustawodawca nie wprowadził żadnych możliwości legalizacji tak wznoszonego obiektu, argumenty podniesione w skardze, a dotyczące celowości czy wręcz konieczności wybudowania ogrodzenia nie mogły wywrzeć zamierzonego przez skarżącego skutku. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.