Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 893/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 112, art. 40 par. 1 i 2, art. 110, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej Kolegium, działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] orzekającej o skierowaniu D. B., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AB, na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium wskazało, że w decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z dnia [...] orzekającej o skierowaniu D. B., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AB, na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy zawarto pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu wydającego decyzję, w terminie 14 dni, od daty jej doręczenia. Wskazana decyzja został doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 20 maja 2014r. W związku z powyższym, przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął z dniem 3 czerwca 2014r. Z tą datą decyzja organu I-szej instancji stała się ostateczna.

Kolegium podniosło, że odwołanie wniesione osobiście przez D. B. w dniu 6 czerwca 2014r., zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia o uchybieniu terminu. Organ zauważył, że w sytuacji gdy strona ma ustanowionego pełnomocnika, termin do złożenia odwołania należy liczyć od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi, nie zaś stronie.

Przywołując orzecznictwo sądowe Kolegium wskazało, że jeżeli organ doręczył pismo zarówno pełnomocnikowi, jak i stronie postępowania, w różnym czasie, datą doręczenia będzie data doręczenia pisma pełnomocnikowi. Przesłanie zaś pisma stronie nie wywołuje w tej sytuacji żadnego skutku prawnego, zwłaszcza zaś w kontekście obliczania terminu do złożenia od tego pisma środka prawnego.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł D. B. zarzucając:

- błędne przyjęcie, że uchybił terminowi wniesienia odwołania oraz

- naruszenie art. 112 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, co nie oznacza zniesienia jej zdolności procesowej w przypadku ustanowienia pełnomocnika. Zaskarżone postanowienie narusza dyspozycję art. 112 k.p.a., gdyż skarżący zastosował się do pouczenia zawartego w doręczonej mu błędnie decyzji i w terminie zakreślonym w tym pouczeniu złożył odwołanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 134 ustawy P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Na wstępie wskazać trzeba, że po wpłynięciu odwołania organ odwoławczy jest obowiązany w pierwszej kolejności zbadać czy odwołanie jest dopuszczalne i czy zostało wniesione w terminie. Zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przypadku wniesienia odwołania po terminie organ obowiązany jest stwierdzić w drodze postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.). Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.

Z mocy art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Z kolei zgodnie z art. 40 § 1 k.p.a. pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi (§ 2).

W orzecznictwie sądowadministracyjnym podkreśla się, że organ administracji publicznej jest obowiązany doręczać pisma pełnomocnikowi strony, o którego ustanowieniu został powiadomiony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akr II GSK 509/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1761/08). Z kolei w uzasadnieniu postanowienia SN z dnia 9 września 1993 r., III ARN 45/93, OSNCP 1994, Nr 5, poz. 112, stwierdzono, że przepis art. 40 § 2 "nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z przyjętą w k.p.a. zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy administracyjne prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji, postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika powinien mieć on zapewniony czynny udział w postępowaniu tak samo jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne. (...) Strona postępowania administracyjnego, ustanawiająca pełnomocnika, chroni się przed skutkami nieznajomości prawa, a jeżeli organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów i otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa".

Należy również wskazać, że przepis art. 40 § 2 k.p.a. nie zakazuje doręczeń pod adresem strony, która ustanowiła pełnomocnika, lecz jedynie nakazuje doręczanie pism temu pełnomocnikowi. Oznacza to, że w sytuacji, gdy pismo zostało również doręczone stronie to strona została w ten sposób jedynie poinformowana o jego treści. Natomiast skutki prawne związane z jego doręczeniem rozpoczynają się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (por. postanowienie NSA z dnia 11 marca 1997 r., I SA/Po 1333/96, niepubl.; wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1997r., I SA/Lu 157/96, niepubl.; wyrok NSA z dnia 26 marca 1998r., II SA 157/98, niepubl.; postanowienie SN z dnia 6 stycznia 1999r., III RN 95/98, OSNP 1999, Nr 21, poz. 672; wyrok NSA z dnia 15 maja 2001r., I SA 2605/99, niepubl., wyrok NSA z dnia 6 listopada 2008r., II GSK 463/08, niepubl.; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2008r., I SA/Wa 1024/08, niepubl.).

W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że w decyzji z [...] wydanej z upoważnienia Starosty orzekającej o skierowaniu D. B., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii AB, na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy zawarto pouczenie, że stronie przysługuje prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, za pośrednictwem organu wydającego decyzję, w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Wskazana decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 20 maja 2014r., natomiast skarżącemu 24 maja 2014r. Odwołanie od tej decyzji zostało wniesione osobiście przez D. B. w dniu 6 czerwca 2014r. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że pełnomocnictwo udzielone przez skarżącego adwokatowi A. K. zostało organowi doręczone (k. 5 akt administracyjnych) i nie zostało w trakcie postępowania odwołane. W tych okolicznościach nie może budzić wątpliwości, że doręczenie decyzji stronie, w sytuacji gdy ustanowiła ona pełnomocnika w sprawie jest bezskuteczne i nie wywołuje skutków prawnych. Przepis art. 40 § 2 k.p.a. nakazuje doręczenie decyzji pełnomocnikowi, co oznacza, że jeżeli organ doręcza decyzje również stronie, to strona jest jedynie poinformowana o jej treści. Natomiast skutki prawne związane z doręczeniem decyzji rozpoczynają się z datą doręczenia decyzji pełnomocnikowi.

Skoro zatem w sprawie niniejszej decyzja wydana z upoważnienia Starosty została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 20 maja 2014r. to przewidziany w art. 129 § 2 k.p.a. czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 3 czerwca 2014r. Z tą też datą decyzja organu I-szej instancji stała się ostateczna. W związku z powyższym odwołanie wniesione osobiście przez D. B. w dniu 6 czerwca 2014r., zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 112 k.p.a. stwierdzić należy, że jest on niezasadny.

Warunkiem zastosowania art. 112 k.p.a., jak również skuteczności zarzutu jego naruszenia jest istnienie w porządku prawnym możliwości zaskarżenia przez stronę w ustawowym terminie danego rozstrzygnięcia. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy naruszenia tego brak. Strona reprezentowana była w postępowaniu administracyjnym przez fachowego pełnomocnika, któremu doręczono decyzję organu I instancji. Doręczenie tej decyzji również D. B. nie stworzyło jednak możliwości skutecznego złożenia przez stronę odwołania, po upływie terminu do jego wniesienia, wynikającego z faktu doręczenia decyzji pełnomocnikowi.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.