Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1381/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1474
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7,77 i 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G.G. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda M. (dalej jako "Wojewoda") decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania G.G. i M.K., utrzymał w mocy decyzję Starosty N. (dalej jako "Starosta") z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość.

Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Starosta [...] decyzją z [...] stycznia 2010 r. nr [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej oraz zatwierdził projekt budowlany polegający na: "Przebudowie ciągu dróg powiatowych: Nr [...] (ul. [...]) w L., gmina I., Nr [...] (ul. [...]) w gminie [...] i Nr [...] (ul. [...]) w gminie [...] o łącznej długości [...] km, na odcinku od granicy powiatu do drogi gminnej (ul. [...]) w miejscowości [...], na terenie gmin [...] i [...]." W wyniku podziału powstała m.in. dz. nr [...] o pow. [...] ha przeznaczona pod inwestycję drogową, która z mocy prawa stała się własnością Powiatu [...] z dniem, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna, tj. [...] marca 2010 r.

Starosta [...] decyzją z [...] maja 2012 r. nr [...] ustalił na rzecz byłej właścicielki – M.S., odszkodowanie za przedmiotową działkę w wysokości [...] zł. Wojewoda decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...] stwierdził nieważność ww. decyzji z [...] maja 2012 r. z uwagi na skierowanie jej do zmarłej w dniu [...] listopada 2009 r. właścicielki nieruchomości.

Starosta [...] postanowieniem z [...] października 2013 r. nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania do czasu zakończenia postępowania spadkowego po zmarłej, zaś postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. nr [...] podjął ww. postępowanie z udziałem jej następców prawnych.

Następnie Starosta N., wyznaczony przez Wojewodę do rozpoznania sprawy ustalenia i wypłaty odszkodowania, decyzją z [...] lutego 2020 r. ustalił odszkodowanie w kwocie [...] zł na rzecz G.G. w 1/2 części, tj. [...] zł i M.K. w 1/2 części, tj. [...] zł oraz zobowiązał Zarząd Powiatu [...] do zapłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

W odwołaniu od powyżej decyzji G.G. i M.K., kwestionując operat szacunkowy sporządzony w sprawie, wniosły o uchylenie ww. decyzji w całości i ponowne ustalenie odszkodowania.

Wojewoda decyzją z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2020 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w sprawie sporządzony został przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego J.C. operat szacunkowy z [...] września 2019 r., określający wartość rynkową nieruchomości położonej w miejscowości L., gmina I., oznaczonej jako dz. nr [...] o pow. [...] ha, po analizie którego Starosta uznał, że został on wykonany zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami i przyjął go jako właściwy dowód do określenia wysokości odszkodowania za nieruchomość. Rzeczoznawca oparł wycenę na § 36 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.), powoływanego dalej jako "rozporządzenie", tj. w oparciu o ceny transakcyjne nieruchomości drogowych. Jak bowiem ustalił, na datę wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, tj. [...] stycznia 2010 r., przedmiotowa działka, zgodnie z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego wsi L. "[...]" zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy I. nr [...] z [...] listopada 2005 r. położona była na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, usługową niską i tereny komunikacji. Aktualny sposób użytkowania działki tożsamy był z celem wywłaszczenia. Biegły przenalizował rynek nieruchomości drogowych i po stwierdzeniu ich występowania uznał możliwość wykorzystania tych transakcji zgodnie z przepisami. Określił przedmiot, zakres i cel wyceny. W dalszej części opracowania rzeczoznawca dokonał analizy rynku, przyjął bazę do wyceny i poprzez odpowiednią metodykę określił wartość nieruchomości. Ustalił stan nieruchomości z daty wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, przy poziomie cen na datę wykonania operatu. W piśmie z [...] stycznia 2020 r. biegły udzielił odpowiedzi na zastrzeżenia odwołujących się dotyczące prawidłowości sporządzenia operatu i wskazał, że od 2010 r., kiedy to dokonano pierwszej wyceny nieruchomości upłynęło 9 lat, zaś do obecnej wyceny przyjęto do porównania jedynie nieruchomości będące przedmiotem obrotu w ciągu ostatnich 2 lat. W okresie tym zmieniły się ponadto przepisy determinujące postępowanie biegłego przy wycenie nieruchomości gruntowych przejętych pod drogi, a orzecznictwo ewaluowało w kierunku wyceny przy użyciu transakcji drogowych. Zdaniem Wojewody, analiza operatu nie wykazała błędów obliczeniowych, braków formalnych ani wewnętrznych niespójności wyceny. W tej sytuacji operat może służyć za wiarygodny dowód o wartości nieruchomości.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję G.G. (dalej jako "skarżąca") wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając organom naruszenie:

- art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", polegające na błędnej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego w postaci operatu szacunkowego;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, braku rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii innego biegłego;

- art. 8 K.p.a., tj. zasady nakładającej na organy administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej;

- art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (w dacie wydania decyzji obu instancji Dz.U. z 2018 r. poz. 1474 ze zm.), powoływanej dalej jako "specustawa", poprzez jego nie zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że przedmiotowa działka była już przedmiotem wyceny w 2010 r., kiedy to określono jej wartość na kwotę [...] zł. Na przestrzeni 10 lat od daty sporządzenia ww. operatu ceny nieruchomości w gminie [...] znacząco wzrosły, a nie zmalały. Dodatkowo na datę wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dz. nr [...] zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego położona była na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, usługową niska i tereny komunikacji. Była więc działką budowlaną. Wartość 1m2 wg wyceny biegłego wynosi natomiast [...] zł, podczas gdy więcej kosztuje 1m2 ziemi rolnej słabej klasy. Ustalenie więc odszkodowania w kwocie wielokrotnie niższej niż w 2010 r. budzi uzasadniony sprzeciw. Organ nie powinien w tej sytuacji ograniczyć się do powołania konkluzji zawartej w opinii rzeczoznawcy, lecz zobowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły oparł tę konkluzję oraz skontrolować prawidłowość jego rozumowania. Zakresem kontroli winien objąć podejście, metodę i techniki szacowania przyjęte przez biegłego, ponieważ okoliczność, że ich wybór zależy wyłącznie od rzeczoznawcy nie daje mu w tym zakresie pełnej, niekontrolowanej swobody. Skarżąca zauważyła, że jak wynika z treści operatu (s. 10) wartość nieruchomości gruntowej oszacowano przy zastosowaniu podejścia porównawczego oraz metody korygowania ceny średniej. W operacie brak jest jednak uzasadnienia przyjęcia przez biegłego materiału porównawczego. Na podstawie zestawienia transakcji kupna-sprzedaży gruntów zawartych na s. 9 operatu nie można bowiem stwierdzić, że analizowane nieruchomości są faktycznie podobne. Ponadto z porównania cech rynkowych nieruchomości wycenianej oraz nieruchomości najtańszej i najdroższej z próbki reprezentacyjnej (tabela na s. 9) wynika, że wielkość działek porównywanych różni się znacznie od wielkości działki wycenianej. Działka wyceniana ma bowiem [...] m2, a działki porównywane: najtańsza [...] m2, a najdroższa [...] m2. Cechy nieruchomości podobnych przyjęte do porównania dotyczące położenia, przeznaczenia gruntów przyległych oraz stanu zagospodarowania różnią się znacznie od nieruchomości wycenianej. Rzeczoznawca nie wyjaśnił dlaczego uznał, że określona wielkość działki jest korzystna, przeciętna lub słaba. Zasadą jest przyjęcie przez biegłego do porównania nieruchomości mających możliwie jak najwięcej cech podobnych do nieruchomości wycenianej, a następnie korekta o cechy różniące. Z operatu nie wynika jednak, jakie cechy nieruchomości rzeczoznawca wyodrębnił jako podobne do wycenianej. Bez powyższych wyjaśnień nie ma możliwości kontroli poprawności zastosowania podejścia porównawczego. Zdaniem skarżącej, organy dopuściły się naruszenia art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., ponieważ przedłożony przez rzeczoznawcę operat zawiera nieścisłości, które mogły rzutować na prawidłowość dokonanej oceny i które nie zostały wyjaśnione. Nadto, zdaniem skarżącej, wysokość odszkodowania powinna zostać zwiększona o kwotę równą 5% wartości nieruchomości wobec spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 1e specustawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z [...] maja 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] lutego 2020 r., którą ustalono odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość w wysokości [...] zł na rzecz G.G. w 1/2 części, tj. [...] zł i M.K. w 1/2 części, tj. [...] zł oraz zobowiązano Zarząd Powiatu [...] do zapłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Analiza skargi oraz jej uzasadnienia pozwala stwierdzić, że zarzuty skargi dotyczą dwóch zagadnień. Po pierwsze, prawidłowości operatu szacunkowego stanowiącego podstawę ustalenia odszkodowania, tj. operatu szacunkowego z [...] września 2019 r. autorstwa rzeczoznawcy majątkowego J.C.. Po drugie, niepowiększenia ustalonego odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości wobec spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 1e specustawy. W ocenie Sądu powyższe zarzuty są bezzasadne.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów związanych z operatem szacunkowym należy wskazać, że materialnoprawną podstawę kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 18 specustawy oraz stosowane odpowiednio, na mocy odesłania zawartego w art. 12 ust. 4a tej ustawy, przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.". Artykuł 18 ust. 1 specustawy stanowi, że wysokość odszkodowania za przejętą nieruchomość ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez organ pierwszej instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Zgodnie natomiast z art. 130 ust. 2 u.g.n. dla ustalenia wysokości odszkodowania konieczne jest uzyskanie opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości. Wartością tą z kolej jest co do zasady wartość rynkowa, a więc najbardziej prawdopodobna cena nieruchomości, możliwa do uzyskania na rynku (art. 134 ust. 1 i art. 151 ust. 1 u.g.n.), przy określaniu której uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 2 u.g.n.). Szczegółowe unormowania regulujące sporządzenie wyceny nieruchomości m.in. na potrzeby ustalenia odszkodowania za nieruchomości przejęte (wywłaszczone) pod inwestycje drogowe zawarte zostały w rozporządzeniu w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zgodnie z § 36 ust. 1 rozporządzenia wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów specustawy drogowej określa się, "przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji". Stosownie do § 36 ust. 2 rozporządzenia w przypadku gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym. W ustępie 3 § 36 unormowano tryb ustalania wartości rynkowej nieruchomości, w sytuacji, gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości. Zgodnie natomiast z ust. 4 § 36 rozporządzenia "w przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio".

W stanowiącym podstawę ustalenia wysokości odszkodowania operacie szacunkowym z [...] września 2019 r. biegły wskazał, że w dacie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przedmiotowa nieruchomość była niezabudowana, nie stwierdzono też na niej żadnych innych nakładów i drzewostanu. Tak jest do dnia dzisiejszego. Działka nr [...] leży w obszarze drogi powiatowej nr [...], zaś inwestycja drogowa, o której mowa w decyzji z [...] stycznia 2010 r. nie została jeszcze rozpoczęta. Biegły wskazał ponadto, że na dzień wydania ww. decyzji nieruchomość była objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi L. "[...]" zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy I. nr [...] z [...] listopada 2005 r. i położona była na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, usługową niską i tereny komunikacji. Skoro aktualny sposób użytkowania działki tożsamy był z celem wywłaszczenia, tj. z uwagi na przeznaczenie nieruchomości w planie pod drogę, dla potrzeb wyceny przyjęto dla przedmiotowej nieruchomości przeznaczenie "drogowe" i wycena dokonana została na podstawie § 36 ust. 4 rozporządzenia. Mając natomiast na uwadze treść tego przepisu, przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości przejętej pod drogę publiczną, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wycena rozpoczyna się od porównania transakcji nieruchomości drogowych. Tylko brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji umożliwia dokonanie wyceny przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości (por. wyroki NSA z 5 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1395/13; z 1 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2311/15; z 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 1816/13; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie biegły ustalił, że na terenie Gminy I. w okresie ostatnich dwóch lat do daty wyceny nie odnotowano transakcji nieruchomości podobnych, wobec czego rozszerzył rynek na gminy sąsiednie, tj. [...] i [...], które włączono do obserwacji i analizy rynku. Biegły zauważył, że ceny działek wydzielonych pod drogi są powiązane z wartością działek w najbliższym otoczeniu. Podstawowym czynnikiem cenotwórczym dla nieruchomości jest lokalizacja, tj. im dalej od centrum miejscowości tym słabsza infrastruktura, trudniejsza komunikacja i dostępność wszelkich usług, a zatem i niższe ceny nieruchomości. Poza tym wyższe ceny jednostkowe uzyskują działki małe oraz działki przeznaczone pod drogi publiczne wyższych kategorii. Mając na uwadze tak określony rynek nieruchomości, biegły wyselekcjonował 12 transakcji nieruchomości najbardziej podobnych do wycenianej, które obejmują ceny od [...] zł/m2 do [...] zł/m2, odnotowanych na rynku lokalnym. Wyceny dokonał podejściem porównawczym metodą korygowania ceny średniej. Analizując cechy rynkowe porównywanych nieruchomości, a w szczególności preferencje potencjalnych nabywców, wyodrębnił zespół cech porównawczych i określił ich wpływ na wycenę. Zaliczył do nich: lokalizację ogólną – 40%, grunty przyległe – 30%, lokalizację szczegółową – 10%, wielkość nieruchomości – 10%, kategorię drogi – 10%. Biegły wyodrębnił również skalę cech porównawczych, a następnie określił kryteria oceny i odpowiednie współczynniki korygujące. W świetle powyższego ocenił, że przedmiotowa nieruchomość cechuje się lokalizacją słabą plus, grunty przyległe oczekują na zabudowę, lokalizacja szczegółowa jest korzystna, wielkość nieruchomości mała, zaś kategoria drogi – powiatowa. Po uwzględnieniu czynników krygujących, wartość rynkową nieruchomości biegły określił na kwotę [...] zł.

Jeżeli chodzi o dobór w ww. operacie szacunkowym nieruchomości do porównania, to w ocenie Sądu, bezzasadny jest zarzut skargi dotyczący niewłaściwego wykorzystania przez biegłego transakcji gruntami drogowymi, zamiast - jak chciałaby tego skarżąca – gruntami przeznaczonymi pod budownictwo. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi L. "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy I. z [...] listopada 2005 r. wynika bowiem, że choć dz. nr [...] (z której decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wydzielono przedmiotową działkę) miała mieszane przeznaczenie - znajdowała się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową, usługową niską i tereny komunikacji ([...]), to już wydzielona z niej dz. nr [...], w całości przeznaczona była pod drogi zbiorcze ([...]) i tę też część objęto decyzją z [...] stycznia 2010 r. na realizację inwestycji polegającej na przebudowie ciągu dróg powiatowych. W konsekwencji prawidłowo w operacie szacunkowym, w zbiorze stanowiącym podstawę wyceny, ujęto transakcje nieruchomościami przeznaczonymi pod drogi, nie zaś działki budowlane.

Nie można również zgodzić się z zarzutem skarżącej, że biegły w operacie nie uzasadnił przyjęcia takiego, a nie innego materiału porównawczego. Biegły, jak wskazano już wyżej, scharakteryzował nieruchomości podobne, wskazał jakie cechy rynkowe mają wpływ na wartość nieruchomości i poszczególnym cechom przypisał odpowiednie zakresy współczynników korygujących. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Rola organu administracji ogranicza się zatem do oceny sporządzonej wyceny wyłącznie pod względem zachowania warunków formalnych. Organ nie może natomiast wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, a zatem nie może zamiast biegłego i wbrew jego opinii przyjąć, że wartość nieruchomości jest inna niż wyliczono w operacie szacunkowym. Organ administracji może natomiast, jest wręcz do tego obowiązany jako jedyny podmiot uprawniony do oceny dowodu, dążyć do wyjaśnienia, czy operat nie zawiera błędów lub stwierdzeń nieodpowiadających rzeczywistemu stanowi rzeczy (por. np. wyrok NSA z 23 października 2014 r. sygn. akt I OSK 534/13, CBOSA). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem Starosta dwukrotnie występował do rzeczoznawcy majątkowego o wyjaśnienie zarzutów właścicieli nieruchomości przedstawionych w pismach z [...] października 2019 r. i z [...] grudnia 2019 r., na które to zarzuty biegły udzielił wyczerpujących odpowiedzi pismami z [...] listopada 2019 r. i z [...] stycznia 2020 r.

Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez skarżąca okoliczności, że w niniejszej sprawie nie wzięto pod uwagę, że przedmiotowa nieruchomość była już przedmiotem wyceny w 2010 r., w której jej wartość określono na kwotę [...] zł, wskazać należy, że operat szacunkowy z [...] listopada 2010 r. nie mógł stanowić obecnie podstawy ustalenia odszkodowania z uwagi na upływ terminu jego ważności, a ponadto wycena ta dokonana była w innym stanie prawnym (na podstawie nieobowiązującej już treści rozporządzenia z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego). W ww. operacie biegła wskazała ponadto, że w dacie wyceny nie odnotowała rynkowych transakcji sprzedaży gruntów przeznaczonych pod drogi, wobec czego do porównania wzięła nieruchomości niezabudowane, z możliwością realizacji zabudowy, co w konsekwencji doprowadziło do określenia wartości rynkowej nieruchomości na innej podstawie prawnej (§ 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia obowiązującego w dacie sporządzania tej wyceny), niż obecnie. Jak już wskazano powyżej, biegły prawidłowo zastosował w sprawie przepis § 36 ust. 4 obecnie obowiązującego rozporządzenia, przyjmując do porównania nieruchomości o przeznaczeniu drogowym, czyli takim, jak działka wyceniana.

Bezzasadne są również zarzuty skargi dotyczące niepowiększenia odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby przesłanki z art. 18 ust. 1e specustawy zostały spełnione. Na konkretną datę, w której nastąpiło wydanie nieruchomości, nie wskazuje również sama skarżąca. Z dokumentacji zgromadzonej w sprawie wynika natomiast, że zarówno w dacie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (29 stycznia 2010 r.), w dacie wszczęcia postępowania o ustalenie odszkodowania ([...] września 2010 r.), w dacie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej ([...] maja 2011 r.), jak też w dacie pierwszego ustalenia odszkodowania za przedmiotową nieruchomość ([...] maja 2012 r.), nie żyła jej właścicielka. Rodzina skarżącej, choć odbierała kierowaną do niej korespondencję, o jej śmierci poinformowała dopiero w dniu [...] czerwca 2012 r. Brak jest natomiast jakiejkolwiek informacji, aby następcy prani zmarłej wydali przedmiotową nieruchomość w terminach, o których mowa w art. 18 ust. 1e specustawy.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie sposób doszukać się naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym również tych powoływanych przez skarżącą, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z [...] lutego 2020 r. W sprawie nie naruszono także przepisów postępowania. Organy obu instancji wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły bowiem stan faktyczny sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi kierowały się przy jej rozstrzyganiu oraz uzasadniły swoje orzeczenia (art. 107 § 1 i 3 K.p.a.).

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ww. ustawy, który to przepis dopuszcza stosowanie ww. trybu, gdy strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.