Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 394/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 28, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska WSA Iwona Kosińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi R.Z. G. W. w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz R.Z.G.W. w [...] kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] stycznia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R.Z.G.W. w [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca [...] r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne, wydaną po uchyleniu przez Ministra Infrastruktury decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego [...] r. nr [...] i ponownym rozpatrzeniu wniosku R.Z.G.W.w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji [...] w [...] z dnia [...] lipca [...] r. nr [...] orzekającej o przekazaniu w użytkowanie wieczyste G.Z.E.S.A. w [...] nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w [...] przy ul. [...], wraz z prawem własności znajdujących się na tym gruncie budynków i budowli.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Kierownik Urzędu Rejonowego w [...] decyzją z dnia [...] lipca [...] r. na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, z późn. zm.) orzekł o przekazaniu w użytkowanie wieczyste G.Z. E. S.A. w [...] gruntu Skarbu Państwa położonego w [...] przy ul. [...], obejmującego działki nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni 0,5421 ha.

Pismem z dnia 22 lutego 2002 r. R.Z.G.W. w [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca [...] r. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca [...] r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca [...] r. Jednakże Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po rozpatrzeniu skargi G.Z.E. S.A. w [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 350/04 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego [...] r., wskazując w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, że w kontrolowanym postępowaniu nie brał udziału użytkownik wieczysty gruntu objętego treścią decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca [...] r. oraz właściciel budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie.

Po ponownym rozpoznaniu odwołania R.Z.G.W. w [...] Minister Transportu i Budownictwa, właściwy ówcześnie w sprawie, decyzją z dnia [...] stycznia [...] r. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego [...] r. ponownie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca [...] r., uznając, że decyzja ta nie narusza prawa, bowiem istniało faktyczne władztwo nad przedmiotową nieruchomością, natomiast G.Z.E. w [...] nie legitymował się dokumentami o przekazaniu gruntów w formie prawem przewidzianej, gdyż umowa dzierżawy zawarta pomiędzy O.D.G.W. w [...] a Z.E. w [...], na podstawie której G.Z.E. użytkował przedmiotową nieruchomość, nie mogła być umową obowiązującą. Powyższe wynikało z faktu, że w ocenie organu O.D.G.W.(wydzierżawiający) nie legitymowała się tytułem prawnym do przedmiotowego gruntu. Po rozpatrzeniu odwołania R.Z.G.W. w [...] Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia [...] r. ponownie uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że legalność umowy dzierżawy może być oceniana jedynie w postępowaniu przed sądem powszechnym. Sama umowa natomiast potwierdza fakt legitymowania się przez G.Z.E. w [...] dokumentem o przekazaniu gruntu, o jakim mowa w art. 80 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Po rozpatrzeniu skargi G.Z.E. S.A. w [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 312/08 skargę oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że podstawową kwestią w przypadku wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji składanego w trybie art. 157 § 2 kpa jest ustalenie, czy wnioskodawcy przysługuje interes prawny w tego rodzaju postępowaniu - w rozumieniu art. 28 kpa. W przypadku, gdy wniosek taki pochodzi od podmiotu, który nie powinien być stroną postępowania, choćby nawet podnoszona przez niego argumentacja świadczyła o wadliwości kwestionowanej decyzji, organ winien odmówić wszczęcia takiego postępowania, a nie odmawiać stwierdzenia nieważności danej decyzji. Tym samym pierwszoplanowym zagadnieniem, jakie wystąpiło w niniejszej sprawie, było dokładne wyjaśnienie uprawnień wnioskodawcy do przedmiotowego gruntu.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uwzględniając wskazania zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 312/08, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca [...] r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] lipca [...] r. o przekazaniu w użytkowanie wieczyste G.Z.E. S.A. w [...] przedmiotowej nieruchomości Skarbu Państwa. W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki wskazał, że wobec stwierdzenia braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy – R.Z.G.W. w [...] postępowanie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, R.Z.G.W. w [...] złożył odwołanie.

Po jego rozpatrzeniu Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 312/08 w niniejszej sprawie "podstawową kwestią w przypadku wniosku składanego w trybie art. 157 § 1 Kpa a więc wniosku o wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jest ustalenie, czy wnioskodawcy przysługuje interes prawny w tego rodzaju postępowaniu - w rozumieniu art. 28 Kpa. W przypadku bowiem, gdy wniosek taki pochodzi od podmiotu, który nie powinien być stroną tego rodzaju postępowania, choćby nawet podnoszona przez niego argumentacja merytoryczna istotnie świadczyła o wadliwości kwestionowanej decyzji, organ winien odmówić wszczęcia takiego postępowania a nie odmawiać stwierdzenia nieważności danej decyzji. Z tego powodu pierwszoplanowym zagadnieniem, jakie wystąpiło w tej sprawie było dokładne wyjaśnienie uprawnień wnioskodawcy do przedmiotowego gruntu..." Zdaniem organu odwoławczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca [...] r. interes prawny przesądzający o przyznaniu jednostce statusu strony, może być wyprowadzony wyłącznie na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. z 1991 r. Dz. U. Nr 30, poz. 127, ze zm.). Wyprowadzenie zatem interesu prawnego w postępowaniu nadzwyczajnym na podstawie przepisów prawa, które nie były podstawą prawną do wydania decyzji w postępowaniu zwykłym jest w ocenie Ministra niedopuszczalne. Tym samym wywiedzenie przez skarżącego takiego interesu prawnego z tytułu obligacyjnego - umowy dzierżawy, który mu przysługiwał, nie kreuje po jego stronie interesu prawnego i przymiotu strony (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1104/06, publ.: LEX nr 352695). Decyzja wydana na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości nie ma bowiem charakteru deklaratoryjnego, lecz jest orzeczeniem administracyjnym konstytutywnym i dlatego oddanie nieruchomości nie może nastąpić z datą wsteczną, czyli źródłem interesu prawnego R.Z.G.W. w [...] nie mogą być też odpowiednie przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, gdyż w datach wskazanych w tych przepisach skarżący nie uzyskał zarządu przedmiotową nieruchomością.

W ocenie organu odwoławczego skarżący bezspornie nie był stroną postępowania, którego przedmiotem było przekształcenie stosunków własnościowych między Skarbem Państwa a G.Z.E. S.A. w [...], zakończonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca [...] r., jak również nie legitymował się jakimkolwiek tytułem prawnym do gruntu objętego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca [...] r. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Minister wyjaśnił również, że bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z braku istnienia przesłanki podmiotowej bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W przedmiotowej sprawie, gdy postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zostało wszczęte na wniosek - art. 157 § 2 kpa, lecz ujawnione zostaną przeszkody formalne dla jego kontynuowania, np. stwierdzono rzeczywisty brak wiarygodnego dokumentu potwierdzającego legitymację prawną do żądania wszczęcia postępowania przez wnioskodawcę, a wnioskodawca tego braku nie usunął, organ administracji obowiązany był wydać decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie - art. 105 § 1 kpa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2007 r., sygn. akt IV SAB/Wa 47/05, publ. LEX nr 190636). W tej sytuacji Minister uznał, że postępowanie wszczęte z wniosku R.Z.G.W. w [...] o stwierdzenie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca [...]r., nr [...] jest bezprzedmiotowe, a zatem należało utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca [...] r.

Na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R.Z.G.W. w [...]. W uzasadnieniu podtrzymał w całości zarzuty zawarte w złożonych odwołaniach. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

- art. 28 kpa oraz art. 80 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127, ze zm.) przez uznanie, że R.Z.G.W. w [...] nie ma interesu prawnego i nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji,

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa, oraz

- art. 7 oraz art. 77 kpa przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy i nieustosunkowanie się do zebranych w sprawie, wskazanych przez skarżącego dowodów.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów. W szczególności skarżący podniósł, że jego tytuł prawny do przedmiotowego gruntu wynikał z faktu posiadania uprawnienia do działania w imieniu Skarbu Państwa, które przejawiało sie m.in. w prawie do dysponowania (w formie umowy dzierżawy) w imieniu właściciela przedmiotowymi gruntami położonymi w czaszy zbiornika [...]

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na zasadność skargi, ponieważ pomimo wiążących zaleceń wynikających z zapadłych w sprawie orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organy nadal przed podjęciem rozstrzygnięcia nie ustaliły w sposób właściwy stanu faktycznego istniejącego w rozpatrywanej sprawie, a uchybienia poczynione przez organy mogły mieć bezpośredni wpływ na sposób jej rozpatrzenia.

W tej sytuacji przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną we wcześniejszym orzeczeniu. Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera zatem skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Wyjaśnić należy, że przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego ciążący na organie administracji oraz sądzie może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego lub po wzruszeniu wyroku (taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała). Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W tej sytuacji podkreślić należy, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach.

Przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpatrywania przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 15 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 1410/00) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który m.in. po rozpatrzeniu skargi G.Z.E. S.A. w [...] wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 350/04 uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego [...] r., wskazując w uzasadnieniu wydanego orzeczenia, że w kontrolowanym postępowaniu nie brał udziału użytkownik wieczysty gruntu objętego treścią decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca [...] r. oraz właściciel budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie ([...] spółka z o.o.) oraz wyrokiem z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 312/08 oddalił skargę G.Z.E. S.A. w [...], w uzasadnieniu wydanego orzeczenia wskazując m.in. na konieczność wyjaśnienia, czy wnioskodawcy przedmiotowego postępowania przysługuje interes prawny w postępowaniu nieważnościowym w rozumieniu art. 28 kpa.

Z analizy akt sprawy wynika, że organy ponownie rozpatrując niniejszą sprawę tylko częściowo zastosowały się do wiążącej je oceny prawnej zawartej w przywołanych wyrokach oraz nie wykonały należycie wskazań i zaleceń co do dalszego postępowania wyrażonych w tych orzeczeniach.

Przede wszystkim wskazać należy, że już w wyroku z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 350/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny dokładnie wyjaśnił, dlaczego, na podstawie jakich przepisów i zasad postępowania administracyjnego i w jakim celu organ rozpatrujący każdą sprawę na każdym etapie postępowania jest obowiązany dbać o to, by w postępowaniu brały udział wszystkie uprawnione strony. Odsyłając do tych wyjaśnień zawartych w powołanym wyroku, które Sąd orzekający w pełni podziela, uznać należy, że po raz kolejny rozpatrując sprawę organy nie wyjaśniły i nie ustaliły prawidłowo stron niniejszego postępowania. Poprzednio, jak wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny, w kontrolowanym postępowaniu nie brał udziału użytkownik wieczysty gruntu objętego treścią decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z [...] lipca [...] r. oraz właściciel budynków i urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Obecnie dokonując analizy akt sprawy w ogóle nie sposób ustalić, jaki jest aktualnie krąg stron przedmiotowego postępowania. W aktach sprawy znajduje się bowiem potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia postanowienia Sądu Rejonowego w [...] II Wydziału Cywilnego z dnia [...] listopada [...] r. (sygn. akt [...]) przysądzająca własność prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...], działki nr: [...] i [...] (obręb [...], ul. [...]) na rzecz R.A.Ż., który, jak wynika z akt sprawy oraz treści kontrolowanych decyzji, nie brał w ogóle udziału w niniejszym postępowaniu. Natomiast w postępowaniu przed organem I instancji brała udział spółka [...] Sp. z o.o., jednakże nie brała ona udziału w postępowaniu przed organem II instancji, przy czym ani z akt sprawy, ani z uzasadnienia wydanych decyzji nie wynika, dlaczego tak się stało. Ponadto w postępowaniu przed organem I instancji brała udział (a przynajmniej została do pełnomocnika tej firmy skierowana decyzja organu I instancji) Spółka pod nazwą [...]S.A. w [...], która nie brała jednak udziału w postępowaniu odwoławczym. Również w tym wypadku ani z akt sprawy, ani z uzasadnienia wydanych decyzji nie wynika, dlaczego tak się stało. Zwrócić także należy uwagę, że stroną postępowania odwoławczego (a przynajmniej została do tej firmy skierowana decyzja organu II instancji) było P.P.W. "P." Sp. z o.o., które nie było stroną postępowania przed organem I instancji. W aktach sprawy brak jest dokumentów, które pozwoliłyby w sposób jednoznaczny ustalić, jakie podmioty zostały przez organy uznane za strony postępowania i na jakiej podstawie, w tym ewentualnego ich następstwa prawnego. Nie sposób zatem stwierdzić, czy decyzje obu organów skierowane zostały do właściwych stron niniejszego postępowania.

Ponadto bezwzględnie wyjaśnienia wymaga kwestia terminu złożenia odwołania przez R.Z.G.W. w [...]. Zgodnie z treścią art. 129 § 2 odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Termin określony w art. 129 § 2 kpa jest terminem zawitym, co oznacza, że jego przekroczenie, niezależnie od przyczyn, które to spowodowały, powoduje konieczność stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Ponadto jest to termin ustawowy, wiąże więc wszystkie osoby i organy występujące w postępowaniu administracyjnym. Rozpatrzenie zaś odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, które to uchybienie Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu. W aktach sprawy znajduję się zwrotne poświadczenie odbioru przez R.Z.G.W. w [...] decyzji organu I instancji, z treści którego wynika, że skarżącemu decyzja I instancji została doręczona w dniu 25 marca 2010 r. (czwartek). Ustawowy termin do wniesienia odwołania upływał zatem w dniu 8 kwietnia 2010 r. (czwartek). W aktach sprawy znajduje się natomiast odwołanie datowane na dzień 6 kwietnia 2010 r., na którym widnieje prezentata organu z datą 9 kwietnia 2010 r. W aktach sprawy brak jest koperty, w której ewentualnie odwołanie to mogło być przesłane do organu za pośrednictwem operatora pocztowego. Nie sposób zatem ustalić, w jaki sposób odwołanie wpłynęło do organu (czy zostało złożone, czy też przesłane pocztą). Przyjęcie daty z prezentaty oznaczałoby natomiast, że odwołanie wpłynęło po upływie ustawowego terminu do jego złożenia, konsekwencją czego byłoby uprawomocnienie się decyzji organu I instancji i niemożność merytorycznego rozpatrzenia przez organ II instancji odwołania. Na podstawie zebranego w sprawie materiału nie sposób jednak wyjaśnić tej kwestii.

Wobec stwierdzenia, że kontrolowane postępowanie nadal nie wyjaśniło powstałych istotnych dla sprawy wątpliwości, Sąd uznał, że organy nie poczyniły wszystkich niezbędnych do prawidłowego rozpatrzenia sprawy ustaleń, przez co nie wyjaśniły dokładnie sprawy i nie zebrały, a tym samym także nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego. Oznacza to, że zapadłe decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tej sytuacji Sąd uznał za przedwczesne rozpatrzenie podniesionych w skardze zarzutów, bowiem ocenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa może mieć miejsce dopiero po prawidłowym ustaleniu przez organy stanu faktycznego sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy, mając na względzie ocenę prawną wydaną w niniejszym wyroku oraz wcześniejszych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powinien przede wszystkim ostatecznie prawidłowo ustalić krąg stron niniejszego postępowania, dokumentując starannie poczynione ustalenia. Przed merytorycznym rozpoznaniem sprawy organ II instancji ustali bezspornie, czy odwołanie skarżącego wniesione zostało w ustawowym terminie.

Swoje stanowisko organ wyczerpująco wyjaśni (zgodnie z treścią art. 107 § 3 kpa) w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, powołując się na odpowiednie materiały dowodowe zgromadzone w aktach sprawy.

Na marginesie jedynie Sąd zwraca uwagę, że w przypadku jednostki, która administruje mieniem Skarbu Państwa należy odróżnić tytuł prawny do udziału w postępowaniu ewentualnie przysługujący tej jednostce w imieniu własnym od tytułu prawnego przysługującego Skarbowi Państwa reprezentowanemu w postępowaniu przez tę jednostkę. Tę kwestię organ winien rozważyć w przypadku ewentualnego dalszego postępowania w rozpatrywanej sprawie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. Dz. U. poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.