Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 754/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono rozkaz personalny
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 a) i c)
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2015 poz 114
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10, art. 12, art. 72, art. 77 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P.F. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby uchyla zaskarżony rozkaz personalny.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania P.F. od wydanego w pierwszej instancji rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] o zwolnieniu go ze służby w Policji z dniem [...] maja 2016 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej zwolnienia ze służby w Policji i ustalił termin rozwiązania stosunku służbowego na dzień [...] maja 2016 r., w pozostałej części utrzymując zaskarżony rozkaz personalny w mocy.

Organy orzekały w następującym stanie faktycznym, wynikającym z akt administracyjnych sprawy:

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Komendant Powiatowy Policji powiadomił funkcjonariusza tej Komendy mł. asp. P.F. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Jako przyczynę wszczęcia postępowania podał, iż funkcjonariusz w dniu [...] maja 2016 r. około godz. 14.10 kierował pojazdem marki [...] będąc w stanie nietrzeźwości i uderzył w drzewo, powodując kolizję drogową.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczono stronie 12 maja 2016r. W toku postępowania w aktach administracyjnych zgromadzono: notatkę służbową post. Ł.P. z dnia [...] maja 2016 r., protokół badania stanu trzeźwości P.F. urządzeniem elektronicznym Alco-Sensor, przeprowadzonego w Szpitalu Powiatowym w dniu [...] maja 2016 r., które wykazało u badanego obecność alkoholu w wydychanym powietrzu w stężeniu 0,27 mg/l (godz. 15.50) oraz 0,29 mg/l (godz. 16.09), dwie notatki służbowe potwierdzające fakt pobrania od niego krwi celem przeprowadzenia badania na zawartość alkoholu, notatkę służbową dotyczącą rozmowy z lekarzem Szpitala Powiatowego na temat obrażeń P.F., powodujących hospitalizację, odpis protokołu zatrzymania z dnia [...] maja 2016 r., odpis postanowienia Prokuratora Rejonowego z dnia [...] maja 2016 r., sygn. akt [...] o postawieniu P.F. zarzutu popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kodeksu karnego.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. Komendant Policji zwrócił się imiennie do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa o wydanie opinii w sprawie wydalenia ze służby P.F., wskazując na wszczęcie postępowania administracyjnego w tym przedmiocie w związku z przedstawieniem funkcjonariuszowi zarzutu popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kk tj. prowadzenia w dniu [...] maja 2016 r. na trasie [...] samochodu osobowego pod wpływem alkoholu.

Po próbach zapoznania funkcjonariusza z aktami postępowaniu w szpitali i miejscu zamieszkania, pismem z [...] maja 2016r. organ skierował do niego zawiadomienie o treści art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., powoływanej jako: Kpa), którego odbiór w dniu 18 maja potwierdziła M.Z..

20 maja 2016r. do Komendanta Policji wpłynęło pismo Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa (nazwane opinią) o braku uwag i zastrzeżeń co do trybu i sposobu zwolnienia policjanta.

Pismem z dnia [...] maja 2016r. M.Z. poinformowała organ, że P.F. nie jest w stanie, ze względu na stan zdrowia, zapoznać się z materiałem dowodowym i wypowiedzieć w zakresie zebranych dowodów bowiem przebywa na zwolnieniu lekarskim po wypadku komunikacyjnym, pozostając pod wpływem silnych leków przeciwdepresyjnych i psychotropowych. W odpowiedzi organ poinformował ją ( pismem z dnia [...] maja 2016 r., którego odbiór pokwitował w dniu 30 maja P.F.), że nie jest ona stroną postępowania wobec czego jej pismo nie pozostaje wiążące w sprawie.

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Komendant Powiatowy Policji, powołując się na przepisy art. 41 ust. 2 pkt 8, 43 ust. 3 oraz 45 ust. 3 ustawy o Policji zwolnił pozostającego w służbie stałej P.F. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2016 r., nadając jednocześnie decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W motywach rozstrzygnięcia Komendant wskazał, iż [...] maja 2016 r. patrol policji z polecenia oficera dyżurnego udał się na miejsce zdarzenia drogowego ( droga [...] ) między miejscowościami [...], gdzie samochód osobowy marki [...] nr rej. [...] uderzył w drzewo. Na miejscu zdarzenia okazało się, że kierujący pojazdem to funkcjonariusz Policji P.F., który przewieziony został do Szpitala Powiatowego. Wykonane na zawartość alkoholu badania wydychanego powietrza wykazały zawartość alkoholu 0,27 mg/l o godz. 15:50 i 0,29mg/l o godz. 16.09 wobec czego pobrano krew do badania i powiadomiono prokuratora w celu ponownego pobrania krwi. Na miejsce zdarzenia skierowano grupę dochodzeniowo-śledczą, która dokonała oględzin miejsca zdarzenia. Samochód funkcjonariusza został zabezpieczony do celów procesowych. W dniu 12 maja 2016 r. prokurator przedstawił funkcjonariuszowi zarzut, że w dniu [...] maja 2016 r. na drodze [...] relacji [...] ok. godz. 14, kierował samochodem osobowym marki [...] nr rej. [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości, co stanowi czyn opisany w art. 178a § 1 Kk.

Organ wskazał, iż uzasadniało to wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, o czym powiadomiono stronę postępowania, pouczając ją też o możliwości wypowiedzenia się w sprawie (pismo z dnia [...] maja 2016r.), z czego nie skorzystała.

Przytaczając treść przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji organ I instancji wskazał na stawiane funkcjonariuszom Policji rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i naganność samego faktu jego naruszenia bez względu na charakter popełnionego czynu. Przestępstwo prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, popełniane zawsze z winy umyślnej, świadczy o braku poczucia odpowiedzialności. Przestępstwo popełnione przez P.F., z uwagi na znaczną szkodliwość, ma naganny wpływ na wizerunek Policji, której działalność opiera się na zaufaniu społecznym, uniemożliwia tym samym jego pozostawanie w szeregach Policji. Zdaniem organu, zebrany materiał dowodowy oraz czynności przeprowadzone w ramach postępowania administracyjnego, pozwalały na stwierdzenie, iż popełnienie czynu z art. 178a§ 1 Kk o znamionach przestępstwa jest oczywiste i nie budzi wątpliwości, zatem zaszły podstawy do zwolnienia funkcjonariusza w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Organ wskazał też na spełnienie wymogu zasięgnięcia opinii związków zawodowych, które nie wniosły uwag i zastrzeżeń.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności zostało uzasadnione ważnym interesem jednostki policji polegającym na zapewnieniu prawidłowości jej funkcjonowania, charakterem popełnionego przez P.F. czynu, który dyskwalifikuje go jako funkcjonariusza Policji oraz ważnym interesem społecznym tożsamym z interesem służby, polegającym na niezwłocznym zwolnieniu policjanta, który dopuścił się popełnienia przestępstwa.

Doręczenie rozkazu personalnego nastąpiło w dniu 31 maja 2016 r. do rąk osoby o nazwisku "F." o nieczytelnym imieniu, która jego odbiór potwierdziła z adnotacją "z upoważnienia".

W odwołaniu od tego rozkazu P.F. wniósł o jego uchylenie oraz, na podstawie art. 135 Kpa, o wstrzymanie rygoru jego natychmiastowej wykonalności.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwolnienie ze służby ze wskazanych powodów nie jest sprzeczne z powszechnie w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązującym prawem ( Konstytucją, ustawami i rozporządzeniami ) oraz poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, iż zwolnienie ze służby w Policji uzasadnione jest popełnieniem czynu o znamionach przestępstwa, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostawienie w służbie, podczas gdy faktycznie prowadzone postępowanie administracyjne opiera się jedynie na niepotwierdzonym podejrzeniu popełnienia wyżej wymienionego czynu. Ponadto zarzucił naruszenie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji poprzez zwolnienie go ze służby na podstawie rozkazu personalnego, podczas gdy zwolnienie policjanta ze stanowiska następuje w formie decyzji administracyjnej.

P.F. zarzucił również naruszenie przepisów postępowania poprzez nieuwzględnienie treści art. 10 Kpa, polegające na niezapewnieniu mu faktycznego udziału w prowadzonym postępowaniu, a także nieuwzględnienie art. 107 § 3 Kpa w zakresie właściwej podstawy prawnej i uzasadnienia oraz bezprawne zastosowane art. 108 § 1 Kpa i nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadto naruszenie przepisów postępowania art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 30 oraz art. 7 Kpa poprzez zaniechanie wnikliwego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzącego w konsekwencji do ustaleń nieznajdujących oparcia w dowodach zgromadzonych w sprawie.

W uzasadnieniu odwołania funkcjonariusz zakwestionował m.in. stwierdzenie organu I instancji, iż w sprawie zebrany został materiał dowodowy, który w sposób nieomylny, jednoznaczny i niebudzący wątpliwości potwierdzałby jego umyślną winę. Zarzucił, iż organ I instancji, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wszedł w kompetencję niezawisłego sądu i orzekł, że jest on winny przestępstwa z art. 178a § 1 Kk. Wprawdzie jest przeciwko niemu prowadzone postępowanie przygotowawcze, dotyczące zdarzenia drogowego i ewentualnego prowadzenia pojazdu mechanicznego pod w pływem alkoholu, ale jak dotąd nie odbyła się żadna rozprawa, a sąd nie wydał prawomocnego wyroku stwierdzającego jego winę lub uniewinniającego.

Wywodził, iż organ nie zapewnił mu faktycznego udziału w postępowaniu i nie dopuścił go do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym jak też do jego procesowej weryfikacji. Zarzucał, że organ został przez jego wieloletnią konkubinę poinformowany, iż ze względu na stan zdrowia nie może ani stawić się w organie, ani złożyć pisemnych wyjaśnień. W ocenie strony, przebieg postępowania wskazuje, że zostało ono wszczęte i prowadzone jedynie formalnie by wydać decyzję o zwolnieniu go ze służby bez faktycznego badania zasadności i celowości takiego rozwiązania. Zdaniem strony, sporządzone uzasadnienie decyzji nie realizuje wymogów z art. 107 § 3 Kpa co do uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nadto nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło w wyniku błędnej wykładni art. 108 § 1 Kpa i bez spełnienia wymaganych do tego przesłanek.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. organ odwoławczy odmówił wstrzymania natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego.

Powołanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji uchylił zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji i ustalił termin rozwiązania stosunku służbowego na dzień [...] maja 2016 r., natomiast w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazał na wynikający z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji jej charakter jako uzbrojonej i umundurowanej formacji służącej zapewnieniu bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz ciążące na niej zadania, a w odniesieniu do przedmiotu sprawy na swój obowiązek merytorycznego jej rozpoznania. Stwierdził, że przepisy ustawy o Policji nie zawierają katalogu przestępstw, których popełnienie uniemożliwia pozostawanie policjanta w służbie zatem w każdej sprawie obowiązkiem organu jest ustalenie i rozważenie czy okoliczności popełnionego czynu oraz pobudki działania sprawcy usprawiedliwiają wniosek, że dalsze pozostawienie go w służbie jest niedopuszczalne. Wywiódł, że przesłanka oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa musi być oceniana indywidualnie w każdej sprawie przez ustalenie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę oraz wykazanych w uzasadnieniu decyzji o zwolnieniu. Oczywistość popełnienia przestępstwa może być stwierdzona na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, iż przestępstwo zostało popełnione, a oczywistość dotyczy bezsporności faktu zaistnienia czynu kwalifikowanego jako przestępstwo, bez względu na to czy przestępstwo będzie następnie ścigane a sprawca skazany.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy w kontekście regulacji art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, organ odwoławczy wskazał, iż w sprawie zgromadzono szereg dowodów pozwalających na analizę zdarzenia drogowego z dnia [...] maja 2016r. Przytoczył treść notatki urzędowej sporządzonej przez post. Ł.P., dokumentów potwierdzających stan nietrzeźwości P.F.. Podał, że z protokołu zatrzymania funkcjonariusza, podpisanego przez niego wynika, iż podając opis i przyczyny ewentualnych obrażeń potwierdził ich spowodowanie "uczestnictwem w zdarzeniu drogowym jako kierujący pojazdem". Komendant Wojewódzki wskazał też na włączenie do materiału dowodowego postanowienia o przedstawieniu stronie zarzutu popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kk.

Organ odwoławczy uznał, iż w takich okolicznościach bezpodstawne pozostawały zarzuty naruszenia przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 Kpa bowiem szereg zgromadzonych przez Komendanta Powiatowego Policji dowodów i materiałów pozwala na przyjęcie, że przestępstwo zostało popełnione, a oczywistość dotyczy samego faktu jego zaistnienia. Do materiałów to potwierdzających w szczególności zaliczyć należy protokół badania trzeźwości urządzeniem elektronicznym potwierdzającego stan nietrzeźwości funkcjonariusza. Ponadto "ze zgromadzonego materiału jednoznacznie wynika, że mł. asp. P.F. [...] maja 2016 r. był uczestnikiem zdarzenia drogowego jako kierujący pojazdem marki [...] o nr. rej. [...] na drodze [...] między miejscowością [...]". Mając na uwadze te ustalenia oraz analizując treść uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dostatecznie wyjaśniał na jakich faktach oparł swe rozstrzygnięcie oraz wyjaśniał jego podstawę prawną, co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa.

W ocenie Komendanta Wojewódzkiego nie doszło też do naruszenia art. 10 Kpa przez niezapewnienie stronie faktycznego udziału w postępowaniu administracyjnym. Podkreślił, iż już w zawiadomieniu z dnia [...] maja 2016 r. o wszczęciu postępowania strona pouczona została o możliwości działania przez pełnomocnika, Komendant Powiatowy Policji dwukrotnie podejmował próby zapoznania strony z materiałem dowodowym tj. 13 maja 2016 r. podczas pobytu skarżącego w szpitalu ( wówczas odmówił on zapoznania się z aktami sprawy uzasadniając doznanymi urazami powodującymi bóle głowy, kłopoty z koncentracją czytaniem i rozumieniem tekstu) i [...] maja już po opuszczeniu szpitala, gdy w miejscu zamieszkania konkubina strony poinformowała funkcjonariusza przybyłego z aktami sprawy, że z P.F., z uwagi na stan zdrowia i charakter zażywanych leków, brak możliwości nawiązania kontaktu. W takiej sytuacji do strony skierowane zostało pismo z dnia [...] maja 2016 r. informujące o prawach procesowych, doręczone w dniu następnym, z czego nie skorzystała, jak też nie ustanowiła pełnomocnika w osobie swojej konkubiny.

Uznając, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bezsporna okoliczność prowadzenia przez stronę w dniu [...] maja 2016 r. na drodze [...] między miejscowością [...] samochodu marki [...] o nr. rej. [...] w stanie nietrzeźwości zatem popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 Kk, Komendant Wojewódzki Policji wskazał, iż organ I instancji przyjmując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie naruszył swego uprawnienia. Celem powołanego przepisu jest bowiem usunięcie z szeregów Policji funkcjonariuszy, którzy w sposób oczywisty popełnili czyn o znamionach przestępstwa, a charakter czynu wskazuje na popełnienie go z motywów zasługujących na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. W interesie Państwa jak i jego obywateli pozostaje by z szeregów Policji jak najszybciej usuwani byli tacy funkcjonariusze, co bezspornie służy ochronie interesu publicznego. Wskazał też, że na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa funkcjonariusz traci, konieczny do pełnienia służby ( art. 25 ust. 1 ustawy o Policji ) przymiot nieposzlakowanej opinii , co także przemawia za zasadnością zastosowania w sprawie trybu zwolnienia z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji.

Odnosząc się do zarzutu skargi, iż zwolnienie ze służby może nastąpić jedynie w drodze decyzji administracyjnej, a nie rozkazu personalnego wskazał, iż bezsprzecznie rozkaz taki pozostaje decyzją i spełnia wszystkie wymogi art. 107 Kpa. Tym samym niezasadny pozostawał zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis ma charakter kompetencyjny, wskazując podmiot właściwy do mianowania policjanta na stanowisko służbowe, jego przenoszenia oraz zwalniania ze służby. Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym do ustawy tj. rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów sprawy osobowe, do których bez wątpienia należy sprawa zwolnienia ze służby, załatwia się w drodze rozkazu personalnego.

Końcowo organ II instancji wyjaśnił, iż wobec faktu doręczenia stronie decyzji w dniu 31 maja 2016 r. i wywoływania przez nią skutków prawnych od tego momentu, należało na nowo określić dzień zwolnienia strony ze służby.

W skardze na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji P.F. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji.

W jej motywach wywodził, iż organy ustaliły stan faktyczny jedynie na podstawie niepotwierdzonych przypuszczeń, co stanowi istotną wadę przeprowadzonego postępowania. Obecnie Prokuratura Rejonowa prowadzi postępowanie o sygn. akt [...]. O tym czy popełnił zarzucany mu czyn, czy też nie, zdecyduje niezawisły sąd wydając wyrok. Zdaniem skarżącego, dopiero po wydaniu wyroku skazującego i jego uprawomocnieniu się mogłaby zostać wydana decyzja (nie rozkaz personalny) o ewentualnym zwolnieniu go ze służby w Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym.

Na wezwanie sądu pełnomocnik organu przedłożył kserokopie zwolnień lekarskich skarżącego za okres od dnia [...] maja 2016 roku do dnia wydania zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., powoływanej jako: Ppsa ) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa). Sądowa kontrola legalności funkcjonowania administracji publicznej sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, przy czym – co w okolicznościach sprawy wymaga podkreślenia – sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Oznacza to w konsekwencji, iż sąd może uwzględnić skargę z przyczyn innych niż podniesione w jej zarzutach.

Przeprowadzone w tak określonych ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga podlegała uwzględnieniu jednakże zasadniczo z przyczyn dostrzeżonych przez Sąd z urzędu.

2. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Użycie przez ustawodawcę w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zwrotu, że policjanta można zwolnić przy spełnieniu przesłanek określonych w powyższym przepisie oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało uznaniu administracyjnemu.

Zwolnienie w tym trybie może nastąpić w przypadku kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek:

- oczywistego popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa lub przestępstwa skarbowego oraz

- niemożności pozostania w służbie ze względu na popełnione przestępstwo.

Obie przesłanki muszą wystąpić w sprawie kumulatywnie, przy czym pierwsza z nich stanowi warunek konieczny dla możliwości zastosowania omawianego trybu zwolnienia ze służby druga zaś ma charakter następczy, uwarunkowany zaistnieniem pierwszej. Jest ona związana jest z dokonywaną w ramach dyskrecjonalności organu oceną wpływu popełnionego – w warunkach jego oczywistości - przestępstwa na możliwość pełnienia służby przez sprawcę. Wykazanie pierwszej przesłanki podlega natomiast wszelkim rygorom dowodowym wynikającym z Kodeksu postępowania administracyjnego tym bardziej, że jej treść stanowi odstępstwo od generalnej reguły domniemania niewinności, funkcjonującej na gruncie postępowania karnego.

3. W kontekście omawianego trybu zwolnienia przypomnieć bowiem należy, że przepis art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji był przedmiotem badania przez Trybunał Konstytucyjny. Wyrokiem z dnia 2 września 2008 r., w sprawie K 35/06 (OTK-A 2008, nr 7, poz. 120) sąd konstytucyjny uznał jego zgodność z art. 2, 31 ust. 3 Konstytucji oraz brak jego niezgodności z art. 5, art. 42 ust. 3 Konstytucji oraz art. 6 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 5 i 14 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. W jego uzasadnieniu Trybunał stwierdził, że fakultatywna decyzja zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji związana jest z utratą przez niego kwalifikacji nieposzlakowanej opinii (a rt. 25 ust.1 ustawy o Policji) na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia dalsze pozostawanie danego policjanta w służbie. Niewątpliwie celem kwestionowanego przepisu jest usunięcie z Policji tych policjantów, którzy w sposób oczywisty popełnili czyny o znamionach przestępstwa, a charakter tychże czynów wskazuje na to, że popełniono je w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie w oczach opinii publicznej. W interesie państwa i jego obywateli leży jak najszybsze usunięcie z Policji funkcjonariuszy, których czyn jest oczywisty i uniemożliwia dalsze pełnienie przez nich służby, zatem zaskarżony przepis - właściwie stosowany - służy ochronie interesu publicznego. Jednocześnie Trybunał wyraźnie podkreślił, że niedopuszczalne jest zwalnianie policjantów ze służby przez ich przełożonych na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sposób "automatyczny", w każdym przypadku stwierdzenia popełnienia czynu wypełniającego znamiona przestępstw karnych lub karnoskarbowych, wbrew zawartym w nim przesłankom ocennym. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych). Użycie przez ustawodawcę zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzja podejmowana przez przełożonego powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego ( art. 7 Kpa). Popełnienie przez policjanta czynu musi być "oczywiste". Muszą zatem istnieć określone dowody na jego zaistnienie, nie tylko jego uprawdopodobnienie. Charakter czynu wypełniającego znamiona przestępstwa karnego lub karnoskarbowego musi także uniemożliwiać dalsze pozostawanie policjanta w służbie. Organ właściwy do dokonania zwolnienia obowiązany jest ocenić zebrany w sprawie materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie.

Wskazane przez Trybunał wątpliwości dotyczące stosowania przepisu oraz szczególna dolegliwość stosowanej wobec funkcjonariusza Policji sankcji przemawiają zatem za możliwością stosowania art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji wyłącznie w przypadkach niewątpliwych, ustalonych przy wykorzystaniu całokształtu instrumentów służących ustaleniu okoliczności istotnych dla kwalifikacji normatywnej danego czynu jako typu przestępstwa objętego dyspozycją omawianego przepisu.

4. W orzecznictwie sądowadministracyjnym i w doktrynie przyjmuje się, że z oczywistością popełnienia przestępstwa mamy do czynienia w sytuacji, gdy sprawca zostanie złapany na gorącym uczynku, gdy w okolicznościach nienasuwających wątpliwości przyznaje się on do popełnienia przestępstwa lub gdy w sprawie zebrano takie dowody, które bezpośrednio potwierdzają dokonanie przez niego czynu zabronionego. Przyjmuje się również, że organ zamierzający zwolnić policjanta za służby – co do zasady – powinien sam przeprowadzić stosowne postępowanie wyjaśniające, które pozwoliłoby przyjąć, że popełnienie przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa jest oczywiste.

Oczywistość popełnienia przestępstwa musi zatem znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy i nie może być pojmowana tylko w świetle celów postępowania służbowego ani wynikać z przekonania przełożonych. Równocześnie jednak możliwości przyjęcia oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa nie można uzależniać od konieczności przeprowadzenia przed organem administracyjnym quasi postępowania przygotowawczego. Wskazuje się, że stwierdzenie "oczywistości popełnienia przestępstwa" musi wynikać z konkretnych okoliczności danej sprawy, co powinno nastąpić z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Pojęcie oczywistości zawarte w omawianym przepisie należy interpretować w ten sposób, iż jeżeli w postępowaniu administracyjnym wszczętym w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji zostanie udowodnione popełnienie czynu o znamionach przestępstwa, wówczas właściwy organ Policji nie musi oczekiwać na zakończenie postępowania karnego w tym przedmiocie, lecz może wydać rozkaz personalny o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby niezależnie od tego, czy postępowanie karne w tej sprawie w ogóle się toczy i na jakim etapie się ono znajduje.

Oznacza to, że wbrew wywodom skargi, że w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji może być zwolniony funkcjonariusz wobec którego nie zapadł prawomocny wyrok skazujący go za popełnienie przestępstwa. Nie ma bowiem istotnego znaczenia, w jaki sposób i kiedy zostanie ustalona oczywistość popełnienia przez policjanta czynu o znamionach przestępstwa ( vide: wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2015 r. I OSK 77/14, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 września 2014 r. IV SA/Po 363/14 – baza orzeczeń nsa.gov.pl).

5. W odniesieniu do kwestii wykazania przez organ, w prowadzonym postępowaniu w przedmiocie zastosowania zwolnienia w trybie art. 41 ust. 1 pkt 8 ustawy o Policji, zaistnienia przesłanki oczywistości popełnienia czynu o znamionach przestępstwa wskazać należy, że nie jest wykluczona możliwość wykorzystania w nim także materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym. Postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta ze służby prowadzone w oparciu o przepis art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z 1990 r. o Policji jest bowiem postępowaniem administracyjnym w rozumieniu art. 1 Kpa. Zatem poza ustawą o Policji i Kpa nie stosuje się w nim przepisów innych procedur, w odróżnieniu na przykład od postępowania dyscyplinarnego (art. 135p ustawy o Policji). Dowodem w postępowaniu dotyczącym zwolnienia policjanta ze służby z uwagi na oczywiste popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego mogą być zatem także dowody zebrane na potrzeby innego postępowania, w tym postępowania karnego. Organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest związany zasadą bezpośredniości rozumianą jako obowiązek oparcia, przez orzekający w sprawie sąd, ustaleń faktycznych na bezpośrednio przeprowadzonych dowodach w czasie rozprawy i może oprzeć swoje rozstrzygnięcie na dowodzie z zeznań świadka, czy wyjaśnień oskarżonego utrwalonych przez inny organ procesowy w innym postępowaniu karnym ( vide: wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2012 r. I OSK 1206/11 - LEX nr 1113237 ).

6. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych kontrolowanej sprawy wskazuje, że organy nie zebrały i nie rozpatrzyły materiału dowodowego zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1 Kpa, co w tego typu sprawie ma szczególnie istotne znaczenie. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja nie daje bowiem w ocenie Sądu podstaw do uznania, iż organy orzekające w sprawie w sposób dostateczny wykazały przesłankę "oczywistości" popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 178a § 1 Kk.

Przede wszystkim wskazać należy, że zebrane dowody nie są wynikiem "własnego" postępowania wyjaśniającego, prowadzonego w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgromadzony materiał dowodowy stanowią wyłącznie dokumenty uzyskane z postępowania karnego.

Za główne dowody potwierdzające fakt popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa organy uznały notatkę służbową post. Ł.P. z dnia [...] maja 2016 r. na temat okoliczności zdarzenia, protokół badania skarżącego na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, protokół zatrzymania skarżącego oraz postanowienie prokuratora o przedstawieniu zarzutów.

7. Bez wątpienia postanowienie o przedstawieniu skarżącemu zarzutu popełnienia czynu z art. 178a § 1 Kk wskazuje na prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa. Sam fakt jego wydania nie przesądza jednak w żadnym stopniu o zaistnieniu przesłanki oczywistości jego popełnienia o ile nie koresponduje z innymi dowodami uzyskanymi w sprawie.

Kolejnym dowodem uzyskanym z postępowania karnego pozostaje notatka służbowa z dnia [...] maja 2016 r. Nie odnosząc się do mocy dowodowej tego dokumentu na gruncie procedury karnej - co wykracza poza zakres niniejszego postępowania - wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że odręcznych notatek pracowników organu nie można uznać za dowody w sprawie. Możliwość sporządzenia adnotacji z czynności organu, przewidziana w art. 72 Kpa, nie może dotyczyć ustaleń istotnych dla sprawy. Mogą to być bieżące adnotacje, pomocne wprawdzie przy rozpatrywaniu sprawy, jednakże nie obejmujące ustaleń, od których jej rozstrzygnięcie zależy lub może zależeć. Ustalenia istotne dla sprawy powinny więc spełniać warunki określone w art. 67 i następnych Kpa ( vide: wyrok WSA we Wrocławiu z 13 lipca 2009 r., I SA/Wr 181/09, LEX nr 529361).

Nadto wskazać należy, iż analiza treści notatki służbowej z dnia [...] maja 2016 wskazuje, że zawiera ona w istocie opis miejsca zdarzenia drogowego w stanie jaki zastał przybyły patrol drogowy. Wynika z niej, iż funkcjonariusze patrolu w chwili przybycia stwierdzili, że na miejscu zdarzenia znajduje się zastęp Powiatowej Straży Pożarnej, z miejsca zdarzenia odjeżdża do szpitala karetka Zespołu Ratownictwa Medycznego w której znajduje się funkcjonariusz P.F.. Z notatki wynika również, że na miejscu znajduje się rozbity w wyniku uderzenia w drzewo samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], jego usytuowanie i widoczne ślady. Brak jednakże w treści notatki jakiegokolwiek wyjaśnienia na jakiej podstawie zawarto w niej stwierdzenie, że kierującym pojazdem był skarżący, co pozwala przyjąć, że zapis ten był wynikiem domniemania autora notatki. Nie wskazano w niej przykładowo kto ( jakie służby ) przybyły jako pierwsze na miejsce zdarzenia i jaki stan na miejscu zdarzenia zastały.

Brak jest zastrzeżeń co do wartości dowodowej zgromadzonych dokumentów dotyczących badania P.F. na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu, jednakże nie dowodzą one, iż funkcjonariusz kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, a jedynie tego, iż przed przybyciem do szpitala – gdzie wykonano badanie - spożywał alkohol.

Ostatnim dokumentem pozostaje włączony do akt administracyjnych sprawy odpis protokołu zatrzymania skarżącego. Zdaniem Sądu, dokument ten nie może stanowić dostatecznej podstawy dla uznania spełnienia przesłanki oczywistości popełnienia przestępstwa prowadzenia przez skarżącego pojazdu w stanie nietrzeźwości. Wprawdzie zawiera stwierdzenie: "Oświadczenie zatrzymanego o stanie zdrowia, z uwzględnieniem opisu i przyczyn ewentualnych obrażeń: ogólne liczne obtłuczenia, opuchnięcia, ból głowy, ból klatki piersiowej, obrażenia spowodowane uczestnictwem w zdarzeniu drogowym jako kierujący pojazdem", jednak z dokumentu tego – ze względu na formę jego sporządzenia - nie wynika w sposób dostateczny jasny i nie budzący wątpliwości, czy jest to oświadczenie złożone bezpośrednio przez samego skarżącego, czy też jedynie opis autorstwa funkcjonariusza sporządzającego protokół. Zważyć ponadto należy, iż sporządzenie tego protokołu nastąpiło w szpitalu, a stan zdrowia skarżącego ( w tym doznane urazy głowy ) uzasadniał jego hospitalizację.

W konsekwencji nie można podzielić stanowiska organu, iż przesłanka oczywistości popełnienia przestępstwa została w sposób nie budzący wątpliwości wykazana dokumentami zebranymi w sprawie.

8. W odniesieniu do trybu procedowania organów rozstrzygających o zwolnieniu wskazać należy, że jedną z zasad ogólnych, którą powinien kierować się organ rozpoznający sprawę administracyjną jest wyartykułowana w art. 12 Kpa zasada szybkości postępowania. Zgodnie z tym przepisem organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia zaś sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie.

Podkreślenia wymaga, że zasada szybkości pozostaje współzależna z zasadą prawdy obiektywnej. Kładąc na szali te dwie zasady trzeba dojść do wniosku, że szybkość prowadzonego postępowania nie może pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rozpatrzenia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywatela (strony postępowania), w szczególności obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wnikliwość i sprawność działania organu administracji, o których mowa w art. 12 Kpa, nie mogą polegać na nieuzasadnionym pośpiechu i związanym z nim naruszeniem gwarancji procesowych strony postępowania i zbieraniu materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami przeprowadzenia dowodów, określonymi w Kpa. Tymczasem w okolicznościach badanej sprawy stwierdzić należy, iż organy orzekające w sprawie nadały nieuzasadniony priorytet zasadzie szybkości postępowania i to kosztem praw procesowych strony oraz wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.

9. W odniesieniu do postępowania organu odwoławczego to prawidłowe pozostawało jego stwierdzenie, że spoczywał na nim obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej, rozstrzygniętej przez organ I instancji. Jednakże umknęło Komendantowi Wojewódzkiemu Policji, że obowiązkowi temu towarzyszy równie istotny obowiązek zapewnienia stronie postępowania takich samych praw procesowych jakie przysługują jej w postępowaniu przez organem I instancji. Tymczasem w okolicznościach sprawy wskazać należy, że po wpływie odwołania od decyzji organu I instancji Komendant Wojewódzki Policji nie zapewnił skarżącemu w prowadzonym postępowaniu prawa czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym. Po rozpoznaniu, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności, w dniu [...] lipca 2016 r. po prostu wydał zaskarżony rozkaz personalny. W związku zasadne jest uznanie, że skarżący został "zaskoczony" zakończeniem postępowania w jego sprawie orzeczeniem ostatecznym. Wprawdzie w skardze nie powoływał się on, że miał do zaoferowania organowi odwoławczemu jakieś dowody w sprawie, których możliwości przeprowadzenia został pozbawiony, to trzeba mieć na uwadze, iż w okresie do wydania rozkazu personalnego przez organ odo wołaczy ([...] lipca 2016 r. ) skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, a niezdolność do pracy ( służby ) wynikała ze schorzeń natury psychicznej, co mogło mieć wpływ na jego rozeznanie własnej sytuacji procesowej.

Zdaniem Sądu, wadliwa pozostawała też zaprezentowana w zaskarżonym rozkazie ocena dotycząca uznania prawidłowości postępowania organu I instancji w kwestii dochowania wymogów z art. 10 Kpa. Tu należy mieć na uwadze, że organ I instancji wprawdzie formalnie skierował do skarżącego pismo z dnia [...] maja 2016 r., to sposób doręczenia go nie pozwala na uznanie, iż spełnia art. 42-44 Kpa. Doręczenie to nastąpiło bowiem do rąk M.Z. z adnotacją "z up.", która to osoba nie pozostała pełnomocnikiem P.F., a z treści potwierdzenia odbioru nie wynika by była dorosłym domownikiem adresata, który podjął się oddania pisma adresatowi. W odniesieniu do kwestii doręczeń wskazać należy, iż organ I instancji stosował w postępowaniu administracyjnym potwierdzenia odbioru o treści nie pozwalającej na poczynienie w nich adnotacji odpowiadającej wymogom przepisów art. 40 – 44 Kpa.

10. Odpowiadające przepisom prawa zastosowanie trybu zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji wymaga zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej policjantów. Stosownie bowiem do przepisu art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Oznacza to, że podmiot uprawniony do zwolnienia funkcjonariusza musi zwrócić się o opinię do właściwego organu związku zawodowego, tj. tego któremu przysługuje status organizacji zakładowej policjantów w rozumieniu cytowanego przepisu.

Odpowiedzi na pytanie jakiemu organowi związku zawodowego policjantów przysługuje status "organizacji zakładowej" dostarcza Statut Związku Zawodowego Policjantów województwa. Wynika z niego, iż taki charakter ma organizacja wojewódzka ( vide: § 20 pkt 1 lit. c Statutu NSZZ Policjantów ). Organami organizacji zakładowej są natomiast: wojewódzka federacja delegatów, zarząd wojewódzki i prezydium zarządu wojewódzkiego ( § 2 pkt 1 lit. e,f,g Statutu ). Z kolei analiza statutowych kompetencji tych organów wskazuje ( § 30 pkt 6 lit. g, § 30 pkt 3, § 28 pkt 4 Statutu ), że opiniowanie może być dokonane przez zarząd wojewódzki albo prezydium zarządu wojewódzkiego ( w takim przypadku jego uchwała podlega zatwierdzeniu na najbliższym posiedzeniu ).

11. Jak wynika z akt sprawy Komendant Powiatowy Policji o taką opinię zwrócił się imiennie do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ policjantów województwa. Skierował zatem wniosek o opinię do niewłaściwego statutowo organu. W oparciu o udzieloną odpowiedź stwierdzić należy, że opinię wyraził Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów. Wskazuje na to jego stwierdzenie, że w imieniu Zarządu nie wnosi uwag i zastrzeżeń do trybu zwolnienia policjanta oraz fakt, iż wniosek o opinię wysłany został faxem w dniu 12 maja 2016 r. o godz. 15.35, a opinia z dnia [...] maja 2016 r. przesłana została Komendantowi Powiatowemu już o godz. 7.78 ( co wynika z transmisji danych fax-u). Nadto w treści opinii brak jakiegokolwiek odwołania do uchwały zarządu, jako formy zajęcia stanowiska przez organ kolegialny.

W ocenie Sądu nie można w okolicznościach sprawy podzielić stanowiska Komendanta Wojewódzkiego, iż tryb opiniowania zwolnienia funkcjonariusza został przeprowadzony prawidłowo. O ile bowiem organ właściwy do zwolnienia funkcjonariusza nie ma wpływu na to, czy wypowie się ( wyrazi opinię ) w sprawie zwolnienia właściwy statutowo organ związkowy, czy też zachowa milczenie w sprawie planowanego zwolnienia, to na organie Policji spoczywa obowiązek wystąpienia o opinię do właściwego organu związkowego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy można by uznać, że skierowanie wniosku o opinię do niewłaściwego organu związkowego nie miałoby wpływu na wynik sprawy, gdy mimo wadliwego skierowania wniosku o opinię, stanowisko zajął ( wyraził opinię ) organ właściwy, co w sprawie nie nastąpiło.

12. Za prawidłowe natomiast uznać należy stanowisko organu odwoławczego, że nie budzi wątpliwości, iż wydany w sprawie rozkaz personalny ma prawny charakter decyzji administracyjnej. O tym, iż przybiera ona formę rozkazu personalnego stanowi rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów ( Dz. U. z 2013 r. poz. 644 ). Stosownie do niego ( § 1 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ) sprawy osobowe, do których należy m.in. zwolnienie funkcjonariusza ze służby, załatwia się w formie rozkazu personalnego.

13. Mając na uwadze powołane okoliczności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Uprawomocnienie wyroku w niniejszej sprawie obligować będzie organ odwoławczy do ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań wynikających wprost z niniejszego uzasadnienia.