Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 1496/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151,  art. 120 w zw. z  art. 119   pkt 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

W IMIENIUB RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie WSA Elżbieta Lenart (spr.) WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w trybie uroszczonym w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku W. P. z dnia 28 kwietnia 2016 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 lipca 2016 r. (data prezentaty) W. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], hip. Nr [...].

Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. z dniem 21 listopada

1945 r., grunty nieruchomości warszawskich - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy m. st. Warszawy, a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa.

W. P. pismem z dnia 11 maja 2016 r. (data prezentaty) zwrócił się do Prezydenta [...] z wnioskiem o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...], nr hip. Nr [...].

Zaś pismem z dnia 5 lipca 2016 r. (przed upływem dwóch miesięcy od złożenia wniosku) złożył zażalenie do Wojewody [...] na bezczynność Prezydenta [...].

Następnie - nie czekając na rozpoznanie zażalenia przez Wojewodę [...] - pismem z dnia 13 lipca 2016 r. (data prezentaty) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość [...] położoną przy ul. [...] hip Nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] uznał wniesione zażalenie za uzasadnione i wyznaczył Prezydentowi [...] termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia niniejszego postanowienia.

Postanowienie powyższe wpłynęło do Urzędu [...] w dniu 23 września 2016 r.

W dniu [...] października 2016 r. Prezydent [...] postanowieniem nr [...] zawiesił postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość [...] do czasu ustalenia spadkobierców współwłaścicieli nieruchomości: L. K. i J. K.

W tym samym dniu organ przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożoną przez W. P. skargę na bezczynność.

W skardze W. P. podniósł, że jego zdaniem nie ulega wątpliwości, że Prezydent [...] pozostaje w bezczynność w prowadzeniu postępowania. Do chwili składania skargi bowiem sprawa nie została zakończona. Na okoliczność wystąpienia bezczynności organu skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz literaturę. Wskazał ponadto, iż terminy wskazane w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego są terminami maksymalnymi. Tym samym, Prezydent [...] wielokrotnie przekroczył maksymalne terminy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie i poinformował, że postępowanie w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] zostało zawieszone postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. do czasu ustalenia spadkobierców współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości L.K. oraz J. K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważy, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – powoływana dalej jako "ppsa", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie natomiast z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a tej ustawy. Podejmując zaś rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność, Sąd uwzględnia stan sprawy istniejący w dniu orzekania.

W tym miejscu wskazać należy, iż - jak wynika z akt niniejszej sprawy - Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] zawiesił z urzędu na podstawie art. 97 §1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...].

Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, podjęcie przez organ rozstrzygnięcia o zawieszeniu postępowania, przerywa bieg terminów przewidzianych przepisem art. 35 kpa na załatwienie sprawy, a okres zawieszenia nie jest stanem bezczynności. Okoliczność zawieszenia postępowania administracyjnego uniemożliwia jednocześnie uwzględnienie skargi na bezczynność przez sąd administracyjny.

Zgodnie bowiem z treścią art. 149 ppsa, podstawową funkcją skargi na bezczynność jest doprowadzenie do zobowiązania organu przez Sąd do wydania aktu. Uwzględnienie skargi w takim przypadku doprowadziłoby do sytuacji, w której zobowiązany organ, wykonując wyrok Sądu tj. wydając decyzję administracyjną, zobowiązany byłby do wydania tego orzeczenia w warunkach naruszenia przepisów prawa procesowego. Na uwadze bowiem mieć należy, że zgodnie z art. 97 § 2 kpa, jedynym aktem, który może być wydany po zawieszeniu postępowania administracyjnego, jest postanowienie o jego podjęciu, a nie decyzja administracyjna, załatwiająca sprawę co do jej istoty lub w inny sposób kończąca postępowanie administracyjne.

Istnienie postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego w momencie wyrokowania przez Sąd eliminowało zatem zasadność skargi na bezczynność. Przeniosło ono bowiem ciężar sporu, na kwestię zasadności samego zawieszenia. Jeżeli strona kwestionuje postanowienie o zawieszeniu postępowania, to przysługuje jej środek zaskarżenia w postaci zażalenia (art. 101 § 3 kpa). Badanie zaś przez Sąd administracyjny ww. postanowienia o zawieszeniu postępowania wykracza poza granice sprawy objętej skargą na bezczynność organu.

Reasumując podnieść należy, iż w sytuacji, gdy w chwili wyrokowania w sprawie sądowej wszczętej na skutek skargi na bezczynność, organ wyda postanowienie o zawieszeniu postępowania, sąd administracyjny obowiązany jest do oddalenia skargi (por. wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1780/12).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 i art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4 ppsa orzekł jak w wyroku.