Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1148/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Hasła tematyczne: Radiofonia i telewizja
Skarżony organ: Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 ust. 1, art. 35 ust. 1.
journal: Dz.U. 2004 nr 253 poz 2531
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą z dnia [...] stycznia 2010 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2004 r. Nr 253, poz. 2531 ze zm.) pozostawiła bez rozpoznania wniosek Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. R. Sp. z o.o. w organizacji z siedzibą w W. o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]", złożony w związku z pkt 1 Ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z dnia 19 czerwca 2009 roku o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego (M.P. Nr 39, poz. 624) oraz powiadomiła w/w spółkę i pozostałe strony postępowania prowadzonego w związku z w/w ogłoszeniem o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. Sp. z o.o. zwany dalej skarżącym, wniósł uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego tj.

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji polegające na działaniu przez organ nie na podstawie i nie w granicach prawa;

- art. 7 k.p.a. przez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu skarżącego;

- art. 8. k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania bez uwzględnienia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli;

- art. 12 k.p.a. przez działanie organu w niniejszej sprawie bez dostatecznej wnikliwości i z rażącą opieszałością mającą na celu wyeliminowanie skarżącego z procesu koncesyjnego i doprowadzenia przedmiotowymi czynnościami do nieodwracalnych skutków prawnych tak aby wyeliminować konkurencję dla koncesjonariusza de facto faworyzowanego bezprawnie przez KRRiT;

- art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej czynności, a w szczególności brak odniesienia się organu do twierdzeń podniesionych w złożonych w toku postępowania pismach przy czym uzasadnienie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi oderwane od argumentów skarżącego przytoczenie treści przepisów k.s.h., k.p.a. i ustawy o radiofonii i telewizji,

oraz zarzut naruszenia prawa materialnego tj.:

- art. 35 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji w zw. z § 5 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z dnia 12 stycznia 2007 r.) przez całkowicie błędną wykładnię tych przepisów polegającą na przyjęciu, że spółka handlowa w organizacji musi się legitymować odpisem z KRS-u podczas gdy jest to prawnie niemożliwe a także, że taka spółka mając status "w organizacji" nie może skutecznie ubiegać się o przyznanie koncesji;

- art. 14 ust. 4 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez nie uznanie, że skarżący jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji może prowadzić działalność gospodarczą i skutecznie brać udział w postępowaniu koncesyjnym.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, iż w związku z pkt 1 Ogłoszenia Przewodniczącego KRRiT z dnia 19 czerwca 2009 r. (M.P. Nr 39, poz.624) wystąpił o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego pod nazwą "[...]" za pomocą stacji nadawczej zlokalizowanej w K.

Pismem z dnia [...] października 2009 r. został wezwany w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych, w tym przedstawienia odpisu z KRS.

Pismem z dnia [...] listopada poinformował KRRiT, że spółka nie jest jeszcze wpisana do KRS, a odpis z KRS zostanie przekazany do dokumentów sprawy niezwłocznie po dokonaniu rejestracji przez Sąd rejestrowy.

Dnia [...] stycznia 2010 r. KRRiT poinformował skarżącego o pozostawieniu wniosku nr [...] bez rozpoznania na podstawie Uchwały Nr [...] Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] stycznia 2010 r.

W dniu [...] lutego skarżący wezwał Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji do bezzwłocznego usunięcia rażącego naruszenia prawa a także rozstrzygnięcia toczącego się postępowania koncesyjnego z uwzględnieniem wniosku skarżącego.

W odpowiedzi, pismem z dnia [...] marca 2010 r. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji poinformował, że nie ma możliwości udzielenia koncesji spółce kapitałowej w organizacji przed uzyskaniem przez tę spółkę osobowości prawnej, co następuje z chwilą wpisu do rejestru.

Skarżący podniósł, iż nie mógł złożyć odpisu z KRS z uwagi na fakt, że spółka była w organizacji, natomiast zgodnie z art. 14 ust. 4 k.s.h. skarżący w dacie wydania zaskarżonej decyzji mógł prowadzić działalność gospodarczą, mimo braku wpisu do rejestru przedsiębiorców a przez to mógł skutecznie ubiegać się o koncesję.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga w tej sprawie podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

Koncesja jest to akt administracyjny wydawany przez organ koncesyjny i upoważniający koncesjonariusza do prowadzenia ściśle określonej działalności gospodarczej. Koncesja jest przejawem reglamentacji działalności gospodarczej dokonywanej przez państwo. Wyraża ona akt zgody władz publicznych na podjęcie i prowadzenie działalności przez określonego przedsiębiorcę. Zawiera w sobie cechy pozwolenia, a zarazem różni się od niego tym że jest udzielana w pewnym tylko zakresie działalności gospodarczej.

Rodzaje działalności koncesjonowanej wymienione są enumeratywnie w Ustawie o swobodzie działalności gospodarczej. W myśl art. 46 wspomnianej ustawy działalnością koncesjonowaną jest: m.in. rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych.

Wszystkie rodzaje działalności koncesjonowanej są szczegółowo uregulowane w stosownych ustawach. Koncesja ogranicza zasadę swobody działalności gospodarczej wprowadzając szczególne przesłanki jej wykonywania i uzależniając je od zgody organu koncesyjnego.

A zatem uzyskanie koncesji uprawnia do podejmowania i wykonywania określonej działalności gospodarczej, którą w rozpatrywanej sprawie jest rozpowszechnianie programu radiowego.

Celem uzyskania koncesji zainteresowany występuje z pisemnym wnioskiem o jej udzielenie.

Treść wniosku została określona w ustawie O swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 49 ust. 1 wniosek o udzielenie lub o zmianę koncesji zawiera:

- firmę przedsiębiorcy, oznaczenie jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania i adresu oraz adresu głównego miejsca wykonywania działalności gospodarczej;

- numer w rejestrze przedsiębiorców lub w ewidencji oraz numer identyfikacji podatkowej (NIP);

- określenie rodzaju i zakresu wykonywania działalności gospodarczej, na którą ma być udzielona koncesja.

We wniosku, o którym mowa w ust. 1, należy podać także informacje oraz dołączyć dokumenty określone w przepisach regulujących działalność gospodarczą wymagającą uzyskania koncesji.

Należy pamiętać o odrębnych regulacjach znajdujących się w ustawach szczególnych. Organ koncesyjny może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia (w wyznaczonym terminie) brakującej dokumentacji poświadczającej, że spełnia ona warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania określonej działalności gospodarczej (pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia).

Rozdział 5 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 o radiofonii i telewizji poświęcony jest koncesjom na rozpowszechnianie programów. Rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji, wymaga bowiem uzyskania koncesji.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy koncesja może być udzielona osobie fizycznej, osobie prawnej lub osobowej spółce handlowej, które mają miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.

W myśl § 5 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 4 stycznia 2007 roku w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych, wniosek o udzielenie koncesji powinien zawierać odpis z właściwego rejestru albo zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, z którego wynika, że wnioskodawca jest uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie objętym wnioskiem.

Jak wynika zatem z art. 35 ust. 1 koncesję może otrzymać m.in. osoba prawna jednakże jednym z wymogów bycia uczestnikiem postępowania o udzielenie koncesji, określonym w § 5 pkt 2 w/w rozporządzenia KRRiT jest przedstawienie odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS. Postępowanie administracyjne ma na celu rozpoznanie spełniania przez wnioskodawcę wymaganych warunków do wykonywania działalności koncesjonowanej.

W razie stwierdzenia braku wymaganych dokumentów organ wzywa wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych wraz z pouczeniem, iż nie dokonanie tych czynności spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Merytorycznie rozstrzygnięcie wniosku następuje po usunięciu przez wnioskodawcę wskazanych braków.

Bezspornym jest, iż skarżąca nie przesłała na wezwanie organu w trybie art. 64 § 2 k.p.a., odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS.

Zdaniem skarżącej jako spółka w organizacji mogła podjąć działalność gospodarczą przed uzyskaniem wpisu do rejestru, a zatem mogła ubiegać się o udzielenie koncesji.

W ocenie Sądu przekonanie skarżącej nie jest trafne. Bezsprzecznie ustawa o swobodzie działalności gospodarczej dopuszcza możliwość podjęcia działalności gospodarczej przez spółkę kapitałową w organizacji. Jednakże ustawa o radiofonii i telewizji jest regulacją szczególną w stosunku do ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Oznacza to, że w celu uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego osoba prawna zobowiązana jest spełniać wymagania określone w ustawie o radiofonii i telewizji.

W konsekwencji obowiązkiem skarżącej było załączenie do wniosku o udzielenie koncesji odpisu z rejestru przedsiębiorców KRS czego skarżąca będąca spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, a zatem podmiotem nie posiadającym jeszcze osobowości prawnej, nie uczyniła. Zgodnie bowiem z art. 12 k.s.h. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji uzyskuje osobowość prawną dopiero z chwilą wpisu do rejestru. Zatem odpis z rejestru przedsiębiorców potwierdza wpis spółki do rejestru, a tym samym spełnianie przez spółkę kapitałową wymogu posiadania osobowości prawnej. Składając więc wniosek o udzielenie koncesji, która może być udzielona osobie prawnej, która to osoba prawna do wniosku o udzielenie koncesji obligatoryjnie musi dołączyć odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, skarżąca podjęła ryzyko, iż w przypadku nie spełnienia wymaganych prawem wymogów nie będzie mogła brać dalszego udziału w postępowaniu dotyczącym reglamentowanej działalności gospodarczej.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.