Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1069/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6c ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 333
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński (spr.), Dorota Kozłowska, Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej – Kolegium, SKO) decyzją z dnia 24 maja 2021 r. nr SKO.4105.391.2021, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm. - dalej o.p.) w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. – dalej u.p.o.l.) oraz art. 6c ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 333 z późn. zm. – dalej u.p.r.), po rozpoznaniu odwołania M. K. (dalej – Skarżący, Podatnik), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. (dalej – organ I instancji, Prezydent Miasta) z dnia [...] r. nr [...] ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. w kwocie [...] zł.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji ustalił Podatnikowi oraz pozostałym dwóm współwłaścicielom, tj. K.K.i K. K., wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. w kwocie [...] zł. Opodatkowaniu poddano grunty rolne o powierzchni fizycznej – [...] ha. Z kolei ich powierzchnię przeliczeniową (podstawa opodatkowania) określono na [...] ha. Wysokość podatku rolnego ustalono na kwotę [...] zł, którą pomniejszono o zwolnienie z tytułu tzw. ulgi górskiej (- [...]zł) oraz o ulgę dotyczącą gruntów V i VI klasy (- [...]zł), co finalnie dało kwotę podatku rolnego w kwocie [...] zł. Podatkiem od nieruchomości objęto natomiast grunty pozostałe o powierzchni [...] m2 oraz nieużytki o powierzchni [...] m2. Przy czym tylko powierzchnia gruntów pozostałych wpłynęły na wysokość podatku od nieruchomości, ustalonego na kwotę [...] zł. Wskazano również, iż wymiar podatku ustalono na podstawie złożonej informacji podatkowej oraz wypisu z rejestru gruntów.

W odwołaniu z dnia 2 marca 2021 r. Podatnik zanegował powyższą decyzję dotyczącą łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. W jego motywach wskazano, że podatek rolny został obliczony nieprawidłowo, ponieważ organ I instancji nie uwzględnił obniżenia cen żyta na obszarze gminy, a ponadto podstawą rozstrzygnięcia była ustawa o podatku rolnym podczas, gdy winna nią być uchwała Rady Miejskiej w sprawie wymiaru podatku rolnego. Skarżący podniósł, że nie rozumie wyliczenia podatku. Według niego, skoro suma opłat z tytułu podatku wynosi [...] zł za hektar przeliczeniowy to podatek powinien wynosić [...] zł, a nie [...] zł. W jego opinii, niezasadnie również uwzględniono w podstawie opodatkowania "grunty pozostałe", gdyż składają się na nie nieużytki (wyrobisko po marglu) oraz grunty klasy V i VI, które są zwolnione z opodatkowania. Skarżący zwrócił również uwagę, że organ przy wymiarze podatku związany jest danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Kolegium utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia przywołano uregulowania ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także ustawy o podatku rolnym, mające zastosowanie w sprawie. Wyjaśniono następnie, że zgodnie z uproszczonym wypisem z rejestru gruntów, nieruchomość gruntowa o powierzchni [...]m2 oznaczona jest symbolem "Tr" - tereny różne. Wskazano także, że w złożonej przez K. K. informacji w sprawie podatku od nieruchomości za rok 2017 powierzchnia ta została wpisana w pozycji grunty pozostałe, natomiast w informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych złożonej przez Skarżącego na rok 2021 powierzchnia ta została zakwalifikowana jako grunty niezabudowane objęte obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015r. o rewitalizacji (t.j. Dz.U. z 2018r. poz. 1398) i położone na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego.

Podniesiono następnie, że w uchwale Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 27 listopada 2019 r. nr XlX/232/19 w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie miasta Zawiercie w roku 2020 (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2019 r. poz. 8541 – dalej uchwała) grunty pozostałe oraz grunty niezabudowane objęte obszarem rewitalizacji objęte są tą samą stawką podatkową wynoszącą 0,23 zł za m2 (§ 1 ust. 1 lit. c i d uchwały).

Wskazano również, że nieużytki oznaczone w ewidencji gruntów symbolem "N" o powierzchni [...] m2 zostały zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l.

Konkludując tą cześć rozważań Kolegium przyjęło, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość podatku od nieruchomości na kwotę [...] zł.

Zajmując się podatkiem rolnym wskazano, że średnia cena skupu żyta, która -zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.r. – obok powierzchni stanowi o wysokości podatku, podawana jest w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", w terminie do dnia 20 października roku poprzedzającego rok podatkowy (art. 6 ust. 2 u.p.r.). Zauważono jednocześnie, że Rada Miejska w Z. nie podjęła uchwały w sprawie podatku rolnego na 2021 r., a tym samym nie skorzystała z prawa wynikającego z art. 6 ust. 3 u.p.r. do obniżenia cen skupu żyta przyjmowanych dla obliczenia podatku rolnego.

Przedstawiono również zasady ustalania powierzchni hektarów przeliczeniowych. W tej materii powołano art. 4 ust. 4 u.p.r. i rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 2001 r. w sprawie zaliczenia gmin oraz miast do jednego z czterech okręgów podatkowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 143, poz.1614). Mając na uwadze, że powyższy akt wykonawczy kwalifikuje powiat zawierciański do drugiego okręgu podatkowego oraz uwzględniwszy przeliczniki z art. 4 ust. 5 u.p.r. wykazano, że: grunty klasy IVa o powierzchni fizycznej [...] ha stanowią również [...]ha przeliczeniowego zgodnie z przelicznikiem 1,00; grunty klasy IVb o łącznej powierzchni fizycznej [...]ha ([...]+ [...]) stanowią [...]ha przeliczeniowego zgodnie z przelicznikiem 0,75; grunty klasy V o powierzchni fizycznej [...]ha stanowią [...]ha przeliczeniowego zgodnie z przelicznikiem 0,30. Tym samym, jak stwierdziło SKO, łączna powierzchnia gruntów ornych wynosi [...]ha fizycznych i zarazem [...]ha przeliczeniowych, a zatem podatek rolny przed zastosowaniem ustawowych ulg wynosi [...]zł ([...]ha przeliczeniowych x [...]zł). Następnie omówiono zastosowane ulgi z art. 12 ust. 1 pkt 1 (ulga dotycząca m.in. użytków rolnych klasy V, VI i VIz) oraz art. 13b (ulga z tytułu położenia gruntów na terenach podgórskich i górskich) ustawy o podatku rolnym. W efekcie Kolegium doszło do wniosku o prawidłowości ustalenia wysokości podatku rolnego w kwocie [...] zł.

Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, że wszystkie wyliczenia organu podatkowego są poprawne, a powierzchnie gruntów poszczególnych klas zostały zbiorczo ujęte w zaskarżonej decyzji. Dlatego też zaakceptowano zasadność ustalonej kwoty łącznego zobowiązania pieniężnego wynoszącej [...] zł ([...] zł + [...]zł).

W końcowej części zaskarżonej decyzji podkreślono, że w myśl art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 z późn. zm. – dalej u.p.g.k.) organ przy wymiarze podatku związany jest danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Jednocześnie wyjaśniono, że zmiana wspomnianych danych następuje w odrębnym trybie. Organ podatkowy nie ma natomiast podstaw i uprawnień do ich zmiany.

W skardze z dnia 24 czerwca 2021 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Podatnik zarzucił decyzji Kolegium naruszenie:

– art. 122 o.p. poprzez wszczęcie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości z urzędu i nieustalenie rzeczywistego stanu faktycznego, ponieważ prowadzone postępowanie ograniczyło się tylko do wyliczenia podatku;

– art. 122 o.p. poprzez niepodjęcie działań w celu wyjaśnienia faktycznego przeznaczenia i wykorzystania gruntów;

– art. 194 § 3 o.p. poprzez uniemożliwienie Skarżącemu przeprowadzenia dowodów przeciwko dokumentowi urzędowemu - ewidencji gruntów i budynków;

– art. 210 § 1 o.p. poprzez brak wskazania w decyzji miejsca położenia i numerów działek gruntów - przedmiotu opodatkowania;

– art. 7a u.p.o.l. poprzez pominięcie danych zawartych w ewidencji podatkowej nieruchomości i przyjęcie, że jedynym urzędowym dokumentem dla wymiaru podatku jest ewidencja gruntów i budynków oraz pominięcia zapisów w planie zagospodarowania przestrzennego, który wskazuje, że tereny objęte postępowaniem są nieużytkami, podlegającymi rewitalizacji, a nie gruntami rolnymi.

Wobec tych zarzutów Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi Podatnik przyznał, że organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Jak bowiem zauważył, odstępstwo od tej zasady stanowi o naruszeniu art. 21 ust. 1 u.p.g.k. Niemniej wskazał, że organ podatkowy może w odniesieniu do tzw. informacji o względnej mocy wiążącej przeprowadzać weryfikację danych ewidencji. Dotyczy to takich elementów przedmiotowych, które wskazano w ustawie podatkowej, a przepisy dotyczące stosowania ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii skonkretyzowanego symbolu, bądź dane dotyczą zlokalizowanych budynków, które nie istnieją.

Końcowo Skarżący zapowiedział złożenie korektę deklaracji na podatek od nieruchomości celem wskazania faktycznego stanu nieruchomości. Tym samym, w jego ocenie, w trybie art. 194 § 3 o.p. podważy domniemanie prawidłowości danych z ewidencji gruntów i budynków. Zauważył, iż od wielu lat nie składał deklaracji a organ dokonywał wyliczeń w oparciu o nieaktualne dane.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym nie było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Kontrola Sądu dotyczy decyzji, którą ustalono Skarżącemu oraz dwóm pozostałym współwłaścicielom łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2021 w wysokości [...] zł. Podatnik kwestionuje wysokość zobowiązania podatkowego w części dotyczącej podatku od nieruchomości odnoszącej się do gruntów pozostałych o powierzchni [...]m2. W jego opinii, powinny być one zwolnione z opodatkowania, gdyż są to nieużytki oraz grunty klasy V i VI. Tymczasem organ podatkowy nie przedsięwziął działań celem ustalenia rzeczywistego przeznaczenia i wykorzystania gruntu, w tym nie umożliwił Skarżącemu przeprowadzenia przeciwdowodu w stosunku do informacji zawartych w ewidencji gruntów.

Przystępując do rozważań przyjdzie przytoczyć uregulowania prawne, które znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Otóż zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. - dalej u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 u.p.o.l. podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa; 3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie wysokości w nim przewidzianych. Przepis ten dopuszcza różnicowanie wysokości stawek podatkowych dla gruntów oraz budynków w zależności od ich przeznaczenia. Z takiego uprawnienia skorzystała Rada Miejska w Zawierciu, która podjęła uchwałę z dnia 27 listopada 2019 r. nr XlX/232/19 w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie miasta Zawiercie w roku 2020 (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2019 r. poz. 8541). Nadmienić należy, że uchwała ta obowiązywała również w 2021 r., gdyż dopiero wskutek wejścia w życie uchwały nr LV/687 Rady Miejskiej w Zawierciu z dnia 24 listopada 2021 r. w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Miasta Zawiercie w roku 2022 (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2021 r. poz. 7552) na podstawie jej § 2 utraciła moc uchwała z dnia 27 listopada 2019 r. nr XlX/232/19.

Z kolei w myśl art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 333 z późn. zm. – dalej u.p.r.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W myśl art. 4 ust. 1 u.p.r. podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi: 1) dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego; 2) dla pozostałych gruntów - liczba hektarów wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Jak natomiast stanowi art. 6 ust. 1 u.p.r. podatek rolny za rok podatkowy wynosi: 1) od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta, 2) od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 - równowartość pieniężną 5 q żyta - obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy.

Zauważyć należy, że w myśl art. 6c ust. 1 u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym).

Istotne znaczenie dla rozstrzyganej sprawy ma art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 z późn. zm.), który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Przyjmuje się, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ze względu na moc wiążącą organy podatkowe dzieli się na dwie kategorie (zob. wyroki NSA: z dnia 15 lipca 2014 r. sygn. akt II FSK 2565/12, z dnia 26 września 2014 r. sygn. akt II FSK 3099/12, z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II FSK 2890/13, z dnia 4 marca 2016 r. sygn. akt II FSK 3935/13, z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt II FSK 502/15, z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt II FSK 1840/14, CBOSA). Pierwszą z nich tworzą dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy (dopóki ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane). Drugą kategorię stanowią natomiast informacje o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych, tj. na podstawie art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 o.p.

Do pierwszej grupy zaliczyć należy dane ewidencyjne wskazujące położenie, granice i powierzchnię gruntów oraz rodzaj użytków gruntowych i klasy gleboznawcze, a w odniesieniu do budynków i lokali stanowiących odrębny przedmiot własności - także informacje dotyczące ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i powierzchni użytkowej lokali (art. 20 ust. 1 u.p.g.k.).

W drugiej grupie znajdą się z kolei dane dotyczące tych elementów przedmiotowych, które zostały wskazane w ustawie podatkowej (jako podlegające opodatkowaniu, bądź nie), a jednocześnie przepisy dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków nie przewidują dla tych kategorii oznaczenia stosownym, skonkretyzowanym symbolem (zob. uchwała NSA z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt II FPS 2/13, ONSAiWSA 2014/2/21). W grupie tej znajdują się też dane dotyczące zlokalizowanych na działce gruntu budynków, które w rzeczywistości nie istnieją (zob. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1647/12, Lex nr 1504306). Ewidencja gruntów nie może również przesądzać o własności nieruchomości (prawie użytkowania wieczystego), co przekłada się na ustalenie podmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W tym zakresie, zgodnie z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych, należy w pierwszej kolejności uwzględniać wpisy ujawnione w dziale drugim księgi wieczystej (dotyczące własności i użytkowania wieczystego). Rękojmia ta jest natomiast wyłączona w odniesieniu do danych zawartych w dziale pierwszym księgi, dotyczących właśnie opisu nieruchomości. Księgi wieczyste, podobnie jak ewidencja gruntów i budynków, stanowią rejestr publiczny, przy czym wpisy dotyczące oznaczenia właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości zawarte w ewidencji nie mogą podważać domniemania prawdziwości danych zawartych w dziale drugim księgi wieczystej, obejmującym wpisy dotyczące własności i użytkowania wieczystego (art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece – t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2204 z późn. zm.).

Mając na uwadze powyższe przyjąć należy, że wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. została ustalona w sposób prawidłowy. Nadmienić należy, że szczegółowe wyliczenie poszczególnych elementów składających się na powyższe zobowiązanie zostało przedstawione w zaskarżonej decyzji. Kolegium w sposób precyzyjny i jasny, a także z przywołaniem podstaw prawnych, zobrazowało proces ustalenia zarówno podatku rolnego, jak i podatku od nieruchomości. Dlatego też niecelowym jest przeprowadzanie ponownego obliczenia łącznego zobowiązania pieniężnego.

Jak wcześniej sygnalizowano, Skarżący przede wszystkim neguje poprawność zakwalifikowania do gruntów pozostałych terenu o powierzchni [...] m2. Stoi on bowiem na stanowisku, że są to nieużytki i grunty klasy V i VI, które podlegają zwolnieniu z opodatkowania. Tymczasem z ewidencji gruntów wynika, że sporny grunt oznaczany został jako "tereny różne" (symbol "Tr"). W tej sytuacji przyjąć należy, że organy podatkowe poprawnie opodatkowały go podatkiem od nieruchomości, przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla gruntów pozostałych. Podkreślić bowiem należy, że informacje ewidencji gruntów dotyczące rodzaju użytków gruntowych są bezwzględnie wiążące organ przy wymiarze podatku. Nie może więc on dokonywać weryfikacji tych danych w ramach postępowania podatkowego. O sposobie kwalifikacji gruntu i budynku dla celów podatkowych w podatku od nieruchomości, nie tyle bowiem decyduje sposób rzeczywistego wykorzystania nieruchomości, a jej funkcje (przeznaczenie) ujawnione w ewidencji gruntów i budynków. W konsekwencji organ podatkowy nie może samodzielnie klasyfikować funkcji nieruchomości, lecz powinien odwołać się do odpowiednich zapisów ewidencji gruntów i budynków (zob. wyrok NSA z dnia 18 marca 2021 r. sygn. akt III FSK 2694/21, Lex nr 3163932).

Nie można zatem, jak tego chce Skarżący, potraktować spornych gruntów jako nieużytki oraz grunty klasy V i VI, skoro ewidencja gruntów nie określa takiego rodzaju użytków. Jeżeli natomiast, według Podatnika, ewidencja gruntów nie jest zgodna z rzeczywistym stanem faktycznym, to winien on zainicjować stosowne postępowanie, którego przedmiotem będzie weryfikacja danych wspomnianego rejestru. Podkreślić jednocześnie należy, że korekta informacji o nieruchomości nie stanowi przeciwdowodu dla informacji zawartych w ewidencji gruntów.

W tej sytuacji, wobec związania organu podatkowego danymi z ewidencji gruntów w zakresie użytków gruntowych, nie można przychylić się do zarzutu naruszenia art. 122 o.p., który obliguje organy podatkowego do tego, aby w toku postępowania podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Natomiast wskazany w zarzutach skargi art. 210 § 1 o.p. określa elementy decyzji. W tym kontekście brak określenia działek ewidencyjnych, których dotyczy opodatkowana powierzchnia nie stanowi o naruszeniu tego przepisu. Jednocześnie należy zaznaczyć, że Podatnik nie kwestionował podstawy opodatkowania (powierzchni gruntu), a więc pominięcie numerów działek pozostaje bez znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia.

Nie zasługuje na aprobatę również zarzut naruszenia art. 7a u.p.o.l. poprzez nieuwzględnienie danych z ewidencji podatkowej oraz uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które, w ocenie Skarżącego, dowodzą, że sporne tereny są nieużytkami podlegającymi rewitalizacji. Argumentując stanowisko o niezasadności powyższego zarzutu wskazać przyjdzie, że organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego (art. 7a ust. 1 u.p.o.l.). Ewidencja podatkowa nieruchomości zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej, a także wynikające m.in. z planu zagospodarowania przestrzennego (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Analiza powyższych uregulowań wskazuje, iż wspomniana ewidencja jest zbiorem informacji pochodzących z różnych źródeł, m.in. z ewidencji gruntów. Jest to więc instrument pomocniczy dla organów podatkowych w procesie wymiaru podatku. Nie zmienia to jednak faktu, że dane z ewidencji gruntów i budynków z uwagi na art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wiążą organy podatkowe przy wymiarze podatku, a w szczególności uwaga ta dotyczy informacji o danych bezwzględnie wiążących, do których zalicza się wskazania co do rodzaju użytku. Oznacza to, że zapisy w ewidencji podatkowej nieruchomości, a także postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostają bez znaczenia dla kwalifikacji gruntów na potrzeby wymiaru podatku.

Na marginesie należy zauważyć, że w informacji dla potrzeb podatku od nieruchomości złożonej przez Podatnika w 2021 r. sporny grunt został określony jako niezabudowany objęty obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji i położony na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego. Grunty tego rodzaju, jak również grunty pozostałe, w uchwale zostały objętą tą samą stawką podatkową wynoszącą 0,23 zł od 1 m2 powierzchni.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.).