Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 485/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 144 par. 5, 152 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant Starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi A na interpretację indywidualną Burmistrza Miasta Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W sprawie, wniosek skarżącej gminy o udzielenie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego został złożony przez umocowanego do działania w imieniu gminy radcę prawnego.

Do akt administracyjnych przesłanych do tut. Sądu wraz ze skargą na interpretację, nie dołączono urzędowego potwierdzenia doręczenia (UPD) interpretacji pełnomocnikowi skarżącej.

Na wezwanie do przedłożenia tego dokumentu skarżącej gminie organ udzielił odpowiedzi, z której wynika, że nim nie dysponuje.

W piśmie z dnia 26 czerwca 2019 r. organ szczegółowo wyjaśnił, iż w dniu 6 marca 2019 r. po podpisaniu skarżonej interpretacji cyfrowo podpisem kwalifikowanym przez osobę uprawnioną, pracownik urzędu wielokrotnie próbował wysłać pismo na skrzynkę ePUAP kancelarii radcy prawnego reprezentującego stronę. Próby wysyłki korespondencji z włączoną opcją "za potwierdzeniem odbioru" kończyły się niepowodzeniem - system ePUAP komunikował błąd dostarczenia korespondencji do odbiorcy.

Z uwagi na powyższe oraz zbliżający się termin wydania interpretacji podjęto próbę wysłania dokumentu bez zaznaczenia opcji UPD, czyli "urzędowe poświadczenie doręczenia".

W dniu 8 marca 2019 r. z uwagi na brak otrzymania na platformę ePUAP jakiegokolwiek potwierdzenia dostarczenia korespondencji stronie, ponownie próbowano wysłać w/w interpretację z zaznaczonymi opcjami dostarczenia (UPD). Próby również się nie powiodły.

Biorąc pod uwagę powyższe w dniu 8 marca 2019 r. wykonano telefon do kancelarii pełnomocnika strony, gdzie otrzymano potwierdzenie, że na skrzynkę pełnomocnika wpłynęła 2 razy interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego - w tym pierwszy raz została odebrana w dniu 7 marca 2019 r., a następnie w dniu 8 marca 2019 r.

Pierwsza z dat (7 marca 2019 r.) znajduje potwierdzenie w treści skargi pełnomocnika.

Wyjaśnił organ, że w sprawie wystąpiono nadto do Centralnego Ośrodka Informatyki o pomoc w rozwiązaniu problemu i podania możliwie najobszerniejszej informacji dotyczących prób wysyłki dokumentu oraz skuteczności jej dostarczenia do interesanta na skrzynkę kancelarii.

W odpowiedzi z dnia 26 czerwca 2019 r. ośrodek mailowo poinformował, iż zarówno w pierwszym jak i w drugim przypadku dokument z powodzeniem został dostarczony do adresata. Ponadto dokumenty mają status odczytane.

W wyniku przeprowadzonej analizy sprawy z dostawcą oprogramowania realizującego elektroniczny obieg dokumentów w Urzędzie Miejskim stwierdzono, że wysyłki dokumentu dokonano skutecznie dwukrotnie w dniu 6 marca 2019 r. oraz 8 marca 2019 r.

Zdaniem organu, pomimo wadliwego działania platformy ePUAP w dniu dokonywania wysyłki i braku wygenerowania urzędowego poświadczenia doręczenia, zaskarżona interpretacja została dostarczona skutecznie pełnomocnikowi strony w dniu 7 marca 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem z powodu wadliwego doręczenia skarżona interpretacja indywidualna prawa podatkowego nie weszła do obiegu prawnego (skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.).

Zgodnie z art. 144 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. 2018 poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.) doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego.

Zgodnie z art.152 § 3 O.p. w przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej doręczenie jest skuteczne, jeżeli adresat potwierdzi odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art. 152a § 1 pkt 3 O.p. (czyli przez elektroniczne podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru).

W art. 152a § 2 i 3 O.p. uregulowano fikcję prawną doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego opartą na konstrukcji podwójnego zawiadamiania adresata, czyli podwójnego awiza.

Warunki techniczne doręczeń elektronicznych reguluje ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 570) oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych z dnia 14 września 2011 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 180).

Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia "doręczenie dokumentu elektronicznego na informatycznym nośniku danych może być potwierdzone poświadczeniem przedłożenia".

Zgodnie z § 16 pkt 2 ww. rozporządzenia "po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny (...) udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia".

Zgodnie z § 6 ww. rozporządzenia "system teleinformatyczny (...) automatycznie generuje informację wskazującą, że nie wpłynęło w terminie potwierdzone urzędowe poświadczenie odbioru (...) zwane dalej "poświadczeniem doręczenia".

Z ww. ustawy o informatyzacji oraz ww. rozporządzenia o doręczeniach wynika, że doręczanie pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej następuje dwuetapowo. W pierwszym etapie w celu doręczenia pisma w postaci dokumentu elektronicznego organ podatkowy przesyła na adres e-mail strony postępowania informację, że adresowana do niej korespondencja czeka na odebranie i w mailu tym organ podatkowy musi przekazać pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma ze wskazaniem adresu elektronicznego (link), pod którym przesyłkę można pobrać.

Organ dysponuje w tym przypadku poświadczeniem przedłożenia z § 11 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia.

Natomiast kolejny, drugi etap doręczenia pisma to jego pobranie i podpisanie przez adresata urzędowego poświadczenia odbioru pisma.

Organ dysponuje w tym przypadku podpisanym poświadczeniem doręczenia z § 16 pkt 2 ww. rozporządzenia.

Zgodnie z art. 144 § 3 O.p. w przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w sposób określony w § 1 pkt 1 (tj. "tradycyjnie" - za pokwitowaniem za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy celnych lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów).

Z akt sprawy wynika, że organ nie dysponuje ani poświadczeniem przedłożenia (wraz z automatycznie wygenerowaną informacją wskazującą, że nie wpłynęło w terminie potwierdzone urzędowe poświadczenie odbioru), ani podpisanym poświadczeniem doręczenia. Brak jest w sprawie dowodu, że adresat potwierdził odbiór pisma w sposób, o którym mowa w art. 152a § 1 pkt 3 O.p. (czyli przez elektroniczne podpisanie urzędowego poświadczenia odbioru). Nie sposób zatem przyjąć, że w sprawie miałoby dojść do skutecznego doręczenia wydanego aktu.

Z akt sprawy wynika również, że w sprawie wystąpiły problemy techniczne uniemożliwiające organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, których natury nie udało się ustalić. Sytuację taką reguluje art. 144 § 3 O.p., który nakazuje organowi posłużyć się "pocztą tradycyjną". Z powyższego "tradycyjnego" trybu doręczenia organ jednak nie skorzystał.

Podkreślenia wymaga przy tym, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jedną z cech aktu administracyjnego jest jego zewnętrzny charakter, co oznacza, że musi on być doręczony lub zakomunikowany stronie. Od chwili jego wydania do chwili jego doręczenia akt ten nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Choć już istnieje w przepisanym kształcie, to jednak nie wyszedł na zewnątrz, poza organ administracyjny. Przed doręczeniem decyzja istnieje, natomiast wywiera skutki prawne dopiero z chwilą jej doręczenia. Z tą chwilą wobec strony powstają skutki w postaci nabycia praw lub wykonania obowiązków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1326/07, Lex nr 489638). W doktrynie i orzecznictwie aprobowany jest pogląd, że decyzje niedoręczone to decyzje nie istniejące (nieakty), które nie korzystają z przymiotu domniemania prawidłowości i nie wchodzą do obrotu prawnego. Nie ma w tym zakresie znaczenia prawnego okoliczność, że strona uzyskała informację o treści decyzji, jeżeli nie nastąpiło to drogą oficjalnego doręczenia.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Biorąc pod uwagę, że zaskarżona interpretacja nie weszła do obiegu prawnego poprzez brak jej skutecznego doręczenia, uznać należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.