Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 702/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. J. na bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: - umorzyć postępowanie -


UZASADNIENIE

Pismem z 21 lutego 2015 r. B. J.(dalej jako skarżąca) wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Powyższy wniosek z dnia [...] września 2014 r. o udzielenie informacji publicznej został zawarty przez skarżącą w zażaleniu do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej na postanowienie [...] Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej w [...] (nr [...]).

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie.

Pismem z dnia 25 czerwca 2015 r. skarżąca wniosła o sprostowanie przedmiotu niniejszego postępowania wskazując, że przedmiotem jej skargi nie jest nieudzielenie informacji publicznej, tylko nierozpatrzenie przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej zaskarżonej decyzji nakazującej wykonanie drogi zastępczej.

W związku z powyższym pismem B. J. z dnia 25 czerwca 2015 r., Sąd zwrócił się do skarżącej (w wykonaniu zarządzenia z dnia 10 lipca 2015 r.) z pytaniem czy cofa skargę z dnia 21 lutego 2015r. na bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] września 2014r. Jednocześnie skarżąca została poinformowana, że jej sprawa ze skargi z dnia 31 grudnia 2014r. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] grudnia 2014r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania, zarejestrowana jest w tut. Sądzie pod sygnaturą VII SA/Wa 254/15.

W odpowiedzi skarżąca poinformowała, że nie cofa skargi.

W kolejnym piśmie (z dnia 6 listopada 2015r.) B. J. wniosła o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 13 listopada 2015 r., z uwagi na chorobę, przedkładając zaświadczenie lekarskie. Jednocześnie skarżąca podtrzymała stanowisko, że jej skarga nie dotyczy bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, tylko nierozpatrzenia przez Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej w [...] , nr [...].

Sygn. akt II SAB/Wa 702/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Postępowanie w sprawie należało umorzyć.

W art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., określono sytuacje, w których sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Według tego przepisu, umorzenie postępowania powoduje - przy spełnieniu dodatkowych warunków - skuteczne cofnięcie skargi przez stronę oraz śmierć strony (pkt 1 i 2). Z kolei, według art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., bezprzedmiotowość postępowania sądowego może wynikać również z innych powodów, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć przedmiot postępowania. Istotne jest jedynie, aby przyczyny umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego wystąpiły dopiero w toku rozpoznawania, a nie przed jego wszczęciem. W przeciwnym razie, czyli wystąpienia powyższych przyczyn przed wniesieniem skargi, należałoby podjąć orzeczenie o odrzuceniu skargi.

Analiza zaprezentowanego stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że warunek bezprzedmiotowości postępowania został spełniony w rozpatrywanym przypadku. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była bezczynność Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarżąca w piśmie z dnia 6 listopada 2015 r. jednoznacznie zastrzegła, iż nie zgadza się aby Sąd rozpoznał sprawę z jej skargi na bezczynność Komendanta Głównego PSP w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, albowiem intencją skarżącej jest aby Sąd swą kontrolą objął nierozpatrzenie przez ten organ wniesionego przez nią środka zaskarżenia od "decyzji Wojewódzkiego Komendanta Straży Pożarnej w [...] nr [...]".

Odnośnie powyższego żądania skarżącej należy wskazać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 lipca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 254/15 uchylił postanowienie Komendanta Głównego PSP z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] stwierdzającego niedopuszczalność odwołania B. J. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego PSP w [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Miejskiego PSP w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wykonania drogi pożarowej do budynku przy ul. [...] w [...], tj. w sprawie, w której skarżąca ubocznie domagała się udostępnienia informacji publicznej (wniosek z dnia [...] września 2014 r.). Nadto postanowieniem z dnia15 lipca 2015 r. sygn. akt VII SAB/Wa 9/15 Sąd oddalił skargę B. J. na bezczynność Komendanta Głównego PSP.

Z powyższych ustaleń jednoznacznie wynika, iż w toku postępowania wszczętego skargą B. J. na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej skarżąca zmieniła przedmiot skargi. W orzecznictwie dominuje pogląd, iż sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi [...] wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 1997 r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998, nr 5, s. 36). Sąd administracyjny nie jest zatem związany zarzutami i wnioskami skargi, natomiast jest związany wskazanym w skardze przedmiotem zaskarżenia (zindywidualizowanym aktem prawnym lub czynnością), który wyznacza rodzaj sprawy sądowoadministracyjnej podlegającej kontroli. W podobny sposób ujęto tę kwestię w uchwale NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104, w której stwierdzono, że: "W postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi (art. 51 ustawy o NSA), jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot".

Rzeczą skarżącego jest takie określenie przedmiotu zaskarżenia, które umożliwia sądowi stwierdzenie, czy faktycznie on istnieje jako konkretne, określone zdarzenie prawne oraz czy należy on do takich form działania administracji publicznej, które podlegają kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. W tym miejscu stwierdzić należy, że nie jest możliwa w toku postępowania sądowoadministracyjnego dowolna zmiana przedmiotu zaskarżenia. Tożsamość sprawy sądowoadministracyjnej kształtuje bowiem przede wszystkim jej przedmiot określony w skardze.

Skoro B. J. w toku postępowania sądowego zmieniła przedmiot zaskarżenia (wychodząc poza granice sprawy) i kategorycznie zastrzegła, aby nie rozpoznać sprawy w przedmiocie, w którym wszczęto niniejsze postępowanie, to postępowanie w sprawie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej stało się bezcelowe. Biorąc pod uwagę, iż postępowanie sądowe opiera się na zasadzie skargowości, brak po stronie skarżącej woli prowadzenia tego postępowania czyni je bezprzedmiotowym. W niniejszym zaś postępowaniu Sąd nie jest władny rozstrzygać o zasadności żądań skarżącej, dotyczących naruszeń przepisów Prawa budowlanego, czego kategorycznie ona się domaga.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.