Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 78/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.2 pkt.6, art.5 ust.1, art.29 ust.1 i 9, art.43 ust.1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art.4 ust.1, art.67
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.61 ust.1
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Halina Chitrosz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.), Protokolant Asystent sędziego Monika Bartmińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 października 2006r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "[...]" spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za VI 2004 r. oraz dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania [...] spółki z o.o. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2005 r. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004 r. oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego za ten miesiąc - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji były ustalenia dokonane w trakcie kontroli podatkowej, które wykazały, że skarżąca będąc podatnikiem podatku od towarów i usług w miesiącu czerwcu 2004 r. dokonując sprzedaży dwóch działek gruntu o Nr [...] na terenie gminy T. i o Nr [...] w B. P. bezpodstawnie zastosowała zwolnienie od opodatkowania tym podatkiem. Zbywane działki miały bowiem przeznaczenie budowlane, sprzedaż ich nie mogła więc korzystać ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535).

Od rozstrzygnięcia Naczelnika Urzędu Skarbowego skarżąca odwołała się, ponieważ w jej ocenie rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji zostało wydane z naruszeniem art. 120, 121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137. poz. 926 ze zmianami) poprzez nieprawidłową interpretację i ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, obrazę art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz błędną kwalifikację dostawy gruntu rolnego jako podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Podniosła, iż miasto B. P. nie posiada aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, więc w takiej sytuacji za grunty budowlane należy przyjąć te, które zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego figurują w ewidencji gruntów jako grunty budowlane. W momencie sprzedaży działki położonej w B.P. , to jest w czerwcu 2004 r. działka ta figurowała jako rolna, a więc sprzedaż jej powinna być zwolniona od opodatkowania podatkiem od towarów i usług bowiem obrót gruntem rolnym jest zwolniony od opodatkowania tym podatkiem.

Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutów i wniosków w nim zawartych. Wyjaśnił, że stosownie do postanowień zawartych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) opodatkowaniu przedmiotowym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Towarem, w rozumieniu ustawy (art. 2 pkt 6) są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Jednocześnie na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę.

Opodatkowaniu podlegają zatem dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe, zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich (niezabudowanych) jedynie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Oznacza to, że opodatkowane są grunty, które nawet potencjalnie będą traktowane jak tereny budowlane. Zwolnieniu z opodatkowania podlega dostawa tylko gruntów rolnych, leśnych, pod stawami i ewentualnie innych, których nie można zakwalifikować jako budowlane lub przeznaczone pod zabudowę.

Ustawodawca zwalniając dostawę terenów niezabudowanych nie sprecyzował w ustawie, jakie kryteria należy przyjąć do ustalenia rodzaju gruntu. Wobec czego zasadne jest odniesienie się do prawa geodezyjnego i kartograficznego, ponieważ o charakterze gruntów decyduje rejestr ewidencji gruntów.

Stosownie do postanowień zawartych w art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Zatem ustalenie przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenie zasad ich zagospodarowania i zabudowy określane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wobec braku takiego zasadne jest odniesienie się do prawa geodezyjnego i kartograficznego, które definiuje pojęcie "grunty budowlane". Są to te grunty, które figurują w ewidencji gruntów jako budowlane zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego.

W przedmiocie określenia charakteru gruntów będących przedmiotem transakcji spółki, Dyrektor Izby Skarbowej ustalił następujący stan faktyczny. Odnośnie zbywanej działki Nr [...] w akcie notarialnym z dnia [...] czerwca 2004 r., zawarto zapis, iż z przedłożonego wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. wydanego przez burmistrza w dniu [...] marca 2004 r. wynika, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego Miasta T. działka ta posiada przeznaczenie "teren produkcyjny, teren usług turystyki". Taki zapis bezsprzecznie poświadcza nierolniczy charakter zbywanego tą transakcję gruntu. Odnośnie zaś działki Nr [...] z zaświadczenia Prezydenta Miasta w dniu 26 marca 2004 r. wynika, że w chwili wydawania zaświadczenia Miasto nie miało aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie zaś z wcześniej obowiązującym (zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...]listopada 1994 r.) grunty znajdowały się na terenie przeznaczonym na przemysł, składy i bazy, jak również posiadają zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną wcześniej obowiązującym planem. Z zaświadczenia tego wynika ponadto, że Miasto posiada również opracowane studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którym, grunty będące przedmiotem sprzedaży podatnika, znajdują się na terenach produkcyjnych i magazynowych. Ponadto zgodnie z wypisem z rejestru gruntów prowadzonym przez Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami działkę Nr [...] sklasyfikowano jako grunty rolne zabudowane. W oparciu o te ustalenia należy uznać, że również charakter drugiej działki jest nierolniczy. Powyższe wskazuje też bezsprzecznie na obowiązek opodatkowania podatkiem od towarów i usług dokonywanych transakcji sprzedaży w przypadku obydwu zbywanych działek.

Wobec podniesionych przez stronę argumentów w trakcie postępowanie odwoławczego, wskazujących na brak wiążących dowodów świadczących o charakterze gruntów, będących przedmiotem dostawy Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił się do Prezydenta Miasta o wyjaśnienie tej kwestii. Prezydent Miasta stwierdził, że teren na którym położona jest działka Nr [...] nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nieruchomość posiada jednak zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną wcześniej obowiązującym planem. Z pisma tego wynika, że zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B.P. (...) działka Nr [...] znajdowała się w terenie przeznaczonym na przemysł, składy, bazy. Plan ten został opracowany w oparciu o ustawę z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1989 r. Nr 17 poz. 99 ze zm.). Zgodnie z art. 33 tej ustawy plan miejscowy stanowi podstawę gospodarki gruntami, wydawania decyzji w sprawie wykorzystania gruntów na cele inwestycyjne i decyzji o zmianie sposobu wykorzystania gruntów oraz o wyłączeniu z produkcji rolniczej lub leśnej gruntów przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) wystarczającym dowodem, że teren był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne uzyskaną przy sporządzaniu planu miejscowego sprzed 1995 r. jest fakt, że teren był przeznaczony w takim planie na cele budowlane.

W tym stanie rzeczy skoro sprzedawane działki nie miały przeznaczenia rolnego zasadnie organ pierwszej instancji dokonał opodatkowania podatkiem od towarów i usług ich sprzedaży z zastosowaniem stawki podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Wobec otrzymanego zwrotu nadwyżki podatku zamiast dokonania zapłaty należnego zobowiązania podatkowego istniały także podstawy do ustalenia sankcji wynikających z art. 109 ust. 4 i 5 w związku z ust. 8 pkt 1 w/w ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w części odnoszącej się do sprzedaży nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła :

- naruszenie art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) w związku z art. 9, art. 2 pkt 1 i art. 3 § 4 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. z 2003 r. Nr 64, poz. 592) i art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) poprzez uznanie, iż czynność sprzedaży niezabudowanej nieruchomości rolnej objętej działką Nr [...] jest czynnością, do której stosuje się ustawę o podatku od towarów i usług, co stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące nieważnością zarówno decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, jak i Dyrektora Izby Skarbowej , stanowiące podstawę do uchylenia decyzji obu organów podatkowych,

- naruszenie przepisów art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez niezastosowanie zwolnienia do sprzedaży niezabudowanej nieruchomości rolnej objętej działką Nr [...], a tym samym ustalenie błędnej kwoty podatku od towarów i usług,

- naruszenie przepisów art. 29 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 121, 122, 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób nie wyczerpujący, a tym samym nieprawidłowe, ustalenie podstawy kwoty podatku od towarów i usług,

- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez pominięcie regulacji art. 4 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) i przyjęcie, iż ustalenie przeznaczenia terenu oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu może zostać rozstrzygnięte przez studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub nieobowiązujący plan uchylony z dniem 31 grudnia 2001 r.,

- naruszenie przepisów art. 21 § l i art. 53a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) poprzez niezastosowanie do zakwalifikowania działki gruntu [...] jako gruntu rolnego, zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów i budynków.

Zarzuty odnośnie naruszenia art. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług skarżący opiera na twierdzeniu, że przedmiotowa w sprawie działka Nr [...], zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592) stanowi nieruchomość rolną. Zgodnie zaś z treścią art. 3 ust. 4 ww. ustawy o kształtowaniu ustroju rolnego Agencji Nieruchomości Rolnej przysługuje do nieruchomości rolnej prawo pierwokupu. Prawo to jest realizowane w ten sposób, że strony zawierają umowę pod warunkiem, iż Agencja Nieruchomości Rolnej nie skorzysta z prawa pierwokupu. Jeżeli zbycie nieruchomości rolnej nastąpi niezgodnie z przepisami cyt. ustawy, umowa sprzedaży jest nieważna. Skoro do ważności czynności prawnej zbycia nieruchomości obejmującej działki gruntu Nr [...], [...] i [...] wymagane było nieskorzystanie przez Agencję Nieruchomości Rolnej z prawa pierwokupu, a notariusz sporządził umowę (k. nr 4548) przenoszącą własność z pominięciem prawa Agencji, to w ocenie skarżącego nie doszło do sprzedaży tej nieruchomości, bowiem czynność prawna jest nieważna.

Dlatego też ani podatnik nie mógł wystawić faktury VAT, ani też organ podatkowy nie może ustalać wysokości zobowiązania z tego tytułu.

W zakresie naruszenia przepisów art. 4 i art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), art. 21 § l i art. 53a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez niezastosowanie zwolnienia do sprzedaży niezabudowanej nieruchomości rolnej objętej działką Nr [...] i uznania tej nieruchomości jako tereny przeznaczone pod zabudowę - skarżący wywodzi, iż charakter rolny tej nieruchomości, wobec braku planów zagospodarowania przestrzennego dla miasta B.P., należy ustalić w oparciu o ewidencję gruntów prowadzoną na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454). Skarżący podnosi, że do dnia zbycia tej nieruchomości w ewidencji gruntów działka [...] oznaczona była symbolem BR VI – grunt rolny.

Podnosząc zarzut naruszenia przepisów art. 29 ust. 1 i 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w związku z art. 121, 122, 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niewyczerpujący, a tym samym nieprawidłowe, ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od towarów. Skarżący stwierdza, iż wartość sprzedaży działki [...] została ustalona w sposób sztuczny z pominięciem postanowień art. 29 ust. 9 ustawy o podatku VAT. Przedmiotem umowy sprzedaży objętej aktem notarialnym A rep. [...] (k. nr 45-48) były trzy działki [...], [...], [...] za łączną kwotę 460.000,00 zł. Faktycznie akt notarialny nie obejmował cen poszczególnych działek, a Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił tę wartość jako odpowiedni procent do łącznej ceny sprzedaży. Zdaniem spółki należało ustalić obrót ze sprzedaży przedmiotowej działki z zastosowaniem normy przewidzianej art. 29 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług tj. na podstawie cen stosowanych w danej miejscowości z uwzględnieniem zakresu zagospodarowania tej nieruchomości.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2005 r. Nr [...] (k. nr 110-117) oraz decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 28 września 2006 r. skarżąca podtrzymała wcześniej zgłoszony zarzut nieważności umowy sprzedaży działki nr [...], a na okoliczność niezabudowania przedmiotowej nieruchomości przedstawiła kserokopię protokołu oględzin sporządzonego przez pracowników Urzędu Skarbowego w postępowaniu w sprawie wymiaru podatku od czynności cywilnoprawnych.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stwierdzić należy, iż skarga jest nieuprawniona, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W sprawie występuje niesporny między stronami stan faktyczny:

Aktem notarialnym z dnia 9 czerwca 2004 r. Spółka [...] sprzedała W. G. niezabudowaną nieruchomość składającą się z położonej w T. działki oznaczonej Nr [...] o powierzchni 1.5033 ha za kwotę 20.000 zł. Do aktu notarialnego sprzedający przedłożył wypis z planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., z którego wynika, że działka ta posiada przeznaczenie: teren produkcyjny, teren usług turystyki. Dla udokumentowania tej transakcji skarżąca wystawiła fakturę VAT, w której wykazała zwolnienie tej transakcji od podatku od towarów i usług.

Zgodnie z aktem notarialnym z dnia 18 grudnia 1991 r. Spółka [...] nabyła od małżeństwa A. i R. B. gospodarstwo rolne położone w B. P.-S. składające się między innymi z działki niezabudowanej oznaczonej Nr [...]. Z zaświadczenia Urzędu Miasta dołączonego do tego aktu wynika, że w/w działka położona jest - zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego na terenach przeznaczonych pod przemysł i składy.

W dniu 19 maja 1998 r. skarżąca nabyła od Parafii Katolickiej pod wezwaniem [...] nieruchomość położoną w B.P. składającą się z działki gruntu rolnego oznaczonej Nr [...].

Następnie aktem notarialnym z [...] września 1998 r. na mocy umowy zamiany skarżąca przeniosła prawo własności nieruchomości położonej w B. P. o Nr [...] na rzecz małżeństwa R. i U. J., a małżeństwo J. w zamian przeniosło na skarżącą prawo własności działki stanowiącej grunt orny położonej w B.P. stanowiący działkę o Nr [...].

Na podstawie aktu notarialnego z dnia 8 czerwca 2004 r. Spółka [...] sprzedała Spółce H. z siedzibą w B. niezabudowaną działkę gruntu położoną w B.P. o Nr [...] powstałej z podziału działki Nr [...] oraz nieruchomość położoną w B. P. składającą się z niezabudowanych działek gruntu o Nr [...] i [...] powstałych z podziału działki [...] za cenę 460.000 zł. Ta ostatnia transakcja została udokumentowana fakturą VAT, w której sprzedaż wykazano także jako zwolnioną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Teren, na którym położone są w/w działki nie jest objęty obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z wpisem do rejestru gruntów prowadzonym przez Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta działki o Nr [...] oraz [...] zostały sklasyfikowane jako grunty rolne, natomiast działka o Nr [...] jako grunty rolne zabudowane.

Organy podatkowe nie zakwestionowały zwolnienia dostawy działek o Nr [...] oraz [...] od podatku od towarów i usług, natomiast sprzedaż działek o Nr [...] i [...] , w ocenie tych organów, jest opodatkowana stawką 22%.

Skarżąca nie kwestionuje uznania przez organy podatkowe działki o Nr [...] położonej w T. za tereny przeznaczone pod zabudowę oraz zakwalifikowania sprzedaży (dostawy) tej nieruchomości jako podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Zarzuty skargi ograniczają się do podważania zasadności opodatkowania tym podatkiem sprzedaży działki położonej w B.P. o Nr 523/4, bowiem, w jej ocenie, działka ta ma przeznaczenie rolne a więc sprzedaż jej zwolniona jest z opodatkowania, a także do sposobu ustalenia wartości spornej działki.

Zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług za towary, w rozumieniu tej ustawy - uważa się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty, a pod pojęciem sprzedaży - zgodnie z art. 2 pkt 22 tej ustawy - rozumnie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług. Z kolei art. 5 ust. 1 pkt 1 stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Z powyższego wynika, iż sprzedaż gruntów na terytorium kraju podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 9 w/w ustawy zawiera jednak wyjątek od tej zasady i stanowi, że dostawy terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę są zwolnione od podatku od towarów i usług.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji "terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę" a więc dla wyjaśnienia znaczenia tych pojęć należy posłużyć się przepisami innymi niż podatkowe.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ustęp 2 stanowi, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy - w świetle art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jest możliwe po spełnieniu określonych warunków, w tym gdy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Art. 67 stanowił, iż miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie a jeżeli w tym terminie rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan ten zachowuje ważność, w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. (art. 75 tej ustawy).

Uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] listopada 1994 r. zatwierdzony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta B. P., w którym działka o Nr [...] znajdowała się w terenie przeznaczonym na przemysł, składy, bazy. Oznacza to, że działka przy sporządzaniu tego planu uzyskała zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze. Plan ten zachowałby ważność w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy, tj. najdalej do końca 2003 r.

W dniu 8 czerwca 2004 r., dla działki o Nr [...] nie było już ważnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta B.P. jednak zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzyskana wcześniej obowiązującym planem zmiana przeznaczenia tej działki z rolniczej na przeznaczenie pod przemysł, składy i bazy była nadal aktualna. Powyższe oznacza, że sporna działka w dniu sprzedaży była przeznaczona pod zabudowę, dostawa jej nie mogła więc korzystać ze zwolnienia z podatku od towarów i usług.

Oceny tej nie może zmienić złożony razem z pismem procesowym z dnia 28 września 2006 r. protokół oględzin sporządzony w tym dniu przez pracowników Urzędu Skarbowego. Z treści jego wynika, iż działka Nr [...] sąsiaduje od zachodu z ul. S., od północy z trasą [...], od wschodu graniczy z działką Nr [...] a od południa z działką [...]. Ponadto jest niezabudowana, porośnięta chwastami i trawą. Protokół ten zawiera zatem opis stanu faktycznego nieruchomości, nie odnosi się jednak do jej przeznaczenia. O przeznaczeniu tej działki przesądziła zmiana dokonana w związku z wcześniej obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega dostawa nie tylko terenów budowlanych ale także przeznaczonych pod zabudowę (a więc nawet tych potencjalnie traktowanych jak tereny budowlane), tak więc okoliczność, że działka jest niezabudowana, porośnięta chwastami i trawą nie ma znaczenia dla oceny warunków uprawniających do zwolnienia jej dostawy z opodatkowania.

Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086) dane z ewidencji gruntów stanowią podstawę wymiaru podatków. Jednakże w sytuacji, gdy podatnik lub organ podatkowy wykaże, że dane te nie są zgodne ze stanem faktycznym, organy podatkowe winny fakt ten uwzględnić.

Ponadto ewidencja gruntów prowadzona w oparciu o Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) nie może stanowić o przeznaczeniu gruntu będącego przedmiotem dostawy, bowiem przepisy te nie zawierają definicji pojęcia "terenów przeznaczonych pod zabudowę". W punkcie 3.4. załącznika Nr 6 tego rozporządzenia znajduje się jedynie definicja zurbanizowanych terenów niezabudowanych, zgodnie z którą do takich zalicza się grunty niezabudowane, przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę, wyłączone z produkcji rolniczej i leśnej. Pojęcie "terenów przeznaczonych pod zabudowę" w znaczeniu ustawy o podatku od towarów i usług jest pojęciem szerszym, bowiem nie zawiera warunku ujęcia ich przeznaczenia w planie zagospodarowania przestrzennego. Wystarczającą okolicznością do uznania gruntu za przeznaczony pod zabudowę jest zmiana przeznaczenia tego terenu na cele nierolnicze.

W ocenie Sądu także zarzut naruszenia przepisów art. 29 ust. 1 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle w/w przepisów podstawą opodatkowania jest obrót, a obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Ustęp 9 stanowi, iż w przypadku wykonania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, dla których nie została określona cena, podstawą opodatkowania jest wartość towarów lub usług obliczona według cen stosowanych w obrotach z głównym odbiorcą (odbiorcami), a w przypadku braku odbiorcy – według przeciętnych cen stosowanych w danej miejscowości lub na danym rynku z dnia wykonania tych czynności, pomniejszona o kwotę należnego podatku (z zastrzeżeniem nie mającym w sprawie zastosowania).

Z powyższego wynika, że jedynie w sytuacji, gdy nie została określona cena, do określenia podstawy opodatkowania stosuje się reguły określone w art. 29 ust. 9. W sprawie rozpatrywanej przypadek taki nie zaistniał.

Aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2004 r. skarżąca dokonała sprzedaży nieruchomości składającej się z trzech działek o Nr [...], Nr [...] i Nr [...] o łącznej powierzchni 1,87 ha, 72 m2 za kwotę 460.000 zł (k. 45 verte – 46 akt podatkowych). Cena określona w tej umowie dotyczyła więc całej nieruchomości, bez wyodrębnienia wartości poszczególnych działek wchodzących w jej skład. Należy więc uznać, że strony umowy przyjęły, iż ceny jednostkowe poszczególnych działek w równym stopniu ważą na wartości sprzedawanej nieruchomości. Zatem ustalenie wartości sprzedaży działki oznaczonej numerem [...] jako procentowego udziału w kwocie 460.000 zł wyznaczonego udziałem tej działki w łącznej powierzchni nieruchomości jest prawidłowe.

Wbrew zarzutom skargi postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone bez naruszenia przepisów art. 121, 122 i 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe w sposób dostateczny zebrały materiał dowodowy, wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy, wyczerpująco rozpatrzyły cały zebrany materiał, zaś ocena dowodów nie przekroczyła zasady ich swobodnej oceny.

Nie stwierdzając zatem naruszeń tak w zakresie prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.