Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3028/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Skarżony organ: Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Asesor WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi Gminy J. na postanowienie Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego zarejestrowanie umowy o świadczenie usług nabywanych za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Wa 3028/05

Uzasadnienie

Zaskarżonym do Sądu postanowieniem Urząd Komitetu Integracji Europejskiej odmówił Miastu J. wydania zaświadczenia stwierdzającego, że usługi nabywane przez Miasto J. za środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej nabywane są w ramach realizacji przedsięwzięć objętych programem ISPA, o którym mowa jest w przepisie § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanego jako rozporządzenie.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 23 września 2002 r. w Brukseli zostało zawarte memorandum pomiędzy Komisją Europejską a Rzeczpospolitą Polską w sprawie przyznania środków pomocowych w ramach Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej - ISPA na przedsięwzięcie nr [...] pod nazwą "Zaopatrzenie w wodę i oczyszczanie ścieków w J.". Z treści memorandum wynika, że na podstawie tego porozumienia Komisja Europejska zgodziła się na przekazanie Miastu J. kwoty 28 024 350 EURO na budowę o czyszczalni ścieków.

Pismem z dnia 4 listopada 2004 r. Miasto J. zwróciło się do Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej o zarejestrowanie na podstawie § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia następujących umów:

- umowy zawartej w dniu 18 października 2004 r. pomiędzy miastem J. a firmą S., której przedmiotem była modernizacja oczyszczalni ścieków z budową stacji kompostowania osadu za łączną kwotę 10 106 831,90 EUR netto

- umowy zawartej w dniu 29 października pomiędzy Miastem J. i Konsorcjum firm P.., Pracownie Badawczo - Projektowe "K." Sp. z o.o., W.. na kwotę 1368 392,00 EUR.

Miasto J. we wniosku o rejestrację wymienionych umów wskazywało, że zostały one zawarte w ramach realizacji przedsięwzięcia nr [...], którego dotyczyło memorandum z dnia 23 września 2002 r. zawarte pomiędzy Komisją Europejską a Rzeczpospolitą Polską w sprawie przyznania środków pomocowych w ramach Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej - ISPA na przedsięwzięcie pod nazwą "Zaopatrzenie w wodę i oczyszczanie ścieków w J.".

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. Urząd Komitetu Integracji Europejskiej odmówił zarejestrowania kontraktów wymienionych we wniosku Miasta J. z dnia 4 listopada 2004 r. W uzasadnieniu postanowienia urząd stwierdził, że zgodnie z treścią przepisu § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia za środki finansowe bezzwrotnej pomocy zagranicznej uważa się bezzwrotne środki przekazane polskim podmiotom z budżetu Unii Europejskiej na podstawie umów zawartych z Rządem Rzeczpospolitej Polskiej dotyczących kontraktów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. w ramach Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej - ISPA. Zdaniem organu z uwagi na fakt, że umowy o których zarejestrowanie wnosiło Miasto J. zostały zawarte po dniu 1 maja 2004 r. na podstawie powołanego przepisu organ nie mógł dokonać rejestracji tych umów.

Na to postanowienie Miasto J. wniosło do Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej zażalenie, mimo że w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2005 r. organ zawarł pouczenie że od tego postanowienia na podstawie art. 141 § 1 k.p.a. przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że realizacja inwestycji na którą Komisja Europejska przyznała środki finansowe na podstawie opisanego na wstępie memorandum z dnia 23 września 2002 r. objęta została porozumieniem zawartym w dniu 30 czerwca 2003 r. z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Zdaniem Miasta J. okoliczność ta przesądzała o tym, że umowy, o których zarejestrowanie wnosiło Miasto J. zaliczały się do kontraktów, o których mowa w przepisie § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Ponadto w zażaleniu podnoszono, że inwestycja, której dotyczyły umowy, o których zarejestrowanie wnosiło Miasto J. została rozpoczęta przed dniem 1 maja 2004 r. Ponadto w zażaleniu wskazywano, że na podstawie przepisu § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia stawkę podatku 0% stosuje się do usług i towarów nabywanych ze środków przekazanych polskim podmiotom na podstawie umów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. na sfinansowanie programów, realizowanych przez te podmioty w ramach Programów Ramowych Unii Europejskiej oraz w ramach innych programów wspólnotowych Unii Europejskiej. W ocenie wnoszącego zażalenie takie ukształtowanie przepisów § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 skutkuje tym, że w przypadku inwestycji realizowanych w oparciu o środki wymienione w pkt 1 powołanego przepisu o zastosowaniu preferencji podatkowej decyduje data przyznania środków pomocowych podmiotowi polskiemu natomiast w przypadku programów ISPA nie decyduje o tej preferencji data zawarcia kontraktu na mocy, którego podmiotowi polskiemu przyznano środki pomocowe a decydujące znaczenie ma data zawarcia konkretnej umowy w ramach wykonywania zadania na, którego realizację przyznano fundusze w ramach programu ISPA. Z tego względu zdaniem Miasta J. na tle uregulowań zawartych w przepisach § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia może odchodzić do nierównego traktowania na gruncie podatkowych inwestycji realizowanych ze środków pomocowych Unii Europejskiej w zależności do rodzaju programu w ramach, którego inwestycje te są realizowane.

Po rozpatrzeniu zażalenia organ wydał postanowienie z dnia [...] września 2005 r., którym odmówił Miastu J. wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że memorandum z dnia 23 września 2002 r. na mocy którego Miastu J. przyznano środki pomocowe nie jest kontraktem, o którym mowa w przepisie § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Zdaniem organu za kontrakty, o których mowa w tym przepisie należy uznawać umowy zawarte z wykonawcą inwestycji finansowanej w ze środków przyznanych w ramach programu ISPA. Z tego względu skoro kontrakty, których zarejestrowania miasto zażądało zawarte zostały po dniu 1 maja 2004 r., to żądanie to nie mogło zostać spełnione.

Na to postanowienie Miasto J. wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze strona skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisu § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia przez jego błędną wykładnie w wyniku, której organ stwierdził, że przepis ten odnosi się do kontraktów wykonawczych zawartych po dniu 1 maja 2004 r. a nie kontraktów na mocy, których polskie podmioty pozyskały pomoc finansową w ramach programu ISPA. Strona skarżąca podnosiła, że umowy o których zarejestrowanie wystąpiła do Komitetu Integracji Europejskiej były umowami wykonawczymi do porozumień zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. W ocenie strony skarżącej w niniejszej sprawie decydujące znacznie miało pochodzenie środków finansowych, za które finansowane było przedsięwzięcie tj. ich pochodzenie z kontraktu zawartego w ramach programu ISPA przed dniem akcesji Polski do Unii Europejskiej. Strona skarżąca podnosiła, że przyjęta w jej sprawie przez organ wykładnia przepisów § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia prowadzi do nierównego traktowania zakupów dokonywanych ze środków pochodzących ze źródeł wymienionych w pkt 1 i 2 § 6 ust. 3 rozporządzenia mimo, że w obydwu przypadkach chodzi o środki przeznaczone przez Unię na pomoc dla państw stowarzyszonych w celu lepszego przygotowania ich do członkostwa w Unii.

Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i to nie tylko z powodu zarzutów w niej poniesionych.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a. ) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kierując się treścią przytoczonego przepisu Sąd przy ocenie legalności zaskarżonego postanowienia uwzględnił również naruszenia prawa, które wystąpiły przy jego wdawaniu a, które nie zostały wskazane przez stronę skarżącą w skardze.

W pierwszej kolejności Sąd chciałby wskazać, na to że w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia organu zapadły w niewłaściwej formie. W rozpoznanej sprawie wydane zostało postanowienie, od którego wniesiony został wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i w wyniku rozpatrzenia tego wniosku wydane zostało postanowienie tego samego organu. Należy zauważyć, że zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia miały charakter merytoryczny, gdyż odmawiały stronie skarżącej prawa do zarejestrowania umów na podstawie przepisu § 6 ust. 1 rozporządzenia w wyniku czego strona skarżąca pozbawiona została możliwości dokonywania zakupów usług związanych z realizacja inwestycji finansowanej ze środków pochodzących z Unii Europejskiej bez obciążenia ich podatkiem VAT. Skład orzekający stoi na stanowisku, że w rozpoznanej sprawie organ w drodze postanowienia rozstrzygnął sprawę co do istoty. Zgodnie z treścią art. 104 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej załatwia sprawę, przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W przepisie art. 104 § 2 k.p.a. ustawodawca stanowi, że decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Decyzjami, które nie rozstrzygają sprawy co do istoty i które kończą postępowanie " w inny sposób" są decyzje: w przedmiocie umorzenia postępowania i decyzja organu odwoławczego w przedmiocie uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, zdaniem organu a także strona skarżącej w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły przesłanki do wydawania tego rodzaju decyzji. O ile w rozpoznanej sprawie samo zarejestrowanie umowy w Komitecie Integracji Europejskiej, o którym mowa w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia można uznać za czynność materialnotechniczną, to odmowę tego zarejestrowania należy uznać za władcze rozstrzygnięcie sprawy przez organ na podstawie powszechnie obowiązującego przepisu prawa w drodze administracyjnej. Tego rodzaju akty władcze winy mieć formę decyzji administracyjnej, gdyż tylko wówczas odmowa taka będzie podjęta przy zachowaniu określonej procedury i gwarancji procesowych strony (por. uchwała SN z dnia 5 lutego 1988 r., sygn. akt III AZP, 1/88, OSPiKA 1989, z. 3, poz. 59). Zgodnie z treścią przepisu art. 123 § 2 postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Zawarty w przytoczonym przepisie zwrot "chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej" odnosi się do postanowień, które stanowią wyjątek od zasady regulowania w formie postanowienia kwestii procesowych t.j. do postanowień w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji - art. 113 § 2 oraz w przedmiocie zatwierdzenia ugody - art. 119 k.p.a. (por. Z. Janowicz, Kodeks postępowania administracyjnego komentarz, Warszawa - Poznań 1992, s. 299 i nast.). Przedmiot rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego nie dotyczy wskazanych wyjątków, jak również nie ma żadnego związku z zagadnieniami proceduralnymi. Z tych względów należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 104 § 1 i 2 i art. 123 § 2 k.p.a.

Zaskarżone postanowienie jest postanowieniem centralnego organu administracji państwowej od, którego nie przysługuje zażalenie. Do zażaleń na postanowienia na podstawie art. 144 k.p.a. odpowiednie zastosowanie mają przepisy k.p.a. dotyczące odwołań. Na podstawie tego przepisu do postanowień wydawanych przez organy naczelne i centralne, na które służy zażalenie stosuje się odpowiednio przepis art. 127 § 3 k.p.a. zgodnie z, którym "od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji". Z przepisu tego wynika, że organ który na podstawie tego przepisu ponownie rozpatruje sprawę wydaje orzeczenie w granicach kompetencji organu odwoławczego określonych w przepisach art. 138 § 1 pkt 1-3 i § 2 k.p.a. W przypadku postanowień będzie to postanowienie którym organ:

- utrzyma w mocy zaskarżone postanowienie albo

- uchyli zaskarżone postanowienie w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty kwestii do, której odnosi się postanowienie bądź uchyli to postanowienie (przepis art. 138 § 1 pkt 2 dotyczący umorzenia postępowania nie będzie tutaj z oczywistych względów zastosowania) albo

- umorzy postępowanie odwoławcze.

Organ odwoławczy może uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać kwestię będącą przedmiotem postanowienia do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie kwestii będącej przedmiotem postanowienia wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z tych względów abstrahując od tego, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania postanowienia, na które na podstawie przepisów k.p.a. służyło zażalenie, należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie w sposób oczywisty naruszało przytoczone przepisy art. 138 k.p.a. gdyż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ rozstrzygnął w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia podczas, gdy w postanowieniu poprzedzającym zaskarżone postanowienie w ogóle nie rozstrzygał w przedmiocie zaświadczeń.

Sąd zważył, że z treści art. 217 i nast. k.p.a. wynika, że zaświadczenia są oświadczeniami wiedzy organu, gdyż organ na podstawie posiadanej wiedzy potwierdza określony stan faktyczny lub stan prawny. W rozpoznanej sprawie organ nie miał podstaw do wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, gdyż strona skarżąca nie występowała do organu z wnioskiem w tym przedmiocie. Z treści przepisu art. 217 § 1 k.p.a. wynika, że zaświadczenie wydawane jest wyłącznie na żądanie strony. W rozpoznanej sprawie przedmiotem żądania wniesionego przez stronę nie było wydanie jakiegokolwiek zaświadczenia . Strona skarżąca wnosiła o dokonanie czynności rejestracji umowy o której mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia. W świetle tych ustaleń należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie naruszało przepisy art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 oraz art. 219 k.p.a.

W zaskarżonym postanowieniu oraz postanowieniu je poprzedzającym w sposób błędny określono organ, który wydał te postanowienia czym naruszono przepis art. 124 § 1 k.p.a. W treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Komitecie Integracji Europejskiej (Dz. U. Nr 106, poz. 494 ze zm., w dalszej treści powoływanej jako u. o KIE) ustawodawca stwierdził, że Komitet Integracji Europejskiej jest centralnym organem administracji rządowej. Dalej w art. 8 ust. 1 ustawodawca postanowił, że Komitet wykonuje swoje zadania przy pomocy urzędu Komitetu, którym kieruje Przewodniczący Komitetu, z zastrzeżeniem art. 9 pkt 2. Organizację urzędu Komitetu określa statut nadany, w drodze zarządzenia, przez Prezesa Rady Ministrów - art. 8 ust. 2 . u. o KIE. Zgodnie z treścią art. 9 pkt 2 u. o KIE w przypadku, gdy funkcję Przewodniczącego Komitetu pełni Prezes Rady Ministrów urzędem Komitetu kieruje, z upoważnienia Przewodniczącego Komitetu, Sekretarz Komitetu. Statut Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej - zarządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 października 1996 r. (M.P. 116, poz. 555 ze zm.), w § 1 stanowi, że Urząd Komitetu Integracji Europejskiej, zwany dalej "urzędem Komitetu", jest państwową jednostką organizacyjną obsługującą Komitet Integracji Europejskiej, zwany dalej "Komitetem". Z przytoczonych przepisów wynika, że organem administracji publicznej jest Komitet Integracji Europejskiej natomiast Urząd Komitetu Integracji Europejskiej jest tylko jednostką budżetową obsługującą ten organ. Z tego powodu brak było podstaw do wskazywania w wydanych w rozpoznanej sprawie postanowieniach, Urzędu Komitetu Integracji Europejskiej jako organu administracji publicznej wydającego te postanowienia.

Wydając zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające organ dokonał błędnej wykładni przepisów § 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Organ uznał, że w oparciu o przepis § 6 ust. 3 pkt 2 za kontrakty o, których mowa w tym przepisie, należy uznawać umowy zawierane przed dniem 1 maja 2004 r. w celu wykonania inwestycji objętej finansowaniem ze środków z programu ISPA., to znaczy umowy wykonawcze zawierane przez inwestorów krajowych w ramach realizacji inwestycji a nie kontrakty na mocy, których doszło do przekazania środków pomocowych podmiotowi polskiemu przez organy UE. Z treści przepisu § 6 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wynika wprost, że za środki bezzwrotnej pomocy, o których mowa w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia należy uznawać "bezzwrotne środki przekazane polskim podmiotom z budżetu Unii Europejskiej nas podstawie umów zawartych z Rzędem Rzeczpospolitej Polskiej, dotyczących Programu pomocy w Przebudowie Gospodarczej Państw Europy Środkowej i wschodniej (PHARE), w tym złotowe fundusze partnerskie powstałe w wyniku realizacji programu, a także środki, które zostały przekazane polskim podmiotom na podstawie umów zawartych z nimi przed dniem 1 maja 2004 r. na sfinansowanie programów, realizowanych przez te jednostki w ramach Programów Ramowych Unii Europejskiej oraz w ramach innych programów wspólnotowych Unii Europejskiej. Z treści przepisu § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia wynika wprost, że za środki bezzwrotnej pomocy, o których mowa w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia należy uznawać "bezzwrotne środki przekazane polskim podmiotom z budżetu Unii Europejskiej nas podstawie umów zawartych z Rzędem Rzeczpospolitej Polskiej, dotyczących kontraktów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. w ramach Przedakcesyjnego Instrumentu Polityki Strukturalnej (ISPA)".

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie przepisy § 6 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia mają równorzędną pozycję w ramach przepisu ust. 3 rozporządzenia i ich celem jest określenie środków pomocy bezzwrotnej o której mowa w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia. Skoro w przepisie § 6 ust. 3 pkt 1 prawodawca dla określenia tych środków posługuje się kryterium funduszy w ramach, których środki te przyznano, które powstały na podstawie umów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r., to brak jest podstaw do stwierdzenia, że w przepisie § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia prawodawca fundusze te określa przy pomocy innego kryterium t.j. przez uznanie za fundusze pomocowe funduszy wydatkowanych w wykonaniu, konkretnych umów zawartych przed dniem 1 maja 2004 r. przez podmiot polski z poszczególnymi wykonawcami inwestycji w trakcie realizowania inwestycji, na którą przyznano pomoc. Fundusze, których mowa w tych przepisach t.j. uzyskane w ramach Programu PHARE i ISPA oraz innych programów były funduszami służącymi przygotowaniu państw członkowskich do akcesji w Unii Europejskiej przez dofinansowanie zadań określonych w rozporządzeniach regulujących pomoc realizowaną w ramach tych programów, a zatem pełniły one podobną funkcję. Podatnikom finansującym zakupy z tych funduszy, na podstawie przepisu § 15 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i 2 obowiązującego do dnia 1 maja 2004 r. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku akcyzowym oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) przysługiwał zwrot podatku naliczonego przy tych zakupach. Regulacja ta służyła realizacji celów tych funduszy, które przeznaczone były do wspierania konkretnych przedsięwzięć i nie miały w swym założeniu służyć zwiększaniu wpływów do polskiego budżetu przez finansowanie z tych funduszy podatku od towarów i usług wliczonego w cenę nabywanych za te fundusze towarów i usług.

Regulacja zawarta w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia obowiązującego od dnia 1 maja 2004 r. miała na celu kontynuację preferencji podatkowej zawartej w powołanych przepisach rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. z tym, że kontynuację tę prawodawca realizuje w innej formie niż zwrot podatku. Obecnie preferencja ta realizowana jest przez zastosowanie do towarów i usług nabywanych ze środków pomocowych przyznanych przed dniem 1 maja 2004 r. stawki podatku 0%. Zastosowanie tej metody ma takie same skutki co poprzednio stosowana metoda zwrotu podatku w jej wyniku zakupy finansowane ze środków pomocowych nie są obciążone podatkiem od towarów i usług, przez co całość przedmiotowych środków przeznaczana jest na realizację celów na, które fundusze te utworzono. W poprzednim stanie prawnym wszystkie wydatki finansowane z funduszy przedakcesyjnych nie były obciążone podatkiem od towarów i usług, gdyż ostateczny konsument nabywający towary i usługi ze środków pomocowych korzystał z prawa do zwrotu podatku wliczonego w cenę nabywanych towarów i usług. Sokoro przepisy § 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia miały na celu kontynuacje tej preferencji podatkowej, to brak jest uzasadnienia dla stwierdzenia, że ulga o której mowa w przepisie § 6 ust. 1 rozporządzenia nie ma zastosowania do zakupów dokonywanych za środki pomocowe przyznane w ramach programu ISPA z tego powodu, że umowy na podstawie których dokonano zakupów zawarte zostały po dniu 1 maja 2004 r. Cel omawianej regulacji prawnej, który polegał na kontynuacji dotychczasowej preferencji podatkowej stosowanej do zakupów finansowanych z przedakcesyjnej pomocy bezzwrotnej wyklucza możliwość uznania zaprezentowanej przez organ wykładni przepisów § 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia za prawidłową. W ocenie Sądu o prawie do preferencyjnej stawki podatkowej określonej w § 6 ust. 1 rozporządzenia nie decyduje data zawarcia umowy w wykonaniu, której dochodzi do nabycia towarów lub usług, ale data zawarcia kontraktu na podstawie, którego podmiot polski otrzymał środki pomocowe. Z tego względu Sąd uznał, że zakupy dokonywane po dniu 1 maja 2004 r. za środki pomocowe przyznane w ramach programu ISPA na podstawie porozumień zawartych przed tą datą podlegają opodatkowaniu stawką podatku 0%.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 104 § 1 i § 2, art. 123 § 2, art. 124 § 1 a zaskarżone postanowienie również z naruszeniem art. 217 § 1 i § 2 oraz art. 219 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające wydane zostały z naruszeniem przepisów § 6 ust. 1 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, które miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 152 i art. 200 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.