Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 151/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2008-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu
article: art. 3 par. 2 pkt. 4, art. 52 par.3, art. 53 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 1996 nr 13 poz 74
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 34 ust. 3
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska Sędzia WSA Alicja Jaszczak – Sikora (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi J. D. na pismo Prezydenta Miasta z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie kart pojazdów postanawia - odrzucić skargę. WSA/post.1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 19 października 2006 r. J.D. zwrócił się do Prezydenta Miasta o zwrot nadpłaty za wydanie kart 59 pojazdów zarejestrowanych w okresie od 30 sierpnia 2003 r. do 15 kwietnia 2006 r. wraz z oprocentowaniem powstałej nadpłaty.

W odpowiedzi organ gminy wskazał, że stosował przepisy obowiązującego prawa, zaś Trybunał Konstytucyjny orzekł w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04, iż przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U Nr 137, poz. 1310) utracił moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r. Prezydent stwierdził również, że w przypadku pozytywnego zakończenia postępowania toczącego się w podobnej sprawie przed Sądem Rejonowym, z powództwa innej osoby, przedmiotowy wniosek zastanie niezwłocznie pozytywnie rozpatrzony.

Dnia 5 grudnia 2006 r. wnioskodawca wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2007 r. "[...]", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę J.D. na czynność materialno- techniczną Prezydenta Miasta w przedmiocie zwrotu nadpłaty za wydanie karty pojazdu. Profesjonalny pełnomocnik skarżącego nie uiścił bowiem wpisu sądowego we właściwej wysokości.

Ostateczną decyzją z dnia "[...]" Prezydent Miasta odmówił J.D. stwierdzenia nadpłaty w celu zwrotu kwoty 29.500,- zł za wydanie 59 kart pojazdu.

Skarżący wnioskiem z dnia 7 grudnia 2007 r. ponownie zwrócił się do Prezydenta Miasta o zwrot opłaty za wydanie kart pojazdów.

Organ administracji w piśmie z dnia 21 stycznia 2008 r. poinformował wnioskodawcę, iż droga administracyjna została wyczerpana wobec niezaskarżenia decyzji tego organu z dnia 28 czerwca 2007 r. Stwierdził ponadto, że nie jest możliwy zwrot żądanej kwoty w innym trybie.

Skarżący pismem z dnia 23 stycznia 2008 r. kolejny raz wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa poprzez ponowne rozpoznanie sprawy i podjęcie czynności materialno- technicznej polegającej na dokonaniu zwrotu pobranych opłat za wydanie kart pojazdów.

W odpowiedzi organ administracji podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie z dnia 21 stycznia 2008 r.

W dniu 25 lutego 2008 r. J.D wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zażądał uchylenia aktu administracyjnego Prezydenta Miasta z dnia 21 stycznia 2007 r. odmawiającego zwrotu opłat za wydanie kart pojazdów, stwierdzenia bezskuteczności czynności materialno- technicznych polegających na pobraniu opłat w oparciu o § 1 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, orzeczenie o uprawnieniu skarżącego do otrzymania zwrotu opłat za wydane karty pojazdu i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skarżący, powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i sądów administracyjnych oraz podglądy doktryny, wywodził o słuszności swoich żądań.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od skarżącego na rzecz strony przeciwnej. Stwierdził w uzasadnieniu, że opłatę za kartę pojazdu pobrano zgodnie z obowiązującymi przepisami, a sprawa została rozstrzygnięta ostateczną decyzją administracyjną. Roszczenia wnoszone do sądów powszechnych wobec Gminy zakończyły się ich prawomocnym oddaleniem. Organ administracji nie podzielił ponadto opinii skarżącego odnośnie do mocy obowiązującej wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Podniósł ponadto, że skarga jest spóźniona, zaś poprzednią skargę Sąd odrzucił.

Na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2008r. J.D. podtrzymał skargę, z tym, że sprecyzował ją wskazując, iż skarży pismo Prezydenta z dnia 21 stycznia 2008 r., a nie jak pierwotnie, omyłkowo wskazał z 21 stycznia 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu administracyjnego jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153 poz. 1270, ze zmianami) – dalej jako ppsa, skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności, przed przystąpieniem do rozpoznawania sprawy co do meritum, należało więc zbadać dopuszczalność skargi. Kontrola sądowa w tym zakresie wykazała, iż wniesiona skarga jest niedopuszczalna.

W rozpoznawanej sprawie skarżący kwestionuje prawidłowość odmowy zwrotu opłaty za wydanie kart pojazdów, uiszczonych na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r.

W tym miejscu należy wskazać, że uchwałą z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął, iż skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

Stosownie zaś do art. 52 § 3 ppsa, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast skargę do sądu należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, co wynika z art. 53 § 2 ppsa.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w cytowanym art. 52 § 3 ppsa, jest zatem ograniczone czternastodniowym terminem i nie może być skutecznie wnoszone do organu w dowolnym czasie.

Z przekazanych Sądowi akt sprawy wynika, że skarżący zażądał od Prezydenta Miasta zwrotu opłat za wydanie kart 59 pojazdów już wnioskiem z dnia 19 października 2006 r., organ administracji udzielił natomiast skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia 24 listopada 2006 r.

Skarżący wezwał Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa dnia 5 grudnia 2006 r., zatem z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 ppsa.

Rozpoznawana w przedmiotowej sprawie skarga została natomiast wniesiona do Sądu z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności procesowej, gdyż dopiero dnia 25 lutego 2008 r. Skarga ta nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Tu należy zwrócić uwagę, iż termin do wniesienia skargi nie mógł być liczony od wezwania do usunięcia naruszenia prawa datowanego na 23 stycznia 2008 r. Wezwanie to było wezwaniem powtórnym, które jest bezskuteczne. Jest to środek procesowy, zastępujący środek odwoławczy, z którego strona nie może korzystać wielokrotnie. Nie można bowiem instytucji wezwania traktować jako czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana bez ograniczeń, wiele razy. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego.

Sąd podziela wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt OSA 2/02 (publ. ONSA 2003/1/2) podgląd, iż wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonego aktu jednokrotnie. Następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu i nie rodzą skutków prawnych. Wprawdzie stanowisko to zostało wyrażone w odniesieniu do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zmianami) i art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zmianami), niemniej jednak treść tych przepisów jest zbieżna z regulacją art. 52 ust. 3 ppsa. W tej sytuacji pogląd powyższy jest aktualny również w obecnym stanie prawnym, a rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii niedopuszczalności powtórnego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, są adekwatne do stanu niniejszej sprawy.

Reasumując stwierdzić należy, że skarżący swoje prawo do wezwania Prezydenta do usunięcia naruszenia prawa skonsumował już w dniu 5 grudnia 2006 r., a powtórne wezwanie z dnia 23 stycznia 2008 r. nie wywołuje skutków prawnych.

Nawet gdyby przyjąć, że powtórne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa było dopuszczalne (co w ocenie Sądu nie miało miejsca), to ostatnie wezwanie było spóźnione, gdyż wniesiono je z uchybieniem terminu zakreślonego art. 52 § 3 ppsa.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że wniesiona skarga, jako spóźniona, jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.