Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 693/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1-1a, art. 40c ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nakładającą na P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. karę pieniężną w wysokości 5280 złotych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] października 2008 r. na drodze krajowej nr [...] w okolicach miejscowości N., po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton, inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili kontrolę ciągnika siodłowego marki V. o nr rej. [...] wraz z naczepą marki K. o nr rej. [...] użytkowanego przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. Kontrolowany zespół pojazdów, którym kierował J. S., poruszał się z ładunkiem drewna na trasie leśnictwo S. – S. wykonując usługę transportową. W toku czynności kontrolnych dokonano pomiaru nacisków osi oraz dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Ważenia dokonano przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych, posiadających świadectwa legalizacji. Po dokonaniu ważenia stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku dla podwójnej osi napędowej, przy odległości pomiędzy osiami składowymi nie mniejszej niż 1,3 i mniejszej niż 1,8 m oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów. Kierowca nie żądał ponownego ważenia, podpisał protokół kontroli bez uwag.

Pismem z dnia [...] października 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił P. Sp. z o.o. o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą, pouczając stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz wzywając do przedstawienia wskazanych w piśmie dokumentów.

P. Sp. z o.o., w pismach z dnia [...] października 2008 r. oraz z dnia [...] listopada 2008 r., ustosunkowując się do ustaleń kontroli wskazało, iż spółka była przekonana, że ładunek nie przekroczy dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów, jak też dopuszczalnych nacisków na osie, gdyż kontrolowanym pojazdem przewożony był towar w postaci drewna powietrznosuchego w ilości 32,16 m3. Zamówiona masa ładunku nie powinna spowodować przekroczenia ani dopuszczalnego nacisku, ani dopuszczalnej masy całkowitej, a suma ciężaru całkowitego zespołu pojazdów wraz z towarem wynosić powinna około 34 320 kg. Jeżeli więc nawet doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków na osie to nastąpiło to bez winy strony, gdyż parametry drewna ulegają zmianie. Strona podkreśliła, iż w związku z niemożnością dokładnego określenia ciężaru właściwego drewna, tego rodzaju transport należy do najbardziej problematycznych.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. karę pieniężną w wysokości 5 280 zł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, art. 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.), art. 64 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.), a także rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 219. poz. 1861).

Organ, powołując się na właściwe punkty załącznika do ustawy o drogach publicznych, wyjaśnił, iż nałożona kara pieniężna odpowiada stwierdzonym podczas kontroli drogowej w dniu [...] października 2008 r. przekroczeniom dopuszczalnych nacisków osi na drogę o 6,932 tony i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 8,020 tony. Wyjaśnienia jakie złożyła strona, zdaniem organu, nie zasługiwały na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż za stan techniczny i sposób załadowania pojazdu w pełni odpowiada przewoźnik lub właściciel pojazdu. Organ podkreślił, iż każdy podmiot zajmujący się przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością sprawdzić nie tylko sam proces załadunku towaru na pojazd, ale również wybrać trasę przejazdu w taki sposób aby nie naruszać jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych pojazdu.

Ponadto organ zaznaczył, iż pomiary zostały dokonane przy użyciu wag posiadających legalizację Urzędu Miar, a kierowca nie wnioskował o wykonanie drugiego ważenia oraz nie wniósł żadnych uwag do protokołu kontroli.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła organowi nierozpoznanie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności niedokonanie ustaleń faktycznych na okoliczność, czy zakupiona ilość drewna do załadowania mogłaby spowodować przekroczenie nacisku na osie pojazdu oraz nieuwzględnienie podnoszonych przez stronę zarzutów dotyczących problematyki wywozów drewna z lasu, w szczególności całkowite pominięcie kwestii trwających prac nad ustaleniem uśrednionych przeliczników w zakresie objętości i wagi poszczególnych gatunków drewna.

W uzasadnieniu odwołania strona zgodziła się ze stwierdzeniem organu, że od przedsiębiorcy należy oczekiwać należytej staranności, jednak według niej organ nie wykazał, aby w niniejszej sprawie ta staranność nie została zachowana. Skarżąca zarzuciła, że organ zaniechał zbadania kwestii przewożonej ilości drewna do jego masy zgodnie z załączonymi przez nią tabelami przeliczeniowymi. Organ nie wyjaśnił też dlaczego twierdzenia strony nie zostały wzięte pod uwagę naruszając tym samym zasadę prawdy obiektywnej oraz obowiązek wszechstronnego zbadania materiału dowodowego. W konkluzji skarżąca zarzuciła organowi I instancji obrazę naczelnych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a.

Główny Inspektor Transportu Drogowego rozpoznając odwołanie, decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) oraz lp. 7 pkt 9 lit. d) i e) i lp. 9 pkt 4 lit. b) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r.

W uzasadnieniu decyzji, ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej jest dopuszczalny tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. W myśl natomiast art. 13g ust. 1 ustawy o drogach publicznych za przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia, określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.

Organ odwoławczy, odnosząc się do argumentacji strony podniósł, iż regulacje dotyczące dopuszczalnych nacisków na osie i innych dopuszczalnych parametrów pojazdów, czy też warunków technicznych pojazdów, mają charakter uniwersalny. Przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy zobowiązany jest więc do przestrzegania, wyznaczonych przepisami prawa, ograniczeń w zakresie dopuszczalnych nacisków osi niezależnie od rodzaju przewożonego ładunku. Jeśli natomiast przewoźnik ma trudności z dokładnym określeniem masy pojazdu (np. z uwagi na brak wagi u załadowcy), bądź z takim rozmieszczeniem ładunku, który nie będzie powodował przekroczenia nacisków osi, powinien rozważyć możliwość zmniejszenia ilości przewożonego towaru. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej. Stosowana przez skarżącego metoda szacunkowego określania masy ładunku nie jest natomiast wystarczającą gwarancją uzyskania wyników mieszczących się w dopuszczalnych normach w momencie przeprowadzenia kontroli drogowej, chociażby z uwagi na możliwość zmiany warunków atmosferycznych w trakcie załadunku i przejazdu.

Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że odpowiedzialność przewoźnika za popełnione naruszenia w zakresie dopuszczalnych norm jest nie do uniknięcia w obecnym systemie prawnym, a także jest nie do podważenia ze względów czysto racjonalnych. To przewoźnik decyduje bowiem o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Dlatego też przewoźnik powinien tak konstruować relacje prawne ze swymi kontrahentami (załadowcami), by wykonanie danego zlecenia transportowego nie powodowało naruszenia obowiązujących przepisów i zagrożenia w ruchu drogowym.

Organ zaznaczył też, że protokół kontroli jest, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Ustawodawca przyjął bowiem założenie, iż wiarygodny materiał dowodowy w tak uproszczonym postępowaniu, jakim jest kontrola drogowa pojazdu, można zgromadzić jedynie "na gorąco" w trakcie wykonywanych czynności kontrolnych. To nakłada dużą odpowiedzialność na prowadzących postępowanie inspektorów transportu drogowego, by w trakcie dość krótkotrwałego, z reguły kilkudziesięciominutowego postępowania, ustalono wszelkie niezbędne okoliczności. Jednakowoż duża odpowiedzialność ciąży również na kontrolowanym, by w sposób czynny uczestniczył w czynnościach kontrolnych i na bieżąco zgłaszał zastrzeżenia i uwagi, które następnie winny być wpisane do protokołu. Tylko w ten sposób można bowiem ustalić wiarygodny stan faktyczny, znajdujący odzwierciedlenie w protokole, a w przypadku stwierdzenia naruszeń przepisów, będący podstawą do sporządzenia decyzji administracyjnej. Obecny przy kontroli kierowca nie wskazywał natomiast, aby w trakcie pomiarów doszło do jakichkolwiek nieprawidłowości, zapoznał się z protokołem nie wnosząc żadnych uwag do jego treści, jak również zrezygnował z ponownego ważenia.

Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż w jego ocenie, organ I instancji nie naruszył art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. W sposób wszechstronny dokonał bowiem oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa, pouczył stronę o przysługujących jej prawach oraz w uzasadnieniu swej decyzji odniósł się do zaistniałego stanu faktycznego. Ponadto odnosząc się do argumentu strony, że organ orzekający wydał decyzję z obrazą art. 77 k.p.a. Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji odniósł się szeroko do argumentacji strony podnoszonej w toku postępowania ze wskazaniem powodów, dla których nie ma podstaw ani do umorzenia postępowania ani zmiany kwalifikacji prawnej naruszenia. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwalał natomiast w pełni na stwierdzenie, iż do przekroczenia norm w zakresie dopuszczalnych nacisków osi doszło ponad wszelką wątpliwość.

W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca – P. Sp. z o.o. - zarzuciła organowi naruszenie prawa materialnego, poprzez uznanie, iż pojazd miał charakter pojazdu nienormatywnego, a tym samym, że jego ruch mógł odbywać się wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia, naruszenie art. 13g oraz 40c ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez jego zastosowanie i nałożenie na przedsiębiorcę kary pomimo faktycznego braku przesłanek do jej nałożenia oraz naruszenie przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 75 i 78 k.p.a oraz art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, iż nie kwestionuje przekroczenia przewidzianych norm w ujęciu czysto metrycznym. Jednak w związku z faktem, iż istnieje przelicznik wagi drewna do jego objętości wyrażonej w m3 niezaprzeczalnym jest, iż zastosowanie tego miernika ewidentnie potwierdza spełnienie norm przez kontrolowany zespół pojazdów. Tym samym organ nie mógł stwierdzić, aby zaistniały przesłanki do uznania go za pojazd nienormatywny w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. W ocenie skarżącej zaniechanie przez organy obu instancji odniesienia się do jej żądania wskazania, na jakim etapie zaawansowania znajduje się projekt ustalenia tabel przeliczeniowych, sam w sobie, stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ nie wyjaśnił też w sposób wystarczający dlaczego nie uwzględnił tego żądania strony. Skarżąca zarzuciła, że kontrola wagi zespołu pojazdów nastąpiła bez uwzględnienia rodzaju przewożonego ładunku. Podniosła też, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji stanowi w znacznej części przytoczenie treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2008 r., wydanego w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 432/08. Tak sporządzone uzasadnienie, oparte na kanwie innego stanu faktycznego, nie może, w ocenie skarżącej, zostać uznane za właściwie sporządzone tj., zawierające należyte wyjaśnienie i umotywowanie powodów, dla których została wydana decyzja takiej, a nie innej treści. Skarżąca podkreśliła, że nie kwestionuje wskazań wagi, lecz fakt, iż przy uwzględnieniu rzeczywistej objętości przewożonego drewna, wynikającej z przedstawionych w czasie kontroli dokumentów, nie mogła ona spowodować przeciążenia pojazdu według miarodajnych przeliczników masy drewna.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga wniesiona przez P. Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2009 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2008 r., nie naruszają prawa.

Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) - ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz umieszcza się go w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

Art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) stanowi natomiast, że pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach niniejszej ustawy, albo którego wymiary i masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach o ruchu drogowym, z wyłączeniem autobusów w zakresie nacisków osi.

Ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia (art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym, zgodnie z art. 13g ustawy o drogach publicznych, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej, w wysokości określonej w załączniku nr 2 do tej ustawy.

Z powyższych unormowań wynika, iż w przypadku stwierdzenia podczas kontroli drogowej, że pojazd jest nienormatywny, służby kontrolujące mają obowiązek nałożyć karę pieniężną, a jej wysokość, odnoszona do wielkości stwierdzonego przekroczenia, jest ściśle określona.

W niniejszej sprawie służby Inspekcji Transportu Drogowego ustaliły, że pojazd skarżącej spółki, przewożący w momencie kontroli ładunek drewna, przekraczał dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Rodzaj i wielkość przekroczeń utrwalone zostały w protokole kontroli z dnia [...] października 2008 r.

Kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, nie zakwestionował wyników przeprowadzonego ważenia oraz podpisał się pod protokołem kontroli, nie zgłaszając do niego żadnych uwag ani zastrzeżeń. A zatem zaakceptował ustalenia faktyczne, dotyczące wyników pomiarów i sposobu ich wykonania, dokonane przez organ kontrolujący.

Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wielokrotnie wskazywał na walor dowodowy protokołu z kontroli drogowej, na okoliczność stwierdzonych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego naruszeń przepisów ustawy o drogach publicznych.

W wyroku z dnia 17 czerwca 2008 r. II GSK 89/08 NSA podkreślił, iż protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół, jako dokument urzędowy, korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, z tego między innymi względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Co do zasady, znaczenia dowodowego protokołu z kontroli drogowej nie sposób przecenić. Obrazuje on bowiem stan faktyczny, który później może być trudny do odtworzenia. Dlatego podpisanie bez zastrzeżeń przez osobę kontrolowaną protokołu kontroli drogowej stanowi dowód w sprawie.

Oczywiście sam fakt podpisania bez zastrzeżeń protokołu, nie zwalnia organu od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jeżeli wątpliwości co do przeprowadzenia kontroli, są uzasadnione i poparte dowodami strony. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja jednak nie zachodziła, gdyż skarżąca nie kwestionowała ustaleń kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu.

Skarżąca w toku postępowania administracyjnego podkreślała natomiast, iż była przekonana, że przewożony ładunek nie przekroczy dopuszczalnej masy całkowitej, jak też dopuszczalnych nacisków na osie, gdyż zamówienie opiewało na drewno w stanie suchym i powietrznosuchym, zatem całkowity ciężar ładunku (zgodnie z tabelą ciężaru drewna sosny zwyczajnej) nie powinien przekroczyć 34 320 kg. Skarżąca podnosiła również, iż w związku z niemożnością określenia ciężaru właściwego drewna, tego rodzaju transport należy do najbardziej problematycznych oraz, że obecnie trwają prace legislacyjne, które mają uregulować te zagadnienie.

Powyższa argumentacja, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie mogła stanowić podstawy do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Skarżąca nie przedstawiła bowiem dowodów, które podważałyby ustalenia kontroli, co do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz dopuszczalnych nacisków na osie kontrolowanego zespołu pojazdów. Odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej i dopuszczalnych nacisków na osie jest odpowiedzialnością za skutek, ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy, zatem sam wynik ważenia potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarczał do nałożenia kar pieniężnych. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, dotyczące zasad załadunku drewna w lesie, nie mogły zatem być podstawą do wyłączenia jej odpowiedzialności. Wysokość kar, za przekroczenie dopuszczalnych nacisków na osie pojazdu oraz dopuszczalnej masy całkowitej, pojazdu została określona w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych i organ nie ma też możliwości miarkowania ich wysokości, w zależności od okoliczności danej sprawy.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 lutego 2009 r. sygn. akt II GSK 760/08, przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu na drogę stanowi delikt administracyjny, zagrożony karą pieniężną przewidzianą w art. 40 c u.d.p. (...) odpowiedzialność sprawcy z tytułu deliktu administracyjnego jest niezależna od kwestii winy. Innymi słowy, przekraczając dopuszczalny nacisk osi na drogę przewoźnik popełnia delikt nawet wówczas, gdy nie można mu przypisać winy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy musi mieć świadomość nieuchronności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem nienormatywnym.

W świetle niepodważonego przez skarżącą stanu faktycznego, zgodnie z którym kontrolowany pojazd był nienormatywny, zarówno w odniesieniu do dopuszczalnej masy całkowitej, jak też nacisków na osie oraz prawidłowego zastosowania przez organ przepisów prawa, w tym prawidłowego łącznego wyliczenia kary za każde przekroczenie, zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem.

Za niezasadne, w ocenie Sądu, należy uznać także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego. Zarzuty te nie znajdują oparcia w aktach sprawy, bowiem w przeprowadzonym postępowaniu ustalono okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzono dowody dotyczące tych okoliczności, a w uzasadnieniu decyzji wskazano, na jakich dowodach się oparto, wydając określone rozstrzygnięcie. W konsekwencji Sąd uznał, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec powyższego Sąd uznał, iż brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które organ poczynił w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenia się co do zasadności rozstrzygnięcia pod względem materialno-prawnym.

Jednocześnie oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.