Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 71/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz M.D. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2019 r., doprecyzowanym pismem z dnia [...] marca 2019 r., M. D. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") wystąpił do Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "Prezes ZUS", "organ") o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest całkowicie niezdolny do pracy do dnia [...] stycznia 2022 r., co wynika z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia [...] stycznia 2019 r. Stwierdził, że stan jego zdrowia jest bardzo zły, cierpi na nadciśnienie, cukrzycę i niewydolność nerek - jest poddawany codziennym dializom.

Podniósł, że brak uzyskania okresów ubezpieczenia wymaganych do uzyskania renty z tytułu niezdolności do pracy wynikał z wysokiego poziomu bezrobocia w powiecie, w którym mieszka oraz jego wykształcenia. Karta przebiegu zatrudnienia wskazuje, że podejmował liczne prace, przede wszystkim w branży budowlanej, jednak pracodawcy nie odprowadzali wymaganych składek na ubezpieczenie społeczne. Powyższa sytuacja skłaniała go do poszukiwania zatrudnienia poza powiatem - dojeżdżał do pracy nawet do W. oddalonej o 150 km od miejsca zamieszkania. Brak możliwości stałego zatrudnienia skłonił go do wyjazdu do [...], gdzie pracował do końca 2015 r. Po powrocie do kraju stan jego zdrowia pogorszył się do tego stopnia, że przebywał na oddziale intensywnej opieki medycznej. Podkreślił, że od lutego 2016 r. nie był w stanie pracować, nie posiada w związku z tym środków na utrzymanie.

W piśmie z dnia [...] kwietnia 2019 r. wnioskodawca ponownie podniósł, że stan jego zdrowia jest bardzo zły, obecnie oczekuje na przeszczep nerek. Musi przestrzegać rygorystycznej i bardzo kosztownej diety. Wskazał również, że przez 6 lat był pracownikiem ochrony w W., następnie przez 5 lat pracował w [...] w ogrodnictwie i przy hodowli drobiu. Nie wiedział o tym, że pracodawca nie odprowadzał składek na ubezpieczenie społeczne. Zaznaczył, że jest osobą samotną, nie posiada żadnych środków utrzymania.

Prezes ZUS decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...], na podstawie art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018r., poz. 1270 ze zm.), odmówił przyznania wnioskodawcy renty z tytułu niezdolności do pracy w drodze wyjątku.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 83 ust. 1 ww. ustawy ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania renty lub emerytury, nie mogą - ze względu a całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu może przyznać w drodze wyjątku świadczenia w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie.

Do przyznania świadczenia w drodze wyjątku wszystkie przesłanki, o których mowa w ww. przepisie powinny być spełnione łącznie. Brak spełnienia którejkolwiek z przesłanek wyklucza możliwość przyznania ww. świadczenia.

Dalej organ wskazał, że wnioskodawca w wieku 36 lat stał się całkowicie niezdolny do pracy. Na przestrzeni 40 lat życia udokumentował 9 lat, 7 miesięcy i 11 dni łącznych okresów ubezpieczenia. Ponadto w 10-leciu przypadającym przed dniem powstania niezdolności do pracy, zamiast 5 lat okresów ubezpieczenia - wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym - udokumentował 3 lata, 6 miesięcy i 10 dni tych okresów.

W latach 2008-2010, 2011-2012 wnioskodawca nie wykonywał zatrudnienia lub innej działalności popartej opłacaniem składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. W ocenie Prezesa ZUS, w sprawie nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia, bowiem w wymienionych przerwach wobec skarżącego nie orzeczono całkowitej niezdolności do pracy. Nie istniały zatem, w tym czasie, przeszkody w podjęciu zatrudnienia i objęciu ubezpieczeniem, w celu zapewnienia w przyszłości uprawnień do świadczenia z ubezpieczeń społecznych.

Z dokumentacji znajdującej się w aktach rentowych wynika, że wnioskodawca pobiera świadczenie z holenderskiej instytucji ubezpieczeniowej, zatem nie spełnia przesłanki braku prawa do uzyskania świadczenia ustawowego oraz nie pozostaje bez niezbędnych środków utrzymania.

Pismem z dnia 5 grudnia 2019 r. M. D., działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prezesa ZUS z dnia [...] listopada 2019 r. zarzucając naruszenie:

- art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 9 k.p.a. poprzez brak poinformowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków w przedmiotowym postępowaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego decyzji w sposób sprzeczny z brzmieniem tego przepisu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

- art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS poprzez błędne uznanie, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przyznanie świadczenia w drodze wyjątku, co miało wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarżący wniósł nadto o dopuszczenie dowodów uzupełniających z dokumentów, tj. zawiadomienia Banku z dnia [...] listopada 2019 r. wraz z potwierdzeniem szczegółów operacji zagranicznej oraz zawiadomienia GOPS w L. z dnia [...] listopada 2019 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego - na okoliczność braku posiadania przez skarżącego niezbędnych środków utrzymania.

W motywach skargi skarżący wskazał, iż Prezes ZUS nie wziął pod uwagę szeregu okoliczności, na które powoływał się w toku postępowania, w szczególności znacznego stopnia bezrobocia w miejscu jego zamieszkania. Skarżący, jak podnosił, podejmował próby zatrudnienia na budowach, jednak z uwagi na fakt, iż w tamtym okresie miał miejsce tzw. "rynek pracodawcy", prace te miały charakter dorywczy. Wobec utrzymującego się wysokiego poziomu bezrobocia i braku perspektyw pracy w miejscu zamieszkania skarżący wyjechał do Holandii, gdzie podjął zatrudnienie. Z podniesionych powyżej okoliczności wprost wynika, że brak wymaganego okresu ubezpieczeniowego jest spowodowany zdarzeniami, które w sposób niezawiniony uniemożliwiły skarżącemu spełnienie warunków ustawowych do uzyskania świadczenia.

Skarżący podniósł również, że organ na żadnym etapie postępowania nie poinformował go o wystąpieniu do holenderskiej instytucji ubezpieczeniowej w sprawie świadczeń przysługujących mu z tej instytucji. Nie poinformował go również o ewentualnych konsekwencjach tych okoliczności w kontekście uprawnienia do renty w drodze wyjątku na gruncie przepisów prawa obowiązujących w Polsce. Skarżący otrzymał zasiłek z holenderskiej instytucji ubezpieczeniowej w kwocie 164,53 Euro miesięcznie, od której potrącane jest 26,41 Euro zaliczki na podatek dochodowy. Otrzymywana kwota zasiłku z holenderskiej instytucji ubezpieczeniowej niewątpliwie nie pozwala skarżącemu na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Organ nie wziął pod uwagę, że skarżący jest osobą przewlekle chorą, poddającą się dializom i oczekującą na przeszczep nerek.

W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wskazał, iż z akt sprawy nie wynika, żeby zaistniały szczególne okoliczności wykluczające aktywność zawodową skarżącego przed powstaniem całkowitej niezdolności do pracy, tj. przed [...] lutego 2016 r. Nie istniały zatem obiektywne przeszkody uniemożliwiające podjęcie zatrudnienia w celu zapewnienia sobie prawa do świadczeń na zasadach ogólnych oraz środków niezbędnych do utrzymania. Obecne, trudne warunki materialne również nie stanowią wystarczającego uzasadnienia do przyznania świadczenia w drodze wyjątku. Świadczenie to nie jest bowiem świadczeniem socjalnym, przyznawanym wyłącznie według potrzeb, nawet gdy potrzeby te są uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016, poz. 887 ze zm.), ubezpieczonym oraz pozostałym po nich członkom rodziny, którzy wskutek szczególnych okoliczności nie spełniają warunków wymaganych w ustawie do uzyskania prawa do emerytury lub renty, nie mogą - ze względu na całkowitą niezdolność do pracy lub wiek - podjąć pracy lub działalności objętej ubezpieczeniem społecznym i nie mają niezbędnych środków utrzymania, Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może przyznać w drodze wyjątku świadczenie w wysokości nieprzekraczającej odpowiednich świadczeń przewidzianych w ustawie.

Podkreślenia wymaga, iż świadczenie w drodze wyjątku nie ma charakteru roszczeniowego, jest finansowane z budżetu państwa, a jego przyznanie następuje w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy mieszczącego się w granicach zakreślonych przepisem art. 7 k.p.a. oraz przepisami prawa materialnego. Możliwość orzekania według uznania administracyjnego nie oznacza więc pozostawienia Prezesowi ZUS całkowitej swobody w tym zakresie. Z przepisu art. 83 ust. 1 ww. ustawy wynikają przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia, przy czym dopiero łączne spełnienie wszystkich przesłanek może stanowić podstawę przyznania przedmiotowego świadczenia.

Zgodnie z art. 124 ww. ustawy o emeryturach i rentach z FUS, w postępowaniach w sprawach o świadczenia w drodze wyjątku Prezes ZUS ma obowiązek stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach organ jest zatem związany rygorami procedury administracyjnej w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Oznacza to, że podstawowym obowiązkiem organu jest dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Prowadząc postępowanie administracyjne organ winien zatem realizować zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz zasadę dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), a związku z tym winien wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz starannie uzasadnić podjęte rozstrzygnięcie - zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.

Podkreślić należy, że uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część, a jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia. Powinno ono zawierać wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi organ kierował się przy podejmowaniu decyzji w konkretnej, indywidualnej sprawie. Jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia wypływa także z zasad ogólnych wyrażonych w art. 8 k.p.a. (zasada zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej), art. 9 k.p.a. (zasada informowania) oraz w art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia).

W niniejszej sprawie Prezes ZUS uchybił wskazanym powyżej obowiązkom procesowym, bowiem nie rozpatrzył w sposób pełny i wnikliwy wszystkich okoliczności faktycznych sprawy w świetle przesłanek z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Zaskarżona decyzja została więc wydana co najmniej przedwcześnie, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że skarżący, który w wieku 36 lat stał się niezdolny do pracy, udokumentował 9 lat, 7 miesięcy i 11 dni łącznych okresów ubezpieczenia. Natomiast w 10-leciu przypadającym przed dniem powstania niezdolności do pracy, zamiast 5 lat okresów ubezpieczenia - wymaganych do przyznania świadczenia w trybie zwykłym - udokumentował 3 lata, 6 miesięcy i 10 dni tych okresów. Organ zaznaczył również, że w latach 2008-2010, 2011-2012 skarżący nie wykonywał zatrudnienia lub innej działalności popartej opłacaniem składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe.

Organ podkreślił również, że "w sprawach świadczeń przyznawanych w drodze wyjątku ważne są powody, dla których ubezpieczony nie mógł nabyć uprawnień do świadczenia w trybie zwykłym. Zatem, aby przyznać świadczenie w drodze wyjątku należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności w sprawie i dokonać ich oceny pod kątem szczególnych okoliczności, które spowodowały niespełnienie warunków do przyznania świadczenia na zasadach ustawowych".

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika jednak aby organ takiej oceny dokonał. Organ w ogóle nie rozważył okoliczności faktycznych sprawy. Nie wziął pod uwagę faktu, że skarżący utracił całkowicie zdolność do pracy już w wieku 36 lat, tj. od dnia [...] lutego 2016 r. Organ nie poddał analizie przebiegu zatrudnienia skarżącego przez tą datą. Nie rozważył, że skarżący w istocie nie uchylał się od pracy, lecz - co nie pozostaje bez znaczenia - poszukiwał zatrudnienia poza miejscem zamieszkania, w którym występował wysoki poziom bezrobocia. Skarżący podkreślał przecież w toku postępowania, że chciał się usamodzielnić, poszukiwał pracy na terenie powiatu, w którym zamieszkiwał, a także poza nim. Pracował m.in. w W. oddalonej o 150 km od miejsca jego zamieszkania. Ze względu na niski poziom wykształcenia mógł znaleźć zatrudnienie przede wszystkim w branży budowlanej. Podnosił przy tym, że podejmował zatrudnienie u pracodawców, którzy nie dokonywali zgłoszenia pracownika do ubezpieczeń społecznych. Wobec braku perspektyw stałego zatrudnienia w Polsce skarżący podjął pracę w [...], gdzie przebywał i pracował w różnych okresach w latach 2006 - 2015.

Powyższych okoliczności organ nie rozważył w sposób pełny i wnikliwy. Stwierdził jedynie, że w sprawie nie zostały wykazane szczególne okoliczności uniemożliwiające przezwyciężenie przeszkód w wykonywaniu zatrudnienia, bowiem w wymienionych w decyzji przerwach w zatrudnieniu wobec skarżącego nie orzeczono całkowitej niezdolności do pracy.

Stanowisko organu wskazuje na powierzchowne i niejako "mechaniczne" podejście do sytuacji skarżącego, która wymaga wnikliwej analizy w świetle ww. przesłanki. Wszak żaden przepis ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie zawiera definicji "szczególnych okoliczności", dlatego też ich wystąpienie, w odniesieniu do każdego przypadku, winno być stwierdzone indywidualnie. Posługując się tym zwrotem ustawodawca daje pewną swobodę w kwalifikowaniu stanów faktycznych pod tymże kątem, co dodatkowo podkreśla cel powołanej regulacji. Chodzi tu o taki przypadek nieotrzymania świadczenia w trybie zwykłym, który mieści się w zakresie semantycznym pojęcia "szczególnych okoliczności", a więc zdarzeń, które na gruncie ustawy emerytalnej ograniczają, utrudniają czy wręcz udaremniają możliwość wypracowania wymaganego okresu ubezpieczenia, uprawniającego do otrzymania świadczenia na zasadach ogólnych.

Szczególne okoliczności to zarówno zdarzenia o charakterze siły wyższej, jak i wszelkiego rodzaju sytuacje, które powodują, że dana osoba pozostaje w istocie poza kręgiem zainteresowania pracodawców. Przepis art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie może być - jak czyni to organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - interpretowany jedynie w ten sposób, że dopiero stwierdzenie całkowitej niezdolności do pracy usprawiedliwia brak aktywności zawodowej osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia w drodze wyjątku. Całkowita niezdolność do pracy jest tylko jedną z przesłanek do przyznania tego świadczenia, natomiast ograniczenia aktywności zawodowej przed jej powstaniem mogą być bardzo różne, obejmujące zarówno przyczyny zdrowotne, jak i inne - zmniejszające, czy wręcz niweczące możliwość zatrudnienia takiej osoby na rynku pracy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2003 r., sygn. akt II SA 3594/02, publ. LEX nr 142639).

Okoliczności takie jak brak wykształcenia, wysoki poziom bezrobocia przy jednoczesnym, aktywnym poszukiwaniu pracy, a przede wszystkim pogarszający się stan zdrowia, mogą utrudniać bądź wręcz uniemożliwiać podjęcie zatrudnienia i jako takie winny być rozpatrzone w świetle przesłanki "szczególnych okoliczności" w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia. Tego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zabrakło.

Organ wskazał również, że skarżący pobiera świadczenie z holenderskiej instytucji ubezpieczeniowej, zatem "nie spełnia przesłanki braku prawa do uzyskania świadczenia ustawowego". Nie wyjaśnił jednak prawnych i faktycznych przesłanek przyjętego stanowiska. Nie wskazał przede wszystkim o jakie świadczenie z zagranicznej instytucji chodzi, co ma istotne znaczenie zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący podnosił w skardze, że jest to "zasiłek".

Dalej organ stwierdził, że skarżący nie pozostaje bez niezbędnych środków utrzymania, jednak również nie wyjaśnił na podstawie jakich okoliczności faktycznych dokonał takiej oceny.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co należy podkreślić, jest bardzo ogólne i nie odnosi się do indywidualnej sprawy skarżącego. Nie jest natomiast rzeczą Sądu zastępowanie organu administracji publicznej w formułowaniu argumentacji kluczowej z punktu widzenia podjętego w sprawie rozstrzygnięcia.

Konkludując stwierdzić należy, że Prezes ZUS naruszył art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względnie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wynika zarazem z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, przy czym wedle art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ponadto, w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Takich wymogów nie spełnia zaskarżona decyzja. W uzasadnieniu tej decyzji brak jest analizy materiału dowodowego i w konsekwencji brak jest odniesienia się do kwestii spełnienia przez skarżącego przesłanek wymienionych w art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.

W tej sytuacji należało uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na naruszenie ww. przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę Prezes ZUS powinien uzupełnić materiał dowodowy o dokumentację powołaną w skardze, przeanalizować wszystkie zgromadzone w sprawie dowody oraz dokonać rzetelnej ich oceny w świetle przesłanki z art. 83 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Ocena ta powinna znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w stawce minimalnej, Sąd postanowił jak w punkcie 2 sentencji wyroku.