Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1885/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu P. S. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 28 września 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy kat. A i B postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

P. S. ("wnioskodawca"), w skardze wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych, uzupełniony następnie wypełnionym formularzem PPF, przysłanym na wezwanie Sądu.

Postanowieniem z dnia 28 września 2018 r. starszy referendarz sądowy odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując w uzasadnieniu, że wnioskodawca nie wykazał, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej zastosowanie wobec niego tej instytucji..

Pismem z dnia [...] października 2018 r. wnioskodawca wniósł sprzeciw od tego postanowienia, nie zgadzając się z twierdzeniami w nim zawartymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z tym, ciężar wykazania tej przesłanki spoczywa na osobie składającej wniosek.

W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazał, że jest osobą bezrobotną, a gospodarstwo domowe prowadzi razem z partnerką. Jak stwierdził wnioskodawca, jego partnerka prowadzi działalność gospodarczą, z której ponosi stratę. Wnioskodawca podał także, że tytułem zobowiązań i stałych wydatków ponosi kwotę [...] zł, oraz że nie posiada żadnych nieruchomości, oszczędności, wierzytelności czy przedmiotów wartościowych.

W sprzeciwie wnioskodawca podniósł m.in., że nadal jest osobą bezrobotną, ze swoją partnerką nie ma wspólnego budżetu, a obecnie utrzymuje się z debetu na koncie.

Rozpoznając złożony wniosek referendarz sądowy słusznie uznał, że wnioskodawca nie wykazał, w sposób niebudzący wątpliwości, że znajduje się w trudniej sytuacji materialnej, która uzasadniałby przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych.

Opierając się na informacjach, zawartych w formularzu referendarz uznał, że wnioskodawca nie wyjaśnił w nim wystarczająco i bez żadnych wątpliwości swojej sytuacji finansowej i majątkowej. W oparciu o udzielone informacje nie można było jednoznacznie stwierdzić, że jest osobą, która zasługiwałaby na przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dane zawarte w złożonym przez niego formularzu budzą wątpliwości i są niewystarczające do oceny jego możliwości płatniczych.

Słusznie więc referendarz wskazał, że to na wnioskodawcy, jako osobie zainteresowanej w uzyskaniu prawa pomocy należało wykazanie, że w stosunku do niech zachodzą ustawowe przesłanki jego przyznania. Przyznanie prawa pomocy jest możliwe bowiem jedynie w sytuacji, gdy strona wyczerpująco przedstawi informacje dotyczące jej sytuacji materialnej.

Ponadto, należy wskazać, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku. Nie można, stosując prawa pomocy, chronić czy też wzbogacać, majątku podmiotów prywatnych. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 470/14, LEX nr 1 240 493).

W niniejszej sprawie, sytuacja finansowa wnioskodawcy budziła wątpliwości i słusznie referendarz przyjął, że nie wykazał on w sposób rzetelny i dokładny wszelkich informacji niezbędnych do oceny jego sytuacji majątkowej.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 21/15, LEX nr 1 640 412, w postępowaniu sądowym zasadą jest odpłatność za zainicjowaną przez siebie sprawę sądową, zaś wyjątkiem od niej możliwość ubiegania się o zwolnienie w tym przedmiocie. Rolą sądu jest, natomiast, ocena, komu ma zostać udzielona, pochodząca z budżetu państwa, pomoc. Skoro wnioskodawcza nie wykazał, że w jego przypadku zachodzi wyjątek, uregulowany w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. nie wykazał, że pozyskanie przez niego środków na pokrycie kosztów postępowania jest obiektywnie niemożliwe, Sąd musiał utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.