Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 282/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 12 i ust.12a
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w O. na interpretację indywidualną Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 17 marca 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie może być wykonana, III. zasądza od Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach na rzecz skarżącej kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

UZSADNIENIE

Skarżąca - A Spółka z o.o. z siedzibą w [...] złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania dostawy lokali mieszkalnych wraz z prawem do korzystania z miejsca postojowego oraz komórki gospodarczej.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca sprzedaje mieszkania w budynku wielorodzinnym wraz z prawem do korzystania z balkonu, miejsca postojowego wewnętrznego zlokalizowanego w wielostanowiskowym garażu podziemnym, miejsca postojowego zewnętrznego jak również komórki gospodarczej zlokalizowanej w wielostanowiskowym garażu podziemnym. Komórki gospodarcze, balkony i miejsca parkingowe w garażu podziemnym i zewnętrzne stanowią więc tzw. części wspólne nieruchomości.

Korzystanie z rzeczy wspólnej oznacza dla uprawnionego prawo do jej wyłącznego posiadania, używania i pobierania pożytków.

Wskazano także, iż w akcie notarialnym nabywca wyraża zgodę, aby pozostałym właścicielom lokali mieszkalnych znajdującym się w budynku, w zakresie opisanym w umowach ustanowienia odrębnej własności i sprzedaży zawieranych przez wnioskodawcę, przysługiwało prawo do wyłącznego korzystania z przylegających do lokali tarasów, balkonów, ogrodów zimowych oraz miejsc postojowych i komórek gospodarczych, jakie związane są z udziałami w nieruchomości wspólnej przynależnymi do tych lokali mieszkalnych, a także we współwłasności działek gruntu na którym posadowiony jest budynek.

Zapis ten oznacza, iż prawa te zostają zapisane w III dziale księgi wieczystej jako ograniczenia. Zakup lokalu mieszkalnego z takimi prawami stanowi jedną całość, co oznacza iż nie można następnie sprzedawać ich jako części np. komuś mieszkanie, a innej osobie miejsce czy komórkę gospodarczą. Takiej możliwości nie ma i nie będzie. Stanowi to już całkowitą i nierozerwalną całość służącą danemu właścicielowi mieszkania. W chwili obecnej mieszkania oraz piwnice (wnioskodawca nadmienia, iż ściany w tych piwnicach są trwałe (murowane), w aktach notarialnych wnioskodawca nazywa je pomieszczeniami przynależnymi zgodnie z Ustawą o własności lokali), wnioskodawca sprzedaje z 7% stawką podatku VAT, natomiast komórki gospodarcze, miejsca postojowe wewnętrzne jak i zewnętrzne ze stawką 22% podatku VAT. Wnioskodawca jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym.

W ramach umowy notarialnej ustanowienia odrębnej własności i jego sprzedaży Spółka sprzedaje klientowi lokal mieszkalny wraz z przynależnościami, bezterminowym i na zasadach wyłączności prawem do korzystania z części nieruchomości wspólnej w zakresie miejsca postojowego i komórki gospodarczej oraz udziałem w nieruchomości wspólnej za cenę łączną sprzedaży w kwocie....brutto. Zatem całkowita cena sprzedaży lokalu mieszkalnego obejmuje łącznie oprócz ceny za sam lokal, udział w nieruchomości wspólnej również prawo do korzystania z komórki gospodarczej i miejsca postojowego lub samego miejsca postojowego.

Miejsca postojowe zewnętrzne tj. zlokalizowane na terenie nieruchomości, miejsca postojowe wewnętrzne i komórki gospodarcze nie stanowią odrębnych, samodzielnych pomieszczeń wydzielonych od pozostałych za pomocą trwałych ścian i stanowiących odrębne pomieszczenie.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Jeżeli przedmiotem sprzedaży obok własności mieszkania jest również prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego czy komórki gospodarczej o konkretnej powierzchni i prawo to jest integralnie związane z prawem własności lokalu to czy podlega jednej stawce VAT właściwej dla lokalu mieszkalnego tzn. 7%, czy stawce 7% VAT dla lokalu mieszkalnego, a na miejsce postojowe i komórki gospodarcze stawce 22% VAT?

Zdaniem wnioskodawcy, sprzedaż mieszkania wraz z prawem do korzystania

z wydzielonych miejsc postojowych zewnętrznych i wewnętrznych oraz komórek gospodarczych o określonej powierzchni znajdujących się w danym budynku powinna podlegać jednej stawce podatku VAT właściwej dla lokalu mieszkalnego tzn. 7%, ponieważ przedmiotem sprzedaży obok własności mieszkania nie jest komórka gospodarcza, garaż czy samo miejsce postojowe ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego czy komórki gospodarczej o konkretnej powierzchni i prawo to jest integralnie związane z prawem własności lokalu. Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki, skoro przepisy cywilnoprawne traktują taki przypadek jako jeden przedmiot sprzedaży.

W dniu 17 marca 2011r. Minister Finansów - Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, wydał indywidualną interpretację, uznając że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe.

Na wstępie zaznaczono, że interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących do dnia 31 grudnia 2010r., gdyż we wniosku z dnia 30 listopada 2010r. wnioskodawca wskazał, że wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego.

Organ przywołał w treści interpretacji art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 41 ust. 1 , art. 41 ust. 12, art. 41 ust. 12a, art. 41 ust. 12c ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, a także § 37, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2010r. do dnia 31 grudnia 2010r., rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.), i stwierdził, że z powyższych unormowań wynika, że preferencyjna stawka podatku od towarów i usług w wysokości 7% ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym, zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem.

Z uwagi na to, że zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie formułują definicji lokalu użytkowego ani lokalu mieszkalnego, należy sięgnąć do ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz. 903 ze zm.).

Zgodnie z definicją lokalu mieszkalnego zawartą art. 2 ust. 2 tej ustawy samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych.

Natomiast w myśl ust. 4 ww. przepisu, do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnice, strych, komórka, garaż, zwane dalej w ustawie "pomieszczeniami przynależnymi".

Treść powyższych przepisów wskazuje, zdaniem organu, na wyraźne rozróżnienie pomiędzy pomieszczeniami pomocniczymi a pomieszczeniami przynależnymi. Pomieszczenie pomocnicze służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych ludzi, podczas gdy pomieszczenie przynależne, które stanowi część składową lokalu mieszkalnego, jest przeznaczone do realizacji potrzeb innych niż mieszkaniowe osób, które korzystają z samodzielnego lokalu mieszkalnego. W tym kontekście ustawodawca wymienił przykładowo: "piwnicę, strych, komórkę, garaż".

Organ zwrócił uwagę, iż definicję pojęcia "lokal użytkowy" zawiera § 3 pkt 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z tą definicją, pod pojęciem lokalu użytkowego należy rozumieć jedno pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, wydzielone stałymi przegrodami budowlanymi, niebędące mieszkaniem, pomieszczeniem technicznym albo pomieszczeniem gospodarczym.

Pod pojęciem mieszkania, zgodnie z § 3 pkt 9 ww. rozporządzenia, należy rozumieć zespół pomieszczeń mieszkalnych i pomocniczych, mający odrębne wejście, wydzielony stałymi przegrodami budowlanymi, umożliwiający stały pobyt ludzi i prowadzenie samodzielnego gospodarstwa domowego.

Pod pojęciem pomieszczenia technicznego - zgodnie z § 3 pkt 12 wskazanego wyżej rozporządzenia - należy rozumieć pomieszczenie przeznaczone dla urządzeń służących do funkcjonowania i obsługi technicznej budynku.

Natomiast przez pomieszczenie gospodarcze - pomieszczenie znajdujące się poza mieszkaniem lub lokalem użytkowym, służące do przechowywania przedmiotów lub produktów żywnościowych użytkowników budynku, materiałów lub sprzętu związanego z obsługą budynku, a także opału lub odpadów stałych (§ 3 pkt 13 cyt. rozporządzenia).

Odrębną kategorię stanowi - wg cyt. rozporządzenia - pomieszczenie pomocnicze zdefiniowane jako pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności (§ 3 pkt 11).

Organ podniósł, że na podstawie uregulowań powyższego rozporządzenia, można stwierdzić, że garaż w budynku mieszkalnym, w którym znajdują się konkretne, oznakowane miejsca postojowe nie jest mieszkaniem, jak również nie mieści się ani w pojęciu pomieszczenia technicznego, ani pomieszczenia gospodarczego, w związku z czym stanowi lokal użytkowy.

Natomiast komórki gospodarcze, które co do zasady mogą przynależeć do lokalu mieszkalnego, nie powinny być traktowane jako lokal użytkowy, gdyż stanowią pomieszczenie gospodarcze lokalu mieszkalnego służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, dla przechowywania materiałów, przedmiotów, opału lub produktów żywnościowych użytkowników lokalu.

A zatem garaże, czy też jego ułamkowe części - wydzielone miejsca postojowe, nie stanowią lokalu mieszkalnego (części mieszkaniowej budynku mieszkalnego) ani pomieszczenia służącego bezpośredniemu zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych. Miejsca postojowe mogą przynależeć do lokalu ale nie zmienia to ich funkcji użytkowych. Oznacza to, że miejsca postojowe nie mieszczą się w zakresie preferencji wynikającej z przepisów ustawy o VAT, bądź ww. rozporządzenia Ministra Finansów, a zatem dotyczące ich czynności są opodatkowane zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług stawką w wysokości 22%.

Wobec powyższego czynności dotyczące sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych zewnętrznych i wewnętrznych znajdujących się w podziemnej kondygnacji budynku garaży, podlegają wyłączeniu z opodatkowania stawką 7% i w efekcie podlegają opodatkowaniu, zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług, stawką w wysokości 22%. Natomiast sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z przynależnej komórki gospodarczej (piwnicy) korzystać będzie z preferencyjnej, 7% stawki podatku od towarów i usług

Pismem z dnia 28 marca 2011r. A Spółka z o.o. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 17 marca 2011r.

W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 5 maja 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w interpretacji indywidualnej z dnia 17 marca 2011r.

A Spółka z o.o. na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 17 marca 2011r., nr [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w [...], w której wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji z powodu naruszenia przepisów prawa podatkowego:

- art. 41 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) oraz § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799 ze zm.).

W uzasadnieniu zarzutów skargi, w oparciu o obszernie przywołane orzecznictwo sądowe strona skarżąca podtrzymała i powtórzyła argumenty przedstawione we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienia Ministra Finansów wniósł o uchylenie interpretacji w części dotyczącej sprzedaży własność lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc parkingowych znajdujących się w części podziemnej budynku oraz o oddalenie skargi w części dotyczącej opodatkowania 22% stawką podatku sprzedaży prawa do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych zewnętrznych znajdujących się poza bryłą budynku.

W ocenie organu, wydzielone miejsca parkingowe na zewnątrz budynku nie stanowią części wspólnej budynku zatem nie można uznać aby dla sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z prawem do korzystania z przedmiotowych miejsc postojowych na zewnątrz budynku miała zastosowanie jedna stawka VAT. Podkreślono, że stawka obniżona dotyczy obiektów budownictwa mieszkaniowego, którymi są budynki mieszkalne stałego zamieszkania lub ich części, nie dotyczy natomiast infrastruktury towarzyszącej temu budynkowi znajdującej się poza jego bryłą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów.

Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej:" p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.).

Dodać należy, iż Sąd dokonujący kontroli pod względem zgodności z prawem interpretacji podatkowych, przyjmuje za miarodajny stan faktyczny podany przez wnioskodawcę.

Rozpoznając sprawę w tak określonym zakresie kognicji, skargę w rozpoznawanej sprawie należy uznać za zasadną, natomiast stanowisko organu podatkowego za nieprawidłowe i naruszające przepisy prawa materialnego.

Zgodnie z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym do końca 2010r.) 7% stawkę podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym, w myśl ust. 12a powołanego artykułu, rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b.

Do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2 oraz lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2 (art. 41 ust. 12b ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 41 ust. 12c ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym do końca 2010r.), w przypadku budownictwa mieszkaniowego o powierzchni przekraczającej limity określone w ust. 12b stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się tylko do części podstawy opodatkowania odpowiadającej udziałowi powierzchni użytkowej kwalifikującej do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w całkowitej powierzchni użytkowej.

Jednakże na mocy § 5 ust. 1a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług – stawka podatku wymieniona w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT obniżona została do wysokości 7 % również w odniesieniu do: robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy – w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy o VAT.

Na wstępie podkreślić należy, kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności polegających na sprzedaży lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych była już przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny (patrz wyroki: z dnia 28 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1548/09, z dnia 15 października 2010 r. sygn. akt I FSK 1689/09, z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 1068/09, z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 966/09, sygn. akt 967/09, z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1390/09, z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt 1637/09, z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt I FSK 1519/09, z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I FSK 1813/09, z dnia 3 listopada 2010 r. sygn. akt 1931/09, z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt 1068/09, z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt I FSK 75/10, z dnia 3 marca 2011r. sygn. akt I FSK 315/10; dostępne https: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W wyrokach tych Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania z wydzielonych miejsc postojowych, czy garaży znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego, podkreślając, że przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego dla samochodu osobowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. W tym przypadku nie ma możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Oznacza to z punktu widzenia przepisów podatkowych, że sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z prawem do korzystania garaży, znajdujących się w danym budynku, podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego. Nie można bowiem dzielić przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie przepisów podatkowych (możliwość zastosowania różnych stawek podatku).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w powyższych wyrokach.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest jedna transakcja polegająca na sprzedaży samodzielnego lokalu mieszkalnego wraz z przynależnościami oraz bezterminowym i na zasadach wyłączności prawem do korzystania z części nieruchomości wspólnej w zakresie miejsca postojowego wewnętrznego zlokalizowanego w garażu podziemnym oraz miejsca postojowego zewnętrznego i komórki gospodarczej oraz udziałem w nieruchomości wspólnej.

Skoro jest to jedna transakcja to niedopuszczalne jest dzielenie przedmiotu sprzedaży na poszczególne składniki wyłącznie w celu zróżnicowania stawek podatkowych, jeśli na gruncie prawa cywilnego jest to jeden przedmiot sprzedaży.

Jeżeli zatem miejsca postojowe zewnętrzne jak i wewnętrzne, komórka gospodarcza jest integralnie związana z prawem własności do lokalu mieszkalnego, nie mogą być przedmiotem obrotu, nie mogą być traktowane jako odrębny towar w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT. Nie są to bowiem samodzielne lokale o innym przeznaczeniu niż mieszkalne. Nie ma przy tym znaczenia czy są to miejsca postojowe usytuowane wewnątrz czy na zewnątrz budynku. Podobnie w tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., I FSK 295/10 stwierdzając, że pomieszczenia garażowe, czy miejsca postojowe na powierzchni działki, pomimo że nie pełnią funkcji mieszkaniowych są jednak integralną częścią samodzielnego lokalu mieszkalnego. Przedmiotem sprzedaży obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku lub na powierzchni działki dla samochodu osobowego, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. Wyodrębnione miejsca postojowe tak wewnątrz budynku, jak i na jego zewnątrz nie mogą być przedmiotem odrębnej umowy sprzedaży, gdyż nie stanowią samodzielnych lokali użytkowych, ze względu na fakt, że nie stanowią wydzielonych trwałymi ścianami izb w obrębie budynku, które mogłyby podlegać odrębnej dostawie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko wyrażone w powyższym wyroku.

W ocenie Sądu, stanowisko Ministra Finansów nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach, a dokonana wykładnia art. 41 ust. 12 i 12a ustawy o VAT jest nieprawidłowa.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego. W wyniku czego ten akt został wyeliminowany z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska skarżącego, zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu.

O niewykonywaniu zaskarżonej interpretacji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś zwrot dla strony skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w kwocie 457 zł (art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a.) obejmuje wynagrodzenie jednego doradcy podatkowego w kwocie 240,00 zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r, w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 212, poz. 2075), wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego ustanowienia pełnomocnika w kwocie 17 zł.