Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 132/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-07-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Małgorzata Futera po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.R.– K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Sygn. I SA/Rz 132/17

U Z A S A D N I E N I E

W rozpoznawanej sprawie skarżący zwrócił się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, nie podając jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku, oświadczając, że pozostaje na rocznej rencie chorobowej w wysokości 1630 zł, zamieszkuje czasowo w lokalu znajomych, zaadoptowanym z piwnicy, ponosi opłaty za prąd i gaz w wysokości ok. 950 zł miesięcznie, na leki wydaje ok. 200 zł. Pozostałą kwotę przeznacza na dietę cukrzycową. Na inne potrzeby jak środki czystości, ubrania, itp. nie posiada już środków. Z formularza wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe.

Skarżący został wezwana do uzupełnienia swojego oświadczenia w ramach przepisu art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.) – o informacje pozwalające na ocenę jego sytuacji finansowej, m.in. udzielenie informacji o ewentualnym uzyskiwaniu pomocy materialnej od instytucji, tj. zasiłków, dodatków, zapomóg, a także pomocy w utrzymaniu od osób trzecich (rodzaj i wielkość pomocy) itp. i przedłożenia dokumentów wskazujących na trudną sytuację materialną, zdrowotną itp. jeśli takowe są w posiadaniu strony (np. decyzje MOPS), udokumentowanie zadeklarowanych wydatków na dostarczane media: gaz, energię elektryczną, ogrzewanie, udokumentowanie wydatków na leczenie i leki, udokumentowanie rozchodu środków pieniężnych otrzymanych w związku z rozwiązaniem stosunku pracy, przedłożenie wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych, rachunków kart kredytowych, rachunków papierów wartościowych, lokat pieniężnych, z ostatnich trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz o podanie wszystkich innych informacji, mających znaczenie w kwestii postępowania o przyznanie prawa pomocy, a nie ujętych we wniosku złożonym na formularzu.

Skarżący przemilczał wezwanie

Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:

Z mającego zastosowanie w sprawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wynika obowiązek uprawdopodobnienia przesłanek przyznania prawa pomocy w zakresie o jaki wnioskował skarżący, tj. w zakresie pełnym (wykazania przez wnioskodawcę, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania), m.in. poprzez skonkretyzowanie w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji strony skarżącej, a nawet zobrazowania sytuacji materialnej za pomocą odpowiednich dokumentów, tak by prawidłowo zakwalifikować stan faktyczny do regulacji warunkujących przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Owo zobrazowanie powinno nastąpić przede wszystkim na podstawie właściwych dokumentów, których w tej sprawie brak, zaś treść akt sprawy nasuwa wątpliwości, czy skarżący jest faktycznie w tak złej sytuacji jak podaje. Zwolnienie z obowiązku ponoszenia opłat sądowych powoduje bowiem uszczuplenie dochodów państwa, zatem jako odstępstwo od obowiązku ponoszenia kosztów może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zdobycie środków na pokrycie udziału w postępowaniu sądowym jest przez stronę obiektywnie niemożliwe, zaś ciężar dowodu na okoliczność ubóstwa spoczywa na wnioskodawcy, na co wyraźnie wskazuje użyte w przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże".

W ocenie rozpoznającego wniosek skarżący nie wykazał, że nie jest

w stanie ponieść ciężaru postępowania sądowego. Milczenie skarżącego w kwestiach odnoszących się do jego sytuacji ekonomicznej, należy potraktować jako odmowę ujawnienia swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i życiowej, uniemożliwiając ustalenie istnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy. Brak wymienionych informacji budzi wątpliwości czy skarżący faktycznie wymaga wsparcia w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.

W takim stanie rzeczy, bez dodatkowych informacji, o które był wzywany skarżący, nie można dokonać prawidłowej oceny jej możliwości płatniczych. W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.