Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1542/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.122 ust.1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art.7,77, 182
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Barbara Adamiak del. WSA Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Piotr Baryga po rozpoznaniu w dniu 3 września 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/Gl 843/08 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/GL 843/08 oddalił skargę M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Pismem z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Prokurator Rejonowy

w R. wniósł o wszczęcie postępowania mającego na celu sprawdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez M. K. pojazdami. W uzasadnieniu wniosku podał, że M. K. posiada prawo jazdy kat. A,B,T wydane przez Starostę R. bezterminowo. Kierowca leczy

się psychiatrycznie i neurologicznie. W związku z prowadzonym postępowaniem karnym w sprawie [...] kierowca został poddany badaniom psychiatrycznym

a biegli stwierdzili u niego objawy choroby psychicznej pod postacią zaburzeń schizotypowych. Do wniosku dołączono kopię opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia

[...] października 2007 r. sporządzoną do sprawy [...]. Opinia została sporządzona na podstawie badania psychiatrycznego, somatyczno-neurologicznego oraz psychologicznego. We wnioskach stwierdzono, że badany ma zaburzone funkcje myślenia, postrzegania otaczającego świata, rozumienia norm społecznych, znacznie ograniczony krytycyzm.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Starosta R., na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 2 ust. 5 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, skierował M. K. na badanie lekarskie do dowolnie wybranego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy,

w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o skierowaniu stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu organ wskazał, że strona legitymuje się ważnym prawem jazdy kategorii A,B,T, wydanym m. in. w oparciu o badanie lekarskie przeprowadzone w dniu [...] czerwca 1972 r. W orzeczeniu tym nie określono terminu ponownych badań,

w związku z czym nie miała miejsca weryfikacja stanu zdrowia kierowcy pod kątem ewentualnych przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Stwierdzona u kierowcy choroba psychiczna stanowi uzasadnioną podstawę do skierowania na badania.

W odwołaniu od decyzji M. K. podniósł, że został fałszywie pomówiony o popełnienie przestępstwa. Wskazał, że w Zakładzie Karnym ma silne zaburzenia osobowości.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Katowicach utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu ustalenia faktyczne, w tym informacje zawarte w opinii psychiatrycznej i informacji Prokuratora Rejonowego w R., stanowią uzasadnioną podstawę do skierowania M. K. na badania lekarskie, mające zweryfikować ewentualne przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do kierowania pojazdami czuwał także nad tym, czy ze względu na stan zdrowia kierowcy nie jest konieczne podjęcie kroków w celu weryfikacji jego zdolności do kierowania pojazdami.

W skardze do sądu administracyjnego M. K. podał, że od wielu lat leczy się w Poradni Zdrowia Psychicznego, a jego zaburzenia spowodowane są trudną sytuacją życiową. Oświadczył, że nie kieruje pojazdem po zażyciu leków, lecz tylko wtedy, gdy dobrze się czuje.

W odpowiedzi na skargę SKO w Katowicach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik skarżącego pismem z 5 maja 2009 r. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Podniósł, że to w toku postępowania administracyjnego należy ustalić okoliczności uprawdopodobniające istnienie stanów chorobowych wpływających na zdolność do kierowania pojazdami. W jego ocenie działań starosty nie może zastąpić prokurator, jak to się stało w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalając skargę wyrokiem z dnia 15 lipca 2009 r. w uzasadnieniu wskazał, że przepis art. 122 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) przewiduje katalog przypadków, w których określone kategorie osób podlegają badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Obowiązkowi temu podlegają w szczególności kierujący pojazdami, skierowani na badania decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia do stanu zdrowia (art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy). Przepis ten kreuje kompetencję określonego organu do wydania decyzji administracyjnej w stosunku do osób, których stan zdrowia budzi wątpliwości. Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy, warunkiem uzyskania i posiadania uprawnień do kierowania pojazdami jest sprawność kierowcy pod względem psychicznym i fizycznym. Ze względu na przedmiot regulacji ustawowej należy przyjąć, że instytucja kierowania osób posiadających uprawnienia do kierowania pojazdami na badania sprawdzające ma na względzie bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Podstawą wydania decyzji kierującej na badania są zastrzeżenia do stanu zdrowia kierowcy. Przepis § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) wymienia katalog przypadków,

w których starosta jest zobowiązany wydać takie skierowanie. Natomiast w § 2 ust. 5 rozporządzenia ustawodawca przewidział dla starosty możliwość wydania skierowania, gdy powziął on wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia kierowcy, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Sąd podał, że przepis ten ma charakter uznaniowy, wymagał zatem rozważenia przez starostę po pierwsze, czy informacja o stanie zdrowia pochodzi z wiarygodnego źródła, po wtóre, czy stan zdrowia kierowcy może powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Niezdolność ta nie ogranicza się przy tym niewątpliwie do przypadków ułomności fizycznych, powodujących trudności w obsłudze pojazdu, lecz dotyczy następstw różnych schorzeń, tak fizycznych jak i psychicznych, które ze względu na swój charakter mogą wpływać na bezpieczne uczestniczenie przez kierowców w ruchu drogowym.

Informacja, która była powodem wszczęcia przez organ postępowania pochodziła od prokuratora i była poparta opinią lekarską. Fakt, że opinia ta była sporządzona dla potrzeb innego postępowania nie ma w sprawie znaczenia, nie była ona bowiem podstawą orzekania przez organy, lecz stanowiła źródło informacji, o jakim mowa w § 2 ust. 5 cyt. rozporządzenia. Opinia lekarska została sporządzona po przeprowadzeniu badań przez uprawnione do tego osoby. Uznanie przez organy,

że otrzymane informacje budzą wątpliwości dotyczące zdolności skarżącego do kierowania pojazdami nie narusza zasad swobodnej oceny dowodów. Sąd podzielił stanowisko organu, że informacje o stanie zdrowia skarżącego mają charakter wiarygodny, pochodzą od organu państwowego (prokuratora) i zostały poparte obszerną analizą lekarską stanu zdrowia skarżącego a wnioski tej analizy wskazują na określone schorzenia. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący winien zostać poddany specjalistycznym badaniom, których celem będzie już konkretnie sprawdzenia zdolności do prowadzenia pojazdów. Sąd nie podzielił zarzutów skargi,

że Starosta nie dokonał samodzielnych ustaleń w sprawie. Zadaniem Starosty nie było bowiem wykazywanie stanu zdrowia kierowcy lecz ocena uzyskanej informacji, co zostało przez organ dokonane. Sąd podkreślił, że sam skarżący przyznał, iż od wielu lat cierpi na zaburzenia, które wymagają przyjmowania leków. Wskazanie przez skarżącego, że nie kieruje pojazdem po zażyciu leków nie stanowi dostatecznego zabezpieczenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i dodatkowo uzasadnia przeprowadzenie stosownych badań lekarskich.

Sąd rozważył również kwestię dopuszczalności wyznaczenia przez organy

30 dniowego terminu do poddania się badaniom przez osobę poddaną izolacji. Termin ten został określony we wzorze skierowania na badania, stanowiącym załącznik nr 2 do powoływanego rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 stycznia 2004 r. Podstawą jego wydania jest art. 123 ustawy Prawo o ruchu drogowym, upoważniający Ministra do określenia m. in. szczegółowych warunków i trybu kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami (art. 123 pkt 1a ustawy). W ocenie Sądu określenie w akcie wykonawczym terminu do poddania się badaniom nie przekroczyło zakresu udzielonej delegacji, która poprzez wzór formularza nakazuje organom określenie terminu do poddania się badaniom. Monitorowanie stanu zdrowia osób mogących uczestniczyć w ruchu drogowym w charakterze kierowców jest bardzo poważnym zadaniem organów odpowiedzialnych za udzielania zezwoleń

a wartości w ten sposób chronione można zaliczyć do wartości najwyższego rzędu. Weryfikacja kierowców winna odbywać się zatem szybko (należy bowiem zwrócić uwagę, że osoby te wciąż dysponują uprawnieniami). Brak jest podstaw do przyjęcia praktyki, że w stosunku do osób izolowanych organy winny określać termin poddania się badaniom w terminie liczonym np. od daty opuszczenia miejsca izolacji. Organy

nie dysponują środkami umożliwiającymi kontrolę aktualnego miejsca pobytu osób posiadających uprawnienia aby nadzorować wykonanie w terminie obowiązku. Poprzez taką praktykę (sprzeczną z rozporządzeniem), osiągnięcie prewencyjnych celów instytucji służącej kontrolowaniu stanu zdrowia kierowców byłoby ograniczone.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia

z dnia 15 lipca 2009 r. sygn. akt II SA/GL 843/08 skargę kasacyjną wniósł M. K. reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok w całości pełnomocnik wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych. Oświadczył, iż koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności:

- art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uznanie,

że organ administracji publicznej dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy podczas, gdy organ ten nie zebrał materiału dowodowego w sprawie w sposób wyczerpujący oraz rozpatrzył go tylko na podstawie informacji uzyskanej od prokuratora;

- art. 182 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie przez Sąd faktu, iż pismo od prokuratora nie spełniało przesłanek wniosku określonego w przepisie art. 182 k.p.a.;

- art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez oparcie się jedynie na informacji uzyskanej od prokuratora podczas, gdy starosta jest zobowiązany stwierdzić zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierującego pojazdem.

2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, że Sąd I instancji zaaprobował wadliwe ustalenia organów administracji co do przebiegu zdarzeń w sprawie. Nie wziął pod uwagę, że organy nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy.

W postępowaniu w przedmiocie skierowania na badanie lekarskie przez starostę na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym całość materiału dowodowego sprowadziła się do informacji od prokuratora, zatytułowanej "wniosek" oraz dołączonej do niego opinii sądowo - psychiatrycznej sporządzonej dla sprawy karnej. Starosta nie dokonał żadnych czynności w celu wyjaśnienia sprawy, nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, opierając wydaną przez siebie decyzję wyłącznie na ustaleniach zawartych we wniosku prokuratora. Zdaniem skarżącego, pismo od prokuratora nie może stanowić podstawy wszczęcia postępowania administracyjnego.

Pełnomocnik zarzucił, że Sąd nie zbadał merytorycznie podstawy prawnej działania starosty. W przedmiotowej sprawie prokurator wniósł na podstawie art. 182 k.p.a. wniosek do starosty o wydanie decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania. Jednakże pismo prokuratora w świetle art. 182 k.p.a. wnioskiem nie jest. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym uprawnienie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem posiadają organy kontroli ruchu drogowego w przypadku m.in. uczestniczenia w wypadku, którego następstwem jest śmierć innej osoby, czy kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. W przedmiotowej sprawie prokurator miał jedynie uprawnienie do przedłożenia staroście informacji czy zasygnalizowania potrzeby wszczęcia postępowania. Starosta natomiast po uzyskaniu takiej informacji mógł wszcząć postępowanie z urzędu, ale zobowiązany był do przestrzegania zasad k.p.a.

W ocenie pełnomocnika skarżącego kasacyjnie z brzmienia art. 122. ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy wynika, że to starosta ma stwierdzić zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierującego pojazdem. Z postępowania wynika zaś, że to prokurator stwierdził niniejszą okoliczność. Zdaniem skarżącego słuszne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w wyroku z dnia 8 października 2007 r., sygn. akt: III SA/Kr 382/06 oraz wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 79/05, iż do zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierującego pojazdem zgłoszone przez jakikolwiek podmiot

nie wystarczają do wszczęcia postępowania. Niezbędne jest stwierdzenie zastrzeżeń przez organ kierujący na badania czyli starostę. Natomiast organ taki zobowiązany

jest do przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia okoliczności uprawdopodabniających istnienie stanów chorobowych, wpływających na zdolność psychofizyczną do kierowania pojazdami. Sąd orzekający w sprawie skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego winien wziąć pod uwagę fakt, iż starosta

nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego sprawę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych

w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie wskazania wymaga, iż wobec postawienia przez skarżącego kasacyjnie zarzutów zarówno naruszenia prawa materialnego jak i procesowego,

w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył zarzuty naruszenia norm proceduralnych. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął jednak, że pełnomocnik skarżącego postawił również zarzut naruszenia innych przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 182 Kodeksu postępowania administracyjnego, błędnie zakwalifikowanych przez radcę prawnego jako przepisy prawa materialnego.

Postawione zarzuty nie zostały sformułowane prawidłowo. W odniesieniu do przepisów prawa procesowego ustawodawca wymaga bowiem, aby autor skargi kasacyjnej, poza wskazaniem konkretnego przepisu (w tym jego jednostki redakcyjnej – art. 77 posiada §§ od 1 do 4) wykazał, że zarzucone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony nie wykazał po pierwsze, aby nastąpiło naruszenie przez Sąd I instancji art. 7, art. 77 i art. 182 k.p.a.

a po drugie, aby uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec błędnego przyjęcia, iż przepisy art. 7, art. 77 i art. 182 k.p.a. stanowią przepisy prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej nieprawidłowo sformułował zarzut ich naruszenia. Z tego też względu zarzuty te nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje przy tym, iż nie ulega żadnej wątpliwości, że powołane przepisy stanowią przepisy prawa procesowego. Zgodnie

z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli. Powołany przepis statuuje zasadę prawdy obiektywnej, wyznaczając zarówno sposób działania jak i zakres czynności organu w ramach prowadzonego postępowania. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (NSA przyjął, na podstawie treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, że autorowi skargi kasacyjnej chodziło o § 1 art. 77 k.p.a.). Norma ta reguluje zatem postępowanie dowodowe i stanowi realizację zasady prawdy obiektywnej.

Postawione przez autora skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia powołanych przepisów, tak ze względu na ich błędne sformułowanie jak i na niezasadność

nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W żadnym razie nie można bowiem mówić

o nieprawidłowej ocenie Sądu I instancji w zakresie ustaleń stanu faktycznego. Nietrafnie pełnomocnik skarżącego wywodzi, że organ nie dokonał samodzielnej oceny w zakresie zaistnienia wiarygodnej informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłową uznał ocenę Sądu I instancji w tym zakresie.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 182 k.p.a. Również ten przepis, jak wskazano wyżej, nie jest przepisem prawa materialnego,

ale procesowego. Określa on uprawnienie prokuratora do wystąpienia z wnioskiem

o wszczęcie postępowania administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem, prokuratorowi służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem. Pełnomocnik skarżącego nie wykazał, z jakiego powodu pismo prokuratora o wszczęcie postępowania administracyjnego nie spełniało przesłanek wniosku określonego w art. 182 k.p.a. i nie mogło stanowić podstawy wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Z tego względu zarzut naruszenia tego przepisu prawa procesowego nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Wobec bezzasadności powołanych wyżej zarzutów naruszenia prawa procesowego brak było podstaw do uwzględnienia także zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W skardze kasacyjnej nie wykazano bowiem, aby nastąpiło naruszenie jakichkolwiek przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Przepis ten należy w niniejszej sprawie rozpatrywać w ścisłym związku z § 2 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15), zgodnie z którym, starosta może również skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

W sprawie ustalono, że prokurator wystąpił, na podstawie art. 182 k.p.a., do Starosty R. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań skarżącego do kierowania pojazdami. Wniosek ten jest dla organu wiążący i powoduje wszczęcie postępowania, w którym organ rozpatruje sprawę administracyjną, ale wynik tego postępowania zależy od samodzielnych ustaleń organu co do faktów i prawa.

Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że organ dokonał samodzielnej oceny uznając, że zachodzi podstawa do skierowania na badania lekarskie. Starosta R. powziął bowiem wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia skarżącego, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów.

To, iż uzyskana informacja pochodziła od prokuratora i opierała się na opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej w postępowaniu karnym nie oznacza, że organ nie dokonał samodzielnych ustaleń w zakresie wymaganym przepisami prawa. Sąd prawidłowo ocenił zasadność skierowania przez organ skarżącego na badania lekarskie. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest czuwanie nad tym, aby osoby mające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o uprawnienia, ale również w okresie późniejszego korzystania z tych uprawnień.

W związku z uzyskaniem informacji budzących wątpliwości, co do stanu zdrowia skarżącego, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, Starosta R. uprawniony był do wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie.

Nie można wykluczyć bowiem, że stwierdzone w opinii sądowo-psychiatrycznej z dnia [...] października 2007 r. objawy choroby psychicznej mogą mieć wpływ na zachowanie się uczestnika ruchu drogowego. Powyższe ustalenia organu zasadnie skutkowały wydaniem decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Ustalenie, czy zastrzeżenia co do stanu zdrowia były uzasadnione w kontekście istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami nastąpi natomiast w toku badania lekarskiego,

o którym mowa w art. 122 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W świetle powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym nie jest trafny i z tego powodu nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

Odnosząc się do wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, NSA wskazuje, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny.

Wobec tego, że zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji prawa procesowego

i materialnego okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.