Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 530/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 1, 2, i 4, art. 13f
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Miasta Opola z dnia 7 lipca 2011 r., Nr XII/159/11 w przedmiocie strefy płatnego parkowania 1) stwierdza nieważność § 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 3 pkt 1 sformułowania: "Kartę parkingową należy umieścić za przednią szybą pojazdu samochodu w sposób umożliwiający jej odczytanie. Nieumieszczenie karty parkingowej lub umieszczenie jej w sposób uniemożliwiający jej odczytanie skutkować będzie koniecznością uiszczenia opłaty parkingowej. W takim przypadku reklamacje nie będą rozpatrywane." w zaskarżonej uchwale zmieniającej uchwałę Nr XXI/193/03 Rady Miasta Opola z dnia 10 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, określenia wysokości stawek i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie Miasta Opola, 2) określa, że w tej części zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Gminy Opole na rzecz Wojewody Opolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.


UZASADNIENIE

W dniu 7 lipca 2011 r. Rada Miasta Opola, działając na podstawie art. 13b ust. 3 i 4 oraz 13f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), podjęła uchwałę Nr XII/159/11 zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, określenia wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie Miasta Opola. W § 1 pkt 2 postanowiła, że m.in. § 3 pkt 1 uchwały Rady Miasta Opola z dnia 10 grudnia 2004 r., Nr XXI/193/03 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, określenia wysokości stawek i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie Miasta Opola, zostanie zmieniony i będzie stanowił, że "Ustala się zerową stawkę opłat parkingowych za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania dla następujących użytkowników:

1) osób niepełnosprawnych kierujących pojazdami, posiadających karty parkingowe, oraz kierowców przewożących osoby niepełnosprawne posiadające takie karty. Kartę parkingową należy umieścić za przednią szybą pojazdu samochodu w sposób umożliwiający jej odczytanie. Nieumieszczenie karty parkingowej lub umieszczenie jej w sposób uniemożliwiający jej odczytanie skutkować będzie koniecznością uiszczenia opłaty parkingowej. W takim przypadku reklamacje nie będą rozpatrywane."

Uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.

Na powyższą uchwałę, w części odnoszącej się do jej § 1 pkt 2 w zakresie w jakim dotyczy pkt 1 § 3 zmienianej uchwały, od słów: Kartę parkingową należy umieścić" do słów "nie będą rozpatrywane" - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł Wojewoda Opolski, domagając się stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu wskazał, że podjęta w dniu 7 lipca 2011 r., przez Radę Miasta Opola uchwała Nr XII/159/11 zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, określenia wysokości i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie Miasta Opola, wydana została z naruszeniem art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, poprzez przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego wynikającego z tego przepisu oraz art. 32 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości i zakazu dyskryminacji.

Zdaniem Wojewody, wprowadzenie regulacji dotyczącej stawki zerowej dla osób niepełnosprawnych i zasad umieszczania karty parkingowej oraz konsekwencji jej nieumieszczenia lub umieszczenia w niewłaściwy sposób w postaci obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej bez prawa do reklamacji, w sposób istotny narusza prawo. Wojewoda zaakcentował, że zawarcie w tym przepisie już tylko postanowień dotyczących sposobu umieszczania karty parkingowej osoby niepełnosprawnej stanowi przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego wynikającego z treści art. 13b ust. 4 pkt. 2 ustawy o drogach publicznych. Ponadto Rada Miasta Opola, wprowadzając postanowienie, iż nieumieszczenie karty parkingowej lub umieszczenie jej w sposób uniemożliwiający jej odczytanie skutkować będzie koniecznością uiszczenia opłaty parkingowej oraz, że w takiej sytuacji reklamacje nie będą rozpatrywane, także i w tych kwestiach przekroczyła zakres upoważnienia ustawowego wynikający z art. 13b ustawy o drogach publicznych. W istocie bowiem Rada wprowadzała opłatę za nieprawidłowe umieszczenie karty parkingowej oraz karę dodatkową w postaci braku możliwości reklamowania narzuconej opłaty, która od osoby niepełnosprawnej nie jest należna. Tym samym Rada Miasta, wprowadzając zakwestionowane postanowienia naruszyła konstytucyjną zasadę równości oraz zakazu dyskryminacji. Wykonanie bowiem zapisów uchwały doprowadziłoby w rezultacie do powstania sytuacji, w której osoby niepełnosprawne będą traktowane w sposób mniej korzystny od osoby, której stawki zerowej nie przyznano. W przypadku, bowiem osoby zobowiązanej do uiszczenia opłaty parkingowej, możliwa będzie reklamacja dotycząca nałożenia opłaty dodatkowej. Z kolei co do osoby niepełnosprawnej reklamacja na nałożoną karę dodatkową nie będzie, z uwagi na treść uchwały Rady Miasta Opola, w ogóle dopuszczalna. Zakwestionowane uregulowanie doprowadziło do dyskryminacji osoby ze względu na niepełnosprawność. Naruszona została także zasada równości, albowiem osoby w tej samej sytuacji, tj. korzystające z parkingu i uprawnione do zajmowania miejsca parkingowego ( niezależnie od podstawy uprawnienia, czyli ze względu na uiszczenie parkingowej lub przyznaną stawkę zerową), lecz nie dokumentujące właściwie swego uprawnienia w momencie kontroli, traktowane są przez Radę w różny sposób: jedne osoby będą miały możliwość anulowania nałożonej opłaty dodatkowej, jeśli okażą dowód opłacenia postoju, drugim odmówiono takiego prawa, pomimo iż będą w stanie okazać dowód przysługiwania im stawki zerowej. Wojewoda Opolski poza tym odnotował, że zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, radzie gminy przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, lecz jedynie na i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Wskazał, że zgodnie z przepisem art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania. Z kolei, stosownie do treści art. 13b ust. 4 cyt. ustawy Rada, ustalając strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość stawek opłaty, o której w art. 13 ust. 1 pkt 1 z tym że opłata za pierwszą godzinę parkowania pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł; 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi, 3) określa sposób pobierania tej opłaty. W odniesieniu do tego dostrzegł, że z przytoczonego przepisu ww. ustawy wynika, że Rada nie miała upoważnienia ustawowego do ustalania zasad umieszczania dowodów opłaty czy też dokumentów uprawniających do zniżek, czy stawki zerowej. Dlatego, zdaniem Wojewody Opolskiego, takie regulacje nie powinny się znaleźć w zakwestionowanej uchwale.

W odpowiedzi na skargę Gmina Opola wniosła o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z obowiązującymi przepisami.

W uzasadnieniu stwierdziła, że zarzucane skargą naruszenie prawa jest bezpodstawne albowiem uchwała Rady Miasta Opola z dnia 7 lipca 2011 r. Nr Xll/159/11 zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, określenia wysokości stawek i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta Opola - została podjęta w ramach normy kompetencyjnej i nie narusza powołanych w skardze przepisów ani nie narusza zasady równości czy zakazu dyskryminacji. Wręcz przeciwnie, zmiana uchwały w znaczny sposób rozszerzyła uprawnienia osób niepełnosprawnych do nieodpłatnego korzystania z wszystkich miejsc parkingowych w strefie płatnego parkowania poprzez ustalenie stawki zerowej. Zdaniem Gminy, uchwała nie narusza art. 13b ust.4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Przepis w przedmiocie udokumentowania uprawnień do korzystania ze stawki zerowej mieści się, w ocenie Gminy, w zapisie art.13b ust. 2 pkt 3 ww. ustawy. Parkujący w strefie płatnego parkowania obowiązany jest uiścić opłatę i dowód uiszczenia tej opłaty umieścić w takim miejscu, aby był widoczny dla kontrolujących. Uprawniony niepełnosprawny do korzystania ze stawki zerowej zobowiązany jest swoje uprawnienie wykazać albowiem w tym celu zostało mu w trybie obowiązujących przepisów wydane stosowne oznaczenie do umieszczenia w pojeździe i taki wymóg nie może być traktowany jako dyskryminujący a w szczególności z uwagi na niepełnosprawność. Gmina wywiodła, że ustawa o drogach publicznych nie zawiera ustawowej definicji zwrotu " sposób pobierania opłat". Zgodnie z powszechnie przyjętym znaczeniem słowa " sposób" przyjmuje się określony tryb postępowania, formę wykonania pewnych czynności lub też to, co umożliwia osiągnięcie lub wykonanie czegoś. Zapis zaskarżonej uchwały zmierza do obowiązku wykazania swego prawa do korzystania ze stawki zerowej, gdyż kontrolujący powinien wiedzieć, że pojazdem zaparkowanym w strefie płatnego parkowania porusza się osoba uprawniona. To interpretacja przyjęta w skardze doprowadza do nierówności albowiem tylko część użytkowników strefy byłaby zobowiązania do udokumentowania uiszczenia opłaty natomiast osoby niepełnosprawne nie musiałyby swego prawa do korzystania ze stawki zerowej dokumentować. W ocenie Gminy, uchwała nie wprowadza opłaty "za nieprawidłowe umieszczenie karty", gdyż zaskarżona uchwała jej nie przewiduje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) wynika, że przedmiotowy zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 P.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej( art. 3 § 1 pkt 6). W świetle art.147 § P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń, np. w razie podjęcia uchwały przez organ niewłaściwy, braku podstawy prawnej do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwego zastosowania przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenia procedury jej uchwalania.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest uchwała Nr XII/159/11 Rady Miejskiej z dnia 7 lipca 2011 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, określania wysokości stawek i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania na terenie miasta Opola. Uchwała ta, podjęta została na podstawie art. 13b ust. 3 i 4 oraz, art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą o drogach".

W myśl art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Stosownie do treści art. 13b ust. 1 ustawy o drogach, opłatę pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej (art. 13b ust. 2 cyt. ustawy). Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania (art. 13b ust. 3 ). Zgodnie z art. 13b ust. 4 ustawy o drogach, rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania:

1) ustala wysokość stawek opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1., z tym że opłata za pierwszą godzinę parkowania pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł;

2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi;

3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1.

Po myśli art. 13f ust. 1 ustawy o drogach za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 50 zł (art. 13f ust. 2). Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi (art. 13f ust. 3).

Przytoczone wyżej przepisy ustawy o drogach wskazują zakres podmiotowy i przedmiotowy opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania oraz opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie, wyznaczają kompetencję rady gminy w tego rodzaju sprawach, jak: ustalenie wysokości stawek opłaty, możliwość wprowadzenia opłaty abonamentowej lub zryczałtowanej oraz zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi, określenie sposobu pobierania opłaty, określenie wysokości opłaty dodatkowej oraz sposobu jej pobierania.

W świetle powyższych regulacji rację ma Wojewoda Opolski, że z art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy o drogach nie wynika prawo do uchwalenia zakwestionowanych zapisów. Zakwestionowane sformułowanie wydane zostało bowiem z istotnym naruszeniem prawa i wbrew wywodom Gminy nie może być uznane za podjęte w granicach ustawowego upoważnienia. Granice władztwa organów gminy, jak słusznie zauważył Wojewoda, są określone normami ustawowymi, które w rozpatrywanym przypadku, przekroczono.

W przepisie § 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały Rada postanowiła, że "Kartę parkingową należy umieścić za przednią szybą pojazdu samochodu w sposób umożliwiający jej odczytanie." W ocenie Sądu, trafnie Wojewoda wywiódł, że z wyżej przytoczonych przepisów kompetencyjnych nie wynika uprawnienie do ustanowienia regulacji w tej materii. Przyjdzie jeszcze raz dostrzec, że wedle art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych, w strefie płatnego parkowania, zaś stosownie do art. 13f ust. 2, za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Tymczasem, z zaskarżonego sformułowania wynika, że Rada Miasta Opola, wykreowała kolejną sytuację odnosząca się do osób niepełnosprawnych posiadających kartę parkingową i korzystających z zerowej stawki opłat parkingowych, w przypadku zaistnienia której, powstaje po stronie adresata normy, obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej. Regulacja ta bowiem wprost wskazuje, wbrew odmiennemu stanowisku Gminy wyrażonemu w odpowiedzi na skargę, że obejmuje ona przypadek, kiedy osoba legitymująca się kartą parkingową, a jedynie została umieszczona w pojeździe samochodowym w sposób niezgodny z instrukcją ustaloną przez Radę. Tym samym Rada Miasta Opola wykroczyła niewątpliwie poza zakres delegacji ustawowej. Rada gminy (miasta) nie może wprowadzać aktem prawa miejscowego przesłanek prawnych do przepisów ustawy, które nie zostały w niej przewidziane, co wynika z treści art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591). Przesłankę ustawową do obciążania podmiotów opłatą dodatkową stanowi stwierdzenie obiektywnie istniejącego faktu parkowania pojazdu bez uiszczenia opłaty parkingowej, bez prawa do korzystania ze stawki zerowej, czy zniżki, a nie domniemanie wysnute na podstawie okoliczności umieszczenia, bądź nie, dowodu opłacenia parkingu lub korzystania ze stawki zerowej opłaty. Zasadnie zatem Wojewoda uznał, że na podstawie przywołanych przepisów, Rada nie miała upoważnienia do ustalania zasad umieszczania dokumentów uprawniających do korzystania ze stawki zerowej opłaty parkingowej.

Sąd zgadza się z stanowiskiem organu nadzoru, że także postanowienia uchwały, że "Nieumieszczenie karty parkingowej lub umieszczenie jej w sposób uniemożliwiający jej odczytanie skutkować będzie koniecznością uiszczenia opłaty parkingowej. W takim przypadku reklamacje nie będą rozpatrywane." doprowadziło do przekroczenia delegacji ustawowej wynikającej z art. 13b ustawy o drogach, jak też art. 32 Konstytucji RP przez naruszenie zasady równości i zakazu dyskryminacji. Bezsprzecznie Rada wprowadziła tą regulacją opłatę za nieprawidłowe umieszczenie karty parkingowej, jak też karę dodatkową w postaci braku możliwości podważenia narzuconej opłaty, która - z woli uchwałodawcy - od osoby niepełnosprawnej jest nienależna. Wojewoda ma rację, że stosowanie uchwały doprowadziłoby w rezultacie do powstania sytuacji niezgodnej z prawem, bowiem osoby niepełnosprawne będą nierówno traktowane i dyskryminowane. W przypadku, gdy osoba zobowiązana do uiszczenia opłaty parkingowej nie umieści w widocznym miejscu biletu parkingowego, pomimo jego wykupienia, ma możliwość udowodnienia tego faktu w postępowaniu reklamacyjnym. W przypadku takiej samej sytuacji, a dotyczącej osoby niepełnosprawnej, która posiada kartę parkingową uprawniającą do korzystania ze stawki zerowej, nie będzie ona miała szansy na wykazanie swojego prawa, gdyż przepis prawa miejscowego pozbawia jej tej możliwości. Na mocy zakwestionowanego postanowienia reklamacje osoby niepełnosprawnej nie będą rozpatrywane. Tymczasem

przepis art. 13f ust. 1 ustawy o drogach stanowi jednoznacznie, iż opłatę dodatkową wnosi się za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, a nie za niewłaściwy sposób umieszczenia w pojeździe samochodowym dowodu uiszczenia opłaty. Brak jest natomiast upoważnienia dla Rady Miejskiej do pobierania opłat dodatkowych w razie zaistnienia innych zdarzeń, nie wymienionych w ustawie, tak jak uczyniła to Rada Miasta Opola w zaskarżonej części uchwały. Kwestionowany przepis uchwały daje podstawę do nałożenia na adresatów uchwały, realnego obciążenia finansowego, w sytuacji braku podstaw prawnych w akcie wyższego rzędu, do jego nałożenia , zatem i w tym przypadku Rada Miejska Opola działała bez upoważnienia do stanowienia prawa miejscowego w tym zakresie.

Odnosząc się do argumentacji Gminy to, zdaniem Sądu, w sformułowaniu użytym przez ustawodawcę "sposób pobierania opłaty" niewątpliwie nie mieści się obowiązek wykazania prawa do korzystania ze stawki zerowej opłaty parkingowej przez osoby korzystające z strefy płatnego parkowania. Sposób pobierania opłaty to wskazanie formy uiszczenia opłaty, np. w parkomacie, bądź pobranie przez parkingowego, przez zapłatę na wyznaczone konto lub w określonym miejscu itp. W art. 13b ust. 4 pkt 3, jak też w art.13f ust. 2 ustawy o drogach ustawodawca wyraźnie stwierdził, iż należy określić trybu postępowania dotyczący sposobu pobrania opłaty, a nie jej udokumentowania. Stąd argumentacja Gminy, w tym aspekcie jest chybiona.

W tym stanie rzeczy, z przyczyn wywiedzionych wyżej, należało uznać, że w tej części zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem prawa. Z tych względów, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a,. orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200, a orzeczenie w przedmiocie niewykonania decyzji, przepis art. 152 P.p.s.a.

-----------------------

7