Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 835/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do ewidencji egzaminatorów w zakresie prawa jazdy oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa [...], w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. - na podstawie art. 58 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 lit. a, art. 61, art. 134 ust. 2, 3, 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151, z późn. zm.), art. 145 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, z późn. zm.) oraz § 42, § 43 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie egzaminowania osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, szkolenia, egzaminowania i uzyskiwania uprawnień przez egzaminatorów oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach (Dz. U. z 2012 r., poz. 995 z późn. zm.) i art. 104 k.p.a. - odmówił wpisu Pana K. R. do ewidencji egzaminatorów w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, T i E.

Decyzję tę wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] sierpnia 2013 r. do Marszałka Województwa [...] wpłynął wniosek (wraz z dokumentacją) Pana K. R. (dalej także "strona" i "skarżący") o wpis do ewidencji egzaminatorów w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, T i E. Dokonując analizy ww. wniosku organ stwierdził, że zainteresowany nie złożył wymaganego zaświadczenia o ukończeniu z wynikiem pozytywnym kursu kwalifikacyjnego, odbytego na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów (art. 58 ust. 1 pkt 6 i art. 66 ustawy o kierujących pojazdami lub co najmniej zgodnie z art. 134 ust. 2 w powiązaniu z ust. 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami). Uznano, że przedłożone przez stronę zaświadczenie z dnia [...] września 1990 r. o ukończeniu kursu kwalifikacyjnego jest nieważne, gdyż nie zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (o ważności zaświadczenia stanowi art. 134 ust. 2 i 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami). W konsekwencji organ stwierdził niespełnienie przez stronę przesłanki wynikającej z art. 58 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 58 ust. 2 pkt 3 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami.

Decyzja Marszałka Województwa z dnia [...] marca 2014 r. o odmowie wpisu Pana K. R. do ewidencji egzaminatorów w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, T i E, została zaskarżona przez stronę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a organ ten - w decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że data wydania dokumentu wskazuje, iż skarżący uzyskał to zaświadczenie na podstawie (pod rządami) przepisów ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym, tak więc brak jest podstaw do uznania zaświadczenia o ukończeniu kursu kwalifikacyjnego dla kandydatów na egzaminatorów, wydanego w dniu [...] września 1990 r. jako spełniającego warunek z art. 134 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami lub też art. 58 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Wyraził przy tym pogląd, że przepisy przejściowe ustawy o kierujących pojazdami, w tym jej art. 134 ust. 3, dotyczą stanów przejściowych wynikłych w związku z wcześniejszym obowiązywaniem ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Istota przepisów przejściowych, jak wyjaśnił organ - co do zasady - sprowadza się do uregulowania spraw, które rozpoczęły swój bieg pod rządami ustawy uprzednio obowiązującej, a kończą swój bieg pod rządami ustawy nowej. Nie dotyczą zaś stosowania ustaw jeszcze wcześniejszych, gdyż w takiej sytuacji konieczne jest odwołanie się do przepisów przejściowych ustawy wcześniejszej (tj. z dnia 20 czerwca 1997 r.). Nie jest więc zdaniem organu możliwe uznanie, iż art. 134 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami odnosi się także do ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym.

Zdaniem organu nie ulega także wątpliwości, że w dniu 1 stycznia 1998 r. (dzień wejścia w życie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.) K. R. nie wykonywał czynności egzaminatora. Jak wyjaśniło SKO wykonywanie czynności egzaminatora to prowadzenie egzaminów osób ubiegających się o prawo jazdy. Jak zaś ustalono skarżący wykonywał tę czynność na podstawie umowy zlecenia w latach 1991, 1993, 1994 i 1995, a później zaniechał wykonywania tej funkcji z powodu choroby. Sam zaś fakt wykonywania czynności egzaminatora do końca 1995 r. oraz uczestniczenie w szkoleniach dla egzaminatorów w latach następnych nie stanowi wykonywania czynności egzaminatora w dniu 1 stycznia 1998 r. W tym zakresie organ odwołał się do argumentu, że taką samą ocenę ww. okoliczności zawiera uzasadnienie wyroku VI SA/Wa 745/09 z dnia 25 września 2009 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, orzekającego w innej sprawie skarżącego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożonej od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., podniesiono zarzut naruszenie art. 134 ust 3 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której skarżący już przed wejściem w życie tejże ustawy złożył z wynikiem pozytywnym egzamin przyznający mu uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, E, co winno skutkować uznaniem skarżącego za spełniającego wymogi wynikające z ustawy o kierujących pojazdami; naruszenia 145 ust 4 Prawa o ruchu drogowym poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że w dniu wejścia w życie tej ustawy skarżący nie wykonywał czynności egzaminatora, mimo że w tym czasie skarżący posiadał stosowne uprawnienia i uczestniczył w obowiązkowych szkoleniach w tym zakresie; naruszenia art. 58 ust 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, poprzez nieuzasadnioną odmowę wpisania skarżącego na listę egzaminatorów w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, T, E, pomimo że skarżący spełniał wymogi określone przepisami tejże ustawy oraz naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niepełne i powierzchowne rozpatrzenie materiału dowodowego i okoliczności faktycznych sprawy i dowolne w istocie uznanie, że skarżący nie spełniał przesłanki dotyczącej posiadania uprawnień egzaminatora dla osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w dniu 1 stycznia 1998 r. oraz w okresie wcześniejszym.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz o uchylenie w całości decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 o odmowie wpisu do ewidencji egzaminatorów w zakresie prawa jazdy kategorii A, B, C, D, T i E.

Skarżący wskazał, że zgodnie brzmieniem przepisu art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy o kierujących pojazdami, egzaminatorem jest osoba, która m.in. (tzn. poza innymi wymaganiami, których w niniejszej sprawie w stosunku do skarżącego organ nie kwestionował), ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs kwalifikacyjny potwierdzony zaświadczeniem o jego ukończeniu. Powoływany przepis stanowi nie może być rozpatrywany w oderwaniu od innych jeszcze przepisów. Jak bowiem stanowi przepis art. 134 ust. 2 w zw. z art. 134 ust. 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dla kandydatów na egzaminatorów osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami wydane na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, zachowuje ważność w zakresie w jakim zostało wydane. Stosownie zaś do treści przepisu 134 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem wejścia w życie ustawy uznaje się za spełniający wymagania określone w ustawie. Powoływane powyżej regulacje stanowią gwarancję aktualności zaświadczeń o ukończeniu szkolenia oraz ważności egzaminu zdanego z wynikiem pozytywnym przez osoby ubiegające się o nadanie określonych uprawnień, które pochodzą z okresu przed wejściem w życie komentowanej ustawy. W tej sytuacji stwierdzenie organu II instancji, iż przepis art. 134 ustawy o kierujących pojazdami nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż nie odnosi się do ustawy z dnia 1 lutego1983 roku - Prawo o ruchu drogowym, jest błędne. Już w tym miejscu należy wskazać, iż powoływana regulacja odsyła bezpośrednio do przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, która to ustawa obejmuje zakresem regulacji także stany faktyczne takie, jak zaistniały w niniejszej sprawie.

Skarżący wskazał także na art. 145 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym i wywiódł, że w niniejszej sprawie skarżący, w toku postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r., przedłożył organowi prowadzącemu postępowanie zaświadczenie o ukończeniu kursu kwalifikacyjnego z wynikiem pozytywnym, datowane na dzień [...] września 1990 r. Faktycznie, zaświadczenie to wydane zostało na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Okoliczność powyższa nie może jednak sama w sobie dyskwalifikować tegoż dokumentu, w szczególności, że skarżący udzielił w toku postępowania obszernych wyjaśnień na piśmie, w których przybliżył organowi okoliczności faktyczne sprawy, w szczególności związane z zatrudnieniem w ówczesnym Urzędzie Wojewódzkim w [...]. Tak więc skarżący, po pierwsze, w roku 1990 uzyskał uprawnienia egzaminatora w kategoriach A, B, C, D, E i od tego momentu zatrudniony był charakterze egzaminatora w istniejącym ówcześnie Urzędzie Wojewódzkim w S., a po drugie, w roku 1991 złożył z wynikiem pozytywnym dodatkowy, weryfikacyjny egzamin na egzaminatora w kategoriach A, B, C i D. Mając powyższe na względzie należało więc uznać, że skarżący w dniu wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy - Prawo o ruchu drogowym (tzn. w dniu 1 stycznia 1998 r.), spełniał wymogi warunkujące możliwość wpisu do ewidencji egzaminatorów osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami.

W ocenie skarżącego organ II instancji, podobnie zresztą jak Marszałek Województwa [...], zbyt pochopnie przyjął, że w niniejszej sprawie nie występują przesłanki do dokonania wpisu skarżącego na listę egzaminatorów. Organ II instancji ograniczył się bowiem w niniejszej sprawie do stwierdzenia, że przedłożone przez skarżącego zaświadczenie zostało wydane na podstawie przepisów Prawa o ruchu drogowym w poprzednim brzmieniu tej ustawy (tj. z 1983 r.). Organy obydwu instancji pominęły jednak całkowicie w swoich rozważaniach treść powoływanego już przepisu art. 134 ust. 3 ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem wejścia w życie ustawy uznaje się za spełniający wymagania określone w ustawie. Organ winien tymczasem zbadać niniejszą sprawę również pod tym kątem, tzn. ustalić czy skarżący, w okresie przed wejściem w życie ustawy o kierujących pojazdami, legitymował się uprawnieniami do pełnienia funkcji egzaminatora prawa jazdy. Tymczasem art. 145 ust. 4 zd. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, został całkowicie pominięty w rozważaniach organu II instancji,

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na nieprawidłowe umocowanie pełnomocnika skarżącego względnie o oddalanie skargi powołując się na swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (czynności) i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność podjętego aktu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do wniosku organu o odrzucenie skargi z uwagi na jej braki formalne (brak pełnomocnictwa i brak możliwości reprezentowania skarżącego przez osobę wnoszącą w jego imieniu skargę), stwierdzić należy, że na wezwanie Sądu braki skargi zostały przez skarżącego uzupełnione. Nie było zatem podstaw do odrzucenia skargi.

Wskazać należy, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia [...] sierpnia 2013 r., którego treścią było żądanie wpisu do ewidencji egzaminatorów w zakresie prawa jazdy kategorii A,B,C,D,T i E.

Ramy prawne rozpoznawanej sprawy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Przepis art. 58 ust. 1 tej ustawy stanowi, że egzaminatorem jest osoba, która:

1) posiada wykształcenie wyższe;

2) posiada przez okres co najmniej 6 lat prawo jazdy kategorii B oraz przez okres co najmniej roku, odpowiednio do zakresu przeprowadzanego egzaminu:

a) prawo jazdy właściwej kategorii lub

b) pozwolenie na kierowanie tramwajem;

3) posiada uprawnienia egzaminatora w zakresie prawa jazdy kategorii B od co najmniej 3 lat, w przypadku osoby ubiegającej się o uprawnienia do egzaminowania na pozostałe kategorie prawa jazdy;

4) posiada ważne orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania czynności egzaminatora;

5) posiada ważne orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania czynności egzaminatora;

6) ukończyła z wynikiem pozytywnym kurs kwalifikacyjny potwierdzony zaświadczeniem o jego ukończeniu;

7) złożyła z wynikiem pozytywnym egzamin przed komisją weryfikacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu;

8) daje rękojmię należytego wykonywania swoich obowiązków;

9) nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za:

a) przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji,

b) przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,

c) przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów,

d) prowadzenie pojazdu w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie po użyciu innego podobnie działającego środka,

e) przestępstwo umyślne przeciwko życiu i zdrowiu lub

f) przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności;

10) jest wpisana do ewidencji egzaminatorów.

Z kolei art. 134 ust. 1 ustawy, mający na celu uregulowanie stanów faktycznych ukształtowanych przed wejściem nowych przepisów, stanowi, że zaświadczenie o ukończeniu szkolenia dla osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym zachowuje ważność w zakresie, w jakim zostało wydane, a ust. 3 tego przepisu mówi o tym, że egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem wejścia w życie ustawy uznaje się za spełniający wymagania określone w ustawie.

Na podstawie zaś ust. 4 omawianej regulacji ww. przepisy stosuje się odpowiednio do osób, które są uczestnikami kursów, ukończyły kursy lub zdały egzamin dla kandydatów na egzaminatorów osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami.

Zauważyć należy, że organ prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji przepisy mające zastosowanie w sprawie, a zasadniczą kwestię sporną pomiędzy organem a stroną stanowi ocena spełnienia przez skarżącego warunku związanego z ukończeniem z wynikiem pozytywnym kursu kwalifikacyjnego potwierdzonego zaświadczeniem o jego ukończeniu.

Spełnienie tej przesłanki wykazywać ma znajdujące się w aktach Zaświadczenie z dnia [...] września 1990 r. o ukończeniu przez skarżącego kursu kwalifikacyjnego na egzaminatorów przeprowadzających egzaminy osób ubiegających się o uzyskanie prawa jazdy zorganizowanego przez Urząd Wojewódzki od dnia [...] września 1990 r. do dnia [...] września 1990 r. i potwierdzające, że zdał on egzamin końcowy z wynikiem pozytywnym.

Skarżący jako podstawę oceny ww. zaświadczenia przywołuje przepis art. 134 ust. 3 ustawy, tj., że egzamin państwowy złożony z wynikiem pozytywnym przed dniem wejścia w życie ustawy uznaje się za spełniający wymagania określone w ustawie.

Tymczasem zdaniem Sądu do oceny ww. zaświadczenia należało zastosować art. 134 ust. 2 ustawy, i w konsekwencji uznać, że nie spełnia ono warunków w tym przepisie ustanowionych, jako że przepis ten uznaje za ważne jedynie zaświadczania wydane w ww. zakresie na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, zaś zaświadczenie przedłożone przez skarżącego - na co wskazuje data wystawienia dokumentu - zostało wydane na podstawie jeszcze wcześniej wydanych przepisów, tj. ustawy z dnia 1 lutego 1983 – Prawo o ruchu drogowym.

Wskazać należy, ze ustawa ustanawia dla osób starających się o wpis do ewidencji egzaminatorów - wśród innych przesłanek - jako odrębne warunki, ten związany z ukończeniem kursu kwalifikacyjnego (wprowadzając w tym zakresie obowiązek potwierdzenia tej okoliczności wyłącznie zaświadczeniem) oraz ten dotyczący złożenia z wynikiem pozytywnym egzaminu przed komisją weryfikacyjną powołaną przez ministra właściwego do spraw transportu.

Do kwestii zaświadczeń wprost odnosi się przepis art. 134 ust. 2 ustawy. Fakt, że ukończenie kursu - w przypadku skarżącego - zwieńczone zostało egzaminem nie zmienia kryteriów oceny zaświadczeń wydanych na podstawie dotychczasowych przepisów, i nie uzasadnia dokonywanie jej z uwzględnieniem art. 134 ust. 3. Forma sprawdzenia stanu wiedzy kandydatów po odbyciu kursu jest prawnie irrelewantna na gruncie art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wystarczające w tym zakresie jest bowiem, że z zaświadczenia wynika, że kurs został ukończony z wynikiem pozytywnym.

Prawnie doniosłej przesłanki związanej z egzaminem, któremu podlegają osoby ubiegające się o status egzaminatora dotyczy jej art. 58 ust. 1 pkt 7 ustawy, a oceny tej przesłanki z zachowaniem wcześniej nabytych uprawnień w tym zakresie dotyczy art. 134 ust. 3 ustawy.

Mając na względzie powyższe Sąd nie stwierdził, by zachodziły podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W sprawie bowiem w pełni zasadnie przyjęto, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o wpis do ewidencji egzaminatorów w zakresie prawa jazdy.

K. R. nie spełnia bowiem warunku wynikającego z art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy w związku z przepisem art. 134 ust. 2 tej ustawy oraz w związku z ust. 4 pkt 3 tego przepisu.

W przepisie tym, którego treść została przywołana wyżej, ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że z obowiązku odbywania kursu kwalifikacyjnego zostali zwolnieni jedynie ci wnioskodawcy, którzy legitymują się zaświadczeniem w ww. zakresie wydanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, bo tylko takie zaświadczenia zachowują ważność w zakresie, w jakim zostały wydane.

Odwołując się w art. 134 ust. 2, do przepisów tej konkretnej ustawy, ustawodawca uczynił to w sposób zamierzony i celowy.

Poczynienie takiego zastrzeżenia przez prawodawcę i wskazanie konkretnego aktu prawnego w tym względzie nakazuje przyjąć, że zakresem stosowania tego przepisu były objęte wyłącznie te osoby, którym wydano zaświadczenie na podstawie tych konkretnych przepisów.

Tego rodzaju rozwiązanie prawne ma swoje uzasadnienie, bowiem ustawodawca dostrzega konieczność dokształcania i doskonalenia zawodowego.

Gdyby wolą prawodawcy było honorowanie zaświadczeń wydanych na podstawie wszystkich dotychczas obowiązujących przepisów o ruchu drogowym, to z pewnością w przepisie tym nie znalazłoby się zastrzeżenie, że chodzi jedynie o te zaświadczenia wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 134 ust. 2 ustawy miałby wówczas zupełnie inną treść. Tymczasem jego brzmienie nie pozostawia wątpliwości, że nie chodzi tu o każde zaświadczenie wydane kiedykolwiek w ww. zakresie, lecz tylko o takie, które zostało wydane na podstawie konkretnych przepisów. Skarżący uzyskał ww. zaświadczenie w dniu [...] września 1990 r., a zatem przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, co oznacza, że zaświadczenie to nie zwalnia go z obowiązku odbycia kursu, o którym mowa w art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Niesłuszny jest także zarzut naruszenia w sprawie art. 145 ust. 4 zd. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W ocenie skarżącego powinien uzyskać wpis do ewidencji egzaminatorów także na innej podstawie, mianowicie w oparciu o przepis art. 145 ust. 4 ww. ustawy, jako osoba zatrudniona w dniu wejścia w życie tej ustawy na stanowisku egzaminatora, gdyż w roku 1991 uzyskał uprawnienia egzaminatora kat. A, B, C, i D był zatrudniony na podstawie umów zlecenia jako egzaminator w Urzędzie Wojewódzkim w S. W 1995 r. ze względów zdrowotnych przerwał wprawdzie pracę jako egzaminator, ale pomimo to - aż do roku 1998 - uczestniczył w obowiązkowych corocznych szkoleniach egzaminatorów.

Kwestię tę rozstrzygnięto już - w prawidłowo powołanym w zaskarżonej decyzji - wyroku tut. Sądu z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 745/09, wydanym w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2009 r. w przedmiocie wpisu do ewidencji egzaminatorów.

W ww. wyroku wskazano, że ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998 r., w sposób odmienny uregulowała dotychczasowe zasady przeprowadzania egzaminów państwowych sprawdzających kwalifikacje osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Przeprowadzanie egzaminów oddane zostało w gestię wojewódzkich ośrodków ruchu drogowego, które mały zostać utworzone w okresie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy oraz wprowadzono wymóg zatrudnienia egzaminatorów w tych ośrodkach na podstawie umów o pracę.

Powołany przez skarżącego przepis art. 145 ust. 4 tej ustawy jest przepisem przejściowym, który stanowi, że "osoby wykonujące czynności egzaminatora w dniu wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 1998 r.) na podstawie dotychczasowych przepisów uważa się za spełniające wymagania określone ustawą."

Z uregulowań przepisu art. 145 ust. 4 wynika jednoznacznie, iż dotyczył on osób, które w dacie wejścia w życie ustawy były zatrudnione na stanowiskach egzaminatorów, czyli były czynnymi egzaminatorami i miał na celu ochronę praw nabytych tych osób. Z wyjaśnień skarżącego oraz z dokumentów załączonych do wniosku o wpis wynika natomiast jednoznacznie, że z końcem 1995 r. skarżący przestał wykonywać czynności egzaminatora ze względu na problemy ze zdrowiem.

Organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż uczestniczenie przez skarżącego do końca 1998 r. w szkoleniach dla egzaminatorów nie mogło zostać uznane w świetle uregulowań przepisu art. 145 ust. 4 za "wykonywanie czynności egzaminatora w dniu wejścia w życie ustawy". Skarżący nie mógł w związku z tym zostać uznany w oparciu o ten przepis, za osobę spełniającą wymagania formalne do uzyskania wpisu do ewidencji egzaminatorów.

Sąd orzekający tę argumentację podziela i zauważa, że w zakresie ww. okoliczności skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 1998 r. (karta nr [...]) wskazał, że "Od 1996 r. w związku z prowadzonym postępowaniem karnym przez prokuraturę nie podpisano ze mną umowy zlecenia na dalsze prowadzenie egzaminów (...)." Okoliczności te następnie potwierdził we wniosku z dnia [...] sierpnia 2013 r. Nie ma więc w sprawie wątpliwości, że skarżący w dacie wejścia ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, tj. w dniu 1 stycznia 1998 r., nie wykonywał czynności egzaminatora, czyli nie dokonywał sprawdzania kwalifikacji osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (por. art. 73 ustawy z dnia 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 1992 r., Nr 11, poz. 41 ze zm.)).

Ocena, zaś że skarżący nie spełnia przesłanki z art. 58 ust. 1 pkt 6 ustawy w związku z przepisem art. 134 ust. 2 tej ustawy oraz w związku z ust. 4 pkt 3 tego przepisu. pozwalała organowi wydać decyzję o odmowie wpisania skarżącego do ewidencji egzaminatorów na podstawie art. 58 ust. 2 pkt 3 lit. a) ustawy. Obowiązek spełnienia przesłanek z art. 58 ust. 1 pkt 1-9 ustawy, obejmuje konieczność ich kumulatywnego wypełnienia. Brak zrealizowania którejkolwiek przesłanki musi skutkować odmową wpisu do ewidencji egzaminatorów. Nie była więc w sprawie potrzebna analiza, czy skarżący spełnia pozostałe warunki wynikające z ustawy.

Na podstawie obu wydanych w sprawie decyzji można odtworzyć motywy, którymi kierowały się oba orzekające w sprawie organy wydając niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcia. Pełną argumentację prawną w tym zakresie zawarto w decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] marca 2014 r., gdzie w konkluzji wskazano, że zaświadczenie Pana K. R. z dnia [...] września 1990 r. o ukończeniu kursu kwalifikacyjnego jest nieważne, gdyż nie zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (o ważności zaświadczenia stanowi art. 134 ust. 2 i 4 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami). Brak zaś spełnienia przesłanki wynikającej z art. 58 ust. 1 pkt 6, w związku z art. 58 ust. 2 pkt 3 lit. a) ustawy obligował Marszałka Województwa Mazowieckiego do wydania decyzji administracyjnej odmawiającej wpisu do ewidencji egzaminatorów.

Wprawdzie w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2014 r. błędnie zinterpretowano przepis art. 134 ust. 3 ustawy poprzez ograniczenie stosowania tego przepisu wyłącznie do sytuacji ukształtowanych w okresie obowiązywania ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, niemniej jednak ten błąd organu nie miał wpływu na wynik sprawy.

W takim stanie rzeczy, odmowę wpisu skarżącego do ewidencji egzaminatorów w zakresie prawa jazdy kategorii A,B,C,D,T i E należy uznać za prawidłową. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi odnoszące się zarówno do naruszenia prawa materialnego przez organ, co wyjaśniono wyżej, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla podjęcia niewadliwego rozstrzygnięcia wyznaczają przepisy prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie. Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy dawał podstawę do poczynienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń i sformułowania prawidłowych ocen prawnych.

Sąd nie stwierdził też z urzędu takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.