Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 426/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 130 a ust. 10
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka Protokolant st. sekr. sąd. Maria Kołcz po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 28 października 2008 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] Ośrodek Zamiejscowy [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa - skargę oddala -


UZASADNIENIE

II SA/Rz 426/08

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...].04.2008 r., nr [...] wydana w wyniku odwołania A. N. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...].03.2008 r. nr [...] w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki VW Transporter, nr rej. [...] – utrzymująca w mocy w/w decyzję.

W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że Komenda Powiatowa Policji działając na podstawie art. 50a ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm./ w dniu 15.06.2007 r. wydała dyspozycję usunięcia pojazdu VW Transporter nr rej. [...]. Przyczyną usunięcia pojazdu na parking strzeżony firmy "A." w S. był stan nietrzeźwości kierującego oraz brak wymaganych dokumentów potwierdzających zawarcie umowy ubezpieczenia od Odpowiedzialności Cywilnej.

Zawiadomieniem z dnia 30.01.2008 r. nr [...] Komenda Powiatowa Policji pouczyła skarżącego o skutkach nieodebrania pojazdu, tj. o treści art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zawiadomienie powyższe skarżący otrzymał w dniu 4.02.2008 r. /poświadczenie odbioru zawiadomienia w aktach administracyjnych sprawy/.

W dniu 19.02.2008 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęło zawiadomienie o pozostawieniu pojazdu i nieodebraniu go w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia w/w samochodu z drogi, co spowodowało wszczęcie postępowania w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.10.2007 r. w sprawie usuwania pojazdów /Dz. U. z 2007 r., nr 191, poz. 1377/.

Decyzją z dnia [...].02.2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego działając w oparciu o art. 130 ust. 10 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym /Dz. U. z 2005, nr 108, poz. 908, ze zm./ w związku z przepisem § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.10.2007 r. w sprawie usuwania pojazdów /Dz. U. z 2007 r., Nr 191, poz. 1377/ mając na uwadze w/w stan faktyczny orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy pojazdu marki VW Transporter nr rej. [...] należącego do A. N.

W odwołaniu do Dyrektora Izby Skarbowej odwołujący A. N. nie zgodził się z decyzją organu I instancji i wyjaśnił, że samochodu nie prowadził osobiście w chwili zatrzymania stan techniczny samochodu i polisa były aktualne, powodem zatrzymania był jedynie stan wskazujący na spożycie alkoholu kierującego tym samochodem, właściciela pojazdu nie powiadomiono o podjętych czynnościach w chwili usunięcia pojazdu z drogi, został powiadomiony dopiero 30.01.2008 r. i pouczony o terminie odbioru tego samochodu, obecnie samochód jest w złym stanie technicznym o czym zawiadomił Prokuraturę. W ocenie odwołującego termin 6-miesięczny określony w ust. 10 artykułu 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym winien być liczony od dnia zawiadomienia właściciela pojazdu – w tym wypadku od dnia 30.01.2008 r. Zatem wydana decyzja przez organ I instancji jest przedwczesna gdyż została wydana przed upływem 6-miesięcznego terminu o którym mowa w cyt. przepisie ustawy.

Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania i stawianych w nim zarzutów i wyjaśnił, że podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16.10.2007r. w sprawie usuwania pojazdów /Dz. U. z 2007 r., Nr 191, poz. 1377/. W myśl przepisu art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 powołanego artykułu i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Stosownie do § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie wyżej określonym jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz organ, który wydał decyzję o usunięciu pojazdu. Zgodnie z treścią § 8 ust. 1 cyt. rozporządzenia o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. W ocenie organu odwoławczego zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy opisanego pojazdu, bowiem upłynęło 6 miesięcy od dnia jego usunięcia i mimo zawiadomienia o terminie odbioru tego pojazdu właściciel tego pojazdu nie wystąpił o jego wydanie. Decyzja w sprawie przejęcia pojazdu ma charakter deklaratoryjny i nie pozostawia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego żadnego wyboru, gdyż przepis art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym wyraźnie stanowi, że pojazd nieodebrany przez osobę nieuprawnioną w terminie 6-ciu miesięcy od dnia usunięcia, a nie od dnia powiadomienia – jak twierdzi odwołujący – uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia i staje się on własnością Skarbu Państwa z mocy samego prawa. Kwestia zasadności zatrzymania pojazdu, usunięcia go z drogi, czy też uszkodzenia nie jest przedmiotem rozpoznania w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący A. N. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację jak w odwołaniu a nadto wskazał na krzywdzący charakter obu instancji. Zakwestionował termin zawiadomienia go o usunięciu pojazdu z drogi wskazując, że dopiero 30.01.2008 r. został powiadomiony o tym fakcie, a tym samym zostały naruszone przepisy powołanego rozporządzenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona

Kontrola Sądu Administracyjnego sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej ustawą P.p.s.a. nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną .

Kontrola zgodności z prawem decyzji przebiega w pewnej kolejności i punktem wyjęcia jest w pierwszej kolejności badanie czy zaskarżony akt nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art.156 § 1 k.p.a. i tego rodzaju wad w rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził.

Skarga nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy, natomiast kwestionuje wadliwą interpretację przepisu art. 130 a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2005 r Nr 108 poz. 908 ze zm./ oraz przepis § 5 ust.1ozporzadzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. /Dz.U. Nr 134, poz. 1133/ w sprawie usuwania pojazdów poprzez wadliwe wyliczenie terminu 6 miesięcznego o którym mowa w tym przepisie.

Stan faktyczny sprawy sprowadza się do stwierdzenia, że w dniu 15 czerwca na podstawie dyspozycji Komendanta Policji stosownie do art. 50a ust.1, art. 130 a ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r Prawo o ruchu drogowym dokonano usunięcia pojazdu marki UW Transporter nr rej [...] z drogi, powiadomiono o tym fakcie właściciela pojazdu tj. skarżącego w dniu 30 stycznia 2008 roku z pouczeniem go o skutkach jego nieodebrania wynikających z treści art. 130a ust.10 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Spór między stronami dotyczy interpretacji powyższego przepisu , gdyż według skarżącego termin 6 miesięczny winien być liczony od dnia powiadomienia właściciela pojazdu o jego usunięciu a nie od dnia usunięcia pojazdu z drogi jak twierdzi organ orzekający w sprawie.

Nadto właściciel pojazdu winien być niezwłocznie zawiadomiony o usunięciu pojazdu z drogi tj. w dniu jego usunięcia a nie jak w niniejszym przypadku po upływie 6 miesięcy tym samym został naruszony przepis § 5 ust.1ozporzadzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. /Dz.U. Nr 134,poz. 1133 w sprawie usuwania pojazdów.

Stosownie do art. 130 a ust.10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r Prawo o ruchu drogowym / Dz.U. z 2005 r Nr 108 poz. 908 ze zm./ pojazd usunięty w trybie określonym w ust.1 lub 2 i nieodebrany przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy.

Zatem brzmienie tego przepisu wyraźnie stanowi , że termin początkowy od którego liczy się okres 6 miesięczny wymagany do uznania pojazdu za porzucony liczy się od dnia usunięcia pojazdu a nie jak twierdzi skarżący od dnia jego powiadomienia o tym fakcie. Takie pouczenie otrzymał skarżący w dniu 30 stycznia 2008 roku, którego to faktu nie kwestionuje a mimo to nie poczynił żądnych starań zmierzających do jego odebrania .

Kwestia późnego zawiadomienia skarżącego o usunięciu pojazdu z drogi w niniejszej sprawie nie ma wpływy na treść zaskarżonego orzeczenia.

Pozostałe zarzuty skargi dotyczą czynności organów policji , pozostają poza kognicją Sądu.

Sąd badając legalność zaskarżonego aktu w granicach danej sprawy oraz w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego orzeczenia nie dopatrzył się naruszenia prawa.

Biorąc powyższe ustalenia pod uwagę, Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego też skargę oddalił jako nieuzasadnioną stosownie do art. 151 p.p.s.a.