Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 944/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Mudrecki Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka – Medek Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (spr.) Protokolant Karol Olton po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Spółki z o.o. "A." w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt I SA/Gd 81/02 w sprawie ze skargi Spółki z o.o. "A." w T. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 7 grudnia 2001 r., (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 1998 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Spółki z o.o. "A." w T. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 2.400 zł /słownie: dwa tysiące czterysta/ tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 kwietnia 2005 r., I SA/Gd 81/02 oddalono skargę "A." Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 7 grudnia 2001 r. (...) w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1998 roku.

Sąd w uzasadnieniu wyroku na wstępie przybliżył stan faktyczny sprawy.

Stwierdził, że zaskarżoną do sądu decyzją, Izba Skarbowa w B. utrzymała w mocy decyzję (...) Urzędu Skarbowego w T. z dnia 22 sierpnia 2001 r., określającą "A." Spółka z o.o. w T. za miesiąc grudzień 1998 r. kwotę zobowiązania i zaległości w podatku od towarów i usług w wysokości 13.762 zł, należne odsetki za zwłokę 14.259,30 zł, jak również ustalającej dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 5.148 zł.

Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji było wynikiem ustalenia, że w miesiącu grudniu 1998 r. Spółka nieprawidłowo obniżyła podatek należny o podatek naliczony w wysokości 17.160 zł z faktury VAT (...) z dnia 31 grudnia 1998 r. wystawionej przez firmę "A.-S." - A. G. w T., dotyczącej przekazania "banku informacji o kontrahentach", który to wydatek - w ocenie organu I instancji - nie stanowił kosztu uzyskania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, przez co nie uprawniał do odliczenia związanej z nim kwoty podatku naliczonego, z uwagi na treść art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./, zwanej dalej w skrócie "ustawy o VAT".

Izba Skarbowa akceptując w toku postępowania odwoławczego decyzję organu I instancji, przywołując przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych /Dz.U. 1993 nr 106 poz. 482 ze zm./ stwierdziła, iż w zakwestionowanej fakturze jako przedmiot sprzedaży wskazano "usługę zgodnie z umową", nie precyzując charakteru tego zakupu. Przeprowadzona analiza dokumentów składających się na "bank informacji" firmy "A.-S.", w aspekcie transakcji sprzedaży towarów dokonanych w badanym okresie przez Spółkę, doprowadziła organ odwoławczy do takiego samego wniosku co organ pierwszej instancji, że informacje o firmach i cenach towarów wynikające z zakupionych materiałów nie uzasadniają twierdzenia Spółki, że doprowadziły one do zawarcia wskazanych przez nią w piśmie z dnia 28 czerwca 2000 r. transakcji handlowych.

Izba zwróciła uwagę na fakt, że - z uwagi na powiązania Spółki, poprzez osobę Prezesa i zarazem jedynego jej udziałowca, z firmą "A.-S." w T., której właścicielem również jest A. G. - trudno uznać argument, że dopiero materiały zawarte w "banku informacji" umożliwiły nawiązanie powoływanych kontaktów handlowych, skoro A. G. prowadząc działalność gospodarczą w ramach wskazanych podmiotów, cały czas taką wiedzę posiadał i mógł ją wykorzystywać w obu firmach.

Poza tym Izba zwróciła uwagę, iż z akt sprawy wynika, że powoływana przez Spółkę transakcja sprzedaży cukru i mąki do "W." Grigorij W. A. w P., miała miejsce w dniu 30 października 1998 r., a więc jeszcze przed datą nabycia spornego "banku informacji" /31 grudnia 1998 r./. Oznacza to, zdaniem Izby, że Spółka posiadała kontakty handlowe ze wskazanym podmiotem już przed dniem kwestionowanego zakupu. Analogiczna sytuacja występowała również w przypadku powoływanych operacji gospodarczych z firmami "T." i "H.".

Odnosząc się do zarzutów dotyczących strony proceduralnej prowadzonego postępowania podatkowego, Izba podkreśla, że Urząd Skarbowy w swoich działaniach kierował się zasadami wynikającymi z obowiązujących w tym zakresie przepisów Ordynacji podatkowej, podejmował bowiem wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W trakcie prowadzonych czynności kontrolnych zebrano wyczerpujący materiał dowodowy, zaś zarówno w sporządzanych protokołach, jak i w zaskarżonej decyzji dokonano prawidłowej jego oceny, przedstawiając pełne uzasadnienie faktyczne i prawne zajętego stanowiska. W prowadzonym postępowaniu kontrolnym zapewniono Spółce możliwość czynnego w nim udziału oraz składania wyjaśnień i zastrzeżeń.

Jako nieuzasadniony Izba także uznała zarzut Spółki o zignorowaniu jej wniosku o doręczenie czytelnych protokołów, skoro pismem z dnia 5 września 2000 r. Urząd poinformował Prezesa Spółki o możliwości przeglądania akt sprawy, sporządzania notatek, kopii i odpisów, z którego to prawa nie skorzystano.

Natomiast w odniesieniu do przedstawionego w odwołaniu zarzutu naruszenia przez organ podatkowy I instancji art. 130 par. 3 Ordynacji podatkowej Izba stwierdziła, iż w rozważanej sprawie Urząd Skarbowy po dokładnym rozpoznaniu uzasadnienia wniosku, zasadnie odmówił wyłączenia od udziału w prowadzonym postępowaniu dwóch wymienionych w tymże wniosku pracowników zwłaszcza, że wniosek o wyłączenie określonych pracowników Urzędu Skarbowego złożony został po zakończeniu przez nich postępowania kontrolnego i po doręczeniu Spółce protokołu kontroli, co nastąpiło 30 maja 2000 r. Stąd też, w ocenie Izby, niezadowolenie strony z zawartych w protokole kontroli ustaleń w zakresie kosztów uzyskania przychodów nie może stanowić przesłanki do wyłączenia od udziału w postępowaniu kontrolnym pracowników, którzy zakończyli kontrolę.

W skardze na powyższą decyzję "A." Sp. z o.o. podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu, stanowiące o naruszeniu prawa procesowego oraz materialnego i wniosła o uchylenie decyzji Izby Skarbowej.

W kolejnej części uzasadnienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawił argumenty, z powodu których nie uwzględnił skargi, powołując się na treść art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

Przede wszystkim wskazał, że w ustalonym niespornie stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew zarzutom skargi nie narusza przepisów prawa.

W ocenie sądu Izba analizując dokumenty składające się na "bank informacji" firmy "A.-S.", w aspekcie transakcji sprzedaży towarów dokonanych w badanym okresie przez Spółkę, prawidłowo wywiodła, że informacje o firmach i cenach towarów wynikające z zakupionych materiałów nie uzasadniają twierdzenia Spółki, iż doprowadziły one do zawarcia wskazanych przez nią w piśmie z dnia 28 czerwca 2000 r. transakcji handlowych. Zasadność powyższego wniosku znajduje dodatkowe potwierdzenie jeśli się zważy powiązania Spółki, poprzez osobę Prezesa i zarazem jedynego jej udziałowca, z firmą "A.-S." w T., której właścicielem również jest A. G. W konsekwencji nie sposób zdaniem Sądu podzielić wywodu skargi, iż dopiero materiały zawarte w "banku informacji" umożliwiły nawiązanie powoływanych kontaktów handlowych, skoro pan G. prowadząc działalność gospodarczą w ramach wskazanych podmiotów, cały czas taką wiedzę posiadał i mógł ją wykorzystywać w obu firmach.

Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty dotyczące strony proceduralnej prowadzonego postępowania podatkowego.

Od wyroku tego pełnomocnik "A." Sp. z o.o. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył ten wyrok w całości zarzucając mu:

1/ na postawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153. poz. 1270 ze zm./ - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uchybienie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./;

2/ na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uchybienie art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przy jednoczesnym naruszeniu art. 45 pkt 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Podnosząc powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że błędem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, było to, że oddalając skargę nie uwzględnił wskazanych w niej naruszeń przepisów postępowania podatkowego dokonanych przez organy podatkowe. Wskazano, że zgodnie z art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd uwzględnia skargę, uchylając zaskarżoną decyzję. Naruszenie przepisów postępowania może polegać między innymi na nieprzestrzeganiu zasady prawdy obiektywnej obligującej organy do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokonania wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Takie naruszenie zdaniem składającego skargę kasacyjną miało miejsce w sprawie będącej przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Według autora skargi kasacyjnej sąd I Instancji nie odniósł się faktycznie do zarzutu skargi dotyczącego nie wyłączenia pracowników organu podatkowego, nie stwierdził, iż uchybienie wskazane zarzutem miało istotny wpływ na przebieg postępowania podatkowego. Sąd poprzestał jedynie na powołaniu się na zawiadomienie Izby Skarbowej z dnia 11 lutego 2000 r. (...). Sąd jednak nie odniósł się do zarzutu, natomiast cały wywód przedstawiony w uzasadnieniu wyroku jest niespójny i niezgodny z rzeczywistym przebiegiem sprawy.

Pełnomocnik strony skarżącej podniósł, że pracownicy organu podatkowego I Instancji popadli w prywatny konflikt ze stroną postępowania podatkowego i nie wykazywali się zasadą prawdy obiektywnej.

Pracownicy nie dążyli do wyjaśnienia wszelkich okoliczności, lecz za wszelką cenę chcieli uzyskać jak największy efekt podatkowy. Zgodnie z art. 187 par. 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ organ podatkowy jest zobowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy natomiast zgodnie z art. 180 par. 1 Ordynacji podatkowej jako dowód w postępowaniu należy dopuścić wszystko to co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Pracownicy organów podatkowych w ogóle nie dążyli do wyjaśnienia sprawy z uwagi na zaistniały konflikt pozapodatkowy.

Dalej składający skargę kasacyjną stwierdził, że Sąd I Instancji - zdaniem autora skargi kasacyjnej - uległ subiektywnej sugestii organów podatkowych i błędnie zinterpretował w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zebrany materiał dowodowy. W ślad za organami podatkowymi nie stwierdza jednoznacznie czy koszty zakwestionowane są przyczyną braku związku z uzyskanym przychodem czy z przyczyn, iż poddaje się w wątpliwość prawdziwość dokonanych transakcji /wystawienie przez kontrahenta spółki fikcyjnych faktur/, czy też z powodu wadliwości dowodu księgowego.

W końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej podniesiono, że wydane przez Sąd I Instancji orzeczenie poważne narusza przepisy postępowania, gdyż zasada prawdy obiektywnej oraz zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych i zasada zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania są jednymi z podstawowych zasad postępowania podatkowego. Naruszenie prawa przez sąd I Instancji polega więc na pominięciu przy wydawaniu wyroku ewidentnego pogwałcenia przez organy podatkowe zasady prawdy obiektywnej oraz podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego, a w szczególności zasad zawartych w art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez błędne uznanie przez organ podatkowy, że pewne dowody nie mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; w art. 187 Ordynacji podatkowej poprzez nie zgromadzenie całości materiału dowodowego. Tym bardziej, iż w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wykazano na czym polegały te naruszenia.

Sąd I instancji, oddalając skargę, bez wzięcia pod uwagę naruszenia zasady prawdy obiektywnej przez organy podatkowe polegające na odrzuceniu wniosku o wyłączenie pracowników organu podatkowego oraz naruszenie art. 180, 187, 122 Ordynacji podatkowej rażąco - zdaniem składającego skargę kasacyjną - naruszył przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto w skardze kasacyjnej podniesiono w jej końcowej części, że sąd I Instancji, przy wydawaniu zaskarżonego wyroku, po upływie niemal trzech lat i czterech miesięcy od daty wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, naruszył przepisy art. 7 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ oraz art. 45 pkt 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 27 kwietnia 1997 r.

Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej także "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 par. 2 ww. ustawy, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego i procesowego.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Wskazanie i uzasadnienie podstaw kasacyjnych należy przy tym do koniecznych cech skargi kasacyjnej /art. 176 p.p.s.a./. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie kasacji ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni przepisu, niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu, lub - uzasadnienie zarzutu "niewłaściwego zastosowania" przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień przepisom procesowym - wykazanie, że konkretnie zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej spółki sformułował jedynie zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uchybienie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. oraz art. 7 p.p.s.a. i art. 45 pkt 1 Konstytucji.

Z uzasadnia skargi kasacyjnej - a nie z jej sformułowanej podstawy - wynika, że zarzutu naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej upatruje w nieuwzględnieniu przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy podatkowe art. 122, art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej.

Zarzut ten nie jest jednak trafny.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie wniosku o wyłączenie pracowników organów podatkowych i zaakceptowania tego stanowiska przez Sąd pierwszej instancji, stwierdzić należy, że uzasadnienie tego zarzutu nie dowodzi naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, a wskazuje jedynie na ewentualne naruszenie art. 133 par. 1 i art. 141 par. 4 p.p.s.a. w zw. z art. 130 par. 3 Ordynacji podatkowej wskutek wadliwej oceny materiału dowodowego sprawy i niewystarczające ustosunkowanie się do postawionego w tym zakresie zarzutu skargi co do niewłaściwego zastosowania art. 130 par. 3 Ordynacji podatkowej. Ponieważ jednak przepisy te nie zostały wyartykułowane w ramach przytoczonych podstaw kasacyjnych, przeto nawet ewentualne ich naruszenie nie może być objęte zakresem kontroli kasacyjnej. Tym samym artykułowanie w ramach zarzutu naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej wadliwego - zdaniem składającego skargę kasacyjną - zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji nieuwzględnienia wniosku o wyłączenie pracowników organów podatkowych w trybie art. 130 par. 3 Ordynacji podatkowej, uznać należy za bezprzedmiotowe, bowiem tym zarzutem nie można zwalczać ewentualnego naruszenie art. 133 par. 1 i art. 141 par. 4 p.p.s.a. w zw. z art. 130 par. 3 Ordynacji podatkowej.

W przypadku natomiast stawianych wobec organów podatkowych zarzutów uchybienia art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej, brak sprecyzowania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w czym jej autor upatruje naruszenia tych przepisów.

Nie mogą być bowiem uznane za wystarczające uzasadnienia naruszenia tych przepisów lakoniczne stwierdzenia, że do naruszenia art. 180 Ordynacji podatkowej doszło poprzez błędne uznanie przez organ podatkowy, że pewne dowody nie mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w przypadku art. 187 Ordynacji Podatkowej poprzez nie zgromadzenie całości materiału dowodowego.

Powołane przepisy dotyczą sfery zasad gromadzenia i oceny dowodów. Ich naruszenie może polegać na zaniechaniu dopuszczenia wnioskowanych dowodów lub dokonaniu przez organy podatkowe rozpatrzenia dowodów z naruszeniem zasady określonej w art. 187. Prawidłowe postawienie takich zarzutów wymaga zatem wskazania konkretnego dowodu, którego nie przeprowadzono w sprawie, nie gromadząc w ten sposób wyczerpującego materiału dowodowego sprawy i wykazania wpływu jego nieprzeprowadzenia na jej wynik oraz wykazania w czym strona skarżąca upatruje uchybienia w postaci nierozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy.

Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć Uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności /W. Siedlecki, uchybienia procesowe w sądowym postępowaniu cywilnym, W-wa 1971, s. 100/.

W skardze kasacyjnej nie wskazano aby nie przeprowadzono w sprawie jakiś dowodów, ani też nie określono jakich konkretnych dowodów nie rozpatrzono. Podniesione w niej, zresztą bardzo ogólnikowo zarzuty, wskazują natomiast na wadliwą zdaniem jej autora ocenę zgromadzonego materiału dowodowego sprawy. Kwestę oceny materiału dowodowego sprawy normuje jednak art. 191 Ordynacji podatkowej, którego naruszenia w tej sprawie nie sformułowano.

Tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. poprzez akceptację naruszenia przez organy podatkowe art. 180 i art. 187 Ordynacji podatkowej.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ przy jednoczesnym naruszeniu art. 45 pkt 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, wynikający z faktu wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji po upływie niemal trzech lat i czterech miesięcy od daty wniesienia skargi.

Jak już stwierdzono na wstępie tej części uzasadnienia, aby postawiony zarzut naruszenia przepisów postępowania mógł zostać uwzględniony, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy wykazać, że zarzucane uchybienie rzeczywiście mogło mieć wpływ na wynik sprawy /por. art. 174 pkt 2 p.p.s.a./.

Stawiając zarzut przewlekłości w rozpatrzeniu przez Sąd pierwszej instancji skargi skarżącej spółki, autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie uzasadnił, w jaki sposób fakt ten wpłynąć mógł, w sposób negatywny dla strony, na wynik rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut ten nie może zostać uwzględniony.

Z powyższych względów skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.