Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1205/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 17 par 1 pkt 44
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1205/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Protokolant: Patryk Jawor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012 r., sprawy ze skarg Towarzystwa Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w K., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 28 kwietnia 2011r. Nr [...],[...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. oraz określenia wysokości straty podatkowej za 2008r., a także określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne miesiące 2008r. - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 stycznia 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił Towarzystwu Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. z siedzibą w K. ( zwanej dalej "stroną skarżącą") wysokość straty podatkowej za 2008 r. w kwocie 159 141,78 zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za poszczególne miesiące 2008r. z tytułu wydatkowania kwot na inne cele niż określone w art.17 ust.1b ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 54 poz. 654 z późn. zm.).

Natomiast decyzją z dnia 17 stycznia 2011 r. nr [...] ten sam organ odmówił stronie skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w wysokości 17 441,33 zł.

Z ustaleń faktycznych organu wynikało, że przedmiotem działalności gospodarczej strony skarżącej (działającej w charakterze towarzystwa budownictwa społecznego) w 2008 r. było m.in. budowanie domów mieszkalnych, prowadzenie działalności związanej z budownictwem mieszkaniowym, wynajmowanie lokali użytkowych znajdujących się w posiadanych budynkach.

Strona skarżąca w dniu 26 kwietnia 2010 r. złożyła korektę (kolejną) zeznania CIT-8 za 2008 r., w której to korekcie wykazała stratę w wysokości 643 389,42 zł oraz dochody, o których mowa w ww. art. 17 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatkowane na inne cele niż określone w art. 17 ust. 1b ustawy w wysokości 42 192,00 zł i podatek należny w kwocie 8 016,00 zł. W pisemnym uzasadnieniu korekty strona skarżąca wskazała, że zmiany deklarowanych kwot wynikały z poprawnego ustalenia wydatków niestatutowych.

Wraz z korektą deklaracji CIT-8 strona skarżąca w dniu 12 maja 2010 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2008 r. w kwocie 17 441,33 zł.

Organ podatkowy przyjął, że uzasadnienie przedstawione jako przyczyny złożenia korekty, nie pozwoliło na zastosowanie art. 75 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 z póżn. zm.) i wszczął postępowanie podatkowe.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że strona skarżąca zaniżyła przychody podatkowe, otrzymane z innych źródeł niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi, łącznie na kwotę 55 927 zł, czyli:

1/ w kwocie 39 260 zł z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Strona skarżąca była w 2008 r. właścicielem m.in. lokalu mieszkalnego położonego w K. w budynku przy ul. J. W trakcie postępowania strona skarżąca oświadczyła, że wymieniony lokal nie był wynajmowany ponieważ wykorzystywała go na własne potrzeby. Z tego tytułu nie uzyskiwała żadnych przychodów, a koszty dotyczące opłat za zużycie gazu w tym lokalu zostały zakwalifikowane jako koszt niestanowiące kosztów uzyskania przychodu.

W oparciu o dane z systemu "P" organ stwierdził, że pod wymienionym adresem w 2008 r. mieszkał prezes strony skarżącej – G.R., wobec czego w oparciu o art. 13 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2008 r. organ ustalił przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Organ podniósł, że przychód w kwocie 39 260,00 zł nie może korzystać ze zwolnienia od podatku określonego art. 17 ust 1 pkt 44 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, gdyż nie został uzyskany z gospodarki zasobami mieszkaniowymi,

2/ w kwocie 16 667 zł stanowiącej przychód z zawartej umowy najmu lokalu przy ul. J.. Strona skarżąca w przedstawionej ewidencji rachunkowej nie wykazała przychodów z powyższego tytułu.

Dalej organ podniósł, że spółka zawyżyła koszty uzyskania przychodów łącznie na kwotę 9 616,16 zł, na którą składały się:

1/ kwota 9 639,85 zł, z tytułu zawyżonych wydatków za pobór energii elektrycznej na podstawie faktur VAT (wystawianych na przestrzeni 2008r.) i opłacanych przez stronę skarżącą, podczas gdy umową z dnia 13 października 2005 r. strona skarżąca sprzedała spółce "E". Sp. z o.o. lokal handlowy nr 1 o powierzchni użytkowej 238,9 m2 znajdujący się na parterze budynku nr 2 położonego przy ul. J. . Organ wskazywał, że skoro siedziba strony skarżącej znajdowała się przy ul. J. , to wymienione koszty jako nie poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, nie stanowiły kosztów uzyskania przychodu, zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych,

2/ kwota 3 120 zł dotycząca usług medycznych dla członków rodzin nie będących pracownikami,

3/ kwota 3 143,69 zł zaniżonych kosztów – organ podwyższył koszty uzyskania przychodu z tytułu opłat za gaz związane z lokalem przy ul. J. w łącznej kwocie 3 143,69 zł ( skoro naliczył do przychodu wartość nieodpłatnych świadczeń związanych z ww. lokalem).

Ponadto organ zakwestionował zaliczenie do wydatków statutowych (utrzymanie zasobów mieszkaniowych) kwoty 349 127,41 zł dotyczącej poniesionych w 2008 r. kosztów związanych z prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi dotyczącymi zwrotu kwot partycypacji (wpłaconych przez partycypantów) i zwrotu kaucji wpłaconych przez najemców. Strona skarżąca ww. wydatków nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów (co organ w oparciu o art.16 ust.1 pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przyjął za działanie prawidłowe), uznała jednak, że dotyczą one wydatków związanych z działalnością statutową.

W decyzji zostały wymienione w sposób bardzo szczegółowy wszystkie wydatki z opisem, czego dotyczyły. Organ wskazał, że tylko wydatki poniesione na utrzymanie zasobów mieszkaniowych art. 17 ust 1 pkt 44 cyt. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych mogą podlegać zwolnieniu z opodatkowania. W związku z powyższym wydatkowana kwota na koszty egzekucji komorniczych oraz związane z tą egzekucją koszty sądowe i adwokackie nie mogła być uznana za dochód związany z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Organ stwierdził w uzasadnieniu decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty, że strona skarżąca w 2008 r. wydatkowała dochód na inne cele niż określone w art. 17 ust. 1 oraz ust. 1 b ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w łącznej wysokości 4 04 080,00 zł, w związku z czym kwota podatku do tego dochodu wynosiła 76 775,00 zł. Ponieważ podatnik wpłacił tytułem wymienionego podatku kwotę 25 457,33 zł nadpłata podatku nie występowała.

W odwołaniach strona skarżąca zarzuciła:

1/ odnośnie decyzji określającej wysokość straty i ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 17 ust 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie kosztów procesowych i kosztów egzekucyjnych poniesionych przez Spółkę w związku ze zwrotami kaucji i partycypacji i uznanie, że wydatki te nie podlegając zwolnieniu z podatku dochodowego na podstawie powyższego przepisu

- naruszenie art. 7 ust. 1 w/w ustawy w zw. z art. 13 ww. ustawy poprzez nieuzasadnione naliczenie przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń związanych z lokalami [...] i [...] w K.

2/ odnośnie decyzji odmawiającej stwierdzenia nadpłaty zarzuciła naruszenie art. 75 Ordynacji podatkowej przez odmowę stwierdzenia nadpłaty w oparciu o treść wadliwej decyzji ustalająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych.

Decyzją z dnia 28 kwietnia 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą stwierdzenia nadpłaty.

Z kolei decyzją z tej samej daty nr [...] organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji określającej wysokość straty w podatku oraz wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego.

W uzasadnieniach organ podtrzymał stanowisko zajęte przez organ I instancji. Organ powtórzył ustalenia faktyczne organu pierwszej instancji, podzielając w całości stanowisko co do kwalifikacji zakwestionowanych wydatków związanych z postępowaniem egzekucyjnym oraz zaliczeniem do przychodu świadczeń dotyczących lokali strony skarżącej, które były wynajmowane (ul. J.) lub oddane nieodpłatnie do korzystania prezesowi (ul. J.). Organ wskazał przede wszystkim na art.13 ust.1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uzasadniający zaliczenie do przychodów równowartości przeciętnego czynszu z tytułu najmu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących braku zaliczenia wydatków egzekucyjnych do wydatków statutowych, organ podkreślał brak związku tego typu wydatków z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych. Organ dodawał, że sporny art.17 ust.1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie ma charakteru zwolnienia podmiotowego – dotyczy on jedynie zwolnienia określonych typu wydatków. Organ wskazywał, że ww. wydatki związane są faktycznie z brakiem wywiązywania się ze zobowiązań i to zobowiązań wynikających z zasądzonych, w wyrokach sądowych, kwot.

Strona skarżąca w wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze na ww. decyzję z dnia 28 kwietnia 2011 r. nr [...] podniosła zarzut:

- naruszenia przepisów art. 75 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. w wysokości 17 441,33 zł,

- naruszenia przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść decyzji to jest art. 15 kpa poprzez nie rozpatrzenie i nie rozstrzygnięcie ponownie przez organ II instancji sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania, a przeprowadzenie jedynie kontroli prawidłowości postanowienia, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania,

- naruszenie art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 136 kpa w związku z art. 144 kpa, poprzez niezgromadzenie przez organ II instancji pełnego materiału dowodowego, zaniechanie podjęcia dodatkowych czynności dowodowych w celu uzupełnienia materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonanie uproszczonej oceny niepełnego materiału dowodowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

W skardze na decyzję z dnia 28 kwietnia 2011 r. nr [...] strona skarżą podniosła zarzut jak w odwołaniu od decyzji ( naruszenia art.17 ust.1 pkt 44 oraz art.7 ust.1 w zw. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych) oraz zarzut naruszenia art. 15 kpa naruszenie art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 136 kpa w związku z art. 144 kpa.

W uzasadnieniu strona skarżąca przyznała, że zakwestionowane wydatki wynikły z postępowań sądowych i egzekucyjnych dotyczących zwrotu kwot tytułem partycypacji i kaucji. W ocenie strony skarżącej, procedura zwrotu kwoty partycypacji, która to wartość powinna być rewaloryzowana, mogła budzić spory, co zresztą miało miejsce, ponieważ spory w większości przypadków inicjowane były przez najemców. Strona skarżąca wskazywała z powołaniem się na doktrynę (A. Górski, L. Walentynowicz "Koszty sądowe w sprawach cywilnych. Ustawa i orzekanie komentarz praktyczny" teza 10 do art.103, Warszawa 2007, s.144) i orzecznictwo Sądu Najwyższego (postanowienie SN z dnia 6 lutego 2009 IV CZ 3/09), że ponoszenie kosztów sądowych stanowi zwyczajny element prowadzenia działalności w obrocie cywilnoprawnym – co, w kontekście działalności strony skarżącej, działającej jako towarzystwo budownictwa społecznego, uzasadniało zaliczenie wydatków związanych z postępowaniami sądowymi i egzekucyjnymi dotyczącymi zwrotów kaucji i kwot partycypacji do wydatków związanych z działalnością statutową.

W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonych decyzjach.

Odnośnie zarzutów naruszenia art. 15 kpa, art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 136 kpa w związku z art. 144 kpa organ wskazał, że nie działa na podstawie przepisów ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.

Na rozprawie w dniu 12 stycznia 2012r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy skarg na obie ww. decyzje (prowadzone pod sygnaturami akt I SA/kr 1205/11 i I SA/Kr 1206/11) i postanowił je prowadzić pod sygnaturą I SA/Kr 1205/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skargi nie były zasadne.

Przedmiotem sporu była możliwość zaliczenia do wydatków statutowych strony skarżącej jako wydatków na "utrzymanie zasobów mieszkaniowych" w rozumieniu art.17 ust. 1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztów ( koszty obsługi prawnej, koszty egzekucyjne komornicze i sądowe) ponoszonych przez stronę skarżącą w związku ze skierowaną przeciwko niej egzekucją wyroków i brakiem ich wykonywania co do wierzytelności zasądzonych na rzecz wierzycieli, w tym lokatorów zasobów mieszkaniowych.

Strona skarżąca w praktyce nie kwestionowała stanu faktycznego ustalonego przez organy, sugerując jedynie w skardze, że koszty te były niezbędne w związku z nieuchronnością sporów jakie powodować miały przepisy dotyczące obowiązkowej rewaloryzacji kaucji i kwot partycypacji wpłacanych przez najemców lokali towarzystw budownictwa społecznego i partycypantów. Zdaniem strony skarżącej, koszty te związane były z "utrzymaniem zasobów mieszkaniowych" bowiem związane były z działalnością strony skarżącej w tym zakresie.

Natomiast organy podkreślały, że zakwestionowane wydatki faktycznie były skutkiem braku wykonywania zobowiązań wobec wierzycieli.

W decyzji organu pierwszej instancji szczegółowo zostały wymienione wydatki dotyczące kosztów egzekwowanych od strony skarżącej na podstawie wyroków sądowych. Strona skarżąca powyższych wyliczeń nie kwestionowała na żadnym z etapów postępowania. Sąd uznał więc, że stan faktyczny nie budzi wątpliwości i został przez organy ustalony w sposób prawidłowy.

W ocenie Sądu, wydatki związane z przymusowym wykonaniem wyroków przez podatnika – towarzystwo budownictwa społecznego - nie mogą być traktowane jako wydatki na "utrzymanie zasobów mieszkaniowych" w rozumieniu art.17 ust.1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Powołany przepis stanowi, że wolne od podatku są : "dochody spółdzielni mieszkaniowych, wspólnot mieszkaniowych, towarzystw budownictwa społecznego oraz samorządowych jednostek organizacyjnych prowadzących działalność w zakresie gospodarki mieszkaniowej uzyskane z gospodarki zasobami mieszkaniowymi - w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem tych zasobów, z wyłączeniem dochodów uzyskanych z innej działalności gospodarczej niż gospodarka zasobami mieszkaniowymi".

Ustawa podatkowa nie definiuje pojęcia "utrzymania zasobów mieszkaniowych". Podobnie, ustawa regulująca działalność strony skarżącej (ustawa z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego – tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz. 1070 z późn. zm.) również nie zawiera ustawowej definicji tego pojęcia. W ocenie Sądu sposób sformułowania powyższego przepisu wskazuje, że w istocie "utrzymanie zasobów mieszkaniowych" jest elementem (częścią) "gospodarki zasobami mieszkaniowymi" rozumianej jako zarządzanie lokalami lub budynkami o charakterze mieszkalnym, uzyskiwanie z nich dochodów (np. w postaci czynszów czy innego rodzaju opłat), budowanie, remontowanie lub modernizowanie lokali lub budynków oraz ich części ( przyległości) niezbędnych do korzystania.

Odnosząc powyższe założenia do rozstrzyganej sprawy, to zdaniem Sądu, błędne były sugestie strony skarżącej, że poniesione przez nią wydatki związane z brakiem wykonania wyroków sądowych – związane były z działalnością statutową.

Słusznie organ zauważał w zaskarżonej decyzji, że ww. art.17 ust.1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewiduje zwolnienia podmiotowego, a jedynie dotyczy zwolnienia przedmiotowego tj. zwolnienia dochodu w części przeznaczonej na cele związane z utrzymaniem zasobów mieszkaniowych.

Odwoływanie się przez stronę skarżącą do konieczności powiązania wydatków na koszty sądowe z zwyczajnym tokiem prowadzenia działalności gospodarczej, a więc również działalności statutowej towarzystwa budownictwa społecznego, nie miało, w ocenie Sądu, bezpośredniego związku ze sprawą. Zakwestionowane wydatki miały przede wszystkim związek z brakiem wykonywania przez stronę skarżącą wyroków sądowych – były więc następstwem działania sprzecznego z prawem.

Zgodnie z art. 365 § 1. Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powyższe oznacza, że strony nie wykonując dobrowolnie prawomocnego wyroku, naruszają powyższy przepis. Czym innym jest oczywiście ewentualna odpowiedzialność karna, niemniej jednak ponoszenie wydatków związanych z przymuszeniem podatnika (skierowaną przeciwko niemu egzekucją) do wykonania wyroku sądowego nie można uznać za "zwyczajny" element działalności gospodarczej czy też działalności statutowej w rozumieniu ww. art.17 ust.1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Przepisy prawa, w tym przepisy kodeksu postępowania cywilnego, zawierają szeroki katalog środków umożliwiających, zgodnie z prawem kwestionowanie zasadności wydanych w sprawie orzeczeń. Nie jest takim środkiem i nie może korzystać z dobrodziejstwa zwolnienia podatkowego, ponoszenie wydatków związanych unikaniem wykonania wyroków sądowych.

Argumentacja strony skarżącej odwołująca się do poglądów doktryny i orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczyła raczej kwestii czy podmioty gospodarcze powinny zabezpieczać środki finansowe na przyszłe postępowania. Świadczy o tym wręcz uzasadnienie powołanego przez stronę skarżącą postanowienia SN z dnia 6 lutego 2009r. IV CZ 3/09, gdzie Sąd wyraźnie zaznaczył, że: "... uwzględniając zakres działalności gospodarczej żalącej, że powinna liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów w związku z toczącym się postępowaniem sądowym i gromadzić odpowiednie środki na ten cel".

Sąd rozpoznający niniejszy spór uznał zarzuty naruszenia art.17 ust.1 pkt 44 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za niezasadne.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 7 ust 1 w zw. z art.13 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, to należy zaznaczyć, że strona skarżąca nie kwestionowała ani stanu faktycznego (niewykazanie uzyskiwanych czynszów z tytułu najmu lokalu przy ul. J. oraz oddania do nieodpłatnego korzystania prezesowi strony skarżącej lokalu przy ul. J.), ani nie uzasadniała swoich zarzutów w skardze.

Zgodnie z art.7 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty; w wypadkach, o których mowa w art. 21 i 22 tej ustawy, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Skoro niespornym było zawarcie umowy najmu (ul. J.) i uzyskiwanie z tego tytułu czynszu to oczywistym w świetle ww. przepisów było zakwalifikowanie tego typu należności do przychodów opodatkowanych podatkiem dochodowym. Z kolei, zgodnie z art.13 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu obowiązującym w 2008r. za przychód z nieruchomości udostępnionych nieodpłatnie w całości lub w części do używania innym osobom prawnym i fizycznym oraz jednostkom organizacyjnym nie mającym osobowości prawnej, z zastrzeżeniem ust. 3, uważa się równowartość czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu lub dzierżawy nieruchomości, ustaloną na podstawie przeciętnej wysokości czynszów stosowanych w danej miejscowości przy najmie lub dzierżawie nieruchomości tego samego rodzaju.

Strona skarżąca nie kwestionowała, co do zasady, sposobu obliczenia wartości rynkowej czynszu stanowiącej przyjętą przez organy podstawę opodatkowania. W związku z powyższym i w tym zakresie Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi.

Podobnie całkowicie niezasadne były zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Stronie skarżącej umknął bowiem fakt, że organy podatkowe prowadzą postępowanie na podstawie przepisów ww. ustawy – Ordynacja podatkowa (art.1 pkt 3 ustawy).

W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, prawidłowo zastosowały i zinterpretowały właściwe w sprawie przepisy prawa materialnego, a wydane w sprawie decyzje w sposób prawidłowy powołały podstawę prawną działania organów, przedstawiły uzasadnienie faktyczne i prawne, odwołując się przy tym do argumentacji strony skarżącej i wskazując z jakich przyczyn nie uwzględniono podniesionych w sprawie zarzutów.

Zdaniem Sądu, zaskarżone decyzje nie naruszyły prawa.

O połączeniu spraw z obu skarg do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia Sąd zadecydował w oparciu o art.111 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W niniejszej sprawie z uwagi na tożsamość stanu faktycznego i tożsamość podatnika (strony skarżącej) wystąpił taki związek.

Działając na podstawie art.151 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddalił. Przepis ten bowiem stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.