Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3432/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 233 par. 2 art. 274c par. 1 art. 200 par. 1 art. 240 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2015 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2012 r. i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] czerwca 2014 r. określił J. Sp. z o.o. w W. (zwanej dalej "Stroną", "Podatnikiem", "Spółką" lub "Skarżącą") kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za II kwartał 2012 r. w wysokości 7.270 zł oraz kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za III kwartał 2012 r. w wysokości 5.283.684 zł.

W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie upoważnienia z dnia 25 marca 2013 r. pracownicy Urzędu Skarbowego W. przeprowadzili kontrolę podatkową w Spółce w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2012 r. do września 2012 r.

W trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w Spółce organ pierwszej instancji ustalił, iż w rejestrze zakupu oraz w deklaracji podatkowej VAT-7 za II kwartał 2012 r. Strona wykazała fakturę VAT nr [...] z 5 czerwca 2012 r., wartość netto: 189.193,72 zł, podatek VAT: 43.514,56 zł, tytułem leasingu finansowego pojazdu specjalnego - bankowozu typu C [...], numer rejestracyjny [...].

Ponadto w kontrolowanym okresie Podatnik zaewidencjonował i rozliczył w deklaracji podatkowej VAT-7K za II kwartał 2012 r. podatek naliczony z następujących faktur VAT dokumentujących nabycie oleju napędowego do wyżej opisanego samochodu marki V.:

– faktura VAT nr [...] z 8 czerwca 2012 r., wartość netto: 325,35 zł., podatek VAT: 74,83 zł,

– faktura VAT nr [...] z dnia 10 czerwca 2012 r., wartość netto: 306,57 zł., podatek VAT: 70,51 zł,

– faktura VAT nr [...] z dnia 21 czerwca 2012 r., wartość netto: 81,33 zł., podatek VAT: 18,70 zł,

– faktura VAT nr [...] z dnia 23 czerwca 2012 r., wartość netto: 304,00 zł., podatek VAT: 69,92 zł.

Powołując się na regulację art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. O podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o VAT", oraz art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. O zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą zmieniającą", organ I instancji stwierdził, iż nabycie samochodu specjalnego - bankowozu na podstawie umowy leasingu, nie uprawniało Podatnika do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającego z wystawionej faktury. Pojazd ten nie służył bowiem działalności opodatkowanej Spółki, w zakresie której wykorzystanie bankowozu jest niezbędne. Z dokonanych ustaleń nie wynika, aby Spółka prowadziła działalność w zakresie przewozu wartości pieniężnych, a także świadczenia usług najmu, dzierżawy pojazdów. Konsekwencją powyższych ustaleń jest również brak możliwości odliczenia podatku naliczonego przy zakupie paliwa do powyższego pojazdu, zgodnie z art. 4 ustawy zmieniającej.

W odwołaniu od powyższej decyzji Strona zarzuciła naruszenie art. 274c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), zwanej dalej "Ordynacją podatkową", który pozwala zwracać się organowi podatkowemu w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym do kontrahentów podatnika. Tymczasem w przedmiotowej sprawie firma A. Sp. z o.o. nie była kontrahentem Spółki. W związku z powyższym wezwanie z dnia 24 października 2013 r. i informacje nadesłane w odpowiedzi na nie, zostały uzyskane bez podstawy prawnej. Zgodnie zaś z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Następnie Strona podniosła, iż wezwania kierowane do C. J. były błędnie adresowane do Spółki, a nie osobiście do C. J.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

W uzasadnieniu wskazał, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy na gruncie obowiązujących przepisów, Strona użytkując na podstawie umowy leasingu samochód osobowy, będący bankowozem, uprawniona była do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktury, tj. bez ograniczenia jej do 60 %, nie więcej niż 6.000 zł, jak również do odliczenia kwot podatku naliczonego wynikających z faktur dokumentujących nabycie oleju napędowego do ww. pojazdu.

Przystępując do omówienia ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że na potwierdzenie prawa do odliczenia całości podatku naliczonego z tytułu leasingu powyższego pojazdu specjalistycznego Strona przedstawiła następujące dokumenty:

- umowa leasingu finansowego nr [...] , zawarta 1 czerwca 2012 r. pomiędzy J. Sp. z o.o. a R. S.A., z której wynika, iż przedmiot leasingu stanowi samochód specjalny V. bankowóz typu C. Umowa została zawarta na okres 60 miesięcy. Łączna wartość umowy leasingu wynosi 158.536,59 zł,

- stanowiąca załącznik d do umowy leasingu - Umowa zamówienie na samochód specjalny nr [...], zawarta w dniu 28 maja 2012 r., pomiędzy J. Sp. z o.o. a A. Sp. z o.o., dotycząca zamówienia samochodu specjalnego bankowóz typu C, marki V., model [...] automat,

- wyciąg bankowy nr 20 z dnia 6 czerwca 2012r. potwierdzający przelew kwoty 31.707,32 zl na rzecz A. Sp. z o.o. tytułem: zamówienie nr [...],

- faktura VAT nr [...] z 5 czerwca 2012 r., wartość netto: 189.193,72 zł, podatek VAT: 43.514,56 zł, wystawiona przez R. Polska S.A., dotycząca wydania samochodu specjalnego bankowóz typu C V., na podstawie umowy leasingu finansowego nr [...] z 1 czerwca 2012 r.,

- dowód rejestracyjny samochodu specjalnego o przeznaczeniu — bankowóz, marki V. , nr rejestracyjny [...],

- wyciąg ze świadectwa homologacji dla pojazdów skompletowanych z dnia 28 maja 2012 r., z którego wynika, że pojazd marki V. typ: [...], o numerze identyfikacyjnym [...], jest samochodem specjalnym o przeznaczeniu "bankowóz".

Zgodnie z wyjaśnieniem Spółki z 3 kwietnia 2013 r., bankowozy oferowane przez V., mają wliczoną w cenę usługę rocznego monitorowania z zewnątrz systemem lokalizacji satelitarnej i systemem sygnalizacji napadu. W celu potwierdzenia powyższej okoliczności Strona przedłożyła w trakcie postępowania podatkowego umowę o odbiór i udostępnienie danych z pojazdu SAT-DOG Bankowóz nr [...] z czerwca 2012 r., zawartą z firmą D. Sp. j.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie (użytkowaniu na podstawie umowy leasingu) bankowozu, przysługuje podatnikowi jedynie w przypadku, gdy pojazd ten służy działalności opodatkowanej podatnika i to takiej, w której jego wykorzystywanie jest konieczne, a więc sytuacji, gdy przedmiotem działalności podatnika jest ochrona przechowywanych i transportowanych wartości pieniężnych. Spółka prowadzi zaś działalność gospodarczą polegającą głównie na realizacji projektów budowlanych związanych z wznoszeniem budynków oraz wykonywaniu robót budowlanych. W związku z powyższym organ podatkowy uznał, iż cel w jakim Strona nabyła prawo do użytkowania na podstawie umowy leasingu ww. samochód, nie uzasadnia nabycia pełnego prawa do odliczenia podatku naliczonego z tytułu leasingu pojazdu specjalnego jakim jest bankowóz. W konsekwencji Podatnik nie ma również prawa do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem oleju napędowego do napędu ww. pojazdu.

Jednakże organ odwoławczy zauważył, iż w trakcie prowadzonego postępowania Spółka przedstawiła umowę najmu z 31 maja 2012 r., zawartą pomiędzy J. Sp. z o.o. a firmą "J." Sp. z o.o., tytułem wynajmu samochodu specjalnego (bankowozu) marki V. na okres od 31 maja 2012 r. do 31 maja 2013 r. oraz fakturę VAT nr 20 z 31 maja 2012 r., wartość netto: 56.000 zł, podatek VAT: 12.880 zł, tytułem czynszu najmu, zapłaconą w dniu 20 listopada 2012 r. W związku z powyższym organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść art. 3 ust. 2 pkt 7 ustawy zmieniającej (art. 86 ust. 4 pkt 7 ustawy o VAT przed nowelizacją z 16 grudnia 2010 r.), z którego to wynika, że prawodawca utrzymał pełne odliczenie podatku naliczonego przy nabyciu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych (handlowych) w przypadku, gdy przedmiotem działalności gospodarczej podatnika jest:

a) odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub

b) oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Przy czym organ odwoławczy podkreślił, iż o prowadzeniu działalności polegającej na świadczeniu usług najmu, dzierżawy pojazdów, nie decyduje sama deklaracja prowadzenia takiej działalności (np. w dokumentach rejestracyjnych), lecz jej faktyczne wykonywanie. Z punktu widzenia regulacji zawartej w omawianym przepisie istotne jest więc, by podatnik rzeczywiście prowadził działalność polegającą na odprzedaży (oddaniu w odpłatne używanie) samochodów, albo też co najmniej z okoliczności towarzyszących nabyciu samochodów powinno wynikać, że podatnik miał zamiar podjąć tego rodzaju działalność. Niewątpliwie muszą zaistnieć okoliczności przemawiające za tym, że najem samochodów stanowi rzeczywisty przedmiot działalności lub strona miała zamiar wykonywania działalności w powyższym zakresie. Organ odwoławczy wskazał, że należy odróżnić czynności wykonywane w ramach działalności gospodarczej od czynności będących przedmiotem tej działalności.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy Spółka faktycznie prowadziła lub miała zamiar prowadzić działalność gospodarczą w zakresie oddawania samochodów w odpłatne używanie, poprzestając jedynie na stwierdzeniu, że Spółka nie ma w swoim zakresie działalności świadczenia usług najmu, dzierżawy pojazdów. W związku z powyższym, z uwagi na braki w zgromadzonym materiale dowodowym, wynikające z niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przedwczesne jest zastosowanie w sprawie skutków prawnych wynikających z przepisu art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ustawy zmieniającej, tj. pozbawienie Strony prawa do odliczenia całości podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT nr [...] oraz z faktur dokumentujących nabycie paliwa do samochodu używanego na podstawie umowy leasingu.

Zdaniem organu odwoławczego, w sprawie organ pierwszej instancji naruszył zasady postępowania podatkowego zawarte w Ordynacji podatkowej ze względu na niepełne ustalenie stanu faktycznego. Ponadto w sposób niewystarczający uzasadnił swoje stanowisko zarówno odnośnie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia, jak i odnośnie wykładni przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie.

Organ drugiej instancji zaznaczył jednocześnie, iż zadaniem organu podatkowego pierwszej instancji jest zbadanie przebiegu zdarzenia prawnopodatkowego, ustalenie stanu faktycznego, a następnie stanu prawnego, przy czym obowiązany jest on do dokonywania ustaleń faktycznych w sposób całościowy, a nie fragmentaryczny, czy pozbawiony kontekstu.

W skardze Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 274c § 1 i art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 123 § 3, art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając podnoszone zarzuty, Spółka ponownie wskazała, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego skierował wezwanie z 24 października 2013 r. do firmy A. Sp. z o.o., która nie była kontrahentem Spółki. Przepis art. 274c § 1 Ordynacji podatkowej pozwala zaś zwracać się organowi podatkowemu w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym do kontrahentów podatnika. W związku z powyższym informacje nadesłane w odpowiedzi na ww. wezwanie zostały uzyskane bez podstawy prawnej, a więc nie stanowią dowodu w sprawie, stosownie do art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej.

Ponadto Skarżąca podniosła, iż naruszono prawo Strony do czynnego udziału w sprawie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana przed upływem siedmiodniowego terminu, wyznaczonego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej argumentowała, iż konieczność wyjaśnienia, czy przedmiotem faktycznej działalności Spółki było oddawanie samochodów w odpłatne używanie, czy nabywała ona lub leasingowała inne samochody niż samochód, którego dotyczy decyzja, czy osiągała przychody z wynajmu samochodów oraz ponosiła wydatki związane z pośrednictwem w wynajmie samochodów, jest zbędna.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżona nią decyzja organu odwoławczego nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi w niniejsze sprawie jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego, której pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Przepis ten stanowi, że: "Organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę, organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

Podkreślić tu należy, że z zasady praworządności określonej w art. 120 Ordynacji podatkowej i z zasady dwuinstancyjności określonej w art. 127 Ordynacją podatkową wynika, iż wniesienie odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencję do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Wydanie decyzji kasacyjnej jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy. Stanowisko to potwierdzają artykuły 233 § 1 i 229 Ordynacji podatkowej. Możliwość uchylenia przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji należy więc oceniać jako wyjątkowo stosowane odstępstwo od zasady szybkiego i wnikliwego rozpatrzenia sprawy co do jej istoty przez organy podatkowe obu instancji (zob. wyrok NSA z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 2310/10, LEX nr 965049).

Wydanie decyzji na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej wymaga stwierdzenia przez organ odwoławczy po stronie organu, który wydał decyzję w I instancji tak znaczącego naruszenia prawa procesowego (np. nieuzasadnione zaniechanie postępowania dowodowego, nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w niezbędnie znacznej części), że naprawienie tych braków, uchybień, w postępowaniu odwoławczym (art. 229 Ordynacji podatkowej) nie jest możliwe bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego.

Jak z powyższych rozważań wynika, kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy organ odwoławczy mógł rozstrzygnąć sprawę merytorycznie na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji lub w ostateczności także na podstawie materiału zebranego dodatkowo po wniesieniu odwołania, czy też ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności wymagało co najmniej przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Należy uznać, że konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części może zachodzić wtedy, gdy postępowanie dowodowe na istotne okoliczności nie było wcale prowadzone np. dlatego, że o istnieniu konkretnych dowodów organ nie wiedział lub nie widział potrzeby wyjaśniania danego aspektu sprawy, jak i wtedy, gdy dane okoliczności były wyjaśniane i konkretne dowody były przeprowadzane, ale z istotnym naruszeniem przepisów proceduralnych.

W opisanej wyżej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził w pełni postępowania dowodowego i nie zebrał materiału dowodowego, z którego wynikałoby, że zaskarżona decyzja została oparta na kompletnym materiale dowodowym, a wszelkie okoliczności faktyczne, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały wyjaśnione i potwierdzają prawidłowość stanowiska organu podatkowego zawartego w decyzji.

Organ odwoławczy poddał szczegółowej analizie dotychczasowe ustalenia faktyczne w sprawie i po ich przedstawieniu w uzasadnieniu decyzji, precyzyjnie wskazał te okoliczności faktyczne, które nie zostały w ogóle lub dostatecznie wyjaśnione.

W ocenie Sądu, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. uznał, iż organ pierwszej instancji nie rozważał zaistnienia przesłanki wyrażonej w art. 3 ust. 2 pkt 7 ustawy zmieniającej, z którego wynika, że ustawodawca utrzymał pełne odliczenie podatku naliczonego przy nabyciu samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych (handlowych) w przypadku, gdy przedmiotem działalności gospodarczej podatnika jest odprzedaż tych samochodów (pojazdów) lub oddanie w odpłatne używanie tych samochodów (pojazdów) na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innych umów o podobnym charakterze i te samochody (pojazdy) są przez podatnika przeznaczone wyłącznie do wykorzystania na te cele przez okres nie krótszy niż sześć miesięcy.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. podniósł, że z materiału dowodowego wynika, że Spółka, na podstawie umowy najmu z dnia 31 maja 2012 r., zawartej pomiędzy J. Sp. z o.o. a firmą "J." Sp. z o.o., wynajęła samochód specjalny (bankowóz) marki V. na okres od 31 maja 2012 r. do 31 maja 2013 r. W związku z powyższym, z uwagi na brzmienie powyżej cytowanej regulacji art. 3 ust. 2 pkt 7 ustawy zmieniającej organ odwoławczy wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy Spółka faktycznie prowadziła lub miała zamiar prowadzić działalność gospodarczą w zakresie oddawania samochodów w odpłatne używanie.

Uzasadnione jest w tej sytuacji stanowisko tego organu, że o prowadzeniu działalności polegającej na świadczeniu usług najmu, dzierżawy pojazdów, nie decyduje sama deklaracja prowadzenia takiej działalności (np. w dokumentach rejestracyjnych), lecz muszą zaistnieć okoliczności przemawiające za tym, że najem samochodów stanowi rzeczywisty przedmiot działalności lub strona miała zamiar wykonywania działalności w powyższym zakresie. Dlatego też, celem dokonania ustaleń w powyższym zakresie organ odwoławczy zasadnie uznał za niezbędne zbadanie, czy Spółka ponosiła inne wydatki na zakup (leasing) samochodów, czy osiągała przychody z najmu samochodów, czy dokonywała zakupów towarów i usług na potrzeby związane z pośrednictwem w wynajmie samochodów. Ponadto, na okoliczność ustalenia, czy wynajem samochodu V. bankowóz typu C, miał charakter jednostkowy, czy też świadczył o zamiarze Spółki podjęcia działalności na tym obszarze rynku, za konieczne uznano przesłuchanie osób uprawnionych do reprezentowania Skarżącej.

Naprawienie w postępowaniu odwoławczym powyższych uchybień nie jest możliwe w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego.

Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na wystąpienie konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, a przeprowadzenie tego postępowania przed organem odwoławczym skutkowałoby naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Opisane powyżej istotne braki w zgromadzonym materiale dowodowym, wynikające z niepodjęcia wszelkich niezbędnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, stanowiły podstawę uzasadniającą uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Godzi się zauważyć również, iż powołany w odwołaniu Skarżącej wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3158/12 został uchylony wyrokiem NSA z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt I FSK 1422/13. Podobnie jak powołany również w odwołaniu wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Go 84/13, który został uchylony wyrokiem NSA z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I FSK 1332/13.

W ww. wyrokach NSA postawiono tezę, że "Przepis art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.) należy rozumieć w ten sposób, że odliczenie w pełnej wysokości podatku naliczonego z tytułu nabycia, leasingu lub najmu samochodu o specjalnym przeznaczeniu lub z tytułu nabycia paliwa służącego do jego napędu, przysługuje wówczas, gdy pojazd ten jest wykorzystywany wyłącznie zgodnie z jego przeznaczeniem, w ramach opodatkowanej działalności gospodarczej podatnika o profilu, dla której wykorzystywanie tego typu pojazdu jest konieczne oraz racjonalnie uzasadnione".

Wydaje się zatem za zasadne wskazanie, iż rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest korzystne dla Skarżącej i zgodnie z jej żądaniem zawartym w odwołaniu z dnia 1 lipca 2014 r.

W ocenie Sądu, uchybienie o charakterze procesowym polegające na wydaniu decyzji organu odwoławczego przed upływem siedmiodniowego terminu wyznaczonego na wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego zgodnie z art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej - nie miało istotnego wpływu na wydanie zaskarżonej decyzji. Przyznając, że doszło do naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd uznał, że naruszenie to nie miało charakteru uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. W uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, Naczelny Sąd Administracyjny, po dokonaniu analizy prawnej tego przepisu, wywiódł, że niezastosowanie w sprawie trybu określonego w art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, że jest to podstawa wznowienia postępowania wymieniona w art. 240 § 1 pkt 4 tej ustawy (strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu), a także, że naruszenie przez organ odwoławczy art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej jest naruszeniem przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu uchwały NSA stwierdził, że nie można z góry zakładać, że każde naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej może wywrzeć istotny wpływ na wynik sprawy. Przeciwnie, niekiedy ewentualność wpływu naruszenia powołanego wyżej przepisu można wręcz wykluczyć w związku z czym w każdej sprawie Sąd indywidualnie ma obowiązek zbadać, czy naruszenie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej mogło mieć wpływ na jej wynik.

Zaznaczyć należy, że organ odwoławczy nie podejmował jakikolwiek działań bez udziału Skarżącej. W sprawie nie został zebrany dodatkowo inny materiał dowodowy, aniżeli ten, z którym Skarżąca zapoznała się w trakcie postępowania prowadzonego przed organem pierwszej instancji.

Co do zarzutu naruszenia art. 274c § 1 Ordynacji podatkowej, to zgodnie z art. 274c § 1 organ podatkowy, w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym lub kontrolą podatkową, może zażądać od kontrahentów podatnika wykonujących działalność gospodarczą przedstawienia dokumentów, w zakresie objętym kontrolą u podatnika, w celu sprawdzenia ich prawidłowości i rzetelności. Sąd stwierdza, że Strona w dniu 28 maja 2012 r. zawarła z firmą A. Sp. z o.o. umowę zamówienie na samochód specjalny i z tego tytułu Spółka dokonała zapłaty w dniu 6 czerwca 2012 r. Zgodnie zaś z umową leasingu finansowego z dnia 1 czerwca 2012 r., nr [...], zawartą między J. a R. S.A., dotyczącą samochodu specjalnego V. [...] Bankowóz Typu C, dostawcą samochodu była firma A. Sp. z o.o. Nie można się więc zgodzić z twierdzeniem pełnomocnika, że firma A. Sp. z o.o. nie była kontrahentem Spółki.

W oparciu o orzecznictwo sądowe można stwierdzić, że w pojęciu kontrahenta podatnika mieszczą się wszystkie podmioty, które dokonywały lub dokonują z podatnikiem czynności prawnych dwustronnych lub jednostronnych, odpłatnych lub nieodpłatnych, które były lub mogły być objęte podatkowym stanem faktycznym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1130/12). Tym samym organ pierwszej instancji miał podstawy prawne do sprawdzenia określonej transakcji handlowej pomiędzy Spółką a A. Sp. z o.o., zaś uzyskane informacje stanowią dowód w rozumieniu art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.