Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 37/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2011-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki A w W. na uchwałę Rady Miasta Torunia z dnia 8 lipca 2010 r., nr 827/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia 1.odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 5oo (pięćset ) zł., uiszczoną tytułem wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] grudnia 2010r. spółka A w W., reprezentowana przez pełnomocnika, radcę prawnego J. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na uchwałę Rady Miasta Torunia z dnia 8 lipca 2010 r., nr 827/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z uzasadnienia skargi, wniesienie jej do Sądu poprzedzone zostało wezwaniem Rady Miasta Torunia do usunięcia naruszenia prawa złożone przez – jak wskazano w skardze – W. O., pracownika firmy B w B. w dniu [...] listopada 2010r. działającego jako pełnomocnik właściciela nieruchomości objętej zaskarżonym miejscowym planem.

Zakwestionowanemu miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego zarzucono: brak zgodności pomiędzy treścią uchwały, a jej załącznikiem graficznym, brak w miejscowym planie linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U, nr 80, poz. 717 ze zm., dalej "ustawa o planowaniu"), a także brak określenia zasad podziału nieruchomości. Zarzucono ponadto brak określenia w przedmiotowym planie obligatoryjnych elementów planu miejscowego, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu, a także określenie stawki procentowej, na podstawie której, w przypadku wzrostu wartości nieruchomości, ustala się stosowną opłatę, w wysokości 0%, co zdaniem strony skarżącej, jest odstąpieniem od obligatoryjnego wymogu ustawowego. Strona skarżąca zarzuciła również błędne określenie granic obszaru objętego skarżonym planem na wyrysie z aktualnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Torunia, zamieszczonym w załączniku graficznym do uchwały, a także brak wskazanie jakim aktem studium, o którym mowa zostało przyjęte.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Torunia wniósł o jej odrzucenie, ewentualne oddalenie, z uwagi na naruszenie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym. Zgodnie z twierdzeniem zawartym w odpowiedzi na skargę wnoszący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pełnomocnik spółki B w B., W. O., któremu pełnomocnictwa udzieliło spółka C w W., nie był pełnomocnikiem skarżącej spółki A. Z uwagi na brak tożsamości pomiędzy skarżącą spółką, będącą użytkownikiem wieczystym nieruchomości objętej kwestionowanym miejscowym planem, a spółką C nie można uznać, iż W. O. działał jako pełnomocnik spółki A w W.. Odnosząc się szczegółowo do zawartych w skardze zarzutów, organ wskazał jednocześnie, iż brak jest przesłanek do merytorycznego ich rozpoznania,

Z uwagi na zaistniałe wątpliwości, pełnomocnik strony skarżącej wezwany został zarządzeniem Prezesa Sądu z dnia 17 stycznia 2011r. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, udzielonego przez osobę umocowaną do reprezentowania strony skarżącej. Jednocześnie pełnomocnik strony skarżącej wezwany został do wykazania, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 8 listopada 2010r. złożone zostało przez spółkę B w B. w imieniu strony skarżącej – w terminie siedmiu dni, pod rygorem uznania, iż wezwanie to nie zostało złożone w imieniu strony skarżącej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony skarżącej nadesłał pełnomocnictwo udzielone przez członka Zarządu Spółki uprawnionego do samodzielnej reprezentacji. Jednocześnie w piśmie przewodnim pełnomocnik wyjaśnił, iż W. O., pracownik spółki B w B. był na podstawie udzielonego pełnomocnictwa upoważniony do reprezentowana spółki A w W.. Do pisma załączono pełnomocnictwo udzielone w dniu 4 listopada 2010r. przez spółkę A w W. W. O., reprezentującemu spółkę B w B. w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Jednocześnie pełnomocnik załączył do pisma datowaną na dzień [...] października 2010r. umowę zlecenia pomiędzy spółką A w W. a spółką C w W.. Jak wynika z § 1 ust. 1 powyższej umowy, pierwszy z wymienionych podmiotów zlecił drugiemu podmiotowi przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały Rady Miasta Torunia z dnia 8 lipca 2010 r., nr 827/10 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ul. [...] i [...], na odcinku od ul. [...] do [...] oraz terenów przyległych do Torunia. Zgodnie z ust. 2 § 1 umowy, przyjmujący zlecenie zobowiązał się do podejmowania wszelkich działań przed organami administracji publicznej, sądami administracyjnymi, a także innymi instytucjami niezbędnymi do realizacji celu, o którym mowa w § 1 ust. 1 umowy. Jednocześnie, jak wynika z § 3 umowy, zleceniodawca udzielił przyjmującemu zlecenie pełnomocnictwa do dokonania czynności objętych przedmiotową umową, przy czym przyjmujący zlecenie może udzielać dalszych pełnomocnictw niezbędnych do realizacji umowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 stawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz.1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

W świetle tego unormowania skuteczność wniesienia skargi na uchwałę, czy też zarządzenie organu gminy, podjęte w sprawach z zakresu administracji publicznej, zależy od uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym z redakcji tego przepisu wynika jednoznacznie, iż do wyczerpania tego trybu przed wniesieniem skargi obowiązany jest każdy skarżący. Oznacza to, że tylko skarga tego samego podmiotu, który dokonał takiego wezwania jest dopuszczalna (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2007r., sygn. akt II OSK 414/06, LEX nr 362455).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do Rady Miasta Torunia w dniu [...] listopada 2010r. złożone zostało przez W. O. w imieniu spółki C w W.. Okoliczność tę potwierdza zarówno treść wezwania, jak i załączone przy tym piśmie pełnomocnictwo do działania w imieniu tej spółki podpisane przez dwóch członków jej zarządu (załącznik nr 2 akt administracyjnych). Strona skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2011r. starała się wykazać, że W. O. był również umocowany do działania w imieniu spółki A w W. na mocy pełnomocnictwa udzielonego mu w dniu 4.11.2010r. Nie budzi jednak żadnych wątpliwości, że wnosząc wezwanie o usunięcie naruszenia prawa W. O. nie powoływał się na to pełnomocnictwo, jak też nie wskazywał spółki A jako podmiotu dokonującego wezwania.

Ponadto skarżąca spółka wywodziła, że umowa zlecenia z dnia 29 października 2010r. zawarta pomiędzy spółka A w W. a spółką C w W. uprawniała tę ostatnią spółkę do wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa w imieniu skarżącej, jak też do udzielania dalszych pełnomocnictw niezbędnych do realizacji umowy. Na mocy tej umowy spółka C zobowiązała się do przeprowadzenia - w imieniu i na rachunek spółki A -postępowania w sprawie wyeliminowania z obrotu prawnego uchwały nr 827/10 Rady Miasta Toruń z dnia 8 lipca 2010r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ustosunkowując się do tej kwestii należy odnieść się do prawnych regulacji instytucji pełnomocnictwa zawartych zarówno w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r., nr. 98, poz. 1071 ze zm.) jak i posiłkowo w Kodeksie cywilnym.

W ocenie Sądu, na mocy tej umowy przyjmujący zlecenie nie mógł być uprawniony do wystąpienia w imieniu strony skarżącej z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, a zatem umowa ta nie upoważniała również spółki C do udzielenia dalszego pełnomocnictwa do występowania w tej sprawie przed Radą Miasta Torunia.

Czynność prawna udzielenia spółce C pełnomocnictwa do wystąpienia z wezwaniem w trybie art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, rozumiana zgodnie z treścią oświadczenia zawartego w § 3 umowy zlecenia jest nieważna z uwagi na dyspozycję art. 58§ 1 Kodeksu cywilnego. Przepis ten stanowi, że czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Z kolei wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 33 § 1 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Wyłącza to możliwość ustanowienia działania w charakterze pełnomocnika osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej. (por. wyrok NSA z 8 marca 2001 r., sygn. akt IV SA 41/99 - "Wspólnota" 2001, nr 13, s. 52; teza druga wyroku NSA z 10 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA 511/2000 ). Nie ulega wątpliwości, iż spółka OPERA nie zalicza się do podmiotów wymienionych w cytowanym przepisie, gdyż jest osobą prawną, a tym samym wyłączona jest z kręgu podmiotów mających uprawnienie do występowania w postępowaniu administracyjnym w charakterze pełnomocnika.

Skoro spółka C nie mogła występować przed Radą Miasta Torunia jako pełnomocnik spółki A, to tym bardziej nie mogła ustanowić za stronę skarżącą pełnomocnika do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z zasadą nemo plus iuris ad alium transferre potest quam ipse habet, nie można scedować na nikogo uprawnień, których się nie posiada. Z tego powodu spółka C nie była uprawniona do wystosowania w imieniu strony skarżącej do Rady Miasta Torunia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, ani też udzielić dalszych pełnomocnictw w tym zakresie. Wymieniona wyżej spółka mogła zatem dokonać wezwania do usunięcia naruszenia prawa tylko w imieniu własnym, nie mogła natomiast reprezentować w tym postępowaniu strony skarżącej.

Skutkiem tego nie do przyjęcia jest stawiana przez stronę skarżącą teza, że przed wniesieniem skargi doszło do wyczerpania trybu określonego w art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym na skutek wezwania do usunięcia naruszenia prawa złożonego przez W. O. w dniu [...] listopada 2010r. W ocenie Sądu, to spółka C, reprezentowana przez W. O. wystąpiła do Rady Gminy z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Za spełnienie określonej w art. art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesłanki dopuszczalności wniesienia do sądu skargi na uchwałę organu gminy nie może być uznane wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa, dokonane przez inną niż skarżący osobę, której interes prawny, bądź uprawnienie zostało naruszone zaskarżoną uchwałą.

Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wyczerpała trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa zaskarżoną uchwałą, co czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną, a w konsekwencji jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).