Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 407/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2021-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 2a pkt 1, 5 ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA (del) Małgorzata Dziemianowicz, asesor WSA Iwona Solatycka, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 października 2021r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z/s w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014-2019 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Z. z dnia [...].10.2020r., nr [...] odmawiającą określenia A Spółkę z o.o. ( dalej Strona Podatnik) nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2014 - 2019 .

W dniu 25 września 2019 r. Podatnik złożył korekty deklaracji podatku od nieruchomości za lata 2014 - 2019 i zażądał określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości.

Korekty dotyczyły podatku od zabudowanej nieruchomości gruntowej położonej miejscowości H., ul. [...] nr 40, działka 239 obręb 007- H.

W uzasadnieniu podatnik wskazał, że nieprawidłowo zakwalifikował przedmiotową nieruchomość i wykazał ją, jako związaną z działalnością gospodarczą - w myśl art. 1 a ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm dalej u.p.o.l).

Podatnik powołał art. 1a ust. 2a pkt 1 powołanej ustawy, który stanowi, iż "do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi gruntami". Podatnik wskazał, że zgodnie z informacją uwidocznioną w ewidencji budynków, na spornej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny o powierzchni 373 m 2 oraz budynek produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa o powierzchni 47 m2. W związku z tym podatnik wskazał, że podstawą wymiaru podatku jest art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Z tego powodu uważa, że tylko budynek produkcyjny, usługowy i gospodarczy dla rolnictwa może być uważany za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Burmistrz Z. odmawiając stwierdzenia nadpłaty w pierwszej kolejności wskazał, że w skorygowanych deklaracjach podatnik błędnie wskazał jako podstawę opodatkowania przyjmując powierzchnię zabudowy. Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.p.o.l podstawą opodatkowania budynków lub ich części jest powierzchnia użytkowa budynku. Organ przyjął wobec tego powierzchnię budynków wykazaną w pierwotnych deklaracjach.

Dalej organ wskazał, że podatnik jest osobą prawną, której byt prawny, jako przedsiębiorcy, jest potwierdzony wpisem rejestracyjnym w Krajowym Rejestrze Sądowym nr [...]. Przedmiot działalności spółki określonej w dziale 3. Rubryka 1 wypisu z KRS to m.in. leasing finansowy, kupno i sprzedaż nieruchomości na własny rachunek, wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, wynajem dzierżawa samochodów osobowych, i furgonetek. Podatnik przeznaczył budynek mieszkalny do prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na leasingu nieruchomości.

W konkluzji Organ uznał, że zajął tę nieruchomość na cele związane z działalnością gospodarczą. Z uwagi na regulacje ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnik (leasingodawca) nie ujął budynku mieszkalnego w ewidencji środków trwałych i nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych, co nie przesądza jednak o zajęciu nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą.

W odwołaniu Podatnik zarzucił błędną ocenę, jakoby oddanie nieruchomości w leasing prowadziło do jej zajęcia na działalność gospodarczą. Podatnik nie zaprzecza temu, że dokonała nabycia spornej nieruchomości w celu wykonania zobowiązania w stosunku do spółki B SA, wynikającego z umowy leasingu, a polegającego na nabyciu określonego składnika majątkowego od oznaczonego zbywcy, po to, by następnie oddać tę rzecz do korzystania Korzystającemu w zamian za umówione raty leasingowe - zgodnie z wyrażoną w Art. 709(1) ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm.) istotą leasingu. Fakt - spółka A Sp. z o.o. prowadzi działalność polegającą na, co trzeba silnie zaakcentować, finansowaniu aktywności gospodarczej innych przedsiębiorców, zwłaszcza w zakresie inwestycji, przez leasing. Nie można jednak na tej podstawie wyciągać wniosku, że nabywane przez nią rzeczy - w niniejszej sprawie nieruchomości - są przez nią zajmowane na prowadzenie działalności, której przedmiotem jest leasing, bo stałoby to w sprzeczności z istotą leasingu, którą jest finansowanie nabycia rzeczy służących do realizacji celów gospodarczych innego przedsiębiorcy. Tylko korzystający może zająć przedmiot leasingu - nieruchomość - na prowadzenie swojej działalności.

W ocenie Podatnika Organ nie dostrzega różnicy pomiędzy umową leasingu, najmu, dzierżawy, które - choć podobne - są od siebie na tyle odmienne, że zostały na gruncie prawa cywilnego i podatkowego zdefiniowane odrębnie.

W przypadku umowy najmu lub dzierżawy właściciel dysponuje swoją rzeczą, by uzyskać korzyści finansowe w postaci czynszu i jeśli robi to w okolicznościach wskazujących na prowadzenie działalności gospodarczej, to wyczerpuje przesłanki do stwierdzenia, że dokonał zajęcia tej rzeczy, nieruchomości, na prowadzenie owej działalności. Nacisk w przypadku najmu lub dzierżawy jest kładziony na to, by wykorzystać swoją rzecz do zarabiania przez oddanie jej komukolwiek innemu do używania lub używania i czerpania pożytków przez dowolny czas.

W przypadku umowy leasingu Finansujący dysponuje swoimi środkami finansowymi, a nie rzeczą, oczekuje zwrotu zaangażowanego kapitału oraz odsetek za udzielenie finansowania, a nie czynszu za używanie rzeczy - co, zresztą, jak sam zauważył Organ, znajduje potwierdzenie w Ogólnych Warunkach Leasingu, które stanowią, że korzystający jest zobowiązany wnosić opłaty leasingowe nawet wówczas, gdy przedmiot leasingu nie może być używany.

Korzystający jest także zobowiązany do zapłaty rat nawet w przypadku utraty przedmiotu leasingu, jego nieodwracalnego uszkodzenia oraz gdy umowa leasingu zostaje wypowiedziana - co wydatnie wskazuje na fakt, że uzyskiwane prze Finansującego świadczenie nie pochodzi z wykorzystania rzeczy, lub inaczej ujmując - zajęcia jej na potrzeby działalności gospodarczej, lecz z kredytowania nabycia tej rzeczy na potrzeby działalności innej osoby, korzystającego, który może dokonać zajęcia tej rzeczy lub nie.

Przyjęcie poglądu, że oddanie w leasing, zwłaszcza finansowy, jest równoznaczne z dokonaniem zajęcia nieruchomości na prowadzenie działalności przez finansującego stałoby w sprzeczności z intencją ustawodawcy, który nadaje leasingowi przede wszystkim funkcję kredytową. Nie ma przy tym uzasadnienia, do tego, by obowiązki podatkowe związane z nieruchomością przedstawiały się inaczej w przypadku gdy jej zakup jest finansowany kredytem i leasingiem.

Oddana w leasing rzecz nie służy, zatem Finansującemu do prowadzenia działalności gospodarczej, lecz tylko jako zabezpieczenie zwrotu środków pieniężnych wydatkowanych na jej nabycie dla korzystającego, na potrzeby jego działalności gospodarczej. Tak samo, jak nie służy do prowadzenia działalności gospodarczej przez Bank nieruchomość, której własność została przeniesiona w drodze przewłaszczenia lub została na rzecz tego banku obciążona hipoteką na zabezpieczenie spłaty kredytu lub pożyczki.

Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest też fakt, że umowa leasingu, której przedmiotem była owa nieruchomość, w ujęciu podatkowym miała charakter tzw. leasingu finansowego, który przenosi władztwo gospodarcze nad rzeczą na korzystającego, pełniącego tym samym rolę tzw. właściciela ekonomicznego, co przejawia się w fakcie, że przedmiot leasingu w świetle przepisów ustawy o podatku VAT jest traktowany tak, jakby został korzystającemu sprzedany i zgodnie z ustawą o rachunkowości oraz przepisami ustawy o podatku dochodowym widnieje w księgach korzystającego jako jego aktywo.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując podzieliło stanowisko organu I instancji (uzasadnione w zaskarżonej decyzji) w zakresie prawidłowej powierzchni budynku.

Dalej wskazało, że zgodnie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym od budynków lub ich części, związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem ustawodawca uzależnił wysokość stawek podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania.

W ocenie Kolegium stan faktyczny w sprawie został ustalony w sposób prawidłowy i wynika z niego, że sporny budynek jest, co do zasady budynkiem mieszkalnym. Kolegium jednak podzieliło stanowisko Organu I Instancji, że budynek jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Sporna nieruchomość jest przedmiotem leasingu finansowego. Umowa określa wartość przedmiotu leasingu, harmonogram opłat leasingowych. W umowie wskazano, iż przedmiot leasingu pozostaje przez cały czas trwania umowy leasingu we własności Finansującego (Podatnika), a Korzystający jest zobowiązany do uiszczenia wszelkich opłat, podatków, świadczeń (np. podatek od transportu, opłata za usługę rejestracyjną, podatek od nieruchomości itp.) i innych ciężarów pozostających w bezpośrednim lub nawet pośrednim związku z umową leasingu lub posiadaniem lub używaniem przedmiotu leasingu. Przedmiotem umowy leasingu jest przekazanie przez Finansującego na Korzystającego prawa do używania wybranego przez Korzystającego przedmiotu leasingu w zamian za umówione opłaty leasingowe . Przedmiot leasingu figuruje w ewidencji środków trwałych Korzystającego . Odpisów amortyzacyjnych od przedmiotu leasingu dokonuje Korzystający. Korzystający jest zobowiązany do terminowego uiszczania opłat leasingowych zgodnie z harmonogramem. Korzystający jest zobowiązany do uiszczenia opłat leasingowych nawet wówczas gdy przedmiot leasingu nie może być przez niego z jakichkolwiek przyczyn używany. Sporna nieruchomość była również przedmiotem leasingu przed dniem 9.11.2015 r.

W ocenie Kolegium:

- Stawki podatku przewidziane w przepisie art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. nie zostały uzależnione od faktycznego (fizycznego) zajęcia budynku mieszkalnego lub jego części w celu prowadzenia w nich działalności gospodarczej. Istotne jest natomiast, czy wykorzystywane są one do realizacji gospodarczych celów przedsiębiorcy,

budynek mieszkalny (część budynku), może zostać uznany za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, co uzasadnia zastosowanie stawek podatkowych przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., jeżeli stanowi elementem przedsiębiorstwa takiej osoby (przedsiębiorcy) i jest bezpośrednio związany z wykorzystywaniem go w prowadzeniu działalności gospodarczej. Ustaleniom w tym zakresie przede wszystkim podlega rodzaj prowadzonej działalności i znaczenie budynku mieszkalnego (części budynku) w osiąganiu efektów tej działalności, czyli zysku. Jeżeli bez wykorzystania budynku mieszkalnego lub jego części, przedsiębiorca nie będzie mógł zrealizować zamierzenia gospodarczego, to będzie to oznaczało, że zajął je na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Ustawodawca w omawianym przepisie użył bowiem sformułowania "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej", nie zaś "w których prowadzona jest działalność gospodarcza". Nie zawsze przedsiębiorca do osiągnięcia efektów swojej działalności będzie musiał "fizycznie" wykorzystywać składniki swojego majątku. Jeżeli rodzaj danej działalności za tym przemawia, składniki takie będą wykorzystywane przez niego w sposób pośredni, umożliwiający przedsiębiorcy prawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej.

W ocenie Kolegium w spornej sprawie spełnione zostały przesłanki do uznania spornej nieruchomości za zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej. Oferowanie nieruchomości korzystającemu do używania na podstawie umowy leasingu zgodnie art. 709(1) i następne Kodeku cywilnego i zawarcie umów leasingu stanowi istotę przedmiotu prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej (w zakresie m.in. leasingu finansowego), generującej po jej stronie przychody, przez oddanie w/w nieruchomości korzystającemu do używania w zamiana za wynagrodzenie pieniężne płatne w ratach, w ramach usługi leasingu finansowego. Bez zawarcia umów leasingu finansowego dotyczących spornej nieruchomości strona nie mogłaby zrealizować gospodarczych celów swojej działalności.

Wobec tego prowadzenie przez stronę działalności gospodarczej w oparciu i dzięki spornej nieruchomości przesądza o tym, że budynek mieszkalny pozostaje zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Istotne jest to również to, iż nieruchomość na której posadowiony jest budynek mieszkalny, ujęta została w ewidencji środków trwałych oraz podlegała amortyzacji na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych u korzystających. Stanowiła zatem element przedsiębiorstwa korzystających i wykorzystywana była przez stronę do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług leasingu finansowego.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm.) przez niezasadne przyjęcie, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym,;

b) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przez niezasadne przyjęcie, że cały materiał dowodowy przedstawiony w niniejszej sprawie został zebrany i w sposób wyczerpujący rozpatrzony;

c) art. 191 Ordynacji podatkowej przez niezasadne przyjęcie, że na podstawie całego zebranego materiału dowodowego okoliczności stanowiące przedmiot niniejszej sprawy zostały udowodnione;

d) art. 73 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 74a Ordynacji podatkowej w zw. z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej przez nieuznanie zapłaty przez podatnika podatku w wysokości większej od należnej za nadpłatę, nieokreślenie wysokości nadpłaty oraz niezaliczenie wskazanej nadpłaty podatku na poczet przyszłych zobowiązań podatnika;

e) art. 274 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez niedokonanie korekt deklaracji podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2014-2019

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne przez nieprawidłowe przyjęcie przeznaczenia budynku jako zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej, gdy w ewidencji gruntów i budynków figuruje on jako przeznaczony na cele mieszkalne.

b) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., przez błędną ich wykładnie i uznanie, że sporny budynek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej lub został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w sytuacji, gdy budynek ten stanowi element przedsiębiorstwa podatnika i jest bezpośrednio związany z wykorzystywaniem go w prowadzeniu działalności gospodarczej, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów wskazuje, że budynek jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej a budynek mieszkalny zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej wyłącznie w przypadku faktycznego (fizycznego) wykorzystywania budynku w ramach działalności gospodarczej

c) art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r., przez jego pominięcie i uznanie, że sporny budynek był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, w sytuacji gdy budynek co do którego zastosowana została podwyższona stawka podatku z uwagi na jego stan techniczny nie był i obiektywnie nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności

d) art. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit b u.p.o.l. polegający na błędnej jego wykładni i przyjęciu, że określenie budynek "związany" z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynek mieszkalny "zajęty" na prowadzenie działalności gospodarczej są określeniami zamiennymi, podczas gdy prawidłowa wykładnia wskazuje, że pojęcie "zajęcia" na prowadzenie działalności gospodarczej jest ustawowo pojęciem o węższym zakresie od zakresy ustawowego pojęcia budynku "związanego" z prowadzeniem działalności gospodarczej i obejmuje wyłącznie faktyczne (fizyczne) prowadzenie w nim działalności gospodarczej,

b) art. 709(1) k.c., przez błędną jego wykładnie i zrównanie funkcji umowy leasingu finansowego, w tym zwłaszcza leasingu zwrotnego, z umową najmu lub dzierżawy, podczas gdy charakter prawny umowy leasingu, będącego odmienną od najmu czy dzierżawy umową nazwaną, spełnia głownie funkcję kredytową a przedmiot leasingu stanowi zabezpieczenie wierzytelności finansującego względem korzystającego, a nie przedmiot wykorzystywany do prowadzenia działalności finansującego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem, które nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Wskazać też trzeba na art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na tej podstawie Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w ww. trybie

Sporną kwestia w sprawie jest rozumienie pojęcia "zajęty na działalność gospodarczą" Kwestia była wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sadu Administracyjnego, który m inn. w wyroku II FSK 2064/19, z 23.01.2020 r., (LEX nr 2847916) dokonał wykładni tego pojęcia. Sąd w składzie rozpoznającym niemniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w uzasadnieniach ww. wyroku i przyjmuje je za własne.

W rozpatrywanej sprawie występują dwie zasadnicze kwestie sporne. Pierwsza z nich sprowadza się do tego, czy do uznania, że budynki mieszkalne zajęte są na cele prowadzenia działalności gospodarczej, konieczne jest, jak przyjął to Skarżacy, aby w takim budynku faktycznie prowadzona była działalność gospodarcza, czy też jak twierdzi Kolegium, wystarczające jest, iż budynek taki wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej. Drugą sporną kwestią jest, czy zapisy ewidencji gruntów i budynków są wiążące dla organu podatkowego w sytuacji, gdy doszło do zmiany prawa własności przedmiotu opodatkowania i zmiana ta nie została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków.

Odnosząc się do pierwszej spornej kwestii zauważenia wymaga, że sprowadza się ona jedynie do kwestii właściwej interpretacji przepisów prawa materialnego. Stan faktyczny sprawy jest bowiem niesporny. Wynika z niego, że Skarżący prowadzi działalność gospodarczą, polegającą na leasingu środków trwałych. Budynek, co do którego toczy się spór, stanowi budynek mieszkalny i jest oddany w leasing, za co Skarżąca pobiera wynagrodzenie. Ze stanu faktycznego wynika również, że sporny budynek ujęty jest w ewidencji środków trwałych leasingobiorcy i podlega amortyzacji na gruncie podatku dochodowego.

Rozstrzygając sporne zagadnienie w niespornym stanie faktycznym, rację przyznać należy Kolegium.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. - w stanie prawnym do 31 grudnia 2015 r-, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, uznać należy takie, które są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Natomiast zgodnie z brzmieniem obecnym art. 1 a ust 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a; Zgodnie z ust 2a pkt 1 u.p.o.l. Do gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zalicza się: budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami"

Z kolei w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. przewidziano dla rady gminy możliwość określania w drodze uchwały wysokości stawek podatku od nieruchomości (w graniach określonych w ustawie) od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Powołane przepisy tworzą normę prawną, z której wynika, że zastosowanie podwyższonych stawek podatku od nieruchomości w odniesieniu do budynku mieszkalnego będącego w posiadaniu przedsiębiorcy możliwe jest jedynie wówczas, gdy zajęty jest on na prowadzenie działalności gospodarczej (analogicznie ma to zastosowanie do części takiego budynku). Skarżąca błędnie dokonuje wykładni pojęcia "zajęcia budynku lub jego części na prowadzenie działalności gospodarczej", o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. Stawki podatku przewidziane w tym przepisie, nie zostały bowiem uzależnione od faktycznego (fizycznego) zajęcia budynku mieszkalnego lub jego części w celu prowadzenia w nich działalności gospodarczej. Istotne jest natomiast, czy wykorzystywane są one do realizacji gospodarczych celów przedsiębiorcy. W przypadku osoby prawnej prowadzącej działalność gospodarczą koniecznym w tym zakresie jest ustalenie, czy wykorzystuje ona taki budynek do wykonywania działalności gospodarczej i jest niezbędny, aby zrealizować cel takiej działalności. Znajdujący się w posiadaniu osoby prawnej budynek mieszkalny (część budynku), może zostać uznany za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, co uzasadnia zastosowanie stawek podatkowych przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., jeżeli stanowi elementem przedsiębiorstwa takiej osoby i jest bezpośrednio związany z wykorzystywaniem go w prowadzeniu działalności gospodarczej. Ustaleniom w tym zakresie przede wszystkim podlega rodzaj prowadzonej działalności i znaczenie budynku mieszkalnego (części budynku) w osiąganiu efektów tej działalności, czyli zysku. Jeżeli bez wykorzystania budynku mieszkalnego lub jego części, przedsiębiorca nie będzie mógł zrealizować zamierzenia gospodarczego, to będzie to oznaczało, że zajął je na cele prowadzonej działalności gospodarczej. Ustawodawca w omawianym przepisie użył bowiem sformułowania "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej", nie zaś "w których prowadzona jest działalność gospodarcza". Nie zawsze przedsiębiorca do osiągnięcia efektów swojej działalności będzie musiał "fizycznie" wykorzystywać składniki swojego majątku. Jeżeli rodzaj danej działalności za tym przemawia, składniki takie będą wykorzystywane przez niego w sposób pośredni, lecz umożliwi to przedsiębiorcy prawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej. Decydujące znaczenie ma zatem gospodarcze przeznaczenie budynku mieszkalnego (jego części) przez przedsiębiorcę do realizacji określonego rodzaju działalności, o czym przesądza w szczególności uzyskiwanie za pomocą budynku przychodów. Biorąc pod uwagę powyższe wywody, spełnione zostały przesłanki, aby budynek mieszkalny, stanowiący własność Skarżącej, uznać za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Oferowanie bowiem budynku w formie leasingu innemu przedsiębiorcy stanowi istotę przedmiotu prowadzonej przez Skarżącą działalności gospodarczej, generującej po jej stronie przychody. Bez leasingu budynku, Skarżąca nie mogłaby zrealizować gospodarczych celów swojej działalności. Prowadzenie przez nią działalności gospodarczej w oparciu i dzięki spornemu budynkowi przesądza, że pozostaje on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Stanowi on zatem element przedsiębiorstwa Skarżącej i wykorzystywany jest do prowadzenia działalności gospodarczej przez oddanie w leasing. Jako taki musi zaś zostać uznany za zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Dlatego też Sąd podziela w niniejszej sprawie stanowisko kolegium.

Należy przypomnieć, że w myśl art. 1a ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w przepisach u.s.d.g. z zastrzeżeniem ust. 2, który z tej działalności wyłącza działalność rolniczą, leśną oraz wynajem turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich przez osoby ze stałym miejscem pobytu w gminie położonej na tym terenie, jeżeli liczba pokoi przeznaczonych do wynajęcia nie przekracza 5. Zgodnie natomiast z art. 2 u.s.d.g. działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że świadczenie usług leasingu, jest prowadzeniem działalności gospodarczej, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Skarżąca tę usługową na działalność prowadziła w sposób zorganizowany i ciągły, była ona również działalnością zarobkową. Sąd zgadza się zatem ze stanowiskiem organów podatkowych, które stwierdziły, że opisana wyżej umowa jest przejawem działalności gospodarczej spółki, która działalność tę prowadzi oddawania rzeczy w leasing.

"Podkreślenia wymaga, że zastosowanie niższej stawki podatku w odniesieniu do budynku znajdującego się we władaniu podatnika przedsiębiorcy nie następuje wyłącznie z tej przyczyny, że budynek, z uwagi na pełnioną przez niego funkcję użytkową, tj. zaspokajanie potrzeb bytowych jego mieszkańców, może zostać zakwalifikowany do kategorii budynku mieszkalnego. Istotą zastosowania niższej stawki podatku w odniesieniu do budynku mieszkalnego stanowiącego składnik majątku podatnika przedsiębiorcy jest to, że mając taką cechę budynek nie pozostaje związany z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, a zatem służy zaspakajaniu potrzeb mieszkaniowych podatnika i ewentualnie jego rodziny. Natomiast każda nieruchomość stanowiąca składnik majątku podatnika, wykorzystywana w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, opodatkowana jest wyższą stawką podatku od nieruchomości (por. wyrok NSA z (...) września 2019 r., II FSK (...); wyroki WSA - w (...) z (...) lutego 2015 r., I SA/Gd (...); w (...) z (...) grudnia 2018 r., I SA/Po (...))."(Wyrok WSA w Poznaniu z 5.12.2019 r., I SA/Po 609/19, LEX nr 2768122.)

Ponieważ zaś fakt zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej jest okoliczności obiektywną wynikająca ze sposobu wykorzystania budynku nie ma przy oczenie je zaistnienia znaczenia to jak budynek jest skalsyfikowany w ewidencji gruntów i budynków.

Reasumując w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego.

Za niezasadne należy uznać też zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu. Jak wskazano wyżej stan faktyczny w zakresie rodzaju, wielkości i sposobu wykorzystywania budynku jest niesporny. Skarżąca zarzucając nie wyjaśnienie staniu faktycznego nie wskazuje jakie okoliczności nie zostały wyjaśnione i jakich dowodów nie przeprowadzono bądź oceniono wadliwie. W istocie zarzuty skarżącej sprowadzają się do odmiennej niż oczekiwała oceny prawnej niespornych faktów. Natomiast zarzut, że budynek " nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych" jako podniesiony dopiero w skardze i nie formułowany na etapie postępowania dowodowego należy uznać za próbę nowego, odmiennego i spóźnionego uzasadnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Organ nie był zobowiązany do wyjaśniania stanu faktycznego w zakresie twierdzeń, których strona nie podnosiła. Także więc i te zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.