Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 296/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie: Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.) Protokolant: Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2005 r. sprawy ze skargi B. i M.S na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił podatnikom M. i B. S wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2002 w kwocie [...], tj. w kwocie wyższej o [...] od zadeklarowanej przez podatników w deklaracji podatkowej.

Z uzasadnienia decyzji organu kontroli skarbowej wynika, iż w roku 2002 M.S. prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu [...], w formie przedsiębiorstwa "S" M.S. z siedzibą w B., B.S. prowadziła także działalność gospodarczą w takim samym zakresie pod firmą "A" B.S. w B. Podatnicy w niewielkim zakresie osiągnęli także przychody z usług [...], na cele działalności gospodarczej, lokali położonych przy [...] oraz [...].

W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w przedsiębiorstwie "S" organ kontroli skarbowej stwierdził nieprawidłowe zadeklarowanie wysokości poniesionych kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej działalności gospodarczej poprzez:

1) nieuzasadnione zawyżenie ich o kwotę [...] wynikającą z zaniżonej wyceny płytek podporowych o symbolu [...] i [...] na dzień 31.12.2002 r.; kwota [...], będąca różnicą pomiędzy prawidłowo wyliczoną wartością płytek podporowych na kwotę [...], a ich wartością ustaloną w ramach inwentaryzacji przez Przedsiębiorstwo "S" na kwotę [...], stanowiła wartość zawyżonych w 2002 r. kosztów uzyskania przychodu,

2) obciążenie ich kwotą [...] wynikającą z faktury nr [...] z dnia [...] wystawioną przez "R" R.K. w D., za prowadzenie oddziału hurtowni "S" w G. w miesiącu grudniu 2001 r.,

3) zaliczenie do nich wydatków wynikających z faktur wystawionych przez "T" S.A. w G. z dnia [...] nr [...] (połączenia na kwotę [...]) oraz faktur "T" S.A. w S. z dnia [...] nr [...] (połączenia na kwotę [...]), nr [...] (połączenia na kwotę [...]), nr [...] (połączenia na kwotę [...]), nr [...] (połączenia na kwotę [...]), nr [...] (połączenia na kwotę [...]) i nr [...] (połączenia na kwotę [...]), poniesionych na usługi połączeniowe związane z rokiem 2001,

4) zaliczenie do nich kwoty [...] wynikającej z rozliczenia polecenia wyjazdu służbowego nr [...] z dnia [...] wystawionego dla A.W.; ponadto do kosztów tych zaliczono kwotę [...] wynikającą z rozliczenia polecenia wyjazdu służbowego nr [...] z dnia [...] wystawionego dla W.K., a jak ustalono w trakcie kontroli, obie wskazane delegacje nie zawierały potwierdzenia przez podmioty zewnętrzne, że opisane w nich podróże służbowe zostały odbyte, lecz wyłącznie potwierdzenie M.S., a ponadto, w czasie gdy powinna odbywać się delegacja, osoby te były w siedzibie firmy i dokonały czynności kasowych,

5) uznanie za koszt uzyskania przychodów wydatków związanych z osobistymi potrzebami, poniesionych na zakup [...] na łączną kwotę [...], na podstawie faktur VAT: nr [...] z dnia [...] "R" M.H., ul. [...], na kwotę netto [...], za zakup [...], nr [...] z dnia [...] s. c. "B", [...] na kwotę netto [...], za zakup [...], nr [...] z dnia [...] "H" I.B., ul. [...] na kwotę [...], za zakup [...], nr [...] z dnia [...] M.K. T. – [...] na kwotę netto [...], za zakup [...], nr [...] z dnia [...] "M", ul. [...] na kwotę netto [...], za zakup [...], nr [...] z dnia [...] "M", ul. [...] na kwotę netto [...], za zakup [...], nr [...] z dnia [...] "S", ul. [...], na kwotę netto [...], za zakup [...], nr [...] z dnia [...] M.K. –ul. [...] na kwotę netto [...] za zakup [...], nr [...]z dnia [...] "S" ul. [...], na kwotę netto [...] za zakup [...],

6) ujęcie w nich kwoty [...] wynikającej z faktury nr [...] z dnia [...] za wykonane roboty elektryczne w [...] przy ul. [...] wystawionej przez "Z" R.P., ul. [...]; powyższy wydatek nie miał związku z osiągniętym przez podatnika dochodem, ponieważ w zebranych w trakcie kontroli dokumentach brak jest jakichkolwiek znamion wskazujących na to, iż w 2002 r. oddział firmy "S" w Z. funkcjonował,

7) ujęcie w kosztach podatkowych roku 2003 wydatki, na łączną kwotę [...], które powinny być potrącone w roku 2002, gdyż z przychodami tego roku podatkowego są powiązane.

Dalej organ kontroli skarbowej wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji, że w "P" B.S. także doszło do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów, co było skutkiem, jak to ustalono:

1) nieuzasadnionego ujęcia w podatkowej księdze przychodów i rozchodów zawyżonej kwoty [...] wynikającej z dokonanej sprzedaży samochodu marki [...], zamiast prawidłowo wyliczonej kwoty [...],

2) z tytułu faktury nr [...] z dnia [...] wystawionej przez przedsiębiorstwo "A" na kwotę [...], która to faktura dotyczyła naprawy samochodu [...] nr rej. [...] wraz z zakupem części, a w trakcie prowadzonej kontroli ustalono, iż naprawa ww. pojazdu w rzeczywistości nie miała miejsca.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli, podatnicy pismem z dnia [...] wnieśli od niej odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, żądając jej uchylenia w części dotyczącej poniesionych wydatków na zakup [...] na łączną kwotę [...], wykonanie [...] w [...] na kwotę [...] oraz naprawę samochodu [...] na kwotę [...].

W uzasadnieniu odwołania podatnicy podnieśli, że M.S. w firmie "S" pełni osobiście funkcję kierownika jednostki, zawsze będąc ubranym w stroju służbowym, tj. garnitur, koszula, krawat, a wykonywanie tej funkcji wiąże się z częstymi przejazdami, w tym w okresie jesienno - zimowym, więc – zdaniem podatników – uzasadnione jest wyposażenie go w odzież ocieplaną i obuwie. Podatnicy oświadczyli ponadto, iż wydatki na odzież nie są niczym szczególnym, jeśli chodzi o wartość, a bezwzględnie pozostają w związku z uzyskiwanymi przychodami. Odnośnie zaś do kwestii kosztów prac elektrycznych wykonanych w magazynie położonym w [...], podatnicy podnieśli, iż magazyn ten był wykorzystywany do okresowego składowania towarów w 2002 roku. Nie był to w pełni samodzielny oddział, gdzie prowadzi się księgi i wystawia dokumenty sprzedaży, gdyż wymagałoby to zmiany całego istniejącego systemu księgowego. W związku z poszerzeniem rynku zbytu na południe od [...]., nieuzasadnione – według nich – stało się zwożenie zakupionych towarów z okolic [...] do [...], aby następnie sprzedać je i wywieźć do [...], czy okolic. Z magazynu nie dokonywano sprzedaży detalicznej, więc w raportach kasowych nie może być zapisów. W dalszej części odwołania, odnosząc się do wykonanego remontu samochodu [...], B.M.S. podnieśli, iż organ kontroli skarbowej nie ustalił, czy księgi podatkowe u wykonującego usługę, tj. w firmie "A", były w ogóle prowadzone i, czy pełnomocnik tej firmy jest wiarygodny na podstawie dotychczasowych ustaleń kontroli. Na okoliczność zaś dokonanej naprawy podatnicy wskazali, iż udokumentowali jej fakt w podatkowej księdze przychodów i rozchodów, regulując uprzednio gotówką zapłatę za usługę. Ponadto stoją na stanowisku, iż żadne przepisy nie wymagają innego udokumentowania.

W wyniku rozpoznania odwołania podatników, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] nr [...] uwzględnił żądanie podatników w części dotyczącej kosztów wykonanych robót elektrycznych w hurtowni przy ul. [...], a w pozostałym zakresie nie podzielił zasadności zarzutów podatników i uchylił w całości zaskarżoną decyzję określając wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...].

Uzasadniając swoją decyzję ostateczną Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że podatnicy ewidencjonując po stronie kosztów fakturę obejmującą zakup robót elektrycznych nie naruszyli przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż wykazali, że wykorzystywanie hurtowni położonej w [...] przyczyniło się do osiągnięcia przez firmę "S" przychodu z tego tytułu. Natomiast w zakresie obejmującym pozostałe zarzuty, organ odwoławczy podzielił prawidłowość ustaleń i ocen prawnych zawartych w decyzji organu I instancji, a szczególności odnosząc się do wydatków poniesionych przez podatnika M.S. w ramach jego działalności gospodarczej na nabycie odzieży i butów organ ten stwierdził, że rzeczy te nie miały ani charakteru ochronnego, ani też roboczego, a była to odzież przeznaczona do użytku codziennego i związana z funkcjonowaniem podatnika w życiu społecznym. Według tego organu, niezależnie od prowadzenia działalności gospodarczej, każda osoba musi posiadać ubranie i buty, które to części garderoby zużywają się przez sam fakt funkcjonowania w życiu społecznym. Ponadto, organ ten zgodził się z podatnikami, że odpowiednie ubranie może wpływać na wzajemny stosunek kontrahentów, to jednak rodzaj noszonej odzieży nie jest zwykle związany z uzyskiwanym przychodem lecz z rodzajem wykonywanego zajęcia, co nie dotyczy osób prowadzących działalność gospodarczą.

Dalej, organ odwoławczy – powołując się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych – stwierdził, że zakup odzieży wizytowej może wprawdzie zostać uznany za koszty uzyskania przychodów, lecz w ramach limitu na wydatki związane z reprezentacją i pod warunkiem zaopatrzenia odzieży osobistej w cechy charakterystyczne dla firmy, jak barwa, krój, czy logo, których to cech nie posiadała odzież zakupiona przez podatnika M.S. i w konsekwencji, organ stwierdził, że wydatki poniesione na nabycie odzieży i butów, jako niepozostające w związku z uzyskanymi przychodami, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów.

Odnosząc się do wydatku, niezliczonego do kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika B.S. pod firmą "T", objętego fakturą z dnia [...] wystawioną przez firmę "A" na kwotę [...] z tytułu naprawy samochodu [...] nr rej. [...] wraz z zakupem części, organ odwoławczy stwierdził, że dowody zgromadzone w postępowaniu podatkowym nie zezwoliły na potwierdzenie, iż usługa naprawy została rzeczywiście wykonana. Przesłuchany bowiem w sprawie w charakterze świadka J.P. – pracownik i, zarazem pełnomocnik, firmy "A" zeznał, że usługi wymienionej w fakturze nie wykonał, jak też nie mógł jej wykonać A.P. – właściciel firmy "A", niezajmujący się naprawą samochodów, a którego w czasie, gdy miałaby zostać wykonana usługa, praktycznie w firmie nie było. Dodał on, że pamięta jak doszło do wystawienia faktury, za którą to czynność dostał jakąś kwotę pieniężną od M.S., lecz nie pamięta, w jakiej wysokości oraz, że nie mógł wykonać tej usługi, gdyż nie posiadał części do naprawy samochodu podatnika, ani też nie kupował takich części. Natomiast przesłuchany w sprawie w tej kwestii podatnik M.S. podał, że nie pamięta okoliczności podpisania faktury z dnia [...], gdyż podpisuje dużo faktur, także w firmie małżonki B.S., nie pamięta także, na czym polegała awaria skrzyni biegów samochodu [...] oraz, że według niego, nikt tego nie będzie wiedział, ani w jego firmie, ani w firmie żony. Również przesłuchana na tę okoliczność B.S., wyjaśniła, że sprawami technicznymi w jej firmie zajmuje się mąż, a okazaną jej fakturę zobaczyła pierwszy raz i nic nie jest jej wiadome o dokonywaniu naprawy samochodu [...] w 2002 r.

Dalej, uzasadniając decyzję organ odwoławczy podniósł, że kontrola skarbowa przeprowadzona w firmie "A" wykazała, że w miesiącu lipcu 2002 r., w którym miałaby zostać wykonana naprawa samochodu podatnika, nie zaksięgowano żadnych zakupów, ani też sprzedaży w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej w tej firmie.

Powyższą decyzję organu odwoławczego B. i M. S. zaskarżyli skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie żądając jej uchylenia w części dotyczącej nieuznania za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na remont samochodu [...] na kwotę [...] oraz na zakup odzieży służbowej na kwotę [...].

Uzasadniając swoje żądanie skarżący oświadczyli, iż M.S. jako osoba fizyczna prowadząca przedsiębiorstwo w zakresie handlu hurtowego, posiadając przy tym oddziały w B., S., G.. oraz w Z., zasadniczą część czasu spędza na rozmowach i spotkaniach z kontrahentami, natomiast w protokole z kontroli nie ma najmniejszej wzmianki o warunkach pracy podatnika, ani o charakterze czynności, jakie wykonuje. Skarżący podkreślili, iż zarówno w roku 2002 oraz w czasie kontroli przedmiotowa odzież była wykorzystywana do celów służbowych jako tzw. wizytowa, a ponadto zapewnili, że stroje te mają znamiona odzieży służbowej, są innej barwy, kroju i posiadają logo. Podniesiony został również zarzut, iż organ I instancji w decyzji wywnioskował, że w ubiorze nie obowiązywały żadne reguły, gdyż pochodziły z różnych sklepów. Odnośnie natomiast do kwestii naprawy samochodu [...], skarżący podnieśli, iż M.S. działalność gospodarczą prowadzi od kilkunastu lat i nigdy podczas wcześniejszych kontroli nie czyniono mu zarzutów, że wykazywane koszty są fikcyjne lub ukrywa uzyskane przychody. Według skarżących, organy podatkowe nie wskazały, jakie dowody dokumentowałyby fakt wykonania usługi naprawy samochodu przez J.P.. Ich zdaniem, prawo podatkowe nie wymaga innego udokumentowania usługi, jak faktury podpisanej przez obie strony. A ponieważ w środowisku coraz głośniejsze były uwagi co do nierzetelności tej osoby, podatnicy zerwali wszelkie kontakty z tym wykonawcą. Stwierdzili również, iż w sprawie nie dokonano najważniejszych ustaleń dotyczących stanu faktycznego oraz nie podjęto w tym zakresie jakichkolwiek prób oraz dokonania oceny wiarygodności stron, co powinno być rozstrzygające w sprawie. Zarzucili również, że kontrolę prowadził inspektor UKS, który uczestniczył we wcześniejszych kontrolach, tej firmy, w których wydał decyzje w przeważającej części później uchylone.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Dodatkowo, organ ten zauważył, że podatnicy dopiero na etapie skargi sądowo-administracyjnej podnieśli zarzut, że organy podatkowe nie uwzględniły okoliczności, iż ubrania opatrzone były logo firmy, jednak nie wskazali jakichkolwiek dowodów potwierdzających powyższą okoliczność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Spór, jaki wiodą strony w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie dotyczy kwestii oceny zasadności niezaliczenia przez organy podatkowe do kategorii kosztów uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez skarżących w 2002 r., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, związanych z zakupem odzieży na kwotę [...] oraz z naprawą samochodu marki [...] na kwotę [...].

Na wstępie należy zaznaczyć, iż problematyka kosztów uzyskania przychodów ma podstawowe znaczenie dla funkcjonowania każdego podatku dochodowego, albowiem możliwość zaliczenia określonych wydatków do kosztów uzyskania przychodów danego roku podatkowego ma bezpośredni wpływ na wysokość dochodu będącego podstawą opodatkowania, a w konsekwencji na wysokość należnego zobowiązania podatkowego. Konstrukcja kosztów uzyskania przychodów, określona w przepisie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14 z 2000 r., poz. 176 ze zm.), oparta jest na swoistej klauzuli generalnej, według której, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty ponoszone w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 tej ustawy. Gramatyczna wykładnia tego przepisu prowadzi do oczywistego wniosku, że podatnik ma możliwość odliczenia od przychodów wszelkich kosztów, pod tym jednakże warunkiem, że mają one związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma, bądź może mieć, wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Przechodząc na grunt sprawy, będącej przedmiotem rozpoznania, w odniesieniu do zarzutu skarżących dotyczącego nieuznania przez organy podatkowe za koszty uzyskania przychodów wydatków poniesionych na zakup odzieży służbowej, skład orzekający w sprawie uznaje, iż organy podatkowe słusznie uznały, że poniesione wydatki na zakup odzieży i obuwia nie mogły zostać uznane za koszty podatkowe, gdyż poniesione zostały na nabycie "rzeczy osobistych, których z istoty rzeczy nie zalicza się do kosztów podatkowych niezależnie od tego, czy i w jakim stopniu niszczą się w toku prowadzonej działalności" (wyrok NSA z dnia 24.01.2001 r. sygn. akt SA/Sz 1875/99, LEX nr 49802). Wydatki na zakupiony przez skarżącego ubiór ( kurtka, garnitur, koszula, obuwie) nie są zatem wydatkami, które mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, gdyż są to wydatki ściśle osobiste, ponoszone niezależnie od rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, czy wykonywanej pracy.

Nie można się również nie zgodzić ze stanowiskiem organów podatkowych, że sporna odzież nie miała charakteru ochronnego ani roboczego, a przez to wydatek na jej nabycie nie mógł zostać zaliczony w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Była to odzież indywidualna przeznaczona na użytek codzienny. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie prezentowane było stanowisko, iż jedynie wydatki na odzież typowo ochronną (roboczą), jak np.: kaski ochronne noszone na budowie, fartuchy ochronne noszone w rzeźni i inne niewykorzystywane na co dzień części garderoby można zaliczyć do kosztów podatkowych.

Skarżący wprawdzie podnieśli w skardze zarzut, iż w czasie kontroli zakwestionowana odzież była wykorzystywana do celów służbowych jako tzw. wizytowa i zarzucili, że w protokole z kontroli brak jest jakiejkolwiek wzmianki o tym, czy posiada ona walory odzieży służbowej, czy posiadała logo i wyróżniała się kolorem, a jak zapewnia strona, tak właśnie było, to jednak – jak słusznie stwierdził to w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej – skarżący nie przedstawili organom podatkowym żadnych dowodów potwierdzających takie cechy zakwestionowanej odzieży, jak również – mimo, że brali aktywny udział w postępowaniu kontrolnym i podatkowym – nie podnosili zarzutu, że organy podatkowe pomijają tę tak ważną okoliczność, a w wyjaśnieniach do protokołu kontroli z dnia [...] nie zakwestionowali braku wzmianki w tej kwestii. Podnoszenie natomiast zarzutu na etapie postępowania sądowego, nie może odnieść oczekiwanego przez skarżących skutku, bowiem Sąd kontroluje legalność zaskarżonej decyzji, oceniając ustalony przez te organy stan faktyczny i prawny istniejący w dacie jej wydania.

Według składu orzekającego, organy podatkowe prawidłowo ustaliły, iż wydatki poniesione na zakup odzieży i obuwia można uznać tylko wtedy za koszty podatkowe, gdy ich poniesienia wymaga wykonywany zawód i odzież ta jest przeznaczona do wyłącznego wykorzystywania w ramach jego wykonywania. Wydatki na zakup odzieży można niekiedy zaliczyć do kosztów podatkowych, jest to jednak obwarowane pewnymi wymogami. Taka możliwość istnieje tylko i wyłącznie, jeżeli odzież ma charakter specjalistyczny i jest wykorzystywana wyłącznie podczas pełnienia obowiązków zawodowych. W niniejszej sprawie była to jednak odzieżą indywidualna, przeznaczona na użytek codzienny. Uznać bowiem należy, że – niezależnie od prowadzenia działalności gospodarczej – każdy człowiek funkcjonujący w otaczającym go cywilizowanym społeczeństwie powinien posiadać ubranie i buty.

Nie ulega wątpliwości, jak słusznie stwierdził to organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, że w niektórych sytuacjach wydatki poniesione na zakup ubioru reprezentacyjnego mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu w ramach limitu wydatków na reprezentację, jednak tylko wówczas, gdy podatnik wykaże, iż odzież ta utraciła charakter odzieży osobistej np. z uwagi na opatrzenie jej cechami charakterystycznymi dla firmy ( barwa, krój, logo itp.), czego w sprawie tej podatnicy nie wykazali.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie podziela również ustalenia faktyczne i wyrażoną na podstawie tych ustaleń ocenę prawną organów podatkowych w odniesieniu do wydatku poniesionego w kwocie [...] z tytułu naprawy samochodu [...] nr rej. [...] wraz z zakupem części i zaliczonego przez skarżącą podatniczkę do kosztów uzyskania przychodów jej firmy, a wynikającego z faktury VAT nr [...] z dnia [...] wystawionej przez firmę "A". Z prawidłowych ustaleń organów podatkowych wynika bowiem, iż w imieniu firmy "A" fakturę podpisał pracownik i zarazem pełnomocnik firmy J.P., który jako świadek zeznał, że usługi wymienionej na tej fakturze nie wykonał i nie jest możliwe, aby wykonał ją także właściciel firmy – A.P., który nie zajmował się naprawami samochodów i, którego w czasie, gdy miała mieć miejsce naprawa nie było w firmie. Również kontrola skarbowa przeprowadzona w firmie "A" wykazała, że w miesiącu lipcu 2002 r., w którym miałaby zostać wykonana naprawa samochodu podatnika, nie zaksięgowano żadnych zakupów, ani też sprzedaży w podatkowej księdze przychodów i rozchodów prowadzonej w tej firmie. Także przesłuchani w tej kwestii podatnicy nie przyczynili się w żaden sposób do potwierdzenia wykonania takiej usługi przez firmę "A"

W przedstawionej sytuacji, gdy kontrahent podatnika zaprzecza okoliczności, która ma istotny wpływ na ustalenie poniesienia przez niego wydatku w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia, że jednak wydatek taki poniósł i, że pozostawał on w związku przyczynowym z przychodami prowadzonej firmy, zgodnie z zasadą, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Organ podatkowy może, w wyniku dokonanych ustaleń, zakwestionować fakt poniesienia przez podatnika kosztu, przy czym ma wówczas obowiązek wskazać przyczyny, z powodu których odmówił wiarygodności dowodom i twierdzeniom przedstawionym przez podatnika, którym to wymaganiom organy podatkowe w tej sprawie sprostały. W razie zatem zaistnienia sporu, co do faktu rzeczywistego poniesienia kosztu i zakwestionowania przez organ wiarygodności dokumentu potwierdzającego jego poniesienie np. faktury VAT, podatnik zobowiązany jest udowodnić ów fakt poprzez przedłożenie jakichkolwiek innych dowodów. W niniejszej sprawie skarżący, oprócz zakwestionowanej przez organy podatkowe faktury VAT dotyczącej naprawy samochodu i zakupu części do niego, nie przedłożył i nie zaproponował żadnych dodatkowych dowodów, które pozwoliłyby stwierdzić, bez jakichkolwiek wątpliwości, iż koszt ów został rzeczywiście poniesiony. Oznacza to, iż biorąc pod uwagę ustalenia z kontroli przeprowadzonej w firmie "A", należy uznać za słuszne stanowisko organu odwoławczego, że naprawa samochodu [...] w rzeczywistości nie miała miejsca i, w związku z tym, organ zasadnie nie zaliczył wydatku w wysokości [...] do kosztów uzyskania przychodów.

Według Sądu bez znaczenia i żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje fakt, iż inspektor przeprowadzający kontrolę uczestniczył we wcześniejszych kontrolach, w wyniku których zapadły decyzje, które "w przeważającej części zostały uchylone", bowiem Sąd ocenia legalność zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kontrolowanego roku podatkowego 2002.

Według składu orzekającego w sprawie, także pozostałe ustalenia i oceny prawne wyrażone w zaskarżonej decyzji, w zakresie nieobjętym skargą, nie naruszają prawa.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), należało orzec jak w sentencji.