Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 574/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 280 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi K. J. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 9 stycznia 2018 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 384/17 postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 29 maja 2019 r. skarżący K. J., wniósł do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie o wznowienie zakończonego prawomocnie postępowania sygn. akt III SA/Kr 384/17 i zmianę wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. dotyczącego odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści poprzez uchylenie zaskarżonych orzeczeń organów administracji obu instancji. Na uzasadnienie swojego stanowiska skarżący wskazał, że Komendant Powiatowy Policji dopiero w 17 kwietnia 2019 r. ujawnił posiadane dokumenty "w zakresie art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym f-szy Policji za pismem z dnia 11 kwietnia 2019 roku", pomimo że o przedmiotowe dokumenty starał się od wielu lat, lecz były one "ukrywane działaniami f-szy KPP i KWP ". Jednocześnie K. J. "w zakresie wznowienia" przywołał m. in. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13 oraz uchwałę NSA w sprawie I OPS 8/09. Skarżący podniósł także, że uzyskane dokumenty "miały i mają istotne znaczenie na wynik sprawy o wydanie zaświadczenia niezbędnego i wymagalnego do przedłożenia bez względu na jego treść organowi zaopatrzeniowemu". Do wymienionego pisma K. J. dołączył m. in. dokumenty otrzymane od Komendanta Powiatowego Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wznowienie postępowania zostało uregulowane w Dziale VII ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - dalej p.p.s.a. Przesłanki wznowienia postępowania zostały uregulowane w art. 271-273 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 271 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§ 1 art. 272 p.p.s.a). W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2). Można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3).

Ponadto stosownie z art. 273 § 1 p.p.s.a., można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3).

W niniejszej sprawie "w zakresie wznowienia" skarżący wskazał na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 oraz powołał się na wykrycie i uzyskanie środków dowodowych, które wcześniej nie były mu znane.

Wobec powyższego Sąd dokonał oceny, czy zaistniała przesłanka wznowienia, o której mowa w art. 272 p.p.s.a. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13, który funkcjonował już w obrocie prawnym w dacie orzekania przez Sąd w sprawie III SA/Kr 384/17.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 nie mógł stanowić podstawy wznowienia postępowania, gdyż wspomniany art. 272 p.p.s.a. dotyczy sytuacji, w której po wydaniu prawomocnego rozstrzygnięcia, zostanie zakwestionowana przez Trybunał Konstytucyjny jego podstawa prawna. Wówczas istnieje możliwość, choć tylko w odpowiednim czasie, wznowienia postępowania w sprawie. Możliwość wznowienia postępowania, na podstawie powołanego wyżej przepisu, nie obejmuje zaś sytuacji, w których prawomocne orzeczenie sądowe zostało wydane w warunkach funkcjonowania w obrocie prawnym wyroku Trybunału Konstytucyjnego, i który to wyrok sąd rozpoznający sprawę wziął pod uwagę. Instytucja wznowienia nie służy bowiem ponownemu badaniu tej samej sprawy, w oparciu o te same okoliczności.

Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w treści art. 272 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Gdyby przyjąć, że podstawę wznowienia postępowania mogą stanowić także wyroki Trybunału Konstytucyjnego wydane przed zakończeniem postępowania przed sądem administracyjnym, to prowadziłoby to do sytuacji, że skarga o wznowienie postępowania byłaby wniesiona po terminie jeszcze przed wydaniem przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. Tymczasem istotą instytucji wznowienia postępowania jest możliwość obalenia prawomocnego orzeczenia sądu. Trzymiesięczny termin zakreślony do złożenia skargi o wznowienie postępowania nie może więc zacząć swojego biegu wcześniej niż od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kwestionowanego w trybie wznowienia. Dopiero po zaistnieniu tego właśnie zdarzenia (uprawomocnienia się orzeczenia), złożenie skargi o wznowienie postępowania jest dopuszczalne. Oznacza to, że wyroki Trybunału Konstytucyjnego wydane przed zakończeniem postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym nie mogą stanowić przesłanki wznowienia postępowania, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Sąd uznał zatem, że przesłanka, o której mowa w art. 272 p.p.s.a. nie zaistniała w niniejszej sprawie, a zatem nie mogła stanowić podstawy wznowienia postępowania.

W ocenie Sądu, również przesłanka z art. 273 § 2 p.p.s.a. nie została spełniona. Wnosząc bowiem przedmiotową skargę i powołując się na dokumenty dołączone do pisma Komendanta Powiatowego Policji z dnia 11 kwietnia 2019 r., tj. na: wniosek K. J. z dnia 18 stycznia 2009 r., pismo przewodnie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 22 stycznia 2009 r. L.dz. [...], notatkę służbową z dnia 5 marca 2009 r., protokół powypadkowy [...] z dnia 30 sierpnia 2000 r., pismo do KP w S. z dnia 11 marca 2009 r. L.dz. [...], pismo KP z dnia 25 marca 2009 r. l.dz. [...], pismo do KP Ś. z dnia 11 marca 2009 r. – L.dz. [...], pismo KP Ś. z dnia 23 marca 2009 r. l.dz. [...], pismo do Radcy Prawnego KPP z dnia 10 czerwca 2009 r. L.dz. [...], pismo do KWP z dnia 18 czerwca 2009 r. – L.dz. [...], opinię radcy prawnego z dnia 19 czerwca 2009 r., postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia 10 lipca 2009 r. nr [...] oraz na potwierdzenia odbioru postanowienia – skarżący nie wskazał, które z ww. dokumentów stanowią takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których nie mógł on skorzystać w poprzednim postępowaniu. Na pewno bowiem nie są taką okolicznością faktyczną lub środkiem dowodowym: wniosek skarżącego z dnia 18 stycznia 2009 r., protokół powypadkowy, postanowienie [...], czy też potwierdzenie jego odbioru. Skarżący nie wskazał również jaki jest związek przyczynowy pomiędzy wskazanymi przez niego dowodowymi, a zapadłym w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 384/17 wyrokiem.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia, o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.