Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2076/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 219 § 1, art. 220 § 1, art. 230 § 1 i 2, art. 246 § 1 pkt 2, art. 254 § 1, art. 260
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia przyznać B. K. prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

B. K. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2009 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarsko-gospodarczego przewidzianego do realizacji na działkach ew. nr [...] i nr [...] w miejscowości D.

Skarżąca w dniu 11 stycznia 2010 r. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Jako że powyższy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF skarżącego została wezwana do uzupełnienia tego braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W związku z tym, że nie zadośćuczyniła mu w wyznaczonym terminie, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 25 lutego 2010 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Skarżąca w terminie wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia składając jednocześnie na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. We wniosku tym podała, że utrzymuje się jedynie z gospodarstwa rolnego o niskiej klasie ziemi i musi korzystać z emerytury swej matki E. G. w wysokości 750 zł miesięcznie, natomiast sama osiąga dochód w wysokości 450 zł miesięcznie. Jako stan majątkowy wskazała na dom o pow. 72 m², nieruchomość rolną o pow. 8 ha oraz zabudowania gospodarcze. Podała, że nie posiada oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro. Zgodnie ze złożonym we wniosku oświadczeniem wnioskodawczyni ponosi wydatki na leki 200 zł/m-c oraz na rok na opał 2000 zł, prąd 600 zł, gaz i wodę 100 zł, telefon i nawozy po 200 zł, remonty domu i budynków gospodarczych 3000 zł, remonty sprzętów 2000 zł, podatek rolny 300 zł, ubezpieczenie KRUS 1200 zł, ubezpieczenie budynku i ciągnika 250 zł, olej napędowy 900 zł, praca najemna (za kombajn, prasę i kosiarkę) 900 zł oraz wynagrodzenie dla wynajętego pracownika 1200 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p. p. s. a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W związku z tym, że wnioskodawczyni łącznie ze sprzeciwem od zarządzenia z dnia 25 lutego 2010 r. o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania wniosła o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, Sąd rozpoznał jej wniosek merytorycznie.

Z regulacji prawnej zawartej w p. p. s. a. dotyczącej kosztów sądowych wynika, że zasadą jest ponoszenie kosztów sądowych przez każdego, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie, w tym skargę (art. 219 § 1 p. p. s. a., art. 220 § 1 p. p. s. a., art. 230 § 1 i 2 p. p. s. a.).

Stosownie jednak do art. 246 § 1 pkt 1 p. p. s. a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przyznaje się osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Oceniając wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należy, że wnioskodawczyni wykazała, iż spełnia wymogi wskazane w powyższym przepisie. Dochody jej dwuosobowego gospodarstwa domowego zamykają się w kwocie 13800 zł rocznie, podczas gdy zadeklarowane przez nią roczne wydatki nieznacznie przekraczają tę kwotę (łącznie 15250 zł). Biorąc powyższe pod uwagę nie sposób przyjąć, że wnioskodawczyni jest w stanie choć częściowo uiścić wpis od skargi, aby nie spowodować uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a także że jest w stanie opłacić profesjonalną pomoc prawną.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 254 § 1 p. p. s. a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.