Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 420/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 108
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania Z. G. , od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z [...] . nr [...] , określającej:

- należne do zapłaty zobowiązanie podatkowe w związku z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku VAT, wynikające z niżej wymienionych faktur wystawionych w sierpniu 2011r. w łącznej wysokości 4.527 zł:

- nr [...] z 11 sierpnia 2011r.,

- nr [...] z 17 sierpnia 2011r.,

- nr [...] z 18 sierpnia 2011r.,

- nr [...] z 24 sierpnia 2011r.,

- kwotę różnicy podatku VAT, o której mowa w art. 87 ust. 1 ustawy, stanowiącą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym (do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy) za sierpień 2011 r. w wysokości 529 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Stan sprawy jest następujący:

W wyniku kontroli u Z. G. przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w M. w zakresie rozliczenia z budżetem państwa podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2011r. stwierdzono iż Z. G. za 08.2011 zawyżył: podatek naliczony o łączną kwotę 3.704 zł , wynikającą: z faktury VAT wystawionej przez "A" , ul. [...] , dot. nabycia drewna, pryzmy, deski sosnowej i kantówki, na kwotę podatku VAT 3.474,15 zł,

- z faktury wystawionej przez "B" , ul. [...] , dot, zakupu usługi przecierania drewna, na kwotę podatku VAT 230,46 zł.

Uznano, że zakup w/wym. towaru i usługi nie został dokonany, transakcje miały charakter pozorny. Stwierdzając brak podstaw do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturze wysławionej przez firmę "A" , powołano się na art. 88 ust. 3a pkt- 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. nr 54, poz 535 ze zm.), zgodnie z którym podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego nie stanowią faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, która nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Posiłkując się treścią wskazanego wyżej przepisu art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT stwierdzono, że wspomniana powyżej usługa przecierania drewna również jest czynnością fikcyjną gdyż Z. G. nie posiadał drewna od P. D. , przy czym nie wskazał innego źródła pochodzenia tegoż drewna.

- podatek należny o łączną kwotę 4.526,93 zł, wynikającą z czterech faktur VAT wystawionych na rzecz firmy "C" , dot. sprzedaży drewna tartacznego, pryzmy, deski sosnowej i kantówki.

Uznano, że wykazana przez Podatnika sprzedaż na rzecz w/wym. kontrahenta nie została wykonana, wystawione faktury stanowiły "puste faktury" dokumentujące fikcyjne transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca.

W dniu [...] r. Z. G. złożył korektę deklaracji VAT-7 za sierpień 2011 r., w której częściowo uwzględnił ustalenia kontrolne, wykazując:

- podatek należny w kwocie 0 zł, niższej od pierwotnie zadeklarowanej o 4.527 zł (łączna kwota podatku wynikająca z czterech faktur wystawionych na rzecz S.C. ,."C" ")

- podatek naliczony z przeniesienia z poprzedniego okresu rozliczeniowego w kwocie 10 zł ,

- podatek naliczony w kwocie 749 zł, niższej od pierwotnie zadeklarowanej o 3.474 zł (kwota podatku wynikająca z faktury wystawionej na rzecz Firmy "A" ),

- podatek naliczony do odliczenia w kwocie 759 zł,

- nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 759 zł.

W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. decyzją nr [...] uwzględnił rozliczenie w podatku od towarów i usług za sierpień 2011r. dokonane przez Podatnika w korekcie deklaracji VAT-7 za wskazany miesiąc, jednakże podtrzymał pozostałe ustalenia dokonane w toku kontroli, podważając transakcje zakupu usługi od "B" , w efekcie czego określił kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

Mając jednocześnie na uwadze fakt wystawienia w badanym miesiącu przez Stronę na rzecz ""C" " S.C. D. Ć., R. Ć. faktur VAT z wykazanym w nich podatkiem należnym, określono należne do zapłaty zobowiązanie na podstawie przepisu art. 108 ust. 1 powołanej ustawy o podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz argumentami podniesionymi w odwołaniu, decyzją z [...] r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

W ocenie organu odwoławczego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. nie wywiązał się w sposób prawidłowy z obowiązku wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego oraz jego przeanalizowania pod kątem ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, w efekcie czego stwierdził, że:

- dokonane w sprawie ustalenia nie są wystarczające dla podważenia rzeczywistego charakteru transakcji zawartych przez Pana Z. G. z firmami: "A" , "B" oraz ""C" " S;

- organ pierwszej instancji nie dokonał żadnych dodatkowych ustaleń mających na celu wyjaśnienie wszelkich okoliczności związanych z realizacją transakcji zakupu palet drewnianych przez Z. G. od "A" , w tym dotyczących transportu, załadunku i rozładunku towaru, ustaleniu i przesłuchaniu osób biorących udział w tych czynnościach, czy też określenia sprzętu wykorzystywanego do tychże czynności;

- organ podatkowy pominął fakt, że zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez Stronę w dniu [...] r. towar mógł być dostarczony bezpośrednio do Jej odbiorców - w tym przypadku do firmy "B" , która zgodnie z dokumentami źródłowymi miała wykonywać na Jej rzecz usługę przecierania drewna, skąd z kolei towar był zabierany transportem firmy ""C" " (protokół przesłuchania Strony z [...] r.);

- nie zweryfikowano w żaden sposób informacji wynikających z protokołu z czynności sprawdzających przeprowadzonych w firmie "B" , a dotyczących przywozu drewna do ww. firmy busem przez Pana G. , czy też okoliczności, w których następowały gotówkowe płatności za wykonaną usługę (oświadczenie Pana E. D. z [...]r .),

- nie wyjaśniono ponadto kwestii związanych z rozliczeniem kosztów transportu towaru do firmy "B" , odpowiadającej za usługę przecierania drewna;

- nie dokonano analizy, czy towar opisany na fakturze zakupu wystawionej dla Podatnika przez firmę "A" , po uwzględnieniu obróbki dokonanej przez firmę "B" , mógł odpowiadać - asortymentowo i ilościowo - towarowi wskazanemu w fakturach sprzedaży, wystawionych przez Z. G. na rzecz ""C" " ;

- nie wyjaśniono także przyczyn, z powodu których daty wystawienia przez Stronę - na rzecz firmy ,,"C" " S– faktur sprzedaży-towaru w postaci drewna, pryzmy, deski sosnowej i kantówki są wcześniejsze od dat faktur dokumentujących nabycie przedmiotowego towaru od firmy "A" (3 faktury)- oraz usługi przetarcia drewna firmy "B" (4 faktury); nie wyjaśniono dokładnie w decyzji stanu faktycznego, w efekcie czego nie można było dokonać obiektywnej oceny w zakresie ustalenia rzeczywistego obrotu towarem wskazanym w zakwestionowanych fakturach zakupu i sprzedaży, co z, kolei miało wpływ na wykazanie zasadności zastosowania wobec Podatnika trybu wynikającego z art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług.

Realizując zalecenia zawarte w w/wym. decyzji kasacyjnej, organ pierwszej instancji dokonał n/w czynności:

W dniu [...] r. przesłuchano w charakterze Strony Z. G. , na okoliczność prowadzonej przez Niego działalności gospodarczej w 2011 r. oraz kontaktów handlowych ze S.C. ""C" ",

- w celu ustalenia ewentualnego faktu prowadzenia przez Z. G. działalności gospodarczej w 2011r. w K. przy ul. [...] , dokonano przesłuchania osób będących bezpośrednimi sąsiadami wskazanej nieruchomości, tj:

- w dniu [...] r. przesłuchano w charakterze świadka Pana A.S., zam. w K. przy ul. [...],

- w dniu [...] r. przesłuchano w charakterze świadka Panią A.K., zam. w K. przy ul. [...] ,

- ustalił, iż "D" , ul. [...] była podmiotem nieistniejącym,

- dokonał analizy protokołu przesłuchania z dnia [...] r. Pana J. C. oraz przedłożonych przez świadka świadectw legalności pozyskiwania drewna,

- włączył do akt-sprawy ostateczne decyzje Naczelnika Urzedu Skarbowego w M. z [...] r. wydane dla Pana P. D. w zakresie podatku od towarów i usług za m-ce: lipiec - sierpień oraz listopad - grudzień 2011.,

- w dniu [...] r. przesłuchano w charakterze świadka E. D. w zakresie kontaktów handlowych z Z. G. , włączono do akt sprawy protokół z przesłuchania w charakterze świadka Z. Ć. z [...] r., przeprowadzonego przez pracowników Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. ,

- dokonano analizy zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem rzeczywistego wykonania usługi przetarcia drewna przez "B" na rzecz Z. G. ,

- włączono do akt sprawy protokoły z przesłuchań w charakterze świadków wspólników S.C. ""C" " D. C. oraz R. C. , przeprowadzone w dniu 9 marca 2015r. przez pracowników Pierwszego Urzędu Skarbowego G. , dokonano analizy zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem rzeczywistej dostawy towarów przez Stronę na rzecz S.C. ""C" " D. C. , R. C. .

Organ podatkowy I instancji decyzją z [...] r. nr [...] zakończył postępowanie podatkowe dokonując rozliczenia w podatkiu od towarów i usług za sierpień 2011 r. w prawidłowej wysokości, uwzględniając korektę deklaracji VAT-7 złożoną przez Podatnika za badany miesiąc.

Strona w odwołaniu od decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania poprzez uznanie zachowania odwołującego jako bierne, niewłaściwe interpretowanie wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotny wpływ na wynik sprawy,

2. sprzeczność ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego,

3. naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i zasady materialnej prawdy obiektywnej.

Uzasadniając zarzuty podniesione Z. G. podkreślił, że:

1) Zeznania świadków nie mogą stanowić wiedzy jakoby nie była prowadzona żadna działalność pod wskazanym przez odwołującego się adresem. Odpowiedzi świadków na zeznaniach przeprowadzonych przez organ podatkowy "nie widziałem", "nie słyszałem", "żaden szyld nie wisiał" nie są przesłanką do wyciągnięcia wniosków, iż działalność nie była prowadzona. Wnioski, na które powołuje się organ podatkowy stanowią niezgodność z zasadami społecznymi i godzą w prawa człowieka.

2) Nie posiadał wiedzy, iż "D" była podmiotem nieistniejącym, gdyż współpracę nawiązał poprzez Pana P. D. . To z tym Panem odwołujący się ustalał wszelkie terminy, płatności, zamówienia.

3) Nigdy nie poznał osobiście właściciela "D" , kontakt z Panem Ż. miał tylko za pośrednictwem Pana P. D. ,

4) Współpracował z Firmą "D" poprzez zakup palet drewnianych, sosnowych, nadstawek paletowych, co wykazywane było na fakturach, a dostawa odbywała się pod adres działki należącej do odwołującego się - ul. [...] w K. Takie ustalenia były uzgadniane z Panem P. D. jak i kwestie płatności. To Pan P. D. był osobą, z którą miał kontakt.

5) Nie posiadał żadnego numeru telefonu do Firmy "D" .

6) Nie potrafi opisać i podać danych gdyż wszystkim zajmował się Pan P.D., który od samego początku nawiązania współpracy z Firmą "D" wystąpił jako osoba kreatywna, chcąca pomagać poprzez załatwianie wszelkich formalności związanych ze współpracą. Odwołujący się przystał na pomoc ze strony Pana P. , gdyż jako osoba nie posiadająca dużej wiedzy w prowadzeniu działalności i jako młody przedsiębiorca uważał ten fakt za przydatny. Zachowanie Pana P. D. nigdy nie dawało jakichkolwiek wątpliwości, zawsze był przygotowany, nakierowywał odwołującego się.

7) Nie widział konieczności by sprawdzać wiarygodność Firmy "D" w jakichkolwiek instytucjach, ponieważ mial całkowite zaufanie do Pana P. D. , który w sposób wiarygodny zawsze przedstawiał informacje.

8) Nie skorzystał z uprawnień jakie daje art. 96 ust. 13 ustawy o VAT dotyczący weryfikacji kontrahenta, gdyż osoba Pana P. D. była bardzo przekonywująca, a współpraca układała się pomyślnie.

9) Za namową Pana P. D. transakcje przeprowadzał gotówkowo i fakt ten nie stanowił zdziwienia odwołującego się, gdyż jako osoba wchodząca dopiero w branżę przedsiębiorców nie miał na tyle doświadczenia by uznać taki sposób transakcji za "dziwny", gdyż nie posiadał wiedzy jak prawidłowo winno załatwiać się transakcje wysoko gotówkowe.

10) Miejsce składowania towarów jakie podaje są prawidłowe i nie miałby żadnych korzyści ze składania nieprawdziwych zeznań.

11) Transakcje przeprowadzane były w sposób uczciwy i z należytą starannością, nie były wystawiane tzw. "puste" faktury, bez jakiegokolwiek pokrycia.

12) Współpraca z innymi podmiotami gospodarczymi przebiegała pomyślnie.

13) Działał w dobrej wierze, a jedynie w wyniku braku biegłości w prawie podatkowym, rachunkowym jak i braku doświadczenia jako przedsiębiorca nie zadbał o należyte prowadzenie dokumentacji.

14) Uważa, że został doprowadzony przez Firmę "D" do niekorzystnego rozporządzania mieniem poprzez wprowadzenie odwołującego się w błąd oraz do wyzyskania przez tą Firmę niezdolności do należytego pojmowania, podejmowania działań, co sprawiło brak świadomości do rzeczywistego rozporządzania mieniem.

15) Firma Handlowa "D" nadużyła zaufania odwołującego się polegającego na wyrządzeniu - odwołującemu się - szkody, przejawiającej się w nadużyciu przysługujących mu uprawnień.

Dodatkowo nie zgodził się z organem I instancji, iż zeznania świadków mogą w sposób oczywisty wskazywać, że nie była prowadzona działalność odwołującego w miejscu, który wskazał, gdyż taka teza jest sprzeczna z zasadami społecznymi, że nie dołożył żadnych starań na potwierdzenie wiarygodności swojego stanowiska; "D" od samego początku wzbudzała zaufanie odwołującego się; odwołujący się przekazał organowi wszelką wiedzę na temat swojej współpracy z firmą "D" jak i współpracy z Panem P. D. oraz innymi swoimi kontrahentami, zarzucił organowi podatkowemu, iż powołał się na założenie, że przedsiębiorca - odwołujący się - powinni sprawdzać swoich kontrahentów i zwracać uwagę, czy ci widnieją w różnych bazach; podkreślił, iż takie stanowisko organu jest sprzeczne z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pozostawał w nierozerwalnej więzi ze zdarzeniem gospodarczym, które faktycznie i realnie zachodziło oraz zostało udokumentowane fakturami, z tych też względów jako uczciwy obywatel składał z przeprowadzonych transakcji deklaracje w celu uczciwego rozliczenia się z urzędem podatkowym, nie zgodził się, iż czynności prowadzone z kontrahentami były czynnościami o pozorowanym charakterze, a transakcje nie miały miejsca.

Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżoną z [...] r. decyzją utrzymał w mocy sporne rozstrzygnięcie organu I instancji .

Podkreślił iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena charakteru transakcji opisanych w fakturach VAT wystawionych przez Z. G. na rzecz S.C. ""C" ", dot. sprzedaży towaru w postaci drewna tartacznego, pryzmy, deski sosnowej oraz kantówki, nabytego uprzednio przez Podatnika na podstawie faktury zakupu, w której jako wystawca figuruje firma "A" .

Jako że nie można sprzedać towaru, którego się nie posiada, oczywistym dla Dyrektora pozostaje fakt, że w tym przypadku ocena transakcji sprzedaży, dokonanych przez Podatnika na rzecz ""C" " S.C. D. C. , R. C. , pozostaje w nierozerwalnej więzi z ustaleniami dotyczącymi transakcji nabycia towaru, dokonanej w firmie "A" , a także transakcji nabycia usługi przecierania drewna w firmie "B" . Organ odwoławczy uznał iż zakwestionowanie podatku naliczonego w zakresie nabycia towarów (drewna tartacznego, pryzmy, deski sosnowej oraz kantówki) udokumentowane fakturą VAT wystawioną przez "A" na rzecz Z. G. gdzie wystawiona faktura była tzw. "pustą" fakturą dokumentującą fikcyjną transakcję, która w rzeczywistości nie miała miejsca, była prawidłowe .

Potwierdzenie powyższego stanowiska znajduje uzasadnienie m.in. z treści przesłuchania z [.. .]r . podczas którego Strona zeznała, min. że:

- głównym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w 2011 r. był M. , ul. [...] oraz cyt. " chwilowo na moment – K. , ul. [...] ";

- bezpośrednimi sąsiadami nieruchomości położonej w K. byli: Pan A.S. z rodziną, z drugiej strony Pan M. K. z rodziną, po przeciwnej stronie była pusta działka, obok był sąsiad jednak nazwisko wyleciało Stronie z głowy;

- w okresie lipiec - grudzień 2011r. większość faktur Strona wypisywała sama, resztę, tj. datę, treść całej faktury - pewna osoba, której danych Strona nie chciała podać;

- za zakup towarów Strona płaciła środkami z wpływów, które przychodziły na konto, cześć z pożyczonych pieniędzy - Strona odmówiła wskazania osoby, od której pożyczała pieniądze;

- zamówienia na towar były składane u P. D. odnośnie rodzaju, ilości, całości zmówienia, ceny zakupu towaru ustalane były na podstawie cen rynkowych;

- zakupiony towar dostarczany był do firmy Strony: zazwyczaj samochodami ciężarowymi (palety i inny) - Strona nie zna danych personalnych kierowców ani numerów rejestracyjnych samochodów, busem mercedes Sprinter należącym do Pana D. (drzewo);

- towar dostarczany był w dniu wystawienia faktury, mogło się zdarzyć, że przed wystawieniem faktury;

- nie pamięta jaki sprzęt wykorzystywano do rozładunku palet, niniejsza ilość rozładowywana była ręcznie;

- cyt. "palety w większości dostarczane były bezpośrednio kontrahentom, w pozostałych przypadkach na moment do K. , ul. [...] , drewno szło do [...] do P. , beczki szły na moment do K. , ul. [...] ";

- nie wie kto brał udział przy zakupie towaru, nie uczestniczyła przy zakupie, przy rozładunku był kierowca i Strona, a gdy było więcej towaru była jeszcze jedna osoba (Strona odmówiła podania danych personalnych tej osoby);

- transport był załatwiany, nie wie kto płacił za transport, Strona nie była obciążana kosztami transportu, cena była ustalana za towar nie za transport,

- Strona odmówiła podania danych personalnych osób, które mogłyby ewentualnie potwierdzić dokonanie transakcji czy też same zeznania: nie podała danych osoby wypisującej faktury co do treści, od kogo pożyczała pieniądze na sfinansowanie zakupionego towaru oraz osoby, która, gdy było więcej towaru, uczestniczyła przy rozładunku palet w K. ,

- Strona zeznała, że nie podejmowała kroków nawiązania kontaktów z Firmą "D" ", próbowała wyjaśnić informacje dot. tej firmy z P. D. , On jednak stwierdził, że został oszukany przez Pana J. Ż .i spróbuje to wyjaśnić;

- w K. na ul. [...] , brak było znamion prowadzenia działalności gospodarczej w 2011r. przez Stronę:

- w celu ustalenia ewentualnego faktu prowadzenia działalności gospodarczej w 2011r. przez Stronę pod wskazanym powyżej adresem, przesłuchano w charakterze świadków:

- w dniu [...]r. - Pana A..S.

- w dniu [...] r. - Panią A. K.,

- przesłuchani świadkowie odpowiadając na zadawane pytania, zeznali, że: nic na temat prowadzonej działalności nie wiedzieli, nie widzieli szyldu informacyjnego o prowadzeniu działalności, nic nie widzieli i nic na ten temat nie wiedzieli;

• F.H. "D" ", C. , ul. [...] (NIP: [...] ), która była głównym dostawcą towarów w 2011r. - jest podmiotem nieistniejącym, mianowicie:

- pismem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. poinformował, że F.H. "D" nie figuruje w bazie POLTAX tego urzędu,

- numer NIP, którym posługiwała się w/wym. firma nigdy nie został wygenerowany przez DUS w C. ,

- ostatnie zabudowania przy ul. [...] posiadają numer porządkowy 32, za nimi znajdują się niezabudowane nieruchomości o końcowym numerze 38,

- F.H. "D" została wpisana do Bazy Podmiotów Szczególnych w tabeli Tl - Podmioty "nieistniejące" oraz nierzetelne,

- w bazie danych GUS - dane dot. rejestru REGON - F.I1. "D" " nie figuruje, nr NIP również nie istnieje,

- w dniu [...] przesłuchano w charakterze świadka Pana P. D. , który był głównym nabywcą towarów od "D" toku przesłuchania świadek nie potrafił jednak powiedzieć nic na temat siedziby firmy "D" ", nigdy nie był w siedzibie tej firmy, nie wie gdzie to jest i nie potrafił opisać tego miejsca, nie potrafił także podać bliższych szczegółów na temat samochodów, którymi Pan Z. przywoził towar, poza wskazaniem, że był to Citroen i Volkswagen, nie potrafił wskazać nikogo kto by potwierdził fakt posiadania przez Niego towaru oraz fakt załadunku i rozładunku, nie przedłożył żadnych dowodów źródłowych potwierdzających dokonanie transakcji z "D" a towar nabyty od Pana Z. zawsze płacił gotówką, na co nie otrzymywał pokwitowania, nie zna danych personalnych osób, które razem z Panem Z. przywoziły do Niego towar, Pan D. przedłożył żadnych dowodów na potwierdzenie faktu istnienia firmy "D" właściciela, kontaktów handlowych z tą firmą, numerów telefonów,

Organ odwoławczy podkreślił iż w dniu [...] . Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. dla P. D. decyzje, dokonując rozliczenia podatku od Towarów i usług za miesiące: lipiec, sierpień, listopad i grudzień 2011r określając kwoty do zapłaty zobowiązania podatkowego na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu wystawienia faktur VAT za w/wym. miesiące;

- w przedmiotowych decyzjach zakwestionowano P. D. liczenie podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez F.H. "D" ", uznano bowiem, iż faktury te nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych, były to transakcje _ pozorne ponadto stwierdzono, iż faktury sprzedaży wystawione przez Pana P. D. . w tym min. na rzecz Pana Z. G. stanowiły "puste" faktury dokumentujące fikcyjne transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, zatem podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 108 ustawy o VAT;

- przedmiotowe decyzje stały się ostateczne w administracyjnym toku postępowania.

Także za prawidłowe organ II instancji uznał iż nabycie usługi przecierania drewna udokumentowane fakturą VAT wystawioną w sierpniu 2011r. przez "B" na rzecz Z. G. , jest usługą fikcyjną, która w rzeczywistości nie miała miejsca.

Potwierdzeniem powyższego stanowiska, są następujące ustalenia:

* Strona nie mogła zlecić usługi przecierania drewna E. D. , gdyż nie posiadała drewna rzekomo nabytego od P. D. (na co wskazano powyżej), Strona nie wskazała również innego źródła pochodzenia drewna,

* szczegółowa analiza faktur zakupu i sprzedaży towaru (drewna tartacznego, pryzmy, deski sosnowej oraz kantówki) pod względem ilościowym i jakościowym wykazała różnice opisane na str. 23 decyzji org. I instancji

Z analizy zakupów i sprzedaży drewna wynika, iż do obróbki przecierania przez "B" nadawało się wyłącznie 7 m ³ drewna, natomiast z faktury dokumentującej nabycie drewna wynika 8,35 m ³ a zatem w ilości większej o 1,35m od posiadanego

- zeznania złożone przez stronę [...], różnią się od pierwszych zeznań, rozbieżność dotyczy organizacji transportu drewna:

- wg zeznań Strony z [...] r. - drewno dostarczał Pan D. głównie na działkę do K. , następnie kontrahenci odbierali towar własnym transportem,

- wg zeznań z [..] b. - towar dostarczał Pan P. D. do K. bądź bezpośrednio do kontrahentów Strony - odbiorców,

- wg zeznań z [...] b. - drewno szło do [...] do P . ,

- na fikcyjność transakcji wskazują również rozbieżne zeznania Strony i Pana Z. Ć.(osoba, którą wskazali wspólnicy Spółki ""C" ", jako kompetentną do udzielenia" informacji na temat przedmiotowych transakcji) dot. właściciela drewna będącego przedmiotem cięcia - Stronie wydawało się, że drewno było własnością Spółki ""C" ", natomiast Pan Ć. zeznał, iż Spółka kupowała gotowy półwyrób - drewno od Pana G. i nie transportowała drewna do [...] w P. w celu przetarcia drewna,

- na fikcyjność transakcji wskazują także rozbieżności w zeznaniach złożonych przez Stronę w dniu [...] . i Pana E. D. dot.:

1. adresu składowania drewna – Strona oświadczyła, iż towar odbierany był przez Pana D. z [...] z P. ul. [...] , natomiast Pan D. zeznał, iż dostawy i przecieranie drewna odbywało się w P. , ul. [...] , na placu dzierżawionym od Firmy "E" ,

2. właściciela drewna będącego przedmiotem cięcia - Stronie wydawało się, że drewno było własnością ""C" ", natomiast Pan D. zeznał, iż drewno, które było przecierane należało do Pana G. , który uczestniczył w dowożeniu -drewna do [...] i odbieraniu ,

3. uczestnictwa strony w dostawie drewna, strona oświadczyła, iż nie uczestniczyła w zakupie uczestniczyła jedynie w rozładunku towaru w K. , natomiast P L. zeznał iż wszystkie prace wykonały wyłącznie osoby zatrudnione w [...] ,

4. szczegółów usługi cięcia wg strony usługa polegała na przecięciu drewna na mniejsze kawałki ( pilarkami) WG P. D. a usługa polegała na przecięciu drewna z okrąglaka na deski , kantówki i sprzętu do cięcia drewna i właściciela sprzętu . strona zeznała iż usługa była wykonana pilarkami spalinowymi jedna należała do strony a druga do osoby, która cięła natomiast pan D. oświadczył, iż do usługi wykorzystany był trak taśmowy, piła motorowa, wielopiła i kapówka należące do firmy ,."B" ".

W ocenie organ I instancji brak było podstaw do uznania - przy sprzecznych i wzajemnie wykluczających się zeznaniach - za udowodniony i potwierdzony fakt nabycia przez Stronę usługi przetarcia drewna.

Organ odwoławczy podkreślił iż na mocy art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, który daje podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług przesłankami realizacji powyższego prawa jest związek kwoty podatku naliczonego z nabyciem towarów i usług oraz jej odzwierciedlenie w fakturze dokumentującej to zbycie. Istotnym jest przy tym, by przyjęta do rozliczenia faktura VAT dokumentowała rzeczywisty obrót.

Dysponowanie przez nabywcę fakturą stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który sam w sobie nie stanowi uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Niewystarczającym jest zatem dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury jedynie ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności zrealizowanej przez wystawcę faktury, rodzącej u niego powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tego towaru.

Nawiązując do zarzutów organ II instancji wyjaśnić, iż stosownie do art. 180 § 1 oraz art. 181 Ordynacji podatkowej jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie pozostaje w sprzeczności z prawem oraz że katalog dowodów wymienionych w tej ustawie ma charakter otwarty. Dopuszczalny jest zatem dowód w postaci przesłuchania świadków przeprowadzony np. w toku postępowania podatkowego, w szczególności gdy ma on dodatkowo potwierdzić zasadność zajętego stanowiska.

Przesłuchani świadkowie. A. S., A. K. byli bezpośrednimi sąsiadami należącej do Strony nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]. Świadkowie przesłuchani zostali celem ustalenia ewentualnego prowadzenia działalności gospodarczej pod tym adresem, tym bardziej, że Strona zeznała, iż w K. były przede wszystkim składowane palety drewniane a czasami /na moment/ beczki. W toku postępowania ustalono bowiem, że poza faktycznym posiadaniem działki brak było jakichkolwiek oznak prowadzenia działalności pod wskazanym powyżej adresem. Strona także nie przedłożyła dowodów ani nie wskazała argumentów, które potwierdzałyby faktycznie składowanie towaru w K. Faktu tego nie potwierdziły przeprowadzone w dniu 3.04. 2013r. oględziny przez pracowników US w M. , jak również bezpośredni sąsiedzi, przesłuchani w charakterze świadków.

Odnosząc się do twierdzeń Strony, że działała w dobrej wierze, a jedynie brak biegłości w prawie podatkowym spowodował, że nie zadbała należycie o prowadzenie dokumentacji, jak również nie miała wiedzy w jakiej formie należy dokonywać płatności za towar o wysokiej wartości jak i twierdzeń, iż dopiero w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji powzięła informację, iż "D" jest podmiotem nieistniejącym oraz o wszelkich innych ustaleniach związanych z tą firmą, organ II instancji podkreślił, iż w sierpniu 2011r. Strona nie nabywała towarów od firmy "D" tylko od "A" , i to On był w stałych kontaktach handlowych z firmą "D" ". Poza tym wszelkie kontakty z firmą "D" odbywały się za pośrednictwem Pana P. D. , tak też było z zakupami oraz ustaleniem wszelkich terminów, płatności czy zamówień. Strona nigdy osobiście nie poznała i nie miała kontaktu z J. Ż. , wszystko organizował P. D.

Dyrektor podkreślił, iż w niniejszej sprawie wskazano na szereg okoliczności, które uniemożliwiają przyjęcie dobrej wiary Strony w transakcjach z "A" . Przede wszystkim w danej sprawie miało miejsce wystawienie tzw. "pustej" faktury (czyli jedynie samego dokumentu, któremu w rzeczywistości nie towarzyszy transakcja w nim wskazana) co oznacza, że dobra wiara w swej istocie nie może być uwzględniona. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik odliczający podatek z takiej faktury nie jest świadomy swojego oszukańczego działania czy nadużycia prawa, skoro wystawieniu tego rodzaju faktury nie towarzyszy w ogóle żadna dostawa towarów lub świadczenie usług przez podmiot ją wystawiający, ani żaden inny (obrót istnieje tylko na fakturze).

Ustalenie, że do dostawy towarów nie doszło czyni zbędnym badaniem tzw. dobrej wiary podatnika - nie dokonanie dostawy towarów oznacza bowiem, że podatnik w pełni świadomie odliczył podatek VAT z faktur, które nie dotyczą rzeczywiście wykonanych transakcji (por. wyrok NSA z 27 listopada 2015r., sygn. akt I FSK 1310/14).

W zakresie twierdzeń Strony, iż pozostawała w nierozerwalnej więzi ze zdarzeniem gospodarczym, które faktycznie i realnie zachodziło oraz zostało udokumentowane fakturami, z tych też względów składała z przeprowadzonych transakcji deklaracje w celu uczciwego rozliczenia się z organem podatkowym w ocenie organu stoją one w sprzeczności z zaistniałym faktem złożenia przez Stronę po kontroli korekty deklaracji VAT-7 za sierpień 2011r., w której skorygowany został częściowo podatek naliczony wynikający z zakwestionowanej faktury VAT wystawionej przez Firmę "A" , przyjmując ustalenia poczynione w trakcie kontroli, iż transakcja te nie miała miejsca.

Nie dał wiary organ twierdzeniom Strony, iż firma "D" od samego początku wzbudzała Jej zaufanie. Do protokołu przesłuchania z [...] . i w odwołaniu Strona podnosiła , że nigdy osobiście nie poznała i nie miała kontaktu z J. Z. , wszystko organizował P. D. , nie posiada żadnego nr telefonu do firmy "D" jak i Pana Z. , nie potrafiła podać danych, gdyż kontakt także odbywał się za pośrednictwem Pana D. . W aspekcie powyższego nie zgodził się ze Stroną Dyrektor, iż przekazała organowi wszelką wiedzę na temat swojej współpracy z Firmą "D" ", gdyż nie posiadała żadnej wiedzy na temat tej firmy.

W konsekwencji skoro zakup towaru w postaci drewna tartacznego, pryzmy, deski sosnowej oraz kantówki od "B" nie miał miejsca, tym samym nie miała również miejsca sprzedaż tego towaru do firmy ""C" " S.C. D. C. , R. C. . Jako, że Strona nie mogła sprzedać towaru, którego nie posiadała, bezsprzecznie zatem nie nabyła usługi przecierania drewna w firmie "B" . Tym samym, wskutek braku podstaw do odliczenia podatku naliczonego zawartego w zakwestionowanych fakturach dot. nabycia towarów i usługi, zaistniały zdaniem Dyrektora podstawy do zastosowania przepisów art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a cyt. ustawy o podatku od towarów i usług.

Po stronie podatku należnego organ II instancji zasadnie uznał, iż Z. G. nie dokonał sprzedaży towarów (drewna tartacznego, pryzmy, deski sosnowej oraz kantówki) na rzecz firmy ""C" " Sz/s w G. , ul. [...] - faktury VAT wystawione przez Stronę stanowią

"puste" faktury dokumentujące fikcyjne transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca.

Potwierdzeniem powyższego stanowiska, są następujące ustalenia: wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego.

Z tegoż materiału wynika, iż strona dokonała sprzedaży towarów ti.: drewna tartacznego, pryzmy, deski sosnowej oraz kantówki w dniach 11,17,18 i 21.08. 2011r., tj. przed datą nabycia drewna i usługi przecierania drewna. Strona przedstawiła fakturę zakupu drewna od Pana P. D. z dnia [,,,]. oraz fakturę nabycia usługi przecierania drewna od firmy Pana D. z [...] r., przy czym nie potrafiła wyjaśnić takiego zaistniałego stanu rzeczy, w trakcie przesłuchania w dniu [...] r. zeznała, że może był błąd w dacie wystawienia faktur zakupu,

Po analizie okazanych przez Stronę faktur, i zestawieniu ilości zakupionego i sprzedanego drewna wg. asortymentu w m-c u sierpniu 2011r. stwierdzono, iż w sierpniu 2011r. strona dokonała sprzedaży w ilości większej od posiadanej (wynikającej z faktur zakupu), zatem towar wskazany na fakturach sprzedaży nie odpowiada asortymentowo i ilościowo towarowi wykazanemu w fakturach zakupu.

Z analizy dokonanej na podstawie faktur zakupów i sprzedaży drewna w okresie od lipca do grudnia 2011r. wynika, iż w tym okresie Strona dokonała zakupu drewna tartacznego i sosnowego, pryzmy, desek sosnowych, kantówki w ilości łącznie w ilości 953,50 m3, natomiast sprzedała w ilości 197,79 m3 towaru, stąd na stanie winno pozostać 755,71 m3 , tymczasem strona zeznała iż na 31.12.2011r pozostały wyłącznie zabawki i to wynikało ze spisu z natury . To wskazuje na to iż strona nie kontrolowała ilościowo , towarowo - kupowania pustych faktur a następnie wystawiania pustych faktur .

- podczas przesłuchania strona nie podała rzeczowo i precyzyjnie okoliczności związanych z przebiegiem transakcji ze spółką "C" , nie potrafiła również opisać wyglądu wspólników Spółki ""C" ", z przesłuchań w dniu 9 marca 2015r. wspólników Spółki .."C" " – Pani D. i R. C. Również nie wynika, aby transakcje były dokonywane, gdyż na wszystkie pytania odpowiadali: "nie wiem oraz "nie pamiętam", ponadto zeznali, że nie znają Strony ._

- w dniu [...]r. Strona złożyła oświadczenie, z którego wynika, że drewno tartaczne, pryzma, deska sosnowa, kantówka, zostały sprzedane wyłącznie) J. F. Z L. natomiast drewno sosnowe zostało wykorzystane na własne potrzeby. Strona nie wspomniała, że kontrahentem była również Spółka ""C" ";

Na fikcyjność transakcji zdaniem organu II instancji wskazują również rozbieżne zeznania Strony i Pana Z. Ć. (osoba, którą wskazali wspólnicy Spółki ""C" ", kompetentną do udzielenia informacji na temat przedmiotowych transakcji) dot.: okoliczności nawiązania kontaktów handlowych, sposobu zamówień towaru przez Spółkę ""C" " sposobu i miejsca przekazania faktury

Organ II instancji podkreślił iż nie można sprzedać towaru, którego się nie posiada a z ustaleń organu I instancji oraz z decyzji wydanych dla P. D. wynika, iż transakcje sprzedaży towaru przez Pana P. D. na rzecz Z. G. w rzeczywistości nie miały miejsca, wystawione faktury sprzedaży były "pustymi" fakturami, P. D. nie złożył odwołania od wydanej decyzji, zatem decyzja ta stała się ostateczna; ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika także aby Strona wskazała inne źródło pochodzenia rzekomo sprzedanego towaru.

Dyrektor podkreślił i to, iż Strona złożyła korektę deklaracji, w której uwzględniła w całości ustalenia kontroli za badany miesiąc, wykazując podatek należny w kwocie 0,00 zł co także potwierdza zasadność zajętego stanowiska przez organ I instancji.

W zakresie określenia w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT podatku należnego do zapłaty organ II instancji podkreślił iż obowiązek zapłaty podatku powstaje niezależnie od tego czy miała miejsce czynność stanowiąca przedmiot opodatkowania, określony w art. 5 ustawy o VAT (odpłatna dostawa towarów, odpłatne świadczenie usług) oraz - co do zasady - bez względu na to, czy fakturę wystawił podmiot działający w charakterze podatnika VAT, czyli podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Zakresem podmiotowym normy art. 108 ust. 1 objęty jest bowiem każdy podmiot (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej), który wystawił i wprowadził do obrotu fakturę z wykazaną kwotą podatku VAT. Zdaniem organu II instancji nie ma zatem żadnych wątpliwości, że wykładnia spornego przepisu art. 108 ust. 1 ustawy o VAT prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż w przypadku wystawienia tzw. "pustej" faktury, która nie dokumentuje żadnej sprzedaży, powstaje obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturze (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012r., sygn. akt I FSK 813/11).

W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy organ podatkowy I instancji prawidłowo zastosował wobec Z. G. art. 108 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług. Dodatkowym argumentem potwierdzającym zasadność zastosowania wskazanego przepisu jest fakt, że kontrahent Strony - firma ""C" " ewidencjonowała w rejestrze zakupów zakwestionowane faktury, a podatek naliczony z nich wynikający rozliczyła w deklaracji VAT-7 za sierpień 2011r.

W konsekwencji powyższych ustaleń, nie zgodził się Dyrektor z zarzutami niewłaściwego interpretowania wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotny wpływ na wynik sprawy, sprzecznością ustaleń organu I instancji z treścią zebranego materiału dowodowego oraz naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych i zasady materialnej prawdy obiektywnej. Zdaniem Dyrektora w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów procesowych normujących podstawowe zasady prowadzenia postępowania dowodowego.

W ocenie organu II instancji ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości, gdyż ustalono go z poszanowaniem obowiązujących reguł, nie pominięto żadnej okoliczności, która mogłaby świadczyć o niezupełności materiału dowodowego. Przede wszystkim wypełniono zalecenia zawarte w decyzji kasacyjnej z [...] ., w związku z czym sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona zarzuciła organowi II instancji :

1. naruszenie przepisów postępowania poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, mających istotny wpływ na wynik sprawy,

2. sprzeczność ustaleń organu podatkowego z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Uzasadniając zarzuty skarżący podkreślił, że:

- zeznania świadków nie mogą stanowić wiedzy jakoby nie była prowadzona żadna działalność pod wskazanym przez skarżącego adresem. Odpowiedzi świadków na zeznaniach przeprowadzonych przez organ podatkowy "nie widziałem", "nie słyszałem", "żaden szyld nie wisiał" nie są przesłanką do wyciągnięcia wniosków, iż działalność nie była prowadzona. Wnioski, na które powołuje się organ podatkowy stanowią niezgodność z zasadami społecznymi i godzą w prawa człowieka;

- nie posiadał wiedzy, iż "D" była podmiotem nieistniejącym, gdyż współpracę nawiązał poprzez Pana P. D. . To z tym Panem skarżący ustalał wszelkie terminy, płatności, zamówienia; nigdy nie poznał osobiście właściciela Firmy "D" Pana J. Ż., kontakt z Panem Ż. miał tylko za pośrednictwem Pana P. D. ;

- współpracował z Firmą "D" poprzez zakup palet drewnianych, sosnowych, nadstawek paletowych, co wykazywane było na fakturach, a dostawa odbywała się pod adres działki należącej do skarżącego - ul. [...] w K. Takie ustalenia były uzgadniane z Panem P . D. jak i kwestie płatności. To Pan P.D. był osobą, z którą miał kontakt;

- nie posiadał żadnego numeru telefonu do Firmy "D" jak i Pana Z. ; nie potrafi opisać i podać danych gdyż wszystkim zajmował się Pan P. D., który od samego początku nawiązania współpracy z Firmą "D" wystąpił jako osoba kreatywna, chcąca pomagać poprzez załatwianie wszelkich formalności związanych ze współpracą. Skarżący przystał na pomoc ze strony Pana P. , gdyż jako osoba nie posiadająca dużej wiedzy w prowadzeniu działalności i jako młody przedsiębiorca uważał ten fakt za przydatny. Zachowanie Pana P. D. nigdy nie dawało jakichkolwiek wątpliwości, zawsze był przygotowany, nakierowywał skarżącego; nie widział konieczności by sprawdzać wiarygodność Firmy "D" w jakichkolwiek instytucjach, ponieważ miał całkowite zaufanie do Pana P. D. , który w sposób wiarygodny zawsze przedstawiał informacje; nie skorzystał z uprawnień jakie daje art. 96 ust. 13 ustawy o VAT dotyczący weryfikacji kontrahenta, gdyż osoba Pana P. D. była bardzo przekonywująca, a współpraca układała się pomyślnie;

- za namową Pana P. D. transakcje przeprowadzał gotówkowo i fakt ten nie stanowił zdziwienia skarżącego, gdyż jako osoba wchodząca dopiero w branżę przedsiębiorców nie miał na tyle doświadczenia by uznać taki sposób transakcji za "dziwny", gdyż nie posiadał wiedzy jak prawidłowo winno załatwiać się transakcje wysoko gotówkowe; miejsce składowania towarów jakie podaje są prawidłowe i nie miałby żadnych korzyści ze składania nieprawdziwych zeznań;

- transakcje przeprowadzane były w sposób uczciwy i z należytą starannością, nie były wystawiane tzw. "puste" faktury, bez jakiegokolwiek pokrycia; współpraca z innymi podmiotami gospodarczymi przebiegała pomyślnie; działał w dobrej wierze, a jedynie w wyniku braku biegłości w prawie podatkowym, rachunkowym jak i braku doświadczenia jako przedsiębiorca nie zadbał o należyte prowadzenie dokumentacji; uważa, że został doprowadzony przez Firmę "D" do niekorzystnego rozporządzania mieniem poprzez wprowadzenie skarżącego w błąd oraz do wyzyskania przez tą Firmę niezdolności do należytego pojmowania, podejmowania działań, co sprawiło brak świadomości do rzeczywistego rozporządzania mieniem;

"D" nadużyła zaufania skarżącego polegającego na wyrządzeniu skarżącemu szkody, przejawiającej się w nadużyciu przysługujących mu uprawnień.

Skarżący zakwestionował twierdzenia organu , że nie dołożył żadnych starań na potwierdzenie wiarygodności swojego stanowiska; "D" od samego początku wzbudzała zaufanie skarżącego; skarżący przekazał organowi wszelką wiedzę na temat swojej współpracy z firmą "D" jak i współpracy z Panem P. D. oraz innymi swoimi kontrahentami, zarzucił organowi podatkowemu, iż powołał się na założenie, że przedsiębiorca - skarżący - powinien sprawdzać swoich kontrahentów i zwracać uwagę, czy ci widnieją w różnych bazach; podkreślił, iż takie stanowisko organu jest sprzeczne z orzecznictwem TSUE; pozostawał w nierozerwalnej więzi ze zdarzeniem gospodarczym, które faktycznie i realnie zachodziło oraz zostało udokumentowane fakturami, z tych też względów jako uczciwy obywatel składał z przeprowadzonych transakcji deklaracje w celu uczciwego rozliczenia się z urzędem podatkowym; niezgodził się, iż czynności prowadzone z kontrahentami były czynnościami o pozorowanym charakterze, a transakcje nie miały miejsca.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do prawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni zastosowanych do niego przepisów materialnych. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 powoływanej ze zm., dalej jako ppsa).

Nadto Sąd rozstrzyga na podstawie akt sprawy, po przeprowadzeniu rozprawy, w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

W kontrolowanej sprawie Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął ustalenia stanu faktycznego opisane w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), które nie zostały przez skarżącego skutecznie podważone.

W skardze postawione zostały zarzuty w zakresie niezasadnego kwestionowania przez organy podatkowe transakcji handlowych zawieranych z Firmą handlową "E" . W tym zatem zakresie wskazać należy, iż w spornym rozstrzygnięciu dotyczącym okresu rozliczeniowego m-ca sierpnia 2011r. strona nie dokonała jakichkolwiek transakcji handlowych z tym podmiotem, stąd zarzuty zawarte w skardze w tym zakresie pozostają bez znaczenia dla oceny legalności tego rozstrzygnięcia i nie będą badane w niniejszej sprawie. Będą one rozpoznane w tych sprawach, gdzie transkacje z "D" były przez stronę wykazywane .

Niezależnie od powyższego Sąd orzekający zaznacza, iż rozpoznając sprawę w ramach wyznaczonych treścią art. 134 ppsa,, a zatem nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie dopatrzył się także innych naruszeń wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 ppsa po stronie organu mogących uzasadniać usunięcie z obrotu prawnego spornej decyzji. W pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. Rozstrzygnięcie zaistniałego w niniejszej sprawie sporu uzależnione jest od ustalenia, czy zakwestionowane faktury odzwierciedlają rzeczywiste transakcje i obrót pomiędzy kontrahentami w nich wskazanymi, jak wywodzi skarżąca, czy też dokumentują czynności, które nie zostały w rzeczywistości w ogóle wykonane i są fakturami pustymi jak twierdzi organ podatkowy, w związku z czym strona miała świadomość, iż uczestniczy w przestępczym procederze zmierzającym do nielegalnego uzyskania podatku od towarów i usług, a skoro tak to nie może korzystać z dobrodziejstwa działania w tzw. "dobrej wierze" w relacjach ze swymi kontrahentami.

Zdaniem Sądu zebrany w sprawie obszerny materiał dowodowy opisany wyczerpująco w treści decyzji jednoznacznie potwierdza zasadność zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez "A" i "B" na podstawie art. 86 ust. 1 i ust. 2 , art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o podatku od towarów i usług i także obciążeniem strony po myśli art. 108 w/w ustawy obowiązkiem zapłaty zobowiązania podatkowego z faktur w łącznej wysokości 4527 zł wystawionych na rzecz S.C. "C" . Podkreślenia zatem wymaga, iż po kontroli organu podatkowego sam podatnik dokonał korekty deklaracji podatkowej za w/w okres rozliczeniowy, w której częściowo sam uwzględnił ustalenia kontrolne zarówno w zakresie podatku naliczonego dot. faktur wystawionych przez "A" P. D. na zakup drewna tartacznego, pryzmy, deski sosnowej i kantówki oraz podatku należnego z faktur wystawionych na rzecz S.C. "C" . Ustalenia organu potwierdzają m.in. decyzje z [...] . Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. . Tymi decyzjami wydanymi dla P. D. dokonano rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: lipiec , sierpień , listopad i grudzień 2011 określając kwoty do zapłaty zobowiązania podatkowego na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z tytułu wystawienia faktur VAT za w/wym. miesiące. W tych zaś decyzjach zakwestionowano P. D. odliczenie podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez F.H. "D" ", uznano bowiem, iż faktury te nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych, były to transakcje pozorne ponadto stwierdzono, iż faktury sprzedaży wystawione przez P. D. w tym min. na rzecz Z. G. stanowiły "puste" faktury i dokumentujące fikcyjne transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca, zatem podlegały opodatkowaniu na podstawie art. 108 ustawy o VAT. Przedmiotowe decyzje stały się ostateczne w administracyjnym toku postępowania. Skoro natomiast Strona nie posiadała drewna bowiem go nie nabyła od P. D. , a przy tym nie wskazała również innego źródła pochodzenia drewna, tym samym nie mogła nabyć usługi przecierania drewna udokumentowanej fakturą VAT wystawioną w sierpniu 2011r. przez P.P.U.H. ""B" " E. D. . Słuszną zatem jest ocena organów, iż była to usługa fikcyjna, która w rzeczywistości nie miała miejsca, a zatem strona nie ma prawa do odliczenia podatku naliczonego z tej faktury. Zasadnie także organ przyjął, iż w sprawie brak jest możliwości przyjęcia dobrej wiary po stronie Z. G. . Skoro w danej sprawie miało miejsce wystawienie "pustej" faktury a zatem jedynie samego dokumentu, któremu w rzeczywistości nie towarzyszyła transakcja w nim wskazana, tym samym dobra wiara nie mogła mieć zastosowania w sprawie. Ustalenie, że do dostawa towarów nie doszło czyni zbędnym badaniem tzw. dobrej wiary podatnika - nie dokonanie dostawy towarów oznacza bowiem, że podatnik w pełni świadomie odliczył podatek VAT z faktur, które nie dotyczą rzeczywiście wykonanych transakcji (por. wyrok NSA z 27 listopada 2015r., sygn. akt I FSK 1310/14).

Prawidłowe było także ustalenie organu co do faktur nr [...] jako skutkujących objęciem obowiązkiem zapłaty zobowiązania podatkowego z nich wynikającego jako podatku VAT należnego na podstawie art. 108 ust. 1 tej ustawy, w myśl którego w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Z przedmiotowych faktur wynika bowiem, że Z. G. dokonał sprzedaży na rzecz S.C. "C" D. C. , R. C. drewna, pryzmy, deski sosnowej, kantówki , co nie jest prawdą, Tym niemniej skoro faktura została wystawiona, to wykazana tam kwota podatku podlega wpłacie w oparciu o przepis art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Skoro bowiem zakup w/w towaru od "A" nie miał miejsca , tym samym strona nie mogła sprzedać towaru, którego nie posiadała. Nadto podniesienia wymaga, iż w tym zakresie strona sama skorygowała swoje rozliczenie podatkowe gdyż 25.04. 2013r. złożyła korektę deklaracji, w której uwzględniła w całości ustalenia kontroli za badany miesiąc, wykazując podatek należny w kwocie 0,00 zł. Podkreślić też trzeba, że kontrahent Strony - firma ""C" " ewidencjonowała w rejestrze zakupów zakwestionowane faktury, a podatek naliczony z nich wynikający rozliczyła w deklaracji VAT-7 za sierpień 2011r. W tak zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy zdaniem Sądu organ podatkowy II instancji prawidłowo zastosował wobec Z. G. normę prawną, wynikającą z art. 108 ust. 1 cyt. ustawy o podatku od towarów i usług.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.