Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 618/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 i 45  ust. 1 pkt 5 i   ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2187
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędziowie sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant st. ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] stycznia 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia zabytku do stanu poprzedniego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2018r., znak: [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego po rozpatrzeniu odwołania A. P. Sp. z o.o., reprezentowanej przez D.B., od decyzji [...] Konserwatora Zabytków, działającego z upoważnienia Prezydenta [...] W. z [...] sierpnia 2017 r., Nr [...], znak: [...], nakazującej A. P. Sp. z o.o. przywrócenie do poprzedniego stanu zabytku, jakim jest park przy ul. F. w W. - wpisany do rejestru zabytków pod numerem [...] - w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym decyzja ta stanie się ostateczna - działając na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 7 pkt 1, art. 45 ust. 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. 2017 poz. 2187), oraz art. 17 pkt 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, zgodnie z którym, w przypadku gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu, określając termin wykonania tych czynności albo zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób i w określonym terminie.

W niniejszej sprawie zastosowany został nakaz przywrócenia zabytku do poprzedniego stanu. W myśl przepisu art. 36 ust. 1 pkt 11 ww. ustawy, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga podejmowanie działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, w tym usuwanie drzew lub krzewów z nieruchomości, z wyjątkiem przypadków prowadzenia akcji ratowniczej przez jednostki ochrony przeciwpożarowej lub inne właściwe służby ustawowo powołane do niesienia pomocy osobom w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia.

Właściwość rzeczowa organu konserwatorskiego w rozpatrywanej sprawie wynika z faktu, iż decyzją z lipca 1965 r., znak: [...], Miejski Konserwator Zabytków w W. wpisał do rejestru zabytków, pod numerem [...], teren parku przy ul. F. w W., ze względu na wartość zabytkową i artystyczną".

Nieruchomość nr ew. [...], w obrębie której zlokalizowany jest teren przedmiotowego parku, stanowi własność Miasta [...], natomiast [...] Oddział W. użytkuje ją wieczyście. Jak wynika z akt sprawy, 13 marca 2017 r. do Biura [...] Konserwatora Zabytków wpłynął wniosek [...] o wydanie pozwolenia na posadowienie pawilonu sezonowego na terenie parku przy ul. F. w W. Zgodnie z deklaracją Wnioskodawcy, konstrukcja ta miałaby zostać rozebrana najpóźniej do 31 października 2017 r. W związku z ustaleniem, że ww. obiekt kubaturowy został już w istocie samowolnie posadowiony, decyzją z [...] kwietnia 2017 r. [...] Konserwator Zabytków umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania pozwolenia.

[...] Konserwator Zabytków 28 czerwca 2017 r., przeprowadził kontrolę nieruchomości nr ew. [...] przy ul. F. w W. w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami - z udziałem stron postępowania. W protokole z kontroli odnotowano m.in., że po północnej stronie oficyny północnej pałacu [...] usytuowany jest namiot o konstrukcji aluminiowej, pokrytej folią. Namiot posiada drewnianą podłogę oraz własne urządzenia klimatyzacyjne, usytuowane na zewnątrz obiektu. Jak ustalono, namiot ten został ustawiony przez A. P. Sp. z o.o. Podczas oględzin wykonano dokumentację fotograficzną, potwierdzającą stan faktyczny.

Wobec powyższych ustaleń zasadne było zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez wydanie nakazu przywrócenia zabytkowego parku przy ul. F. w W. do poprzedniego stanu, co organ pierwszej instancji dostatecznie uzasadnił w zaskarżonej decyzji, stwierdzając m.in., że ustawienie pawilonu o znacznych rozmiarach wraz z nadmiernie rozbudowaną infrastrukturą techniczną bardzo negatywnie wpływa na wygląd parku i obniża jego wartość zabytkową, a dodatkowo przyczynia się do zniszczenia rosnącego w tym miejscu trawnika, będącego częścią komponowanego założenia.

W celu weryfikacji zawartego w odwołaniu oświadczenia skarżącej na temat rzekomej zmiany stanu faktycznego, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego przeprowadził [...] grudnia 2017 r. oględziny nieruchomości nr ew. [...] przy ul. F. w W., w obecności stron postępowania. Jak ustalono, oświadczenie A. P. Sp. z o.o. okazało się fałszywe, ponieważ przedmiotowy obiekt wraz z infrastrukturą techniczną nie został rozebrany, w dalszym ciągu ingerując w założenie przestrzenne parku oraz w rosnący pod nim trawnik.

W omawianej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że ww. prace, polegające na montażu pawilonu wraz z infrastrukturą techniczną na terenie zabytkowego parku, zostały przeprowadzone bez wymaganego prawem pozwolenia organu ochrony zabytków. Wobec udokumentowanego stanu faktycznego organ drugiej instancji podziela stanowisko [...] Konserwatora Zabytków, wyrażone w zaskarżonej decyzji. Park przy ul. F. w W. został objęty ochroną konserwatorską ze względu na posiadane wartości historyczne, artystyczne i naukowe. Zachowany do czasów współczesnych park stanowi pozostałość komponowanego założenia ogrodowego - zaprojektowanego m.in. przez wybitnego przedstawiciela architektury barokowej okresu saskiego, C. F. P. - które powstało w tym miejscu w połowie XVIII w. na zlecenie hr. M. A. F. z K. B.j. Dokonana w następnych latach przebudowa ogrodu (prawdopodobnie przy udziale arch. S. B. Z.) zakładała m.in. wytyczenie na osi założenia pałacowo-parkowego szerokiej alei spacerowej, obsadzonej dwoma rzędami szpalerów w formie tzw. "contre-allée", łączącej pałac z przeciwległą willą przy ulicy N.- na planie której wytyczono w przyszłości oś dzisiejszej ulicy F. Nieruchomość ta - odziedziczona w latach 60. XIX w. przez M. A. P., która w 1870 r. wniosła ją w wianie hr. K. Z. z K. - została w latach 1878-1879 ponownie przekształcona, poprzez wzniesienie nowego pałacu, proj. L.M., w stylu późnego renesansu francuskiego. Czerpiąc z tradycji założeń francuskich, M. ukształtował pałac Z. w typie "entre cour et jardin" ("między dziedzińcem a ogrodem"), poprzedzając go tzw. dziedzińcem honorowym, zamkniętym od strony ulicy F. neobarokową bramą wjazdową. Powyższe okoliczności świadczą o wyjątkowych wartościach terenu objętego niniejszym postępowaniem i przesądzają o bezwzględnej konieczności zachowania go w oryginalnej formie.

Zdaniem Ministra, należy przyznać rację organowi pierwszej instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, że niezależnie od wydawanych przez niego w przeszłości pozwoleń na tymczasową lokalizację innych obiektów kubaturowych na terenie parku, istotnym jest, aby każda kolejna planowana inwestycja również uzyskiwała akceptację organu ochrony zabytków, w formie decyzji administracyjnej, który prowadząc postępowanie w takiej sprawie będzie miał możliwość szczegółowego przeanalizowania przedmiotu i zakresu prac oraz oszacowania ich wpływu na chronione prawem wartości zabytku. W niniejszym przypadku organ nie miał możliwości na przeprowadzenie tego rodzaju analizy, ze względu na dokonanie przez skarżącą samowoli, a wykonane nielegalnie prace ocenił jako negatywną ingerencję w zachowane wartości zabytkowego parku Z. przy ul. F. w W.. Taka ocena obligowała zaś organ do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie przywrócenia zabytku do poprzedniego stanu, co jest zgodne z dyspozycją przepisu art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Ponadto, w ocenie organu odwoławczego rozpatrywana decyzja skierowana została do właściwego podmiotu. Stosownie do treści art. 45 ust. 3 w związku z art. 44 ust. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, osoba, która dopuściła się naruszenia przepisów o zabytkach jest obowiązana na swój koszt wykonać czynności nakazane w decyzji wydanej w trybie art. 45 ust. 1 ustawy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, w tym z protokołu spisanego w trakcie kontroli, wynika, że to A. P. Sp. z o.o. przeprowadziła bez pozwolenia organu ochrony zabytków prace polegające na montażu dużego pawilonu w formie namiotu wraz z infrastrukturą techniczną na terenie parku przy ul. F. w W. Nadto, zobowiązana nie podważa tych ustaleń.

W podsumowaniu organ drugiej instancji ocenił, że postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie zostało przeprowadzone przez [...] Konserwatora Zabytków w sposób prawidłowy. W szczególności strony zostały skutecznie powiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie wydania nakazu, jak również o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wniosków i zastrzeżeń przed wydaniem decyzji. Jednocześnie uznano, że organ pierwszej instancji wyznaczył w decyzji słuszny termin wykonania zobowiązania, wystarczający na jego zrealizowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe orzeczenie wniosła A. P. Sp. z o.o. reprezentowana przez adw. D. B.

Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa cyt. "tj.: 1. art. 48 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 1 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane w zw. z art. 36 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, przyjmując, iż Organ II instancji uznał przedmiotowy obiekt za obiekt budowlany, bądź jego wzniesienie za prace budowlane i w konsekwencji uznał, iż trwale narusza substancję zabytku poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż pawilon o konstrukcji aluminiowej znajdujący się na nieruchomości przy ul. F. stanowi obiekt budowlany w rozumieniu ustawy prawo budowlane podczas gdy według ustaleń organu I instancji jest to namiot złożony z lekkiej aluminiowej konstrukcji przykrytej płachtą wzniesiony bez użycia wyrobów budowlanych, niezwiązany trwale z gruntem, w związku z czym do jego wzniesienia nie jest konieczne wykonywanie jakichkolwiek robót budowlanych, a więc nie wypełnia definicji obiektu budowlanego w rozumieniu wspomnianej ustawy i nie podlega jej kognicji oraz nie narusza trwale substancji ani wyglądu zabytku co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania, iż Organ I instancji słusznie uznał, że wzniesienie przedmiotowej konstrukcji wymagało uzyskania pozwolenia zgodnie z art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, 2. art. 36 w zw. z art. 45 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez błędne przyjęcie, że decyzja w przedmiocie pozwolenia na wykonanie prac ma charakter uznaniowy, wobec czego Organ I instancji mógł ocenić prace mojej Mocodawczyni jako negatywną ingerencję w zachowane wartości zabytkowego parku Z., podczas gdy decyzja o wydaniu pozwolenia nie ma charakteru uznaniowego, zaś przepisy prawa nie uzależniają wydania decyzji od zachowania wnioskodawcy, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej decyzji sankcjonującej nakaz usunięcia namiotu oraz rekultywację trawnika. 3. art. 7a § 1 k.p.a. poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości co do charakteru namiotu w rozumieniu prawa budowlanego na korzyść Odwołującego, podczas gdy pojawiające się wątpliwości interpretacyjne powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony; 4. art. 7 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów i wywiedzenie z nich wniosków sprzecznych z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego poprzez uznanie, iż trawnik należy poddać rekultywacji, choć fakt jego zniszczenia nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego a jedynie z przypuszczeń Organu II instancji co jest zdecydowanie niewystarczające do nałożenia na moją Mocodawczynię administracyjnego obowiązku, a co więcej - namiot jest ustawiony w taki sposób, aby nie naruszać integralności podłoża naturalnego, którego to faktu Organ I instancji w trakcie postępowania dowodowego nie ustalił, co w konsekwencji doprowadziło do wydania decyzji w oparciu o błędne rozumowanie, a co za tym idzie - decyzji nieznajdującej oparcia w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, 5. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję [...] Konserwatora Zabytków działającego z upoważnienia Prezydenta [...] W. o nr [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., pomimo faktu, iż pawilon o którym mowa w zaskarżonej decyzji został rozebrany w związku z czym postępowanie stało się bezprzedmiotowe" – koniec cytatu.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. wniesiono o: umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji w całości. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. w przypadku braku umorzenia wszczętego postępowania administracyjnego w całości o: 1. uchylenie decyzji organu I instancji poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji organu II instancji, jako że jest ona dotknięta tymi samymi wadami, co zaskarżona decyzja. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. o przyznanie na rzecz skarżącego od organu, który wydał zaskarżoną decyzję należnych kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zgłoszony w skardze na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji znalazł odrębne rozpoznanie.

W skardze wniesiono też o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: 1. kopii decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2014 r., znak [...] wydanej przez [...] Konserwatora Zabytków działającego z upoważnienia Prezydenta [...] W. na okoliczność legalności postawionego namiotu i zgody odpowiednich władz, która to decyzja nigdy nie została uchylona, 2. kopii postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] listopada 2017 r., na okoliczność wstrzymania wykonalności decyzji w analogicznej sprawie przez organ II instancji.

Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne.

Zarzuty skargi są nie uzasadnione.

Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 2 ww. o ustawy ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga wykonanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku. A po myśli pkt 11 tego przepisu podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru. Natomiast przepis art. 45 ww. ustawy stanowi w ust. 1 pkt 5, że w przypadku gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru inne działania, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12 - wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzje nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając termin wykonania tych czynności, albo zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób i w określonym terminie.

Zdaniem Sądu, w toku postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie ustalono ponad wszelką wątpliwość, że skarżąca spółka wykonała obiekt przed uzyskaniem zgody organu konserwatorskiego. Obiekt, który w oczywisty sposób wpływał na wygląd zabytkowego parku, zmieniając go.

Wskazać należy, że poza oceną Sądu może pozostać to jaki charakter z punktu widzenia prawa budowlanego ma przedmiotowy obiekt bowiem już li tylko dlatego, że jego wzniesienie naruszało substancję zabytku i nie było poprzedzone uzyskaniem pozwolenia konserwatorskiego powstało uzasadnienie dla podjętego rozstrzygnięcia.

W świetle powołanej powyżej argumentacji w oczywisty sposób nie da się obronić tezy uzasadnienia skargi cyt. "Przesłankami w celu wydania decyzji na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jest przede wszystkim ochrona danego zabytku. Nie można uznać by fakt samowolnego posadowienia namiotu tj. tymczasowego obiektu o charakterze niebudowlanym stanowił istotne zagrożenie dla utrzymania zabytku w należytym stanie. Nielegalne wzniesienie obiektu nie ma żadnego związku i wpływu na powstanie zagrożenia dla obiektów o wysokim znaczeniu dla dziedzictwa narodowego".

Podobnie bez znaczenia dla oceny zgodności z przepisami zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji pozostaje to, że konserwator wyrażał zgody na wcześniej lokowane analogiczne obiekty. Powtórzmy z materiału dowodowego jasno wynika, że posadowienie przedmiotowego obiektu nie było poprzedzone uzyskanym pozwoleniem konserwatorskim. Skarżąca spółka zdaje się bowiem zapominać, że w 2017r., złożony został wniosek do organu konserwatorskiego o usytuowanie przedmiotowego pawilonu ale ten został posadowiony przed wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia konserwatorskiego.

Nakaz rekultywacji trawnika uzasadnia już samo doświadczenie życiowe, w światle którego trawa pod zadaszeniem musiała ulec degradacji. W tym kontekście nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 k.p.a.

Wbrew stanowisku skarżącej spółki niewadliwie ustalone i prawidłowo zakwalifikowane okoliczności sprawy nie pozwalały na umorzenie postępowania w trybie art. 105 k.p.a.

Sąd nie dopuścił wnioskowanych w skardze dowodów. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgłoszone wnioski dowodowe tych ustawowych kryteriów nie spełniały.

Przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. jest możliwe zatem, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowód jest niezbędny, jeżeli bez niego nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, przy czym postępowanie przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do dokonania nowych ustaleń faktycznych. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji.

Dodatkowo wskazać należy, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza. Powtórzmy - przed sądami administracyjnymi ocenia się jedynie, czy organy administracji publicznej ustaliły stan zgodnie z regułami obowiązującymi w postępowaniu administracyjnym i następnie, czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego odpowiadające poczynionym ustaleniom.

Przeprowadzenie dowodu z kopii (czy nawet oryginału) decyzji nr [...] z [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] wydanej przez [...] Konserwatora Zabytków działającego z upoważnienia Prezydenta [...] W. na okoliczność legalności postawionego namiotu i zgody odpowiednich władz w oczywisty sposób zmierzało li tylko do niedopuszczalnej w niniejszym postępowaniu sądowym polemiki z ustaleniami faktycznymi wynikającymi z postępowania administracyjnego w sprawie.

Także powoływanie się na okoliczność odmiennego rozstrzygnięcia w innej sprawie, którą strona postrzega jako analogiczną, zupełnie wymyka się z ww. ustawowych kryteriów postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym. Tym samym nie zaistniały podstawy do przeprowadzenia dowodu z kopii (czy też oryginału) postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z [...] listopada 2017 r., na okoliczność wstrzymania wykonalności decyzji w analogicznej sprawie przez organ II instancji.

Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j.).