Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 115/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 i par. 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 17 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r., styczeń-kwiecień 2017 r. postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 grudnia 2021 r. B. ., zwana dalej stroną skarżącą wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 17 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2016 r., styczeń - kwiecień 2017 r.

Zarządzeniem Starszego Referendarza Sądowego z dnia 2 lutego 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez przedłożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej np. z KRS – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie zostało doręczone stronie pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 8 lutego 2022 r.

Do chwili obecnej nie uzupełniono braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz.329), zwanej dalej P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono

w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wymogi te określa art. 46 § 1 P.p.s.a. wskazując, iż każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Skarga powinna być zatem podpisana, w sposób czyniący zadość zasadom reprezentowania podmiotu, który ją składa.

Zgodnie z art. 28 § 1 P.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Natomiast art. 29 P.p.s.a. stanowi, że przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności

w postępowaniu.

Jeżeli zatem w art. 37 § 1 zdanie drugie P.p.s.a. jest mowa o uwierzytelnianiu pełnomocnictwa, pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych dla wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę. W niniejszej sprawie właściwą formą wykazania przez zgłaszającego się w imieniu strony skarżącej pełnomocnika procesowego, umocowania organu udzielającego pełnomocnictwa jest niewątpliwie odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Skoro pełnomocnik jest obowiązany dołączyć do pisma procesowego pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa, to dla wykazania umocowania organu osoby prawnej udzielającego pełnomocnictwa może on dołączyć zarówno wydany przez Sąd odpis z właściwego rejestru, który ma walor oryginału, jak i uwierzytelniony przez siebie odpis czy kopię (w tym kserokopię) tego dokumentu (postanowienie NSA z dnia 24.05.2006 r., I GSK 1066/06, ONSAiWSA 2007 r., nr 2, poz. 32; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 17.04.2009 r., sygn. akt I GSK 1066/06).

Stosownie do przepisu art. 49 §1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Jak podano na wstępie, w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej został wezwany o uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez przedłożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej np. KRS – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednak pomimo upływu terminu nie przedłożono stosownych dokumentów. Skoro brak formalny skargi nie został uzupełniony, skarga winna zostać odrzucona.

Dopełniając powyższe stanowisko Sądu, w tym miejscu należy także wskazać na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FZ 155/19, w którym odniesiono się m.in. do kwestii samodzielnego zweryfikowania przez sąd KRS-u spółki, stwierdzając, że: "w świetle art. 28 § 1 w zw. z art. 29 P.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności

w postępowaniu. Dokumentem tym w przypadku spółki prawa handlowego jest, co do zasady odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana skarżąca. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., a

w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu w ww. zakresie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018r. poz. 986 ze zm.) pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Rejestru. Należy bowiem wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z dnia 9 maja 2018r., II GZ 156/18; z dnia 23 października 2015r., II OSK 2456/15)".

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i §3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.