Wyrok NSA oz. w Katowicach, sygn. akt II SA/Ka 1455/99
NSA oz. w Katowicach
Data orzeczenia: 2001-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 613  Ochrona środowiska i ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 51
journal: Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196
law: Obwieszczenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 21 marca 1994 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska.
article: art. 37, art. 40, art. 42
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz. 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Teza: W stosunku do obiektu samowolnie zrealizowanego nieprawidłowe jest orzekanie przez właściwy organ o dopuszczalności hałasu emitowanego przez ten obiekt, na podstawie art. 51 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./, poza prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym /art. 37, art. 40 i art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.

TEZY

W stosunku do obiektu samowolnie zrealizowanego nieprawidłowe jest orzekanie przez właściwy organ o dopuszczalności hałasu emitowanego przez ten obiekt, na podstawie art. 51 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./, poza prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym /art. 37, art. 40 i art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane - Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 21 lipca 1999 r. (...) w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta (...) decyzją z 8 czerwca 1999 r., na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./, ustalił dla Zakładu P.-H.-U. (...), zlokalizowanego przy ul. K. w C., dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Andrzej F. podnosząc, iż ustalając dopuszczalny poziom hałasu organ wziął pod uwagę tylko zakład betoniarski, przemilczając fakt funkcjonowania na działce jeszcze dwóch zakładów: obuwniczego i instalacyjnego. Ponadto stwierdził, że niedopuszczalne jest lokalizowanie betoniarni na terenach, które w planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są jako tereny otwarte.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z 21 lipca 1999 r., wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie tego organu.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, że jak wynika z załączonej do akt kserokopii decyzji Wojewody (...) z 30 grudnia 1998 r., Teresa J., bez pozwolenia budowlanego w 1992 r. zrealizowała obiekt betoniarni i obecnie został na nią nałożony obowiązek wykonania dokumentacji i dostarczenia wymaganych prawem opinii. Oznacza to, że ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu jest przedwczesne, bowiem w postępowaniu legalizacyjnym zostaną określone warunki funkcjonowania zakładu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Andrzej F. powtórzył dotychczasowe zarzuty, podnosząc, że w prowadzonym postępowaniu legalizacyjnym nie dokonywano pomiarów hałasu. Podniósł także, że zakład stwarza uciążliwości w postaci zanieczyszczenia środowiska: piaskiem, żużlem i pyłem grafitowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, akcentując, że w postępowaniu legalizacyjnym betoniarni inwestor będzie zobowiązany do złożenia oceny oddziaływania jej na środowisko, które będzie zawierało dane dotyczące poziomu hałasu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że obiekt budowlany w postaci betoniarni został wykonany samowolnie w 1992 r. Potwierdza to decyzja Wojewody (...) z 30 grudnia 1998 r., (...), którą zobowiązano inwestora, Teresę J., do złożenia wielu dokumentów w celu "doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem". Oznacza to, że w stosunku do obiektu będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji prowadzone jest postępowanie przewidziane art. 37, art. 40 i art. 42 prawa budowlanego z 1974 r. /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./.

Postępowanie to może się zakończyć albo decyzją nakazującą rozbiórkę samowolnie wykonanego obiektu /art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego z 1974 r./, albo decyzją zezwalającą na użytkowanie obiektu /art. 42 prawa budowlanego z 1974 r./. Na każdą z tych decyzji, a także na decyzję przewidzianą art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. /doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami/ skarżącemu, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w postępowaniu administracyjnym, przysługuje skarga do NSA.

Obecnie postępowanie legalizacyjne obiektu betoniarni nie zostało zakończone. Oznacza to, że w stosunku do obiektu samowolnie zrealizowanego nieprawidłowe jest orzekanie przez właściwy organ o dopuszczalności hałasu emitowanego przez ten obiekt, na podstawie art. 51 ustawy z dnia 31 sierpnia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./, poza prowadzonym postępowaniem legalizacyjnym /art. 37, art. 40 i art. 42 prawa budowlanego z 1974 r./. Orzekanie o dopuszczalności poziomu emitowanego hałasu, na podstawie powołanej ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r., jest możliwe jedynie w stosunku do obiektów zrealizowanych zgodnie z prawem. Z tego też względu zaskarżona decyzja, wychodząca z założenia bezprzedmiotowości orzekania o dopuszczalnej emisji hałasu przez samowolnie zrealizowany obiekt i umarzająca z tego powodu postępowanie, jest zgodna z prawem. A zatem, skarga podlegała oddaleniu, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

Zarzuty przedstawione w skardze na kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzję skarżący powinien zgłosić organowi prowadzącemu postępowanie legalizacyjne, a ich uwzględnienia domagać się za pomocą środków prawnych skierowanych przeciw decyzjom zapadłym w tym postępowaniu.