Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 165/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c, art. 13, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Specjalista Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. B. na bezczynność Starosty w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Lu [...]

U z a s a d n i e n i e

W piśmie z dnia [...] sierpnia 2016 r. E. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej tj. "wykazu wszystkich dróg powiatowych o nawierzchni gruntowej i łącznej ich długości."

Skarżący, powołując obszerne orzecznictwo sądowe dotyczące skarg na bezczynność i przewlekłość postępowania wyjaśnił, że organ nie udostępnił mu żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej, co uzasadnia skargę na bezczynność. Wniósł ponadto o orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości.

W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił (odnosząc się do wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r.), że w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r. poinformował, że nie posiada tak szczegółowych informacji, natomiast sprawy dotyczące typu dróg prowadzi Powiatowy Zarząd Dróg w H., do którego skarżący powinien zwrócić się z odpowiednim wnioskiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Staroście nie można bowiem zarzucić bezczynności w sprawie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej zawartego w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r.

Bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie właściwy organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1904/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 ze zm.) - dalej jako "u.d.i.p.", obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym tej ustawy.

W świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że Starosta - jako organ władzy publicznej - należy do podmiotów, na których ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych.

Skarżący we wniosku z dnia [...] lipca 2016 r. domagał się od Starosty udostępnienia informacji o tym "jakie drogi powiatowe - poza drogą Nr 3452L na odcinku o długości 4,676 km - posiadają nawierzchnię "gruntową" i jaka jest łączna długość dróg powiatowych o takiej nawierzchni". Bezsporne jest, że wskazana informacja stanowi informację publiczną, albowiem jest informacją o majątku jednostki samorządu terytorialnego. Tym samym informacja ta podpada pod kategorię informacji publicznych wyszczególnioną w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. "c" u.d.i.p.

Wobec powyższego Starosta był zobowiązany do załatwienia wniosku skarżącego w trybie przewidzianym w u.d.i.p. W ramach tego trybu podmiot do którego skierowano żądanie udostępnienia informacji publicznej, informację tę powinien - co do zasady - bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) udostępnić wnioskodawcy (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie w tym terminie wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia, w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p.

Wymaga jednak podkreślenia, że warunkiem powstania po stronie podmiotu objętego regulacją art. 4 u.d.i.p. obowiązku udostepnienia określonej informacji publicznej jest jej posiadanie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Tym samym podmiot taki nie jest zobowiązany do udostępnienia określonej informacji publicznej, jeśli nią nie dysponuje. W takiej sytuacji nie jest on nadto zobowiązany do wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że wskazanie, iż podmiot, do którego skierowano żądanie udzielenia informacji publicznej, informacji tej nie posiada, nie stanowi odmowy jej udzielenia. W takiej sytuacji adresat wniosku zobowiązany jest jedynie powiadomić pisemnie wnioskodawcę o tym fakcie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02 i z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r., II SAB/Wa 103/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 listopada 2008 r., SAB/Ke 42/08).

W orzecznictwie podkreśla się również, że podmiot publiczny musi uwiarygodnić, że nie posiada żądanej informacji publicznej, aby nie pozostawać w stanie bezczynności w jej udostępnieniu. Sąd jest natomiast zobowiązany do oceny, czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany żądanej informacji nie posiada, a oceniając, czy podmiot ten powinien ją posiadać, winien między innymi ustalić, czy informacja ta jest związana z zakresem jego działania (por. wyroki NSA: z dnia 24 listopada 2009 r., sygn. akt I OSK 851/09; z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12 oraz z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2571/12 dostępne w CBOSA).

Z akt niniejszej sprawy wynika, że Starosta załatwił wniosek skarżącego z dnia [...] lipca 2016 r. właśnie w ten sposób, że poinformował go pisemnie (tj. w piśmie z dnia [...] lipca 2016 r.), że nie posiada żądanych informacji, albowiem tak szczegółowe informacje dotyczące dróg powiatowych pozostają w dyspozycji Powiatowego Zarządu Dróg w H.. W ocenie Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw, by kwestionować wyjaśnienia Starosty w powyższym zakresie. Skarżący istotnie bowiem domagał się szczegółowych danych na temat stanu dróg powiatowych. Oczywistym jest natomiast, że tego rodzaju dane należą do właściwości Zarządu Dróg Powiatowych w H. - jako jednostki organizacyjnej, której powierzono wykonywanie spraw należących do właściwości powiatu z zakresu ustawy o drogach publicznych. Wyjaśnienia Starosty, iż on sam takich informacji nie posiada, uznać więc należy za wiarygodne.

Podkreślić jednocześnie należy, że Starosta nie był zobowiązany do pozyskania przedmiotowych informacji na potrzeby realizacji wniosku E. B. od Zarządu Dróg Powiatowych w H.. Wprawdzie Zarząd ten jest jednostką organizacyjną powiatu podległą Staroście, jednak w świetle art 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., na takiej jednostce organizacyjnej ciąży odrębnie obowiązek udostępniania informacji publicznych.

Wobec powyższego załatwienie przez Starostę wniosku skarżącego poprzez poinformowanie go na piśmie, że Starosta nie posiada żądanych informacji, z jednoczesnym wyjaśnieniem, że ich dysponentem jest Zarząd Dróg Powiatowych w H., uznać należy za całkowicie prawidłowe. Z tego względu zarzut, jakby Starosta dopuścił się bezczynności w załatwieniu przedmiotowego wniosku, uznać należało za bezzasadny.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku