Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1734/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. i T. K. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie I SA/Wr 789/11 zakończonej prawomocnym wyrokiem postanawia: I. odrzucić skargę; II. umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący, K. K. i T. K. wnieśli osobiście skargę o wznowienie postepowania sądowego m.in. w sprawie I SA/Wr 789/11, w której wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. oddalono skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za 2007 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 29 grudnia 2011 r. W ww. sprawie, w postępowaniu przed sądem I instancji, skarżącym przyznane było prawo pomocy w zakresie całkowitym, to jest w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego z urzędu.

W skardze o wznowienie postępowania jako podstawy prawne powołane zostały przepisy art. 271 ust. 2 i 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Skarżący podnieśli, że w postępowaniach sądowych w wielu sprawach Sąd orzekał w latach 1998-2004 łącznie wobec K. K. i J. K., następnie w latach 2004-2013 wobec K. K. i T. K., pomijając okoliczność, że małżonkowie mieli ustanowioną rozdzielność majątkową, zaś ich córka jest zameldowana pod innym adresem zamieszkania.

W związku z tak sformułowaną skargą o wznowienie postępowania, Sąd wezwał pełnomocnika z urzędu, którym ustanowiony został dor. pod. S. Z., do uzupełnienia jej braków formalnych, przez podanie uzasadnienia powołanej w skardze podstawy wznowienia, opartej na przepisie art. 271 ust. 2 oraz wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia przedmiotowej skargi dla każdej z powołanych podstaw prawnych wznowienia – w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia.

Wezwanie zostało doręczone skutecznie 4 grudnia 2013 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w wyznaczonym terminie pełnomocnik wskazał, iż został wyznaczony do udzielenia pomocy prawnej z urzędu, jednak nie jest to równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Z kolei do dnia 11 grudnia 2013 r. takiego pełnomocnictwa od skarżących nie otrzymał. Następnie w dniu 7 stycznia 2014 r. wpłynęły do tutejszego Sądu dokumenty pełnomocnictw udzielonych dor. pod. S. Z. przez oboje skarżących, bez odpowiedzi na wskazane wyżej wezwanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotowa skarga podlegała odrzuceniu.

Warunki formalne skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zostały określone w art. 277 oraz art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zaś zgodnie z art. 279 p.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia.

Powyższe przepisy stały się podstawą do wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi wniesionej przez K. i T. K..

Wyjaśnić wypada, iż skarżący powołali jako podstawę wznowienia postępowania przepis, którego brak w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest art. 271 ust. 2. Sąd zatem przyjął, iż chodzi o przepis art. 271 pkt 2, który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

W przedmiotowej skardze brak było jednak uzasadnienia powyższej podstawy wznowienia postępowania, które – w myśl art. 279 p.p.s.a. – stanowi jej obligatoryjny element (por. postanowienie NSA z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 347/08, publ. LEX nr 494207).

Z kolei co do żadnej z wymienionych podstaw wznowienia postępowania sądowego nie podano okoliczności, które wskazywałyby na zachowanie terminu, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a. Sąd zatem nie miał możliwości zbadania tego warunku formalnego.

Wobec powyższego wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 276 p.p.s.a., do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy dotyczące wznowienia postępowania nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Konsekwencje nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi przewiduje art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który nakłada obowiązek jej odrzucenia przez Sąd.

W niniejszej sprawie 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął z dniem 11 grudnia 2013 r. (środa). Zaś do dnia wydania niniejszego postanowienia ani pełnomocnik, ani skarżący nie udzielili odpowiedzi na wezwanie Sądu w tym przedmiocie.

Końcowo wyjaśnić trzeba, iż zgodnie z art. 244 § 2, w brzmieniu obowiązującym od 10 kwietnia 2010 r., ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Co za tym idzie, błędne było przeświadczenie pełnomocnika z urzędu, że nie może podejmować czynności przed udzieleniem mu pełnomocnictwa przez skarżących.

W tym stanie rzeczy, na podstawie przedstawionych wyżej okoliczności i powołanych regulacji prawnych, Sąd postanowił jak w punkcie I sentencji.

Co do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego, wskazać trzeba, że obojgu skarżącym przyznane zostało prawo pomocy w powyższym zakresie w sprawie I SA/Wr 789/11. Zaś w uchwale z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPS 2/10, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że charakter postępowania wznowieniowego przemawia za tym, iż przyznanie "w sprawie" prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości lub ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika rozciąga się na postępowanie wznowieniowe.

Wobec powyższego wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony wraz ze skargą należało ocenić jako bezprzedmiotowy. W związku z tym orzeczono jak w punkcie II sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.