Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 764/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 07 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 z późn. zm., dalej: u.k.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: K.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania M. R., reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika od decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2018 r. (znak [...]) w przedmiocie cofnięcia M. R., uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A,B,C,B+E,C+E,T uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyczyny cofnięcia uprawnień i w tym zakresie orzekło, że cofnięcie uprawnień nastąpiło w związku z ostatecznymi orzeczeniami lekarskimi:

- z dnia [...] lutego 2018 r., [...], stwierdzającym istnienie u M. R. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii : AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T oraz

- z dnia [...] lutego 2018 r., [...], stwierdzającym istnienie u M. R. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E ,D ,D+E utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy w pozostałym zakresie.

Decyzja organu II instancji zapadła w następującym stanie fatycznym:

Na mocy ostatecznej decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., KP. [...], Starosta G. skierował M. R., na badanie lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

W październiku 2017 r., składając wniosek o potwierdzenie kwalifikacji kierowcy M. R. załączył doń orzeczenie nr [...], wydane w dniu [...].10.2017 przez lekarza medycyny pracy, uprawnionego do badań kierowców, w którym stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do wykonywania zawodu kierowcy kat. C i C+E. Orzeczenie wydane zostało na podstawie art. 43 pkt 2 i 229 § 4 kodeksu pracy oraz 39j ustawy o transporcie drogowym.

Pismem z dnia 6 października 2017 organ I instancji wezwał M. R. do dostarczenia orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego brak lub istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami - wydanego w związku z decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., [...], o skierowaniu na badanie lekarskie – wskazując, że badania należy wykonać w W. Centrum Medycyny Pracy.

W dniu [...] listopada 2017 r. M. R. przedstawił orzeczenie lekarskie nr [...], wydane po badaniu przeprowadzonym w W. Centrum Medycyny Pracy w P., z którego wynika istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, dla których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1 ,B ,B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1 ,D1+E, D, D+E. Wraz z orzeczeniem przedstawił pismo W. Centrum Medycyny Pracy, z którego wynikało, że złożył on wniosek o ponowne badanie i wydanie orzeczenia w trybie odwoławczym. Ponowne badanie wykonać miał Instytut Medycyny Pracy w Ł. .

Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. Starosta G. zawiadomił M. R. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Na mocy postanowienia z dnia [...] listopada 2017 r. postępowanie to zostało zawieszone do czasu przeprowadzenia ponownego badania i wydania orzeczenia lekarskiego w trybie odwoławczym.

W dniu [...] lutego 2018 r. do Starostwa Powiatowego w G. wpłynęły dwa orzeczenia lekarskie, wydane po przeprowadzeniu ponownych badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. , dotyczące różnych kategorii prawa jazdy:

- z dnia [...] lutego 2018 r., [...], stwierdzające istnienie u M. R. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T; orzeczenie nie zawiera terminu następnego badania;

- z dnia [...] lutego 2018 r., [...], stwierdzające istnienie u M. R. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E, w orzeczeniu ustalono termin następnego badania na dzień 20 lutego 2023 r.

Na mocy postanowienia z dnia [...] lutego 2018 r. Starosta G. podjął zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień, a następnie w dniu [...] marca 2018 r. wydał decyzję (znak [...]) w przedmiocie cofnięcia M. R. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, B+E, C+E, T w związku z orzeczeniem lekarskim z dnia 6 listopada 2017 r., stwierdzającym istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C, C1+E, C1E, D1, D, D1+E, D+E. Jako podstawę materialno-prawną Starosta wskazał przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami.

Po wydaniu i doręczeniu ww. decyzji do Starostwa Powiatowego w G. wpłynęło pełnomocnika M. R. zawierające stanowisko strony. Pismem z dnia 22 marca 2018 r. organ I instancji poinformował pełnomocnika, że w sprawie została wydana już decyzja administracyjna o cofnięciu uprawnień.

W ustawowym terminie M. R., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł odwołanie od decyzji Starosty [...] o cofnięciu uprawnień, zarzucając:

1. Naruszenie art. 103 ust.1 pkt 1 lit. a u.k.p. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że istniało orzeczenie lekarskie, które pozwalało na zastosowanie tego przepisu, wskazanie w sentencji decyzji, iż została ona oparta orzeczeniu lekarskim z dnia [...] listopada 2017 r., od którego to orzeczenia strona się odwołała, a nadto przez pominięcie, że orzeczenie lekarskie wskazane w uzasadnieniu decyzji, wydane w dniu [...] lutego 2018 r. , nie spełniało wymogów dla zakwalifikowania go jako ponownego badania; w konsekwencji wydanie decyzji pomimo braku ostatecznego orzeczenia lekarskiego.

2. Naruszenie art. 79 ust. 4 u.k.p. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że strona została poddana ponownemu badaniu, które zostało zakończone wydaniem ostatecznego orzeczenia lekarskiego.

3. Naruszenie pkt 3 załącznika nr 5 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców poprzez pominięcie, że w przypadku utraty świadomości konieczne było dokonanie oceny przez lekarza neurologa, a tym samym w przypadku ponownego badania lekarskiego konieczne było również ponowne przeprowadzenie badania przez lekarza neurologa, bowiem tylko w takim przypadku możliwe było wydanie, odmiennego od pierwotnego, orzeczenia lekarskiego.

4. Naruszenie pkt 12 załącznika nr 5 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców poprzez pominięcie, że u strony nie wystąpiło żadne zaburzenie przez okres 5 lat, co potwierdza pierwotne badanie lekarskie, a zatem brak było podstaw do orzeczenia zakazu kierowania pojazdami co najmniej w kategoriach A, B, B+E lub T.

5. Naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, a tym samym uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji nierozważenie stanowiska strony w toku wydawania decyzji, co naruszyło prawo strony do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy i wniesionego odwołania uznało, że zaskarżona decyzja, co do istoty jest prawidłowa. Korekty wymagał jedynie zawarty sentencji opis orzeczenia lekarskiego. Należało bowiem wskazać orzeczenia ostateczne. Ponadto, dwukrotnie w sentencji wymieniono kat. prawa jazdy (dot. kategorii wymienionych w orzeczeniu lekarskim) C1E, natomiast pominięto C+E. SKO uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przyczyny cofnięcia uprawnień i w tym zakresie orzekło, że cofnięcie uprawnień nastąpiło w związku z ostatecznymi orzeczeniami lekarskimi: z dnia [...] lutego 2018 r., [...], stwierdzającym istnienie u M. R. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: AM, A1 ,A2, A, B1 ,B ,B+E, T oraz z dnia [...] lutego 2018 r., [...], stwierdzającym istnienie u M. R. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii: C1, C1+E, C, C+E, D1 ,D1+E ,D ,D+E.

Zarzuty dotyczące naruszenia rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2017 r., poz. 250)w ocenie SKO nie dotyczą w istocie niniejszego postępowania i nie mogą być w tym postępowaniu skuteczne.

Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy prowadzone jest przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje, a organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego, zarówno pod względem jego treści, jak i procedury, w której zapadło. Organy są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią, (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. sygn. akt III SA/Go 1044/16 z dnia 20.04.2017 r.)

Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a. Oznacza to, że orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, (wyrok WSA w Łodzi sygn. akt III SA/Łd 911/13 z dnia 5.03.2014 r.)

Organ administracji publicznej w sprawach kontroli uprawnień do kierowania pojazdami jest związany treścią ostatecznego orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych, a procedura ich wydawania, określona rozporządzeniem, mieści się w granicach ustawowego upoważnienia. Przepisy rozporządzenia nie przewidują uzasadniania tego orzeczenia i ma ono charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 2 K.p.a., stanowiąc dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Tym samym korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (wyrok WSA we Wrocławiu sygn. akt III SA/Wr 583/13 z dnia 22.11.2013 r.).

SKO stwierdziło, że organ I instancji prawidłowo zastosował w niniejszej sprawie obowiązujące przepisy prawa materialnego oraz nie dopuścił się naruszeń procedury administracyjnej, które miałyby wpływ na wynik sprawy.

Decyzja organu II instancji zaskarżona została przez M. R. (dalej: skarżący) reprezentowanego przez zawodowego pełnomocnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.k.p. poprzez jego błędne zastosowanie w konsekwencji przyjęcia, że na dzień wydania decyzji zarówno przez organ I instancji jak i II instancji istniało ostateczne orzeczenie lekarskie wydane wskutek przeprowadzenia ponownego badania lekarskiego,

2) art. 79 ust 4 u.k.p. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że strona została poddana ponownemu badaniu, które zostało zakończone wydaniem ostatecznego orzeczenia lekarskiego,

3) pkt 3 załącznika nr 5 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców poprzez pominięcie, że w przypadku utraty świadomości konieczne było dokonanie oceny przez lekarza neurologa, a tym samym w przypadku ponownego badania lekarskiego konieczne było również ponowne przeprowadzenie badania przez lekarza neurologa bowiem tylko w takim przypadku możliwe było wydanie odmiennego od pierwotnego orzeczenia lekarskiego,

4) pkt 8 załącznika nr 5 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców poprzez pominięcie, że u strony nie wystąpiło żadne zaburzenie przez okres 5 lat co potwierdzało również pierwotne badanie lekarskie, a zatem brak było podstaw do orzeczenia zakazu kierowania pojazdami co najmniej o kategoriach AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T, A, B, B+E lub T,

5) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że w stosunku do strony zostało wykonane ponowne badanie lekarskie i tym samym by istniało ostateczne orzeczenie lekarskie, którym związany byłby organ,

6) art. 10 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że stronie zostało zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu, konsekwencją czego było odebranie stronie prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy,

7) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak dostatecznego uzasadnienia decyzji, w szczególności całkowite pominięcie przez organ w uzasadnieniu podnoszonej przez skarżącego kwestii braku istnienia ostatecznego orzeczenia lekarskiego.

Skarżący wniósł o:

- zobowiązanie na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. do przedłożenia przez Instytut Medycyny Pracy im. Prof. J. N. , w Ł. dokumentacji medycznej i przeprowadzenie z niej dowodu na okoliczność, że ponownie przeprowadzone badanie lekarskie w wyniku, którego zostało wydane orzeczenie lekarskie [...] z dnia [...].02.2018 r. nie obejmowało również ponownie przeprowadzonego badania przez lekarza neurologa, wydania decyzji pomimo braku ostatecznego orzeczenia lekarskiego,

- uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ja poprzedzającej,

- zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: "CBOSA").

Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem.

Treść tego przepisu nie wywołuje w orzecznictwie większych wątpliwości. Przede wszystkim podkreślić należy, że sformułowanie "starosta wydaje decyzję" wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku bowiem stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami.

Prawidłowe jest także stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że organ administracji jest związany treścią orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a orzeczenie to nie podlega jego ocenie, co do zasadności jego treści. Badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 u.k.p. Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Kopię takiego orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy, diagnostyczno – orzeczniczy, etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami.

Procedura oceny stanu zdrowia kierowcy, wynikająca z cytowanych wyżej przepisów ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, a zatem nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Orzeczenia lekarskie wydawane w tym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w rozpatrywanej sprawie, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. W szczególności wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem wyroku NSA przedstawionym w wyroku z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12 (CBOSA), "Orzeczenie lekarskie (...) nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. i podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy." Oznacza to, że przedmiotowe orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Skoro kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione medyczne jednostki orzecznicze, to tam winny były być kierowane konkretne argumenty podważające zasadność wydania orzeczenia (zob. wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1859/10, CBOSA).

Zaskarżona decyzja zawiera konieczne uzasadnienie faktyczne oraz uzasadnienie prawne i w sposób przejrzysty wyjaśnia motywy podjętego rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 K.p.a.). Prowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wniosku dowodowego zawartego w skardze było niedopuszczalne w związku z zastosowaniem szczególnego trybu postępowania w sprawach o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

W niniejszej sprawie skarżący podważa treść wydanych w stosunku do niego orzeczeń, wskazując na wadliwość procedury ich wydania. Jak jednak podkreślił NSA w wyroku z dnia 23 marca 2017 r. w sprawie I OSK 2195/16 (CBOSA) w postępowaniu o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami ostateczne orzeczenia lekarskie nie podlegają weryfikacji ani pod względem treści, ani procedowania. Zarzuty skargi wskazujące, że orzeczenia, które stały się podstawą wydania kwestionowanych decyzji nie mają przymiotu ostateczności są zarzutami odnośnie naruszenia procedury, ale nie przez organy administracji, lecz przez jednostki medyczne. Takie zarzuty nie mogły zatem podlegać badaniu i zostać uwzględnione. Organy administracji orzekające w sprawie nie mogły też naruszyć regulacji zawartych w załączniku nr 5 do Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, gdyż ich w ogóle nie stosowały.

Ze wskazanych wyżej powodów Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne. W ocenie Sądu organy rozpoznające niniejszą sprawę procedowały bowiem w zgodzie z przepisami K.p.a., w sposób kompleksowy gromadząc materiał dowodowy niezbędny do jej rozstrzygnięcia i dokonując jego właściwej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów u.k.p. i podjęcia decyzji na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 K.p.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną