Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 198/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 3a
journal: Dz.U. 1984 nr 5 poz 24
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe.

SENTENCJA

Dnia 12 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 roku sprawy ze skargi Redaktora Naczelnego dziennika "A" na bezczynność Zarządu A w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 listopada 2014 r. P.G. – redaktor naczelny dziennika "A" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w S. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 7 października 2014 r. dziennikarz dziennika "A" K. M., wystąpił do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego na podstawie art. 4 ust.1 i art. 11 ust.1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 ze zm.) o udzielenie informacji poprzez przesłanie kopii protokołów i podjętych uchwał z posiedzeń Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego odbytych w 2014 r. Skarżący oświadczył, że do dnia dzisiejszego wnioskowana informacja nie została udzielona, ani organ nie wykonał żadnej czynności w sprawie, o których mówi ustawa o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 ze zm.), dalej powoływana jako "u.d.i.p.". Wskazał, że w świetle art. 3a tejże ustawy udostępnianie informacji publicznej prasie odbywa się w trybie u.d.i.p. W ocenie redaktora naczelnego dziennika "A" Polski Związek Łowiecki jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a przez to objętym regulacją ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawodawca w art. 34 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 372 ze zm.) przekazał temu podmiotowi szereg zadań z zakresu administracji publicznej. Zadania nałożone na Związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny, dlatego informacja o działalności jego organów, określonych w ustawie, winna być udzielana na wniosek tak prasy, jak i każdego obywatela RP na podstawie przepisów u.d.i.p. W związku z powyższym Redaktor wniósł o nakazanie udzielenia informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 7 października 2014 r. w ciągu 14 dni oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę, Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w S. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że pismem z dnia 14 października 2014 r. Łowczy Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w S. poinformował K. M., iż nie udzieli mu żądanej informacji prasowej do czasu udowodnienia, iż jest on dziennikarzem działającym na rzecz redakcji. Do dnia dzisiejszego nie udzielono odpowiedzi na pismo z dnia 14 października 2014 r. Zdaniem Zarządu Okręgowego na obecnym etapie skarga jest przedwczesna i jako taka niedopuszczalna, bowiem organ nie odmówił udzielenia odpowiedzi ani nie zwleka z udzieleniem odpowiedzi na zadane pytania. Podmiot, do którego kierowany jest wniosek o udzielnie odpowiedzi w trybie prawa prasowego ma prawo oczekiwać, że osoba składająca taki wniosek wykaże umocowanie lub fakt pozostawania w stosunku pracy z redakcją, na którą się powołuje. Zarząd wskazał, że w myśl art. 4 ust. 3 ustawy prawo prasowe w razie odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej, a ta okoliczność dopiero otwiera termin do wniesienia skargi do sądu. W niniejszej sprawie nie podjęto natomiast rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia żądanej informacji. Dopiero na żądanie redaktora naczelnego zostałaby sporządzona odmowa z zachowaniem wszelkich wymagań przewidzianych prawem prasowym, która jest zaskarżalna. W ocenie Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego, jeśli pytający powołuje się na ustawę Prawo prasowe, która ogranicza dostęp do informacji do ściśle określonej kategorii osób, to uzyskanie informacji na temat, czy dana osoba należy do tej właśnie kategorii należy traktować jako zagadnienie wstępne wymagające wyjaśnienia. Niedopuszczalna jest bowiem sytuacja, gdy każdy mógłby żądać dostępu do informacji w trybie prawa prasowego, jeśli tylko posługuje się papierem wyglądającym na firmowy, używając podpisu "redaktor".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.". Zakres przedmiotowy skarg na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ostatniej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest więc możliwe tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne 2010, s. 70). O bezczynności organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej można mówić wyłącznie wówczas, gdy adresatem wniosku jest podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Niezbędnym warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest wniesienie tejże skargi przez podmiot, od którego pochodzi wniosek lub osobę przez tenże podmiot upoważnioną. Ponadto żądana informacja mieć charakter informacji publicznej.

W pierwszej kolejności należy ustalić, czy Zarząd Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w S. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 ust.1 pkt 5 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Natomiast stosownie do art. 32 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1226, ze zm.), Polski Związek Łowiecki jest zrzeszeniem osób fizycznych i prawnych, które prowadzą gospodarkę łowiecką poprzez hodowlę i pozyskiwanie zwierzyny oraz działają na rzecz jej ochrony poprzez regulację liczebności populacji zwierząt łownych. Polski Związek Łowiecki posiada osobowość prawną i działa na podstawie ustawy oraz statutu uchwalonego przez Krajowy Zjazd Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego. Stosownie do art. 34 ustawy Prawo łowieckie do zadań Polskiego Związku Łowieckiego należy m.in. prowadzenie gospodarki łowieckiej, współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych zwierząt dziko żyjących, organizowanie szkolenia w zakresie prawidłowego łowiectwa i strzelnictwa myśliwskiego, realizacja innych zadań zleconych przez ministra właściwego do spraw środowiska. Polski Związek Łowiecki ma także zagwarantowane ustawowo prawo wyrażanie opinii do projektów aktów prawnych przygotowywanych przez ministra właściwego do spraw środowiska w określonych sprawach. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, że ustawodawca przekazał zrzeszeniu, jakim jest Polski Związek Łowiecki, na podstawie art. 34 ustawy Prawo łowieckie, do realizacji niektóre zadania z zakresu administracji publicznej. W konsekwencji Polski Związek Łowiecki jako podmiot wykonujący zadania publiczne jest objęty regulacją art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.

Podkreślić należy, że zadania z zakresu administracji publicznej Związek realizuje również przez swoje organy wymienione art. 32 a ustawy Prawo łowieckie oraz w Statucie Polskiego Związku Łowieckiego, stanowiącym załącznik do uchwały XXI Krajowego Zjazdu Delegatów Polskiego Związku Łowieckiego z dnia 2 lipca 2005 r. w sprawie uchwalenia Statutu Polskiego Związku Łowieckiego. W świetle § 98 przedmiotowego Statutu zarządy okręgowe są organami Polskiego Związku Łowieckiego, co oznacza, że są również zobowiązane do udzielania informacji publicznych i ich bezczynność w tym zakresie może zostać zaskarżona do sądu administracyjnego.

Następną kwestią wymagającą rozważenia jest okoliczność, czy skarga została wniesiona przez uprawniony podmiot. Sąd rozpoznając skargę z urzędu bada, czy została ona wniesiona przed podmiot posiadający interes prawny. Jednakże ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje zwolnienie od wymogu wykazania interesu prawnego. Stosownie bowiem do treści art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Powyższe oznacza, że zbadanie interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 P.p.s.a w sprawach ze skarg na bezczynność oznacza jedynie konieczność ustalenia, czy skarżący jest tym podmiotem, który złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej został złożony przez K. M. na podstawie art. 4 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe, w świetle których dziennikarz jest uprawniony do uzyskiwania informacji o działalności przedsiębiorców i podmiotów niezaliczonych do sektora finansów publicznych oraz niedziałających w celu osiągnięcia zysku, o ile na podstawie odrębnych przepisów informacja nie jest objęta tajemnicą lub nie narusza prawa do prywatności.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że art. 3a Prawa prasowego stanowi, że w zakresie prawa dostępu prasy do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zatem osoba, która w celach dziennikarskich żąda udostępnienia informacji publicznej ma takie same prawa, jak każda inna osoba występująca z takim żądaniem do podmiotu zobowiązanego do udzielania takich informacji (por. wyrok WSA: w Szczecinie z dnia 17 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 159/14, LEX nr 1500436; w Lublinie z dnia 23 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 372/12, LEX nr 1234349).

Wskazać należy, że K.M., występując z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej nie udokumentował w żaden sposób uprawnienia do występowania w imieniu dziennika "A". Zasada określona w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. mówiąca, iż każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej nie oznacza, że osoba zgłaszająca żądanie nie musi wykazywać upoważnienia do działania w imieniu innego podmiotu.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy Prawo prasowe dziennikarzem jest osoba zajmująca się redagowaniem, tworzeniem lub przygotowywaniem materiałów prasowych, pozostająca w stosunku pracy z redakcją albo zajmująca się taką działalnością na rzecz i z upoważnienia redakcji. Zatem słusznie Łowczy Okręgowy Polskiego Związku Łowieckiego w S. pismem z dnia 14 października 2014 r. wezwał do wykazania, iż osoba która złożyła przedmiotowy wniosek jest dziennikarzem dziennika "A". W tym miejscu podkreślić należy, że redakcja dziennika "A" nie udzieliła odpowiedzi w tym zakresie.

Z uwagi na powyższe nie jest możliwe przyjęcie, iż wniosek o udostępnienie informacji został złożony przez redakcję dziennika "A" i reprezentującego ją redaktora naczelnego P.G. Nie jest bowiem zasadne uznanie, iż samo powołanie się na status dziennikarza oznacza, że osoba taka działa w imieniu danej redakcji. Status dziennikarza winien być wyraźnie wykazany przy dokonywaniu czynności na rzecz redakcji, nie jest wystarczające domniemanie w tym zakresie.

Z kolei, jeśliby przyjąć, że wniosek z dnia 8 września 2014 r. pochodzi od K. M. jako osoby prywatnej, wykonującej zawód dziennikarza, prawo do wniesienia skargi na bezczynność przysługiwałoby wyłącznie K. M. W takim przypadku składający wniosek winien oświadczyć, iż nie działa z upoważnienia redaktora naczelnego dziennika "A" i we własnym imieniu winien złożyć skargę na bezczynność Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że redaktor naczelny P.G. nie występował do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w S. o udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nie posiadał uprawnienia do wystąpienia ze skargą na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 października 2014 r., co obligowało do oddalenia skargi. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane we wcześniejszych wyrokach tutejszego Sądu zapadłych w analogicznym stanie faktycznym, w tym m.in. w wyroku z dnia 5 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 159/14, z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 161/14; z dnia 29 stycznia 2015 r. o sygn. akt II SAB/Łd 178/14; z dnia 30 stycznia 2015 r. w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 179-14 ( dostępne w CBOSA pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Końcowo zauważyć również trzeba, że skarga wniesiona do Sądu pochodziła od innego podmiotu niż składający wniosek o udzielenie informacji publicznej. W tej sytuacji w żadnym razie nie można uznać, że skarga zawierała upoważnienie dla dziennikarza w zakresie złożenia wniosku czy też sama zainicjowała nową sprawę z zakresu dostępu do informacji publicznej, którą sąd byłby władny rozstrzygnąć.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

IB