Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 731/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: Art. 246 § 1 pkt 2, 260
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu H. R. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2017 r. o przyznaniu H. R. prawa pomocy poprzez zwolnienie od części wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł, w pozostałym zakresie oddalającym wniosek w sprawie ze skargi H. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

H. R., pismem z dnia 8 marca 2017 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2017 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W skardze został zawarty wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych.

Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2017 r. wnioskodawczyni został przesłany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF w celu jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu, wraz z pouczeniem, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Powyższe zarządzenie doręczono wnioskodawczyni w dniu 21 kwietnia 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 38).

W dniu 27 kwietnia 2017 r. (data nadania) został przez skarżącą złożony, uzupełniony formularz PPF, z którego wynikało, że wnioskodawczyni samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty w wysokości 1 330 zł miesięcznie. W odniesieniu do posiadanego majątku (dom, nieruchomość) stwierdziła, że "prowadzone są w sądzie sprawy o rozdzielenie współwłasności". Oświadczyła też, że nie posiada oszczędności pieniężnych, papierów wartościowych, wierzytelności ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 5 000 zł.

Wnioskodawczyni wskazała, że ponosi następujące wydatki: opłatę za energię elektryczną w wysokości [...] zł, opłatę za telefon w wysokości [...] zł, odpady stałe i płynne w wysokości [...] zł, butla do kuchni gazowej: [...] zł, leki: [...] zł, zakup żywności: [...] zł, inne wydatki (w tym środki higieny, żywność dla zwierząt): [...] zł.

Postanowieniem z dnia 28 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez zwolnienie od części wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł, a w pozostałym zakresie oddalił wniosek. W uzasadnieniu wskazano, że na podstawie analizy sytuacji finansowej skarżącej brak jest podstaw do przyjęcia, że wnioskodawczyni nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego samodzielnie – wnioskodawczyni otrzymuje rentę. Jednak jej możliwości finansowe wskazują na to, że nie jest ona w stanie, bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu, jednorazowo uiścić wpis sądowy od skargi, który w niniejszej sprawie wynosi 500 zł. Referendarz podkreślił też, że skarżąca jest reprezentowana w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, a więc nie znajduje się w sytuacji, która uzasadniałaby zwolnienie jej od uiszczenia kosztów sądowych w całości.

W związku z tym, referendarz przyznał wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez zwolnienie od części wpisu sądowego od skargi w wysokości 300 zł.

Pismem z dnia 11 lipca 2017 r. wnioskodawczyni wniosła sprzeciw od tego postanowienia, wskazując, że nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego od skargi, co jej zdaniem zauważył referendarz, a fakt korzystania przez nią z pomocy profesjonalnego pełnomocnika nie powinien negatywnie wpływać na rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2012 r. na podstawie art. 2 w związku z art. 1 pkt 73 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6–8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1). W sprawach, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. osobie fizycznej prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W związku z tym, ciężar wykazania tej przesłanki spoczywa na osobie składającej wniosek.

Natomiast na podstawie art. 199 P.p.s.a. strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Instytucja prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, która ma gwarantować możliwość realizacji konstytucyjnego prawa do sądu, wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, stanowi odstępstwo od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. W przypadku przyznania prawa pomocy koszty postępowania sądowego pokrywane są z budżetu państwa. Korzystanie z tej instytucji powinno mieć miejsce jedynie w wypadkach uzasadnionych szczególnymi okolicznościami, gdy wnioskodawca rzeczywiście nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania, a przez to nie może zrealizować przysługującego mu prawa do sądu.

Ponadto, należy wskazać, że prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku. Nie można, stosując prawa pomocy, chronić czy też wzbogacać, majątku podmiotów prywatnych. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie dostępu do sądu osobom, którym brak środków finansowych ten dostęp uniemożliwia (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 470/14, LEX nr 1 240 493).

W niniejszej sprawie, Sąd podzielił stanowisko referendarza sądowego – brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zwłaszcza, że art. 246 § 1 P.p.s.a. wprost przenosi na stronę obowiązek wykazania, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, w przypadku przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (pkt 1), jak to ma miejsce w niniejszej sprawie.

W niniejszej sprawie wnioskodawczyni wskazała, że prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty w wysokości 1 330 zł miesięcznie. W odniesieniu do posiadanego majątku (dom, nieruchomość) stwierdziła, że "prowadzone są w sądzie sprawy o rozdzielenie współwłasności".

Rozpoznając złożony wniosek referendarz sądowy słusznie uznał, że wnioskodawczyni nie wykazała, w sposób niebudzący wątpliwości, że znajduje się w trudniej sytuacji materialnej, która uzasadniałby przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Fakt ten potwierdza też reprezentowanie wnioskodawczyni w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.

Jak wynika ze złożonego wniosku, wnioskodawczyni uzyskuje stały dochód w postaci renty, który, jak stwierdził referendarz, pozwala na sukcesywne poczynienie oszczędności na pokrycie choćby części kosztów związanych z zainicjowanym postępowaniem sądowym.

Słusznie więc referendarz wskazał, że skarżąca nie wykazała w sposób przekonujący i nie budzący wątpliwości, że znajduje się w sytuacji materialnej, która kwalifikowałaby ją do przyznania jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, a więc postanowienie referendarza sądowego należy uznać za prawidłowe.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 21/15, LEX nr 1 640 412, w postępowaniu sądowym zasadą jest odpłatność za zainicjowaną przez siebie sprawę sądową, zaś wyjątkiem od niej możliwość ubiegania się o zwolnienie w tym przedmiocie. Rolą sądu jest, natomiast, ocena, komu ma zostać udzielona, pochodząca z budżetu państwa, pomoc. Skoro wnioskodawczyni nie wykazała, że w jej przypadku zachodzi wyjątek, uregulowany w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., tj. nie wykazała, że pozyskanie przez nią środków na pokrycie kosztów postępowania jest obiektywnie niemożliwe, należało uznać zaskarżone postanowienie za prawidłowe – referendarz sądowy zastanie odmówił wnioskodawczyni przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, a Sąd musiał utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 260 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.