Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1242/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wraz z odsetkami za zwłokę za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. i dokonania zabezpieczenia na majątku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Sądu skarżący wniósł o wstrzymanie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją organu podatkowego drugiej instancji. Jako podstawę swojego żądania wskazał skarżący, że długotrwała zwłoka w rozpoznaniu zarzutów od spornej decyzji spowoduje nieodwracalne straty materialne i finansowe przedsiębiorstwa skarżącego oraz rodziny, którą ma na utrzymaniu.

W uzasadnieniu swojego wniosku skarżący wskazał, że dokonanie zabezpieczenia poprzez zajęcie rachunku bankowego pozbawi firmę skarżącego płynności finansowej, w tym możliwości zakupu towarów, zapłaty bieżących zobowiązań, co będzie niewątpliwo skutkowało zamknięciem działalności gospodarczej. W takim przypadku nie będzie mógł skarżący dzierżawić obiektów technicznych i magazynowych. Straci również możliwość zarobku, utrzymania swojej rodziny i swoich pracowników. Oprócz tego żaden bank nie udzieli skarżącemu kredytu obrotowego, co w konsekwencji uniemożliwi realizowanie jego zobowiązań.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 powołanego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Sąd rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek stwierdza, że żądanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnić należy, iż nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006r., II FZ 882/05, CBOSA). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Istotą wykonania decyzji jest natomiast doprowadzenie do jej realizacji.

W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej w zakresie określenia i zabezpieczenia przewidywanych zobowiązań podatkowych, jako ostateczna w toku postępowania, doprowadza do zastosowania środków przymusu w postępowaniu zabezpieczającym. Jest to jedyny cel zaskarżonej decyzji i polega na dokonaniu czynności zabezpieczających. Należy mieć przy tym na uwadze, że zastosowane środki zabezpieczające przekształcają się w egzekucyjne w wyniku wydania głównej decyzji podatkowej, określającej lub ustalającej wysokość podatku, lub też podlegają wygaszeniu wobec jej niewydania. Wstrzymanie wykonania decyzji w zakresie określenia i zabezpieczenia przewidywanych zobowiązań podatkowych, które pozbawia w efekcie bytu prawnego czynności zabezpieczające, wchodzi w istotę sprawy zarezerwowaną dla głównego orzeczenia kończącego sprawę sądowoadministracyjną, wszczętą poprzez wniesienie samej skargi na decyzję w przedmiocie określenia i zabezpieczenia przewidywanych zobowiązań. Dopiero uznanie skargi za uzasadnioną i wydanie wyroku pozytywnego dla strony skarżącej może wywołać ten skutek, jakiego w istocie domaga się podatnik – zwolnienie zabezpieczenia. Trudno bowiem mówić o wstrzymaniu zabezpieczenia polegającego np. na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego potencjalnego zobowiązanego (czyli zablokowaniu kwot pieniężnych), w sytuacji, gdy wymiernym rezultatem tego wstrzymania ma być dalsze zajmowanie zabezpieczonych kwot lub rzeczy. Dopiero uchylenie zabezpieczenia może doprowadzić do pożądanego przez skarżącego efektu – wycofania zabezpieczenia, gdyż o to w istocie wnosi strona żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zabezpieczającej. Strona chce w ten sposób przywrócić stan sprzed zabezpieczenia i doprowadzić do sytuacji dysponowania swoim majątkiem bez ograniczeń. Z tego powodu w niniejszej sprawie wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Bez względu na powyższe dodatkowo Sąd zaznacza, że przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania był gołosłowny. Obowiązkiem skarżącego jest przedstawienie w sposób rzeczowy, poparty dowodami, wszystkich okoliczności uzasadniających realne wystąpienie trudnych skutków. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie swoich tez.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.