Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 366/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-11-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pełnomocnik procesowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono adwokatowi przyznania kosztów pomocy prawnej świadczonej w ramach prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 123 poz 1058
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a odmówić przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Adwokat A. S. wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w L. pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej kwoty 150,15 złotych na którą składa się wynagrodzenie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 złotych (w tym 26,40 złotych podatku VAT) oraz kwota 3,75 złotych stanowiąca koszt przesłania skarżącemu opinii. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku powyższego dołączono potwierdzenie nadania korespondencji na adres skarżącego oraz opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Z akt sądowych niniejszej sprawy wynika, że wnioskodawca ustanowiony został pełnomocnikiem skarżącego w toku postępowania przed sądem administracyjnym pierwszej instancji (k. 31 i 33). Reprezentując skarżącego wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną od wydanego w sprawie niniejszej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie oddalającego skargę mocodawcy wnioskodawcy (k. 91 - 93). Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne podniesione w niej zarzuty i uchylił zaskarżony skargą kasacyjną wyrok przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie (k. 109 - 112). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ponownie rozpoznając sprawę, będąc związany oceną prawna zawartą w wydanym w niniejszej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględnił w całości skargę mocodawcy wnioskodawcy uchylając zaskarżoną decyzję (k. 137 - 142). Z tytułu podjęcia wszystkich powyższych czynności wnioskodawcy zasądzone zostało stosowane wynagrodzenie (k. 70, 97 i 137). Następnie wnioskodawca sporządza opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego w wyniku ponownego rozpoznania sprawy i przedkłada wniosek o przyznanie stosowanego wynagrodzenia za sporządzenie opinii.

Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Artykuł 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1058 ze zm.) stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa. Tak więc wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a. dotyczy tylko pomocy "udzielonej" (por. postanowienie Sądu Najwyższego – Izba Karna z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt I KZP 15/2005, OSNKW 2005/7-8/60) przy czym musi to być pomoc faktycznie, realnie udzielona (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II FZ 513/07 - Legalis; postanowienie NSA z dnia 18 października 2007 r., sygn. akt II FZ 514/07 - Legalis).

Sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej dotyczącej wyroku uwzględniającego w całości skargę w sytuacji, gdy wydając ten wyrok Sąd był związany oceną prawną NSA wyrażoną w wyroku wydanym na skutek uwzględnienia wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej wniesionej na rzecz mocodawcy przez wnioskodawcę, tworzy jedynie pozory udzielenia pomocy prawnej klientowi i dbałości o jego interes prawny. Opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządza się zaś w celu rzeczywistej ochrony interesu prawnego mocodawcy. W sprawie niniejszej nie można zaś mówić o naruszeniu interesu prawnego mocodawcy wnioskodawcy w sytuacji, gdy wydając wyrok, którego dotyczy opinia wnioskodawcy, Sąd uznał za zasadne wszystkie zarzuty podniesione w skardze mocodawcy. Dlatego sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej dotyczącej tego wyroku nie może być uznane za pomoc prawną faktycznie, realnie udzieloną przez wnioskodawcę jego mocodawcy i tym samym za czynność z tytułu wykonania, której wnioskodawcy przysługuje wynagrodzenia, o którym stanowi art. 250 p.p.s.a.

Mając na względzie powyższe należało orzec jak w sentencji postanowienia.