Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1012/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Stwierdzono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Adam Lipiński, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2006 r. 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może podlega wykonaniu w całości 3. przyznaje adwokatowi G. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o stawkę 22% podatku towarów i usług tj. kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pani T. S. od decyzji Burmistrza Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2006 r. odmawiającej przyznania dodatku mieszkaniowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w/w zwróciła się z wnioskiem do Urzędu Miasta w P. o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 ze zm.) dodatek mieszkaniowy z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 przysługuje:

- najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych

- osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego

- osobom mieszkającym w lokalach znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych

- innym osobom mającym tytuł do zajmowanego lokalu mieszkalnego ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem

- osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny.

Dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1 (ust. 2 w/w artykułu).

Dalej organ wskazał, że w aktach przedmiotowego postępowania znajduje się pismo Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w P. z dnia 13 kwietnia 2006 r. z którego wynika, że T. S. zamieszkała w P. przy ul. [...], na podstawie Uchwały Rady Nadzorczej z dnia [...] marca 1999 r. została wykluczona ze Spółdzielni z uwagi na długotrwałe zaleganie z opłatą należności z tytułu opłat za używanie lokalu. Z chwilą ustania członkostwa wygasło spółdzielcze lokatorskie prawo do zajmowanego lokalu. Z powyższego wynika, że T. S. nie posiada tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, jak również nie jest osobą oczekującą na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny, a wobec powyższego nie spełnia wymogów art. 2 ust. 1 cyt. ustawy.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o jej uchylenie i przyznanie dofinansowania do mieszkania i zadośćuczynienie poniesionej szkody – dóbr osobistych i materialnych na terenie miasta P. i osiedla spółdzielni mieszkaniowej.

W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że jest osobą niepełnosprawną i ma prawo do dodatku mieszkaniowego, tym bardziej, że odebrano jej zdrowie na terenie miasta i osiedla.

W odpowiedzi na skargę organ Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniósł o oddalenie skargi, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r., Nr 71, poz. 734 ze zm.), z którego wynika, że dodatek mieszkaniowy z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4 przysługuje:

- najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych

- osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego

- osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych

- innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem

- osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego oczekującym na przysługujący im lokal zamienny lub socjalny

Zgodnie z ust. 2 cytowanego artykułu dodatek mieszkaniowy przysługuje na podstawie tylko jednego z tytułów wymienionych w ust. 1.

W przedmiotowej sprawie jako okoliczność bezsporną organ przyjął, że T. S., zamieszkuje w lokalu spółdzielczym, lecz jej spółdzielcze-lokatorskie prawo wygasło. Nie jest też osobą oczekującą na przysługujący jej lokal zamienny lub socjalny, a więc nie spełnia przesłanek z art. 2 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy.

W istocie wskazać należy że organ oparł swoje stanowisko, na treści pisma Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w P. z dnia 13 kwietnia 2006 r. z którego wynika, że skarżąca zamieszkała w P. przy ulicy [...] na podstawie Uchwały Rady Nadzorczej z dnia [...] marca 1999 r. została wykluczona ze spółdzielni z uwagi na długotrwałe zaleganie z opłatą należności z tytułu opłat za użytkowanie lokalu.

Jednak zdaniem Sądu należy zwrócić uwagę, że w aktach administracyjnych przedmiotowej sprawy znajduje się nie tylko cytowane pismo ale również zaświadczenie ze Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w P. z dnia 2 lutego 2004 r. , a więc wystawione po dacie 5 marca 1999 r. tj. Uchwały Rady Nadzorczej w/w spółdzielni w przedmiocie wykluczenia ze spółdzielni, z którego wynika, że T. S. przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr [...] w budynku przy ulicy [...] w P..

W ocenie Sądu w sposób oczywisty informacja zawarta w piśmie z 13 kwietnia 2006 r. i zaświadczeniu z dnia 2 lutego 2004 r. są ze sobą sprzeczne.

Wydając zaskarżoną decyzję organ oparł się na treści pisma z dnia 13 kwietnia 2006 r., jednak w ogóle nie zajął się treścią zaświadczenia z dnia 2 lutego 2004 r. i nie wyjaśnił, dlaczego ich treść jest sprzeczna, również nie wyjaśnił dlaczego oparł się na wyżej powołanym piśmie, a nie na treści zaświadczenia, szczególnie w sytuacji gdy T. S. twierdzi , że została ponownie przyjęta w poczet członków spółdzielni.

Ponownie rozpoznając wniosek T. S. o przyznanie dodatku mieszkaniowego organ powinien zastosować zasady wyrażone w art. 7, 8, 77 kpa, oraz zgodnie z treścią art. 107 § 3 kpa odnieść się do wszystkich podniesionych zarzutów, a w szczególności dokonać oceny treści pisma z dnia 13 kwietnia 2006 r. i zaświadczenia z 2 lutego 2004 r. i wyjaśnić sprzeczność zawartych w nich informacji, wyjaśnić na treści którego z nich się oparł i dlaczego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt c ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.

W oparciu o art. 152 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 209 i art. 250 cytowanej ustawy w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).