Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 24/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2014 r. sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Ministra Finansów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] lutego 2014 r. znak: [...] T.L. wystąpił do Ministra Finansów (dalej także jako "Minister" lub "organ") z wnioskiem o przekazanie mu informacji publicznej, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198 ze zm.; dalej: "u.d.i.p."), tj. rejestru wniosków i informacji w zakresie udzielania zgód na podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego oraz informacji o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego członków korpusu służby cywilnej, prowadzonego w Biurze Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów. Wniósł, aby odpowiedź i materiały związane z ww. wnioskiem zostały przekazane drogą elektroniczną.

Minister Finansów pismem z dnia [...] marca 2014 r., przesłanym pocztą tradycyjną, jak również drogą elektroniczną, poinformował wnioskodawcę, że zgody na podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego oraz informacje o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego członków korpusu służby cywilnej są wprowadzane do systemu kadrowo - płacowego KOMAeHR.

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. T.L. (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Ministra Finansów w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] o udostępnienie informacji publicznej.

W skardze zawarł wniosek o zobowiązanie Ministra Finansów do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy merytorycznej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej, włączenie do akt sprawy wnioskowanej informacji publicznej w celu wyeliminowania istotnej wątpliwości, koniecznej do wyjaśnienia dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji w granicach sprawy, zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wymierzenia przez Sąd grzywny Ministrowi, jako organowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

art. 7, art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;

art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt. 4, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że Minister Finansów nie przekazał żądanych materiałów i przekazał informację, o którą skarżący nie wnosił. Paragraf [...] zarządzenia nr [...] Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie dodatkowego zatrudnienia oraz zajęcia zarobkowego podejmowanego przez członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w Ministerstwie Finansów stanowi, że Biuro Dyrektora generalnego prowadzi rejestr wniosków i informacji, o których mowa w § 6 ww. zarządzenia, a więc rejestr wniosków o udzielenie zgody na podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego oraz informacje o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie przedmiotem wniosku jest informacja publiczna w rozumieniu art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Organ w terminie ustawowym nie wykonał żadnej czynności, która prowadziłaby do spełnienia woli wnioskodawcy, a tym samym czyniła zadość wskazanym we wstępie przepisom Konstytucji RP oraz u.d.i.p. Do dnia wniesienia skargi wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie został wykonany, nie została także wydana decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zarzuty skargi uznał za chybione. Podkreślił, że system KOMAeHR jest wyłącznie wewnętrznym narzędziem pomocniczym i każde zestawienie pozyskane z ww. systemu wymaga weryfikacji z dokumentacją źródłową. A zatem, informacje wprowadzone do systemu kadrowo - płacowego KOMAeHR nie spełniają przesłanki przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p., z którego wynika, że obowiązkowi udostępnienia podlega informacja publiczna o prowadzonych rejestrach, które w swoim zakresie przedmiotowym wiążą się z zasadami funkcjonowania podmiotów. Ponadto, dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje (vide: wyrok NSA z dnia 10.10.2012 r., sygn. I OSK 1499/12). W przedmiotowej sprawie, bezspornym jest, że ww. zarządzenie zawiera określenie "rejestr wniosków i informacji, o których mowa w § [...]", ale faktycznie informacje wprowadzane do sytemu KOMAeHR, jak wskazano wyżej, nie mają charakteru rejestru, określonego w przepisach u.d.i.p., bowiem stanowią tylko jedną z wielu informacji dotyczącej konkretnego pracownika, ewentualnie wprowadzanej do tego systemu. W związku z powyższym, stwierdzenie przez stronę skarżącą, że żądane informacje stanowią informację publiczną, w ocenie organu stanowi niedopuszczalne rozszerzenie definicji informacji publicznej. Trudno bowiem uznać, że żądana informacja fizycznie istnieje. W sytuacji, gdy organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia.

Na rozprawie w dniu [...] maja 2014 r. pełnomocnik organu wnosząc o oddalenie skargi oświadczył, że fizycznie nie istnieje żądany przez skarżącego rejestr.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.

Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Przy czym wyjaśnić należy, że skarga na bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. nie przysługuje, gdy przedmiot wniosku nie stanowi informacji publicznej lub gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji wyda decyzję o odmowie jej udostępnienia.

Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skarżący wystąpił z wnioskiem o przekazanie rejestru wniosków i informacji w zakresie udzielania zgód na podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego oraz informacji o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego członków korpusu służby cywilnej, prowadzonego w Biurze Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów. W swoim wniosku wskazał, że rejestr taki jest przez organ prowadzony na podstawie zarządzenia Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie dodatkowego zatrudnienia oraz zajęcia zarobkowego podejmowanego przez członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w Ministerstwie Finansów.

W ocenie Sądu przyznać należy rację skarżącemu, że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną. W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych. Prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne to jedno z podstawowych, konstytucyjnie umocowanych w art. 61 Konstytucji praw i wolności politycznych.

Istotne w niniejszej sprawie jest jednak, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2014 r., Minister Finansów pismem z dnia [...]marca 2014 r., a więc w ustawowym terminie 14 dni wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformował go, że zgody na podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub zajęcia zarobkowego oraz informacje o zamiarze podjęcia zajęcia zarobkowego członków korpusu służby cywilnej są wprowadzane do systemu kadrowo - płacowego KOMAeHR. Jakkolwiek zredagowanie przez organ powyższego pisma może budzić pewne uzasadnione zastrzeżenia, jak i wątpliwości, co do tego czy stanowi ono wyczerpującą odpowiedź na wniosek skarżącego, niemniej jednak w ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie można z niej wywnioskować, że Minister Finansów faktycznie nie prowadzi żądanego przez skarżącego rejestru wniosków i informacji, o którym mowa w § [...] zarządzenia nr [...] Dyrektora Generalnego Ministerstwa Finansów z dnia [...] marca 2009 r. w sprawie dodatkowego zatrudnienia oraz zajęcia zarobkowego podejmowanego przez członka korpusu służby cywilnej zatrudnionego w Ministerstwie Finansów. Fakt nie prowadzenia przedmiotowego rejestru wynika też z odpowiedzi na skargę w której to organ wskazał, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje. Nadto, fakt, że fizycznie nie istnieje żądany przez skarżącego rejestr potwierdził na rozprawie przed Sądem również pełnomocnik organu - radca prawny.

Skoro zaś organ nie posiada żądanej informacji, nie można zobowiązać go do jej udzielenia. Jeżeli bowiem organ zawiadomi wnioskodawcę w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. o tym, że nie dysponuje wymaganą informacją publiczną, to nie pozostaje w bezczynności (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2012 r., I OSK 1991/12; dostępny w bazie Lex nr 1291370 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.cbois.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym, brak jest wystarczających podstaw do przyjęcia przez Sąd wniosku, że Minister Finansów w realiach niniejszej sprawy pozostawał w bezczynności w udzieleniu wnioskowanej informacji publicznej. Organ zareagował bowiem w ustawowym terminie na wniosek skarżącego, zaś skarżący niezadowolony z jego odpowiedzi z dnia [...] marca 2014 r., pismem z tego samego dnia wniósł skargę na bezczynność organu. Skarżący nie zmodyfikował swojego wniosku, ani też nie podjął nawet próby podważenia wiarygodności wyjaśnień organu. Sąd nie ma zaś podstaw do uznania za niezgodne z prawdą wyjaśnień organu z których to wynika, że żądany rejestr fizycznie nie istnieje.

W takiej sytuacji Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie uznał skargę na bezczynność organu za niezasadną. Sąd nie znalazł także podstaw do uwzględnienia pozostałych wniosków skargi.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.