Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 986/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Nowym Targu decyzją z 4 maja 2020 r. nr [...] na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), dalej "P.b.", nałożył na inwestora - J. D., współwłaściciela dz. nr [...]:

I. obowiązek dokonania rozbiórki budowli w postaci wydzielonego placu parkingowego płatnego wielostanowiskowego w ilości miejsc postojowych większej niż 10 pojazdów samochodowych zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...] położonej w miejscowości Z. G. poprzez następujące działanie:

1) usunięcie z terenu warstwy kruszyw w postaci żwirów,

2) przywrócenie powierzchni gruntu na działce nr ewid. [...] do stanu poprzedniego tj. terenu zielonego;

II. zakaz parkowania pojazdów mechanicznych na dz. ew. nr [...].

Decyzji w pkt II PINB nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że 20 maja 2019 r. do organu wpłynęło zawiadomienie Wójta Gminy Jabłonka wraz z pismem firma B wnoszące o kontrolę legalności parkingu dla samochodów osobowych na przełęczy K. w obszarze dz. nr [...].

PINB przeprowadził kontrole 25 lipca 2018 r. i 21 sierpnia 2018 r., wykorzystał materiał dowodowy przekazany z Urzędu Gminy Jabłonka i dokonał analizy map Geoportalu Nowotarskiego 10 lipca 2019 r. Organ ustalił, że na przedmiotowej działce na terenie przeznaczonym pod miejsca postojowe usunięta jest darń a nawierzchnię stanowi żwir.

Organ I instancji omówił treść art. 3 pkt 3 P.b. i definicję pojęcia budowli. Wskazał, że parking jest budowlą zaliczaną do XXII kategorii obiektów budowlanych w myśl załącznika do P.b., której realizacja w myśl art. 28 P.b. wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

PINB ustalił, że pozwolenie na budowę nie mogło być w tym przypadku wydane, bowiem budowla zlokalizowana jest w terenie nie przeznaczonym na ten cel.

Organ I instancji wszczął postępowanie, po czym stanowisko w sprawie zajął Dyrektor Babiogórskiego Parku Narodowego stwierdzając, że przedmiotowy parking narusza przepisy o planowaniu przestrzennym i o warunkach technicznych. Dyrektor nadmienił, że z powierzchni postojowych mogą spływać do potoku lub ujęć wodnych złej jakości wody opadowe, co narusza przepisy odpowiedniego rozporządzenia.

Organ I instancji podzielił wszystkie ww. zastrzeżenia. Ustalił też, że zgodnie z uchwałą Rady Gminy Jabłonka nr XXIV/210/2005 z dnia 7 marca 2005 r. (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2005 r., nr 240, poz. 1612), dalej "m.p.z.p.", przedmiotowy teren oznaczony jest jako UT2, to jest teren usług związanych z funkcją turystyki i rekreacji, w którym dopuszcza się wyłącznie realizację schroniska górskiego, a z uwagi na położenie w miejscu przebiegu szlaku turystycznego pieszego na przełęczy K. wyklucza się realizację parkingów dla turystów w obrębie schroniska.

Parking narusza też przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych z uwagi na naruszenie odległości od granicy działki, a także zasady specjalnej ochrony obszaru Natura 2000.

Zatem zgodnie z art. 48 ust. 2 P.b. nie ma możliwości legalizacji spornej samowoli budowlanej.

J. D. wniósł od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając jej naruszenie:

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego na okoliczności związane z wybudowaniem, wymiarami i powierzchnią placu postojowego;

- art. 7, art. 75 § 1 w zw. z art. 76 § 1 oraz art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez posłużenie się jako materiałem dowodowym wydrukami map z Geoportalu Nowotarskiego,

- art. 107 § 1 i art. 8 w zw. z art. 11 K.p.a. i art. 52 P.b. poprzez brak precyzyjnego i zrozumiałego sformułowania nakazu rozbiórki,

- art. 6, art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez lakoniczność uzasadnienia,

- art. 6, art. 8 i art. 11 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez orzeczenie w pkt II decyzji zakazu parkowania ponad kompetencje organu nadzoru budowlanego,

- art. 108 K.p.a. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności w stosunku do ww. zakazu.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł m.in., że organ I instancji pominął fakt, iż od lat 70 przez przedmiotową działkę przebiega utwardzony kruszywem szlak turystyczny prowadzący w kierunku B. G.. Fakt ten doskonale pokazują ortofotomapy z 1996, 2002-2003 i 2009 r. dostępne na portalu Małopolskiej Infrastruktury Przestrzennej. Wobec powyższego nieprawdą jest, że skarżący wykonał utwardzenie na całości działki nr [...]. Skarżący nie widzi podstaw prawnych do nakazu usunięcia kruszywa ze szlaku turystycznego istniejącego w tym miejscu od wielu lat. Zarzucił również brak ustalenia przez organ istotnych okoliczności, takich jak przebieg tej części utwardzenia, które służy potrzebom ruchu turystycznego oraz obsłudze znajdujących się na działce nr [...] toalet i kontenerów na odpady. Podniósł, że plac postojowy znajduje się jedynie na części spornej działki. Zarzucił nieprecyzyjność ustalenia pojęcia "terenu zielonego". Podniósł, że na stronie głównej Geoportalu Nowotarskiego widnieje wyraźna informacja, że zawarte w nim informacje i generowane wydruki nie stanowią dokumentów w postępowaniach administracyjnych.

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie decyzją nr [...] z 1 lipca 2021 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "K.p.a." i art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 P.b., uchylił ww. decyzję PINB z 4 maja 2020 r.nr [...] w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 P.b. nałożył na inwestora J. D. obowiązek dokonania rozbiórki budowli w postaci wydzielonego placu parkingowego płatnego wielostanowiskowego w ilości miejsc postojowych większej niż 10 pojazdów samochodowych zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...] poprzez usunięcie z terenu warstwy kruszyw w postaci żwirów.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał m.in., że za pismem z 12 kwietnia 2018 r. Przewodniczący Zarządu Wspólnoty Leśnej w Z. D. zwrócił się do PINB o interwencję w sprawie parkingu na polanie K. w Z. G. przesyłając jako załączniki zdjęcia obrazujące zaparkowane samochody oraz tablice informującą o działalności parkingu.

W dniu 21 sierpnia 2018 r. upoważnieni inspektorzy PINB dokonali kontroli na dz. nr [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że na ww. działce "zaparkowane są w dwóch rzędach samochody osobowe o różnych rejestracjach. Do miejsc postojowych wykonany dojazd poprzez istniejący zjazd z drogi publicznej [...]. Zjazd utwardzony kostką brukową (...) Miejsce gdzie parkują samochody jest ogrodzone żerdziami drewnianymi i wyżwirowane. (...) informacje o opłacie zawarte na tabliczkach informacyjnych przytwierdzonych do słupka ogrodzeniowego przy wjeździe".

Pismem z 27 sierpnia 2019 r. A. P. poinformowała organ I instancji, że przedmiotowe miejsca parkingowe powstały w 2017 r. z inicjatywy J. D. z chwilą otrzymania zgody na zjazd z drogi wojewódzkiej.

Dalej organ II instancji wskazał na obowiązującą od dnia 19 września 2020 r. nowelizację ustawy Prawo budowlane. Na mocy art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) stanowiącego, iż do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem - wejścia w życie mniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą przepisy P.b. w brzmieniu obowiązującym przed wspomnianą nowelizacją.

Wyjaśnił, że orzeczony w decyzji PINB nakaz rozbiórki był efektem poczynionych przez organ I instancji ustaleń w zakresie niezgodności przedmiotowego obiektu z obowiązującym m.p.z.p.

W opinii MWINB organ I instancji prawidłowo dokonał oceny materiału zgromadzonego w sprawie klasyfikując przedmiot postępowania jako plac parkingowy w ilości miejsc postojowych większej niż 10 pojazdów samochodowych. Na poparcie tego faktu przytoczył znajdujące się w zgromadzonym materiale dowodowym fotografie obrazujące utwardzenie terenu warstwą żwiru tworzącą nawierzchnię o różnej grubości (akta PINB k: 1-4, 18-19 33-35). Z ww. zdjęć wynika także że plac postojowy reklamuje się jako parking płatny oraz że parkowało na nim więcej niż 10 samochodów. Poza wszelką wątpliwością można zatem określić sposób użytkowania utwardzonego terenu - obecność na nim pojazdów. Wszystkie powyższe informacje świadczą o prawidłowej klasyfikacji obiektu budowlanego przez PINB.

Kolejno organ odwoławczy przywołał treść art. 28-30 P.b. Wskazał, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. wykonanie przedmiotowego placu postojowego (na którym możliwe jest ulokowanie powyżej 10 miejsc postojowych) wymagało uzyskania pozwolenia na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, że PINB prawidłowo prowadził postępowanie w trybie art. 48 P.b. Wskazał, że zgodnie z ww. przepisem obiekty budowlane wybudowane bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia podlegają rozbiórce, jednak nakaz rozbiórki jest oceniany jako najsurowszy sposób likwidacji skutków samowoli budowlanej, który powinien mieć zastosowanie w ostateczności, dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji obiektu budowlanego.

W przypadku jednoznacznej oceny, że brak jest przesłanek umożliwiających legalizację organ nadzoru budowlanego musi nakazać rozbiórkę samowolnie wzniesionego lub wznoszonego obiektu. Decyzje wydawane na podstawie art. 48 ust. 1 P.b. mają charakter związany. W przypadku braku możliwości legalizacji ustawodawca nie dał organowi możliwości uznania, aby w danej sytuacji jednak nie podejmować decyzji o nakazie rozbiórki.

Dalej organ II instancji wskazał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2009 r. sygn. akt. II OSK 1648/08 chodzi o zgodność istniejącego obiektu samowoli z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującymi w chwili decydowania o legalizacji a nie w chwili budowy. Oznacza to że, nie jest istotne kiedy owa samowola powstała na gruncie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a decydująca jest zgodność samowoli budowlanej z miejscowym planem zagospodarowanie przestrzennego w dacie rozstrzygania.

W niniejszym przypadku wykonany utwardzony plac parkingowy na działce ewid. [...] narusza zapisy aktualnie obowiązującego m.p.z.p., zmienionego uchwałą Rady Gminy Jabłonka nr LIX/356/2010 z dnia 20 października 2010 r. (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2010 r., nr 629, poz. 5089) dla obszaru, na którym ww. obiekt jest zlokalizowany. Zgodnie z m.p.z.p. działka [...] w Z. G. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem UT2. Dla terenów oznaczonych symbolem ustalono przeznaczenie terenów (§ 12 ust. 4 pkt 2):

1. Dopuszcza się wyłącznie realizację schroniska górskiego,

2. Ze względu na położenie w miejscu przebiegu szklaku turystycznego pieszego na przełęczy Krowiarki wyklucza się lokalizację parkingów dla turystów w obrębie schroniska.

Organ II instancji wskazał, że utwardzony plac postojowy nie zawiera się w ww. wyliczeniu obiektów budowlanych, które wg m.p.z.p. mogą zostać zrealizowane na działce nr ewid [...]. Tym samym ustalenia planu w zakresie odnoszącym się do zasad zagospodarowania przedmiotowego terenu wykluczają możliwość legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego - jako nieobjętego katalogiem wyjątków dopuszczonych przez plan do realizacji na spornym terenie.

W tym stanie rzeczy, zdaniem organu odwoławczego, nie budzi wątpliwości, że nie było możliwości wdrożenia trybu legalizacji przedmiotowej inwestycji w trybie przewidzianym w art. 48 ust. 2 i ust. 3 P.b. Skoro nie ziściła się podstawowa przesłanka dopuszczalności legalizacji samowoli budowlanej w postaci zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 48 ust. 2 P.b.), obligowało to organ I instancji do nakazania rozbiórki spornego obiektu zgodnie z art. 48 ust. 1 P.b.

Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, co do zasady trafnie organ I instancji nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu jako zrealizowanego bez wymaganej prawem decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy podzielił poczynione przez PINB ustalenia faktyczne, jak i ostatecznie wyrażoną przez organ I instancji ocenę prawną w postaci orzeczonego nakazu rozbiórki samowoli budowlanej.

W związku z powyższym organ odwoławczy, mając na względzie treść art. 48 ust. 1 P.b., stanął na stanowisku, iż organ I instancji miał uzasadnione podstawy do wydania w oparciu o ww. przepis prawa decyzji. Niemniej organ odwoławczy zauważył, że treść art. 48 ust. 1 P.b. nie upoważnia do orzeczenia o zakazie parkowania pojazdów mechanicznych ani do nakazania przywrócenia terenu do stanu poprzedniego tj. terenu zielonego. Na podstawie tego przepisu możliwe jest bowiem wyłącznie orzeczenie o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Zatem MWINB zreformował decyzję I instancji w powyższym zakresie.

Odnosząc się do uwag zawartych w odwołaniu dotyczących posłużenia się przez organ I instancji wydrukami map z Geoportalu Nowotarskiego MWINB wyjaśnił, że zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Potwierdza to także NSA w wyroku z 22 stycznia 2020 r. sygn. II OSK 3520/18. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu środków dowodowych dopuszczonych w postępowaniu dowodowym, zaś użycie sformułowania "w szczególności" pozwala przyjąć, że wyliczenie to jest jedynie przykładowe. Powyższe oznacza, że ustawodawca nie ograniczył liczby środków dowodowych, za pomocą których organ może dokonać pełnych i zarazem prawidłowych ustaleń faktycznych sprawy. Środkiem takim może być także przykładowo fotografia. Z ww. przepisu K.p.a. i wyroku NSA jasno wynika, że katalog dowodów w postępowaniu nie jest katalogiem zamkniętym a organ nie jest ograniczony liczbą środków dowodowych.

Odnosząc się do zarzutów odwołania MWINB stwierdził, że w realiach niniejszej sprawy nie zostały naruszone przepisy prawa procesowego, a wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi cech dowolności. W decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Argumentację organu jest zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie.

J. D. wniósł na powyższą decyzję MWINB nr [...] z 1 lipca 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. w części dotyczącej nałożenia na niego obowiązku dokonania rozbiórki wydzielonego placu parkingowego płatnego wielostanowiskowego w ilości miejsc postojowych większej, niż 10 pojazdów zlokalizowanego na działce ewid. nr [...], położonej w miejscowości Z. G., poprzez usunięcie z terenu warstwy kruszyw w postaci żwirów.

Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego w zakresie okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy:

a) braku rozpatrzenia wniosku skarżącego z 13 lipca 2020 r. informującego o likwidacji płatnego parkingu na działce nr [...] i przeprowadzenia w tym zakresie oględzin na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. oraz uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia w całości postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 K.p.a.;

b) brak uwzględnienia, że utwardzenie działki nr [...] z dniem 14 maja 2020 r. zostało przywrócone do stanu sprzed 31 maja 2017 r., to jest sprzed dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej;

c) faktu, że płatny parking prowadzony był w ramach działalności gospodarczej do dnia 14 maja 2020 r. nie tylko przeze skarżącego, ale również A. P. - pełnomocnika współwłaścicieli działki, co potwierdzają m.in. wpisy do CEIDG oraz brata pełnomocnika - P. P., który również prowadził działalność gospodarczą parkingową pod kodem PKD [...];

2. art. 107 § 1 i art. 8 w zw. art. 11 K.p.a. i art. 52 P.b. poprzez nieprecyzyjnie sformułowany nakaz, z którego wynika, że rozbiórka placu postojowego ma polegać na usunięciu kruszywa z całego terenu działki nr [...], podczas gdy w znacznej części utwardzenie to zostało wykonane przez Babiogórski Park Narodowy ponad 70 lat temu, ostatnie uzupełnienie utwardzenia miało miejsce w 1993 r., na co Park zwracał uwagę we wniosku o stwierdzenie zasiedzenia części działki nr [...], zaś sam plac postojowy w okresie funkcjonowania, tj. w okresie od czerwca 2017 r. do 14 maja 2020 r. zlokalizowany był tylko na części utwardzenia działki, wreszcie brak dołączenia do zaskarżonej decyzji szkicu obrazującego plac, który ma zostać rozebrany;

3. art. 52 P.b. poprzez nałożenie obowiązku rozbiórki tylko na skarżącego, podczas gdy zmiana sposobu użytkowania części utwardzenia działki nr [...] na plac postojowy miała miejsce przy udziale także A. P. - pełnomocnika współwłaścicieli działki oraz brata pełnomocnika - P. P..

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożonego na niego obowiązku rozbiórki.

W uzasadnieniu zarzutów skarżący powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu, artykułując w szczególności brak ustalenia przez organy wymiarów i kształtu procedowanego placu postojowego (część działki). Podniósł, że reszta utwardzenia istniała na działce od ponad 70 lat i służyła ruchowi turystycznemu, na podstawie czego Babiogórski Park Narodowy usiłował zasiedzieć działkę nr [...] składając stosowny wniosek do Sądu Rejonowego w N. T..

Nie bez znaczenia jest również fakt, że od dnia 14 maja 2020 r. żaden z fragmentów utwardzenia, już to nowszego z 2017 r., czy wcześniejszych na dzień wydania skarżonej decyzji, nie był wykorzystywany jako płatny plac postojowy. W tym zakresie skarżący wnioskował o przeprowadzenie w ramach postępowania odwoławczego uzupełniających oględzin, czego zaniechano.

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzji narusza art. 52 P.b. poprzez nałożenie obowiązku rozbiórki placu postojowego tylko na niego, podczas gdy samo utwardzenie powstało w wyniku rozparcelowania kruszywa nawiezionego przez park przed 1994 rokiem oraz w ramach budowy zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...], której inwestorami byli wszyscy współwłaściciele działki nr [...].

Skarżący zarzucił zignorowanie pisma, które skierował do MWINB 13 lipca 2020 r., w którym poinformował, że doszło do faktycznej i prawnej likwidacji płatnego parkingu prowadzonego przez niego od czerwca 2017 r. pod firmą firma C z siedzibą w Z. [...] [...], NIP 7[...], pod kodem PKD [...], na działce nr [...]. Na potwierdzenie tej okoliczności przedłożył aktualny wypis z CEIDG oraz dokument potwierdzający wykreślenie tego rodzaju działalności, tj. płatnego parkingu na ww. działce. Wskazał także, że doszło do usunięcia wszelkich identyfikacji związanych z płatnym parkingiem, a całość utwardzenia na działce nr [...] przywrócono do pierwotnego stanu, to jest sprzed dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej.

Zdaniem skarżącego, skoro z dniem 14 maja 2020 r. przestał istnieć przedmiot postępowania, tj. płatny parking, względem którego wszczęte zostało postępowania administracyjne, zaistniały wszelkie przesłanki do jego umorzenia na gruncie art. 105 § 1 K.p.a.

Kontynuując zarzut braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego skarżący wskazał, że MWINB w swoich rozważaniach pominął, że podczas kontroli przeprowadzonej 22 sierpnia 2017 r. nie wykazano, aby na działce nr [...] funkcjonował płatny parking, czy też plac postojowy, posiadający ponad 10 wydzielonych miejsc postojowych. W trakcie tejże kontroli wskazano natomiast, że południowa część działki nr [...] została dodatkowo utwardzona kruszcem. Kruszec ten pochodził z rozparcelowania nadmiaru żwiru pochodzącego z budowy legalnego zjazdu z drogi wojewódzkiej na działkę nr [...] i stanowił uzupełnienie, czy właściwie rozbudowę istniejącego od ponad 70 lat utwardzenia, które służyło potrzebom ruchu turystycznego. Co również zostało pominięte przez MWINB, w 2017 r. utwardzono tylko niewielki fragment działki, na które to prace nie były wymagane żadne pozwolenia. Pozostałe utwardzenie sukcesywnie było rozbudowywane i uzupełniane na przestrzeni lat, ostatnio w 1993 r., przez Babiogórski Park Narodowy, co zresztą stało się asumptem do wystąpienia przez Park z wnioskiem o zasiedzenie przedmiotowej działki do Sądu Rejonowego w N. T., gdzie wprost wskazano, że Park zgłasza swoje roszczenia do 7 m szerokości północnej części działki nr [...], którą utwardzał żwirem ostatnio (z punktu widzenia daty wniosku) w 1993 r. Tymczasem szerokość utwardzenia działki od strony zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...] wynosi ok. 12 m.

Istniejące na działce nr [...] utwardzenie dopiero od 1 czerwca 2017 r. zostało zaadoptowane na potrzeby płatnego placu postojowego, prowadzonego między innymi przez skarżącego w ramach własnej działalności gospodarczej, a następnie, z dniem 14 maja 2020 r., przywrócono jego pierwotną funkcję.

Skarżący zarzucił również, że wbrew ustaleniom organów sporny plac nie był w ogóle wydzielony. Istniejące od południowej strony ogrodzenie drewniane zostało zrealizowane w latach 90 i od tamtej pory nie było remontowane, przebudowywane, ani w jakikolwiek inny sposób zmieniane. W pozostałym zakresie działka jest utwardzona, aczkolwiek przeważająca część działki została utwardzona przez Babiogórski Park Narodowy i miało to miejsce na całej długości działki w pasie o szerokości 7 m, od strony północnej działki. W 2017 utwardzono kruszcem pozostałym z budowy zjazdu z drogi wojewódzkiej niewielką część południowowschodnią działki.

Tymczasem z treści nakazu wynika, że skarżący ma co prawda rozebrać budowlę, tj. plac parkingowy, ale poprzez usunięcie z terenu żwiru. Skarżący rozumie, że ma usunąć żwir z terenu całej działki nr [...], w sytuacji, w której zdecydowana część tego utwardzenia nie została wykonana przez niego, ani przez jakiegokolwiek innego współwłaściciela, a przez Babiogórski Park Narodowy, do czego Park sam się przyznawał we wniosku o stwierdzenie zasiedzenia.

Zdaniem skarżącego biorąc pod uwagę całokształt sprawy decyzja tego typu, przy takim stanie faktycznym, powinna zawierać załącznik obrazujący wymiary, kształt i gabaryty utwardzenia pełniącego funkcję placu postojowego, którego rozebrania organ żąda.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 52 P.b. skarżący podniósł, że wskazanie go jako wyłącznego inwestora parkingu jest niezgodne ze stanem faktycznym. Przeczą temu wiarygodne informacje pochodzące z CEIDG, jak również możliwe do zdobycia dowody z rejestrów kasy fiskalnej A. P. oraz zeznania w protokole Sądu Rejonowego w N. T. Sygn. akt I NS 1245/18. Nakaz powinien być nakładany na wszystkich prowadzących parking, a nie tylko na skarżącego.

Reasumując, w 2012 roku skarżący nabył udziały w gospodarstwie rolnym m.in. w działce [...]. Działką tą zawiadywał dyrektor parku, który skutecznie uniemożliwiał korzystanie z własności skarżącego do 31 maja 2017 r. Od 1987 roku park bezprawnie korzystał z ww. nieruchomości. W roku 1969 powstała droga publiczna i od tego czasu w sposób naturalny przez działkę [...] przebiegał główny szlak beskidzki prowadzący od U. do [...]

Z powodu masowego napływu turystów już w 1969 roku na części działki nr [...] powstał parking co potwierdza złożony wniosek do Sądu Rejonowego w Nowym Tagu z 2 grudnia 2015 r. o stwierdzenie zasiedzenia. W 1993 roku Park utwardził nawiezionym tłuczniem pas szerokości 7 metrów od strony północnej. Park wyraził zgodę dla właściciela działki nr [...] wspólnoty leśnej na przejazd z drogi publicznej, to jest działki nr [...], przez pozostałą część działki [...]. Dnia 20 maja 2013 roku udział w ww. działce drogą licytacji nabyli A. P., K. B. i inni.

Pełnomocnik współwłaścicieli - A. P. bez konsultacji ze skarżącym i jakiejkolwiek zgody zmienił użytki gruntu oraz klasę gleboznawczą.

Po sfałszowaniu podpisu skarżącego na oświadczeniu z 9 lipca 2014 r. oraz poświadczeniu nieprawdy przez właścicielkę A. P. z 30 marca 2015 r. co do prawa dysponowania działką nr [...] (czego tyczy się prowadzone postępowanie w Prokuraturze Rejonowej w Nowym Targu), na podstawie których zostało wydane pozwolenie na budowę zjazdu.

Po wybudowaniu zjazdu wiosną 2017 r. skarżący rozparcelował pozostałości żwiru po budowie zjazdu i uzupełnił materiałem miejscowym zdegradowaną część działki służącą jako dojazd do działki nr [...] co miało miejsce przed rozpoczęciem działalności gospodarczej. Działka była o przeznaczeniu budowlanym i nie wymagało to żadnych pozwoleń na tego typu pracę.

Dnia 22 sierpnia 2017 r. PINB w Nowym Targu przeprowadził kontrolę, która nie stwierdziła wydzielenia miejsc postojowych, stwierdziła brak jakichkolwiek oznaczeń poziomych lub pionowych. Innymi słowy nie stwierdziła budowli w postaci parkingu. Od tego czasu do zakończenia działalności na działce ew. nr [...] nie zostało wysypane ani kilograma żwiru. Rzetelność zgromadzonych materiałów dotyczących sprawy przez PINB budzi wiele wątpliwości. Wydanie decyzji nałożenia nakazu rozbiórki na jednego inwestora jest dla skarżącego niezrozumiała. W czasie prowadzenia czynności wyjaśniających skarżący zgłaszał do PINB, że na ww. działce działalność gospodarczą typu parking pod kodem PKD [...] równolegle prowadzą P. P. w udziale początkowo ľ, to jest od maja 2018 r., następnie A. P. od listopada 2018 roku w udziale 2/3. Działalność tą prowadzili nie posiadając tytułu prawnego do ww. nieruchomości, tylko na podstawie zgody wyrażonej przez pozostałych właścicieli. Potwierdzenia tego można znaleźć w protokole z 5 listopada 2019 roku sygn. akt I Ns 1245/18 w Sądzie Rejonowym w Nowym Targu (zeznania świadka A. P.).

Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie oraz o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. MWINB podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i odniósł się obszernie do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).

Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 16 listopada 2021 r. wyznaczył na 17 grudnia 2021 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.

Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 19 października 2021 r.). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości.

Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga jest bezzasadna.

Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie.

Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie skutków samowoli budowlanej i rzeczywistych możliwości jej legalizacji.

Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości.

MWINB prawidłowo zastosował również w niniejszej sprawie przepisy międzyczasowe związane z nowelizacjami P.b. w czasie pomiędzy wszczęciem postepowania a wydaniem zaskarżonej decyzji.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowi art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Natomiast w myśl art. 48 ust. 2, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych.

Bezsporne w niniejszej sprawie było, że skarżący był co najmniej jednym z inwestorów spornej budowli: placu parkingowego płatnego wielostanowiskowego w ilości miejsc postojowych większej niż 10 pojazdów samochodowych zlokalizowanego na dz. nr ewid. [...] w Z. G. , zrealizowanego poprzez utwardzenie terenu, to jest rozplantowanie warstwy kruszywa (żwiru). Nie było również sporne, że skarżący jest współwłaścicielem dz. nr [...], a zatem dysponuje tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Bezsporne było, że zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 obowiązującego m.p.z.p. działka [...] znajduje się na terenie oznaczonym symbolem UT2 (teren usług związanych z funkcją turystyki i rekreacji). Dla terenów oznaczonych ww. symbolem dopuszczono wyłącznie realizację schroniska górskiego, ale wykluczono lokalizację parkingów. Nie była też sporna klasyfikacja przedmiotowego obiektu budowlanego, a w konsekwencji, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 10 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. wykonanie przedmiotowego placu postojowego (na którym możliwe jest ulokowanie powyżej 10 miejsc postojowych) wymagało uzyskania pozwolenia na budowę od organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Sporne zaś w sprawie był po pierwsze zakres, czas i kształt wykonanego utwardzenia. Skarżący podnosił, że nie wykonał go na całości działki nr [...], bowiem na części działki kruszywa stanowiły część pieszego szlaku turystycznego istniejącego w tym miejscu od wielu lat, a wykonanego m.in. przez Babiogórski Park Narodowy.

Po drugie skarżący zarzucił brak uwzględnienia, że utwardzenie działki nr [...] z dniem 14 maja 2020 r. zostało przywrócone do stanu sprzed 31 maja 2017 r., to jest sprzed dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej, co jego zdaniem winno skutkować umorzeniem w całości postępowania, jako bezprzedmiotowego.

Po trzecie skarżący zarzucił brak objęcia kwestionowanym nakazem pozostałych współwłaścicieli działki, którzy również prowadzili działalność gospodarczą z użyciem spornego parkingu.

Zarzuty procesowe zawarte w skardze ukierunkowane są na próbę wykazania błędnego ustalenia ww. okoliczności faktycznych.

Sąd stwierdza, że prawidłowe i adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy jest stanowisko organu II instancji, które należy w całej rozciągłości zaakceptować, co musiało skutkować oddaleniem bezzasadnej skargi.

W tym zakresie odnośnie zebranego przez organ odwoławczy materiału dowodowego należy przyznać rację skarżącemu, że istotnie informacje i wydruki generowane z Geoportalu Nowotarskiego nie stanowią dokumentów w postępowaniach administracyjnych. Powyższe jednak w żadnej mierze nie oznacza, że takie informacje i wydruki nie mogą stanowić dowodów w sprawie.

Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem takimi dowodami niewątpliwie mogą być również np. wydruki z geoportalu czy fotografie. W sprawach dotyczących samowoli budowlanych zdjęcia bardzo często stanowią cenny i wartościowy materiał dowodowy.

Powyżej sformułowane zastrzeżenie odnosi jedynie skutek braku domniemania prawdziwości, o której mowa w art. 76 § 1 K.p.a., w myśl którego dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Wszystkie dowody, również i nie mające postaci dokumentów urzędowych, podlegają swobodnej ocenie organu stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W niniejszej sprawie organ takiej oceny prawidłowo dokonał, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji sporządzonemu zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.

Odnosząc się natomiast do pozostałych twierdzeń i zarzutów skarżącego, jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, odpowiadając na mocno akcentowaną w skardze okoliczność formalnego zaprzestania prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w postaci parkingu, którą skarżący podniósł w piśmie z 13 lipca 2020 r., należy zwrócić uwagę, że w ramach postępowania prowadzonego w trybie art. 48 P.b. badana jest kwestia zrealizowania obiektu budowlanego lub jego części w warunkach samowoli budowlanej, nie zaś kwestie związane z prowadzeniem przy wykorzystaniu takiego obiektu określonej działalności gospodarczej. Zatem wykreślenie danego rodzaju działalności gospodarczej z rejestru nie może w żadnej mierze oznaczać automatycznie, że przestał istnieć przedmiot postępowania przed organami nadzoru budowlanego.

Z uwagi na powyższe na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie może również mieć decydującego wpływu podnoszona przez skarżącego kwestia, że parking jakoby przywrócono do stanu sprzed prowadzenia działalności gospodarczej oraz że płatny parking prowadzony był w ramach działalności gospodarczej również przez inne niż skarżący osoby.

Jak również słusznie zauważył MWINB w odpowiedzi na skargę, twierdzenia skarżącego odnośnie likwidacji parkingu pozostają w sprzeczności z zalegającymi w aktach dowodami (np. pismo Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w Zawoi z 21 września 2020 r. wraz z załącznikami - k. 47-53 akt adm. MWINB).

Dodatkowo warto podkreślić, że twierdzenia skarżącego zawarte w piśmie do MWINB z 13 lipca 2020 r. i powtórzone w skardze, w zakresie zlikwidowania warstwy żwiru tworzącej parking, nie zostały przez niego w żadnej mierze udokumentowane, czy też uprawdopodobnione.

O dalszej działalności parkingu na działce nr [...] w 2020 i 2021 r. świadczą również pisma i fotografie zalegające na k. 58-70 akt MWINB.

Odnosząc się z kolei do zarzutu nieprecyzyjnego oznaczenia przedmiotu rozbiórki, Sąd wskazuje, że jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę, nakaz zawarty w zaskarżonej decyzji został sformułowany poprzez wskazanie budowli podlegającej rozebraniu (w postaci wydzielonego placu parkingowego płatnego wielostanowiskowego w ilości miejsc postojowych większej niż 10 pojazdów samochodowych), która była przedmiotem postępowania.

Przedmiotem postępowania objętym nakazem rozbiórki jest zatem niewątpliwie i jednoznacznie określona budowla w postaci placu parkingowego, czyli zniwelowanego terenu utwardzonego kruszywem (żwirem). Z kwestionowanej decyzji nie wynika natomiast, wbrew obawom podnoszonym przez skarżącego, obowiązek rozbiórki pozostałych utwardzeń terenu, służącym innym niż parkingowy celom (np. jako pieszy szlak turystyczny).

Weryfikacja wykonania zakresu nałożonego obowiązku, w tym kształtu i lokalizacji utwardzenia (warstwy żwiru tworzącej nawierzchnię o różnej grubości) przeznaczonego do likwidacji, mieści się w kompetencjach uprawnionych do egzekucji obowiązku organów nadzoru budowlanego.

Dlatego podnoszony przez skarżącego zarzut nieuwzględnienia, że utwardzenie działki nr [...] z dniem 14 maja 2020 r. zostało przywrócone do stanu sprzed 31 maja 2017 r., nie mógł skutkować umorzeniem postępowania, ale jeżeli prace w tym zakresie zostaną potwierdzone w trakcie kontroli wykonania nałożonego obowiązku, niewątpliwie wpłynie to na ocenę wypełnienia orzeczonej rozbiórki. Innymi słowy, jeżeli skarżący zadośćuczynił, jak twierdzi, obowiązkowi rozbiórki nielegalnej samowoli, to decyzja rozbiórkowa nie będzie miała dla niego negatywnych konsekwencji.

Wprawdzie pomocne do takiej weryfikacji byłoby niewątpliwie załączenie do decyzji rozbiórkowej szkicu, planu bądź rysunku obrazującego plac, który ma zostać rozebrany, jednak brak takiego załącznika nie sprawia, że określenie przedmiotu rozbiórki jest niemożliwe, a egzekucja obowiązku niewykonalna.

W konsekwencji należało uznać, że organ II instancji w wystarczającym stopniu zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy związany z okolicznościami zrealizowania i lokalizacją placu postojowego. Sformułowany przez organ odwoławczy opis przedmiotu rozbiórki jest wystarczająco precyzyjny i zrozumiały, nie naruszający art. 52 P.b.

Wobec powyższego również podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia, takie jak brak wydzielenia placu z przestrzeni, wbrew przyjętemu przez organy nadzoru opisowi budowli, odnoszącego się do ogrodzenia z drewnianych żerdzi, nie mogły przynieść zamierzonego skutku.

Również kwestie dokonywanego na przestrzeni lat nanoszenia kruszywa, jak twierdzi skarżący również przez Park Narodowy, w tym przed 1994 rokiem oraz w ramach budowy zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...], której inwestorami byli wszyscy współwłaściciele działki nr [...], nie wpływają decydująco na prawidłowość orzeczenia przedmiotowej rozbiórki.

Kluczowa dla kontrolowanego rozstrzygnięcia kwestia sprzeczności spornego parkingu z m.p.z.p. nie budzi wątpliwości i nie była przez skarżącego kwestionowana. Podobnie fakt zorganizowania przez skarżącego parkingu nie był jako taki kontestowany.

Dlatego też podnoszone przez skarżącego okoliczności sporów prowadzonych z pozostałymi współwłaścicielami działki, jak i Babiogórskim Parkiem Narodowym, w szczególności o charakterze cywilnoprawnym, nie mogę mieć wpływu na wynik niniejszej sprawy.

Skoro przesądzające rozstrzygnięcie niniejszej sprawy okoliczności zostały przez organ II instancji jednoznacznie ustalone, brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania i drobiazgowej weryfikacji wszelkich podnoszonych przez skarżącego okoliczności, które i tak nie mogły zmienić w istotny sposób treści decyzji kończącej postępowanie. Wszak bowiem zgodnie z art. 12 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Prawidłowo również organ odwoławczy uwzględnił część zarzutów odwołania i zauważył, że treść art. 48 ust. 1 P.b. nie upoważnia do orzeczenia o zakazie parkowania pojazdów mechanicznych ani do nakazania przywrócenia terenu do stanu poprzedniego tj. terenu zielonego. Na podstawie tego przepisu możliwe jest wyłącznie orzeczenie o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Zatem słusznie MWINB zreformował decyzję I instancji w powyższym zakresie.

Na marginesie warto zauważyć, że nielegalne użytkowanie przedmiotowego parkingu, jak i parkingów na działkach sąsiednich, jest od lat przedmiotem wielu kontrowersji i spotyka się ze sprzeciwem lokalnej społeczności, organów państwa, samorządu i instytucji, artykułowanych w pismach (oprócz Dyrektora Babiogórskiego Parku Narodowego również m.in. Straż Pożarna, Wspólnota Leśna, Wójt Gminy Jabłonka, czy firma B

Zatem w sprawie niniejszej ważne było niezwłoczne działanie organów nadzoru, aby dążyć do usunięcia sprzecznej z prawem samowoli budowlanej, co miało również skutkować m.in. ochroną zagrożonych wartości prawnie chronionych, nie tylko przyjętego ładu planistycznego, ale również związanych z ochroną przyrody i ujęć wody.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa.

Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, wystarczająco dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie przedmiotu samowoli budowlanej i podmiotu zobowiązanego, umotywował zasadność przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także odniósł się do okoliczności podnoszonych przez skarżącego kwestionującego prawidłowość rozstrzygnięcia.

MWINB rozpatrzył cały materiał dowodowy sprawy w sposób wystarczający i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji działał z poszanowaniem zasad K.p.a. i nie naruszył wymienionych w skardze przepisów.

W konsekwencji zasadnie stwierdził brak przesłanek umożliwiających legalizację, co musiało skutkować nakazaniem rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., bowiem nie było możliwości wdrożenia trybu legalizacji przedmiotowej inwestycji przewidzianego w art. 48 ust. 2 i ust. 3 P.b.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.