Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 345/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Ewa Makosz - Frymus Sędzia WSA Bożena Popowska (spr) Protokolant referent – stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2004 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję wydaną z upoważnienia Starosty przez Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w S. K. – w dniu [...] grudnia 2001 r. nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ B.Popowska /-/M.Dybowski /-/E.Makosz-Frymus


UZASADNIENIE

4/II SA/Po 345/02

U Z A S A D N I E N I E

Zasady przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) normowały przepisy ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t. jedn. Dz. U. 2001 r., Nr 6, poz. 56 ze zm. – zwaną dalej Ustawą).

Powołując się na art. 6 pkt 6 i art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 23 w/w ustawy, w dniu 3.12.2001 r. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w S. K., działając z upoważnienia Starosty w S. K. w drodze decyzji orzekł, iż Z. D. nie nabywa prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu nie przepracowania 365 dni w okresie ostatnich 18 miesięcy i nie spełnienia innych wymogów ustawy. Organ nie wskazał, o jakie "inne wymogi" chodzi.

[...].12.2001 r. Z. D. złożył odwołanie od w/w decyzji wykazując na podstawie świadectw pracy, że przepracował 366 dni ([...]) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. [...].12.2001 r., nie licząc dni [...].12 oraz [...].12.2001 r., które były dniami wolnymi od pracy (sobota i niedziela) i Urząd Pracy w tych dniach był zamknięty.

[...].11.2001 r. Zastępca Wydziału Spraw Społecznych z upoważnienia Wojewody wydał decyzję utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż strona w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tj. [...].12.2001 r. przepracowała 364 dni. Wg. świadectw pracy, Z. D. był zatrudniony od [...].06.2000 r., okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji rozpoczyna się w dniu [...].06.2000 r. i kończy w dniu [...].12.2001 r.

[...].01.2001 Z. D. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę podnosząc, iż nie mógł stawić się w Powiatowym Urzędzie Pracy ani [...].12. ani [...].12.2001 r., bo to były dni wolne od pracy. Skarżący stawił się w Urzędzie w poniedziałek [...].12.2001 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje:

Z uwagi na treść rozstrzygnięcia organu II instancji, Sąd objął kontrolą zarówno tę decyzję jak i decyzję organu I instancji (art. 3 w związku z art. 135 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 – zwana dalej upsa) .

Z treści decyzji organu I instancji wynika, że organ rozstrzygający sprawę Z. D. zastosował art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. a) Ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przyjął przy tym, że pomiędzy ostatnim dniem zatrudnienia a dniem rejestracji nie może być żadnej przerwy, nawet gdy tę przerwę tworzą dni wolne od pracy (sobota i niedziela), w których Urzędy Pracy nie przyjmują.

Sprawa o podobnym stanie faktycznym była przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego. SN w uzasadnieniu wyroku z dnia 27.03.2002 r. (III RN 168/01 opubl. OSNP 2002/20/478) uznał, iż: "Opóźnienia w zarejestrowaniu się w charakterze bezrobotnego, spowodowanego dniami ustawowo wolnymi od pracy, nie należy brać pod uwagę przy ocenie spełnienia warunku zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (art. 23 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, jednolity tekst; Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.; obecnie jednolity tekst: Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.).

Sąd Najwyższy, uzasadniając swoje stanowisko, powołał się na art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej, nakazujący uwzględniać zasadę sprawiedliwości społecznej. SN dokonał też wnikliwej interpretacji art. 23 ust. 1 pkt 2 Ustawy, sięgając do reguł wykładni gramatycznej, porównawczej (porównując brzmienie w/w przepisu z brzmieniem przepisu art. 23 ust. 2 pkt 3) oraz historycznej (porównując brzmienie przepisu art. 23 ust. 2 pkt 3 do 1.07.97 r. i po 1.07.97 r. oraz od 6.05.2000 r.). Przede wszystkim SN podniósł, że art. 23 ust. 1 pkt 2 nie używa (i nigdy nie używał) słowa "bezpośrednio". Sąd Najwyższy w innym wyroku z dnia 9.09.1998 r. (III RN 13/99, opubl. OSNAPiUS 2000 nr 10 poz. 376) uznał, że występujący w art. 23 ust. 2 pkt 3 Ustawy zwrot "bezpośrednio" po ustaniu zatrudnienia nie może być bez zastrzeżeń identyfikowany z wyrażeniem "następnego dnia" po ustaniu zatrudnienia.

Uznając powyższe argumenty, należy zgodzić się tez z opinią SN sformułowaną w cyt. wyżej wyroku z 27.03.2002 r., "że byłaby niedopuszczalna wykładnia ścieśniająca termin "miesięcy poprzedzających", a polegająca na uznaniu, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem, spowodowana dniami ustawowo wolnymi o pracy i przesuwająca kalendarzowo okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skrócenie o te dni wolne okresu 365 dni zatrudnienia uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych".

Należy dodać, że obowiązująca ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w art. 71 ust. 1 pkt 1 w identyczny sposób formułuje przesłanki decyzji w sprawie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, jak art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, nie wymagając aby owe 180 dni bezpośrednio poprzedzały dzień zarejestrowania.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ I instancji, rozpatrując ponownie sprawę, powinien zastosować właściwy przepis prawa materialnego z uwzględnieniem wykładni przyjętej przez Sąd Najwyższy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 upsa należało orzec jak w sentencji.

/-/ B.Popowska /-/M.Dybowski /-/E.Makosz-Frymus

KB/