Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 752/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-12-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 157 § 3 w zw. z art. 160
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpatrzeniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.J-D. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 października 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 752/15, wydanego w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

J.J-D. (zwana dalej "Skarżącą"), reprezentowana przez doradcę podatkowego, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia 28 kwietnia 2015 r. nr[...] , utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej [...] z dnia 14 października 2013 r. nr [...], którą ustalono J.J-D. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2007 w kwocie [...] zł, od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych w wysokości [....] zł.

W złożonej skardze Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego w maksymalnej wysokości przewidzianej przepisami prawa.

Wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. o sygn. akt I SA/Sz 752/15, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji) oraz zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz Skarżącej kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 sentencji). Odpis tego orzeczenia z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 30 listopada 2015 r.

W dniu 9 grudnia 2015 r., powołując się na art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), Skarżąca zwróciła się do Sądu z wnioskiem z dnia 1 grudnia 2015 r. o uzupełnienie ww. wyroku (cyt.) "o orzeczenie w kwestii wnioskowanej w skardze, tj. uchylenia lub pozostawania w mocy decyzji organu I instancji, immanentnie związanej z uchyloną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 157 § 1 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Stosownie zaś do art. 157 § 3 p.p.s.a., orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Skoro w przywołanym przepisie mowa jest o wymaganej formie wyroku, ale tylko dla rozstrzygnięć "uzupełniających wyrok", to a contrario należy wnioskować, że odmowa uzupełnienia wyroku, zgodnie z literalnym brzmieniem ustawy, przybierać powinna formę postanowienia. Jak wskazuje się w piśmiennictwie, "konieczność rozstrzygania postanowieniem o oddaleniu wniosku o uzupełnienie wyroku wynika z treści art. 160 p.p.s.a., który formę wyroku przewiduje wyłącznie dla wypadków wskazanych w ustawie" (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II FZ 1244/13 i powołany w nim komentarz; orzeczenie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła o uzupełnienie wyroku w zakresie orzeczenia o decyzji organu I instancji. W związku z tym należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 52 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę na decyzję administracyjną wnosi się do sądu po wyczerpaniu środków odwoławczych, które przysługiwały stronie w postępowaniu administracyjnym, za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Skargę taką wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie decyzji ostatecznej, zaś przedmiotem skargi może być tylko jeden akt.

Natomiast w myśl art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Jednak zastosowanie w konkretnej sprawie przepisu art. 135 p.p.s.a. zależy wyłącznie od oceny sądu, tj. ustalenia przez sąd, czy w danej sprawie zachodzi potrzeba zastosowania tego przepisu. Wniosek zgłoszony w tej materii przez samą stronę nie jest dla sądu wiążący (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt II FSK 1726/07, LEX nr 446989).

Jak również wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1003/06 (LEX nr 280391), wprawdzie art. 135 p.p.s.a. nakłada na Sąd obowiązek stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów (w tym decyzji) wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, ale tylko w sytuacji, gdy jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Ocena, czy taka sytuacja zachodzi należy do sądu administracyjnego. Sąd jest zobowiązany wyjaśnić, dlaczego uchylił inne jeszcze – niż zaskarżony – akty administracyjne. Nie ma takiego obowiązku, gdy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 135 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że skarga jest zasadna, choć nie wszystkie jej zarzuty słuszne. Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję z powodu wad postępowania podatkowego prowadzonego przez organ odwoławczy, skutkujących naruszeniem przepisu prawa materialnego (art. 20 u.p.d.o.f.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

Sąd w wyroku z dnia 14 października 2015 r. wymienił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 28 kwietnia 2015 r. nr [...]. Sąd bowiem, w myśl art. 138 p.p.s.a., wymienia w sentencji wyroku jedynie tę decyzję, która była przedmiotem zaskarżenia, a inne decyzje są w sentencji wyroku wskazywane tylko wtedy, gdy w stosunku do nich zapadają rozstrzygnięcia na zasadzie art. 135 p.p.s.a. W przypadku natomiast, gdy z przepisu tego Sąd nie korzysta, tzn. nie uchyla lub nie stwierdza nieważności danej decyzji w tym trybie, w sentencji wyroku nie zamieszcza się rozstrzygnięcia, co do takiej decyzji (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt I OZ 677/12, LEX nr 1221236).

W niniejszej sprawie Sąd nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego w art. 135 p.p.s.a. i dlatego decyzja organu I instancji nie została w sentencji wyroku wymieniona. Sąd nie ma obowiązku uchylenia decyzji organu I instancji, gdy uwzględnia skargę wniesioną na decyzję organu odwoławczego. W takim przypadku nie jest również zobligowany do umieszczania w sentencji wyroku zapisu o "pozostawaniu w mocy decyzji organu I instancji".

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 157 § 3 w zw. z art. 160 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku Skarżącej.