Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 249/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6f, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 104 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Orłowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 28 kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowanie na inne stanowisko służbowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia 3 kwietnia 2008 r. zwolnił z dyspozycji Komendanta podinspektora R. M. i cofnął mu posiadany dodatek funkcyjny, jednocześnie z dniem 15 kwietnia mianował go na stanowisko dyżurnego Zespołu Drużyn Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji w P. w 7 grupie zaszeregowania, z uposażeniem zasadniczym - 2.540 zł i przyznał dodatek służbowy w wysokości 450 zł miesięcznie.

W podstawie prawnej rozkazu wskazano art. 6f, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 104 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) w związku z § 9 ust. 1, 2 i 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.).

W uzasadnieniu Komendant Powiatowy wskazał, że wymieniony policjant od 1 września 1993 r. do 15 października 2007 r. pełnił służbę na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji. Rozkazem personalnym z dnia 4 października 2007 r. został odwołany z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Powiatowego na okres 6 miesięcy.

W dniu 3 kwietnia 2008 r. przeprowadzono z R. M. rozmowę, podczas której Komendant Powiatowy Policji przedstawił wykaz wolnych etatów w KPP w P. Funkcjonariusz nie odrzucił przedstawionej propozycji mianowania na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji KPP w P., w grupie siódmej zaszeregowania ze stopniem etatowym nadkomisarz.

Dodatek funkcyjny cofnięto w związku z upływem okresu pozostawania w dyspozycji Komendanta Powiatowego i węższym zakresem obowiązków oraz odpowiedzialności policjanta na nowym stanowisku.

Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a.

R. M. odwołał się od rozkazu zarzucając, że został wydany z naruszeniem art. 99, art. 121 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o Policji, a także art. 9 i 10 k.p.a. Podniósł, że w protokole rozmowy z dnia 3 kwietnia 2008 r. nie ma zapisu o jego opinii w kwestii objęcia nowego stanowiska służbowego. Ponadto za okres od 18 marca do 7 kwietnia 2008 r. przedstawił zwolnienie lekarskie wystawione w związku z kontuzją, której leczenie obecnie się wydłuża. W tych okolicznościach Komendant Powiatowy nie miał prawa wydać rozkazu. Zdaniem odwołującego się Komendant chciał obejść art. 121 ustawy o Policji gwarantujący ochronę uposażenia w czasie choroby.

Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia 28 kwietnia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego z dnia 3 kwietnia 2008 r.

W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania i stwierdził, że w trakcie rozmowy w dniu 3 kwietnia 2008 r. R. M. przedstawiono wykaz wakatów w Komendzie Powiatowej Policji w P. na dzień 15 kwietnia 2008 r. Zgodnie z protokołem tej rozmowy strona oświadczyła, że została zapoznana z propozycją mianowania na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji i nie zajmuje stanowiska w tym zakresie.

Komendant Wojewódzki zauważył, że zwolnienie lekarskie, na które powołuje się strona, zawiera wskazanie, iż chory może chodzić. Ponieważ pozostawanie policjanta na zwolnieniu lekarskim nie było długotrwałe, nie kierowano go na badania do komisji lekarskiej. Dlatego też nie są uzasadnione zarzuty, że stan zdrowia strony podważa jej zdolności do pełnienia służby w Policji. Ponadto ustawa o Policji nie formułuje zakazu mianowania policjanta na określone stanowisko służbowe podczas przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim. Powołane w odwołaniu przepisy art. 41 ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 ustawy o Policji nie mogą mieć zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż odnoszą się do sytuacji zwolnienia ze służby.

Komendant Wojewódzki stwierdził, że art. 121 ustawy o Policji zawiera sformułowanie o uwzględnieniu zmian powstałych m. in. w okresie choroby czy zwolnienia od zajęć służbowych. Zmianą taką będzie również zakończenie okresu 6 miesięcy pozostawania w dyspozycji Komendanta i konieczność mianowania policjanta na wolne stanowisko służbowe, zgodne ze stażem służby, kwalifikacjami ogólnymi i zawodowymi. W przypadku R. M. zaproponowano mu najwyższe pod względem grupy zaszeregowania stanowisko służbowe wolne w jednostce.

Ponadto Komendant Wojewódzki stwierdził, że funkcjonariusz miał prawo do poszukiwania etatu poza jednostką.

Nieprawidłowy jest zarzut naruszenia art. 34 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż przepis uzależnia możliwość mianowania lub powołania na stanowisko służbowe od posiadanego przez policjanta wykształcenia, uzyskania określonych kwalifikacji zawodowych oraz stażu służby. Te wymagania spełniała strona w chwili mianowania na stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Sekcji Prewencji.

W ocenie organu odwoławczego brak wyboru przez stronę określonego etatu nie może ograniczać możliwości mianowania na określone stanowisko służbowe, w sytuacji gdy mianowanie takie jest konieczne w związku z obowiązującymi przepisami tj. zakończeniem pozostawania policjanta w dyspozycji Komendanta. Zauważył także, że wezwanie strony na rozmowę świadczy o realizacji w postępowaniu zasady czynnego udziału strony. Strona mogła wnosić o przesunięcie rozmowy na inny termin lub skorzystać z prawa nie uczestniczenia w postępowaniu, czego jednak nie uczyniła.

W konkluzji organ stwierdził, że przy wydawaniu decyzji organu pierwszej instancji nie naruszono art. 9 i art. 10 k.p.a. czy art. 99, art. 121 i art. 34 ust. 1 ustawy o Policji.

Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji uzasadniony został interesem społecznym wynikającym z potrzeby zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. M. domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego. Zarzucił jej naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 121 ustawy o Policji poprzez zwolnienie z dyspozycji Komendanta, cofnięcie posiadanego dodatku funkcyjnego oraz mianowanie na inne stanowisko służbowe w czasie gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim;

2) art. 6 e ustawy o Policji poprzez błędne przyjęcie, że zakończenie okresu 6 miesięcy pozostawania w dyspozycji Komendanta i konieczności mianowania na stanowisko służbowe stanowi zmianę mającą wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość, wyłączającą ochronne zastosowanie przepisu art. 121 ustawy;

3) art. 99 ustawy o Policji poprzez uznanie, że skarżącemu przysługuje uposażenie zgodne ze stanowiskiem służbowym, na które został mianowany z dniem 15 kwietnia 2008 r., mimo że art. 121 ustawy gwarantuje, w przypadku pozostawania na zwolnieniu lekarskim, ochronę dotychczas otrzymywanego uposażenia;

4) art. 34 ustawy o Policji poprzez mianowanie skarżącego na nowe stanowisko bez zbadania, czy skarżący ma zdolności fizyczne do zajmowania tego stanowiska służbowego;

5) art. 10 k.p.a. poprzez wymaganie, mimo otrzymania wiadomości o przebywaniu skarżącego na zwolnieniu lekarskim, by funkcjonariusz policji brał czynny udział w postępowaniu mającym na celu wydanie rozkazu personalnego z dnia 3 kwietnia 2008 r.

6) art. 9 k.p.a. tj. naruszenie obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków poprzez niezawarci w piśmie do skarżącego żadnych pouczeń co do możliwości przesunięcia terminu rozmowy kadrowej lub prawa do uczestniczenia w postępowaniu w związku ze zwolnieniem lekarskim.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w okresie 6 miesięcznego pozostawania w dyspozycji, przedłożył zwolnienie lekarskie na okres od 18 marca do 7 kwietnia 2007 r., przedłużone następnie dwukrotnie w związku z kontuzją. Nieprawidłowe było mianowanie na nowe stanowisko służbowe, bez zarządzenia dokonania badań lekarskich przez Wojewódzką Komisję Lekarską, stwierdzających zdolność do służby na danym stanowisku służbowym. Stwierdził, że organy naruszyły art. 121 ustawy o Policji, a wykładnia przepisu dokonana przez organ odwoławczy niweczy sens i cel powoływanego uregulowania. Pozbawiony takiej ochrony policjant znalazł by się praktycznie w takiej sytuacji, że zawsze jego wynagrodzenie, w czasie niezdolności do pracy z powodu choroby, mogłoby zostać zmienione przez wydanie rozkazu mianującego go na niższe stanowisko służbowe (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 12 października 2007 r. II SA/Ke 496/07, Baza orzeczeń na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego; www.nsa.gov.pl).

W zakresie naruszenia art. 34 ustawy o Policji skarżący podniósł, że nie zawsze możliwe jest mianowanie policjanta bez zbadania, czy kwalifikuje się on do pełnienia służby na danym stanowisku. Jego zdaniem, w związku ze zmianą charakteru pracy na nowym stanowisku służbowym na bardziej siedzący, konieczne było zbadanie czy jest zdolny do służby na tym stanowisku. Dotychczasowe orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w G. przesądzały jedynie, że skarżący jest zdolny do służby w Policji na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie zauważyć należy, iż stosunek łączący policjanta z jego pracodawcą jest stosunkiem służbowym i wszelkie uregulowania dotyczące jego nawiązania ustania, przeniesienia na inne stanowisko służbowe reguluje ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43 poz. 277 z 2007 r.) i wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Rozkazem personalnym Nr 367 z 4 października 2007 r. Komendant Powiatowy Policji [...] odwołał skarżącego z dniem 15 października 2007 r. z zajmowanego stanowiska i przeniósł go do dyspozycji Komendanta Powiatowego Policji [...] zachowując jednocześnie prawo skarżącego do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem przez okres 6 miesięcy od dnia w którym nastąpiło odwołanie. Rozkaz ten utrzymał w mocy Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem z dnia 2.XI.2007 r. nr [...]. Mimo zawartego w rozkazie pouczeniu o możliwości sposobu i terminu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący nie wniósł skargi do sądu wskutek czego rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji a także rozkaz Powiatowego Komendanta Policji [...], wyżej cytowane stały się prawomocne.

W dniu 15 kwietnia 2008 r. upłynął 6-cio miesięczny termin uprawniający skarżącego do pobierania uposażenia w tym dodatku służbowego w wysokości przysługującej mu przed odwołaniem.

Okres 6-ciu miesięcy biegnie niezależnie od stanu zdrowia skarżącego. W ustawie o policji brak jest uregulowań prawnych nie zezwalających na przeniesienie policjanta w okresie choroby na niższe stanowisko. W chwili kiedy prawomocnym rozkazem skarżący został odwołany z zajmowanego stanowiska po upływie 6-ciu miesięcy powstała sytuacja w której skarżącego należało mianować na nowe stanowisko służbowe wynikające z wolnych etatów.

Powoływanie się skarżącego na przepis art. 121 ustawy o Policji zdaniem Sądu nie znajduje uzasadnienia. Przepis ten dotyczy sytuacji w której odwołanie ze stanowiska jest wynikiem choroby podczas gdy w sprawie skarżącego odwołano ze stanowiska proponując mu pobieranie dotychczasowego uposażenia przez okres 6-ciu miesięcy a następnie skarżący doznał kontuzji uniemożliwiającej mu pełnienie służby.

Zgodzić się należy stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, iż skarżący posiada odpowiednie kwalifikacje do pełnienia służby na nowym stanowisku a przed wydaniem decyzji przez organ I instancji. Wezwano go na rozmowy i zaproponowano jedno z kilku wolnych stanowisk co oznacza, że zarzut naruszenia art. 9 i 10 K.p.a. jest bezpodstawny.

Rozmowa ta odbyła się przy udziale przedstawiciela związku zawodowego o czym świadczy znajdujący się w aktach sprawy protokół z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na stanowisko służbowe z dnia 3 kwietnia 2008 r. i wykaz wakatów w Komendzie Powiatowej Policji w P. na dzień 15 kwietnia 2008 r.

Na koniec zauważyć należy, iż skarżący nie ubiega się o uznanie go za niezdolnego do pracy w Policji a zatem szczegółowe badania na okoliczność jego zdolności do służby w Policji uznać należy za niecelowe.

Prawomocny rozkaz o odwołaniu R. M. z zajmowanego stanowiska z zachowaniem prawa do uposażenia przez okres 6-ciu miesięcy przesądza o zasadności i legalności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

DSz