Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 499/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 lipca 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu Pedagogicznego im. [...] w K. z dnia 26 lipca 2021r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Kanclerz Uniwersytetu Pedagogicznego im Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie decyzją z dnia 12 lipca 2021 r., Nr [...], na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), po rozpatrzeniu wniosku A. K. odmówił udostępnienia informacji publicznej dot. "kwoty miesięcznego wynagrodzenia brutto i netto (z zaznaczeniem o jaką kwotę chodzi), wraz z wszystkimi dodatkami i składowymi, umowami o dzieło i zlecenie, kontraktów, za rok 2021 Pana J. W. F.".

W uzasadnieniu organ podał, że A. K., powołując się na art. 61 Konstytucji RP wystosowała w dniu 29 czerwca 2021 r. e’mail w którym zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej we wskazanym wyżej zakresie.

Organ przybliżył treść art. 61 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Definicję pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne" zawiera art. 115 § 19 k.k.

W świetle powyższego, żądanie udzielenia informacji dotyczących pracownika, podlega ograniczeniu. I taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanym przypadku, albowiem wysokość wynagrodzeń pracowników może być udostępniona wyłącznie za ich zgodą. W przeciwnym razie organ obowiązany jest wydać decyzję odmowną. Pracownik pismem z dnia 30 czerwca 2021 r. poinformował, iż nie wyraża zgody na ujawnienie danych wskazanych we wniosku.

Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów cytowany jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego 7 dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 (publik. OTK-A z 2006 r. Nr 3. poz. 30: Dz. U. z 2006 r. Nr 49. poz. 358) w którym Trybunał dokonał analizy pojęcia osób pełniących funkcje publiczne, wskazując między innymi, że "podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, ze określony podmiot sprawuje funkcje publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny". Do powyższej definicji nawiązał NSA w wyroku z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt l OSK 2130/15 podkreślając, że "związek z pełnieniem funkcji publicznych to związek wyrażający się w realnym i skonkretyzowanym, a nie jedynie hipotetycznym wpływie na procesy decyzyjne dotyczące sytuacji prawnych innych podmiotów." Takie stanowisko wynika też z wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1589/17.

Ponadto organ wskazał, że objęte wnioskiem informacje niewątpliwie należą do dóbr osobistych podlegających ochronie na mocy art. 23 i 24 k.c. Stanowisko takie wyraził SN, który między innymi w uchwale 7 sędziów z dnia 16 lipca

1993 r., sygn. akt I PZP 28/93 stwierdził, iż ujawnienie przez pracodawcę bez zgody pracownika wysokości jego wynagrodzenia za prace, może stanowić naruszenie dobra osobistego w rozumieniu ww. przepisów.

Wobec powyższego pracodawca nie mógł, wbrew wyraźnej dyspozycji pracowników, ujawnić ich danych podlegających ochronie.

Na skutek rozpoznania wniosku A. K. o ponowne rozpoznanie sprawy Rektor Uniwersytetu Pedagogicznego im Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie decyzją z dnia 26 lipca 2021 roku, Nr R.0140.1.2021, na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej który złożyła A. K. zakwalifikowany został jako wniosek ad personam, tj. dotyczący wskazanej we wniosku konkretnie z imienia i nazwiska osoby fizycznej - J. W. F., bez odniesienia w jakikolwiek sposób do stanowiska, czy pełnionej przez niego funkcji. Tymczasem w orzecznictwie wskazuje się, że informacje ad personam nie stanowią informacji publicznej.

Odwołując się do wyroku NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt 695/14 organ podkreślił, że do publicznej wiadomości należy podać ogólne wydatki na wynagrodzenia i np. średnie wynagrodzenie na danym stanowisku. W powołanym wyroku NSA wskazał, że "Udostępnienie informacji publicznej polega bowiem na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych." Takie stanowisko zostało zaprezentowane również w wyrokach: NSA 18 lutego 2017 r. (sygn. I OSK 796/14) oraz WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. II SA/Wa 1589/17. Organ ponownie przytoczył treść uchwały 7 sędziów Sądu najwyższego z dnia 16 lipca

1993 r., sygn. akt I PZP 28/93.

A. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję.

W uzasadnieniu skarżąca przywołała rozważania zaprezentowane w wyrokach: WSA w Gdańsku do sygn. II SA/Gd 133/19, WSA w Poznaniu do sygn. II SAB/Po 26/18, WSA w Gdańsku do sygn. II SA/Gd 557/19. Podkreśliła, że w decyzji wskazano, że J. W. F. nie jest osobą pełniącą funkcje na uczelni, mimo, ze jest członkiem senatu z głosem doradczym Uniwersytetu, Przewodniczącym KU Solidarność. Ponadto skarżąca wskazała, że pozyskanie informacji o danych osobowych spowodowało, że jest ona dyskryminowana ze względu na płeć i tytuł naukowy, gdyż w odpowiedzi na inne wnioski nie ma w/w trybu odwoławczego.

W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Pedagogicznego im. Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie wniósł o oddalenie skargi.

Organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji. Organ wyjaśnił, że J. W. F. jest pracownikiem Uniwersytetu Pedagogicznego, zatrudnionym na etacie naukowo- technicznym i nie może być uznany za osobę pełniącą funkcje publiczne. Zgodnie z orzecznictwem, aby uznać daną osobę za osobę publiczną, musi mieć ona realny i skonkretyzowany, a nie jedynie hipotetyczny wpływ na proces decyzyjny dt. sytuacji prawnej innych podmiotów. Ww. pracownik nie wydaje decyzji odnośnie innych osób i nie jest w tym zakresie osobą decyzyjną. Sam pracownik nie ma żadnego wpływu na prawa i obowiązki innych osób, czy też nie podejmuje żadnych decyzji w zakresie wydatkowania środków publicznych.

J. W. F. jest członkiem Senatu UP z racji pełnienia funkcji związkowej, ale jest członkiem Senatu z głosem doradczym, nie jest członkiem senatu z głosem stanowiącym, nie ma w tym zakresie żadnej decyzyjności, bowiem nie bierze udziału w głosowaniach Senatu.

Jako Przewodniczący Związków Zawodowych reprezentuje związek i nie podejmuje indywidualnych decyzji, jeśli Związek Zawodowy coś opiniuje jest to opinia Związku, a nie poszczególnych osób. Zresztą stanowiska związków zawodowych nie wpływają bezpośrednio na prawa, czy obowiązki innych osób, bowiem nawet przy opiniowaniu spraw pracowniczych- pracodawca nie jest tymi opiniami (konsultacjami) związany i w żadnym wypadku nie są to decyzje przewodniczącego komisji uczelnianej.

Ww. pracownik nie podejmuje zatem żadnych decyzji w sprawach indywidulanych i nie wpływa w żadnym wypadku bezpośrednio na sytuację prawną innych osób. Nie pełni funkcji związanych z dysponowaniem majątkiem państwowym, czy samorządowym. Nie pełni też żadnego stanowiska w strukturze pracodawcy, która wiązałaby się z podejmowaniem decyzji mających wpływ na prawa i obowiązki innych osób.

Biorąc pod uwagę zapisy ustawy o związkach zawodowych- związki zawodowe m. in. bronią indywidualnych interesów pracowników, opiniują, kontrolują przestrzeganie przepisów prawa pracy, ale są to zadnia związków zawodowych jako organizacji, a nie poszczególnych jej członków, w tym przewodniczącego komisji uczelnianej.

Art. 6 u.d.i.p. wskazuje o jakie informacje strona może się ubiegać, w żadnym z punków nie wymieniono wynagrodzenia przewodniczącego związków zawodowych. Ochrona tych informacji wynika z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz obowiązków pracodawcy względem pracownika, który w przypadku ujawnienia wysokości wynagrodzenia może odpowiadać za naruszenie dóbr osobistych, zwłaszcza w zakresie ochrony działaczy związkowych i niezależności związków od pracodawcy. Tym bardziej w niniejszej sprawie, w której pracownik wyraźnie i jednoznacznie nie wyraził zgody na podanie tych informacji w ramach informacji publicznej, podanie wysokości wynagrodzenia mogłoby narazić pracodawcę na zarzut dyskryminacji ze względu na przynależność związkową, brak ochrony członków związków zawodowych, czy nierówne traktowanie z innymi pracownikami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz.1842 ze zm.), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.

Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Konkretyzację powyższego prawa realizuje ustawa o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) dalej jako "u.d.i.p." każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w niej określonym, przy czym prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu obywatelowi (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1). Art. 6 u.d.i.p. wymienia kategorie informacji publicznej, które na mocy ustawy podlegają udostępnieniu, przy czym nie jest to katalog zamknięty.

Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść wszelkiego rodzaju dokumentów (wystąpień, opinii i ocen), odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nimi zarówno dokumenty bezpośrednio przez nie wytworzone, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się odnosić do sfery faktów.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości i nie jest kwestionowane, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W niniejszej sprawie wniosek o informację publiczną skierowany został do władz Uniwersytetu Pedagogicznego. Działalność uczelni publicznej finansowana jest ze środków publicznych, o czym stanowi art. 365 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r. poz. 1630). Uniwersytet, zajmując się kształceniem studentów wykonuje zadania publiczne, wykorzystując do tego publiczne środki.

Bezsprzecznie również informacja dotycząca wygrodzenia i innych świadczeń pozostających w związku z zatrudnieniem osoby przez podmiot publiczny stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Skoro bowiem informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, to będzie nią także informacja o wydatkowaniu przez uczelnię środków publicznych. Informacją publiczną będzie więc informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Bez znaczenia dla uznania takich danych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. Okoliczność ta będzie miała natomiast znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2018 r., sygn. I OSK 796/14). I tak zagadnieniem wymagającym oceny w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy w odniesieniu do zindywidualizowanego pracownika uczelni tj. J. W. F. organ w sposób uprawniony odmówił udostępnienia informacji powołując się na ochronę prywatności osoby fizycznej niepełniącej funkcji publicznej.

W myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Zdaniem Sądu właściwie ocenił organ, iż wnioskowane do udostępnienia dane podlegają ochronie na podstawie ww. przepisu. Przepis ten zezwala bowiem na udostępnienie wysokości wynagrodzenia (jak i innych świadczeń pozostających w związku ze świadczeniem pracy) pracownika niepełniącego funkcji publicznych wyłącznie za jego zgodą. W przedmiotowej sprawie J. W. F. w piśmie z dnia 30 czerwca 2021 r. oświadczył, że takiej zgody nie wyraża.

W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., jednak pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy rozumieć znacznie szerzej. Osobą pełniącą funkcję publiczną będzie więc każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (tak: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2016, art. 5 i powołane tam orzecznictwo).

Wykładni pojęcia osób pełniących funkcje publiczne dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. sygn. akt K 17/05 (publik. OTK-A z 2006 r., nr 3, poz. 30; Dz.U. z 2006 r. Nr 49, poz. 358). Trybunał stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej". Tak więc "podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, że chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".

Na kanwie powyższych rozważań Trybunału Konstytucyjnego Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 września 2017 r., sygn. I OSK 2130/15, sformułował tezę, że jako kryterium służące uchwyceniu granic zakresowych pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" należy przyjąć "kryterium bezpośredniości oddziaływania działań podejmowanych w ramach instytucji publicznej wpływających na sytuację prawną innych osób, w czym mieszczą się zwłaszcza co najmniej wąskie kompetencje decyzyjne. Bezpośredniość – zgodnie z językowym znaczeniem tego słowa przyjmowanym w języku polskim - oznacza działanie "bez pośrednictwa kogokolwiek, czegokolwiek, wprost" (por. B. Dunaj (red.): Słownik współczesnego języka polskiego, Tom 1, Warszawa 1999, s. 51). Oznacza to, że poza zakresem pojęcia "osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji" nie pozostają tylko te osoby, które w ramach instytucji publicznej podejmują działania wyłącznie na stanowiskach usługowych i technicznych. Również działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako "osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji" w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (...) Związek z pełnieniem funkcji publicznych to związek wyrażający się w realnym i skonkretyzowanym, a nie jedynie hipotetycznym wpływie na procesy decyzyjne dotyczące sytuacji prawnych innych podmiotów."

Powyższy pogląd Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że żadne ze stanowisk czy funkcji zajmowanych przez J. W. F. nie wiąże się z wykonywaniem zadań polegających na podejmowaniu decyzji o charakterze władczym. Wskazany we wniosku jest pracownikiem Uniwersytetu Pedagogicznego, zatrudnionym na etacie naukowo-technicznym. Nie jest nauczycielem akademickim. Zakres jego obowiązków nie przewiduje wydawania decyzji kształtujących w jakikolwiek sposób prawa i obowiązki innych osób, nie podejmuje również decyzji dotyczących wydatkowania środków publicznych. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje fakt, że J. W. F. jest także członkiem Senatu Uczelni z głosem doradczym z racji pełnienia funkcji Przewodniczącego Komisji Uczelnianej NSZZ "Solidarność". Nie jest bowiem członkiem senatu z głosem stanowiącym. Jako przewodniczący związku zawodowego reprezentuje co prawda tę organizację, ale sama organizacja powołana do reprezentowania i obrony praw pracowników, interesów zawodowych i socjalnych, nie wydaje żadnych rozstrzygnięć o charakterze władczym. Należy też podkreślić - a to w kontekście przedłożenia przez skarżącą pisma Kanclerza Uniwersytetu Pedagogicznego z dnia 7 kwietnia 2022 r. wskazującego na nieprawidłowości jakich dopuszcza się J. W. F. w związku z zatrudnieniem na uczelni - że faktyczne wykonywanie przez wyżej wymienionego czynności, pozostających poza zakresem posiadanych uprawnień wynikających z zajmowanego stanowiska oraz pełnionych funkcji, nie pozwala na uznanie, że pełni on funkcje publiczne. Dla dokonania oceny miarodajne będą wyłącznie prawa i obowiązki wynikające z zatrudnienia na danym stanowisku, a nie te uzurpowane sobie bezpodstawnie przez pracownika, o ile taka sytuacja miałaby miejsce.

Powyższe prowadzi dla wniosku, że wydanie decyzji odmownej w sprawie poddanej kontroli Sądu było uzasadnione.

Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.