Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 437/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 67a § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 87
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Krzymień, Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska -Nowacka, Sędzia del. NSA Teresa Porczyńska (sprawozdawca), Protokolant Anna Dziosa, po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 732/09 w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 732/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 2 marca 2009 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że pismem z dnia 3 października 2008 r. L. C., na podstawie art. 67a §1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa, zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2002 r., styczeń - październik i grudzień 2003 r., styczeń - sierpień i grudzień 2004 r. oraz styczeń - lipiec 2005 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

W uzasadnieniu wskazała, że spłata zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę znacznie przekracza jej możliwości finansowe. Stwierdziła, że jako osoba w podeszłym wieku zdaje sobie sprawę, że ma w praktyce znikome szanse na rozwijanie swojej działalności gospodarczej. Nie chciałaby jednak utracić tej możliwości zarobkowania. Przy czym, jak wskazała, jej wiek sprawia, że nawet jeśli uda jej się przez najbliższe lata prowadzić działalność, to przychody z tego tytułu mogą się systematycznie zmniejszać. W związku z powyższym, niemożność spłaty zaległości podatkowych i odsetek może się pogłębiać.

Skarżąca powołała się na fakt, że zachowanie tego źródła utrzymania jest szczególnie ważne, z uwagi na problemy zdrowotne zarówno jej jak i jej męża. Obydwoje są pod stałą opieką lekarską i ponoszą znaczące wydatki na leczenie.

Skarżąca wskazała również, że od 2006 r. prowadzone jest wobec niej postępowanie egzekucyjne - egzekucja z rachunku bankowego i emerytury. Aktualnie wyegzekwowano jedynie kwotę zaległości wraz z odsetkami za czerwiec i lipiec 2002 r. Skarżąca nie widzi perspektyw na zdobycie środków finansowych na przyszłość zwłaszcza, iż przewidywane wydatki na utrzymanie i leczenie będą się w najbliższym czasie powiększać.

Wyjaśniła ponadto, że brak rozliczenia podatku za okres od miesiąca utraty zwolnienia do października 2005 r. nie wynikał z umyślnego działania mającego na celu uchylanie się od opodatkowania. Skarżąca była nieświadoma tego obowiązku i nie rozpoczęła rozliczania podatku. Podniosła, że organy podatkowe dopiero po czterech latach od momentu przekroczenia progu obrotów uprawniających do zwolnienia wezwały ją do zarejestrowania się jako podatnik VAT. Gdyby wezwanie takie nastąpiło we wcześniejszym terminie, wówczas nie powstałaby tak duża zaległość podatkowa.

Decyzją z dnia 28 listopada 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. odmówił Skarżącej umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług w wysokości 19.498 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 10.621 zł.

Decyzją z dnia 2 marca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy zgodził się ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, który uznał, że w przedmiotowej sprawie brak jest szczególnych okoliczności uzasadniających udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie zaległości podatkowych.

Zauważył, że przedmiotem działalności prowadzonej przez Skarżącą jest działalność rachunkowo-księgowa. Z kolei, z uwagi na rodzaj zawodowo prowadzonej przez nią działalności, z którą wiąże się obowiązek znajomości przepisów prawa podatkowego, Skarżąca nie może skutecznie powoływać się na brak wiedzy w zakresie obowiązków wynikających z tychże przepisów prawa podatkowego, w tym dotyczących obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług.

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że organ pierwszej instancji przeprowadził analizę sytuacji Skarżącej. Z zeznań podatkowych PIT-37 oraz PIT-36L wynika, że Skarżąca osiągnęła w 2007 r. przychody z tytułu emerytury w kwocie 11.423,64 zł, przychody z działalności gospodarczej w kwocie 57.600,00 zł, poniosła koszty uzyskania przychodów w kwocie 47.340,00 zł, osiągnęła dochody w kwocie 10.260,00 zł. W 2008 r. Skarżącą osiągała przychody z tytułu emerytury w kwocie 906,88 zł miesięcznie. Zgodnie z oświadczeniem Skarżącej z 28 października 2008 r. nie osiągała ona dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, i ponosi stałe koszty utrzymania w wysokości 600 zł miesięcznie.

W świetle powyższego, organ odwoławczy za nietrafny uznał argument dotyczący tego, że jednym z głównych celów złożenia przez Skarżącą wniosku o przyznanie przedmiotowej ulgi jest chęć utrzymania możliwości zarobkowych w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny, gdyż prowadzona działalność nie stanowi obecnie źródła pozyskiwania takich dochodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że kontrolowana decyzja ma charakter uznaniowy, zaś umorzenie zaległości podatkowych jest instytucją nadzwyczajną. Z tego względu ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przyjmuje się, że przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika oraz, że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu, i które są niezależne od sposobu jego postępowania.

Przez interes publiczny rozumie się natomiast dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że uznanie administracyjne nie oznacza zupełnej dowolności sposobu rozstrzygnięcia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek, jednak kontrola legalności tego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny jest w tym wypadku ograniczona. Sprowadza się ona w istocie do badania legalności przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowo-wyjaśniającego i poprawności oceny dokonanej na podstawie stanu faktycznego sprawy.

Istotne jest przy tym, że to po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a §1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, organy podatkowe zasadnie uznały, że w przedmiotowej sprawie brak jest szczególnych okoliczności do udzielenia Skarżącej ulgi podatkowej. Sam fakt dość trudnej sytuacji materialnej nie może przesądzać o pozytywnym załatwieniu wniosku. Okoliczności takiej nie stanowi również podnoszona przez Skarżącą uciążliwość prowadzonej egzekucji.

Zdaniem Sądu, na pozytywną ocenę nie zasługuje również argumentacja Skarżącej, z której wynika, że umorzenie zaległości umożliwi jej uzyskiwanie dodatkowego zarobku (dochodu z tytułu prowadzonej działalności). Udzielenie ulgi podatkowej nie może bowiem stanowić swego rodzaju dofinansowania dla przedsiębiorców. Jednocześnie trzeba zauważyć, iż uzyskując w grudniu 2007 przychód z działalności gospodarczej w wysokości 57.600 zł, Skarżąca nie wyraziła woli chociażby częściowej spłaty zaległości.

Sąd pierwszej instancji stwierdził ponadto, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe z zachowaniem obowiązujących zasad postępowania przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zbadały sytuację materialną i finansową Skarżącej i poddały ocenie racje, na które powołała się Skarżąca. Sytuacja Skarżącej nie została uznana jako szczególna i wyjątkowa. Zdaniem Sądu, ocenie tej nie można zarzucić dowolności. Opiera się ona na przyjętej w orzecznictwie wykładni wyżej cytowanego przepisu dotyczącego umorzenia zaległości podatkowej i mieści się w ramach przyznanego organom uznania administracyjnego. W sytuacji, gdy organy podatkowe wszechstronnie rozważyły i oceniły wszystkie aspekty faktyczne i prawne i w wyniku tej oceny podjęta została decyzja mieszcząca się granicach uznania administracyjnego Sąd nie znalazł podstaw do uznania jej za niezgodną z prawem.

W ocenie Sądu, brak informacji ze strony organów o przekroczeniu przez Skarżącą kwoty obrotu uprawniającej do korzystania ze zwolnienia z VAT nie świadczy o naruszeniu powyższej zasady. Obowiązek taki nie wynika bowiem z żadnych przepisów prawa. Organy podatkowe nie są wstanie kontrolować za podatników rozmiarów prowadzonych przez nich działalności i na bieżąco informować o ciążących na nich obowiązkach. Nie bez znaczenia jest również, że zakres działalności prowadzonej przez Skarżącą dotyczy usług rachunkowo - księgowych. W związku z czym, chociażby z tego względu, Skarżąca nie powinna usprawiedliwiać powstania zaległości nieznajomością przepisów podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organy podatkowe ustaliły stan faktyczny w sprawie na podstawie prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego. W tym zakresie, w toku postępowania administracyjnego, Skarżąca nie podnosiła żadnych zarzutów, mimo iż dwukrotnie zawiadamiana była o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Od powyższego wyroku L. C. złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazując jako jej podstawę art.174 pkt.1 i pkt 2. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

l. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię:

a) art. 67a oraz 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że przepisy te nie dają możliwości udzielenia pomocy de minimis dla Skarżącej;

b) art. 121 i 187 Ordynacji podatkowej, poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny i niezbadanie rzeczywistej sytuacji bytowej Skarżącej w odniesieniu do przesłanek niezbędnych do udzielenia pomocy de minimis;

c) Ogólnych wytycznych Rozporządzenia Komisji (WE) NR 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis, poprzez nieprzeprowadzenie dokładnej i rzetelnej analizy sytuacji Skarżącej i braku uzasadnienia odmowy udzielenia pomocy de minimis.

II. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., w zw. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a., art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej oraz wytycznymi Rozporzdzenia; polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej, nie dostrzegł błędów przy zbieraniu i analizowaniu materiału dowodowego przez organ podatkowy przez co niezbadano rzeczywistej sytuacji Skarżącej. W wyniku tego, Sąd pierwszej instancji nie zastosował środka określonego w ustawie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie wniosła o uchylenie kwestionowanego wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podniesiono m.in., że sytuacja bytowa Skarżącej oraz spełnienie pozostałych wymogów formalnych, uprawnia ją do skorzystania z pomocy de minimis. Dochody skarżącej, w chwili obecnej kształtują się na poziomie około 682,27 zł, plus niewielki dochód z prowadzonej działalności gospodarczej. W niedługim czasie Skarżąca nie będzie też uzyskiwać dochodu z działalności gospodarczej, gdyż jej stan zdrowia ciągle się pogarsza, w wyniku chorób układu kostnego oraz oczu. Wydatki na same leki kształtują się na poziomie około 400 zł miesięcznie. Skarżąca jest więc pozbawiona środków koniecznych do utrzymania siebie i rodziny przez co zagrożona jest jej egzystencja. Dochody męża Skarżącej z tytułu renty (III Grupa inwalidztwa) wynoszą około 700 zł miesięcznie. Małżonek skarżącej w wyniku udaru mózgu i operacji serca wymaga stałej kontroli lekarskiej i wydatków na leki w wysokości około 500 zł miesięcznie. Gdyby nie pomoc rodziny, Skarżąca oraz jej małżonek pozbawieni byliby środków do życia.

Wszystkie powyższe okoliczności – w ocenie autora skargi kasacyjnej – wskazują jednoznacznie na to, iż skarżąca spełnia wymagania formalne dotyczące uzyskania pomocy de minimis.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, jako że nie zawiera uzasadnionych podstaw. Skarżąca oparła skargę kasacyjną na dwóch podstawach określonych w art.174 pkt. I pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U nr 153, poz.270 ze zm., dalej " p.p.s.a."), to jest na naruszeniu przepisów prawa materialnego i prawa procesowego.

Wskazując jako podstawę skargi art.174 p.p.s.a., skarżąca podniosła zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt.1 lit.a p.p.s.a. przez oddalenie skargi przez Sąd I instancji mimo naruszenia przez organy podatkowe art.122 i art.187 §1 O.p. Nieuwzględnione przez Sąd I instancji naruszenie przez organy podatkowe przepisów O.p. jest w ocenie skarżącej wynikiem niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nierozpatrzenia w wyczerpujący sposób zebranego materiału dowodowego.

Wyjaśnić tu należy, że błędnie sformułowano w skardze zarzut naruszenia art.145 §1 pkt.1 lit.a p.p.s.a. w powiązaniu z naruszeniem przepisów O.p. regulujących postępowanie podatkowe. Art.145 § 1 pkt.1 lit.a nakazuje uchylenie decyzji lub postanowienia jeżeli stwierdzone zostanie naruszenie prawa materialnego, które ma wpływ na wynik sprawy. Wskazując na naruszenie zaskarżoną decyzją przepisów postępowania podatkowego, którymi są art.122 i 187 O.p., skarżąca powinna zarzucić Sądowi I instancji naruszenie art.145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a., który nakazuje uchylenie decyzji lub postanowienia jeżeli zostanie stwierdzone naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Z kolei zarzutu naruszenia przez organy podatkowe art. 67a O.p. (bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu) oraz 67b § 1 pkt.2 O.p., które to przepisy są przepisami prawa materialnego, nie powiązano z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji powołanego art. 145 § 1 pkt. 1 lit.a p.p.s.a. Mimo to Naczelny Sąd Administracyjny odnosi się do wniesionych zarzutów i stwierdza co następuje.

Art.122 O.p. zobowiązuje organy podatkowe do podejmowania w prowadzonym postępowaniu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Zgodnie natomiast z art. 187 § 1 organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten konkretyzuje i rozwija zasadę prawdy obiektywnej z art. 122 o.p. w ten sposób, że formułuje zasadę zupełności (kompletności) przeprowadzania postępowania dowodowego.

Podnosząc zarzut naruszenia tych przepisów skarżąca nie wskazała jakie okoliczności stanu faktycznego nie zostały wyjaśnione w postępowaniu przed organami podatkowymi i jakie dowody pominięto przy rozpatrywaniu materiału dowodowego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego twierdzenia skarżącej są jedynie polemiką z dokonaną przez organy podatkowe i zaakceptowaną przez Sąd I instancji, oceną stanu faktycznego skutkującą odmową zastosowania wobec skarżącej wnioskowanej ulgi.

Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej podstawami i wnioskami należy mieć na uwadze charakter decyzji wydanej na podstawie art.67a O.p., przesłanki jej wydania i zakres sądowej kontroli takich decyzji.

Z treści powołanego przepisu wynika, że organ podatkowy na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art.67b O.p., w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może realizować wskazane w tym przepisie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, w tym ulgę w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę (art.67a § 1 pkt.3), której odmowa realizacji jest przedmiotem tej sprawy. Wynikająca z art.67a O.p. możliwość realizowania przez organ podatkowy ulg w spłacie przez podatnika zobowiązań podatkowych, świadczy o uznaniowym charakterze decyzji wydawanych w tym przedmiocie. Oznacza to, że upoważniając organy podatkowe do orzekania o ulgach w ramach uznania administracyjnego, ustawodawca pozostawił tym organom ocenę okoliczności faktycznych, uzasadniających – zgodnie z powołanym przepisem –umorzenie zaległości wraz z odsetkami oraz zakres tego umorzenia. Zatem nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 67a § 1 pkt.3 O.p. nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi.

Uznanie to nie może oczywiście nosić cech dowolności. Jest ograniczone konstytucyjną zasadą państwa prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji, który stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Kontrola Sądu w przypadku decyzji opartych na uznaniu administracyjnym opiera się jednak tylko na badaniu legalności rozstrzygnięcia, czyli zgodności z prawem decyzji podatkowej - nie obejmuje natomiast zagadnień zasadności i celowości.

Wbrew stanowisku zaprezentowanemu w skardze kasacyjnej, wyrok sądu I instancji nie narusza prawa, przez uznanie za legalne decyzji odwoławczego organu podatkowego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organy podatkowe ustaliły sytuację majątkową skarżącej oraz uwzględniły tą sytuację w dokonanej ocenie stanu faktycznego. Ustaliły, że sytuacja ta jest trudna, ale nie jest wyjątkowa. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności gdyż wynika z zebranego w postępowaniu dowodowym materiału. Opiera się na przyjętej w orzecznictwie wykładni art. 67a § 1 pkt 3 O.p. i mieści się w ramach przyznanego organom uznania administracyjnego. Także podnoszona przez skarżącą okoliczność, że nie była świadoma, iż przekroczyła próg obrotów uprawniający ją do zwolnienia z podatku VAT, a organy podatkowe dopiero po czterech latach od tego momentu wezwały ją do zarejestrowania się jako podatnik VAT, pozostaje bez wpływu na kierunek orzeczenia w analizowanej sprawie. Słuszne jest stanowisko Sądu I instancji, że brak informacji ze strony organów o przekroczeniu przez Skarżącą kwoty obrotu uprawniającej do korzystania ze zwolnienia z VAT nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania podatkowego. Żaden przepis prawa nie nakłada na organy podatkowe takiego obowiązku.

Nie jest więc zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt.1 lit.a i lit.c p.p.s.a. w kontekście braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy podatkowe przepisów art.122 O.p. i 187 § 1 O.p., na podstawie których następuje ustalenie stanu faktycznego sprawy, oraz braku podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy podatkowe art.67a § 1 pkt.3 O.p. zawierającego przesłanki umorzenia zaległości podatkowej.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art.145 § 1 pkt.1 lit.a p.p.s.a. w zw. z art.67 b §1 pkt.2 O.p. i rozporządzeniem Komisji WE nr 1998/2006 dotyczącym stosowania art.87 i 88 Traktatu. Podkreślić tu należy, że skarżąca wniosła o umorzenie zaległości podatkowej na podstawie art.67a § 1 pkt.3 O.p.

Dla wyjaśnienia Naczelny Sąd Administracyjny przypomina, że z treści art. 87 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. 2004 r. Nr. 90, poz. 864/2 ze zm.) wynika co do zasady, zakaz udzielania podmiotom gospodarczym przez państwa członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych wszelkiej pomocy w jakiejkolwiek formie, jeśliby pomoc taka zakłócała lub groziła zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów. Traktat wprowadza liczne warunki pod jakimi pomoc ta, przyznawana przez państwa członkowskie, może być uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem i nakłada na te państwa liczne obowiązki i rygory związane z monitorowaniem i udzielaniem wspomnianej pomocy (art. 87 i 88 TWE). Odstąpienie od wymogów traktatowych przewidziane zostało właśnie w rozporządzeniu Komisji WE nr 1998/2006 (którym zastąpiono wcześniejsze rozporządzenie nr 69/2001 z dnia 12 stycznia 2001 r., Dz. U. UE L 10 z 2001 r. s. 30).Rozporządzenie to określa przesłanki na jakich można przyznawać pomoc publiczną małym i średnim przedsiębiorstwom oraz mikroprzedsiębiorstwom, a udzielanie jej nie podlega przepisom art. 87 ust. 3 TWE. Pomoc ta nazwana została de minimis. Przyjęto założenie, że udzielenie jej do określonej wysokości (od 1 stycznia 2007 r. jest to 200.000 EUR a w niektórych sektorach 100.000 EUR) w dowolnie ustalonym okresie trzech lat budżetowych nie wpływa na handel między państwami, nie zakłóca i nie grozi zakłóceniem konkurencji a więc nie będzie naruszać zakazu z art. 87 TWE (vide: preambuła oraz art. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Komisji WE). Podjęcie decyzji o udzielaniu pomocy de minimis pozostaje w kompetencji państwa członkowskiego. Dostosowując prawo krajowe do prawa wspólnotowego, taką formę pomocy przewidziano w art. 2 pkt 1 cyt. ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

Udzielenie przewidzianej w art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej pomocy de minimis ma (jak wynika z treści przepisu), charakter uznaniowy i wymaga ustalenia przez organ podatkowy, że pomoc ta jest uzasadniona ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, a więc, że spełnione są przesłanki określone w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. W analizowanej sprawie stwierdzono brak tych przesłanek.

W związku z powyższym niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwą kontrolę administracji publicznej.

W tej sytuacji skargę oddalono zgodnie z art.184 P.p.s.a.