Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 69/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32, 33, 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Protokolant st. ref. Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – k.p.a.) w związku z art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) - po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]" od decyzji Prezydenta m. W.Nr [...]z dnia [...] czerwca 2011r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami biurowymi, garażem podziemnym i częściowo nadziemnym (XIII i XVI kategoria obiektu) na działkach na dz. nr ew. [...], z obrębu [...]przy ul. [...]w W.– utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta m. W..

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

W dniu 18 lipca 2007 r. inwestor złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie nieruchomości przy ul. [...] w W.(dz. nr ew. [...], z obrębu [...]) - XIII kategoria obiektu.

Postanowieniem nr [...]z dnia [...] września 2007 r. oraz postanowieniem nr [...]z dnia [...] października 2007 r. Prezydenta m.W.nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji. Następnie decyzją nr [...]z dnia [...] lutego 2009 r. Prezydent m.W.zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, na terenie nieruchomości przy ul. [...][...]w W.(dz. nr ew. [...], z obrębu [...]) — XIII kategoria obiektu. Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", Wojewoda [...]decyzją nr [...]z dnia [...] lipca 2009 r. uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Przy piśmie z dnia 6 listopada 2009 r. inwestor złożył poprawioną dokumentację. Dodatkowo po raz kolejny nałożono na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji (postanowienie nr [...]z dnia [...] listopada 2009 r. oraz postanowienie nr [...]z dnia [...] grudnia 2009 r. Prezydenta m.W.).

Decyzją nr [...]z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydent m.W.zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami biurowymi, garażem podziemnym i częściowo nadziemnym (XIII kategoria obiektu) na działkach na dz. nr ew. [...], z obrębu [...]przy ul. [...][...]w W.. Następnie , po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", decyzją nr [...]z dnia [...] lipca 2010 r. Wojewoda [...]uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że organ pierwszej instancji nie powinien był wzywać inwestora do poprawiania projektu budowlanego, a powinien był wprost odmówić jego zatwierdzenia. Skoro jednak doszło do rozpoznania sprawy merytorycznie, to wskazał na następujące uchybienia: uszło uwadze Prezydenta to, że przedmiotu inwestycji w projekcie i we wniosku o pozwolenie na budowę powinien być identycznie określony, a tak w sprawie nie jest, doszło do naruszenia przepisu art. 40 § 2 k.p.a.

Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" złożyła, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargę na decyzję Wojewody [...]nr [...]z dnia [...] lipca 2010 r. Sąd postanowieniem z dnia 13 stycznia 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 2201/10 skargę odrzucił. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1702/11 oddalił skargę kasacyjną na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Prezydent m.W.po raz kolejny, decyzją nr [...]z dnia [...] czerwca 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z usługami biurowymi, garażem podziemnym i częściowo nadziemnym (XIII i XVI kategoria obiektu) na działkach na dz. nr ew. [...], z obrębu [...]przy ul. [...]w W..

Uzasadniając swoją decyzję organ stwierdził w szczególności, że budynek jest sześciokondygnacyjny, co odpowiada warunkom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przedłożona opinia geotechniczna określa poziom wód gruntowych na głębokości 4m, zatem nie ma potrzeby osuszania wykopu i inwestycja nie wymaga pozwolenia wodnoprawnego, wykop pod inwestycje nie musi wiązać się z projektem jego obudowy zawartym w projekcie architektonicznym, taka potrzeba może być uzasadniona warunkami realizacji inwestycji i powstać na etapie organizacji robót.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", Wojewoda [...]wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia [...] listopada 2011r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ omówił przebieg postępowania , opisał zarzuty odołującej się Spółdzielni, co do naruszenia art. 35 ust.1 pkt1 ustawy Prawo budowlane, wobec braku weryfikacji inwestycji pod względem zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dopuszczenia do realizacji inwestycji usytuowanej w odległości 1,5m od granicy z sąsiednią działką, pozostającą w zasobach Spółdzielni, braku wyegzekwowania niezbędnego w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, którym powinien dysponować inwestor, zaakceptowania braku projektu zabezpieczenia wykopu i opisu leja depresyjnego, który powstanie w związku z realizacją inwestycji i spowoduje zmianę warunków wód gruntowych na sąsiedniej działce.

Organ II instancji wskazał, że zarzuty Spółdzielni są nie uzasadnione a organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów art. 32 ust. 4., art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 1ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem Wojewody, przedłożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego [...]cześć II (uchwała nr [...]Rady Gminy W.z dnia [...] października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]). W związku z faktem, iż § 23 ust. 2 ww. planu ustalał dostępność komunikacyjną działek objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę od strony ul. [...], inwestor wystąpił z wnioskiem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 3 października 2008 r. stwierdził nieważność uchwały nr [...]Rady Gminy W.z dnia [...] października 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego [...]część II w części obejmującej § 23 ust. 2: Dostępność komunikacyjna od strony ulicy [...] i [...]. Zgodnie z ww. wyrokiem dostęp do ww. działek odbywać się może od ul. [...]. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę wymagane oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz kompletny i wykonany przez uprawnione osoby projekt budowlany, legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenia zgodnie z wymaganiami art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Przedłożony projekt zawiera również wymagane przepisami prawa opinie i uzgodnienia.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącej naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie weryfikacji zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, opublikowanego w Dz.Urz.Woj. [...]. nr [...], poz. [...] z dnia [...] listopada 2002 r., tj. § 23 planu w związku z § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75 poz. 690 ze zm.), a to poprzez dopuszczenie do posadowienia budynku o ilości kondygnacji przekraczających maksymalną ilość określoną w planie - Wojewoda [...]wskazał, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części rejonu urbanistycznego [...]cześć II (uchwała nr [...]Rady Gminy W.z dnia [...] października 2002 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) dla terenu [...], na którym zlokalizowana jest projektowana inwestycja ustala w § 23 ust. 2 "wysokość zabudowy dla budynków wielorodzinnych nie wyższa od obecnie istniejących budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz nie więcej niż 6 kondygnacji". Projektowany budynek składający się z 6 kondygnacji naziemnych jest zgodny z obowiązującym na tym obszarze planem miejscowym. Z analizy przedłożonego projektu budowlanego wynika, iż kondygnacja garaży wyniesiona nad poziom terenu spełnia wymóg art. § 3 pkt 17 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym kondygnacja podziemna to kondygnacja zagłębioną ze wszystkich stron budynku, co najmniej do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu przylegającego do niego terenu, a także każda usytuowana pod nią kondygnacja. Ponadto na 6 kondygnacji budynku wykonano antresole, zgodną z wymogami definicji z § 3 pkt 19 ww. rozporządzenia. Wysokość projektowanego budynku nie przekracza wysokości określonej w miejscowym planie - 24, 0 m. liczonej od poziomu kalenicy do obecnego poziomu gruntu rodzimego.

Jako nieuzasadniony organ uznał również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu posiadającego istotną wadę w zakresie umiejscowienia obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż 1,5 metra od działki sąsiedniej. Wskazał, iż pochylnia do garażu jest usytuowana poniżej poziomu terenu istniejącego i jest podziemną częścią budynku. Wskazany w odwołaniu inny element budynku to ściana oporowa od garaży usytuowana w odległości 0,3 m od granicy z działką sąsiednią, która stanowi ścianę podziemnej części budynku. Zgodnie zaś z § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z art. 34 ust. 6 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz w związku z § 11 ust. 1 pkt 10 lit. e rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz..U. Nr 120, poz. 1113 ze zm.) i w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 126, poz. 839), poprzez zatwierdzenie projektu posiadającego istotną wadę w zakresie braku opisu leja depresji, który powstanie w trakcie prac związanych z osuszaniem wykopu, a w szczególności wpływu prac budowlanych na warunki wodne budynków [...] oraz braku dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dotyczącej wskazanego zagadnienia wykonanej po uprzednim zatwierdzeniu projektu prac geologicznych organ zauważył, iż w opinii geotechnicznej, przedłożonej przez inwestora, określono poziom wody gruntowej dla działki, zlokalizowanej przy ul. [...]. Projektowany poziom posadowienia budynku występuje na głębokości 4,0 m od poziomu istniejącego terenu, nie występują powody aby osuszać wykop wypompowując wodę z jego niecki, bądź stosować w tym celu igłofiltry, których celem byłoby obniżenie poziomu wód gruntowych w okolicy mogące zasięgiem leja depresyjnego zagrozić istniejącym budowlom. W związku z tym nie ma konieczności ustalania opisu leja depresyjnego, który teoretycznie mógłby powstać przy odpompowaniu wody z większych głębokości. Prace budowlane związane z wykopem i fundamentami będą prowadzone w porze suchej, gdzie poziom wody gruntowej będzie występował na najniższym poziomie.

Za bezzasadny organ uznał zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z art. 122 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo nie uzyskania przez inwestora, w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, pozwolenia wodno-prawnego na zmianę warunków przepływu wód gruntowych oraz na odwodnienie zaprojektowanego wykopu pod budynek. W związku z brakiem konieczności osuszania wykopu i nienaruszeniem stosunków gruntowo-wodnych pozwolenie wodno- prawne nie jest wymagane.

Jako nieuzasadniony organ uznał również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu posiadającego istotną wadę w zakresie braku projektu zabezpieczenia ścian wykopu, który jest konieczny w związku z brakiem możliwości wykonania wykopu szerokoprzestrzennego. Wskazał, iż projekt zabezpieczenia ścian wykopu jest opracowywany na etapie projektu organizacji robót budowlanych przed rozpoczęciem budowy, a nie na etapie sporządzania projektu budowlanego.

Reasumując Wojewoda [...]stwierdził, iż inwestor spełnił wymogi zawarte w przepisie art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Podkreślił, że nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli są spełnione wymagania określone w art. 32 ust. 4 oraz w art. 35 ust. 1 ww. ustawy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]", zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 roku, Nr 156, poz. 1118 ze zm.) poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie wyrażające się w błędnym przyjęciu, iż przedstawiony przez Stronę przeciwną projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami § 8 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]nr [...], poz. [...] z dnia [...] listopada 2002 roku (dalej "Plan Zagospodarowania Przestrzennego"), mimo, że projekt ten przewiduje posadowienie budynku o ilości kondygnacji przekraczających maksymalną ilość określoną w Planie Zagospodarowania Przestrzennego; - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane w związku z § 23 ust. 3 Planu Zagospodarowania Przestrzennego, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego przewidującego posadowienie budynku bez zachowania odległości minimalnej 5 metrów od linii rozgraniczających układ uliczny przy ulicy [...]; - art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 2 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu posiadającego istotną wadę w zakresie umiejscowienia projektowanego obiektu budowlanego w odległości mniejszej aniżeli odległość minimalna od działki sąsiedniej; - art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z art. 34 ust. 6 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz w związku z §11 ust. 1 punk 10 lit. e) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1113 ze zm.) i związku z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 roku w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 126, poz 839), poprzez zatwierdzenie projektu posiadającego istotną wadę w zakresie braku opisu leja depresji, który powstanie w trakcie prac związanych z osuszaniem wykopu, a w szczególności wpływu prac budowlanych na warunki wodne budynków [...] oraz braku dokumentacji geologiczno- inżynierskiej dotyczącej wskazanego zagadnienia wykonanej po uprzednim zatwierdzeniu projektu prac geologicznych; odmawiając znaczenia dowodowego przedłożonej opinii pod nazwą Dokumentacja geotechniczna dotycząca warunków wodno-gruntowych panujących w W.przy ulicy [...]autorstwa dr inż. K.T., Wojewoda [...]dopuścił się równocześnie naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 107 §1 i §3 k.p.a. dokonując błędnej oceny tej części materiału dowodowego; - art. 35 ust. 1 punkt 3 Prawa budowlanego w związku z art. 122 ust. 1 pkt 2 i 8 ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne (tekst jednolity Dz.U. z 2005 roku Nr 239, poz. 2019 ze zm.), poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo nie uzyskania przez inwestora, w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, pozwolenia wodno-prawnego na zmianę warunków przepływu wód gruntowych oraz na odwodnienie zaprojektowanego wykopu pod budynek; - art. 35 ust. 1 punkt 3 Prawa budowlanego związku z § 8 ust. 1 punk 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez zatwierdzenie projektu posiadającego istotną wadę w zakresie braku projektu zabezpieczenia ścian wykopu, który jest konieczny w związku z brakiem możliwości wykonania wykopu szerokoprzestrzennego, mimo, iż zabezpieczenie powyższych ścian w warunkach planowanych robót budowlanych stanowi jedno z najbardziej skomplikowanych zagadnień techniczno-budowlanych przy realizacji planowanego obiektu oraz przy uwzględnieniu, iż sposób zabezpieczenia będzie miał decydujące znaczenie dla zakresu oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie i obiekty tam posadowione.

Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wojewodzie [...]do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...]podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć Sąd nie podziela wszystkich zarzutów, jakie podniosła skarżąca Spółdzielnia.

Zdaniem Sądu, w sprawie doszło do orzeczenia z naruszeniem art. 7, 77, 107 k.p.a. w zw. z art. 35 ustawy Prawo budowlane.

Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Zgodnie zaś dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tylko realizując opisane wyżej zasady, organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony .

Zgodnie z przepisem art. 35 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

W tym miejscu wskazać należy, że opisany wyżej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 23 ust 2 stanowi o ustaleniu obowiązującej nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 5m od linii rozgraniczającej układ uliczny, jeśli rysunek planu nie stanowi inaczej.

Mimo, że badanie tej okoliczności było ustawowym obowiązkiem organu, a nadto okoliczność ta była podnoszona przez uczestnika postępowania, w zaskarżonej decyzji organ nie zbadał zgodności inwestycji z prawem miejscowym w ww. zakresie. Ograniczył się do sformułowania, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi.

Tymczasem analiza tego dokumentu, usytuowanie linii rozgraniczającej i elementów architektonicznych inwestycji zdaje się wskazywać, że ww. wymogu planu nie zachowano. Wyjaśnienia pełnomocnika inwestora złożone do protokołu o zgodności inwestycji w związku z linią przewidzianą w załączniku graficznym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą zmienić ww. oceny dokonanej przez Sąd. Takie stanowisko błędne, co do faktu ustaleń organu może tylko sugerować, że plan zagospodarowania sporządzony został na podkładzie geodezyjnym, na którym linię rozgraniczającą oznaczono wbrew temu jak przebiega w ww. załączniku graficznym.

Kolejną kwestią, którą Sąd uznał za nie wyjaśnioną w świetle zaskarżonej decyzji, jest okoliczność usytuowania obiektu w związku z wymogiem zachowania § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.).

Sąd nie podziela koncepcji tej oto, że usytuowanie inwestycji, w odniesieniu do granic działki, odpowiada przepisom prawa.

Ściana oporowa garażu jest usytuowana w odległości 0, 3 m od granicy z działką sąsiednią i w części, w której jest ulokowana pod ziemią, stanowi element podziemnej konstrukcji budynku, do którego wymogi ww. §12 nie mają zastosowania.

Analiza projektu architektonicznego - rys. 3/A, 13/A – wskazuje jednak, że ściana oporowa wystaje ponad powierzchnię gruntu. Fakt ten potwierdza nawet sam inwestor w piśmie z dnia 30 stycznia 2012r., skierowanym do Sądu, gdzie mówi się, że wystający ponad powierzchnię fragment ściany oporowej, usytuowany w odległości 0,3 m od granicy działki stanowi fragment przyszłej podmurówki pod ogrodzenie działki objętej inwestycją.

Sąd zauważa, ogrodzenie nie jest przewidziane w projekcie i w decyzji pozwolenia na budowę, to jak w przyszłości inwestor planuje wykorzystanie fragmentu ściany oporowej, w zakresie w jakim wystaje ponad powierzchnię gruntu nie ma znaczenia dla oceny dopuszczalności jej usytuowania, w odniesieniu do granicy z działką sąsiednią.

Podkreślmy jeszcze raz, § 12 ust. 7 ww. rozporządzenia odnosi się do odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, które znajdują się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu.

W ocenie Sądu, zasadnie zarzucono organowi II instancji, to że orzekł bez wyjaśnienia zmiany stanowiska prezentowanego we wcześniejszej, ostatecznej decyzji, co do charakteru jednej z kondygnacji garaży - podziemna / naziemna.

Sąd stwierdza, że powyższe nie ma znaczenia w sprawie ponieważ inwestycja pozostaje w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości obiektu i ilości kondygnacji. Plan przewiduje nieprzekraczalną wysokość budynków 24m liczoną od poziomu kalenicy do obecnego poziomu gruntu rodzimego i ta została zachowana, ponadto maksymalną ilość kondygnacji naziemnych - sześć i ten warunek projekt spełnia, nawet, gdyby jedną z kondygnacji garażu uznać jako kondygnację naziemną.

W ocenie Sądu zaprojektowana antresola spełnia wymogi wynikające z definicji zawartej w § 3 pkt 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przez antresolę rozumie się "górną część kondygnacji lub pomieszczenia, znajdującą się nad przedzielającym ją stropem pośrednim, o powierzchni mniejszej od powierzchni tej kondygnacji lub pomieszczenia, nie zamkniętą przegrodami budowlanymi od strony wnętrza, z którego jest wydzielona". Z projektu budowlanego wynika, iż zaprojektowana antresola spełnia wszystkie warunki, natomiast ww. rozporządzenie nie określa wysokości antresoli oraz pomieszczeń na niej wydzielonych, których wydzielenie podkreślmy na antresoli jest w świetle ww. definicji dopuszczalne.

Z informacji przekazanych w toku rozprawy sądowej wynika, że inwestycja była realizowana w oparciu o decyzję ostateczną, w szczególności zakończone zostały roboty związane z wykopem. Sąd ocenia jednak decyzję pozwolenia na budowę, a ta odnosiła się do projektu.

Wojewoda [...]odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w związku z art. 34 ust. 6 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz w związku z § 11 ust. 1 pkt 10 lit. e rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 120, poz. 1113 ze zm.) i w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 września 1998 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. Nr 126, poz. 839), poprzez zatwierdzenie projektu posiadającego istotną wadę w zakresie braku opisu leja depresji, który powstanie w trakcie prac związanych z osuszaniem wykopu, a w szczególności wpływu prac budowlanych na warunki wodne budynków [...] oraz braku dokumentacji geologiczno-inżynierskiej dotyczącej wskazanego zagadnienia wykonanej po uprzednim zatwierdzeniu projektu prac geologicznych organ zauważył, iż w opinii geotechnicznej, przedłożonej przez inwestora, określono poziom wody gruntowej dla działki, zlokalizowanej przy ul. [...], przy czym projektowany poziom posadowienia budynku występuje na głębokości 4,0 m od poziomu istniejącego terenu, nie występują powody aby osuszać wykop wypompowując wodę z jego niecki, bądź stosować w tym celu igłofiltry, których celem byłoby obniżenie poziomu wód gruntowych w okolicy mogące zasięgiem leja depresyjnego zagrozić istniejącym budowlom. W związku z tym nie ma konieczności ustalania opisu leja depresyjnego, który teoretycznie mógłby powstać przy odpompowaniu wody z większych głębokości. Prace budowlane związane z wykopem i fundamentami będą prowadzone w porze suchej, gdzie poziom wody gruntowej będzie występował na najniższym poziomie. Ponadto w związku z tym nie jest też potrzebne osuszanie wykopu i nie dojdzie do naruszenia stosunków gruntowo-wodnych, nie jest wymagane pozwolenie wodno- prawne.

Sąd zauważa, że powyższe okoliczności, choć nie wyłącznie decydujące o sądowej ocenie zaskarżonej decyzji, nie zostały zbadane przez organ wyczerpująco. W projekcie architektonicznym, oznaczono na karcie 13/A, wskazano na poziom wód gruntowych : -6,75m, ale szyb dźwigu usytuowany jest na poziomie -7,45m. Ponadto organ nie miał podstaw do zaakceptowania pojęcia "pora sucha" jako argumentu na prawidłowość zabezpieczenia wykopu pod inwestycję. Okolicznością powszechnie znaną jest bowiem to, że klimat w Polsce, w znaczeniu pór roku, nie zna pory suchej.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ związany będzie przedstawioną przez Sąd argumentacją.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji w trybie art.145 § 1 kpt 1 lit a i c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).