Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 191/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-10-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. K. na decyzję Dyrektora izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Na rozprawie sądowej w dniu 1 sierpnia 2012 r. pełnomocnik procesowy strony skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, z uwagi na to, że jej wykonanie naraziłoby skarżącą na niepowetowane straty.

Pełnomocnik skarżącej złożył w dniu 6 sierpnia 2012 r. powyższy wniosek na piśmie. Wniosek ten uzasadnił tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Strona skarżąca ma na utrzymaniu rodzinę, a pobierane przez nią obecnie wynagrodzenie kształtuje się w granicach kwoty minimalnego wynagrodzenia. Do tej pory, jej głównym źródłem dochodu była prowadzona działalność gospodarcza, którą aktualnie zmuszona była zawiesić. W tym stanie rzeczy, egzekwowanie przez organ celny kwoty 33.113 zł spowoduje więc z pewnością niepowetowane szkody dla strony.

Prowadzenie egzekucji spowodowałoby, że strona w rzeczywistości nie miałaby w ogóle środków pozwalających na (i tak skromne) utrzymanie swojej rodziny. Jednocześnie, ewentualny, późniejszy zwrot tej kwoty w rzeczywistości może nie przywrócić już stanu sprzed egzekucji.

W końcowej części uzasadnienia, pełnomocnik procesowy strony podkreślił, że wykonywanie zaskarżonej decyzji oprócz tego, że pozbawi stronę i jej rodzinę środków do "życia", spowoduje konieczność definitywnego zakończenia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej.

Do wniosku załączone zostały zawiadomienia o wszczęciu i prowadzeniu przeciwko stronie egzekucji na łączną kwotę 42.674,80 zł (należność główna wraz z odsetkami). Zawiadomienia te skierowane zostały do dwóch banków, w których skarżącą posiada rachunek bankowy i do dwóch placówek oświatowych, zatrudniających skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270) – zwanej dalej P.p.s.a. – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże zgodnie z art. 61 § 2 P.p.s.a., w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał zaskarżony akt, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego jego wykonanie w całości lub w części, chyba, że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności, albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.)

W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Należy stwierdzić, że pełnomocnik stron skarżącej w sposób pełny i wyczerpujący uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawiony bowiem został całokształt stanu majątkowego strony oraz realny wpływ, jaki prowadzona egzekucja miałaby na stan majątkowy skarżącej oraz jej rodziny.

Faktem jest, że prowadzenie egzekucji w przedmiotowej sprawie w sposób rzeczywisty stwarzałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczność ta została we wniosku wykazana, a pełnomocnik procesowy strony skarżącej nie ograniczył się jedynie do powołania w uzasadnieniu wniosku ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zakładając, że wysokość pobieranego przez wnioskodawcę wynagrodzenia oscyluje obecnie w granicach minimalnego wynagrodzenia, a dotychczasowym, głównym źródłem jej utrzymania była prowadzona działalność gospodarcza, należy stwierdzić, że egzekucja relatywnie wysokiej kwoty może wyrządzić skarżącej rzeczywiście znaczną szkodę oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki. Odnosi się to zarówno do kwestii związanych z bieżącym utrzymaniem gospodarstwa domowego skarżącej, jak i z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Faktem jest, że działalność ta jest obecnie zawieszona, natomiast egzekwowanie należności przez organ celny, rzeczywiście może doprowadzić w dalszej kolejności do całkowitej likwidacji prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej.

Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.