Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2341/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych M.B., B.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 133/14 w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną M.B., 2. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 133/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w sprawie ze skargi M.B., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana oraz zasądził od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącego kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił B.M. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami wody, kanalizacji, energii elektrycznej, gazu, c.o., na działce nr [...] oraz zjazdu z drogi gminnej nr [...] (działka nr [...]) w miejscowości [...], gmina [...].

Na skutek odwołania wywiedzionego przez współwłaścicieli sąsiedniej działki nr [...], tj. A.B. oraz M.B. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Skarga od powyższej decyzji wywiedziona przez M.B., została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1199/13.

Rozpoznając sprawę po raz kolejny Starosta Krakowski decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] (znak [...]) ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił B.M. pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku ze ww. decyzją Wojewody, na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie kompletności projektu budowlanego oraz posiadanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń do dnia 9 września 2013 r., szczegółowo wymienionych w tym postanowieniu.

Przy piśmie z dnia 9 września 2013 r. inwestor złożył dokumenty i wyjaśnienia stanowiące odpowiedź na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W ocenie Starosty przedłożone uzupełnienia i wyjaśnienia uczyniły zadość żądaniom postanowienia. Analiza projektu budowlanego oraz dokumentacji formalno-prawnej, przeprowadzona po uzupełnieniu braków wykazała, iż: projekt budowlany jest zgodny z wytycznymi ostatecznej decyzji Wójta Gminy Mogilany z dnia [...] lipca 2012 r. ustalającej warunki zabudowy. Jednocześnie organ podkreślił, iż projekt jest kompletny, sporządzony przez osoby uprawnione, mające prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Posiada on wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia, w tym np.: ostateczną decyzję Wójta Gminy Mogilany z dnia [...] stycznia 2012 r. znak [...] o wyrażeniu zgody na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego na działce nr [...] od strony drogi gminnej (dz. nr [...]) w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, określone zostały warunki uzgodnienia projektowanej lokalizacji inwestycji. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją.

Na skutek odwołania wywiedzionego od powyższej decyzji przez M.B. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Krakowskiego z dnia [...] października 2013 r.

W ocenie Wojewody za nietrafny należało uznać zarzut odwołującego się o naruszeniu przez Starostę art. 40 § 2 K.p.a. M.B. i A.B. w toku postępowania dokonali zmiany pełnomocnika. Zawiadomienie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa r.pr. J.O. wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu [...] września 2013 r., a więc po wydanym w dniu 10 września 2013 r. zawiadomieniu stron postępowania o możliwości zapoznania się z całym materiałem dowodowym dotyczącym przedmiotowej sprawy. Zdaniem Wojewody organ pierwszej instancji prawidłowo skierował ww. zawiadomienie do rąk właściwego pełnomocnika. Tym samym także art. 10 K.p.a. nie został naruszony.

Odnosząc się do zarzutu odmowy zawieszenia postępowania Wojewoda uznał, że stanowisko organu pierwszej instancji jest w tym zakresie prawidłowe. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte na wniosek B.M., a zatem przepis art. 98 § 1 K.p.a. nie może mieć zastosowania, gdyż z wnioskiem o zawieszenie postępowania nie wystąpiła strona, która zainicjowała przedmiotowe postępowanie. Natomiast odnośnie przesłanki zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., Wojewoda Małopolski zauważył, iż złożona do Sądu skarga na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2013 r. nie stanowiła zagadnienia wstępnego, od którego zależało ponowne rozpatrzenie postępowania w sprawie wydania przez organ pierwszej instancji pozwolenia na budowę.

Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267) Wojewoda wskazał, że skarżący nie wyjaśnił na czym polegało powyższe naruszenie. Równocześnie za niezasadny organ odwoławczy uznał zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. W tym zakresie Wojewoda zauważył, iż zgodnie ze wskazanym przepisem obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zdaniem Wojewody zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądowym, przed stwierdzeniem, że zostały naruszone uzasadnione interesy osób trzecich w rozumieniu art. 5 ustawy Prawo budowlane, wymagane jest ustalenie, czy wzniesienie danego obiektu budowlanego odpowiada warunkom techniczno - budowlanym i czy nie powoduje pogorszenia warunków sanitarnych oraz uciążliwości dla otoczenia. W niniejszej sprawie inwestor posiada prawo do zabudowy swojej działki w sposób określony w decyzji lokalizacyjnej. Ze względu na szerokość działki inwestycyjnej, wynoszącej ok. 11 m oraz ograniczenie tej szerokości, wynikające z ustaleń ww. decyzji, a dotyczące obowiązującej linii zabudowy, wyznaczonej w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej (dz. nr [...]), projektowany budynek usytuowany został w odległości 1,65 m od granicy z działką nr [...]. Jak podkreślił Wojewoda przepisy prawa zezwalają na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości min. 1,50 m od granicy działki sąsiedniej, jeżeli wymiary działki nie pozwalają na zachowanie odległości wynikających z przepisów szczególnych. Ponadto, w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej w przypadku, gdy szerokość tej działki jest mniejsza niż 16 m, przy uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz zawartych w § 13, 60 i 271-273 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że na całej długości działka nr [...] jest wąska i jej szerokość nie przekracza 16 m. Zatem, ze względu na wskazane ograniczenie istnieje możliwość usytuowania przedmiotowego budynku zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia, jednakże przy spełnieniu warunku, że ściana w zbliżeniu do granicy z działką sąsiednią będzie ścianą oddzielenia pożarowego. Organ odwoławczy podkreślił, iż jak wynika z projektu budowlanego (ust. 11 opisu technicznego dotyczącego ochrony pożarowej) projektowany budynek mieszkalny jest budynkiem niskim i zalicza się do kategorii zagrożenia ZLIV o wymaganej odporności pożarowej "D". Od strony działki sąsiedniej nr [...] posiada ścianę oddzielenia pożarowego REI 60, tym samym spełniony został warunek § 232 oraz ww. § 271 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż obiekt spełnia warunki przeciwpożarowe dla obu budynków – zatwierdzonego w skarżonej decyzji oraz planowanego na działce nr [...].

W ocenie Wojewody organ pierwszej instancji nie naruszył także przepisu art. 107 § 3 K.p.a. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji zobligowany do ponownego rozpatrzenia sprawy decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r. przeprowadził ponownie postępowanie administracyjne, które zakończone zostało skarżoną decyzją. Z uzasadnienia do powyższej decyzji wynika wyraźnie, że projekt został poddany analizie pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, przy uwzględnieniu konieczności uzupełnienia materiału dowodowego wskazanego w ww. decyzji organu drugiej instancji. Zatem wskazał podstawę faktyczną rozstrzygnięcia poprzez podanie faktów, które uznał za udowodnione oraz dowodów, na podstawie których wydał swoje rozstrzygnięcie. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż inwestor w niniejszej sprawie przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym ww. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. Wojewoda podkreślił przy tym, iż w sprawie bezspornym jest również, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Zatwierdzony decyzją Starosty Krakowskiego projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, a także wymogami ochrony środowiska. Ponadto, projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych. Obowiązująca linia zabudowy została naniesiona na projekt zagospodarowania terenu przez geodetę posiadającego stosowne uprawnienia. Do projektu budowlanego dołączona została opinia geotechniczna, warunki o przyłączeniu do drogi publicznej, warunki przyłączenia do sieci energetycznej, gazowej, gminnej sieci wodociągowej, kanalizacyjnej. Inwestor uzyskał decyzję o wyłączeniu części powierzchni działki nr [...] z produkcji rolnej, decyzję o zezwoleniu na lokalizację zjazdu. Wojewoda podkreślił, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mających wpływ na środowisko. Zatem, w ocenie organu odwoławczego, projekt budowany został sporządzony zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M.B. W wywiedzionej skardze skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane oraz art. 10, 7, 77, 107 § 3 i 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie w zakresie w jakim doprowadziła do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Krakowskiego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w trakcie ponownego postępowania przed organem pierwszej instancji inwestor, w odpowiedzi na realizujące zalecenia organu odwoławczego oraz Sądu postanowienie Starosty Krakowskiego z dnia [...] sierpnia 2013 r., prawidłowo uzupełnił w wymaganym zakresie przedłożoną wraz z wnioskiem dokumentację projektową. Inwestor w toku postępowania uzupełnił i uszczegółowił także projekt zagospodarowania terenu w zakresie części opisowej jak i graficznej dotyczącej informacji o sposobie odprowadzenia wód opadowych na gruncie, z których wynika, iż realizowana inwestycja nie zakłóci stosunków wodnych panujących na gruntach sąsiednich. Podobnie przedstawiona w opisie zagospodarowania terenu analiza zacienienia oraz przesłaniania wykazuje, iż projektowany budynek spełnia wymagania § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Przeprowadzona analiza wykazała, iż usytuowanie projektowanego budynku nie będzie negatywnie wpływało na zacienie budynków już istniejących, czy też prognozowanych. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż w świetle uzupełnionej dokumentacji projektowej planowana inwestycja nie narusza przepisów techniczno-budowlanych oraz norm budowlanych, które wskazywałyby na naruszenie uzasadnionych interesów skarżącego w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, Sąd uznał, iż zarzut skargi wskazujący na obrazę powyższego przepisu jest bezzasadny. W ocenie Sądu w procesie budowlanym ochronie podlegają nie jakiekolwiek interesy osób trzecich, ale interesy uzasadnione, tj. oparte o konkretne przepisy prawa, z których strony postępowania mogą wywieść przysługujące im uprawnienia lub ograniczające inwestora obowiązki. Właścicielowi nieruchomości przysługują prawne środki ochrony przed sposobem zagospodarowania na cele budowlane nieruchomości sąsiedniej, jeżeli projektowany sposób zagospodarowania kolidowałby z jego prawnie chronionym interesem poprzez naruszenie przez inwestora obowiązujących przepisów techniczno-budowlanych oraz norm dotyczących budowy. Natomiast jeśli inwestycja – tak jak w niniejszej sprawie – w żaden sposób nie narusza tych przepisów i norm, nie można mówić o naruszeniu uzasadnionych interesów.

Zdaniem Sądu Starosta Krakowski prawidłowo postąpił prowadząc ponownie postępowanie pomimo zaskarżenia do sądu ostatecznej decyzji kasacyjnej Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lipca 2013 r. Taka sytuacja nie mogła stanowić przesłanki do zawieszenia postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji celem oczekiwania na rozpatrzenie tejże skargi przez sąd. Ocena legalności decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, przekazującej sprawę organowi do ponownego rozpatrzenia, nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Nadto Sąd zaznaczył, że w sprawie prawomocnym wyrokiem z dnia 10 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1199/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o oddaleniu skargi.

Dalej Sąd podzielił stanowisko Wojewody co do braku podstaw do uznania, że został naruszony przez organ pierwszej instancji art. 10 K.p.a.

Nadto Sąd zauważył, że inwestor uzupełnił plan zagospodarowania terenu m.in. poprzez wrysowanie na nim linii zabudowy zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy wydanej w dniu [...] lipca 2012 r. przez Wójta Gminy Mogilany, utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2012 r. Przedmiotowa decyzja ustala dla planowanej inwestycji obowiązującą linię zabudowy w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej [...] (dz. nr [...]) – ulica [...]. Analiza tak uzupełnionego projektu zagospodarowania terenu inwestycji wskazuje, iż lico ściany elewacji frontowej projektowanego budynku nie przebiega dokładanie w miejscu wytyczenia przedmiotowej linii zabudowy, albowiem elewacja frontowa została nieco cofnięta w głąb działki nr [...]. Część tekstowa projektu budowlanego wskazuje, iż ściana frontowa planowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowana jest w odległości 5,1 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej. Rację ma więc skarżący, iż autor projektu zakwalifikował przedmiotową linię jako nieprzekraczalną linię zabudowy. Powołując się na orzecznictwo administracyjne Sąd wskazał, że w sprawie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy elewacja frontowa nie przylega dokładnie do wyznaczonej linii zabudowy, lecz jest od niej cofnięta w głąb działki o 0,6 m, było prawnie dopuszczalne. W realiach niniejszej sprawy nie można jednak zapominać, iż inwestor uzyskał zgodę zarządcy drogi, tj. Wójta Gminy Mogilany w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. na usytuowanie projektowanego budynku od strony drogi gminnej nr [...] w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni tej drogi po warunkiem, iż żaden z elementów budynku, tj. okapy, balkony, taras, schody, wiatrołap, nie może zmniejszać ww. odległości oraz wjazd do garażu nie może znajdować się na ścianie od strony drogi. Przedmiotowe odstępstwo miało bezpośredni wpływ na odległość w jakiej ten sam organ ustalił w decyzji o warunkach zabudowy linię zabudowy. W przypadku braku wydania przedmiotowego odstępstwa zgodnie z dyspozycją art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych obiekty budowlane przy drogach gminnych w terenie zbudowanym powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. Samo więc usytuowanie elewacji frontowej budynku w odległości większej od dopuszczalnej w ww. odstępstwie nie narusza warunków zgody zarządcy drogi, gdyż bliższe jest ustawowemu minimum. Należy jednak podkreślić, iż wskazana decyzja zarządcy drogi wyraźnie zastrzega, iż nie tylko ściana budynku, lecz także żaden z jego elementów nie mogą zmniejszać ww. odległości. Tymczasem poza wrysowaną na planie zagospodarowania terenu linią zabudowy – przekraczając tym samym dopuszczoną odległość od drogi – znalazł się element budynku w postaci części zewnętrznego stopnia, pełniącego rolę postumentu na którym wsparty jest projektowany wiatrołap przy wejściu do budynku. Dokładna wartość przedmiotowego przekroczenia przez wspomniany stopień jest trudna do ustalenia, albowiem nie jest on precyzyjnie wrysowany na planie zagospodarowania terenu inwestycji. Należy jednak, w ocenie Sądu, przyjąć, iż wartość ta na wysokości wejścia do budynku przekracza 0,5 m. Na stronach projektu budowlanego o nr 64, 68, 71 i 72 wyraźnie widać, iż na wspomnianym stopniu zostanie wsparta jedna ściana wiatrołapu, sam zaś stopień posiada wysokość 45 cm nad projektowanym poziomem terenu. W projekcie budowlanym nie naniesiono parametrów obrazujących szerokość oraz długość przedmiotowego stopnia. W projekcie oznaczono jedynie precyzyjnie powierzchnię wiatrołapu na 2,72 m². Z uwagi na ustalenia części graficznej projektu budowlanego bezspornym jest, iż kwestionowany stopień pełniący de facto rolę niewielkiego tarasu przed wejściem do budynku jest szerszy niż szerokość projektowanej ściany wiatrołapu o ok. 50 cm. Tym samym więc już wstępna analiza projektu budowlanego wskazuje, iż ta właśnie część stopnia wykracza poza wyznaczoną linię zabudowy kolidując z ustaleniami, a zarazem warunkami pod którymi zarządca drogi udzielił inwestorowi zgody na usytuowanie projektowanego budynku od strony drogi gminnej. Niezależnie od tego Sąd wskazał, iż w toku postępowania należy precyzyjnie rozstrzygnąć czy także projektowany wiatrołap częściowo nie znalazł się za linią zabudowy, co jak wskazano naruszałoby także wskazane warunki odstępstwa zarządcy drogi.

Końcowo Sąd podniósł, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rolą organów będzie zobowiązanie inwestora do uzupełnienia przedłożonego projektu budowlanego, poprzez odpowiednie skorygowanie aktualnego projektu oraz precyzyjne oznaczenie parametrów wiatrołapu oraz znajdującego się przed wejściem do budynku podwyższenia – stopnia w taki sposób, aby można było precyzyjnie zweryfikować czy żaden z elementów budynku nie wykracza nadal poza wyznaczoną linię zabudowy, a tym samym nie narusza warunków decyzji z dnia [...] stycznia 2012r. Niezależnie od tego Sąd podkreślił, iż inwestor winien uzupełnić plan zagospodarowania terenu m.in. poprzez wyraźne naniesienie na nim ww. stopnia – podwyższenia terenu.

Mając więc uwadze, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty Krakowskiego zatwierdziły projekt budowlany, który w aktualnym kształcie narusza zgodę zarządcy drogi, tj. Wójta Gminy Mogilany wyrażoną w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., prowadząc tym samym do obrazy art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", uwzględniając skargę uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji był art. 135 P.p.s.a. Skoro także i powyższa decyzja została wydana z naruszeniem wskazanego powyżej przepisu prawa materialnego, jej uchylenie stało się konieczne. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 P.p.s.a.

Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wywiedli M.B. i B.M., zaskarżając przedmiotowe orzeczenie w całości.

Zakwestionowanemu wyrokowi skarżący M.B. zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, a to norm ujętych:

a) w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieprawidłowym uznaniu, że w niniejszej sprawie zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z postanowieniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie wyznaczonej linii zabudowy oraz w zakresie tożsamości terenu inwestycji wskazanego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę

b) w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 271 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez nieprawidłowe uznanie, że w niniejszej sprawie projektowana budowa wiaty/altany w południowej elewacji projektowanego budynku, nie narusza przepisów ochrony przeciwpożarowej,

co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy przepisu art. 174 pkt 1 P.p.s.a.,

2. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) naruszenie przepisu art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów uznania, że zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie wyznaczonej linii zabudowy, terenu inwestycji objętej zakresem decyzji oraz że lokalizacja wiaty/altany w południowej elewacji projektowanego budynku nie narusza przepisów ochrony przeciwpożarowej,

b) naruszenie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez błędne nieuwzględnienie wszystkich zarzutów skargi, w szczególności dotyczących niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, lokalizacji wiaty/altany w południowej elewacji projektowanego budynku z naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,

co stanowi podstawę skargi kasacyjnej z mocy art. 174 pkt 2 P.p.s.a.

Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej podstaw kasacyjnych.

Natomiast B.M. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

I. przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.], tj.:

1/ art. 135, 133, 106 § 3 i 134 P.p.s.a przejawiające się tym, że Sąd nie dokonał pełnej analizy dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym w szczególności pominął dokumenty istotne dla sprawy oraz twierdzenia skarżącej, natomiast w miejsce takiej analizy oparł rozstrzygnięcie o twierdzenia uczestnika postępowania, poparte prywatną opinią biegłego rzeczoznawcy (czym jednocześnie naruszył art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z 106 § 5 P.p.s.a.), w wyniku których to naruszeń Sąd błędnie ocenił okoliczności faktyczne, niemające miejsca w analizowanej sprawie, tj.:

a) błędnie uznał, że elementem projektowanego i zatwierdzonego w pozwoleniu na budowę budynku jest "zewnętrzny stopień pełniący rolę postumentu, na którym wsparty jest projektowany wiatrołap przy wejściu do budynku",

b) błędnie uznał, że "na wspomnianym stopniu zostanie wsparta jedna ściana

wiatrołapu, sam zaś stopień posiada wysokość 45 cm nad projektowanym

poziomem terenu",

c) błędnie przyjął, że oznaczone w sposób wyraźny i zgodny z Polską Normą PN-B-01027 ("Oznaczenia graficzne stosowane w projektach zagospodarowania działki lub terenu") oraz uzgodniony przez zarządcę drogi wraz z projektem zjazdu indywidualnego ([...]) projekt utwardzonego dojścia pieszego do projektowanego budynku (w związku z istnieniem skarpy i różnicy poziomów) stanowi opisany w wyroku stopień, który w rzeczywistości nie istnieje, co podnosiła skarżąca w piśmie procesowym,

d) błędnie przyjął, że zgodny z zasadami oznaczeń projektowych (trójkątna strzałka) wymiar różnicy poziomów pomiędzy elewacją północną, a wejściem do terenu (45 cm) odnosi się do wymiaru stopnia,

e) błędnie przyjął, że wiatrołap (będący pomieszczeniem wewnątrz projektowanego budynku) wykracza poza obrys tego budynku,

f) oraz w rezultacie błędnie uznał, że właśnie ta część (nieistniejący stopień) wykracza poza wyznaczoną linię zabudowy, kolidując z ustaleniami, a zarazem warunkami pod którymi zarządca drogi udzielił inwestorowi zgody na usytuowanie projektowanego budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej,

podczas gdy żadna z powyższych okoliczności nie wynika z zatwierdzonego w pozwoleniu na budowę projektu budowlanego, stanowi natomiast przedmiot twierdzeń uczestnika postępowania zawartych w piśmie z dnia 17 lutego 2014 r. oraz dołączonej do niego prywatnej opinii biegłego (powołanym wprost w wyroku – s. 21 i 22 jako podstawa ustaleń Sądu)

2/ art. 133 i 134 P.p.s.a. poprzez przekroczenie granic kontroli sądowoadministracyjnej i dokonanie samodzielnej interpretacji szczegółowych rozwiązań projektowych w sposób niezgodny z zasadami sztuki projektowej oraz Polskich Norm regulujących zasady projektowania, w rezultacie czego Sąd oparł orzeczenie o własne ustalenia faktyczne, nieznajdujące oparcia w aktach sprawy;

3/ art. 3, 134 § 1, 141 § 4 i art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego polegające na zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych, przez co Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie mają miejsce okoliczności określone w pkt 1 powyżej, podczas gdy fakt, że dostrzeżony przez Sąd "stopień", "podest", czy "postument" nie został uwzględniony w projekcie zagospodarowania terenu z tej prostej przyczyny, że nie stanowi przedmiotu projektu;

4/ art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w którym nie wyjaśnia, co należy rozumieć przez "elementy budynku" określone w zgodzie zarządcy drogi, a jedynie stwierdza, że zakwestionowany przez Sąd fragment inwestycji bezspornie stanowi taki element, podczas gdy pojęcie "elementów budynku" nie jest normatywnie zdefiniowane;

5/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli sądowoadministracyjnej wydanego w sprawie pozwolenia na budowę Sąd błędnie uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające uchylenie skarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji o pozwoleniu na budowę;

6/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji polegający na naruszeniu zasady proporcjonalności w zw. z art. 135 P.p.s.a, które to naruszenie polega na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli sądowoadministracyjnej wydanego w sprawie pozwolenia na budowę utrzymanego w mocy decyzją Wojewody, Sąd opierając się o "sugestie" lub "wątpliwości" (s. 22 uzasadnienia wyroku) uczestnika postępowania, zastosował środek najcięższy, jakim jest uchylenie decyzji organów obydwu instancji, podczas gdy zakres przedmiotowy potencjalnych naruszeń prawa (które zdaniem skarżącej nie zachodzą) oraz wątpliwości Sądu wymagających wyjaśnienia, byłby możliwy przed organem drugiej instancji, bez naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania; tym samym usunięcie z obrotu prawnego także decyzji organu pierwszej instancji nie było w niniejszej sprawie konieczne;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj.:

1/ art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadnia wyeliminowanie decyzji obydwu instancji i konieczność dokonania ponownej oceny zgodności projektu zagospodarowania terenu;

2/ art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 4 tej ustawy poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie reguły in dubio pro libertate, tj. rozstrzygnięcie wątpliwości i sugestii dotyczących projektu zagospodarowania terenu podnoszonych przez uczestnika postępowania na niekorzyść osoby, której przysługuje podmiotowe prawo zabudowy; innymi słowy, Sąd "doszukał" się nieistniejących błędów projektowych, które podnosił uczestnik postępowania oraz dokonał interpretacji rozwiązań projektowych na niekorzyść inwestora w taki sposób, który w rezultacie prowadzi do nieusprawiedliwionego ograniczenia możliwości zabudowy działki stanowiącej własność inwestora;

3/ art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że w realiach analizowanej sprawy zatwierdzony w pozwoleniu na budowę projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów określonych w powyższym przepisie, co uzasadnia uchylenie pozwolenia na budowę oraz decyzji Wojewody;

4/ art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) w zw. z art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 5 tej ustawy, polegające na jego błędnej wykładni i przyjęciu że:

a) pojęcie "obiektu budowlanego" o którym mowa jest w tym przepisie obejmuje roboty budowlane polegające na wykonaniu utwardzenia terenu, a tym samym elementy tego utwardzenia powinny spełniać wymagania określone w decyzjach wydanych na jego podstawie,

b) pojęcie "elementów budynku" określone w zgodzie zarządcy drogi gminnej, tj. Wójta Gminy Mogilany udzielonej w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. obejmuje również elementy utwardzenia terenu, tj. wybrukowanego, pieszego dojścia do projektowanego budynku, stanowiącego element zagospodarowania działki inwestora;

5/ art. 43 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, polegające na przyjęciu, że:

a) pojęcie obiektu budowlanego o którym mowa jest w tym przepisie obejmuje roboty budowlane polegające na instalowaniu na budynku urządzeń niezwiązanych z nim w sposób trwały,

b) pojęcie "elementów budynku" określone w zgodzie zarządcy drogi gminnej, tj. Wójta Gminy Mogilany udzielonej w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. obejmuje również nie związane z budynkiem urządzenia;

6/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 2 Konstytucji w zw. z naruszeniem opisanych w pkt 1-5 powyżej przepisów prawa materialnego, poprzez dokonanie wykładni przepisów materialnego prawa administracyjnego, która w sposób sprzeczny z tą zasadą w rezultacie prowadzi do nieusprawiedliwionego ograniczenia możliwości zabudowy działki stanowiącej własność skarżącej, a więc w sposób znacząco ograniczający jej podmiotowe prawo zabudowy nieruchomości;

Z uwagi na powyższe skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B.M. M.B. wniósł o nieuwzględnienie zarzutów zawartych w tym środku odwoławczym oraz zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz. Zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji słusznie uznał w sprawie naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Pismem z dnia 14 października 2015 r. B.M. wniosła o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci:

1/ kopii protokołu kontroli z dnia 13 marca 2015 r. przeprowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu krakowskiego na częściowo zrealizowanej przedmiotowej inwestycji, której projekt stanowi przedmiot kontroli Sądu,

2/ opinii graficznej arch. J.R. sporządzonej we wrześniu 2015 r. na kopii projektu zagospodarowania terenu, stanowiącej elementu projektu budowlanego, w przedmiocie oceny zgodności rozwiązań projektowych z dokumentami formalnymi uzyskanymi w toku projektowania na którą składają się dwa rysunki;

Na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. powyższy wniosek został przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się nieważności postępowania, w związku z tym przedmiotowe skargi kasacyjne zostały rozpoznane w granicach zakreślonych podniesionymi w ich treści zarzutami.

W niniejszej sprawie zostały wywiedzione dwie skargi kasacyjne. Wnieśli je: skarżący M.B. oraz inwestor B.M.

Odnosząc się do skargi kasacyjnej M.B. stwierdzić należy, że nie jest ona zasadna.

Na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w sposób opisany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącego, iż zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z postanowieniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie wyznaczonej linii zabudowy. Zdaniem skarżącego organ wyznaczył obowiązującą linię zabudowy, co powoduje, że elewacja budynku winna biec wzdłuż wyznaczonej linii.

W sprawie niesporne jest, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy określiła linię zabudowy w odległości 4,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej (dz. nr ewid. [...]), natomiast zatwierdzony projekt budowlany przewiduje cofnięcie lica ściany elewacji frontowej w głąb działki, w odległości 5,1 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej. Powyższe nie może stanowić jednak, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, o naruszeniu prawa, co trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym posługuje się pojęciem "linii zabudowy". Wprawdzie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w § 4 normuje sposób ustalenia linii zabudowy posługując się pojęciem "obowiązującej linii zabudowy", jednakże nie zmienia to faktu, że ustalana jest tylko jedna linia zabudowy. Chodzi tutaj o linię zabudowy ustalaną od frontu działki i jej ustalenie służy zachowaniu odpowiedniego odstępu od drogi publicznej celem zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz w dalszej kolejności w celu zapewnienia walorów ładu przestrzennego. Linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego. Jest to więc granica obszaru na którym możliwa jest zabudowa, ale niekoniecznie linia do której muszą przylegać budynki. Budynki mogą pozostawać w zróżnicowanej relacji przestrzennej (odległości) do linii zabudowy (patrz wyroki NSA: z 10.09.2014 r. II OSK 574/13, npubl. i z 8.07.2008 r. II OSK 789/07, LEX nr 447867). Zatem usytuowanie lica budynku w odległości 5,1 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej, w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy określa obowiązującą linię zabudowy w odległości 4,5 m od krawędzi zewnętrznej ww. drogi nie powoduje, że zatwierdzony projekt budowlany w tym zakresie pozostaje niezgodny z tą decyzją o warunkach zabudowy.

Nie można również dopatrzeć się w rozpoznawanej sprawie niezgodności między terenem inwestycji wskazanym w decyzji o warunkach zabudowy, a decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę (patrz: str. 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej). W obu decyzjach, tj. decyzji o warunkach zabudowy i decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz zezwalającej na budowę mowa jest o terenie inwestycji jako działce nr [...] na której ma być posadowiony budynek mieszkalny oraz działce nr [...], stanowiącej drogę gminną na której ma zostać zbudowany zjazd z tej drogi na nieruchomość inwestora. Wbrew bowiem twierdzeniom skargi kasacyjnej M.B. w decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie przewidziano wjazd na teren planowanej inwestycji z drogi gminnej stanowiącej działkę nr [...] (patrz: pkt III ppkt 3 załącznika nr 1 do decyzji Wójta Gminy Mogilany z dnia [...] lipca 2012 r. o ustaleniu warunków zabudowy utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2012 r.). Zatem i w tym zakresie twierdzenia autora skargi kasacyjnej nie zasługują na akceptację. Tym samym przyjąć należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia normy art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w sposób opisany w skardze kasacyjnej.

Za nietrafny należy uznać także zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 271 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż z projektu budowlanego wynika, że ściany i dach zaprojektowanego budynku nie rozprzestrzeniają ognia. Zaś ściana od strony działki skarżącego została zaprojektowana jako ściana o klasie odporności ogniowej REI 60 (patrz: projekt budowlany str. 31a-32a). Natomiast zaprojektowana od strony południowej wiata/altanka pełniąca funkcję zadaszenia części tarasu jest elementem dodatkowym i nie wpływa na klasę ognioodporności ściany wymaganej przepisami ww. rozporządzenia (§ 271 -273).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w taki sposób, który usprawiedliwiałby uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu wadliwości uzasadnienia. Norma art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazuje jakie elementy winno zawierać uzasadnienie wyroku. W orzecznictwie podkreśla się, że do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może dojść wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich istotnych elementów i w związku z tym zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli instancyjnej (por. wyrok NSA z 24.04.2014 r. I GSK 938/12, LEX nr 1480826). W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Wprawdzie Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego orzeczenia nie odniósł się wyczerpująco do wszystkich zarzutów skargi, uzupełnionej złożonym w toku postępowania pismem, to jednak z uzasadnienia tego wynika powód uznania obu decyzji wydanych w sprawie za niezgodne z prawem. A powyższe powoduje, że wydane orzeczenie poddaje się kontroli instancyjnej, co uniemożliwia jego uchylenie tylko z tego powodu, że nie zawiera odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi, w sytuacji gdy – co należy podkreślić – z treści tego uzasadnienia jasno wynikają przesłanki jakie legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe, tym samym nie możne zostać uznany za uzasadniony zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne nieuwzględnienie wszystkich zarzutów skargi, a w szczególności dotyczących niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, lokalizacji wiaty/altany w południowej elewacji projektowanego budynku z naruszeniem przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Z powyższych względów, skarga kasacyjna M.B. jako nieusprawiedliwiona podlegała oddaleniu. Dlatego, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Odnosząc się zaś do skargi kasacyjnej inwestora – B.M. wskazać należy, że zasługiwała ona na uwzględnienie, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty okazały się usprawiedliwione.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji jedynym powodem uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej jak i decyzji organu pierwszej instancji było uznanie, że projekt budowlany przewiduje usytuowanie spornego budynku z przekroczeniem dopuszczalnej odległość od drogi – poza linią zabudowy znalazł się, zdaniem Sądu, element budynku w postaci części zewnętrznego stopnia pełniącego rolę postumentu na którym wsparty jest projektowany wiatrołap przy wejściu do budynku, czym została naruszona decyzja Wójta Gminy Mogilany z dnia [...] stycznia 2012 r., a czym doszło do naruszenia także art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Powyższe ustalenie Sądu zostało zanegowane przez skarżącą kasacyjnie zarzutami naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 135, 133, 106 § 3 oraz 134 P.p.s.a. i art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego w zw. z art. 106 § 5 P.p.s.a., art. 133 i 134 P.p.s.a, art. 3, 134 § 1, 141 § 4 oraz art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 Kodeksu postępowania cywilnego (zarzuty skargi kasacyjnej B.M. opisane w punkcie I ppkt 1, 2 i 3). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zarzuty okazały się zasadne. Rację ma bowiem skarżąca kasacyjnie, że dokonując oceny legalności decyzji poddanej jego kontroli i zatwierdzonego projektu budowlanego Sąd pierwszej instancji wadliwie odczytał przedmiotowy projekt budowlany co do wskazanego stopnia zewnętrznego, na którym to stopniu ma być wsparta jedna ściana wiatrołapu, a który to stopień przekracza linię zabudowy, zmniejszając wymaganą odległość od krawędzi drogi. Jak wynika z załączonego projektu budowlanego wiatrołap zaprojektowany jest wewnątrz bryły budynku (k. 64). Projekt ten nie przewiduje stopnia czy postumentu, przed wejściem do budynku. Jak wynika z treści mapy na k. 11b m. in. wokół budynku, w tym od strony wejścia do niego, zaprojektowano nawierzchnię utwardzoną oznaczoną w projekcie kolorem żółtym, która prowadzi do drzwi wejściowych. Ponadto na mapie tej zaznaczono skarpę biegnącą m. in. wzdłuż frontu budynku (od strony zachodniej). W tej sytuacji zgodzić się należy ze skarżącą kasacyjnie, że wskazywany przez Sąd pierwszej instancji stopień pełniący rolę niewielkiego tarasu, nie został w projekcie przewidziany. Jest to bowiem przewidywane utwardzenie terenu, a różnica w wysokościach jest wynikiem spadku terenu. W tej sytuacji bezpodstawne jest twierdzenie zarówno Sądu pierwszej instancji jak i skarżącego M.B., jakoby element budynku w postaci stopnia przekraczał obowiązującą dla zainwestowanej działki linię zabudowy. A to przecież stanowiło wyłączną podstawę uchylenia rozstrzygnięć zezwalających na budowę. Dlatego też wyrok Sądu pierwszej instancji podlegał wyeliminowaniu z obrotu prawnego.

Jednocześnie zauważyć należy, iż nad głównym wejściem do budynku zaprojektowane jest zadaszenie, które Sąd pierwszej instancji niezasadnie utożsamił z wiatrołapem, jednakże nie jest to takie naruszenie prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, gdyż nie jest to element budynku wymieniony w decyzji Wójta Gminy Mogilany z dnia [...] stycznia 2012 r. Decyzja ta bowiem wprost precyzyjnie wskazuje na dopuszczalne odstępstwo w zakresie odległości od zewnętrznej krawędzi drogi gminnej (4,5 m), wyszczególniając, że takie elementy budynku jak: okapy, balkony, taras, schody, wiatrołap, nie mogą tej odległości zmniejszać. Ponadto zwrócić należy uwagę, że projekt budowlany realizuje ww. decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r., albowiem wjazd do garażu nie jest zaprojektowany od strony drogi, a projektowany budynek usytuowany jest w odległości zgodnej ze wskazaniami tej decyzji. W związku z tym, w okolicznościach tej sprawy, sporny projekt budowlany jest zgodny z obowiązującą w sprawie decyzją o warunkach zabudowy. Tym samym rację ma inwestor B.M., iż z tego powodu, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, a skoro tak, to uchylenie zarówno decyzji zaskarżonej, jak i decyzji organu pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, należy uznać za bezpodstawne. Z powyższych względów także i zarzut skargi kasacyjnej inwestora naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. zasługiwał na uwzględnienie.

Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej B.M. nie zasługiwały na uwzględnienie.

W świetle powyższego uznać należało, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, a zatem stosownie do przepisu art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę M.B.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a organ odwoławczy nie naruszył tą decyzją żadnego z przepisów wskazanych w skardze oraz piśmie uzupełniającym. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadne stanowisko Wojewody, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Twierdzenie skarżącego, że planowana przez inwestora zabudowa sporną inwestycją działki nr [...] uniemożliwi mu "racjonalną zabudowę" jego nieruchomości nie zostało skonkretyzowane. Skarżący nie wskazał bowiem na żadne konkretne okoliczności, które uprawniałyby do stwierdzenia, że inwestycja B.M. będzie realizowana bez poszanowania jego uzasadnionego interesu.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 10 K.p.a. oraz przepisów dotyczących zawieszenia postępowania administracyjnego, co prawidłowo zostało wyjaśnione przez Sąd pierwszej instancji i organ odwoławczy. Stanowisko w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela, co czyni zbędnym przedstawianie po raz kolejny argumentów w tym zakresie.

Nie można także uznać by organy zatwierdziły projekt budowlany z naruszeniem art. 35 ust. 4 i art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, gdyż – jak to już wyżej wyjaśniono – projekt budowlany jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy Wójta Gminy Mogilany z dnia [...] lipca 2012 r. utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2012 r. W sprawie nie doszło przecież do przekroczenia przez projektowany budynek linii zabudowy oraz nie doszło do naruszenia § 271 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Kwestie te były już wyżej przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, a przedstawiona argumentacja w tym zakresie jest nadal aktualna. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, by organ odwoławczy wadliwie zastosował przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Nie można także uznać, by decyzja organu odwoławczego nie spełniała wymagań art. 107 § 1 K.p.a., skoro zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w tym przepisie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. i art. 151 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, jak w punkcie 2 sentencji wyroku.

O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 207 § 2 P.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji.