Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 813/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 18 par. 1 i art. 19
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 804/10 w przedmiocie wniosku o wyłączenie sędziego w sprawie ze skargi S.T. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] 2010 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

UZADNIENIE

Wnioskiem z dnia 27 maja 2011 r. (prezentata) S.T. po raz kolejny wniósł o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku D.T.

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku ponownie oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie wskazanego wyżej sędziego jako bezzasadny. W uzasadnieniu wskazano, że sędzia D.T. złożyła oświadczenie, w którym podtrzymała swoje poprzednie stanowisko, że nie istnieją żadne okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności przy orzekaniu w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu I instancji skarżący nie uprawdopodobnił faktu jakiejkolwiek stronniczości sędziego w stosunku do strony skarżącej, a samo przeświadczenie, że dany sędzia jest stronniczy i brak mu obiektywizmu w prowadzeniu sprawy nie stanowi przesłanki wyłączenia. Ponadto ocena prawidłowości rozstrzygnięć nie należy do sądu rozpoznającego wniosek o wyłączenie sędziego i nie może stanowić przesłanki jego wyłączenia. Dlatego na podstawie art. 22 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., oddalono wniosek o wyłączenie wskazanego wyżej sędziego.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył S.T. wskazując, iż podtrzymuje swoje stanowisko o wyłączenie sędziego D.T. od orzekania w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że zachodzą przesłanki do wyłączenia wskazanego wyżej sędziego zawarte w treści art. 19 p.p.s.a., albowiem "zachodzi uzasadnione przypuszczenie iż powyższą sprawę będzie prowadzić w sposób identyczny jak 338/07". Zdaniem skarżącego dowodem na to jest odrzucenie wniosku o dostarczenie dokumentów przez inwestora lub właściwy organ administracji. Również w dalszej części uzasadnienia zażalenia skarżący wskazywał na zastrzeżenia co do sposobu prowadzenia sprawy "338/07" przez sędziego, którego domaga się wyłączenia.

Postanowieniem z dnia 12 lipca 2011 r. przywrócono skarżącemu termin do wniesienia zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie jako niezawierające usprawiedliwionych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami postępowania oraz nie mieli wcześniejszych związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować powstaniem wątpliwości, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Jan Paweł Tarno. Wyd. LexisNexis Warszawa 2010, s. 76).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca żadna z przesłanek wskazana w treści art. 18 § 1 p.p.s.a. powodująca wyłączenie sędziego od orzekania z mocy ustawy. Natomiast przepis art. 19 p.p.s.a jako podstawę wyłączenia sędziego czyni samo powstanie wątpliwości co do bezstronności tego sędziego u strony zgłaszającej wniosek (porównaj: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat. M. Niezgódka-Medek, wyd. Wolters Kluwer, Warszawa 2009, s. 74, teza 1). Przy czym do uwzględnienia wniosku nie wystarczy samo subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego, lecz strona winna wskazać takie okoliczności, które obiektywnie wzbudziłyby wątpliwości co do tej bezstronności (porównaj: uzasadnienie do postanowienia NSA z dnia 22.02.2008 r., sygn. II FZ 60/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zakwestionowane postanowienie jest prawidłowe, a tym samym odpowiada prawu. Prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że w sprawie nie występują jakiekolwiek okoliczności mogące stanowić przyczynę wyłączenia sędziego D.T., albowiem brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki o których mowa w art. 18 p.p.s.a. Również art. 19 p.p.s.a. nie będzie miał w przedmiotowej sprawie zastosowania, gdyż na podstawie akt sprawy nie można stwierdzić, że w stosunku do tego sędziego istnieją jakiekolwiek okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności. Takich okoliczności nie wskazała zarówno sędzia D.T. w swoim kolejnym oświadczeniu złożonym w sprawie, jak również sam skarżący.

Przytoczonych przez skarżącego argumentów, iż dowodem na brak bezstronności sędziego jest sposób prowadzenia przez tego sędziego poprzedniej sprawy z udziałem skarżącego nie sposób podzielić, albowiem zastrzeżenia co do sposobu procedowania danego sędziego, w tym nieuwzględnianie wniosków strony, nie mogą być uznane za okoliczności wywołujące uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności.

Dlatego też zażalenie jako bezzasadne, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. należało oddalić.