Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1194/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. art. 8m ust. 1, 8n ust. 4 pkt 3, 24 ust. 2 pkt 2, 24a ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 243 poz 2441
law: Ustawa z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach - tekst jednolity.
article: par. par. 2 pkt 1, 6 pkt 2 lit. a) i b), 11
journal: Dz.U. 2003 nr 108 poz 1014
law: Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny  odpowiadać taksometry elektroniczne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sek. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za legalizację przyrządów pomiarowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., cytowanej dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania B. C. z dnia 5 marca 2012 r. od decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] lutego 2012 nr [...] określającej wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W..

Do wydania decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] listopada 2011 r. B. C., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C., ul. P. [...], [...] W., zwany dalej "skarżącym", złożył w Obwodowym Urzędzie Miar w W. wniosek nr [...] o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometru elektronicznego [...]. Do wniosku dołączył formularz ustalenia wysokości opłaty należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodów legalizacji przyrządów pomiarowych, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229, poz. 2309 ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem Ministra Finansów".

Jak wskazano, zgodnie z powyższym rozporządzeniem Ministra Finansów, skarżący zobowiązany był uiścić opłatę za legalizację przyrządów pomiarowych w wysokości 20 złotych w terminie 7 dni od daty przyjęcia wniosku, tj. do dnia [...] grudnia 2011 r.

W związku z tym, że opłata nie została uiszczona we wskazanym powyżej terminie, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w W. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] określił wysokość zobowiązania w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 20 złotych, nie określając wysokości odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wskazał, że podstawą pobierania opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy jest art. 24 ust. 1 ustawy z dnia

11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 ze zm.), zwanej dalej "Pom.". Organ ponadto wskazał, że obowiązujące stawki z tytułu opłat zostały określone w rozporządzeniu Ministra Finansów, natomiast wysokość opłat, zgodnie z art. 24a ust. 2 Pom., wnioskodawca powinien ustalić we własnym zakresie na podstawie obowiązujących stawek i wpłacić je, bez wezwania, na rachunek właściwego urzędu. Jak podano, w związku ze złożonym wnioskiem o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometru elektronicznego, skarżący zobowiązany był do uiszczenia opłaty z tego tytułu w kwocie 20 złotych w terminie do dnia [...] grudnia 2011 r. W związku z faktem, że opłata nie została uiszczona w powyższym terminie, Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w W. wydał decyzję o podanej na wstępie treści.

W dniu 5 marca 2012 r. skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji, w którym podniósł, że zmiana układu taryf na nowy została mylnie zakwalifikowana przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar jako czynność legalizacyjna. Ponadto wskazał, że zmiana układu taryf na nowy nie powoduje zmiany parametrów metrologicznych, zatem nie zostaje wykonana legalizacja. Jego zdaniem, zmianie układu taryf nie musi towarzyszyć zdjęcie cech zabezpieczających i wynikająca z tego faktu konieczność legalizacji. Ponadto, ustawa - Prawo o miarach nie przewiduje możliwości pobierania opłat przez urzędy miar z tytułu zmiany układu taryf na nowy. Dla poparcia swoich twierdzeń skarżący przywołał odpowiedź Ministra Gospodarki na Interpelację nr [...] Posła do Sejmu RP – P. A., a także tekst komunikatu GUM, wraz ze wskazaniem odnośnika do strony internetowej, na której ww. komunikat jest zamieszczony. Nadto powołał się także na art. 217 Konstytucji RP oraz wniósł o uchylenie decyzji Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. i umorzenie postępowania.

Prezes Głównego Urzędu Miar decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji podając, że opłata w wysokości 20 złotych za wydanie dowodu legalizacji ponownej taksometru elektronicznego po sprawdzeniu, tylko w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowy, została ustalona w oparciu o dział IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów.

Organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał między innymi, że skoro skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometru elektronicznego wraz z formularzem ustalenia opłaty w wysokości 20 złotych, to zobowiązany był do uiszczenia należności w tej kwocie za wydanie świadectwa legalizacji taksometru elektronicznego, poświadczającego jego legalizację ponowną w zakresie zmiany opłat lub układu taryf na nowy.

Jak podał organ, w niniejszej sprawie, w związku ze zmianą układu taryf, aby przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny mógł być stosowany z nowym układem taryf, niezbędne było dokonanie czynności obejmujących sprawdzenie taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf, stwierdzenie, że sprawdzony taksometr elektroniczny nadal spełnia wymagania, umieszczenie na taksometrze elektronicznym cechy zabezpieczającej, wpisanie do świadectwa legalizacji ponownej danych dotyczących nowego układu taryf oraz wydanie świadectwa legalizacji ponownej z wpisanymi danymi dotyczącymi nowego układu taryf w tabeli zawartej w tym świadectwie legalizacji ponownej. Tym samym, jak wskazał organ, sprawdzono, stwierdzono i poświadczono dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy - taksometr elektroniczny z nowym układem taryf spełnia wymagania określone w art. 8m ust. 4 Pom., gdyż tego wymagają przepisy, a fakt zmiany układu taryf poświadczony został przez organ na drugiej stronie świadectwa legalizacji ponownej.

Organ zauważył, że wzór świadectwa legalizacji ponownej, określony

w załączniku nr 7 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r.

w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 29) "(...) nie dotyczy taksometrów elektronicznych po ocenie zgodności", co oznacza, że potwierdzenie w świadectwie zmiany układu taryf na nowy dotyczy taksometrów elektronicznych, które zostały wprowadzone do obrotu na podstawie decyzji zatwierdzenia typu, a nie dotyczy taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności. Zdaniem organu, analiza akt sprawy prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w prowadzonym postępowaniu nie chodzi o taksometr elektroniczny wprowadzony do obrotu lub użytkowania po ocenie zgodności, lecz o taksometr elektroniczny, który został wprowadzony do obrotu lub użytkowania na podstawie decyzji zatwierdzenia typu.

Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego, zgodnie z którym sprawdzenie taksometru elektronicznego w zakresie zmiany układu taryf na nowy nie jest czynnością legalizacji w rozumieniu art. 4 pkt 13 Pom. Jak podał organ, w myśl art. 8m ust. 4 Pom., podczas legalizacji ponownej sprawdzenie obejmuje oględziny przyrządu pomiarowego w celu stwierdzenia, czy nie jest on uszkodzony i czy istnieją wymagane oznaczenia i znaki oraz zgodność charakterystyk metrologicznych z wymaganiami. Przy sprawdzeniu w zakresie zmiany układu taryf na nowy występują wszystkie czynności legalizacji. Podczas zmiany układu taryf nie są, co do zasady, zmieniane pozostałe charakterystyki metrologiczne, jednak mogą one ulec zmianie. Gdyby uległy zmianie pozostałe charakterystyki metrologiczne i zostało stwierdzone, że taksometr elektroniczny nie spełnia wymagań, którym podlega (a które są określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne), świadectwo legalizacji ponownej nie mogłoby być wydane, nie byłoby bowiem możliwe poświadczenie spełnienia tych wymagań.

Organ wskazał, że w przypadku stwierdzenia na podstawie przeprowadzonego sprawdzenia w zakresie zmiany układu taryf, że taksometr elektroniczny spełnia wymagania techniczne i metrologiczne, nowy układ taryf jest wpisywany do świadectwa legalizacji, a ponadto ponownie jest umieszczana cecha zabezpieczająca. Podniósł, że zgodnie z § 6 pkt 2 lit. a) i b) rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, taksometr powinien być tak skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru. Zdaniem organu, usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega legalizacji ponownej na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5 Pom. Jak podał organ, w niniejszej sprawie w celu dokonania zmiany układu taryf na nowy nastąpiło usunięcie cechy zabezpieczającej oraz dokonanie stosownych sprawdzeń, w wyniku czego nastąpiło stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, poprzez wpis w świadectwie legalizacji ponownej taksometru elektronicznego [...], że spełnia on wymagania oraz wydanie takiego dowodu legalizacji ponownej. W niniejszej sprawie fakt ten został potwierdzony w dokumencie "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego" przez pracownika organu administracji miar oraz pracownika skarżącego.

Organ odnosząc się do przywołanego przez skarżącego stanowiska Ministra Gospodarki zawartego w odpowiedzi na interpelację nr [...] wskazał, że Prezes Głównego Urzędu Miar nie jest związany tą interpelacją i w toku prowadzonego postępowania administracyjnego samodzielnie dokonuje interpretacji przepisów prawa. Ponadto, odnosząc się do wskazanego przez skarżącego odnośnika do strony internetowej, na której ma się znajdować oficjalne stanowisko Prezesa Głównego Urzędu Miar, dotyczące legalizacji i czynności zmiany układu taryf lub opłat, zauważył, że podany przez skarżącego adres internetowy nie istnieje. Organ podkreślił, że dowodem wykonania czynności związanych z legalizacją ponowną taksometru w zakresie zmiany układu taryf taksometru elektronicznego jest dokument: "Zapiska z czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego". W postępowaniu wszczętym wnioskiem skarżącego z dnia [...] listopada 2011 r., ww. dokument jest dowodem wykonania czynności w ramach legalizacji ponownej, związanych ze zmianą układu taryf taksometru elektronicznego, między innymi zdjęto cechę zabezpieczającą.

W skardze na powyższą decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar skarżący domagał się stwierdzenia jej nieważności. Stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do pobierania opłat w przypadku zmiany w taksometrze opłat lub taryf, skoro ustawa - Prawo o miarach nie przewiduje opłaty za tę czynność. Na poparcie swojego twierdzenia skarżący dokonał analizy różnych przepisów, w szczególności przepisów ustawy - Prawo o miarach, rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 29 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki. Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. Nr 108 poz. 1014), które, mimo utraty mocy obowiązującej, na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o systemie oceny zgodności oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 249 poz. 1843), stosuje się do taksometrów elektronicznych wprowadzonych do obrotu lub użytkowania na postawie decyzji zatwierdzenia typu wydanych na podstawie ustawy Prawo o miarach.

Skarżący zarzucił także organowi, że nie przedstawił ustaleń co do treści instrukcji stosowanej przez pracowników urzędu podległego Naczelnikowi Obwodowego Urzędu Miar w W., dokonujących czynności kontroli i legalizacji taksometru, co miałoby pozwolić na przyjęcie, że zmiana układu taryf w taksometrze elektronicznym nie wymagała naruszenia cechy zabezpieczającej. Dodał, że zmiany układu taryf w taksometrach [...] dokonują pracownicy skarżącego bez naruszenia cech zabezpieczających.

Ponadto skarżący powołał się na odpowiedź Ministra Gospodarki na interpelację sejmową nr [...] w sprawie zabezpieczania określonych elementów taksometrów elektronicznych przed dostępem osób nieuprawnionych za pomocą cech zabezpieczających, sporządzoną w dniu [...] lutego 2006 r. Przedłożył także "Potwierdzenie zmiany układu taryf taksometru", jako przykład generowanej automatycznie przez urządzenie programujące "zapiski", dokumentującej wykonaną przez serwis skarżącego zmianę układu taryf lub opłat w taksometrach elektronicznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem oceny Sądu są decyzje: Prezesa Głównego Urzędu Miar utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. z dnia [...] lutego 2012 r., określające wysokość zobowiązania B. C. w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych w kwocie 20 zł. Decyzja Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar została wydana w związku z nieuiszczeniem w terminie ustawowym opłaty z tytułu legalizacji ponownej, mimo iż skarżący złożył wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometru (1 sztuka) wraz z formularzem ustalenia opłaty, zgodnie z rozporządzeniem z 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy.

Decyzja Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w W. ustalająca wysokość zobowiązania skarżącego w opłacie za legalizację przyrządów pomiarowych, utrzymana następnie w mocy przez Prezesa Głównego Urzędu Miar została wydana na podstawie art. 21 § 4 w zw. z § 3 Ord. pod., art. 24 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 6, art. 24a ust. 2 i ust. 3 Pom., rozporządzenia z 14 października 2004 r.

Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 Pom. opłaty pobiera się za czynności wydania dowodu legalizacji albo za wykonanie czynności sprawdzenia w przypadku, gdy przyrząd pomiarowy nie spełnia wymagań i nie może być zalegalizowany.

Legalizacja, stosownie do art. 4 pkt 13 Prawo o miarach oznacza zespół czynności obejmujących sprawdzenie, stwierdzenie i poświadczenie dowodem legalizacji, że przyrząd pomiarowy spełnia wymagania techniczne i metrologiczne. Każdy przyrząd pomiarowy stosowany przy pobieraniu opłat podlega prawnej kontroli metrologicznej, a więc sprawdzeniu, czy dany przyrząd spełnia wymagania metrologiczne i techniczne określone w przepisach. Kontrola ta wykonywana jest przez uprawnione organy administracji miar i może mieć ona postać legalizacji pierwotnej (jednostkowej) lub ponownej.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżący złożył w dniu [...] listopada 2011 r. wniosek o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometru elektronicznego [...], do wniosku dołączył formularz ustalenia wysokości opłaty. Skarżący domagał się sprawdzenia taksometru w zakresie zmiany taryfy.

Powyższy wniosek o legalizację ponowną został wniesiony w trybie przewidzianym dla zgłoszenia przyrządów pomiarowych do prawej kontroli metrologicznej w zakresie legalizacji ponownej. Powyższy tryb przewidziany jest w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 5 poz. 29 oraz Dz. U. z 2010 r. Nr 110 poz. 728).

Należy zauważyć, że skarżący składając ww. wniosek zgodnie z wymogami przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października

2004 r. sam ustalił wysokość opłaty należnej za żądaną czynność urzędową tj. przeprowadzenie legalizacji ponownej w formularzu ustalenia opłaty należnej za wydanie przez organ administracji miar dowodu legalizacji przyrządu pomiarowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd dokonał analizy treści art. 24 ust. 2 pkt 2 Pom., z którego wynika, że poza opłatami za dokonanie wszystkich czynności prowadzących do uzyskania dowodu legalizacji (świadectwo legalizacji zgodnie z art. 4 pkt 20 ustawy), przepis przewidział opłaty za czynności sprawdzenia przyrządu pomiarowego, ograniczając je do tych, kiedy z uwagi na niespełnienie wymagań czy to technicznych czy metrologicznych (art. 4 pkt 8 Pom.) przez przyrząd pomiarowy nie może on zostać zalegalizowany.

Dokonane w niniejszej sprawie czynności sprawdzenia zmiany układu taryf mieszczą się, zdaniem Sądu w zakresie czynności sprawdzenia z art. 24 ust. 2

pkt 2 Pom, za które pobierane są opłaty.

Zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne (Dz. U. 03.108.1014), zmiana układu taryf powinna zostać potwierdzona w świadectwie legalizacji ponownej.

W myśl § 2 pkt 1) rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, taksometrem jest elektroniczny przyrząd pomiarowy, który służy do obliczania według ustalonych taryf, należności za długość drogi przebytej przez taksówkę, a poniżej prędkości granicznej za czas wynajęcia taksówki.

Mając powyższe na względzie należy dojść do wniosku, że układ taryf w taksometrze jest elementem charakterystyki metrologicznej, który podlega sprawdzeniu pod względem zgodności z wymaganiami, co jest dokonywane podczas legalizacji w myśl art. 8m ust. 1 Pom.

Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. precyzuje wymagania, jakim powinien odpowiadać taksometr i tak między innymi § 6 pkt 2 lit "a" i "b" stanowią, iż taksometr powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią, bez ich naruszenia: dostęp do wnętrza taksometru, a w szczególności do urządzeń przeznaczonych do regulacji (...) oraz dostęp do urządzenia programującego i ingerencję w program taksometru.

Ten elektroniczny przyrząd pomiarowy ma zaprogramowane wszystkie właściwe mu elementy składowe określone w § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań metrologicznych, m.in. zespół drogi do obliczania według ustalonych taryf należności za długość drogi przebytej, a nałożona cecha zabezpieczająca, o której mowa w § 6 pkt 2) tego rozporządzenia ma uniemożliwiać dostęp do programatora. Usunięcie cechy zabezpieczającej powoduje, że taksometr przestaje odpowiadać wymaganiom mu stawianym przez obowiązujące przepisy i podlega na podstawie art. 8k ust. 2 pkt 5 ustawy o miarach legalizacji ponownej.

W aktach administracyjnych znajdują się dowody w postaci legalizacji ponownej wraz z zapiskami czynności zmiany układu taryf taksometru elektronicznego, stwierdzenie niezmienności innych danych po zmianie układu taryf oraz wydanie dowodu poświadczającego ich wykonanie. Świadczą one o dokonanej przez organ czynności, za który naliczona została opłata.

Taksometr skarżącego w celu wprowadzenia nowego układu taryf został pozbawiony cechy zabezpieczającej, zatem należało przyjąć, iż nie posiadał ważnego dowodu legalizacji.

W myśl bowiem art. 8n ust. 4 pkt 3 ustawy – Pom., legalizacja traci ważność w przypadku uszkodzenia albo zniszczenia cechy legalizacji lub cechy zabezpieczającej. Natomiast zgodnie z cytowanym wyżej § 6 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, taksometr elektroniczny powinien być skonstruowany i wykonany w sposób umożliwiający nałożenie cech zabezpieczających, które uniemożliwią bez ich naruszenia dostęp do wnętrza taksometru, w szczególności do urządzenia programującego i ingerencję program taksometru.

W świetle powyższych rozważań, w rozpatrywanej sprawie wniosek skarżącego o przeprowadzenie legalizacji ponownej taksometru elektronicznego wraz z formularzem ustalenia wysokości opłaty oraz wykonane czynności skutkujące wydaniem świadectw legalizacji ponownej z wpisami nowego układu taryf taksometru elektronicznego nie mogły być potraktowane inaczej niż jako wydanie dowodów legalizacji ponownej, w związku ze zdjęciem plomby zabezpieczającej i sprawdzeniem taksometrów elektronicznych w zakresie zmiany układu taryf na nowe. Zatem opłata, której mowa jest w art. 24 ust. 2 pkt 2 Pom. jest opłatą, której dotyczy rozpoznawana sprawa.

Z przepisu art. 24a ust. 2 ustawy – Pom. wynika, że zobowiązanie, którego przedmiotem jest opłata, powstaje z mocy prawa i termin jej zapłaty, na podstawie art. 24a ust. 3 pkt 1 ustawy – Pom., wynosi 7 dni od dnia złożenia wniosku o przeprowadzenie legalizacji. Opłaty za czynności wymienione w art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy – Pom. są należnościami publicznoprawnymi, zobowiązanie do ich uiszczenia powstaje z mocy prawa z dniem złożenia wniosku o legalizację i są one obowiązkiem samoobliczenia przez podmiot składający wniosek o legalizację.

Opłata w wysokości 20 zł za wydanie dowodu legalizacji ponownej wynika z pkt 13, uwaga nr 1, działu IV załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów i mieści się w granicach art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy - Pom. Wysokość opłaty ustalonej w niniejszej sprawie jest zgodna z prawem.

Odnosząc się do argumentów strony związanych z treścią odpowiedzi udzielonej przez Ministra Gospodarki na interpelację poselską Nr [...] należy wskazać, że fundamentalną zasadą mającą zastosowanie przy sprawowaniu przez sąd administracyjny wymiaru sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jest dokonywanie tejże kontroli pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (v. art. 1 p.p.s.a.). Na gruncie niniejszej sprawy, przepisy ustawy Prawo o miarach, nie stanowią inaczej, stąd ww. zasada ma pełne zastosowanie.

Kontrolując zatem zaskarżoną decyzję Sąd ograniczył się wyłącznie do zbadania jej zgodności w świetle wszystkich przepisów mających w sprawie zastosowanie. Nie leży bowiem w kognicji Sądu wdawanie się w rozważania w zakresie oceny prawidłowości stanowiska odnośnie spornej kwestii zaprezentowanego przez Ministra Gospodarki.

Sprawy podobne były już przedmiotem rozważań tutejszego Sądu np. sprawa o sygn. akt VI SA/Dwa 90/12. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zajęte w uzasadnieniu tegoż wyroku.

Reasumując: organ właściwy do rozpoznania niniejszej sprawy przeprowadził prawidłową wykładnię zastosowanych przepisów, zatem skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie była uzasadniona.