Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 403/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 par 1 pkt 1, art.29 par 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 100, art. 101 par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 395
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.), Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: Ewelina Knapczyk – Drabik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Ł. N. na postanowienie Wojewody M. z dnia 15 stycznia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zgłoszone zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. znak: [...] Wojewoda M., działając na podstawie art. 34 § 1 i art. 17 § 1a ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. Nr 1015 ze zm.) w związku z art. 124 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) uznał za bezzasadny zarzut zgłoszony przez Ł.N. w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym na podstawie tytułu wykonawczego:

nr [...] z dnia 28 listopada 2013 r., obejmującego należność za mandat karny kredytowany seria CT numer [...] z dnia 14 października 2013 r. na kwotę 100,00 zł,

nr [...] z dnia 28 listopada 2013 r., obejmującego należność za mandat karny kredytowany seria CT numer [...] z dnia 14 października 2013 r., na kwotę 500,00 zł.

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że do Urzędu Wojewódzkiego wpłynęło pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z 17 lutego 2014 r. znak: [...], w którym organ ten zwrócił się do Wojewody M. o zajęcie stanowiska w sprawie zgłoszonego przez Ł.N. zarzutu na postępowanie egzekucyjne wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...] dotyczących mandatów karnych seria CT numer [...] oraz seria CT numer [...]. Z treści pisma Ł.N., którego kserokopia została załączona do ww. pisma organu egzekucyjnego, wynika, że zobowiązany zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty ww. mandatów karnych, podnosząc, że cyt. "(...) w dniu 10.02.2014 r. na Oddziale Prewencji Policji w K. złożyłem wyjaśnienia w sprawie tych mandatów, zeznając, iż nie popełniłem żadnych wykroczeń, a podpisy na blankietach nie są moimi podpisami (...)". Strona na dowód powyższego przedłożyła kserokopię notatki służbowej sporządzonej 10 lutego 2014 r. przez Asystenta Zespołu Transportu i Zaopatrzenia Oddziału Prewencji Policji w K.

Wojewoda Małopolski w dniu 28 listopada 2014 r. po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym oraz po otrzymaniu wyjaśnień Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w K. wydał postanowienie znak: [...] o uznaniu zarzutów zobowiązanego za bezzasadne.

Organ wyjaśnił, że Dowódca Oddziału Prewencji Policji w K. w piśmie z dnia 24 października 2014 r. znak: [...] - powołując się na rezultaty postępowań prowadzonych w Prokuraturze Rejonowej oraz Komisariacie I Policji w K. - poinformował, że rzeczywistym sprawcą wykroczeń, za które zostały nałożone mandaty karne seria CT nr [...] oraz seria CT nr[...] jest Ł. N. Organ wskazał m.in., że na odcinkach mandatów widnieje podpis osoby ukaranej, co oznacza, że grzywny są prawomocne, a w przypadku braku ich zapłaty, podlegają ściągnięciu w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Ł. N. podniósł, że nie zgadza się z wydanym postanowieniem. Stwierdził, że nigdy nie otrzymywał i nie podpisywał mandatów, o których pisze organ.

Jednocześnie Ł. N. kwestionując fakt popełnienia przypisywanych mu wykroczeń, wskazał m.in. iż nigdy nie popisywał przedmiotowych mandatów , nie otrzymał żadnego upomnienia co ich zapłaty, a w czasie kiedy miał się ich dopuścić przebywał w pracy co wynika z przedłożonego zaświadczenia od jego pracodawcy. Ł. N. zwrócił się ponadto o przeprowadzenie konfrontacji z osobami, które potwierdziły jego tożsamość funkcjonariuszowi Policji nakładającemu przedmiotowe mandaty.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2015 r. nr [...] Wojewoda M., działając na podstawie art. 34 § 1 i art. 17 § la ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619) w związku z art. 124 i art. 127 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) - utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia 28 listopada 2014 r.

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że mandaty karne to rozstrzygnięcia zapadłe w postępowaniach mandatowych, do przeprowadzenia których uprawnione są organy policji oraz inne, gdy przepis szczególny tak stanowi (art. 95 § 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia). Przyjęty mandat karny kredytowany (prawomocny) jest w rozumieniu kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia rozstrzygnięciem, tak samo jak wyrok czy postanowienie, a tym samym kończy on postępowanie wobec określonego czynu określonej osoby. Wojewoda M. w sprawach dotyczących mandatów karnych kredytowanych występuje jako wierzyciel tj. jako podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku.

Organ podkreślił, że zobowiązany wnosząc zarzuty na postępowanie egzekucyjne oparte na art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji powinien przedstawić dowody, potwierdzające, że egzekwowany obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku).

Samo kwestionowanie przez Ł. N. faktu ukarania mandatami karnymi kredytowanymi, w przypadku, gdy dane widniejące na formularzach grzywien wskazują na jego osobę, jako sprawcę wykroczenia, nie może stanowić podstawy zarzutu na postępowanie egzekucyjne zmierzające do ściągnięcia należności z nich wynikającej. Dopiero rozstrzygnięcie, które wyeliminowałoby z obrotu prawnego wadliwie, według oceny zobowiązanego, mandaty karne, mogłoby być podstawą zarzutu nieistnienia obowiązku i uznania go za uzasadniony.

Wojewoda podkreślił, że przedmiotem rozstrzygnięcia postanowienia z dnia 28 listopada 2014 r. był zarzut nieistnienia obowiązku, a nie jak sugeruje Ł.N., orzekanie, co do ponoszenia przez zobowiązanego odpowiedzialności za wykroczenia, za popełnienie których zostały nałożone mandaty karne. Powyższych kwestii dotyczyło natomiast postępowanie prowadzone przez Prokuraturę i Policję, a informacja o sposobie zakończenia tych postępowań oraz stanowisko Policji, stanowiły podstawę do uznania przez Wojewodę M. zarzutu za bezzasadny.

Wojewoda zauważył, iż w przedmiotowej sprawie organ, którego funkcjonariusz nałożył mandaty karne kredytowane tj. Dowódca Oddziału Prewencji Policji w K. w piśmie z 24 października 2014 r. znak: [...] stwierdził, że wyniki postępowań przeprowadzonych przez Prokuraturę i Policję potwierdzają, że sprawcą wykroczeń, za które zostały nałożone grzywny, był Ł. N. i tym samym nie wystąpił do sądu w wnioskiem o uchylenie ich z urzędu.

Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że Prokuratura Rejonowa zakończyła postępowanie w sprawie przestępstwa związanego z podawaniem się za Ł. N. wydając w dniu 13 marca 2014 r. postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania sygn. akt [...], z uwagi na brak znamion przestępstwa. Natomiast zgodnie z pismem Komendanta Komisariatu Policji w K. z 8 października 2014 r. znak: [...], w dniu 8 października 2014 r. zakończono postępowanie w sprawie wprowadzenie w błąd funkcjonariusza Policji, co do swojej tożsamości przez osobę posługującą się danymi sposobowymi Ł. N., poprzez odstąpienie od kierowania wniosku do sądu o ukaranie, ponieważ czynu karalnego nie popełniono.

Organ zaznaczył, że zobowiązany mógłby podnosić skutecznie zarzut braku obowiązku uiszczenia mandatów karnych, z tego powodu, że jak sam twierdzi, nie brał udziału w zdarzeniach skutkujących ich nałożeniem, tylko w przypadku, gdyby organy ścigania potwierdziły, że doszło do posłużenia się przez inną osobę danymi osobowymi zobowiązanego.

Ponieważ w tej sprawie organy ścigania uznały, że nie doszło do popełnienia przestępstwa z art. 235 i 270 Kodeksu karnego oraz wykroczenia z art. 65 Kodeksu wykroczeń, związanych z podawaniem się za zobowiązanego, Wojewoda uznał, że obowiązek zapłaty mandatów ciąży na Ł.N..

Mając na uwadze powyższe wyjaśnienie organ uznał, że brak jest przesłanek przemawiających za podjęciem przez Wojewodę M. innego stanowiska w sprawie zarzutu nieistnienia obowiązku zapłaty mandatów karnych kredytowanych seria [...] i seria [...] , niż to wyrażone w postanowieniu znak: [...] z dnia 28 listopada 2014 r.

Odnosząc się natomiast do kwestii braku doręczenia upomnienia wzywającego do zapłaty mandatów karnych, organ wyjaśnił, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy musi zachodzić tożsamość sprawy, której dotyczył ten wniosek. Z uwagi na powyższe po wznowieniu postępowania strona nie może formułować nowych zarzutów na postępowanie egzekucyjne, chociażby z powodu upływu siedmiodniowego terminu do ich wniesienia. W związku z tym, wskazywanie przez zobowiązanego na inne zarzuty, nie może wywołać żadnego skutku w postępowaniu wznowionym, gdyż ramy postępowania wznowionego zakreślają ramy rozstrzygnięcia, którego wznowienia strona się domaga.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. Ł..N. zarzucił opisanemu powyżej postanowieniu Wojewody M. naruszenie art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego, w którym skarżący zwrócił się o przeprowadzenie konfrontacji z osobą, która potwierdziła jego dane. Tym samym, w ocenie skarżącego, nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie.

Skarżący podniósł, że organ nawet nie podjął próby odszukania osoby, która posługiwała się jego danymi. Podobnie nie przesłuchano świadka, który mógłby potwierdzić miejsce w którym skarżący przebywał w czasie "nałożenia na niego mandatów karnych". Organ w żaden sposób nie zweryfikował także podpisów pod mandatami karnymi. Zdaniem skarżącego, opinia grafologa wykluczyłaby jego podpis.

Oparcie rozstrzygnięcia jedynie na niezweryfikowanych dokumentach przedstawionych przez Urząd Skarbowy w B., a pośrednio przez Dowódcę Oddziału Prewencji Policji w K. stanowi, zdaniem skarżącego, istotną wadę przeprowadzonego postępowania, która miała wpływ na treść wydanego postanowienia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia tego samego organu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze.

Skarga Ł.N. jest nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody M. z dnia 15 stycznia 2015 r. utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia 28 listopada 2014 r. uznające za bezzasadny zarzut zgłoszony przez skarżącego Ł.N. w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 28 listopada 2013 r.: nr [...] obejmującego należność za mandat karny kredytowy z dnia 14 października 2013 r. na kwotę 100, 00 zł, oraz nr [...] obejmującego należność za mandat karny kredytowy z dnia 14 października 2013 r. na kwotę 500,00 zł.

Należy na wstępie podkreślić, iż rola zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym sprowadza się przede wszystkim do jednego ze sposobów weryfikacji czynności organów egzekucyjnych mających służyć ochronie adresata czynności, który może być wykorzystany wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Instytucja zarzutu nie służy zatem weryfikacji czynności egzekucyjnych podjętych po doręczeniu tytułu wykonawczego i upływie terminu do jego wniesienia (tak C. Kulesza w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, pod. red. D.R. Kijowskiego, LEX, 2010). Jest to środek zaskarżenia różny od odwołania czy zażalenia, które przysługuje wobec oznaczonego aktu administracyjnego.

Przesłanki, które stanowią podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 tej ustawy.

I tak, zgodnie z art. 33 § 1 omawianej ustawy, podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

W niniejszej sprawie skarżący podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, a zatem zarzut o jakim mowa w art. 33 § 1 pkt 1. Skarżący podniósł, że to nie on popełnił wykroczenia za które wystawiono mandaty, a nadto, że podpisy widniejące na odcinkach mandatów karnych nie zostały złożone przez niego.

Odnosząc się do powyższego zarzutu, Sąd podziela stanowisko organów, co do jego bezzasadności.

Wskazać należy, że jak wynika z ustaleń organów, w szczególności ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w K. z dnia 24 października 2014 r., postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt I [...] Prokuratura Rejonowa odmówiła wszczęcia dochodzenia w sprawie przestępstwa związanego z podawaniem się przez nieznaną osobę za skarżącego Ł.N. (tj. przestępstwa z art. 235 i art. 270 Kodeksu karnego). Z ww. pisma wynika również, że w dniu 8 października 2014 r. Komisariat Policji nr I w K. zakończył postępowanie w sprawie umyślnego wprowadzania w błąd funkcjonariusza Policji co do swojej tożsamości (wykroczenie z art. 65 Kodeksu wykroczeń), przez osobę posługującą się danymi Ł.N., odstępując od kierowania do sądu wniosku o ukaranie, z uwagi na stwierdzenie, że ww. czynu nie popełniono. Jak wynika z oświadczenia samego skarżącego złożonego do protokołu rozprawy przeprowadzonej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w K. w dniu 12 czerwca 2015 r. skarżący nie składał środków odwoławczych od ww. rozstrzygnięć.

Nadto wskazać należy, że jak wynika ze znajdującego się w aktach kontrolowanej sprawy pisma Dowódcy Oddziału Prewencji Policji w K. z dnia 24 marca 2014 r., dane personalne skarżącego, jako sprawcy wykroczenia za które wystawiono mandaty, zostały potwierdzone przez inną osobę tj. K.B., którego tożsamość funkcjonariusze Policji ustalili na podstawie dowodu osobistego. Nadto w ww. piśmie wskazano, że skarżący przedłożył zaświadczenie od pracodawcy, iż w dniu 14 października 2013 r. w godz. 7-15 przebywał na terenie budowy A., jednakże interwencja dotycząca przedmiotowych mandatów miała miejsce o godz. 16.30. Dowódca Oddziału Prewencji Policji w K. podkreślił, że funkcjonariusze Policji w sporządzonych przez siebie notatkach służbowych zgodnie stwierdzili, że w chwili podjęcia interwencji nie mieli wątpliwości, co do tożsamości osób wobec których podjęli czynności służbowe.

Niewątpliwie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wyniki obu wskazanych powyżej postępowań potwierdzają, że Ł.N. jest rzeczywistym sprawcą wykroczeń za które zostały nałożone mandaty karne.

Zauważyć w tym miejscu należy, że skarżący, choć wniósł zarzut nieistnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułów wykonawczych, nie przedstawił dowodów potwierdzających, że obowiązek ten nie istnieje, bo nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku). Co więcej, wyniki postępowań opisanych powyżej jednoznacznie wykluczają popełnienie przestępstw oraz wykroczenia przez inną osobę, niż Ł.N.

Wyjaśnić nadto należy, że na etapie postępowania egzekucyjnego, organ egzekucyjny nie może badać kwestii dotyczących okoliczności podnoszonych przez skarżącego tj. tego, że jak twierdzi skarżący, to nie on brał udział w zdarzeniach skutkujących nałożeniem mandatów. Okoliczności te, są istotne w postępowaniu mandatowym, nie mają one jednakże znaczenia dla egzekucji obowiązku wynikającego z mandatu. Podobnie zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące m.in. tego, że organ nie podjął próby odnalezienia osoby posługującej się danymi skarżącego, oraz, że nie przeprowadził opinii grafologa mające potwierdzić, że podpisy pod mandatami nie są podpisami skarżącego, nie są zarzutami, które mogłyby odnieść zamierzony skutek na etapie weryfikacji postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnymi.

Jak słusznie zauważył Wojewoda Małopolski, skarżący Ł.N. mógłby skutecznie zgłosić zarzut nieistnienia obowiązku, tylko w przypadku, gdyby organy ścigania potwierdziły, że doszło do posłużenia się przez inną osobę danymi osobowymi zobowiązanego.

Taka sytuacja została jednakże w przedmiotowej sprawie wykluczona, bowiem postępowania przeprowadzone w Prokuraturze Rejonowej oraz w Komisariacie I Policji w K. wykazały, że nie doszło do popełnienia przestępstw z art. 235 i 270 Kodeksu karnego oraz wykroczenia z art. 65 Kodeksu wykroczeń, związanych z wprowadzaniem w błąd organów państwa co do tożsamości własnej lub innej osoby. Sam skarżący, jak już wskazano, nie zakwestionował na drodze prawnej powyższych ustaleń.

Należy przy tym wskazać na treść art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi, że organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Przywołany przepis nie nakłada na organ egzekucyjny powinności zweryfikowania podstawy prawnej obowiązku podlegającego egzekucji, gdyż badanie dopuszczalności egzekucji administracyjnej obejmuje ustalenie, czy egzekucja oznaczonego obowiązku jest dopuszczalna, czy tytuł wykonawczy jest prawidłowo wystawiony i czy doręczone zostało upomnienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II FSK 1302/05). Oznacza to, że zarzuty odnoszące się do prawidłowości wystawienia mandatu stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego nie mogły być weryfikowane przez organ egzekucyjny.

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy także zauważyć, że prawomocny mandat karny jest stosownie do art. 100 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia w związku z art. 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą egzekucji administracyjnej, a obowiązkiem wierzyciela jest podejmowanie czynności zmierzających do wyegzekwowania należności.

W myśl z art. 101 § 1 i § 2 ww. kodeksu prawomocny mandat karny podlega uchyleniu, jeżeli grzywnę nałożono za czyn niebędący czynem zabronionym jako wykroczenie. Uchylenie następuje na wniosek ukaranego złożony w zawitym terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się mandatu lub z urzędu. Uprawniony do uchylenia prawomocnego mandatu karnego jest sąd właściwy do rozpoznania sprawy, na którego obszarze działania została nałożona grzywna.

Nałożone na skarżącego prawomocne mandaty karne nie zostały uchylone przez Sąd w trybie art. 101 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia. Wykonalność kary nałożonej w drodze wskazanych mandatów karnych także się nie przedawniła, bowiem zgodnie z przepisem art. 45 § 3 Kodeksu wykroczeń, orzeczona kara lub środek karny nie podlega wykonaniu, jeżeli od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia upłynęły 3 lata.

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności stwierdzić należy, że Wojewoda M. prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa uznając, że zarzut nieistnienia obowiązku objętego wystawionymi tytułami wykonawczymi nr [...] oraz nr [...] nie znajduje żadnego uzasadnienia.

Odnosząc się natomiast do kwestii braku doręczenia upomnienia wzywającego do zapłaty mandatów karnych, podniesionej przez zobowiązanego we wniosku o ponowne rozpatrzenie zarzutu nieistnienia obowiązku, wskazać należy, iż w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy nie jest dopuszczalne rozszerzanie zgłoszonych pierwotnie zarzutów przeciwegzekucyjnych ( w tym przypadku o zarzut z art. w art. 33 § 1 pkt. 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.) . Zgodnie z jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych w postępowaniu wywołanym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy musi zachodzić tożsamość sprawy, której dotyczył ten wniosek. Z uwagi na powyższe po wznowieniu postępowania strona nie może formułować nowych zarzutów na postępowanie egzekucyjne, chociażby z powodu upływu siedmiodniowego terminu do ich wniesienia. Jednocześnie należy zaznaczyć, iż trafnie Wojewoda poinformował Ł.N. w zaskarżonym postanowieniu, iż w myśl § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 31 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1494) do dnia 31 grudnia 2015 r. egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy ona między innymi grzywien nałożonych w drodze mandatu karnego w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.