Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1123/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Pomoc publiczna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 3, art. 26 ust. 2, art. 30 c ust. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 134 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 210 poz 25
law: ROZPORZĄDZENIE RADY (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu  Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999
journal: Dz.U.UE.L 1999 nr 161 poz 1
law: Rozporządzenie Rady (WE)nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2011r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia ... kwietnia 2011 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi datowanej na 21 maja 2011 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez P. z o.o. w W. jest stanowisko Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wyrażone w piśmie z ... kwietnia 2011r. nr ... informującym o bezzasadności złożonego protestu od informacji Władzy Wdrażającej Programy Europejskie (zwanej dalej WWPE) z ... grudnia 2010r. Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

P. z o.o. w W., zwana dalej Skarżącą, złożyła do WWPE wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (dalej POIG), Działanie 8.4 Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili" pod tytułem "...". Wniosek uzyskał numer rejestracyjny ...

Pismem z ... grudnia 2010 r. WWPE poinformowała Skarżącą, iż wniosek nie został zatwierdzony do realizacji, gdyż nie zdobył minimum 50 % punktów w ramach Grup 1 i 3. WWPE wskazała, że Skarżąca w ramach Grupy 1 uzyskała ...%, natomiast w ramach Grupy 3 uzyskała ...%.

W wyniku złożonego protestu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (Instytucja Pośrednicząca) pismem z ... kwietnia 2011 r. poinformował Skarżącą, że protest jest bezzasadny. W uzasadnieniu organ wskazał, że podczas oceny potencjał kadrowy Skarżącej został uznany za niewystarczający dla projektu realizowanego w ponad ... miejscowościach, na rzecz ... gospodarstw domowych w sytuacji, gdy jednocześnie zgłosiła do konkursu wiele innych projektów, które miałyby być realizowane na różnych terenach w tym samym czasie. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zauważył, że w punktowej ocenie kryterium 1 w ramach Grupy 1 istotne są zasoby posiadane, a nie potencjalne. Organ wyjaśnił, że Spółka przedstawiła w Biznes Planie schemat struktury organizacyjną firmy i określiła nazwy stanowisk pracy, nie określiła natomiast obsady tych stanowisk i nie wiadomo, w jakim stopniu odpowiada on aktualnemu zatrudnieniu w firmie. W związku z tym uznano, iż informacje na temat zatrudnienia są niewystarczające.

Ponadto Instytucja Pośrednicząca podniosła, iż przewidziana liczba pracowników i ich kwalifikacje są opisane w sposób niewystarczający dla realizacji projektu teleinformatycznego zwłaszcza na taką skalę. Ich kwalifikacje nie obejmują uprawnień do budowy urządzeń telekomunikacyjnych, a z przedstawionego doświadczenia zawodowego również nie wynika jednoznacznie, jaki był ich rzeczywisty udział w realizacji innych projektów, ani czy którykolwiek z pracowników był zaangażowany w zarządzanie siecią teleinformatyczną lub budowę infrastruktury telekomunikacyjnej na większą skalę. Wnioskodawca we wniosku i proteście deklaruje, że przy realizacji projektu będzie współpracował z firmami zewnętrznymi. Nie przedstawił jednak bliższych informacji na ten temat, ograniczając się do stwierdzenia, że "nawiązana zostanie współpraca z przedsiębiorcą wyłonionym w oparciu o najbardziej ekonomiczną ofertę".

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji przychylił się do opinii Instytucji Wdrażającej, że doświadczenie Wnioskodawcy nie obejmuje zarządzania projektami z dziedziny objętej konkursem, a zatem ocena w ramach kryterium 2 Grupy 1 została przeprowadzona prawidłowo. Organ zauważył, że we wniosku nie zostało jednoznacznie opisane, jaki był zakres czynności firmy w realizacji innych projektów, nie jest zatem możliwe potwierdzenie, czy Skarżąca istotnie posiada niezbędne doświadczenie w budowie infrastruktury telekomunikacyjnej. Wnioskodawca powołuje się na jeden, nie wskazany z nazwy i obszaru, projekt w powiecie ... Na podstawie tej deklaracji trudno było, zdaniem organu, uznać za wystarczające "doświadczenie w budowie sieci na terenie trudnym i zalesionym", o którym Wnioskodawca pisze we wniosku. Ogólne informacje na temat firmy partnerskiej, budującej maszty, nie pozwalają na ocenę, na ile owa firma jest w stanie realizować podobny projekt w odległym województwie.

Organ wyjaśnił, że Instytucja Wdrażająca, w wyniku autokontroli, uznała, że koszty przedstawione przez Wnioskodawcę należy jednak uznać za kwalifikowane. Tym samym punktacja w tej kategorii wyniosła ponad wymagane 50 % minimum. Jednocześnie zwrócono uwagę, że przedstawione koszty nie pozwalają na określenie rzeczywistych nakładów na poszczególne czynności lub zakupy, ponieważ np. w pozycji "..." nie można rozdzielić kosztów materiału od kosztów montażu. Zauważono także, że w świetle innych projektów - koszty przyłączenia do sieci wydają się zawyżone, podobnie, jak koszty materiałów, prac instalacyjnych, konfiguracji i uruchomienia sieci. Ocena kwalifikowalności kosztów nie dotyczy wyłącznie stwierdzenia ich zgodności z definicjami i katalogiem kosztów kwalifikowanych dla Działania 8.4, lecz także od właściwego uzasadnienia ich poniesienia.

P. Sp. z o.o. złożyła skargę na rozstrzygnięcie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z ... kwietnia 2011r. oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie WWPE z ... grudnia 2010 r. wnosząc o uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, że dokonana ocena projektu Skarżącej przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz WWPE została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą dla Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 8.4 (POIG 8.4). Skarżąca rozstrzygnięciom zarzuciła:

art. 26 ust. 1 pkt 4, art. 26 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r., Nr 84, poz. 712, ze zm.), zwanej dalej: ustawa z.p.p.r. w związku z § 5 ust. 3 Regulaminu pracy KO powołanej do przeprowadzenia oceny merytorycznej wniosków o dofinansowanie dla działania 8.4. "Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie ostatniej mili" w ramach 8 osi priorytetowej "Społeczeństwo informacyjne - zwiększenie innowacyjności gospodarki" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, zwanego dalej Regulaminem pracy KO, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie bądź niezastosowanie, co w konsekwencji przyczyniło się do negatywnej oceny projektu;

§ 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 8. Oś Priorytetowa: Społeczeństwo informacyjne - zwiększenie innowacyjności gospodarki Działanie 8.4. ,,Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie ostatniej mili", zwanego dalej Regulaminem przeprowadzania konkursu, poprzez nie zastosowanie, co w konsekwencji przyczyniło się do negatywnej oceny projektu;

Przewodnika po kryteriach poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do negatywnej oceny projektu i braku wyboru w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka;

art. 60 a) Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999, zwanego dalej Rozporządzeniem Rady (WE) nr 1083/2006, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co w konsekwencji przyczyniło się do negatywnej oceny projektu i braku wyboru w ramach POIG.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniami organu wskazującymi, że nie posiada potencjału technicznego i kadrowego do realizacji tak wielu dużych przedsięwzięć w tym samym czasie. Zdaniem Skarżącej łączenie przez WWPE rozpatrywanych wniosków tych samych przedsiębiorców powoduje naruszenie zasad procedury wyboru wniosków o dofinansowanie oraz ograniczenie swobody działalności gospodarczej wyrażonej w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010r., Nr 220, poz. 1447). W konsekwencji zostały naruszone zapisy Regulaminu przeprowadzania konkursu oraz Regulaminu pracy KO, w świetle których eksperci dokonują oceny wniosku, do którego oceny zostali wybrani zgodnie z § 5 ust. 2 Regulaminu prac KO, w oparciu o kryteria, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy z.p.p.r. oraz Regulaminie pracy KO. Szczegółowy Opis Priorytetów POIG, 2007- 2013 oraz Regulamin przeprowadzania konkursu nie przewidują ograniczeń w ilości składanych wniosków, a każdy z wniosków winien być oceniony odrębnie i odmiennie z uwagi na odmienność projektów poszczególnych programów operacyjnych.

Zdaniem Skarżącej jedynym ograniczeniem jest to, że wsparcie nie może przekroczyć maksymalnej intensywności wsparcia. Maksymalna intensywność wsparcia przy realizacji przedmiotowego projektu wynosi 70% i w związku z tym nie została przekroczona przez Skarżącą.

Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem Asesora 1 dotyczącym braku uzasadnienia konieczności zastosowania technologii radiowej. Wyjaśniła, że we wniosku wskazała, iż zamieszkałe tereny powiatu ... to obszary wybitnie rozproszone w sensie zurbanizowania i dotarcie do potencjalnego abonenta w technologii innej niż radiowa jest działaniem bezwzględnie nieuzasadnionym ekonomicznie. Nowoczesne technologie radiowe oparte na uwolnionych częstotliwościach, np. standard 802.11n stają się ogólnodostępnym narzędziem do budowy internetowych sieci dostępowych. Pozwalają osiągać przepływności konkurencyjne dla technologii miedzianych, a są wielokrotnie tańsze w projektowaniu i budowie. Ponadto zwróciła uwagę na wysokość terenu, która waha się od 60 do 140 m.n.p.m oraz zalesienie i wskazała, że sieć radiowa, a w szczególności mosty radiowe, przy zachowaniu widoczności optycznej indukcji, przy wykorzystanej mocy wielokrotnie mniejszej niż dopuszczalna prawem telekomunikacyjnym będzie działała wydajnie i efektywnie. Odległości pomiędzy punktami dostępowymi, dzięki zaprojektowanej ich ilości na poziomie ... sztuk oraz ich efektywne rozmieszczenie pozwoli zarządzać siecią optymalnie, stosować nowoczesne usługi.

Dodatkowo podniosła, że mimo takiego obowiązku Asesor nr 2, w Karcie Oceny Merytorycznej, nie sformułował samodzielnej oceny i nie przedstawił samodzielnego uzasadnienia w odniesieniu do Kryterium merytorycznego Grupy 1 oraz 2.

Skarżąca zarzuciła również niezastosowanie § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu poprzez nie wezwanie jej o dodatkowe wyjaśnienia, które umożliwiłyby Wnioskodawcy uzasadnienie prezentowanych racji. Organ nie rozpatrzył bowiem wszystkich zarzutów Skarżącej. Przyjął iż "(...) niedozwolonymi praktykami obniżającymi efektywność projektu jest dzielenie go między kilka mniejszych projektów (wniosków o dofinansowanie)." Niezastosowanie przewidzianej Regulaminem przeprowadzania konkursu procedury spowodowało przyznanie zaniżonej punktacji i w konsekwencji odrzucenie wniosku.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła także naruszenie zasad określonych w Przewodniku po kryteriach w ramach Grupy 2, pkt 7 "Zaproponowane rozwiązania techniczne są efektywne i uwzględniają specyfikę terenu, na którym prowadzony będzie projekt" przez jego błędne zastosowanie. Zgodnie z treścią tego kryterium ilość punktów przewidziana za "systemy radiowe w paśmie niechronionym, w sytuacji gdy ze względu na ukształtowanie terenu lub gęstość zaludnienia jedyną możliwą do zastosowana technologią jest technologia radiowa", wynosi 10 punktów. Zdaniem skarżącej taką też ocenę winien uzyskać jej projekt, gdyż jedyną możliwą do zastosowana technologią na terenie niniejszego powiatu jest technologia radiowa.

Ponadto Skarżąca nie zgodziła się z opinią Asesora wskazującą, że określając poziom finansowania projektu, Wnioskodawca winien korzystać z metody luki w finansowaniu. Zdaniem Spółki skarżony projekt podlega zasadom dotyczącym pomocy publicznej, zgodnie z zapisami Uszczegółowienia Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka dla działania 8.4, a zatem zgodnie z art. 55 ust. 6 Rozporządzenia WE 1083/2006 nie stosuje się wobec niego zasad związanych projektami generującymi dochód i z wyliczaniem poziomu dofinansowania za pomocą luki w finansowaniu. Projekt skarżącej nie jest "projektem generującym dochód" i poziom dofinansowania nie jest określany metodą luki finansowej, a jedynie w zgodzie z zapisami Uszczegółowienia Programu Operacyjnego.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym piśmie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając sprawę zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę rozpoznania skargi stanowią w niniejszej sprawie przepisy powołanej wyżej ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Zgodnie z art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z.p.p.r., sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Jednocześnie w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., w związku z art. 30e ustawy z.p.p.r., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Dopłaty, o które ubiegała się skarżąca, są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rozwoju, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, na lata 2007-2013 (w skrócie: POIG), Priorytet 8: Społeczeństwo informacyjne – zwiększenie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.4: Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili".

Program ten został zatwierdzony przez Komisję Europejską decyzją z dnia 1 października 2007 r. nr K (2007) 4562 w sprawie przyjęcia Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka w ramach pomocy wspólnotowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego objętego celem "konwersacja" w Polsce, a następnie przyjęty uchwałą Rady Ministrów w dniu 30 października 2007 r. Został on przygotowany na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006 ze zm.).

Główną instytucją nadzorującą PO IG i zarządzającą Programem jest Instytucja Zarządzająca (w skrócie IZ ), której rolę pełni Minister Rozwoju Regionalnego. Duża część zadań, w celu sprawnej realizacji Programu, została przekazana na zasadzie delegacji uprawnień Instytucjom Pośredniczącym (w skrócie: IP). Dla Osi Priorytetowej 8 funkcję tę pełni Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Instytucjami podległymi dla IP są Instytucje Wdrażające (inaczej Instytucje Pośredniczące II stopnia, w skrócie: IW). W niniejszej sprawie taką Instytucją jest W niniejszej sprawie taką Instytucją jest Władza Wdrażająca Programy Europejskie (dalej: WWPE).

WWPE jest państwową jednostką budżetową podległą Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji z siedzibą w Warszawie, która realizuje w imieniu Rządu Rzeczypospolitej Polskiej zadania związane z zarządzaniem środkami funduszy strukturalnych Unii Europejskiej, środkami pochodzącymi z bezzwrotnej pomocy zagranicznej oraz środkami innych programów powierzonych jej do realizacji.

Zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy z.p.p.r. właściwy minister (...) - w zakresie programów operacyjnych, w ramach których zarząd województwa pełni funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania pomocy, o której mowa w ust. 1, mając w szczególności na uwadze konieczność zapewnienia zgodności udzielanej pomocy z warunkami jej dopuszczalności, w przypadku gdy odrębne przepisy nie określają szczegółowych warunków i trybu udzielania tej pomocy.

W zakresie Działania 8.4. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z dnia 16 września 2010 r. w sprawie udzielania przez Władzę Wdrażającą Programy Europejskie pomocy finansowej na dostarczenie usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu na odcinku "ostatniej mili" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013 (Dz.U. Nr 170 poz. 1147), zwanego dalej rozporządzeniem MSWiA z 16 września 2010r., które to rozporządzenie określa szczegółowe przeznaczenie, warunki i tryb udzielania przez WWPE pomocy finansowej w ramach działania 8.4.

Zasady przeprowadzania konkursu PO IG dotyczącego ww. działania jak również wytyczne określające kryteria ocen składanych w tym zakresie wniosków regulują m.in.: 1) ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, 2) Regulamin przeprowadzania konkursu, 3) Przewodnik po kryteriach wyboru operacji finansowych w ramach PO IG 2007-2013 (zwany dalej: "Przewodnikiem").

Zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 2 marca 2011r. sygn. akt II GSK 177/11 (orzeczenia.nsa.gov.pl), który Sąd orzekający w całości aprobuje "wydane przez instytucję zarządzającą akty dotyczące ocen i wymogów dokumentacji konkursowej odnoszące się do kryteriów dokonywanej przez tę instytucję oceny wniosków (tj. Regulamin konkursu, kryteria wyborów projektów) nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Ich zadaniem jest osiągnięcie wskazanych wyżej celów ustawowych, tj. sprawne i rzetelne przeprowadzenie konkursu. Zgodnie bowiem z art. 26 ust. 2 ustawy z.p.p.r. instytucja zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1 (...), powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnić przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Tak określone cele ustawowe mogą być prawidłowo zrealizowane, gdy ocena zgłoszonego projektu będzie wnikliwym badaniem danych zawartych w regulaminie konkursu i we wniosku o dofinansowanie oraz w załącznikach do tego wniosku. Wówczas dopiero przeprowadzona ocena projektu będzie oceną zgodną z prawem, gdyż ustawa z.p.p.r. uprawnia instytucję zarządzającą do określenia systemu realizacji programu operacyjnego oraz ustalania treści informacji o konkursie". Ponadto należy podkreślić, że wymagania określone w aktach wydanych przez instytucję zarządzającą muszą być zgodne z wymogami ustawowymi i muszą być z tymi wymogami ustawowymi konfrontowane w procesie sprawdzania projektu. W związku z powyższym Skarżąca przystępując do konkursu winna znać jego zasady, gdyż są one publikowane i dostępne dla wszystkich w jednakowy sposób. Każdy uczestnik konkursu wyraża akceptację dla zasad konkursu i w dalszych swych działaniach w postępowaniu konkursowym, chcąc uzyskać pomoc musi się do tych zasad precyzyjnie stosować.

Mając na uwadze ww. uregulowania określające wymogi wniosku o wsparcie w ramach przedmiotowego POIG oraz sposób jego oceny, zdaniem Sądu rację należało przyznać stanowisku przedstawionemu przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Wniosek o dofinansowanie realizacji projektu uzyskał poniżej 50% punktów w ramach Grupy 1 oraz 3.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi Sąd w pierwszej kolejności odniesie się do zarzutów dotyczących punktacji konkretnych kryteriów merytorycznych podnoszonych przez Skarżącą, a następnie przejdzie do pozostałych zarzutów skargi.

Zgodnie z § 6 ust. 4 Regulaminu przeprowadzania konkursu, wnioskodawca powinien w jasny i precyzyjny sposób przedstawić sposób realizacji projektu oraz osiągnięcia zakładanych celów i rezultatów, w kontekście działania 8.4 POIG. Ponadto w myśl Instrukcji wypełnienia wniosku o dofinansowanie realizacji Projektu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Działanie 8.4. Zapewnienie dostępu do Internetu na etapie "ostatniej mili" rubryki opisowe wniosku o dofinansowanie muszą uwzględniać wszystkie wymagane w danym punkcie informacje wskazane w niniejszej instrukcji. Brak niektórych informacji może prowadzić do negatywnej oceny odpowiedniego kryterium merytorycznego. Części opisowe wniosku powinny być możliwie zwięzłe, treściwe i konkretne. Należy unikać ogólnikowych, nie wnoszących dodatkowych informacji stwierdzeń (np. umieszczania fragmentów instrukcji) oraz powielania tych samych informacji w różnych częściach wniosku. Wszelkie zatem niejasności, niespójności czy też nieprecyzyjne sformułowania wniosku co do zasady będą przemawiały na niekorzyść Wnioskodawcy przy podejmowaniu oceny.

Odnosząc się do zarzutów związanych z posiadaniem odpowiedniego potencjału technicznego i kadrowego Spółki oraz doświadczenie przy realizacji tego typu projektów należy zauważyć, że prawidłowo organ ocenił te kryteria. Skarżąca na etapie wniosku bardzo ogólnikowo wskazała, że zatrudnia ponad 20 osób, z których cztery to osoby techniczne oraz dwie osoby z biura obsługi odpowiedzialne za wszelkie działania podejmowane w ramach projektu poza zarządzaniem. Żadna z osób, której życiorys dołączono do wniosku nie deklarowała kwalifikacji niezbędnych do budowy sieci bezprzewodowej. Żadna również osoba nie ma odpowiedniego wykształcenia kierunkowego (wymieniony jest wyłącznie jeden technik elektronik odbywający studia na kierunku niezwiązanym z budową sieci), nie prowadziła samodzielnie kompleksowych projektów, nie posiada certyfikatów w tym zakresie, zadania o takim charakterze nie są ujęte w zakresach obowiązków służbowych. Przywoływane przez Skarżącą wieloletnie doświadczenie w tej działalności, nie znajdują potwierdzenia w przedstawionych dokumentach. W podobny sposób Spółka przedstawiła potencjał techniczny. W związku z powyższym zgodzić się należy z organem, że kwalifikacje pracowników nie obejmują uprawnień do budowy urządzeń telekomunikacyjnych, a z przedstawionego doświadczenia zawodowego również nie wynika jednoznacznie, jaki był ich rzeczywisty udział w realizacji innych projektów, ani czy którykolwiek z pracowników był zaangażowany w zarządzanie siecią teleinformatyczną lub budowę infrastruktury telekomunikacyjnej na większą skalę. Wnioskodawca deklaruje, że przy realizacji projektu będzie współpracował z firmami zewnętrznymi. Nie przedstawił jednak bliższych informacji na ten temat, ograniczając się do stwierdzenia, że nawiązana zostanie współpraca z przedsiębiorcą wyłonionym w oparciu o najbardziej ekonomiczna ofertę. Zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru ocenie w ramach kryterium 1 Grupy 1 podlega opis zaprezentowany w treści wniosku potencjału instytucjonalnego, a także kadrowego i technicznego niezbędnego dla realizacji projektu. W myśl cytowanego wyżej § 6 ust. 4 Regulaminu przeprowadzania konkursu, Skarżąca we wniosku winna posługiwać się sformułowaniami konkretnymi, a nie ogólnikami, z których nie wynika zasadnicza treść. Dlatego też ocena dokonana przez Asesorów i potwierdzona przez organ jest prawidłowa, gdyż zaprezentowany we wniosku potencjał techniczny, kadrowy oraz doświadczenie Spółki nie pozwalają na przyznanie innej punktacji niż zaprezentowana w kartach oceny merytorycznej.

Co więcej obecnie, zgodnie z informacjami złożonymi na rozprawie do protokołu w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1086/11 i pochodzącymi od samej Skarżącej, Spółka zatrudnia ok. ... osób i realizuje aż ... projektów (... projekty złożone w 2009r. i .. projektów złożonych w II turze w 2010r.). Wszystkie realizowane projekty zostały złożone w ramach działania 8.4. Natomiast w trzeciej turze w 2010r. Spółka złożyła kilkadziesiąt wniosków o dofinansowanie realizacji projektów (pełnomocnik organu stwierdził, że Spółka P.i E. K. J. złożyli ok. ... wniosków) i dlatego też, zdaniem Sądu, również z tego powodu uzasadnione jest twierdzenie, że stan kadrowy Spółki był niewystarczający do realizacji projektu. Należy bowiem zauważyć, że projekty są realizowane w różnych rejonach Polski, a jak oświadczyła Spółka we wniosku o dofinansowanie realizując 1 projekt zatrudniała ... osób, a obecnie realizując ... projektów zatrudnia ... osób.

Podobnie rzecz się również ma z zastosowaną technologią radiową. Skarżąca wskazała, że Przewodnik po kryteriach wyboru w ramach oceny kryterium merytorycznego Grupy 2 pkt 7 przewiduje, iż możliwe jest przyznanie wyłącznie 10 punktów, w przypadku gdy ze względu na ukształtowanie terenu lub gęstość zaludnienia jedyną możliwą do zastosowania technologią jest technologia radiowa. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, iż zgodnie z Przewodnikiem po kryteriach wyboru 10 punktów przyznaje się tylko w uzasadnionych przypadkach, w pozostałych wypadkach projekt, który przewiduje zastosowanie technologii radiowej w paśmie niechronionym otrzymuje 4 punkty. Uzasadnionym przypadkiem nie jest przypadek strony, gdyż Skarżąca nie uzasadniła w sposób przekonujący, iż jedyną możliwą do zastosowania technologią na obszarze objętym wnioskiem jest proponowana przez nią technologia radiowa. Co więcej Skarżąca wskazała, że "na terenie objętym projektem budowa infrastruktury kablowej jest trudna, nieopłacalna pod względem ekonomicznym oraz czasochłonna". Z powyższego stwierdzenia jasno wynika, że budowa tego rodzaju infrastruktury, chociaż trudna, jest możliwa, a tym samym technologia radiowa nie jest jedyną możliwą do zastosowania, na obszarze objętym wnioskiem. W związku z powyższym projekt Skarżącej uzyskał najwyższą punktację z możliwych tj. 4 punkty. Ponadto nawet, gdyby Skarżąca otrzymała 10 punktów za to kryterium, to projekt jej nie uzyskałby dofinansowania, gdyż w Grupie 1 uzyskał poniżej 50% punktów możliwych do zdobycia.

Przechodząc do oceny zarzutów odnoszących się do Grupy 3 (Budżet) dotyczących zarówno zakwestionowania stanowiska organu w zakresie pominięcia przez Skarżącą przy określeniu poziomu finansowania metody luki w finansowaniu, jak i krytycznej oceny ekspertów dotyczących złożenie kilku projektów w ramach jednego konkursu, co uznano za niedopuszczalne dzielenie jednego projektu, należy uznać te zarzuty za nie mający znaczenia w sprawie. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że po ponownej analizie Instytucja Wdrażająca zmieniła swoją ocenę i w związku z tym Skarżąca uzyskała wymagane minimum punktów, w Grupie 3. Jednakże nie uzyskała tej ilości punktów w ramach Grupy 1. W związku z tym prawidłowo wniosek nie został zatwierdzony do dofinansowania. Na marginesie Sąd zauważa, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę prawidłowo wyłożył przyczyny, dla których ekspert przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku o dofinansowanie uwzględnił również inne złożone przez Skarżącą wnioski, traktując je jako jeden projekt i poddał je całościowej ocenie.

Nie uzasadnione są również zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy z.p.p.r. polegających na naruszeniu § 5 ust. 3 Regulaminu pracy KO. Naruszenie § 5 ust. 3 Regulaminu pracy KO miało polegać na braku uzasadnienia oceny punktowej poszczególnych kryteriów przez oceniających ekspertów, gdyż Asesorzy bądź nie uzasadnili swojej oceny bądź ocena ta, zdaniem Wnioskodawcy była niewystarczająca. Zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 3 tiret 6 Regulaminu pracy KO każdy oceniający zobowiązany jest do przedstawienia opisowego komentarza stanowiącego uzasadnienie wystawionej oceny. Zdaniem Sądu zgodzić się należy z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, że weryfikacji czy spełnione są wszystkie wymogi uzasadnienia negatywnej oceny wniosku podlega informacja właściwej instytucji przeprowadzającej konkurs o wyniku negatywnej oceny (nie zaś cząstkowe oceny poszczególnych ekspertów, którzy powoływani są w celu wsparcia instytucji oceniającej wnioski), na którą składają się uzasadnienia ocen poszczególnych jej członków. Treść zamieszczanego przez ekspertów komentarza winna być tego rodzaju, że powinna umożliwić instytucji oceniającej stwierdzenie, iż przeprowadzona przez eksperta ocena była zgodna z kryteriami wyboru projektów i sposobem dokonywania oceny. Motywy negatywnego rozstrzygnięcia podawane są w informacji o negatywnej ocenie wniosku i to one podlegają sądowej kontroli, przy czym uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno być tego rodzaju, aby pozwoliło na poznanie motywów przyjętej oceny.

Nie ma także istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy fakt, że np. jeden ekspert przepisał część uzasadnienia wniosku o dofinansowanie Skarżącej do sporządzonej przez niego Karty Oceny Merytorycznej, gdyż właśnie ten fragment uzasadnienia wniosku zdaniem eksperta stanowił esencję dokonanej przez niego oceny. Ponadto zarzut ten, zważywszy na fakt, że obaj Asesorzy w zakresie oceny w ramach tej Grupy przyznali identyczną punktację, pozbawiony jest większego znaczenia. Eksperci bowiem dokonali swojej oceny na podstawie złożonego wniosku i mimo, że część ocen opisowych jest nie do końca precyzyjna, to na jej podstawie można wywnioskować co legło u podstawy takiej, a nie innej oceny (przyznanej punktacji). Tym bardziej, że w sposób jasny i precyzyjny Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej informacji szczegółowo rozwinął powody, które legły u podstaw negatywnej oceny wniosku Skarżącej. Zaskarżona informacja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pozwalała na dokonanie przez Sąd szczegółowej kontroli dokonanej oceny wniosku o dofinansowanie.

Pozbawione zasadności są również zarzuty Skarżącej odnoszące się do niewezwania jej do złożenia dodatkowych wyjaśnień. Słusznie zauważyła Instytucja Pośrednicząca, że zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 10 Regulaminu przeprowadzania konkursu w trakcie oceny merytorycznej, na wniosek członków oceniających KO (Komisji Oceniającej), Przewodniczący KO zwraca się do Wnioskodawców faksem oraz droga elektroniczną o dodatkowe informacje i wyjaśnienia treści wniosku. Złożone wyjaśnienia stanowią integralną część wniosku (...). Złożone wyjaśnienia nie mogą prowadzić do modyfikacji treści złożonego wniosku. W przypadku modyfikacji treści wniosku podlega on odrzuceniu.

W kontekście powyższego oraz zgodnie ze wskazanym wyżej obowiązkiem odnoszącym się do prawidłowego wypełniania wniosków o dofinansowanie (rubryki opisowe wniosku) zwracanie się o dodatkowe wyjaśnienia ma charakter fakultatywny i jest zasadne jedynie wówczas, gdy sformułowania wniosku są niezrozumiałe, nie zaś wówczas gdy wniosek, pomimo tego, że został sformułowany w sposób zrozumiały, jest na tyle ogólnikowy czy też nieprecyzyjny, iż uniemożliwia stwierdzenie spełnienia danego kryterium merytorycznego, czy też przyznanie większej liczby punktów w ramach danego kryterium. Zgodzić się należy z Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji, że co do zasady ogólnikowość czy nieprecyzyjność sformułowań powinna być potraktowana jako niewystarczające uzasadnienie danego punktu wniosku, a nie jako brak podlegający uzupełnieniu czy też mogący być przedmiotem dalszych wyjaśnień. Przeciwna interpretacja prowadziłaby do wniosku, że w każdym wypadku gdy wniosek został sformułowany w sposób ogólnikowy lub nieprecyzyjny (w tym również celowo) należałoby wezwać Wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień. Taka sytuacja byłaby sprzeczna z zasadą równego traktowania Wnioskodawców, uniemożliwiałaby bowiem Wnioskodawcom, których wnioski zostały sformułowane poprawnie, doprecyzowanie ich treści. Ponadto doprowadziłaby do znacznego wydłużenia postępowania. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność wezwania Skarżącej do złożenia dodatkowych wyjaśnień, gdyż wniosek był sporządzony w sposób nieprecyzyjny oraz, co warto także zauważyć, wezwanie do złożenia dodatkowych informacji i wyjaśnień w przedmiocie wniosku ma charakter dyskrecjonalnego uprawnienia (nie jest obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa) Przewodniczącego Komisji Oceniającej. Tym samym odstąpienie od tego wezwania nie może uzasadniać zarzutu przeprowadzenia oceny projektu w sposób niezgodny z prawem.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z.p.p.r. orzekł jak w sentencji wyroku.