Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt SA/Bd 3393/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2004-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Powołane przepisy: article: art. 24
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Mirella Łent (spr.) Protokolant Małgorzata Kraus po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. L. na uchwałę Rady Gminy Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zarzutu do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Rady Gminy Z. na rzecz skarżącej kwotę 10 zł (dziesięć) tytułem zwrotu kosztów.


UZASADNIENIE

SA/Bd 3393/03

UZASADNIENIE

Rada Gminy Z. w dniu [...] podjęła uchwałę nr [...] w sprawie odrzucenia zarzutów do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Z., obejmującego część jednostki planistycznej [...] C. Uchwałę wydano na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W akcie odrzucono zarzut złożony przez U. L., w uzasadnieniu podniesiono, że zachowano procedurę określoną w art. 18 ust. 2 cyt. ustawy oraz brak wskazania przez stronę w jakim zakresie naruszono jej interes prawny.

Powyższa uchwała zapadła w wyniku złożonego 19 sierpnia 2003r. zarzutu na piśmie, w którym strona zakreśliła swoje stanowisko do części obejmującej jej działkę nr [...] i poparła je stwierdzeniem, że zmiana planu nie była wcześniej konsultowana z właścicielami, a ustalenia przyjęte w planie naruszają zarówno jej interes prawny jak i uprawnienia.

W skardze z dnia 1 grudnia 2003r., U. L. przedstawiła, iż na spotkaniu w dniu 22 października 2003r. poinformowała o przyczynie zgłoszenia zarzutów. Uściśliła to, że w przedstawionym planie zaprojektowano poszerzenie drogi o 6 m kosztem jej działki, w wyniku czego nastąpiłby jej podział, skutkiem z kolei którego stałaby się ona bezużyteczną. Podniosła, że fakt ten był znany władzom gminy.

Dodatkowo skarżąca podniosła, że uchwałę otrzymała 17 listopada 2003r. bez pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie. Wyjaśniono, ze względu na niekontrolowany podział terenów rolnych nastąpiła konieczność poszerzenia dróg, w szczególności w przypadku gruntu skarżącej, ze względu na wymaganą szerokość 10 m wynikającą z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 43, poz. 430). Zaprojektowano scalenie gruntów skarżącej z gruntami sąsiednimi, co umożliwiłoby ich zbycie w celu zabudowy. Natomiast droga zostałaby wykupiona przez gminę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów, a uwzględniając skargę, stwierdza jej nieważność ( art. art. 3 § 1 i 2 pkt 6) oraz 147 § cyt. ustawy.)

Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zarzut mógł wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonego do publicznego wglądu.

Taki zapis oznaczał, że legitymacja musiała się oprzeć na istnieniu interesu prawnego lub uprawnienia oraz ich naruszeniu, połączonymi treściowo z projektowanym planem. Interes czy uprawnienie powinny wynikać obiektywnie z prawa materialnego i należało wykazać związek ich istnienia oraz naruszenia z zapisami projektu. Zatem można było wnieść zarzut, wykazując, że gdyby projekt planu został przyjęty w nie zmienionej postaci, to naruszyłby czyjś interes prawny.

Z powołanej normy nie wynikało natomiast, żeby wykazanie związku czy zakresu naruszenia musiało nastąpić w piśmie zawierającym zarzut.

W sprawie, składając zarzut, skarżąca powoływała się na swoje prawo własności działki oznaczonej nr [...]. Z materiałów sprawy wynikało, że działka ta znajdowała się na terenie objętym projektem planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z jego ustaleniami miałaby zostać ograniczona kosztem nowoprojektowanej drogi.

W takim stanie faktycznym i prawnym uchwała o odrzuceniu zarzutu z powodu nie wykazania zakresu naruszenia interesu przez składającego zarzut była zbyt pochopna i naruszyła prawo, gdyż wykroczyła poza art. 24 ust.1 cyt. ustawy.

O interesie prawnym niewątpliwie przesądzało prawo własności nieruchomości, a wszelkie ograniczenia swobody korzystania przez właściciela z nieruchomości godziły w jego interes prawny i dlatego, organ mógłby uznać, że nie wykazano interesu prawnego w przypadku podważenia faktu istnienia prawa własności czy jego naruszenia przez projekt. Takie ustalenia miałyby jednak wpływ na kwalifikację pisma a nie rozstrzyganie o zarzucie.

Organ ponownie rozpozna pismo kwestionujące uchwałę. W przeprowadzonym postępowaniu przede wszystkim, na podstawie posiadanych danych, przeprowadzi pogłębioną analizę sytuacji skarżącej, co do posiadania przez nią interesu prawnego czy uprawnienia, tak by móc na początku prawidłowo zakwalifikować pismo.

Faktycznie posiadane przez skarżącą prawo własności działki kosztem której zaprojektowano drogę oznaczało, że w rozumieniu art. 24 ust. 1 cyt. ustawy miała ona prawo do wniesienia zarzutu i w takim przypadku podjęta uchwała musi zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne ( art. 24 ust. 3 cyt. ustawy w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. Nr 80, poz. 717)). Organ zatem musi wytłumaczyć, dlaczego naruszenie indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia ma, czy nie ma wpłynąć na zmianę projektu.

Uzasadnienie co do przesłanek, jakimi się kierowano przyjmując dane rozwiązania planistyczne na etapie odpowiedzi na skargę jest uzasadnieniem spóźnionym, gdyż postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem odrębnym od postępowania administracyjnego.

Uchwałę należy doręczyć wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego ( art. 18 ust. 2 pkt 10) cyt. ustawy w zw. z art. 85 ust. 2 cyt. ustawy z 2003r.).

Mając na względzie powyższe rozważania oraz na podstawie art. 147 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.