Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1563/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 107 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2015 poz 678
law: Ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych - tekst jedn.
article: art. 11 ust. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 97 poz 1050
law: Ustawa z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska – Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi I. G. i G. sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniach [...] lipca, [...] września, [...] września i [...] września 2008 r., inspektorzy WIJHARS w K. przeprowadzili planową kontrolę w zakresie jakości handlowej przetworów owocowych i warzywnych w zakładzie P., ul.[...], [...] L., Z. w P., ul.[...], [...] P.

Inspektorzy pobrali urzędową próbkę artykułu "Buraczki tarte" wyprodukowanej dla I.G prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: I. przez przedsiębiorstwo P. s.c. Z., z partii o masie 1243,80 kg (2764 szt. x 450 g), z datą produkcji 18 września 2007 r., datą minimalnej trwałości "najlepiej spożyć przed końcem 18 września 2009 r., partia B (protokół znak [...] z pobrania próbek z dnia [...] lipca 2008 r.), do oceny zgodności parametrów fizykochemicznych z deklaracją producenta ("Specyfikacja zakładowa produktu Buraki wiórki [...]") oraz oceny trwałości, zgodnie z Programem Kontroli Planowej Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych, znak: [...] z czerwca 2008 r. w zakresie jakości handlowej przetworów owocowych i warzywnych.

Badania przeprowadzone przez Laboratorium Specjalistyczne GIJHARS w K. wykazały zaniżoną zawartość ekstraktu o 2,2 p.p. w stosunku do deklarowanej przez producenta 12 % zawartości ekstraktu w "Specyfikacji zakładowej produktu Buraki wiórki [...]" , sprawozdanie z badań nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.

W trakcie kontroli stwierdzono, że wprowadzający do obrotu – P., ul. [...], [...] L., Z. w P., ul. [...], [...] P., nie zlecał wykonania żadnych badań laboratoryjnych w zakresie parametrów fizykochemicznych artykułu "Buraczki tarte", w tym również dla ocenianej partii.

W związku z powyższymi ustaleniami Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w K., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie, wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję ustalającą stopień wadliwości partii artykułu "Buraczki tarte" w ilości 441,45 kg (981 szt. x 450 g), z datą minimalnej trwałości "najlepiej spożyć przed końcem 18 września 2009 r., partia B, wprowadzonej do obrotu przez Z., ul. [...], [...] L., Z. w P., ul. [...], [...] P., na 18,3 %.

Przedmiotowa decyzja nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] września 2008 r. , znak [...] dotyczyła partii artykułu "Buraczki tarte" w ilości 441,45 kg (981 szt. x 450 g). Różnica pomiędzy wielkością partii, z której pobrano próbkę, a wielkością partii podaną w przedmiotowej decyzji wynika z tego, że w czasie trwania kontroli inspektorom błędnie określono wielkość przedmiotowej partii artykułu "Buraczki tarte". M. W., Dyrektor ds. Sprzedaży i Marketingu, złożył pisemne oświadczenie, w którym zadeklarował, że wielkość przedmiotowej partii artykułu "Buraczki tarte" faktycznie wynosiła 445,45 kg (981 szt. x 450 g). Wszystkie próbki pobrane do badań (5 słoików 450g.) posiadały oznaczenie "Buraczki tarte", data produkcji 18 września 2008 r., data minimalnej trwałości "najlepiej spożyć przed końcem: 18 września 2009 r.", partia B.

Z. odwołał się od decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r., znak: [...] podnosząc, że zaniżona wartość ekstraktu o 2,2 % w przedmiotowej partii artykułu "Buraczki tarte" w stosunku do zadeklarowanej przez producenta nie stanowi odstępstwa od deklarowanej jakości. Ponadto nie było jasne, zdaniem strony, dlaczego wadliwość partii ustalono na 18,3 %.

W wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja z dnia [...] listopada 2008 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 9 marca 2009 r. sygn. VI SA/Wa 206/09 skargę odrzucił, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 czerwca 2009 r. w sprawie II GSK 410/09 skargę kasacyjną na to postanowienie oddalił.

W dniu 21 marca 2014 r. do Głównego Inspektora wpłynął wniosek I.G, reprezentowanej przez M. G. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ze względu na naruszenie art. 11 ust. 4 ustawy o cenach w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych z uwagi na to, że Sąd Okręgowy w K., [...] Wydział Gospodarczy w wyroku z dnia [...] września 2013 r. sygn. Akt: [...], stwierdził, że "porównanie dat wskazanych przebiegiem i wynikami powyższych kontroli, prowadzi do wniosku, że kontrolą były objęte inne wyroby, aniżeli sprzedawane I. G. w dniach 19 marca i 17 kwietnia 2008 r., w następstwie tego nie można partiom wyrobów, o których mowa w pozwie przypisać wadliwości opisanych w decyzji WIJHARS w K. nr [...]." Z powyższych względów Sąd Okręgowy zmienił wyrok Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...].12.2012 r., sygn. akt: [...] i oddalił powództwo I. G. W świetle powyższego dochodzenie opłat sankcyjnych nałożonych na I. G. z tego tytułu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. nie jest uzasadnione.

W związku z wątpliwościami dotyczącymi podmiotu, który złożył ww. wniosek, organ odwoławczy wezwał o wyjaśnienie przedmiotowej kwestii. W Centralnej Ewidencji i Informacji Gospodarczej podmiot o nazwie F., ul. [...], [...] L., nie został bowiem wykazany. Pod wskazanym adresem, tj. przy ul. [...], [...] L., zarejestrowany jest jedynie podmiot: G., którego działalność została zawieszona. Ponadto na kopercie, w której został przesłany ww. wniosek o stwierdzenie nieważności, widnieje pieczęć spółki: G. sp. z o.o. s. k.-a., ul. [...], [...] P., NIP [...].

Pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. strona wskazała, że przedsiębiorstwo F., ul. [...], [...] L. została wniesiona aportem do nowoutworzonej spółki G. sp. z o.o. sp. k.-a. z siedzibą w P. (umowa przenosząca przedsiębiorstwo, akt notarialny z dnia [...] grudnia 2012 r., rep. A nr [...], sporządzony przed notariuszem M. Ż.).

Tym samym spółka G. sp. z o.o. sp. k.-a. z siedzibą w P. stała się następcą prawnym przedsiębiorstwa prowadzonego przez I. G. pod nazwą F., ul. [...], [...] L.

W dniu 26 maja 2014 r. do Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych wpłynęło pismo pełnomocnika strony z dnia 22 maja 2014 r., w którym wskazuje on na konstytucyjne umocowanie zasady ostateczności wyroków sądowych wiążących inne sądy oraz organy Państwa (art. 45 ust. Konstytucji RP). Podniósł ponadto, że art. 365 § 1 k.p.c. gwarantuje spójność i logikę działań organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Z powyższego wynika, że organy administracyjne związane są wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt: [...] również w zakresie ustaleń faktycznych.

Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, po rozpatrzeniu wniosku strony, wydał decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. r., znak: [...], w której odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] września 2008 r., wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora JHARS, znak: [...].

G. sp. z o.o. s. k-a z siedzibą w P. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Główny Inspektor JHARS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na skutek skargi złożonej przez G. sp. z o.o. s. k-a z siedzibą w P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt: VI SA/Wa 4189/14, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] oraz stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.

W motywach rozstrzygnięcia Sąd podkreślił, że organ nie wykazał, dlaczego uznał "następstwo prawne" G. sp. z o.o. s. k-a po I. G. w kontynuowaniu przez spółkę jej wniosku o unieważnienie decyzji z dnia [...] września 2008 r. i w konsekwencji nie ocenił, czy spółka ta miała interes prawny w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Sąd wyjaśnił, że wzajemne prawa i obowiązki obligacyjne spółki i I. G., wynikające z powołanych umów zawartych w formie aktów notarialnych, nie można utożsamiać z sukcesją administracyjnoprawną obowiązków nałożonych na I. G. decyzją z dnia [...] września 2008 r., gdyż sukcesja ta nie została wskazana w wymienionej decyzji, ani nie wynika z przepisów ustawy, będących podstawą prawną wydania decyzji. Sąd podkreślił również, że żądanie unieważnienia decyzji wydanej w pierwszej instancji można złożyć wówczas, gdy nie upłynął termin do jej zaskarżenia łub wówczas, gdy decyzja ta nie została zaskarżona i przez co stała się ostateczna. Organ jednak, nie zwracając się do strony o wyjaśnienia tej kwestii procesował w sprawie z wniosku o unieważnienie decyzji pierwszo instancyjnej. Główny Inspektor uznał, że fakt, iż przedsiębiorstwo F., ul. [...], [...] L. została wniesiona aportem do nowoutworzonej spółki G. sp. z o.o. sp. k.-a. z siedzibą w P. (umowa przenosząca przedsiębiorstwo, akt notarialny z dnia [...] grudnia 2012 r., rep. [...] nr [...], sporządzony przed notariuszem M. Ż.) nie oznacza, że spółka G. sp. z o.o. sp. k.-a. z siedzibą w P. stała się w przedmiotowej sprawie następcą prawnym przedsiębiorstwa prowadzonego przez I. G. pod nazwą F., ul. [...], [...] L. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał zatem na konieczność wyjaśnienia uznania "następstwa prawnego" G. sp. z o.o. s. k-a w kontynuowaniu przez spółkę wniosku I. G. o unieważnienie decyzji z dnia [...] września 2008 r.

Główny Inspektor JHARS decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora JHARS z dnia [...] listopada 2008 r.nr [...].

W motywach rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. pełnomocnik strony – D. B., przesłał pełnomocnictwo do reprezentowania I. G. przez M. G. oraz D. B. Strona sprecyzowała również treść wniosków o stwierdzenie nieważności wskazując, że przedmiotowe wnioski dotyczą wydanych w sprawie decyzji ostatecznych, tj. decyzji wydanych przez organ II instancji.

Organ przypomniał, że Sąd Okręgowy w K. uchylił wyrok Sądu Rejonowego w K., [...] Wydział Gospodarczy, z powodu błędnego uznania, iż organy IJHARS w toku postępowania administracyjnego jednoznacznie ustaliły producenta towaru. Sąd Rejonowy w K. uznał bowiem, że okoliczność, kto jest producentem wadliwych towarów jest ostatecznie ustalona i strony nie są uprawnione do polemiki z ustaleniami organu administracyjnego w toku procesu cywilnego. Sąd Okręgowy wskazał, że to na powódce ciąży obowiązek wykazania związku przyczynowego między sprzedażą przez P. sp. j. w Z. przetworów warzywnych w dniach 19 marca i 17 kwietnia 2008 r., a szkodą powódki, tj. zapłatą kary nałożonej przez WIJHARS w K. w decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...], znak:[...], którego powódka nie dopełniła.

Organ odnosząc się do powyższego wskazał, że postępowanie administracyjne oraz postępowanie cywilne różnią się znacząco, a przedmiot obu postępowań (administracyjnego oraz cywilnego) był inny. Organy IJHARS prowadziły postępowanie na okoliczność ustalenia wad środków spożywczych oraz podmiotu odpowiedzialnego za powyższe wady. W postępowaniu cywilnym rozpatrywano kwestie wywiązania się stron umowy z zobowiązań kontraktowych oraz ewentualną odpowiedzialność deliktową według przepisów prawa cywilnego. Przedsiębiorca działający na rynku spożywczym odpowiada za wprowadzony do obrotu produkt na każdym etapie owego obrotu. Odpowiedzialność cywilnoprawna jednego podmiotu prywatnego wobec drugiego nie ma znaczenia z punktu widzenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej za środek spożywczy, która jest odpowiedzialnością obiektywną, niezależną od winy. Wyrok Sądu Okręgowego w K., [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt: [...], rozstrzyga o odpowiedzialności deliktowej opartej o przesłankę winy i rozpatruje związek przyczynowo-skutkowy między sprzedażą zakwestionowanych towarów przez P. sp. j. w Z. I. G., a nałożeniem sankcji administracyjnej. Niezależnie od tego, kto wprowadził zmiany w produkcie, które stały się podstawą do odpowiedzialności na podstawie ustawy o cenach, to podmiotem odpowiedzialnym za produkt pozostaje I. G. Tym samym, wbrew twierdzeniom Sądu Rejonowego w K., Wydział [...] Gospodarczy, ustalenie, od kogo I. G. kupiła zakwestionowane przetwory nie było przedmiotem omawianego postępowania administracyjnego. WIJHARS w K. nie badał prawidłowości faktur, ani umowy, jaka łączyła I. G. oraz P. sp. j. w Z. Powyższe działania pozostają bowiem poza kompetencjami Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Organy Inspekcji nie mają obowiązku sprawdzać relacji cywilnoprawnych między podmiotami na rynku spożywczych. Tym samym przepis art. 365 § 1 k.p.c. nie będzie miał w niniejszej sprawie zastosowania. W niniejszej sprawie zarówno organ I jak i II instancji prawidłowo oznaczył stronę, prawidłowo zastosował art. 11 ust. 2 ustawy o cenach, a zaskarżona decyzja zawiera wszelkie niezbędne elementy określone w k.p.a. Główny Inspektor nie stwierdził zatem rażącego naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie. Żadne z przesłanek wzruszenia decyzji ostatecznej nie zostały bowiem spełnione.

Od powyższej decyzji I. G. oraz G. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu, złożyli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Główny Inspektor JHARS po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, art. 156 § 2, art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158,w związku z: art. 21 ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych utrzymał w mocy decyzję Głównego Inspektora JHARS z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...].

Główny Inspektor uznał, że nie występuje w sprawie następstwo prawne G. sp. z o.o. s. k. w kontynuowaniu przez spółkę wniosku I. G., a w konsekwencji nie występuje tożsamość podmiotów w sprawie. Natomiast M. G., stosownie do pełnomocnictwa w postaci aktu notarialnego z dnia 19 stycznia 2006 r. załączonego do pisma z dnia 4 stycznia 2016 r., był upoważniony do reprezentowania swojej żony – I. G., kiedy w dniu 17 marca 2014 r. składał wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.

Organ podkreślił, że ustalenie, od kogo I. G. kupiła zakwestionowane przetwory nie było przedmiotem omawianego postępowania administracyjnego. WIJHARS w K. nie badał prawidłowości faktur, ani umowy, jaka łączyła I. G. oraz P. sp. j. w Z. Powyższe działania pozostają bowiem poza kompetencjami Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Organy Inspekcji nie mają obowiązku sprawdzać relacji cywilnoprawnych między podmiotami na rynku spożywczym. Takie działanie stanowiłoby wręcz rażące naruszenie prawa. Nie można zatem mówić, iż w sprawie zakończonej orzeczeniem Sądu Okręgowego w K., [...] Wydział Gospodarczy, z dnia [...] września 2013 r., sygn. Akt: [...] oraz w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, nr [...] z dnia [...] września 2008 r., znak:[...], zachodzą analogiczne okoliczności prawne. Zgodność decyzji administracyjnej z ustaleniami procesu cywilnego dotyczącego rozliczeń umownych między podmiotami prywatnymi, nie może być przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności. Tym samym argumentacja zawarta we wniosku o stwierdzenie nieważności z dnia 17 marca 2014 r. oraz w piśmie z dnia 22 maja 2014 r. jest całkowicie chybiona. Niezależnie od powyższych ustaleń, Główny Inspektor JHARS z urzędu rozpatrzył, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji WIJHARS w K. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona wprowadziła do obrotu wadliwy towar, którego cena nie została obniżona wbrew istniejącym obowiązkom prawnym. W związku z powyższym organ odwoławczy nie dopatrzył się w powyższym zakresie rażącego naruszenia prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję I. G. oraz G. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. wnieśli o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji wydanej w I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

- przepisów postępowania tj. art. 165 kpa poprzez odmowę uznania, że przepis art. 365 § 1 kpc nakazuje przyjęcie mocy wiążącej prawomocnego wyroku dla ważności decyzji administracyjnej,

- przepisów prawa materialnego tj. art. 11 ust. 4 ustawy o cenach poprzez stwierdzenie, że wyniku przeprowadzonej kontroli określonej partii produktu strona obowiązana była do jednoczesnego obniżenia cen.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz, 718), nie jest związany zarzutami i granicami skargi.

Rozpoznając sprawę w świetle powołanego wyżej kryterium zgodności z prawem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Na wstępie trzeba także podkreślić, że orzekający w sprawie organ zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu zapadłego w sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2015r. sygn. akt: VI SA/Wa 4189/14.

Zdaniem Sądu ponownie rozpoznając sprawę organ zasadnie uznał, iż nie było podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez stronę decyzji.

Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadami, które wywołałyby konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Główny Inspektor JHARS zasadnie odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora JHARS z dnia [...] listopada 2008 r.nr [...], bowiem nie zaistniały przesłanki do jej wyeliminowania z obrotu prawnego w trybie nadzoru.

Zdaniem Sądu, Główny Inspektor słusznie uznał, że nie występuje w sprawie następstwo prawne G. sp. z o.o. s. k. w kontynuowaniu przez spółkę wniosku I. G., a w konsekwencji nie występuje tożsamość podmiotów w sprawie. Natomiast M. G., stosownie do pełnomocnictwa w postaci aktu notarialnego z dnia 19 stycznia 2006 r. załączonego do pisma z dnia 4 stycznia 2016 r., był upoważniony do reprezentowania swojej żony – I. G., kiedy w dniu 17 marca 2014 r. składał wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Sąd stwierdza, że ustalenie od kogo I. G. kupiła zakwestionowane przetwory nie było przedmiotem postępowania administracyjnego.

WIJHARS w K. nie badał prawidłowości faktur, ani umowy, jaka łączyła I. G. oraz P. sp. j. w Z. Powyższe działania pozostają bowiem poza kompetencjami Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych. Organy Inspekcji nie mają obowiązku sprawdzać relacji cywilnoprawnych między podmiotami na rynku spożywczym. Zdaniem Sądu zasadnie organ wskazał, że nie można uznać, iż w sprawie zakończonej orzeczeniem Sądu Okręgowego w K., [...] Wydział Gospodarczy, z dnia [...] września 2013 r., sygn. Akt: [...] oraz w sprawie zakończonej decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, nr [...] z dnia 24 września 2008 r., znak:[...] , zachodzą analogiczne okoliczności prawne.

Trzeba podkreślić, że zgodność decyzji administracyjnej z ustaleniami procesu cywilnego dotyczącego rozliczeń umownych między podmiotami prywatnymi nie może być przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Dlatego argumentacja zawarta we wniosku o stwierdzenie nieważności oraz w piśmie z dnia 22 maja 2014 r. jest całkowicie chybiona. Sąd zauważa także, iż Główny Inspektor JHARS zbadał, czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji WIJHARS w K., które nie zostały wskazane przez stronę we wniosku.

Z materiału dowodowego przedstawionego Sądowi wynika, że strona wprowadziła do obrotu wadliwy towar, którego cena nie została obniżona wbrew istniejącym wymogom prawnym. Zaznaczyć należy, iż bez znaczenia jest w jakich okolicznościach strona weszła w posiadanie zakwestionowanego produktu bowiem podstawowe znaczenie ma fakt, że to strona wprowadziła ten produkt do obrotu.

W tych okolicznościach nie można dopatrzyć się w rażącego naruszenia prawa w kwestionowanej przez stronę decyzji z 2008 roku tj. naruszenia art. 11 ust. 4 ustawy o cenach w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

W zaskarżonej decyzji organu nadzoru, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów procesowych. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 107 § 1 kpa, w szczególności zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne – stosownie do wymogów art. 107 § 3 kpa. Stan faktyczny sprawy opisany w decyzji nie wymaga dodatkowych ustaleń, jest wyczerpujący, natomiast uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawy prawne zaskarżonej decyzji.

Z kolei sam fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu nadzoru, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.