Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 346/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Jerzy Stankowski /spr./ Protokolant Sekr.sąd. Dobrosława Sobczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 01 października 2004 r. sprawy ze skargi E.S., T.B., A.S. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia 03 lutego 2004 r. Nr XXXVII/332/IV/2004 w przedmiocie zarzutów do projektu planu miejscowego; o d d a l a s k a r g ę /-/ R.Batorowicz /-/ J.Stankowski /-/ B.Drzazga


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą nr XXXVII/332/IV/2004 z dnia 03 lutego 2004 r. Rada Miasta P. odrzuciła zarzuty wniesione przez A. S., E. S., T. B. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]" dotyczącego działek nr [...] oraz części [...] ark. [...] obręb [...].

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że ustalenia projektu planu zawierają rozwiązania służące usprawnieniu komunikacji, tworząc brakujące połączenie pomiędzy ulicami [...] i [...]. Ingerencja korzystania z mienia odbywa się w interesie publicznym, unowocześniania i polepszenia warunków komunikacyjnych. Szerokość ul. [...] spełnia wymogi określone w § 7 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r. Nr 43 poz. 430). Przedłużenie ulicy [...] zgodne jest ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta P." i zapewnia brakujące połączenie pomiędzy ulicami [...] i [...].

Skarżący w skardze podnieśli, że uchwała narusza ich interes prawny, a cel wskazany w uchwale można osiągnąć poprzez zaprojektowanie dróg w sposób opisany w zarzutach do projektu uchwały tj. poprzez zaprojektowanie przebiegu ulicy [...] po południowej stronie rurociągu.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o odrzucenie skargi, bowiem skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwali organu do usunięcia naruszonego prawa w trybie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W razie nieuwzględnienia powyższego zarzutu Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że obecne rozwiązania nie zmieniają dotychczasowych planów przestrzennych miasta P., projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego służyć ma usprawnieniu komunikacji, a w spornej sprawie tworzy brakujące połączenie pomiędzy ulicami [...] i [...].

Na rozprawie skarżący podniósł, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest lakoniczne i nie odnosi się do konkretnego zarzutu skarżącego, bowiem propozycja skarżącego dotyczyła poprowadzenia drogi w miejscu położenia bunkra, który jego zdaniem może być wysadzony i zniszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.) zwanej dalej u.z.p., pod rządami której zapadła zaskarżona uchwała, zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może wnieść każdy zainteresowany, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu.

Niespornym jest, że przedmiotowy projekt planu dotyczy interesu prawnego skarżącego, który w 1996 r. nabył prawo użytkowania wieczystego działek leżących w obrębie opracowanego projektu. Jednakże obowiązek uwzględnienia zarzutu powstaje jedynie wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z naruszeniem porządku prawnego. Nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia nastąpiło zgodnie z prawem, w granicach przysługującego gminie z mocy art. 4 ust. 1 u.z.p. władztwa planistycznego.

Swoboda gminy w ustalaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu podlega pewnym ograniczeniom, musi być bowiem zachowana sformalizowana procedura sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określona w art. 18 ust. 2 cytowanej wyżej ustawy.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie, Rada Miasta dochowała obowiązujących postanowień art. 18 ust. 2 u.z.p., a więc skarżący miał zapewnioną ochronę swoich interesów.

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem, a tylko w takim zakresie mogła być oceniana przez Sąd zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269).

Gmina uchwalając plan miejscowy może określone tereny przeznaczyć na cele publiczne niezależnie od tytułów prawnych poszczególnych podmiotów do tych terenów i takiej polityki planistycznej gminy nie można poczytać za sprzeczną z prawem, w tym za naruszenie Konstytucji. Jest to zgodne z przepisami art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 u.z.p.

W niniejszej sprawie działki, do których prawo posiada skarżący położone są na terenie, który zgodnie z kwestionowanym projektem planu miejscowego jest przeznaczony na cele publiczne - budowę ulic mających usprawnić komunikację.

Zgodnie z art. 24 ust. 3 u.z.p. uchwała rady gminy winna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne powinno przedstawiać sytuację faktyczną wnoszącego zarzut, tą która jest powiązana z treścią kwestionowanego planu. Natomiast uzasadnienie prawne winno przedstawić związek sytuacji faktycznej z tymi normami prawnymi, które wyznaczyły interes prawny skarżącego i tłumaczyć na tle tych norm dlaczego zarzutu postanowiono nie uwzględnić.

Zdaniem Sądu wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie jest obszerne, ale zawiera określone w art. 24 ust. 3 u.z.p. elementy, z których wynika, co było podstawą prawną i faktyczną nieuwzględnienia zarzutu skarżącego i jakimi przesłankami kierowała się Rada Miasta podejmując uchwałę.

Skoro zdaniem Sądu w czasie prac nad projektem kwestionowanego planu Rada Miasta P. zachowała wymagane procedury określone w art. 18 ust. w u.z.p., to należy uznać, że działała w ramach przysługującego jej władztwa planistycznego i przysługujących jej uprawnień nie nadużyła. Skoro więc zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270).

Jedynie na marginesie Sąd chciałby zauważyć, że żądanie Rady Miasta odrzucenia skargi z tego powodu, że skarżący nie wezwał Rady Miasta do usunięcia naruszenia prawa jest nieuzasadnione, bowiem zgodnie z utrwalonym orzecznictwem i poglądami doktryny wniesienie skargi na uchwałę odrzucającą zarzut nie jest uzależnione od wezwania rady gminy do usunięcia naruszenia prawa (patrz uchwała NSA z dnia 11.10.1999 r. OPS 9/99).

/-/ R.Batorowicz /-/ J.Stankowski /-/ B.Drzazga MK