Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 743/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1 pkt 2, ust. 3, art. 66 ust. 1 pkt 5, art. 55
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 83, art. 8, art. 9, art. 86, art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 8
journal: Dz.U. 1993 nr 61 poz 284
law: Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzona w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmieniona następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełniona Protokołem nr 2.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 233 § 1
journal: Dz.U. 1969 nr 13 poz 94
law: Ustawa z dnia 19 kwietnia 1969 r. Kodeks karny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Andrzej Kania, Protokolant - Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z 19 lutego 2010 r. wniesionej przez A. A. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] stycznia 2010r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2009 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

Pismem z 8 stycznia 2009r. cudzoziemiec wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Polski. Wniosek umotywował pozostawaniem w związku małżeńskim z obywatelką polską (związek został zawarty w 2002r.) oraz pracą na stanowisku elektryka. Ostatnio cudzoziemiec na terenie R.P. przebywał na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego mu decyzją Wojewody [...] z [...] lutego 2007 r., na okres do dnia [...] lutego 2009 r.

Decyzją z [...] maja 2009r. Wojewoda [...] odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, iż okoliczności sprawy wskazują, że związek małżeński skarżącego i obywatelki polskiej został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na osiedlenie się.

Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec wniósł odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W uzasadnieniu odwołania A. A. oświadczył, iż jego małżeństwo z S. [...] J. nie jest fikcją i nie zostało zawarte w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na osiedlenie się.

Decyzją z [...] stycznia 2010r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2009r. Organ ustalił, iż cudzoziemiec wraz z byłą żoną I. H. wjechali na terytorium Polski w dniu [...] sierpnia 2002 r. Od dnia [...] sierpnia 2002 r. skarżący pozostaje w związku małżeńskim z obywatelką polską – S. [...] J. W ocenie organu związek małżeński cudzoziemca z obywatelką polski posiada cechy zawarcia go w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na osiedlenie się.

Powyższe organ stwierdził na podstawie przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej w B. wywiadu środowiskowego w deklarowanym miejscu pobytu cudzoziemca wraz z żoną, tj. w B. przy ul. C. W dwupokojowym mieszkaniu zastano T. D., który stwierdził iż zamieszkuje w tym mieszkaniu z żoną A., dwojgiem dzieci, babcią żony – S. [...] J. i Jej mężem A. A. T. D. nie zna szczegółów życia cudzoziemca ze S. J. z, z uwagi na fakt, iż cudzoziemiec wychodzi z domu ok. 7:00-8:00 i wraca ok. 17:00. Dodatkowo funkcjonariusze ustalili, iż skarżący nie jest wcale widywany na ul. C. w B., gdyż pod ww. adresem zamieszkuje od dwóch lat jedynie S. [...] J. wraz z wnuczką A., jej mężem T. oraz dziećmi. Natomiast cudzoziemiec zamieszkuje w B. przy ul. S. wraz z byłą żoną obywatelką A. – I. H. i ich synem G. A. Wspólnie handlują na rynku sprzedając ubrania. Cudzoziemcy nie utrzymują bliższych kontaktów z Polakami, natomiast bardzo często odwiedzają Ich inni obywatele A.

Organ również wskazał, iż w toku postępowania przed organem I instancji cudzoziemiec i S. [...] J. zostali przesłuchani do protokołu. W wyniku przesłuchania ujawniły się istotne rozbieżności, dotyczące m.in. imion osób zamieszkujących w mieszkaniu przy ul. C. Mianowicie skarżący zeznał, iż wnuki jego żony nazywają się D. i K. oraz że D. chodzi do przedszkola niedaleko bloku, natomiast jego żona oświadczyła, iż: nazywają się D. i A. żaden z wnuków nie chodzi do przedszkola. Podobnie odnośnie faktów: złamania nogi przez żonę skarżącego oraz zawału serca wnioskodawcy. Wnioskodawca stwierdził, iż jego żona złamała nogę jesienią, podczas robienia zakupów i to sam skarżący zawiózł ją do szpitala im. [...]. Zawału serca skarżący, według swego oświadczenia, doznał w mieszkaniu swojej byłej żony i to ona najprawdopodobniej wezwała karetkę. Inaczej natomiast podała S. J., która stwierdziła, że nogę złamała wiosną, miała problemy z chodzeniem i pewnego dnia nie mogła wstać z łóżka i dodatkowo wyjaśniła, że to wnuczka zawiozła ją do ww. szpitala. Odnosząc się do zawału serca męża wyjaśniła, że A. A. 2 lata temu dostał zawału w ich mieszkaniu, po czym ona zawiozła męża taksówką do szpitala im. [...]. Podobne rozbieżności ujawniły się także odnośnie remontu w mieszkaniu oraz wnętrza samochodu, a także w kwestii rozliczeń z Urzędem Skarbowym oraz w związku z pracą zainteresowanego.

Organ podkreślił, iż powyższe rozbieżności dotyczą istotnych okoliczności życia codziennego małżonków. Rozbieżności te pojawiają się nie tylko podczas opisywania spraw codziennych, jak np. w przypadku okoliczności związanych z przejściami o charakterze zdrowotnym, jak zawał serca skarżącego. Istotne jest również to, że po 7 latach małżeństwa małżonkowie, którzy prowadzą wspólnie gospodarstwo domowe, podają inne fakty dotyczące remontu mieszkania, zakupu mebli, płacenia rachunków za mieszkanie oraz remontu samochodu. Żona skarżącego zapytana o leki jakie wnioskodawca przyjmuje, wymieniła je dopiero, gdy zajrzała do notatek zawartych na kartce.

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że małżonkowie nie zamieszkują wspólnie, nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego i nie są zgodni w istotnych okolicznościach, które ich dotyczą. Kontrole przeprowadzone m. in. w lutym i marcu 2009 r. przez Straż Graniczną potwierdzają, że skarżący nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego ze swoją obecną żoną w mieszkaniu przy ulicy C. w B., a prowadzi je wspólnie z byłą żoną – I. H. oraz synem G. A. zamieszkując od około 2 lat przy ulicy S. w B. Powyższe potwierdzają również ustalenia dokonane przez Komendę Główną Straży Granicznej dotyczące przekraczania granicy Rzeczypospolitej Polskiej przez skarżącego i jego byłą żonę. Mianowicie skarżący wraz z byłą żoną kilkakrotnie przekraczali granicę Rzeczypospolitej Polskiej w tych samych dniach jak również w innych, ale za to w krótkich odstępach czasowych. Ponadto z przeprowadzonego przez Inspektorów Urzędu Wojewódzkiego wywiadu środowiskowego na ul. S. wynika, że skarżący i była żona i ich syn mieszkali w lokalu nr [...]. Dodatkowo organ zwrócił również uwagę na to, iż syn skarżącego w protokole z przesłuchania świadka z [...] listopada 2009r. zeznał, iż w 2009r. wraz z ojcem i matką zostali zatrzymany do kontroli drogowej. Samochodem kierował jego ojciec A. A. Wówczas zatrzymano towar w postaci 300 "wagonów" papierosów, który należał do G. A.

Odnosząc się do wniosku o ponowne przesłuchanie domowników z mieszkania przy ulicy C. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wskazał, iż jest to bezcelowe i jedynie przyczyni się do niepotrzebnej przewlekłości postępowania.

Reasumując organ wskazał, że związek skarżącego i S. [...] J. odbiega od modelu określonego w art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego (Dz.U. z 1964r. Nr 9 poz. 59 ze zm.) i został zawarty tylko i wyłącznie w celu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się.

Pismem z 19 lutego 2010r. skarżący złożył skargę na ww. decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji Wojewody [...]. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie:

1. normy art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy z 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.), zwanej dalej ustawą o cudzoziemcach poprzez błędne przyjęcie, że związek małżeński skarżącego został zawarty wyłącznie w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w zw. z art. 6, art. 83 § 1 i 3, art. 107 § 1 i 3 ustawy z 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. przez błędne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki odmowy udzielenia skarżącemu zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP;

2. art. 10 k.p.a. w związku z art. 75 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności zaniechanie przesłuchania przez organ domowników przy ul. C. oraz naruszenia zasady bezpośredniości postępowania poprzez oparcie podjętej decyzji jedynie na protokołach przesłuchań Straży Granicznej oraz notatce Inspektorów Wojewódzkich, przez co brak własnych ustaleń w tym zakresie;

3. art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie S. J. – jako stronie postępowania czynnego udziału w postępowaniu;

4. art. 8 k.p.a. w zw. Z art. 55 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach polegającą na uznaniu, że sprzeczności zawarte w wywiadzie środowiskowym, a dotyczące wypowiedzi skarżącego i jego małżonki dotyczą okoliczności istotnych w rozumieniu tegoż artykułu;

5. art. 86 w związku z art. 83 § 3 k.p.a. poprzez nie pouczenie strony o prawie odmowy składania odpowiedzi na pytania, jak też art. 83 § 1 polegającej na niedouczeniu małżonka cudzoziemca o przysługującym mu prawie odmowy zeznań;

6. naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez dokonanie ingerencji w życie rodzinne, prywatne i mieszkanie strony nie uzasadnionej względami bezpieczeństwa państwowego, bezpieczeństwa publicznego lub dobrobytu gospodarczego kraju, ochrony porządku i zapobiegania przestępstwom, ochrony zdrowia i moralności lub ochrony praw i wolności innych osób.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem postępowania administracyjnego była odmowa udzielenia zezwolenia na osiedlenie się na terytorium R.P.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zezwolenia na osiedlenie się udziela się cudzoziemcowi, który pozostaje w związku małżeńskim, zawartym z obywatelem polskim co najmniej 3 lata przed złożeniem wniosku i bezpośrednio przed złożeniem wniosku przebywał nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 2 lata na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W myśl art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na osiedlenie się, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim, a związek małżeński został zawarty wyłącznie w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony lub zezwolenia na osiedlenie się.

W zakresie oceny charakteru zawartego związku małżeńskiego przepisy dotyczące udzielania zezwolenia na osiedlenie się odwołują się do przepisów dotyczących zezwolenia na zamieszkanie (art. 64 ust. 3 ustawy o cudzoziemcach).

Zgodnie z art. 55 ustawy o cudzoziemcach, organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego lub małżonkiem cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w art. 54, ustala, czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że:

1) jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie społecznej;

2) małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa;

3) małżonkowie nie zamieszkują wspólnie;

4) małżonkowie nie spotkali się nigdy przed zawarciem małżeństwa;

5) małżonkowie nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga;

6) małżonkowie nie są zgodni co do dotyczących ich danych osobowych i innych istotnych okoliczności, które ich dotyczą;

7) jedno z małżonków lub oboje małżonkowie w przeszłości zawierali już małżeństwa dla pozoru.

W tym miejscu należy podkreślić, iż wyżej cytowane przepisy nakazują badanie w postępowaniu w przedmiocie zezwolenia na osiedlenie się okoliczności czy związek małżeński cudzoziemca z obywatelką polską nie został zawarty w celu obejścia prawa. Zwłaszcza, że wniosek cudzoziemca na osiedlenie się opierał się w swojej podstawie faktycznej właśnie na fakcie zawarcie związku małżeńskiego z Polką oraz na wspólnym z nią zamieszkiwaniu. Dokonując ustalenia, co do wspólnego zamieszkania i charakteru związku małżeńskiego organ opierał się przede wszystkim na dowodach zgromadzonych w postępowaniu o zezwolenie na zamieszkanie, dowodach w postaci zeznań byłej żony złożonych w toku niniejszego postępowania oraz zeznań syna złożonych w toku swojego postępowania o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, a także dokumentów z wywiadów środowiskowych.

Cudzoziemiec, jego aktualna żona S. [...] J., była żona I. H. oraz syn G. A. zostali przesłuchani. S. [...] J. była słuchana w dniu marca 2009r. Z protokołu wynika, iż była pouczona o prawie odmowy zeznań, odmowy odpowiedzi na pytania w zakresie objętym art. 83 k.p.a. Była też pouczona o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Oba protokoły przesłuchania zostały przez nią podpisane po złożonym oświadczeniu, iż czyni to po odczytaniu tego protokołu. Z treści tych protokołów nie wynika aby zgłaszała jakąkolwiek niedyspozycję, złe samopoczucie, czy inne trudności w składaniu zeznań. Rozbieżność wypowiedzi żony skarżącego z treścią wypowiedzi cudzoziemca świadcząca o braku istnienia małżeństwa jako związku faktycznego pomiędzy nimi pozostaje w pełnej spójności z treścią ustaleń dokonanych w drodze wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w ramach postępowania wyjaśniającego przez Straż Graniczną i Inspektorów [...] Urzędu Wojewódzkiego i dowodach w postaci zestawień przekroczeń granicy przez skarżącego i jego byłą żonę.

Podnieść należy, wbrew twierdzeniom skarżącego, że S. [...] J. przesłuchiwana była na okoliczność podstawowych zasad funkcjonowania związku dwojga ludzi. Rozbieżności w jej i męża wypowiedziach dotyczą dat i zdarzeń szczególnych. To nie są rozbieżności dotyczące codziennych drobnych okoliczności, które z racji ich oczywistego istnienia i powtarzania się mogłyby nakładając się na siebie zmieszać w czasie i pamięci zeznającego. Te rozbieżności dotyczą imion wnuków żony skarżącego oraz sposobu spędzania przez nich czasu (uczęszczania jednego z nich do przedszkola), z którymi skarżący prowadzi pod tzw. "jednym dachem" gospodarstwo domowe, dotyczą też zdarzeń bardzo bolesnych w postaci przebytych chorób i okoliczności w jakich te choroby ujawniły się. Twierdzenia małżonków dotyczące okoliczności złamania nogi przez żonę strony oraz przebytego zawału serca skarżącego są zupełnie inne i stanowią dowód na brak wspólnego spędzania czasu. Nie są natomiast dowodem zwykłej pomyłki. Powyższe zdarzenia miały miejsce w okresie dwóch lat przed przesłuchaniem, a więc trudno uznać, iż mogły się zatrzeć w pamięci. Podobnie należy ocenić inne rozbieżności w twierdzeniach małżonków np. odnoszące się do remontu mieszkania w którym, jakoby skarżący mieszka, zakupu mebli, a skończywszy na wymianie siedzeń w samochodzie.

Oprócz powyższych zasadniczych rozbieżności w twierdzeniach małżonków, z protokołów przesłuchań wynikały również inne sprzeczności, które w kontekście powyższego należy uznać za istotne. Odnoszą się one zarówno do kwestii życia codziennego (wysokości ponoszonych opłat, sposobu zapłaty) oraz do kwestii związanych z zatrudnieniem skarżącego i wywiązywaniem się z obowiązków byłego pracodawcy w zakresie opłacania podatku dochodowego za skarżącego i rozliczenie go z Urzędem Skarbowym.

Powyższe sprzeczności nie mogły stanowić podstawy wiarygodności zeznań cudzoziemca. Nie mogły być też uznane, jako twierdzenia zawierające nieistotne dla sprawy drobne sprzeczności w wypowiedzi. Prawidłowość tych ustaleń organu również nie budzi wątpliwości. Potwierdzają je opisane dowody zawarte w aktach administracyjnych. Tym samym bezzasadne są zarzuty skarżącego wskazujące na naruszenie art. 8 k.p.a. w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach dotyczące uznania rozbieżności w twierdzeniach małżonków za istotne w rozumieniu art. 55 ust. 1 pkt 6 ustawy. Należy bowiem zauważyć, iż w oświadczeniach małżonków były również inne sprzeczności opisane głównie w decyzji organu I instancji, które ewentualnie można uznać za mało istotne np. dotyczące ilości półek w meblościance, w której skarżący trzyma swoje ubrania.

Sąd nie widzi podstaw do uznania aby w toku tak przeprowadzonych czynności z przesłuchań żony skarżącego doszło do naruszenia zasad określonych art. 8 lub 9 k.p.a. Zatem prawidłowo organ przeprowadził ten dowód w sprawie i dokonał merytorycznej oceny treści złożonych zeznań. Ocena tych zeznań dokonana jest też w kontekście innych dowodów. Z wywiadu środowiskowego wynika, że cudzoziemiec od około dwóch lat w ogóle nie był widywany w miejscu zamieszkania obecnej żony – S. [...] J. (B., ul. C.) natomiast, sąsiedzi byłej żony – I. H. potwierdzają, iż jest on widywany w jej miejscu zamieszkania tj. w B. przy ul. M., gdzie od dwóch lat zamieszkuje z nią i synem. W pobliżu tego miejsca również żona skarżącego pracuje na rynku, a jej były mąż pomaga jej w handlu. Sąsiedzi byłej żony albo w ogóle nie znają skarżącego i osób mieszkających w lokalu nr [...] przy ul. M., albo wskazują na zdjęcie skarżącego jako osoby, którą widują w tym budynku.

W związku z tym uprawnione są twierdzenia organu wskazujące, iż skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z byłą żoną i synem i u byłej żony koncentruje się jego centrum życia. Potwierdzają to również dowody z zestawień przekraczania granicy przez skarżącego i jego byłej żony, które wskazują, iż albo byli małżonkowie przekraczali granicę razem albo w krótkich odstępach czasu. Ponadto potwierdzają to również inne fakty, np. zatrzymanie do kontroli drogowej samochodu, którego kierowcą był skarżący i w którym przebywali jego syn i była żona.

Powyższe fakty układają się w jedną całości i świadczą o tym, że małżeństwo cudzoziemca z obywatelką Polski zostało zawarte w celu uzyskania zezwolenia na osiedlenie się. Ustalenia organu są prawidłowe a wnioski z nich wyciągnięte logiczne i zasadne.

Słuszne jest stwierdzenie organu, iż zebrane dowody dają podstawę do uznania, że związek cudzoziemca z S. [...] J. odbiega od modelu małżeństwa związanego ze wspólnym pożyciem, wzajemną pomocą i wiernością. Jest natomiast rodzajem obustronnego układu ukierunkowanego na umożliwienie cudzoziemcowi pobytu w Polsce. Świadczą o tym m.in. takie okoliczności jak brak wspólnego zamieszkiwania (wynika on z rozbieżności zeznań cudzoziemca i S. J., wywiadu środowiskowego), wieloletnie zamieszkiwanie cudzoziemca z byłą żoną i synem (wywiad środowiskowy, zestawienie dotyczące przekraczania granicy przez skarżącego i jego byłą żonę, niespójność w wypowiedziach przesłuchiwanych osób).

Ustalenia znajdują oparcie w przeprowadzonych dowodach przy czym są to różne dowody. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z należytą starannością i w brew zarzutom skarżącego nie sprowadzało się do wykrycia tylko różnic w wypowiedziach małżonków.

Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy.

Bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 83 § 3 k.p.a. i art 86 k.p.a. poprzez niepouczenie żony skarżącego o przysługującej jej prawie odmowy zeznań. W aktach sprawy znajdują się protokół przesłuchań żony (karty 57-59 akt administracyjnych) z którego jednoznacznie wynika, iż S. [...] J. została o odpowiedzialności karnej i prawie odmowy zeznań i odpowiedzi na pytania. Wynika to zarówno z protokołu, jak i podpisu pod treścią przepisów art. 233 § 1 kodeksu karnego i art. 83 § 1 – 3 k.p.a. Należy także podkreślić, iż pozostałe protokoły przesłuchań świadków zawierają również informację, iż osoby przesłuchiwane zostały pouczone o obowiązkach i uprawnieniach. O powyższym pouczaniu świadków, jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, świadczy także fakt, że była żona cudzoziemca odmówiła składania zeznań, co zostało także zaznaczone.

Nie uzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie S. [...] J. udziału w postępowaniu. S. [...] J. była stroną postępowania administracyjnego, stroną tą był cudzoziemiec. Co więcej żona skarżącego na żadnym etapie nie wystąpiła z wnioskiem o uznanie jej za stronę tego postępowania ani nie wykazywała swojego interesu prawnego w tym znaczeniu aby umożliwić jej udział w postępowaniu. W związku z tym organ nie miał obowiązku zapewnienia jej czynnego udziału.

Mając powyższe na uwadze, bezzasadny jest zarzut dotyczący zaniechania zebrania całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności poprzez zaniechanie przesłuchania przez organ domowników przy ul. C. oraz niedokananie przez organ własnych ustaleń, gdyż wszelkie istotne dla sprawy fakty zostały w sposób dostateczny ustalone na podstawie innych dowodów. Analiza akt nie wykazuje dowolności w ustaleniach faktycznych, niekorzystnej, pozbawionej logiki rozumowania interpretacji zebranego w sprawie materiału dowodowego czy też wybiórczego traktowania zgromadzonego materiału dowodowego.

Zarzuty podnoszone w tej kwestii przez skarżącego w rzeczywistości są polemiką z ustaleniami organu, marginalizowaniem rozbieżności wynikających z treści zeznań i wniosków skarżącego oraz wyrażanym oczekiwaniem aby wszelkie wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść cudzoziemca. Ustalenia organu są stanowcze, oparte na materiale dowodowym i wystarczające do merytorycznego orzekania w sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993r., Nr 61 poz. 284 ze zm.) należy zauważyć, iż zarzut ten nie znajduje uzasadnienia w sprawie. Przywołany przepis stanowi o poszanowaniu prawa do życia prywatnego i rodzinnego ale nie w sposób bezwzględnie chroniony. Należy podkreślić, iż zawarcie małżeństwa jedynie w celu obejścia przepisów prawa co do legalizacji pobytu nie może pociągać za sobą ochrony życia rodzinnego zarezerwowanej dla faktycznej rodziny. Przepisy konwencji, jak słusznie zauważył organ, dotyczą rodziny a nie fikcyjnego związku i tym samym organ wydając decyzję, nie mógł naruszyć tychże regulacji. Cudzoziemca nadal łączą więzy emocjonalne z byłą żoną, z którą mieszka i często wspólnie podróżuje co oznacza, że nadużyciem jest jego twierdzenie, iż zaskarżona decyzja narusza jego prawo do życia rodzinnego.

Konkludując Sąd stwierdza, iż Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców orzekając w sprawie, dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, jak i prawidłowej wykładni przepisów prawa, a w konsekwencji zasadnie stwierdził, iż wobec treści art. 66 ust. 1 pkt. 5 ustawy o cudzoziemcach, istnieją podstawy do odmowy udzielenia zezwolenia na osiedlenie się. Zarzuty skargi są tylko polemiką z ustaleniami organu nie podzielaną przez Sąd.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.