Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1084/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) Sędziowie Janina Antosiewicz NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2006r. sygn. akt II SA/Wa 49/06 w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od K. S. na rzecz Ministra Sprawiedliwości kwotę 120 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I OSK 1084/06

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

II SA/Wa 49/06 oddalił skargę K. S. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia [...] odmówił K. S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Generalnego Służby Więziennej nr [...] z dnia [...] w sprawie zwolnienia go z dniem 31 sierpnia 2002 r. ze Służby Więziennej. Organ uznał, że decyzja była dwukrotnie awizowana, a odwołujący się świadomie unikał jej odbioru, nie uprawdopodobnił też braku winy w uchybieniu terminu, a ponadto nie dochował 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro informację o wydaniu decyzji uzyskał już 19 sierpnia 2002 r. W swojej skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. S. uznał, że organ arbitralnie przyjął, że decyzja została doręczona zgodnie z art. 44 k.p.a., podczas, gdy nie zostały spełnione wymogi określone w tym przepisie. Organ ten nie podjął też starań by przesyłkę doręczyć w inny sposób np., przez sąsiadów. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 maja 2003 r., II SA 4114/02 oddalił skargę uznając za prawidłowe doręczenie przesyłki w trybie art. 44 k.p.a. Od wyroku tego K. S. złożył skargę kasacyjną zarzucając mu naruszenie art. 44, 58 oraz 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji poprzez przyjęcie, że prawidłowo doręczono mu decyzję z [...]. Uznał też, że pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego w [...] wskazuje, że przesyłka była dwukrotnie awizowana i jako niepodjęta została zwrócona nadawcy, ale brak dowodów, że awizo zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. NSA wyrokiem z dnia 18 maja 2004 r., OSK 213/04 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu stwierdzono, iż na kopercie czy innym dowodzie brak jest adnotacji, aby przesyłkę pozostawiono na poczcie i umieszczono o tym zawiadomienie w skrzynce na korespondencję czy na drzwiach mieszkania adresata. Z pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] wynika jedynie, że przesyłka nadeszła z potwierdzeniem odbioru znajdującym się na kopercie (koloru żółtego), a urząd wypowiedział się, co do doręczenia przesyłki w dniu 9 sierpnia 2002 r. Na potwierdzeniu odbioru brak jest jakiejkolwiek adnotacji, co do sposobu jej doręczenia, a Urząd Pocztowy podał jedynie, że "zalegała" ona w urzędzie do 30 sierpnia 2002 r. Sąd uznał, że z pisma wynikają nieścisłości wymagające wyjaśnienia, co do drugiego awiza z 22 sierpnia 2002 r. W zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, że prawidłowego doręczenia dokonano 22 sierpnia 2002 r., a więc doręczenie nastąpiło ze skutkiem na dzień 29 sierpnia 2002 r., a w aktach brak jest dowodu, czy awizując przesyłkę zachowano przesłanki z art. 44 k.p.a. Zdaniem Sądu kasacyjnego w przypadku skutecznego doręczenia przesyłki w dniu 29 sierpnia 2002 r. należało ustosunkować się do tego czy złożone w dniu 12 września 2002 r, odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie - skarżący powołał się w nim na to, że o decyzji dowiedział się 9 września 2002 r. Jeżeli więc doręczenie decyzji w trybie art. 44 k.p.a. nastąpiło rzeczywiście w dniu 29 sierpnia 2002 r. należało ustosunkować się do wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, skoro termin ten został zachowany.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 października 2004 r., II SA/Wa 1080/04 uchylił zaskarżone postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Stwierdził, że w aktach brak jest adnotacji doręczyciela na zwrotnym poświadczeniu odbioru, o pozostawieniu zawiadomienia w skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata o możliwości odbioru pisma. Samo zaś pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego nie wyjaśnia tej sprawy. Organ ani nie wyjaśnił tej kwestii ani też na rozprawie nie przeprowadził w tej materii uzupełniającego dowodu z dokumentu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Minister Sprawiedliwości zarzucił temu wyrokowi naruszenie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej powoływanego jako p.p.s.a.) przez przyjęcie, że w trakcie rozprawy nie przedstawił dowodu z dokumentu, który mógłby wyjaśnić kwestię doręczenia skarżącemu decyzji o zwolnieniu oraz naruszenie art. 44 w zw. z art. 58 k.p.a. przez uznanie, że w aktach administracyjnych brak jest na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji adnotacji doręczyciela o pozostawieniu na drzwiach skarżącego lub w skrzynce pocztowej informacji o możliwości odbioru pisma w urzędzie pocztowym, a uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 listopada 2005 r., I OSK 217/05 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zastosował się do oceny zawartej w wyroku NSA z 18 maja 2004 r. i dopiero w tym kontekście zarzuty skargi były zasadne, bowiem Sąd w tym wyroku podniósł kwestie nieścisłości, co do drugiego awiza wymagające wyjaśnienia i brak adnotacji, co do sposobu doręczenia w dniu 9 sierpnia 2002 r. ale zarazem stwierdził, że urząd pocztowy wypowiedział się, co do doręczenia przesyłki w tym dniu. Jeśliby przyjąć, że doręczenie przesyłki w dniu 22 sierpnia 2002 r. było prawidłowe, to doręczenie nastąpiło ze skutkiem na dzień 29 sierpnia 2002 r. Według stanowiska zawartego w wyroku NSA z 18 maja 2004 r. w aktach brakowało dowodu czy spełnione zostały przesłanki za art. 44 k.p.a. dla skuteczności tego doręczenia. Należało więc rozważyć czy zachowane zostały przesłanki doręczenia wynikające z tego przepisu, a także rozporządzenia Ministra Łączności z 15 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym, i na jaki dzień, a takich ustaleń zdaniem NSA, Sąd I instancji nie poczynił. Sąd I instancji nie ustosunkował się też do podniesionych przez NSA w wyroku z 18 maja 2004 r. kwestii czy zachodziła konieczność rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, skoro ewentualnie termin do jego wniesienia został zachowany. Nie mogło od tego zwolnić Sadu "nieprzedstawienie przez organ dowodu uzupełniającego z dokumentów".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku oddalającego skargę stwierdził, że zgodnie z art. 190 zd. 1 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w uzasadnieniu wyroku z 9 listopada 2005 r. za trafny uznał podstawowy zarzut skargi kasacyjnej polegający na niezastosowaniu się przez WSA do dyspozycji zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że urząd pocztowy nie mogąc doręczyć przesyłki w trybie art. 42 i 43 k.p.a. zastosował tryb z art. 44 k.p.a. Decyzja została wysłana na adres skarżącego listem poleconym z potwierdzeniem nadania oraz zwrotnym potwierdzeniem odbioru koloru żółtego. Taka przesyłka jest przesyłką rejestrowaną w świetle § 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym (Dz.U. nr 40, poz. 173 ze zm.). Doręczanie takich przesyłek następuje w trybie § 47 ust. 1 tego rozporządzenia - nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych powoduje, iż zawiadomienie o próbie doręczenia wraz ze wskazaniem miejsca i terminu odbioru przesyłki pozostawia się w skrzynce na korespondencję lub przekazuje w inny powszechnie uznawany sposób. W rozpoznawanej sprawie w dniu 9 sierpnia 2002 r. awizowano przesyłkę, co potwierdza pieczątka na kopercie oraz pozostawiono zawiadomienie o nadejściu tej przesyłki i możliwości jej odbioru w skrzynce na korespondencję, co potwierdza pismo Naczelnika Urzędu Pocztowego [...], będące dowodem w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Z tego powodu zarzut skarżącego, iż brak prawidłowo wypełnionego i podpisanego zwrotnego potwierdzenia odbioru ma przesądzać o nieskutecznym doręczeniu przesyłki w trybie art, 44 k.p.a. jest chybiony. Zdaniem Sądu prawidłowe doręczenie przesyłki nastąpiło ze skutkiem na dzień 16 sierpnia 2002 r. Okoliczność, że dokonano wtórnego awizowania przesyłki w dniu 22 sierpnia 2002 r. nie ma żadnego znaczenia prawnego w sprawie. W tej sytuacji wniesienie przez skarżącego w dniu 12 września 2002 r. odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia, ale zwrócił się on z wnioskiem o przywrócenie tego terminu. Powołując się na orzecznictwo sądowe wywiedziono, że K. S. nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, a w swoim wniosku kwestionował jedynie fakt doręczenia mu decyzji, co czynił także na wezwanie organu do usunięcia braków formalnych tego wniosku. Sąd uznał za błędny pogląd organu administracji, iż 7 dniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu należy liczyć od dnia 19 sierpnia 2002 r., kiedy to skarżący otrzymał informacje o zwolnieniu go ze służby. Organ tej daty nie powinien przyjmować, gdyż nie posiadał wówczas informacji, co do daty doręczenia przesyłki. Dopiero po zwrocie nieodebranej przesyłki można uznać, że są podstawy do stwierdzenia skutku prawnego - fikcji doręczenia z art. 44 k.p.a. Zwrot przesyłki do organu nastąpił w dniu 4 września 2002 r. i dopiero wtedy organ mógł stwierdzić fakt doręczenia ze skutkiem na dzień 16 sierpnia 2002 r. W tej sytuacji, według koncepcji organu wniosek o przewrócenie terminu należało złożyć w terminie do wniesienia odwołania, gdy nie miało miejsce jeszcze uchybienie terminu. To uchybienie ni miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy. Bezsporne jest bowiem, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a jest to przesłanka wystarczająca do odmowy przywrócenia terminu.

W skardze kasacyjnej K. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucił temu wyrokowi:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w szczególności art. 1, 8, 178 ust. 1 i 45 ust. 1 Konstytucji, art. 40 - 45, 58 § 1, 109, 14 § 1 i 110 k.p.a. oraz art. 190 p.p.s.a. "oraz innych wymienionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej";

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy przez niezastosowanie wprost przepisów art. 1, 8, 178 ust. 1 i 45 ust. 1 Konstytucji, art. 190 p.p.s.a. w zw. z art. 40-45 k.p.a. i art. 145 p.p.s.a. "oraz innych wymienionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej" poprzez przyjęcie, że:

1) doręczenia pism nastąpiły skutecznie w dniu 16 sierpnia 2002 r.,

2) uznanie powtórnego awiza z 22 sierpnia 2002 r. za nieistotne dla sprawy,

3) zastosowanie niezgodnie z Konstytucją przepisów o jednokrotnym awizo,

4) wniesienie odwołania w dniu 12 września 2002 r. nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia,

5) skarżący nie uprawdopodobnił przyczyn uzasadniających przywrócenie terminu, ponieważ wady w doręczeniu decyzji nie uprawdopadabniają przyczyn uchybienia terminu i nie uzasadniają jego przywrócenia,

6) wyrok stanowi wykonanie wyroków NSA I OSK 217/05 i OSK 213/04, które wiążą Sąd I instancji.

Ponadto zarzucono wyrokowi brak uchylenia zaskarżonej decyzji w całości w związku ze stwierdzeniem naruszeń prawa wymienionych w skardze.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uznano, że Sąd I instancji nie wykonał wytycznych zawartych we wskazanych wyrokach NSA uznając, iż badanie doręczenia z dnia 22 sierpnia 2002 r. za niecelowe, ponieważ skuteczne było jedynie doręczenie z dnia 9 sierpnia 2002 r., a drugie doręczenie było zbędne. Takie działanie narusza art. 190 p.p.s.a., gdyż obowiązkiem Sądu było zbadanie skuteczności doręczenia dokonanego w dniu 22 sierpnia 2002 r. Powołując się na orzecznictwo SN podważano skuteczności doręczenia pisma w drodze jednokrotnego awiza. Przepisy dotyczące owego jednokrotnego awiza zostały uznane przez Trybunał Konstytucyjny za sprzeczne z Konstytucją i w konsekwencji zmienione. Sąd I instancji naruszył prawo nie stosując art. 8 ust. 2 Konstytucji. Nie zastosował się także do wytycznych NSA, a nawet wbrew im zastosował przepis sprzeczny z Konstytucją. Sąd wadliwie ocenił i rozpatrzył sprawę, ponieważ uznał za dokonane doręczenie po jednokrotnym awizo oraz przyjął, iż odwołanie zostało wniesione po terminie a wniosek o przywrócenie terminu nie uprawdopodobnił przyczyn nie złożenia odwołania w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył, co następuje:

Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie dotyczy to wykładni prawa dokonanej w wyrokach NSA z 18 maja 2004 r., OSK 213/04 oraz z 9 listopada 2005 r., I OSK 217/05. W pierwszym z tych wyroków Sąd uznał m.in., że z pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego [...] wynikają nieścisłości, co do drugiego awiza z 22 sierpnia 2002 r., a w przypadku skuteczności uznania tego doręczenia za prawidłowe należało ustosunkować się do tego czy złożone w dniu 12 września 2002 r. odwołania od decyzji zostało wniesione w ustawowym terminie. W drugim z powołanych wyroków Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji nie zastosował się do oceny zawartej w wyroku NSA z 18 maja 2004 r. - nieścisłości, co do drugiego awiza wymagające wyjaśnienia i brak adnotacji, co do sposobu doręczenia w dniu 9 sierpnia 2002 r. Sąd stwierdził też, że należało ustalić czy zachowane zostały przesłanki z art. 44 k.p.a. i na jaki dzień, przy czym należało to uczynić w świetle art. 44 k.p.a. i przepisów rozporządzenia Ministra Łączności z 15 marca 1996 r. w sprawie warunków korzystania z usług pocztowych o charakterze powszechnym (Dz.U. nr 40, poz. 173). Ponadto podniesiono, że Sąd I instancji nie ustosunkował się też do kwestii czy zachodziła konieczność rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania skoro ewentualne, termin do jego wniesienia został zachowany.

Przedstawione główne punkty oceny prawnej wyrażonej w powołanych wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążącej Wojewódzki Sąd Administracyjny, zostały przez ten Sąd dochowane. W żadnym bowiem z tych wyroków nie nakazano Sądowi I instancji stosowania przepisu art. 44 k.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 6 czerwca 2005 r., to jest w brzmieniu wynikającym z art. ustawy z dnia 11 marca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. nr 78, poz. 682), który to przepis wprowadził zasadę przechowywania pisma w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy przez okres 14 dni, a jednocześnie zawiadamiania o tym fakcie adresata w drodze tzw. dwukrotnego awiza. Co prawda wspomniana nowelizacja art. 44 k.p.a. miała na celu dostosowanie tego artykułu do stanowiska przyjmowanego przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 17 września 2002 r., SK 35/01 - Dz.U. nr 157, poz. 1318), ale wyrok ten dotyczył bezpośrednio obowiązku awizacji pism sądowych ze względu na respektowanie wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji prawa do sądu. Nie miał on bezpośredniego zastosowania do art. 44 k.p.a. Zmiana tego przepisu kodeksu przez ustawodawcę miała na celu zrównanie zasad doręczania pism w postępowaniu administracyjnym ogólnym zarówno z trybem doręczania tych pism w postępowaniu przed sądem powszechnym, jaki i z trybem obowiązującym w postępowaniu podatkowym, w którym już od 1 września 2003 r. w art. 150 § 1 i 1a Ordynacji podatkowej przyjęto takie rozwiązania. Skoro więc w obu wskazanych wyrokach zwierających wiążącą dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ocenę prawną nie zawarto bezpośrednio stwierdzeń nakazujących temu Sądowi stosowanie art. 44 k.p.a. w brzmieniu obejmującym zasadę podwójnego awiza, a jednocześnie nie ma w sprawie zastosowania art. 145a § 1 k.p.a. umożliwiający wznowienie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy podstawą prawną decyzji lub postanowienia, na które służyło zażalenie był przepis akt normatywnego uznany za niekonstytucyjny bądź sprzeczny z aktem prawnym wyższego rzędu, Sąd I instancji nie naruszył art. 190 p.p.s.a. Stawianie więc Sądowi takiego zarzutu nie posiada usprawiedliwionej podstawy.

W dacie orzekania przez organy administracji obowiązywał art. 44 k.p.a. w brzmieniu nakazującym pozostawienie pisma na poczcie lub w urzędzie gminy, a w skrzynce na korespondencje lub na drzwiach mieszkania adresata pozostawienie stosownej informacji o możliwości odbioru pisma w terminie 7 dni. Adnotacja na kopercie, w której przesłana była skarżącemu decyzja z [...] łącznie z pismem wyjaśniającym Naczelnika Urzędu Pocztowego [...], przekonują, iż z dniem 16 sierpnia 2002 r. skarżącemu została doręczona decyzja o zwolnieniu go ze Służby Więziennej. W związku z tym trafnie Sąd I instancji uznał, że skarżący ani nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, ani też nie wykazał, iż zachował siedmiodniowy termin liczony od dnia ustania przyczyny uchybienia, do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Zauważyć bowiem wypada, że art. 44 k.p.a. nie posiada przepisów wykonawczych, które określałyby formę i zasady dokumentowania dochowania przez podmioty dokonujące doręczeń trybu dokonania czynności wymienionych w tym przepisie. W tej sytuacji, każdy dopuszczalny zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. środek dowodowy może temu celowi służyć.

Całkowicie chybione są też zarzuty dotyczące naruszenia art. 1, 7, 45 ust. 1 i 178 ust. 1 Konstytucji. Niezależnie od tego, że Sąd tych przepisów nie stosował, należy zauważyć, iż skarżący nie uzasadnił w skardze kasacyjnej naruszenia tych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny związany stosownie do art. 183 § 1 p.s.a granicami skarg kasacyjnej nie może domniemywać woli czy też intencji skarżącego i domyślać się, na czym jego zdaniem miało polegać naruszenie tych przepisów.

Zupełnie niewłaściwie postawiony jest także zarzut naruszenia art. 40 - 45 k.p.a. W skardze kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis, który zdaniem skarżącego naruszył Sąd I instancji. Jeżeli zaś wskazany artykuł posiada rozbudowaną strukturę wewnętrzną należy powołać najniższą jednostkę systematyczną, która miała być naruszona. Art. 40, 41 42 i 44 k.p.a. dzielą się zaś na paragrafy, przy czym dodatkowo art. 44 jeszcze na punkty. Nieoznaczenie w skardze kasacyjnej, które z tych jednostek struktury wewnętrznej danego artykułu zostały naruszone przez Sąd uniemożliwia rozpoznanie takiego zarzutu. Przepis. art. 45 k.p.a. odnosi się wyłącznie do doręczenia pisma jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym, w żaden sposób nie mógł mieć w rozpoznawanej sprawie zastosowania. Gdy chodzi zaś o naruszenia art. 43 k.p.a., który nie jest podzielony na paragrafy czy punkty, zarzut naruszenia tego przepisu jest niezasadny, bowiem w aktach administracyjnych znajduje się pismo skarżącego skierowane do organu administracji, w którym prosi on o nie stosowanie wobec niego tej formy doręczenia zastępczego.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 tej samej ustawy.