Wyrok NSA, sygn. akt OSK 569/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski, Sędziowie NSA Leszek Włoskiewicz, Joanna Runge-Lissowska (spr.), Protokolant Mariola Błaszczyk, po rozpoznaniu w 7 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Anny Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 stycznia 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2885/01 w sprawie ze skargi Anny Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 24 października 2001 r. (...) w przedmiocie opłaty adiacenckiej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 21.01.2004 r. SA/Sz 2885/01, oddalił skargę Anny Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 24.10.2001 r. (...), którą utrzymana została w mocy decyzja Zarządu Gminy R. z dnia 5.09.2001 r. (...) w przedmiocie ustalenia Annie Ł. opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, będącej jej własnością, wynikającego z zatwierdzenia projektu podziału tej nieruchomości decyzją z dnia 2.08.1999 r., która stała się ostateczna dnia 18.10.1999 r. Sąd uznał, że decyzja w sprawie opłaty adiacenckiej została wydana po spełnieniu wszystkich przesłanek niezbędnych do ustalenia opłaty, o których mowa w art. 98 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./ i przepisach mających w sprawie tej opłaty odpowiednie zastosowanie na mocy tego przepisu. Termin ustalenia opłaty, o którym mowa w art. 145 ust. 2 ustawy, został zachowany, zaś w dacie wydawania decyzji opłatowej obowiązywała uchwała Rady Gminy R. z dnia 6.04.2001 r. (...) w sprawie ustalenia wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej, określona na 50% różnicy pomiędzy wartością nieruchomości przed i po podziale.

W skardze kasacyjnej Anna Ł. podała jako podstawę kasacyjną "obrazę przepisów prawa materialnego i zasady niedziałania prawa wstecz poprzez uznanie, że nie ma racji skarżąca, że w dacie dokonywania podziału działki gruntu nie istniała uchwała Rady Gminy R. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej określająca wysokość tej opłaty, a istniejąca uchwała nie dawała podstaw dla zastosowania w drodze decyzji administracyjnych ustalenia tych opłat, przez co wyrok uznający zasadność decyzji narusza prawo" i wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w dacie dokonywania podziału działki obowiązywała uchwała Rady Gminy R. z dnia 31.01.1999 r. (...) w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej, ale dotycząca wzrostu wartości nieruchomości z tytułu infrastruktury technicznej, która obowiązywała do dnia 6.04.2001 r. kiedy została zmieniona uchwałą (...) i dopiero ta określiła wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej. Zdaniem skarżącej, w sprawie podstawowym wydaje się zapis z art. 145 ustawy o gospodarce nieruchomościami wprowadzający uprawnienia do ustalenia opłaty w ciągu 3 lat od daty dokonania czynności prawnej, powodującej powstanie obowiązku, a z jego ust. 1 wynika, że może być ustalona oplata adiacencka każdorazowo po urządzeniu lub modernizacji drogi albo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej, ale jej nieruchomość nie posiada żadnych urządzeń ani w chwili podziału, ani po podziale. Art. 145 ustawy nie może więc mieć zastosowania do sytuacji faktycznej i prawnej związanej z treścią rozstrzygnięcia i nie można uznać, że trzyletni okres wstecznego stosowania prawa ma, w oparciu o brzmienie tego zapisu ustawowego, w sprawie zastosowanie. Skarżąca stwierdziła też, iż w dacie dokonania podziału nie istniała decyzja Rady Gminy określająca wysokość opłaty zgodna z brzmieniem art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czego Sąd nie dostrzegł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W skardze kasacyjnej Anna Ł. podała jako jej podstawę naruszenie prawa materialnego i zasadę niedziałania prawa wstecz, jednak bez żadnego wskazania przepisu prawa materialnego, chociaż w uzasadnieniu skargi przywołuje dwa przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. 2000 nr 46 poz. 543 ze zm./.

Podstawy skargi kasacyjnej powinny być tak skonstruowane, aby jasno i wyraźnie wskazywały jakie przepisy prawa czy to materialnego, czy procesowego zostały naruszone i w jaki sposób, jak tego wymaga art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270/. Temu służy wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, przewidziany w art. 175 par. 1 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem związany granicami skargi, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania, o czym przesądza art. 183 ust. 1 ustawy. Będąc związany granicami skargi Sąd nie może dokonywać jej wykładni, czy interpretacji, ani domyślać się o co skarżącemu w istocie chodziło. Podstawy skargi kasacyjnej muszą więc być podane klarownie i tak samo uzasadnione, aby je można było uznać za usprawiedliwione.

Podanych przez Annę Ł. podstaw kasacyjnych nie można uznać za usprawiedliwione, gdyż Sąd musiałby dokonać interpretacji jej skargi i sam wywieść, który ze wskazanych w uzasadnieniu przepisów, czy i w jaki sposób został naruszony. Takiego uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny nie posiada, nie jest bowiem powołany do wykładni, czy interpretacji skargi.

Wadliwie skonstruowane podstawy skargi kasacyjnej i takie samo uzasadnienie skargi prowadzi do jej oddalenia i Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu..