Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 390/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: § 2 ust. 1, § 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
article: art. 84 § 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jowita Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 16 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżona decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. po rozpatrzeniu odwołania S. M. z dnia [...] sierpnia 2008 r. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej "obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z przepisami § 2 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115) za chorobę zawodową uważa się chorobę ujętą w wykazie chorób zawodowych jeżeli w wyniku oceny warunków pracy, można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowa występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Poradnia Chorób Zawodowych WOMP w L. jako jednostka orzecznicza I stopnia nie rozpoznała wymienionego w pozycji 21 załącznika do cytowanego wyżej rozporządzenia tj. obustronnego trwałego ubytku słuchu typy ślimakowatego spowodowanego hałasem wskazując na obustronny ubytek słuchu typu mieszanego.

Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu uznał, iż "stwierdzony niedosłuch nie ma cech klinicznych obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowatego spowodowanego hałasem".

W tym stanie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. uznał, iż decyzja Nr [...] Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. o braku podstaw do uznania choroby zawodowej u skarżącego jest prawidłowa.

Skargę na powyższą decyzję złożył S. M. wnosząc o jej uchylenie. Podniósł, iż jest ona krzywdząca. Wskazał również, że ze względu na stwierdzone przeciwwskazania pracy w hałasie przeniesiony został po 33 latach pracy na stanowisko maszynisty pojazdów trakcyjnych do pracy na warsztacie.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w L. wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności – a więc z punktu widzenia zgodności z prawem. Stwierdzając, że zaskarżony akt administracyjny wydany został przez organ z naruszeniem prawa procesowego lub materialnego mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, sąd administracyjny uchyla go, co skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez organy administracyjne.

Wskazać dodatkowo należy na treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w świetle którego sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skarg oraz powołaną podstawą prawną.

Definicja choroby zawodowej zawarta w art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych wskazuje, iż za chorobę zawodowa uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2020 r. w sprawie chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. nr 132, poz. 1115).

Podnieść należy, że wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność art. 237 § 1 i pkt 2 i 3 Kodeksu Pracy w jakim nie określa wytycznych dotyczących treści rozporządzenia oraz wydanego na jego podstawie cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Jednocześnie Trybunał stwierdził, że powyższe przepisy tracą moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od daty ogłoszenia wyroku (tj. od dnia 2 lipca 2008 r.) Takie rozstrzygnięcie oznacza, że do czasu uchwalenia nowych przepisów – nie dłużej niż do 2 lipca 2009 r. obowiązują przepisy powołanego wyżej rozporządzenia.

Obowiązkiem organu administracji właściwego do rozpoznania i stwierdzania choroby zawodowej jest zgromadzenie przed skierowaniem pracownika na badania lekarskie we właściwej jednostce orzeczniczej, dokumentacji o jakiej mowa w § 6 ust. 1 rozporządzenia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w świetle art. 7 i 77 kpa postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy. Organy orzekające wydały swe rozstrzygnięcia przyjmując za ich podstawę w zasadzie wyłącznie orzeczenia lekarskie I i II instancji wydane w następstwie badań specjalistach, ale bez oceny całości dokumentacji, która powinna być przedmiotem oceny lekarzy wydających orzeczenia medyczne w sprawie.

Podkreślić należy, że orzeczenia tych jednostek organizacyjnych uprawnionych do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego. A więc oprócz konkluzji powinna ona zawierać merytoryczne uzasadnienie zajętego stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę, ale również do innych dowodów. Orzeczenie lekarskie jako dowód w sprawie z art. 84 § 1 kpa musi być wiec szczegółowo uzasadnione, a zgodnie z art. 80 kpa podlega ocenie organu administracji, musi być przekonywujące i czytelne, pozostawać w zgodności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przede wszystkim uzasadnione w taki sposób aby wyjaśnić wszelkie medyczne wątpliwości z odniesieniem się nie tylko do wyników badań przeprowadzonych przez daną jednostkę.

W tym stanie sprawy niniejszej organy inspekcji sanitarnej oparły się na niepełnym materiale dowodowym, w tym wymagających uzupełnienia opiniach biegłych.

W ocenie sądu powyższe naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.