Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 762/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130 a
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 16 stycznia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Małgorzata Górecka (spr.) WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2020r. przy udziale sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej umorzenia należności powstałej w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu i umorzenie postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

SKO w [...] decyzją z dnia [...] września 2019 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. odmawiającą skarżącemu umorzenia opłaty w wysokości [...] zł powstałej w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...], do uiszczenia której zgodnie z art. 130 a ustawy Prawo o ruchu drogowym zobowiązany jest właściciel pojazdu lub osoba dysponująca pojazdem na podstawie innego niż własność tytułu prawnego w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący jako kierowca w dniu [...] marca 2019 r. pozostawił przedmiotowy pojazd w miejscu objętym zakazem zatrzymywania ( znak drogowy B-36 ) z tabliczką pod znakową T-24 informującą, że pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela.

Pismem z dnia [...] marca 2019 r. skarżący wniósł o umorzenie i zwrot kwoty [...]zł + [...] zł.

Organ I instancji odmówił skarżącemu umorzenia wnioskowanej kwoty.

Po rozpatrzeniu odwołania organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Ponieważ organ I instancji nie wydał w powyższym trybie decyzji, zdaniem organu II instancji jego decyzja z dnia [...] kwietnia 2019 r. była przedwczesna. Dopiero po wydaniu decyzji ustalającej koszty można rozpatrywać wniosek strony o ich umorzenie.

W skardze strona podniosła zarzut naruszenia art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji.

Skarżący podniósł zarzuty dotyczące prawidłowości wydania dyspozycji usunięcia jego pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 130 a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2018. 1990), pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku:

1) pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu;

2) nieokazania przez kierującego dokumentu potwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub dowodu opłacenia składki za to ubezpieczenie, jeżeli pojazd ten jest zarejestrowany w kraju, o którym mowa w art. 129 ust. 2 pkt 8 lit. c;

3) przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego, chyba że istnieje możliwość skierowania pojazdu na pobliską drogę, na której dopuszczalny jest ruch takiego pojazdu;

4) pozostawienia pojazdu nieoznakowanego kartą parkingową, w miejscu przeznaczonym dla pojazdu kierowanego przez osoby wymienione w art. 8 ust. 1 i 2;

5) pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela;

6) kierowania nim przez osobę nieposiadającą uprawnienia do kierowania pojazdami albo której zatrzymano prawo jazdy i nie ma możliwości zabezpieczenia pojazdu poprzez przekazanie go osobie znajdującej się w nim i posiadającej uprawnienie do kierowania tym pojazdem, chyba że otrzymała ona pokwitowanie, o którym mowa w art. 135 ust. 2.

Na podstawie art. 130 a ust. 5 c ustawy pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1–2 oraz art. 140ad ust. 7 umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie, z uwzględnieniem ust. 7.

Zgodnie natomiast z art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Z powyższych uregulowań wynika, że w przypadku wydania dyspozycji usunięcia danego pojazdu jego właściciel jest zobowiązany do poniesienia kosztów dotyczących m. in. usunięcia i przechowywania danego pojazdu na odpowiednim parkingu.

Koszty związane z powyższymi czynnościami winny być określone w odrębnej decyzji wydanej przez właściwy organ na podstawie art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Po wydaniu takiej decyzji zainteresowana strona może wnosić o umorzenie ustalonych kosztów, co skutkuje wszczęciem odrębnego postępowania w tym zakresie.

Ponieważ w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji odmawiająca umorzenia kosztów była przedwczesna, zasadnie organ II instancji uchylił ją i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.

Na tym etapie było ono bowiem bezprzedmiotowe.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.