Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 871/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia NSA Przemysław Dumana, Asesor WSA Teresa Randak (sprawozdawca), Protokolant Marta Lewicka, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. i B. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. – D. określił S. i B. K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości [...] zł.

Organ podatkowy wskazał, że podatnicy złożyli wspólne zeznanie podatkowe o wysokości dochodu osiągniętego w 2002 r. w którym wykazano dochody podatnika z tytułu [...]% udziału w spółce cywilnej "A", z tytułu prowadzonej osobiście działalności gospodarczej "B", a także dochody podatniczki z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej na własne nazwisko "C". Organ podatkowy przeprowadził postępowanie kontrolne we wszystkich podmiotach tj. w "A", "B" i "C", w wyniku którego zakwestionował kosztu uzyskania przychodu, a także wartość odliczeń od dochodu zarówno z tytułu wydatków inwestycyjnych jak i premii inwestycyjnej.

Organ podatkowy zakwestionował następujące koszty uzyskania przychodu:

1) w odniesieniu do działalności prowadzonej na własne nazwisko pod firmą "B":

a) kwotę [...] zł. z tytułu zaliczenia do kosztów w miesiącu maju amortyzacji przyczepy samochodowej KRŚT [...] nr rej. [...], która to przyczepa została zamortyzowana w 2000 r., a powtórnie przyjęta do używania, po generalnym remoncie, na podstawie faktury VAT z dnia [...] 2002 r. Powołując się na treść art. 22 h ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 14, poz. 176 z 2000 r. z późn. zm.), w dalszej części uzasadnienia określanej skrótem "updof", organ podniósł, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek przyjęto do używania,

b) kwotę [...] zł. z tytułu uwzględnienia kosztów przeglądu samochodu ciężarowego nr rej. [...] , przez "D" S.A. nie uwzględnionego w ewidencji środków trwałych podatnika.

Ponadto organ podatkowy zakwestionował wysokość odliczenia od dochodów wydatków inwestycyjnych, wskazując, że zgodnie z art. 7 ust. 20 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. Nr 104, poz. 1104) podatnik miał możliwość kontynuacji odliczeń od dochodu wydatków inwestycyjnych na warunkach określonych w art. 26 a ust. 14 pkt ustawy. Zgodnie z tym przepisem kwota odliczeń od podstawy opodatkowania nie może przekraczać 30% dochodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy, w przypadku, gdy wydatki te zostały poniesione na cele wymienione w ust. 11 pkt 2 – 7 wskazanej ustawy. Organ wskazał ponadto, że podstawę opodatkowania, zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 updof, stanowi dochód obliczony m.in. na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym dochodem opodatkowanym są wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów m.in. określonych w art. 21 ust. 1 updof. Zdaniem organu, skoro dochód ustalony na podstawie wskazanych przepisów, nie obejmuje dochodów zwolnionych z opodatkowania – to również przy ustalaniu wysokości obliczeń od tego dochodu należy ująć tylko te dochody, które były brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości podstawy opodatkowania. Biorąc powyższe pod uwagę organ ustalił wysokość przysługującej ulgi w kwocie [...] zł. ([...]% dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej), przy odliczonej przez podatnika w wysokości [...] zł.

Organ zakwestionował także wysokość odliczeń z tytułu ulgi inwestycyjnej, wskazując, że podatnik dokonał odliczenia w wysokości połowy wydatków inwestycyjnych jakie odliczył w 2001 r. tj. w kwocie [...] zł., gdy tymczasem z treści art. 26 a ust. 18 updof wynika, że premia inwestycyjna o której mowa w ust. 1 pkt 2 nie może przekroczyć 15% dochodu, ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 updof. Dodatkowo organ podniósł, że decyzją z dnia [...] 2001 r. nr [...] dokonano obniżenia wysokości przysługującego podatnikowi odliczenia w 2001 r. z tytułu ulgi i premii inwestycyjnej. Wskazując na powyższe organ podatkowy uznał, że podatnikowi w roku podatkowym 2002 przysługiwało odliczenie z tytułu premii w maksymalnej wysokości [...] zł. ([...]% x [...] zł. ).

Weryfikując zatem dane dotyczące koszty uzyskania przychodu i wysokości odliczeń z tytułu wydatków inwestycyjnych i premii inwestycyjnej, organ podatkowy określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. małżonkom S. i B. K.w wysokości [...] zł.

Od decyzji organu pierwszej instancji podatnicy wnieśli odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w K.. W uzasadnieniu odwołania podatnicy podnieśli, że organ niezasadnie zakwestionował koszty w wysokości [...] zł. z tytułu amortyzacji, gdyż przyczepa samochodowa wprowadzona była do ewidencji środków od dnia [...] 1996 r. Dokonanie modernizacji, oznacza że nie amortyzuje się jej wartości, tylko o jej wielkość podnosi się wartość początkową środka trwałego. Zdaniem podatników, art. 22 h ust. 1 updof ma zastosowanie tylko do przyjęcia nowego środka na ewidencję środków trwałych, a nie środka zmodernizowanego. Za niezasadne uznali odwołujący stanowisko organu podatkowego dotyczące ograniczenia odliczeń z tytułu ulgi i premii inwestycyjnej do dochodu stanowiącego podstawę opodatkowania. Zdaniem odwołujących z treści art. 26 a ust. 15 pkt 2 updof wynika jednoznacznie, że łączna kwota odliczeń wydatków inwestycyjnych od podstawy opodatkowania nie może przekraczać za rok podatkowy dochodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy. Organ stosując wykładnię ulg w oparciu o podstawę opodatkowania, dochód do opodatkowania czy dochód stanowiący podstawę opodatkowania zmienił zatem pojęcie dochodu wynikające z treści art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 zarówno w zakresie pojęciowym jak i wartościowym, bowiem gdyby ustawodawca chciał ograniczyć odliczenie w sposób wskazany przez organ podatkowy, to wyraziłby to w przepisach dotyczących ulg lub w innej części ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Definicja dochodu zawarta w art. 9 ust. 2 ustawy służy wyłącznie określeniu podstawy opodatkowania, a nie - jak dokonał tego organ - wyliczeniu wielkości ulgi i premii inwestycyjnej. Zdaniem odwołujących zmiana formy opodatkowania – z księgi przychodów i rozchodów na zasady ogólne - narzucona przez ustawodawcę, nie powinna prowadzić do pogorszenia sytuacji podatnika. W końcowej części odwołania podatnicy stwierdzili, że podatnik nie sporządzał żadnego sprawozdania finansowego, gdyż rachunkowość prowadziła spółka, a nie podatnik jako osoba fizyczna, z tej też przyczyny nie mógł mieć zastosowania art. 24 ust. 1 updof., a ponadto że w decyzji nie dokonano precyzyjnego określenia podstawy prawnej decyzji, albowiem nie wskazano czy przyjęto stan prawny obowiązujący na 31 grudnia 2002 r., czy na dzień wydania decyzji.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że uprawnienie do kontynuowania ulgi inwestycyjnej podatnicy nabyli na podstawie art. 7 ust. 18 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, zgodnie z którym podatnicy, którzy przed dniem 1 stycznia 2001 r. ponieśli i nabyli prawo do odliczeń, zachowują to prawo w zakresie i na zasadach określonych w dotychczasowych uregulowaniach, tj. w art. 26 a ust. 1 updof. Powołując się na treść art. 26 a ust. 14 updof, organ odwoławczy podniósł, że kwota wydatków inwestycyjnych odliczona od podstawy opodatkowania nie może przekraczać:

1) 30% dochodu ze źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4, gdy wydatki zostały poniesione na cele wymienione w ust. 11 pkt 7 ustawy,

2) 15% dochodu, o którym mowa w pkt 1 wskazanego przepisu, w pozostałych przypadkach, przy czy zgodnie z art. 26 a ust. 15 pkt 2 updof, łączna kwota odliczeń wydatków inwestycyjnych nie może za rok podatkowy przekroczyć w okresie od 1 stycznia 1998 r. 30% dochodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy.

Organ zwrócił uwagę, że przepis art. 26 a ust. 1 updof odsyłał w zakresie podstawy opodatkowania, określonej zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 – 7 lub art. 25 updof, po odliczeniu kwot wymienionych w pkt. 1 – 9. Zdaniem organu logicznym jest, że skoro wydatki inwestycyjne odliczane są od tak określonej podstawy opodatkowania, to wielkość ta nie obejmuje dochodów zwolnionych z opodatkowania, zatem stanowisko organu pierwszej instancji w tym zakresie należało uznać za poprawne, a zarzuty odwołania na nie zasługujące na uwzględnienie.

Za nietrafny uznał organ odwoławczy zarzut dotyczący braku podstaw prawnych zastosowania art. 24 ust. 1 updof, podnosząc że zgodnie z art. 8 ust. 1 updof przychody z udziału w spółce nie będącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego udziału w zysku orz łączy z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust.1 ustawy.

Za słuszne i zasługujące na aprobatę - w świetle przepisu art. 22 g ust. 17 i 22 g ust. 19 updof – uznał organ odwoławczy stanowisko organu pierwszej instancji w odniesieniu do zawyżenia kosztów z tytułu amortyzacji od ulepszonego środka trwałego, wskazując, że korekta wartości początkowej powoduje obowiązek odpowiedniej zmiany wysokości dokonanych odpisów amortyzacyjnych oraz należnego podatku wraz z należnymi odsetkami za poszczególne okresy sprawozdawcze, poczynając od miesiąca następującego po miesiącu oddania do używania lub ulepszenia środka trwałego.

Za słuszny organ odwoławczy uznał zarzut odwołania nie wskazania przez organ pierwszej instancji publikatorów zawierających zmiany przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, a zatem nie mogło stanowić podstawy uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, tym bardziej, że zarówno w uzasadnieniu jak i sentencji zostały wskazane te przepisy w prawidłowym brzmieniu, obowiązującym w 2002 r.

Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej podatnicy działający przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono Dyrektorowi Izby Skarbowej naruszenie prawa poprzez:

1) niewłaściwe przyjęcie sposobu określenia dochodu jako podstawy do wyliczenia kwoty ulgi inwestycyjnej i premii inwestycyjnej za 2002 r.,

2) milczące uznanie, że podatnik B. K. naruszył przepisy art. 22 h ust. 1 pkt 1 i art. 22 g ust. 1 – 18 updof, bez wskazania jaki konkretnie przepis został naruszony – co stanowiło rażące naruszenie treści oraz przeznaczenia tych przepisów.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podtrzymał zarzuty zawarte w odwołaniu, podnosząc, że w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma żadnej innej definicji dochodu, oprócz wymienionej w art. 10 ust. 1 pkt 3, zatem organ bezzasadnie przyjął, że kwota wydatków podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, a nie dochodów, skoro art. 26 a ust. 14 i 15 ustawy, wyraźnie formułuje zasadę, że kwota wydatków inwestycyjnych do odliczenia nie może przekraczać 30% dochodu ze źródeł o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3. Zdaniem pełnomocnika organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu odwołania dotyczącego wskazania konkretnego przepisu naruszenia art. 22 h ust. 1 pkt 1 updof, poprzez modernizację już posiadanego środka trwałego. Przepis ten dotyczy wyłącznie miesiąca przyjęcia do używania środka trwałego, a zatem nie mógł mieć zastosowania do środka, który był wprowadzony do ewidencji w 1996 r., a zmodernizowanego w 2002 r. Za niezasadne też uznał pełnomocnik stanowisko organu odwoławczego, że w sprawie miał zastosowanie art. 22 g ust. 1 – 18 updof, gdyż organ tego nie wykazał, że podatnik winien zastosować się do jego treści. Przepis ten dotyczy wyłącznie ustalania wartości początkowej środka trwałego, a nie dokonywanych odpisów amortyzacyjnych. Dodatkowo pełnomocnik - poza skargą - opisał prowadzoną przez skarżącego działalność gospodarczą i wyraził pogląd zbieżny ze skargą co do kwestii odliczania ulgi inwestycyjnej.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje.

Skarga zasadna nie jest.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem legalności, a więc zgodności działań administracji z obowiązującym prawem.

W sytuacji, gdy sąd administracyjny stwierdzi, iż wydana decyzja narusza prawo, to zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchyla decyzję w części lub całości. Uchylenie decyzji następuje w przypadku gdy, doszło do naruszenia prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogły by uzasadniać jej uchylenie.

Sporne kwestie w rozpatrywanej sprawie dotyczą dwóch zagadnień:

- po pierwsze, od jakiej wysokości dochodu zasadne było odliczanie w 2002 r. wydatków inwestycyjnych,

- po drugie, od jakiego momentu zasadne było podwyższenie wartości początkowej środka i dokonywanie odpisów amortyzacyjnych, od zamortyzowanego, a następnie zmodernizowanego środka trwałego.

W odniesieniu do pierwszej ze wskazanych kwestii organy konsekwentnie wskazywały, że wydatki inwestycyjne podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania obliczonej zgodnie z art. 26 ust. 1 updof. Skarżący zaś nie zgadzając się z tym stanowiskiem utrzymywali, że wydatki te podlegają odliczeniu od całości dochodu, uzyskiwanego, ze źródła wynikającego z art. 10 ust. 1 pkt 3 updof.

Zdaniem Sądu, stanowisko zaprezentowane przez organy podatkowe zgodne jest z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2002 r. i zasługuje w całej rozciągłości na aprobatę. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 7 w zw. z art. 18 i 20 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 104, poz. 1104) skarżący korzystali z ulgi inwestycyjnej z tytułu kontynuowania budowy hali produkcyjno magazynowej wraz z piecami topielniczymi, tj. z tytułu poniesienia wydatków związanych z inwestycją rozpoczętą w 2000 r. Należy także zauważyć, że stan faktyczny rozpatrywanej sprawy jest bezsporny i nie budzi wątpliwości. Przedmiotem sporu jak wcześniej wskazano jest interpretacja zastosowanych w sprawie przepisów. Przechodząc, do oceny prawnej rozstrzygnięcia organów podatkowych, zasadne jest wskazanie treści art. 26 a updof, zgodnie z którym, " od podstawy opodatkowania, obliczonej zgodnie z art. 26 ust. 1, odlicza się (...) wydatki na cele określone w ust. 3, zwane dalej "wydatkami inwestycyjnymi" (.....)". Przepis ten odsyła zatem wprost, do art. 26 ust. 1 updof, w zakresie obliczania podstawy opodatkowania, od której odlicza się wydatki inwestycyjne. Zgodnie zaś z treścią art. 26 ust. 1 ustawy, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem (....) stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art., 24 ust. 1 i 2 oraz ust. 4-7 lub art. 25 (...). Ogólna definicja dochodu, została z kolei zawarta w art. 9 ust. 2 updof i ma ona zastosowanie także do określenia wysokości dochodu, od którego przysługuje prawo odliczenia ulgi inwestycyjnej. W opisanym stanie prawnym, zarzut skarżących, że definicja ta służy wyłącznie określenia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a nie wyliczeniu wielkości przysługującego odliczenia z tytułu wydatków inwestycyjnych, jest niezasadny i zdaniem Sądu nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazany przez skarżących art. 26 a ust. 3 pkt 1 updof, reguluje kategorię podmiotów, którym przysługuje prawo do odliczeń, a nie jak sugeruje pełnomocnik, wysokość dochodu, od którego przysługuje prawo odliczenia ulgi inwestycyjnej. Wynika z niego, że prawo to przysługuje osobom fizycznym, których dochody ustalane są na podstawie ksiąg i opodatkowane przy zastosowaniu skali podatkowej, o której mowa w art. 27 updof, prowadzącym działalność gospodarczą, wymienioną w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4, a więc podmiotom, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, uzyskującymi przychody m.in. z pozarolniczej działalności gospodarczej. Treść art. 26 a ust. 14 i 15 wskazuje natomiast, że od podstawy opodatkowania, podlega odliczeniu 30% dochodu, uzyskiwanego ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 3 i 4 updof. Zatem zakres pojęciowy tych dwóch wskazanych przepisów tj. art. 26 a ust. 15 i art. 10 ust. 3 i 4 updof jest zasadniczo różny, gdyż pierwszy z nich wskazuje na dochód uzyskiwany z pozarolniczej działalności gospodarczej, drugi zaś na źródło przychodów, którym może być pozarolnicza działalność gospodarcza. Dochodem natomiast, nie jest przychód uzyskiwany z działalności gospodarczej, a nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym.

Zasadnie też organy podatkowe przyjęły, że w przypadku korekty wartości początkowej środka trwałego, zmiana wysokości dokonywanych odpisów amortyzacyjnych następuje po miesiącu oddania go do używania lub ulepszenia środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej. Zasada ta wynikała wprost z obowiązującego w 2002 r. uregulowania zawartego w treści art. 22 g ust. 17 updof, stąd też rozważania pełnomocnika dotyczące tego zagadnienia, a zwłaszcza wskazywanie na fakt, iż przyczepa samochodowa była przez cały okres amortyzacji w używaniu skarżących i że nie nastąpiło powtórne jej wprowadzenie do ewidencji środków trwałych, czego z resztą organy nie kwestionują, w świetle jednoznacznego brzmienia przepisu, nie zasługują na uwzględnienie. Przepis ten wskazuje w sposób nie mogący budzić wątpliwości, że, w przypadku ulepszenia środka trwałego, wartość początkową tych środków powiększa się o sumę wydatków poniesionych na ich ulepszenie. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się, zgodnie z art. 22 f ust. 3 updof, na zasadach określonych w art. 22 h – 22 m. Zgodnie natomiast z treścią art. 22 h pkt 1 updof, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środków trwałych (....), począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek został wprowadzony do ewidencji (...). Należy w tym miejscu zauważyć, że bez zwiększenie wartości początkowej środka trwałego, nie jest w ogóle możliwe dokonywanie zwiększonych odpisów amortyzacyjnych. W rozpatrywanej sprawie nastąpiła niejako reaktywacja środka trwałego, gdyż został on w pełni zamortyzowany w 2000 r. Skoro zatem odpisów amortyzacyjnych można dokonywać od wartości początkowej, począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym ten środek został wprowadzony do ewidencji, to tak samo, można ich dokonywać od podwyższonej wartości początkowej, w wyniku dokonanej amortyzacji. Za takim stanowiskiem przemawia zarówno systemowa, logiczna oraz słusznościowa wykładnia tego przepisu. Przyjęcie innej interpretacji oznaczałoby bowiem nierówne traktowanie podatników, którzy nabyli i wprowadzili środek do ewidencji, stawiając ich w gorszej sytuacji od podatników, którzy zmodernizowali zamortyzowany środek trwały, co sprzeczne jest z zasadami ogólnymi prawa podatkowego i z zasadą sprawiedliwości określoną w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis ten należy zatem, zdaniem Sądu, rozumieć w ten sposób, że odpisów amortyzacyjnych dokonuje się od wartości początkowej środka trwałego, a zatem tylko w sytuacji gdy wartość ta istnieje. Wpis do ewidencji ma znaczenie deklaratoryjne potwierdzające tylko dokonanie danej operacji, w jednym przypadku zakupienia lub wytworzenia we własnym zakresie środka, w drugim podwyższenia w wyniku modernizacji wartości początkowej środka lub jej przywrócenia, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. W każdym przypadku, odpisów amortyzacyjnych dokonuje się w pierwszym miesiącu następującym po zdarzeniu powodującym możliwość określenia wartości początkowej, tj. w jednym przypadku poprzez nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie środka trwałego i wprowadzenie do ewidencji, w drugim poprzez dokonanie modernizacji, środka trwałego wprowadzonego co prawda do ewidencji, ale całkowicie lub częściowo zamortyzowanego. Inna wykładnia tego przepisu, z uwzględnieniem treści wcześniej wskazanego art. 22 g ust. 17 updof, jest zdaniem Sądu nie do pogodzenia z istotą i rolą odpisów amortyzacyjnych.

W niniejszej sprawie, modernizacja przyczepy samochodowej, została wykonana w miesiącu [...] 2002 r., co potwierdza załączona do akt faktura VAT z dnia [...] 2002 r., a więc skarżący mogli zaliczyć do kosztów odpis amortyzacyjny z tytułu ulepszenia tego środka dopiero w miesiącu czerwcu, a nie jak dokonali tego, w miesiącu maju. Zakwestionowanie zatem kwoty [...] zł. zaliczonej przez skarżących do kosztów [...] 2002 r. było zasadne, stąd też argumentów skargi w tym zakresie nie można było uwzględnić.

Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji wyroku.