Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 757/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

II OSK 757 / 07 POSTANOWIENIE Dnia 19 czerwca 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "M." Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Sz 1378/06 w zakresie odrzucenia skargi "M." Sp. z o.o. w P. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu postanawia oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę "M." Spółki z o.o. w Pniewie wniesioną na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] października 2006 r. w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania części obiektu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego orzeczenia stwierdził, że reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego M. W. skarżąca złożyła skargę na postanowienie podlegające stałej opłacie w wysokości 100 złotych zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm. – dalej zwanego rozporządzeniem). Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż mimo upływu terminu do uiszczenia wpisu, nie został on wniesiony, w związku z czym na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) orzeczono o odrzuceniu skargi.

Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł reprezentujący skarżącą Spółkę z o.o. "M." w P. pełnomocnik, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, iż zostało wydane z naruszeniem:

1) art. 231 w zw. z art. 233 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem skargi nie jest należność pieniężna w kwocie 75.000 złotych, w związku z czym wpis od skargi w niniejszej sprawie uznany został jako wpis stały;

2) art. 221 p.p.s.a. poprzez ustalenie, że skargę należy odrzucić wobec nieopłacenia jej przez wnoszącego ją pełnomocnika strony.

Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż przedmiot niniejszej sprawy stanowi należność pieniężna, na co również wskazuje wykładnia celowościowa art. 231 p.p.s.a. Skarżący wyraził pogląd, iż wpis stały od skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym w rozumieniu art. § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia dotyczy jedynie postanowień o charakterze procesowym, a zatem w rozumieniu art. 123 k.p.a. Zaskarżone postanowienie, jak dalej wywodzi skarżący ma charakter decyzji (art. 104 k.p.a.) ponieważ rozstrzyga o istocie sprawy. Postanowienie o nałożeniu grzywny było następstwem zastosowania art. 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, podczas gdy analogiczna regulacja zawarta została w art. 277 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 Prawo ochrony środowiska, przewiduje nałożenie kary pieniężnej w formie decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, wymierzające karę z tytułu nielegalnego użytkowania budynku. Należy stwierdzić, że postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stanowi odrębną sprawę rozstrzyganą w drodze postanowienia. Odrębną sprawą są też sprawy z zakresu np. postępowania egzekucyjnego nakładające grzywnę w celu przymuszenia realizacji określonego obowiązku.

Zarówno kary, o jakich mowa w art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, jak i grzywny nakładane w postępowaniu egzekucyjnym, bądź zabezpieczającym stanowią określoną należność pieniężną i nakładane są postanowieniami. Nie można podzielić koncepcji prezentowanej we wniesionej kasacji, iż wpis należny od tego rodzaju należności jest wpisem stosunkowym, a nie stałym o jakim mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Norma tego przepisu wyraźnie stanowi, iż wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym - 100 złotych. Podkreślić trzeba, iż we wskazanym wyżej przepisie wyraźnie wskazano "bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu", a więc bez względu na to czy przedmiotem jest należność pieniężna, czy też nie. Stwierdzić trzeba, iż celem tej normy jest to, aby uniknąć dodatkowego finansowego obciążania stron, na które już nałożono czy to karę, czy też grzywnę.

Nie do zaakceptowania jest pogląd, iż postanowienia, o jakich mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia dotyczą tylko postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego. Tej koncepcji przeczy chociażby postanowienie wydane na mocy art. 134 k.p.a., które niewątpliwie kończy postępowanie i do orzeczeń wydawanych w toku postępowania nie może być zaliczone.

Mając na względzie przytoczone wyżej okoliczności za chybiony uznać trzeba zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 231 w zw. z art. 233 p.p.s.a. i art. 221 p.p.s.a.

Zasadnie przyjął bowiem Sąd pierwszej instancji, iż wobec tego, że wpis od skargi w niniejszej sprawie jest wpisem stałym, a skargę w imieniu strony wniósł pełnomocnik o jakim mowa w art. 221 p.p.s.a., to nieopłacenie skargi przez wnoszącego ją pełnomocnika strony musiało skutkować jej odrzuceniem.

Z powyższych przyczyn wobec braku zasadności zarzutów kasacji Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu na mocy art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.