Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1643/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6, 8, 10, 15, 16, 61, 129, 134, 145 par. 1 pkt 4, 156 par. 1 pkt 2; art. 28 ust. 2, 34 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (DZ.U z 2006 r nr 156, poz. 1118 ze zm.) ; par. 18ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz sędzia del. WSA Mirosława Pindelska /spr./ Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. O. i K. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 235/10 w sprawie ze skargi A. O. i K. O. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 235/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę A. O. i K. O. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...], Prezydent Miasta Poznania, na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. M. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...] P.P.U. Z. M. z siedzibą ul. [...], [...] Poznań, pozwolenia na budowę małego budynku mieszkalnego wielorodzinnego (6 mieszkań) na nieruchomości przy ul. [...] narożnik ul. [...] wraz z budową odcinka chodnika od strony u. [...] (działki o numerach geodezyjnych [...], [...], [...] ark. 02 obr. G.). Decyzję wysłano i doręczono wnioskodawcy - Z. M., Zarządowi Dróg Miejskich oraz stronie postępowania: E. B.. Decyzję przesłano do wiadomości: Powiatowemu Inspektoratowi Nadzoru Budowlanego dla Miasta Poznania, Wydziałowi Finansowemu Urzędu Miasta Poznania, Miejskiej Pracowni Urbanistycznej oraz Radzie Osiedla Podolany.

Pismem z dnia 10 grudnia 2009 r. A. i K. O., reprezentowani przez radcę prawnego A. Z., wnieśli odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta Poznania, podnosząc, że jako właściciele nieruchomości bezpośrednio przylegającej do nieruchomości, której dotyczy ww. decyzja, bezzasadnie nie zostali dopuszczeni do udziału w postępowaniu. Swój interes prawym wywodzili na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, jak i art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zw. dalej k.p.a. Ponadto wskazali, że w dniu 1 grudnia 2009 r. powzięli wiadomość o wydaniu decyzji; dlatego czternastodniowy termin do wniesienia przez nich odwołania biegnie od tej właśnie daty.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda Wielkopolski stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Prezydenta Miasta Poznania.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona stronom postępowania w dniach 19 i 20 listopada 2009 r. Czternastodniowy termin do wniesienia odwołania przez strony mijał zatem w dniach 3 i 4 grudnia 2009 r. i po upływie tego czasu decyzja stała się ostateczna. Zdaniem Wojewody, termin do wniesienia odwołania dla strony pominiętej biegnie od dnia doręczenia decyzji stronie, której zapewniono udział w postępowaniu, a jeżeli doręczenie następowało w różnych datach, istotna jest najpóźniejsza data doręczenia decyzji. Stąd termin do wniesienia odwołania przez A. i K. O. mijał z dniem 4 grudnia 2009 r. Natomiast pismo pełnomocnika zostało nadane w urzędzie pocztowym dnia 14 grudnia 2009 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Odwołujący się nie złożyli wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a w świetle art. 58 § 2 k.p.a. nie można uznać, że to data powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji ma znaczenie przy obliczaniu biegu terminu do wniesienia odwołania.

Powyższe postanowienie zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. i K. O., zarzucając Wojewodzie Wielkopolskiemu wadliwie uznanie, że odwołanie od decyzji wniesiono z uchybieniem terminu, który nie zaczął biec dla skarżących. Skoro termin do wniesienia odwołania nie zaczął biec dla skarżących, organ odwoławczy bezzasadnie przyjął, że skarżący powinni wnosić o przywrócenie tego terminu. Wskutek bezzasadnego niedopuszczenia skarżących do udziału w postępowaniu w charakterze strony został naruszony art. 8 k.p.a. Został naruszony także art. 6 k.p.a., poprzez złamanie obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady praworządności, bowiem uniemożliwiono skarżącym wzięcie czynnego udziału w postępowaniu. Została również złamana zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W ocenie skarżących wskazany przez Wojewodę termin 4 grudnia 2009 r. nie może być w żaden sposób wiążący dla skarżących, gdyż to organ I instancji naruszył prawo skarżących do aktywnego uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 235/10, oddalając skargę wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego czternastodniowego terminu, a termin ten liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie jest niespornym, że skarżący nie brali udziału w postępowaniu, a strony tegoż postępowania otrzymały ww. decyzję Prezydenta Miasta Poznania w dniach 19 i 20 listopada 2009 r.

Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy legitymację do wniesienia środka odwoławczego w jednej sprawie posiada więcej podmiotów, a doręczenia decyzji następują w różnych datach – termin do wniesienia odwołania dla strony pominiętej biegnie od dnia doręczenia stronie, której zapewniono udział w postępowaniu, a której decyzję doręczono najpóźniej, gdyż to od tej daty będzie liczony termin w przypadku, gdy decyzja pierwszoinstancyjna stanie się ostateczną.

W kontrolowanej sprawie najpóźniej doręczono decyzję stronie postępowania w dniu 20 listopada i termin do wniesienia odwołania mijał 4 grudnia 2009 r. Skoro skarżący nie wnieśli odwołania w tym terminie mogli złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, lecz takie żądanie pozbawiałoby skarżących udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W tym miejscu Sąd wskazał, że poglądy doktryny na możliwość zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu są różne – od takich, które możliwości przywrócenia terminu nie wykluczają (E. Iserzon), do takich, które możliwość złożenia odwołania po terminie wykluczają (Barbara Adamiak – vide Komentarz do k.p.a. art. 129). Jednakże zarówno orzecznictwo sądów administracyjnych, jak i doktryna są zgodne, że stronie, która nie brała udziału w postępowaniu, a jest stroną, przysługuje prawo żądania wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) przy spełnieniu wymogów z art. 148 § 2 k.p.a., przy czym ocena przymiotu strony w przedmiotowej sprawie z uwagi na charakter decyzji (pozwolenie na budowę) winna nastąpić w oparciu o przepisy art. 28 Prawa budowlanego, a nie 28 k.p.a.

Dokonując oceny zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał, że nie są one uzasadnione. Organ odwoławczy obowiązany jest w przypadku złożenia odwołania badać, czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym przepisami terminie, do czego zobowiązuje go brzmienie art. 134 k.p.a. Toteż organ odwoławczy nie uchybił ani przepisowi art. 129 § 2 k.p.a., ani też przepisowi art. 134 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy wskazał w zaskarżonym postanowieniu obie drogi, z których mogli skorzystać odwołujący pisząc zarówno o wniosku o przywrócenie terminu, jak i wznowieniu postępowania. Nie można więc skutecznie zarzucać, że złamano zasady ogólnie zawarte w art. 6, 8 i 10 k.p.a.

Sąd nie podzielił także zarzutu skarżących dot. naruszenia przez Wojewodę Wielkopolskiego art. 15 k.p.a., ponieważ organ odwoławczy stwierdzając uchybienie do wniesienia odwołania związany jest brzmieniem art. 134 zdanie drugie k.p.a. Nie naruszył więc zasady dwuinstancyjności postępowania, skoro przepis mówi, że postanowienie wydane w trybie art. 134 k.p.a. jest ostateczne.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., złożyli A. i K. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy i rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżących lub ich pełnomocnika.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, tj. - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie istnienia przesłanek do wznowienia postępowania i błędne oddalenie skargi pomimo istnienia przesłanki do jej uwzględnienia; - art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu w postępowaniu administracyjnym skarżących będących stroną postępowania i nie uznanie tego uchybienia za podstawę do wznowienia postępowania; - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] listopada 2009 r. wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa i błędne oddalenie skargi pomimo istnienia przesłanki do jej uwzględnienia i stwierdzenia nieważności wydanej w sprawie decyzji; - art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie uchybienia polegającego na niezawiadomieniu skarżących jako strony o toczącym się postępowaniu i nieuwzględnieniu tej okoliczności jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji;

- art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie uchybienia polegającego na wydaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprzecznego z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nieuwzględnieniu tej okoliczności jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji; - § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie uchybienia w wydanej decyzji przepisom wymienionego rozporządzenia i zatwierdzenie projektu budowlanego zakładającego zbyt małą liczbę miejsc postojowych oraz nieuwzględnienie tej okoliczności jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji; - art. 6 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie faktu naruszenia przez organy administracji zasady praworządności i nieuwzględnieniu tej okoliczności jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji; art. 8 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie faktu naruszenia przez organy administracji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i nieuwzględnieniu tej okoliczności jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji; - art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie faktu naruszenia przez organy administracji zasady wysłuchania stron, w szczególności niedopuszczenie skarżących do aktywnego udziału w postępowaniu i nieuwzględnieniu tej okoliczności jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji; - art. 15 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie faktu naruszenia przez organy administracji zasady dwuinstancyjności, poprzez uniemożliwienie skarżącym zaskarżenia wydanej decyzji i nieuwzględnieniu tej okoliczności jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji; - art. 129 § 1 k.p.a., poprzez błędną interpretację polegającą na zanegowaniu początku biegu terminu do wniesienia odwołania od decyzji jako dnia doręczenia decyzji stronie i przyjęciu założenia, iż pomimo niedoręczenia decyzji skarżącym biegł dla nich termin do wniesienia odwołania od decyzji.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzyli, iż nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego Prezydent Miasta Poznania wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Są sąsiadami nieruchomości, której dotyczył wniosek o pozwolenie na budowę, przez co w myśl art. 28 prawa budowlanego powinni być stroną postępowania. Prezydent Miasta Poznania błędnie ustalił, iż obiekt nie będzie oddziaływać na ich nieruchomość. Fakt niedopuszczenia ich do udziału w sprawie stanowi o wadliwości postępowania wskazującej na ich prawo do żądania wznowienia postępowania, które to prawo Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien uwzględnić w trybie uchylenia decyzji Prezydent Miasta Poznania na podstawie art. 145 § 1 lit b p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien też uwzględnić fakt naruszenia prawa przez Prezydenta Miasta Poznania skutkującego nieważnością tej decyzji.

Rażące naruszenie prawa wg skarżących nastąpiło: przez niedopuszczenie ich do udziału w postępowaniu, co wiąże się również z naruszeniem zasady praworządności z art. 6 kpa; poprzez brak powiadomienia ich o wszczęciu tego postępowania, czyli naruszenia również zasady zaufania do organów państwa i zasady wysłuchania stron w postępowaniu; naruszenia przepisów stanowiących o doręczeniu wydanej decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia ich możliwości składania odwołania i złamania zasady dwuinstancyjności postępowania. Ponadto wymieniona decyzja Prezydent Miasta Poznania narusza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, gdyż mimo, że projektowany budynek spełnia wymagania gabarytowe tegoż planu, to narusza jego zapisy z § 5 ust. 1 lit b i § 13 ust. 1 lit a, w odniesieniu do indywidualnych warunków istniejących w terenie (wybór zabudowy nie uwzględnia otoczenia z jednorodzinnymi domami i krajobrazu). Inwestycja przewiduje również zbyt małą liczbę miejsc postojowych.

W odniesieniu do zaskarżonego postanowienia Wojewody Wielkopolskiego wskazali na błędną interpretację art. 129 § 1 kpa przez organ i przez Sąd I instancji akceptujący ten stan rzeczy. Podkreślili że, rozważania o rozpoczęciu biegu terminu do wniesienia odwołania dla strony nie biorącej udziału w sprawie są pozbawione wszelkich podstaw prawnych. Wymieniony przepis art. 129 § 1 kpa nie daje podstawy do twierdzenia, że termin do wniesienia odwołania dla strony nie biorącej udziału w postępowaniu biegnie od dnia doręczenia stronie ,której zapewniono udział w postępowaniu, a w przypadku wielości stron, od daty najpóźniejszego doręczenia decyzji. Zdaniem skarżących ten termin nie biegł w stosunku do nich, gdyż nie doręczono im decyzji mimo, że są stroną postępowania. W konkluzji uznali, że mogli złożyć odwołanie od chwili, w której dowiedzieli się o fakcie wydania decyzji. Taka interpretacja przepisów nie stoi w sprzeczności z koniecznością zachowania pewności obrotu prawnego, gdyż prawo przewiduje możliwość uchylenia nawet decyzji ostatecznej, a przedmiotowa decyzja nie była decyzją ostateczną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim niezasadny jest zarzut naruszenia art. 129 kpa przez organ wydający zaskarżone postanowienie oraz przez Sąd I instancji kontrolujący to rozstrzygnięcie. Wymieniony przepis wyraźnie stanowi o czynnościach procesowych dotyczących wniesienia odwołania od decyzji, w tym o terminie jego wniesienia. Termin jest 14-dniowy i jest liczony od dnia doręczenia decyzji stronie. Zatem jest to termin indywidualnie ustalany dla każdej strony uczestniczącej w postępowaniu.

Z upływem terminu do wniesienia odwołania, przy braku złożenia tegoż środka odwoławczego, decyzja staje się ostateczna i wywołuje, co do zasady, skutki prawne wynikające z jej treści. Potrzeba stabilizacji skutków prawnych opartych na decyzji jest tym argumentem wskazującym na konieczność respektowania regulacji prawnych dotyczących odwołań i terminów ich wnoszenia w dosłownym brzmieniu.

Decyzja staje się ostateczna, gdy nie przysługują od niej środki odwoławcze. Ostateczność decyzji i związana z nią trwałość tej decyzji z art. 16 kpa jest jednym z fundamentów całego systemu ogólnego postępowania administracyjnego.

Słusznie uznał Sąd I instancji, że termin do wniesienia odwołania dla strony, która została pozbawiona udziału w postępowaniu w pierwszej instancji liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała w nim udział. W przypadku wielości stron będzie to termin najdalej idący, czyli taki który przysługuje stronie, której najpóźniej doręczono decyzje. Z bezskutecznym upływem tego terminu decyzja staje się decyzją ostateczną.

Natomiast stronie , która została pozbawiona udziału w postępowaniu przed I instancją przysługuje środek przewidziany art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. żądanie wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jako odrębne, nadzwyczajne postępowanie administracyjne, jest tą instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną rozpoznania i rozstrzygania sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte jest wadą kwalifikowaną wyliczoną w przepisach. Postępowanie to zapewnia takiej stronie zasadę dwuinstancyjności postępowania. Ponadto w tym postępowaniu badaniu podlegać będzie również przymiot strony.

Powyższa instytucja procesowa po to jest uregulowana w kodeksie postępowania administracyjnego aby zagwarantować zachowanie m.in. praw podmiotu, który będąc stroną postępowania nie brał udziału w postępowaniu bez własnej winy.

Regulacja ta jest spójna z treścią przepisu art. 129 kpa. Wymieniony przepis nie stanowi o jakimś otwartym terminie do składania odwołań od decyzji zapadłych w postępowaniu, w którym strona nie brała udziału. Z takim przypadkiem miał organ rozstrzygający i Sąd I instancji kontrolujący to rozstrzygnięcie do czynienia.

W przedmiotowej sprawie ustalenie Sądu I instancji, że termin do wniesienia odwołania upływa 4 grudnia 2009r., wobec najpóźniejszego doręczenia decyzji E. B. w dniu 20 listopada 2009r., jest prawidłowe. Prawidłowo też uznano, że odwołanie wniesione przez skarżących w dniu 14 grudnia 2009r. było odwołaniem wniesionym po terminie. Skarżący nie uczestniczyli w postępowaniu I instancji i data ich dowiedzenia się o treści decyzji pozostaje bez wpływu na przesłanki art. 129 kpa

W tym miejscu należy stwierdzić że uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną. W razie stwierdzenia tej okoliczności organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 kpa. Takie też było działanie organu w przedmiotowej sprawie a sądowa kontrola tego postanowienia potwierdziła prawidłowość tych działań.

Orzeczenie Sądu I instancji jest prawidłowe i nie zawiera zarzucanych mu naruszeń.

Podnieść należy, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było postanowienie z dnia [...] stycznia 2010r. wydane w trybie art. 134 kpa przez Wojewodę Wielkopolskiego, jako organ odwoławczy. Postępowanie zaś prowadzone przed sądem administracyjnym jest ograniczone rozstrzygnięciem. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. Sąd Administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy. Na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe (podmiot będący adresatem praw lub obowiązków) oraz elementy przedmiotowe (treści praw lub obowiązków oraz ich podstawy prawne i faktyczne).

Zatem w zakresie tożsamości tych elementów należy utożsamiać sprawę.

Kasator nie powinien mieć wątpliwości, iż przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z [...] stycznia 2010r. Było to postanowienie ostateczne, co wynika z treści art. 134 kpa. To na nie przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w myśl art. 3 § 2 pkt 2 kpa. i ono też było przedmiotem rozstrzygania Sądu I instancji. Sąd I instancji nie mógł objąć swoim rozpoznaniem innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę.

Skarżący przy pomocy pozostałych zarzutów próbuje zakwestionować rozstrzygnięcie merytoryczne podjęte przez Prezydenta Miasta Poznania w formie decyzji z dnia [...] listopada 2009r. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z. M. pozwolenia na budowę małego budynku mieszkalnego. Tak skonstruowane zarzuty są niezasadne. Sąd I instancji nie obejmował swoją kontrolą decyzji Prezydenta Miasta Poznania. Wobec powyższego niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji: art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.; art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.; art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.; § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.; art. 6 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.; art. 8 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.; art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a; art. 15 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Raz jeszcze podkreślić należy że naruszenie wszystkich wymienionych przepisów skarżący wiążą z nienależytą kontrolą decyzji Prezydenta Miasta Poznania i postępowania prowadzącego do jej wydania i uprawomocnienia. Skoro wymieniona decyzja nie podlegała kontroli Sądu I instancji to nie działanie Sądu w tej sprawie nie nosi cech naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.