Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 32/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Minister Kultury
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Stopczyński, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2006 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z zakresu ochrony konserwatorskiej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Minister Kultury zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2005r., po rozpatrzeniu zażalenia J. K. – na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 7 pkt 1, art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568, ze zm.), art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.) oraz art. 106 § 1 i 5, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071, ze zm.) – utrzymał w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2005r. uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz wjazdem przy ul. [...], w Dzielnicy M. w W.. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Nieruchomość objęta planowaną inwestycją znajduje się na obszarze zespołu urbanistycznego i budowlanego dawnego " Miasta-Ogrodu C.", zwanego też "Miastem-Ogrodem S." - wpisanego do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w W. z dnia [...] grudnia 1993r. Organ ochrony zabytków rozstrzygał więc w sprawie, czy projektowane prace są dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego, tj. czy nie naruszają wartości zabytkowych chronionego obszaru.

Dalej Minister Kultury podał, iż organ pierwszej instancji - po przeprowadzeniu oględzin przedmiotowej nieruchomości wraz z jej najbliższym otoczeniem - stwierdził w zaskarżonym postanowieniu, iż planowana inwestycja będzie nawiązywała charakterem do zabudowy sąsiednich działek, gdzie większość budynków jest współczesnych, przeważa zabudowa szeregowa, trzykondygnacyjna, a wskaźnik utrzymania powierzchni biologicznie czynnej jest niższy niż w pozostałej części "Miasta - Ogrodu C.". Podkreślił, iż organ prowadzący postępowanie uzgadniające przy dokonywaniu rozstrzygnięcia bierze pod uwagę wpływ zamierzonej inwestycji na układ przestrzenny chronionego obszaru miasta, w odniesieniu do istniejącej sąsiedniej zabudowy. Sposób realizacji zabudowy na obszarze zabytkowym, podlegającym ochronie konserwatorskiej, musi być bowiem podporządkowany wspólnym wymaganiom ogólnym i ograniczeniom swobody projektowania zgodnie z przyjętymi rygorami konserwatorskimi. Ocena konserwatorska zamierzenia zależy przede wszystkim od zharmonizowania zabudowy nowej z sąsiednią zabudową historyczną oraz poszanowania istniejących wartości przestrzenno-architektonicznych. Uwzględniając indywidualne warunki omawianego kwartału zabudowy stwierdził – w oparciu o przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy, stosownie do przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588). - iż planowana inwestycja jest dopuszczalna z konserwatorskiego punktu widzenia. W zamierzeniu inwestycyjnym przyjęto wskaźnik zachowania powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do zabudowy i powierzchni utwardzonych na poziomie ok. 60%. Ustalono ponadto, iż szerokość elewacji budynku nie powinna przekraczać ok. 70% szerokości działki, a wysokość projektowanego obiektu winna nawiązywać gabarytami do istniejących budynków, tj. wynosić trzy kondygnacje naziemne.

Organ drugiej instancji w całej rozciągłości podzielił stanowisko [...] Konserwatora Zabytków, iż zakres planowanych działań inwestycyjnych jest dopuszczalny z konserwatorskiego punktu widzenia. Projektowany budynek przy spełnieniu ww ustaleń wyników analizy obszaru, swoją wysokością i kubaturą dostosuje się do charakterystycznych cech istniejącego w sąsiedztwie zespołu zabudowy, a tym samym nie wpłynie negatywnie na walory urbanistyczne miasta - ogrodu. A. K. w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie postanowienia Ministra Kultury z dnia [...] października 2005r. i utrzymanego nim w mocy postanowienia [...]Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2005r. oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zarzuciła naruszenie przepisów art. 5 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 1 b i g ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, art. 61 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 7, 8, 107 K.p.a. Podniosła, iż projekt inwestycji będącej przedmiotem uzgodnienia konserwatorów był rozpatrywany czterokrotnie przez Konserwatora Zabytków. Zmiany wprowadzone w projekcie decyzji o warunkach zabudowy przedstawionym Konserwatorowi Zabytków, wprowadzone po kolejnych jego odmowach, zmniejszają ilość powierzchni biologicznie czynnej z 70 % do 60%. Skarżąca podniosła, iż w aktach postępowania brak jest dokumentu urzędowego wskazującego na podmiot mający tytuł prawny do nieruchomości i wyłączne prawo do wnioskowania wprowadzenia zmian w substancji zabytku, karty ewidencyjnej zabytku wpisanego pod nr [...], z której wynikałoby jakie obiekty zieleni na działkach, na których ma być prowadzona inwestycja się znajdują i czy stanowią pomniki przyrody (zdaniem skarżącej na działce są usytuowane trzy pomniki przyrody) oraz jakie obiekty zieleni i mieszkalne znajdują się na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji i drogą dojazdową do działki, na której ma być prowadzona inwestycja, szczegółowego wyliczenia powierzchni stropodachów, które miałyby być zaliczone do powierzchni biologiczne czynnej i opisu sposobu zagospodarowania dachu, co uniemożliwia stwierdzenie czy rzeczywiście dach będzie mógł być zaliczony do powierzchni biologicznie czynnej, szczegółowego opisu usytuowania i rodzaju zabudowań na sąsiednich nieruchomościach, w tym na nieruchomości skarżącej oraz załącznika graficznego do analizy ze wskazaniem rodzaju i wielkości zabudowań oraz powierzchni biologicznie czynnej. Podkreśliła, iż z treści decyzji o wpisie do rejestru zabytków wynika, że ochroną objęty jest zespół urbanistyczny i budowlany dawnego "Miasta Ogrodu C." zwanego, też "Miastem Ogrodem S." wraz z zielenią. W ocenie skarżacej pozytywnie zaopiniowany projekt inwestycji zakłada całkowitą likwidację istniejącej zieleni na działce poza wiązem i tujami. Stwierdziła, że na działce skarżącej bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora, jak i na innych sąsiednich działkach istnieją budynki 2 kondygnacyjne i jednorodzinne. Na obszarze tym nie ma budynków wielorodzinnych. Istniejące budynki nie mają wystarczająco solidnych fundamentów, zatem wybudowanie na działce przy ul. [...] budynku z 3 kondygnacjami naziemnymi i niewiadomą liczbą kondygnacji podziemnych (garaż i pomieszczenia techniczne) wpłynie na stabilność terenu, tym samym na bezpieczeństwo sąsiednich budynków i ludzi w nich mieszkających. Analiza zagospodarowania terenu ogranicza się do podania średnich danych z całego otoczenia bez wskazania parametrów zabudowy i proporcji powierzchni zielonej na działkach sąsiadujących z terenem inwestycji objętych ochroną konserwatorską. Projekt decyzji przedstawionej do uzgodnienia nie zawiera załącznika graficznego wymaganego przepisem § 9.1. cytowanego rozporządzenia, pozwalającego na ustalenie rzeczywistego stanu zabudowy sąsiednich działek. W postępowaniu nie wyjaśniono też rozbieżności w ustaleniu powierzchni zabudowy na 37% a powierzchni biologicznie czynnej na 49%, nie wiadomo więc co ma się znajdować na pozostałej powierzchni działki, tj. jej 14%. Można jedynie domniemywać, że 14% działki zajmuje droga dojazdowa a nie powierzchnia biologicznie czynna. Przedstawione wyżej braki postępowania uzasadniają stwierdzenie, że postanowienia wydane zostały z rażącym naruszeniem przepisów art. 7 i 8 K.p.a., praktycznie bez przeprowadzenia postępowania dowodowego. Zaskarżone postanowienie nie wskazuje podstawy faktycznej dokonania uzgodnienia wbrew interesom właścicieli sąsiednich działek i to nie tylko sąsiadujących z działką, na której ma być prowadzona inwestycja lecz i właścicieli kilku działek wzdłuż których przebiegać ma droga dojazdowa do posesji.

Minister Kultury – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Odpowiadając na zarzuty skargi organ podał, iż zmniejszenie powierzchni biologiczne czynnej z 70% na 60% nie naruszy zasad ochrony zabytków. Nie podzielił poglądu skarżącej, iż brak karty ewidencyjnej zespołu urbanistycznego i budowlanego Miasta Ogrodu C., uniemożliwia określenie faktycznego zakresu ochrony zabytku, gdyż okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w sprawie ustalono na podstawie innych środków dowodowych, w szczególności oględzin terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. Nie stanowi także uchybienia brak w aktach postępowania dokumentu stwierdzającego posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do terenu, na którym ma być przedmiotowa inwestycja. Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się na wniosek inwestora. Z przepisów tych wynika, że na tym etapie postępowania administracyjnego nie bada się tytułu inwestora do terenu, na którym ma być realizowana inwestycja. Zaś zarzuty dotyczące braków i nieścisłości w analizie zagospodarowania terenu należy kierować do Prezydenta W. prowadzącego postępowanie główne w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, gdyż zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym sporządzenie analizy należy do obowiązków tego właśnie organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej: P.p.s.a. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym – stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał skargę za niezasadną, albowiem postanowienie Ministra Kultury z dnia [...] października 2005r. i utrzymane nim w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2005r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717, ze zm.) zwanej dalej: p.z.p.) decyzję o warunkach zabudowy wydaje właściwy organ po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 (w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p.), w tym wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską (pkt 2). Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 Kpa (art. 60 ust. 5 p.z.p.). Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Zatem organ uzgadniający działa opierając się na stosownych przepisach normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, a zatem wyspecjalizowany, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Z tak określonych granic działania organu uzgadniającego wynika, iż odmowa uzgodnienia może nastąpić tylko na podstawie wskazanego wprost przepisu prawa (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Zygmunt Niewiadomski, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2004, str. 428).

Zgodnie z powyższym postępowanie uzgadniające jest prowadzone w ramach postępowania "głównego", czyli postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy.

W sprawie przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest inwestycja polegająca na realizacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz wjazdem przy ul. [...], w Dzielnicy M. w W.. Jej realizacja miałaby nastąpić na granicy obszaru wpisanego jako zespół urbanistyczny i budowlany dawnego "Miasta – Ogrodu C." wraz z zielenią do rejestru zabytków pod nr [...] – A decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] z dnia [...] grudnia 1993r., zatem będącym pod ochroną konserwatorską.

Z uwagi na wskazaną okoliczność wydanie decyzji o warunkach zabudowy zostało poprzedzone wydaniem uzgodnienia przez [...] Konserwatora Zabytków. Zadaniem organu konserwatorskiego było ocenienie planowanej inwestycji z punktu widzenia konserwatorskiego, a zatem czy nie naruszy ona wartości historycznych chronionego obiektu, określonego mianem zespołu urbanistyczno – budowlanego z zielenią. Ochrona zabytków – według normy art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. nr 162, poz. 1568 ze zm.) - polega, w szczególności, na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań mających na celu:

1) zapewnienie warunków prawnych, organizacyjnych i finansowych umożliwiających trwałe zachowanie zabytków oraz ich zagospodarowanie i utrzymanie;

2) zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków;

3) udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków;

4) przeciwdziałanie kradzieży, zaginięciu lub nielegalnemu wywozowi zabytków za granicę;

5) kontrolę stanu zachowania i przeznaczenia zabytków;

6) uwzględnianie zadań ochronnych w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przy kształtowaniu środowiska.

Po zbadaniu sprawy [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z dnia [...] września 2005r. uzgodnił projekt decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej inwestycji, które następnie Minister Kultury zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2005r. utrzymał w mocy. Wymienione organy stwierdziły, iż planowana inwestycja będzie nawiązywała charakterem do współczesnej zabudowy sąsiednich działek, gdzie przeważa zabudowa szeregowa, III-kondygnacyjna, ze wskaźnikiem powierzchni biologicznie czynnej niższym niż pozostała część "Miasta Ogrodu C.". Organy uznały, iż projektowany budynek przy spełnieniu ustaleń analizy obszaru, swoją wysokością i kubaturą dostosuje się do charakterystycznych cech istniejącego w sąsiedztwie zespołu zabudowy, a tym samym nie wpłynie negatywnie na walory urbanistyczne miasta - ogrodu. Oznacza to, że inwestycja z punktu widzenia zasad ochrony zabytków nie naruszy czynników kulturowych współtworzących historyczny układ Miasta Ogrodu C., jako zespołu urbanistyczno-budowlanego wraz z zielenią.

Podstawowym i jedynym celem konserwatora zabytków było dokonanie oceny czy przedmiotowa inwestycja pod względem wymagań konserwatorskich może powstać na granicy terenu wpisanego do rejestru zabytków. Działał on w ramach uznania administracyjnego, a uznanie to dokonywało się w odniesieniu przepisów prawa, w tym wypadku ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz wiedzy specjalistycznej osób obsadzających organy właściwe w sprawie. Nadto podkreślenia wymaga fakt, iż organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia tylko jej projekt.

W świetle przedstawionych okoliczności w sprawie brak było podstaw do odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, albowiem można to uczynić tylko wtedy gdy przedstawiony projekt jest sprzeczny z wyraźnie wskazanym uregulowaniem prawnym. Organ wydając uzgodnienie pozytywne uznał, iż zamierzona inwestycja nie będzie miała ujemnego wpływu na teren podlegający ochronie. Innymi słowy nie wpłynie w sposób negatywny na stan zachowania jego walorów urbanistycznych i budowlanych, jak i form zaprojektowanej zieleni. Oznacza to, iż przedstawiony projekt decyzji jest zgodny z uregulowaniami prawnymi wynikającymi z ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zatem bezpodstawny jest zarzut naruszenia przez organ konserwatorski przepisów art. 5 pkt 4, art. 6 ust. 1 pkt 1 b i g ww ustawy. Również podkreślanie przez skarżącą okoliczność, iż z treści decyzji o wpisie do rejestru zabytków wynika, iż zespół urbanistyczny i budowlany dawnego "Miasta Ogrodu C." ochroną konserwatorską został objęty łącznie z występującą na nim zielenią, a na działkach, na których ma być realizowana inwestycja są – jej zdaniem – trzy pomniki przyrody jest bezsasadne. W ocenie Sądu niewątpliwie organ uzgadniający, w ramach którego działają osoby posiadające wiedzę specjalistyczną z zakresu konserwatorskiego, mając do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy pod względem konserwatorskim z rodzaju zespołu urbanistyczno – budowlanego z zielenią, dokonuje oceny danej inwestycji pod kątem przestrzennym, jak i współzależności między zabudową a zielenią. Skoro więc decyzja o wpisie omawianego obszaru do rejestru zabytków wyraźnie mówi o terenie urbanistyczno budowlanym wraz z zielenią to znaczy, iż Konserwator Zabytków wydając uzgodnienie pozytywne miał na względzie istniejącą na tym terenie zieleń i doszedł do wniosku, że zamierzona inwestycja nie naruszy walorów przedmiotowego zespołu również w kwestii zieleni. Trudno więc zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że pozytywnie zaopiniowany projekt inwestycji doprowadzi do całkowitej likwidacji istniejącej zieleni.

Nietrafny jest również w tym postępowaniu zarzut wpływu uzgadnianej inwestycji na stabilność fundamentów istniejących w sąsiedztwie budynków. Ocena wpływu planowanej inwestycji na stabilność istniejących budynku nie należy ani do organu uzgadniającego, ani nawet do organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy, albowiem te względy mogą być skutecznie podnoszone i brane pod uwagę na etapie realizacji inwestycji.

Skarżąca podniosła, iż w aktach postępowania brak dokumentu stwierdzającego posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do terenu. W tej sytuacji należy zwrócić uwagę na treść artykułu 63 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiącego iż decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Natomiast ust. 1 cytowanego artykułu dopuszcza wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do nieograniczonej liczby wnioskodawców. Rozwiązanie to wiąże się z faktem, że adresat decyzji o warunkach zabudowy, tym samym i wnioskodawca, nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, w tym i prawem własności. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Sama decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie stanowi aktu naruszającego te prawa. Decyzja nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. Ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości toczy się na ryzyko wnioskodawcy i to on będzie ponosił ewentualne konsekwencje z powodu zmiany stanu prawnego gruntu po wydaniu przedmiotowej decyzji.

Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym § 3 ust. 1 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588), stwierdzając iż analiza zagospodarowania terenu nie spełnia wymagań w nich określonych. Podniesiony zarzut należało uznać za nietrafny w ramach przedmiotowego postępowania. Jak już wcześniej pokreślono celem omawianego postępowania było zbadanie zgodności planowanej inwestycji z konkretnymi przepisami prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i cel ów - w ocenie Sądu – został spełniony, w efekcie czego projekt decyzji uzyskał pozytywne uzgodnienie. W tej kwestii Sąd stoi na stanowisku, iż do organu uzgadniającego inwestycję w zakresie wiedzy specjalistycznej jaką dysponuje w danej materii będącej przedmiotem uzgodnienia, nie mogącego zarazem wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, nie należy badanie prawidłowości postępowania ustalającego warunki zabudowy, w tym również spełnienia wymagań wynikających z wyżej cytowanego rozporządzenia, a zatem i ocena prawidłowości sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o p.z.p. Jak wynika z materiału sprawy projekt decyzji do uzgodnienia konserwatorowi zabytków został przedłożony wraz ze stosownymi załącznikami, w tym analizą obszaru i w oparciu o te dokumenty zadaniem organu było wydanie postanowienia w przedmiocie uzgodnienia z zakresu ochrony konserwatorskiej.

W całym postępowaniu Sąd nie dopatrzył się – wbrew twierdzeniom skarżącej - naruszenia art. 7, 8 i 107 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik spraw, jak również przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy i na mocy art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.