Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 357/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 11 d ust 1 pkt 9
journal: Dz.U. 2015 poz 2031
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania  i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Kaja Angerman, sędzia WSA Przemysław Żmich, Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2017 r. sprawy ze skargi B. R. i T. R. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].11.2016 r. nr [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (zwany dalej Prezesem KZGW) utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] (zwanego dalej Marszałkiem) z dnia [...].05.2016 r. nr [...], którą udzielono Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę i likwidację istniejących urządzeń melioracyjnych, tj. likwidację istniejących rowów melioracyjnych, przebudowę rowów melioracyjnych, przebudowę i likwidację drenowania, budowę przepustów na rowach melioracyjnych, budowę i likwidację wylotów - w związku z projektem rozbudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku: od węzła z drogą wojewódzka nr [...] w [...] do węzła [...] z drogą wojewódzką nr [...] w [...]; Zadania II: [...]-[...] od km [...] do km [...].

Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

Od decyzji Marszałka odwołali się B. R. oraz T. R., będący współwłaścicielami działki nr ew. [...], położonej w miejscowości [...], znajdującej się w zasięgu oddziaływania urządzeń wodnych objętych przedmiotowym pozwoleniem. W ich odwołaniach (o tej samej treści), wskazano, że zakwestionowana decyzja narusza prawa właścicieli nieruchomości, z uwagi na zmniejszenie obszaru działki w okresie planowanych robót, a także pozbawi ich możliwości jej użytkowania. Zarzucili też, że planowane prace mogą pogorszyć stosunki wodne na terenie ich nieruchomości.

Prezes KZGW w swym rozstrzygnięciu wskazał, że pozwolenie wodnoprawne jest typem aktu związanego, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wydania tego aktu, organ administracji publicznej ma obowiązek wydania wnioskowanej decyzji. Odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego może zaś nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art. 126 ustawy Prawo wodne.

Organ II. instancji przytoczył art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne wywodząc, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń, a informacja tej treści została zamieszczona w zaskarżonym pozwoleniu wodnoprawnym. Prezes KZGW wskazał, że w przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do zarzutu naruszenia kwestionowaną decyzją przysługującego Skarżącym - jako współwłaścicielom działki nr ew. [...] w miejscowości [...] - prawa własności. W tym kontekście podkreślił, że kwestia prawa własności nie jest w ogóle rozpatrywana w toku postępowania mającego na celu udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Wydanie takiej decyzji uprawnia bowiem jedynie do korzystania z wód lub wykonania urządzeń wodnych w sposób i na warunkach w niej określonych – przytaczając orzecznictwo (por. np. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 272/11; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt II SA/Ka 2882/02).

Nawiązując do zarzutów odwołania wyjaśnił, że kwestia dokonania oceny niezbędności projektowanej inwestycji, pozostaje poza kompetencją organu właściwego do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Pozwolenie wodnoprawne poprzedza zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, wydawane na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a organ właściwy do jego wydania nie jest uprawniony do oceny celowości takiej inwestycji, a jedynie może rozważyć jej wpływ na środowisko wodne - w trakcie i po realizacji.

Organ odwoławczy stwierdził następnie, że wykonanie urządzeń wodnych w ramach projektowanej inwestycji, na podstawie zaskarżonej decyzji Marszałka, nie narusza ustaleń dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2 ustawy Prawo wodne.

Nadmienił, że plan gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] został zatwierdzony na posiedzeniu Rady Ministrów dnia [...] lutego 2011 roku, jako jeden z podstawowych dokumentów planistycznych, określający działania służące realizacji zapisów Ramowej Dyrektywy Wodnej na obszarze dorzecza. Plany gospodarowania wodami na obszarze dorzeczy zgodnie z treścią RDW mają usprawnić proces osiągania celów środowiskowych, które w ustawie Prawo wodne zostały zdefiniowane w art. 38d (dla jednolitych części wód powierzchniowych) oraz w art. 38e (dla jednolitych części wód podziemnych). I tak dla wód powierzchniowych jako cel środowiskowy ustalono odpowiednio:

- dla jednolitych części wód powierzchniowych niewyznaczonych jako sztuczne lub silnie zmienione - ochrona, poprawa oraz przywracanie stanu jednolitych części wód powierzchniowych, tak aby osiągnąć dobry stan tych wód, a także zapobieganie pogorszeniu ich stanu.

- dla sztucznych i silnie zmienionych jednolitych części wód powierzchniowych - ochrona tych wód oraz poprawa ich potencjału ekologicznego i stanu chemicznego, tak aby osiągnąć dobry potencjał ekologiczny i dobry stan chemiczny wód powierzchniowych, a także zapobieganie pogorszeniu ich potencjału ekologicznego oraz stanu chemicznego. Dla jednolitych części wód podziemnych jako cel środowiskowy wskazano natomiast:

- zapobieganie lub ograniczanie wprowadzania do nich zanieczyszczeń;

- zapobieganie pogorszeniu oraz poprawa ich stanu;

- ochrona i podejmowanie działań naprawczych, a także zapewnianie równowagi między poborem a zasilaniem tych wód, tak aby osiągnąć ich dobry stan.

Mając na względzie poczynione ustalenia, Prezes KZGW nie stwierdził, aby wykonanie urządzeń wodnych objętych zaskarżoną decyzją, wpływało negatywnie na cele środowiskowe, określone dla wód powierzchniowych i podziemnych. Likwidacja części dotychczasowych urządzeń i wykonanie w to miejsce nowych - ma bowiem za zadanie zachowanie istniejących stosunków wodnych i zminimalizowanie wpływu rozbudowy drogi krajowej nr [...] na poziom wód gruntowych i powierzchniowych.

Jak wskazano w dokumentacji dołączonej do wniosku o udzielenie pozwolenia, odpływ wód drenarskich będzie się odbywał według dotychczasowych zasad, a ich ilość i jakość nie ulegnie zmianie. Inne będą jedynie trasy odpływu, które zostaną dostosowane do projektowanego przebiegu dróg, w tym dróg lokalnych i serwisowych.

Warunki korzystania z wód regionu na obszarze, na którym planowane jest wykonanie przedmiotowych urządzeń wodnych, zostały – jak podkreślił Organ odwoławczy - określone rozporządzeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] w sprawie ustalenia warunków korzystania z wód regionu wodnego [...]. W rozporządzeniu określono szczegółowo działania służące osiągnięciu celów środowiskowych dla wód, w tym między innymi warunki wprowadzania ścieków do wód powierzchniowych (rozdział 2), a także priorytety w korzystaniu z wód (rozdział 3) oraz ograniczenia w korzystaniu z wód niezbędne dla osiągnięcia ustalonych celów środowiskowych (rozdział 4). Całe to rozporządzenie odnosi się do kwestii korzystania z wód, nie zaś wykonania urządzeń wodnych, będącego przedmiotem zaskarżonego pozwolenia. W związku z tym - w ocenie Prezesa KZGW - decyzja Marszałka nie naruszyła zapisów tego rozporządzenia Dyrektora RZGW w [...].

Analizując ewentualne naruszenie w decyzji Marszałka Województwa [...] pozostałych dokumentów, wskazanych w art. 126 pkt 1 Prawa wodnego, Organ odwoławczy wskazał, że plan przeciwdziałania skutkom suszy w dorzeczu, a także w regionie wodnym, nie został dotychczas opracowany. Podobnie Krajowy Program Ochrony Wód Morskich jest obecnie w trakcie przygotowania (do dnia 29 marca 2016 r. trwały konsultacje projektu Programu). Plany zarządzania ryzykiem powodziowym zostały przyjęte przez Radę Ministrów dnia [...] października 2016 r., przy czym z uwagi na fakt, iż teren inwestycji znajduje się poza granicami obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, ich ustalenia nie dotyczą analizowanego przedsięwzięcia. Krajowy Program Oczyszczania Ścieków Komunalnych natomiast, co do zasady dotyczy realizacji zadań własnych gminy, w zakresie odprowadzania i oczyszczania ścieków komunalnych, w związku z czym nie ma możliwości naruszenia jego zapisów w udzielonym pozwoleniu. Odnosząc się z kolei do kwestii zgodności wnioskowanego pozwolenia z treścią decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowego przedsięwzięcia Prezes KZGW wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 199) ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, natomiast w przypadku jego braku - w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ustawy). Jako inwestycję celu publicznego zdefiniowano w art. 2 cyt. ustawy działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777). Prezes KZGW stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy do grupy inwestycji celu publicznego, a jest ona realizowana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 2031). Natomiast w myśl art. 11i ust. 2 tego aktu, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z tym uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla analizowanej inwestycji nie było wymagane.

W ocenie Organu odwoławczego, projektowane przedsięwzięcie obejmujące przebudowę i likwidację istniejących urządzeń melioracyjnych, tj. likwidację istniejących rowów melioracyjnych, przebudowę rowów melioracyjnych, przebudowę i likwidację drenowania, budowę przepustów na rowach melioracyjnych, budowę i likwidację wylotów, w związku z projektem rozbudowy drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku: od węzła z drogą wojewódzka nr [...] w [...] do węzła [...] z drogą wojewódzką nr [...] w [...]; Zadania II: [...]-[...] od km [...] do km [...] - nie narusza również w żaden sposób wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów.

We wniesionej skardze pełnomocnik profesjonalny B. R. oraz T. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzucił:

1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 126 ust. 1 w zw. z art. 125 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. prawo wodne polegającego na uznaniu, że zaskarżona decyzja Marszałka Województwa [...] nie narusza ustaleń dokumentów, o których mowa a art. 125 ust. 1-2 ustawy Prawo wodne, podczas gdy zaskarżona decyzja Marszałka Województwa [...] została wydana na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która nie jest decyzją ostateczną,

2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 126 ust. 1 w zw. z art. 125 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Marszałka Województwa [...] sprzecznej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą nr [...] przez Radę Gminy [...] w dniu [...] kwietnia 2002 r.

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wypływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.c. (chodziło o k.p.a.) poprzez brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Pełnomocnik podniósł, że to pozwolenie wodnoprawne oparto na decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej pod nazwą "rozbudowa drogi krajowej nr [...] do parametrów drogi ekspresowej na odcinku [...] - [...] o długości ok. [...] km". Decyzja Wojewody [...] nie jest natomiast decyzją ostateczną. W sprawie tej toczy się postępowanie odwoławcze, prowadzone przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa pod sygn. [...]. Organ odwoławczy prowadzi w tej sprawie postępowanie wyjaśniające, w zakresie zastrzeżeń przedstawionych przez Skarżących w odwołaniach. Wobec tego dla nieruchomości będącej własnością B. i T. R., w dalszym ciągu obowiązujący jest plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony uchwałą Rady Gminy [...] w dniu [...] kwietnia 2002 r. nr [...]. Wyraził przekonanie, że "pozwolenie nie może zostać wydane na podstawie decyzji, która faktycznie nie ma mocy prawnej".

Pełnomocnik podał, że w myśl postanowień planu działka ew. nr [...] znajduje się na terenach o następujących przeznaczeniach:

- teren zabudowy usługowo-produkcyjnej o wielofunkcyjnym przeznaczeniu

- teren komunikacji tj. drogę serwisową [...] wzdłuż Trasy [...]

- teren komunikacji tj. poszerzenie drogi dojazdowej [...] o 2 m z przedmiotowej działki,

- obszarze zmeliorowanym,

- częściowo w zasięgu oddziaływania komunikacji od Trasy [...],

- częściowo w zasięgu obszaru o złożonych warunkach gruntowych z poziomem wody powyżej 1 m p.p.t. (wzdłuż południowej granicy Trasy [...], w pasie terenu pomiędzy granicą pasa drogowego, a nieprzekraczalną linią zabudowy od Trasy - plan wskazuje korytarz dla realizacji kolejki dojazdowej).

W zakresie terenów zmeliorowanych plan ustala m. in.:

- nakaz zachowania ciągłości rowów melioracyjnych, ich funkcji i sprawności funkcjonowania,

- w miejscu krzyżowania się rowów melioracyjnych z drogami obowiązuje wymóg zachowania ciągłości rowu tj. budowy pod drogą kanału łączącego poszczególne odcinki.

Decyzja pozwolenie wodnoprawne sprzeczna jest z planem miejscowym, ponieważ narusza nakaz zachowania ciągłości rowów melioracyjnych, ich funkcji i sprawności funkcjonowania.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wykazując niezasadność zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie dostrzegł takich uchybień rozstrzygnięć obu instancji, które mogłyby prowadzić do ich uchylenia.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi, pozwolenie wodnoprawne nie jest wydawane na podstawie decyzji o realizacji inwestycji drogowej. Wręcz przeciwnie, zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 2031, ze zm.) wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera między innymi wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne, w tym również pozwolenie wodnoprawne wydawane na podstawie ustawy Prawo wodne. Jak z tego zatem wynika to pozwolenie wodnoprawne stanowi załącznik do wniosku o wydanie rozstrzygnięcia na podstawie "specustawy" drogowej, a nie odwrotnie, jak sugeruje pełnomocnik Skarżących.

Niewątpliwie działka o nr. ew. [...], położona w miejscowości [...] jest zlokalizowana w obszarze objętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą z dnia [...] kwietnia 2002 r. Rady Gminy [...] Nr [...]. Jednak, w ocenie Sądu, nie znajduje potwierdzenia zarzut naruszenia przez to pozwolenie wodnoprawne zapisów planu. Zgodnie z treścią tej uchwały na obszarach zmeliorowanych plan ustala nakaz zachowania ciągłości rowów melioracyjnych, ich funkcji i sprawności funkcjonowania oraz zakaz samowolnych przeróbek rowów. Należy mieć na względzie, że właśnie wykonanie urządzeń wodnych, objętych decyzją Marszałka Województwa [...], ma za zadanie zachowanie istniejących stosunków wodnych i zminimalizowanie wpływu rozbudowy drogi krajowej nr [...] na poziom wód gruntowych i powierzchniowych. Zgodnie z treścią operatu wodnoprawnego, odpływ wód drenarskich będzie się odbywał według dotychczasowych zasad, a ich ilość i jakość nie ulegnie zmianie. Inne będą jedynie trasy odpływu, które zostaną dostosowane do projektowanego przebiegu dróg, w tym dróg lokalnych i serwisowych. Wynika z tego zatem, że ciągłość funkcjonowania urządzeń melioracyjnych zostanie zachowana, a zapisy miejscowego planu nie będą naruszone.

Trzeba wreszcie mieć na względzie, że przedmiotowe pozwolenie wodnoprawne w żadnym razie nie wpłynie na przesunięcie istniejącego urządzenia wodnego, usytuowanego na działce Skarżących. Jak wskazuje mapa, stanowiąca załącznik do tego pozwolenia wodnoprawnego (Tom [...] Arkusz nr [...]), na terenie działki Skarżących nr ew. [...] nie dojdzie do zmiany przebiegu dotychczas istniejącego rowu. Zgodnie z legendą oznaczony jest kolorem niebieskim, a zatem stanowi rów istniejący o nieco ukośnym przebiegu, z północnego zachodu na południowy wschód. Najbliższy fragment rowu projektowanego (oznaczonego kolorem czerwonym), ma natomiast powstać na zachodniej części działki nr ew. [...], położonej na zachód od nieruchomości Skarżących, którą od ich działki dodatkowo oddziela działka drogowa nr ew. [...]. W tym stanie rzeczy zważywszy, że pozwolenie wodnoprawne nie wywoła zmian przebiegu rowu na działce Skarżących, nie ma podstaw, by upatrywali oni w tym pozwoleniu wodnoporawnym pogorszenia swej dotychczasowej sytuacji prawnej i skutecznie zarzucali naruszenie art. 126 ustawy Prawo wodne przy jego podejmowaniu. Mogą bowiem kwestionować to pozwolenie wodnoprawne w zakresie swego interesu prawnego.

Zgodnie z przepisem art. 126 pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli:

- projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2, tj.:

1) planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza lub ustaleń warunków korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni;

2) planu zarządzania ryzykiem powodziowym;

3) planu przeciwdziałania skutkom suszy;

4) krajowego programu ochrony wód morskich;

5) krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych;

6) miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy;

lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3, tj. wymagań ochrony

zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz

wynikających z odrębnych przepisów;

- projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

Na marginesie zatem wskazać należy, że żadna z tych sytuacji nie miała miejsca, co trafnie wykazał Organ odwoławczy i Sąd, także w tym zakresie, to stanowisko podziela.

Zarzuty, odnoszące się do naruszenia przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. dotyczą nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także nieuwzględnienia słusznego interesu Skarżących, którzy "w związku z wydaniem pozwolenia wodnoprawnego mogą zostać pozbawieni możliwości użytkowania nieruchomości stanowiącej ich własność". Podkreślenia zatem wymaga, że poza tym, iż pozwolenie wodnoprawne nie prowadzi do zmiany przebiegu rowu istniejącego na ich działce, to przede wszystkim kwestia prawa własności nie jest w ogóle przedmiotem rozpatrywania, w toku postępowania mającego na celu udzielenie pozwolenia wodnoprawnego. Wydanie decyzji – pozwolenie wodnoprawne uprawnia jedynie do korzystania z wód lub wykonania urządzeń wodnych w sposób i na warunkach w niej określonych, jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się na koniec do kwestii przywołania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezesa KZGW nieobowiązującego art. 11 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, należało uznać to za oczywistą omyłkę, pozostającą bez istotnego wpływu na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia. Nadmienić należy, że art. 11 ust. 4 przywołany w nawiasie na s. 3 zaskarżonej decyzji - nigdy nie istniał. Zgodnie zaś z art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - o czym już była mowa - w pierwszej kolejności dla tego rodzaju przedsięwzięcia wydawane jest pozwolenie wodnoprawne, które stanowi następnie załącznik do wniosku o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.