Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 20/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Asesor WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Policji oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji w C. rozkazem organizacyjnym z dnia [...] nr [...] wprowadził zmiany w etacie Komisariatu Policji w S. Następstwem tych zmian było zlikwidowanie z dniem [...] stanowiska kierownika rewiru dzielnicowych zaszeregowane w [...] grupie uposażenia, ze stopniem etatowym [...] zajmowanym dotychczas przez kom. A. K.

Rozkazem personalnym z dnia [...] nr [...] Komendant Powiatowy Policji w C., działając na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4, art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r., Nr 152, poz. 1732 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 grudnia 2003 r. w sprawie wymagań w zakresie wykształcenia, kwalifikacji zawodowych i stażu służby, jakim powinni odpowiadać policjanci na stanowiskach komendantów Policji i innych stanowiskach służbowych (Dz. U. z 2004 r., Nr 2, poz. 14) z dniem [...] zwolnił A. K. z zajmowanego przez niego stanowiska [...] Komisariatu Policji w S. i przeniósł go z dniem [...] na niższe stanowisko [...] Komisariatu Policji w S. Jednocześnie A. K. zmieniono grupę uposażenia zasadniczego z [...] na [...]. Zmiana nie wpłynęła na wartość mnożnika kwoty bazowej dla żołnierzy i funkcjonariuszy oraz wysokość uposażenia zasadniczego. Na dotychczas zajmowanym stanowisku A. K. przysługiwał dodatek funkcyjny [...] kategorii w kwocie [...] zł, natomiast w wyniku zmiany stanowiska zatrudniony - w miejsce wymienionego dodatku - otrzymał dodatek służbowy w tej samej kwocie.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Komendant Powiatowy Policji w C. stwierdził, że likwidacja stanowiska zajmowanego dotąd przez A. K. determinowała konieczność mianowania go na inne stanowisko służbowe. Z uwagi na kwalifikacje ogólne i zawodowe tego policjanta oraz uwzględniając istniejące wakaty organ I instancji uznał, że nie ma możliwości mianowania A. K. na inne równorzędne stanowisko w urzędzie Komendy Powiatowej Policji w C. Organ zaznaczył nadto, że funkcjonariuszowi zaproponowano przeniesienie na jedno z dwu wakujących stanowisk, tj. [...] Komisariatu Policji w S. w [...] grupie uposażenia z mnożnikiem [...] kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w kwocie [...] zł albo [...] Komisariatu Policji w S. w [...] grupie uposażenia z mnożnikiem [...] kwoty bazowej z uposażeniem zasadniczym w kwocie [...] W trakcie rozmowy z przełożonym A. K. wyraził zgodę na przeniesienie na stanowisko [...]. Z rozmowy tej sporządzono protokół, w którym [...] pisemnym oświadczeniem potwierdził zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko. Nadto organ orzekający w I instancji powołał się na treść art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko.

Od powyższego rozkazu personalnego A. K. wniósł odwołanie, w którym zakwestionował przeniesienie na inne stanowisko. Oświadczył przy tym, że wstępując do Policji całkowicie poświęcił się służbie w [...] i nigdy dobrowolnie nie wyrażał chęci służby w pionach [...]. Dodał, że rozkaz personalny jest dla niego degradacją, a sposób zaproponowania mu alternatywnych stanowisk pozbawił go możliwości samodzielnego poszukiwania równorzędnego stanowiska poza obszarem Komendy Powiatowej Policji w C., a nawet Komendy Wojewódzkiej w K. Wyraził niezadowolenie z tego, że o fakcie planowanej od co najmniej roku likwidacji jego stanowiska został powiadomiony zbyt późno. Ponadto odwołujący wskazał, że jego stan zdrowia nie pozwala mu na służbę w pionie [...], gdyż w [...] w związku ze służbą doznał poważnej kontuzji [...], co z kolei wywołało dalsze problemy z [...]. Zaznaczył przy tym, że z miejsca pracy już [...] zabierały go karetki pogotowia ratunkowego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na niższe stanowisko służbowe określając datę zwolnienia na dzień [...] a datę przeniesienia na dzień [...] W pozostałym zakresie organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że istota sprawy sprowadzała się do zbadania, czy w chwili wydania rozkazu personalnego istniała możliwość mianowania A. K. na równorzędne stanowisko służbowe. W toku postępowania odwoławczego Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. ustalił, że na dzień [...] Komenda Powiatowa Policji w C. posiadała tylko dwa wakaty, przy czym żaden z nich nie obejmował stanowiska równorzędnego z zajmowanym przez odwołującego. Jeden z wakatów istniał na stanowisku niższym ([...] Komisariatu Policji w S.), a drugi na stanowisku wyższym ([...] Komisariatu Policji w S.). Organ ten podkreślił, że przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji uzależnia uprawnienie przełożonego właściwego w sprawach osobowych do przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w związku z likwidacją dotychczas zajmowanego wyłącznie od braku możliwości mianowania na stanowisko równorzędne, przy czym chodzi o obiektywny brak możliwości. To kryterium jako wyłączne warunkowało dopuszczalność przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, a zarzuty odwołującego, który fakt przeniesienia odebrał jako degradację i upokorzenie, nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy przyznał, że przeniesienie na niższe stanowisko służbowe co prawda jest pewną formą degradacji, jednakże pracodawca kierował się dobrem funkcjonariusza i proponując mu stanowisko zaszeregowane do niższej -[...] grupy uposażenia zasadniczego, mnożnik kwoty bazowej pozostawił na dotychczasowym poziomie. Poza tym zapewnił mu dodatek służbowy w wysokości otrzymywanego wcześniej dodatku funkcyjnego. Nade wszystko zaś organ odwoławczy podkreślił, że odwołujący, będąc poinformowanym o zasadach i trybie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe, wyraził na to zgodę.

Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. odpierał zarzut odwołującego, który podnosił, że nie został w porę poinformowany o planowanych zamianach związanych z likwidacją zajmowanego przez niego stanowiska. Organ podał, iż już w [...]. A. K. został poinformowany o planowanych zmianach, a jego przełożony wyraził wstępną akceptację dla zapowiadanych przez policjanta starań o przeniesienie do innej jednostki Policji.

Zarzut dotyczący sytuacji zdrowotnej odwołującego także został zakwestionowany przez organ II instancji, który stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia tezy o tym, iż stan zdrowia A. K. uniemożliwia mu pełnienie służby w pionie [...]. Organ powołał się na orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w K. nr [...] z dnia [...] w którym stwierdzono, że funkcjonariusz jest zdolny do służby w Policji, a jedyne ograniczenie polega na przeciwwskazaniu testów sprawnościowych przez okres [...] roku.

Odnosząc się do wniosku odwołującego o przeniesienie ze stanu etatowego Komendy Powiatowej Policji w C. organ odwoławczy wyjaśnił, że rozpatrzenie tego wniosku jest uzależnione od złożenia przez policjanta raportu w sprawie przeniesienia do konkretnej jednostki Policji lub też wystąpienia przez zainteresowanego komendanta z odpowiednim wnioskiem personalnym.

Podsumowując Ś. Komendant Wojewódzki Policji w K. stwierdził, że przeniesienie A. K. na niższe stanowisko służbowe odbyło się z poszanowaniem obowiązujących przepisów, wobec czego nie było podstaw do podważania decyzji organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący A. K. powołał się na "liczne nieprawidłowości i niezgodności co do stanu faktycznego", nie precyzując jednak na czym miałyby one polegać. Skarżący dodał, że chce dostarczyć dokumenty dotyczące jego osoby oraz przedstawić sposób działania jego przełożonych względem niego. Poza dołączonymi do skargi kopiami decyzji organów obu instancji oraz kopią odwołania skarżący nie przedstawił jednak w toku postępowania sądowego żadnych dokumentów. Na rozprawie w dniu [...] oświadczył, że nie wie, czy w chwili gdy przenoszono go na niższe stanowisko służbowe istniały wolne stanowiska równorzędne. Wiedział natomiast o tym, że były wolne stanowiska wyższe. Dodał, że zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko wyraził w obawie przed definitywnym zwolnieniem ze służby.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację. Jednocześnie podkreślił, że w skardze nie zarzucono organowi naruszenia konkretnych przepisów materialnych ani proceduralnych, nie wskazano konkretnych uchybień, a jedynie ogólnikowo powołano się na liczne nieprawidłowości i niezgodności co do stanu faktycznego. W ocenie Ś. Komendanta Wojewódzki Policji w K. sposób sformułowania skargi uniemożliwia organowi ustosunkowanie się do stawianych zarzutów. Organ podkreślił jednak, że nie budzący wątpliwości stan faktyczny w pełni uzasadnia decyzję podjętą przez przełożonego A. K. i brak było podstaw do jej podważania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona, albowiem - wbrew zawartym w niej twierdzeniom - zapadłe w sprawie orzeczenia organów administracyjnych oraz ustalony przez organy stan faktyczny są prawidłowe.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o przepis art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć zapadłych przed organami administracyjnymi stanowi przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 1990 r. Nr 30, poz. 179, ze zm.). Artykuł 38 powołanej ustawy zawiera pełną regulację przypadków przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe. W ust. 2 wyszczególnione są cztery sytuacje, w jakich można zastosować takie przeniesienie. Jedną z nich jest likwidacja zajmowanego stanowiska bez możliwości mianowania policjanta na stanowisko równorzędne. Decyzja o przeniesieniu wydawana jest na podstawie uznania. Przeniesienie to ma charakter fakultatywny, ale w toku postępowania należy kierować się art. 7 kpa. Zgodnie zaś z tym przepisem organy administracji stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozpoznając skargę Sąd uznał, że działania organów administracyjnych podejmowane były z poszanowaniem tych zasad.

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowody nie można podzielić zarzutów skargi, w której A. K. wywodził, iż w toku postępowania dopuszczono się licznych nieprawidłowości. Znamiennym jest, że skarżący nie wskazał ani jednego konkretnego przejawu nienależytego działania organu. Z treści odwołania oraz skargi wnioskować należy, że próba podważania wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracyjnych motywowana jest głównie względami ambicjonalnymi skarżącego, który fakt przeniesienia na niższe stanowisko służbowe traktuje w kategoriach szykany i upokorzenia. Tymczasem brak jest podstaw do przyjęcia takiego stanowiska. Choć Sąd nie traci z pola widzenia faktycznej degradacji, to w zaistniałej sytuacji nie można jej rozpatrywać w kategoriach upokorzenia. Bezsprzeczne jest bowiem, z czego zdaje sobie sprawę również skarżący, że doszło do likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska. Nie była to ani likwidacja pozorna, ani żaden zabieg, którego jedynym celem było przeniesienie skarżącego na niższe stanowisko służbowe, ale konieczność podyktowana względami organizacyjnymi. To nie chęć degradacji była powodem reorganizacji jednostek Policji, ale odwrotnie - przeniesienie na niższe stanowisko służbowe było naturalną konsekwencją zmian organizacyjnych w policyjnych strukturach. Mając na względzie subiektywne odczucia skarżącego nie można było pomijać celowości przeniesienia z uwagi na obiektywną potrzebę likwidacji określonych stanowisk. Na tę okoliczność ustawodawca w powoływanym już przepisie art. 38 ustawy o Policji przewidział szczególny tryb umożliwiający przeniesienie funkcjonariusza na inne -niższe stanowisko służbowe. Tryb ten został uruchomiony w analizowanym przypadku, przy czym organy administracyjne wykazały istnienie wszelkich przesłanek do jego zastosowania. Ważne jest również, że skarżący w związku z przeprowadzonymi zmianami nie doznał uszczerbku majątkowego, gdyż pracodawca zapewnił mu wynagrodzenie oraz dodatek w wysokości odpowiadającej kwotom uzyskiwanym przed przeniesieniem. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że o planowanej zmianie skarżący został poinformowany, a na przeniesienie wyraził zgodę, także na piśmie.

Nie można również podzielić argumentów skarżącego bazujących na jego stanie zdrowia. Znajdujące się w aktach administracyjnych orzeczenie lekarskie w sposób jasny precyzuje zakres ograniczeń, które ze względu na stan zdrowia skarżącego należy mieć na uwadze w trakcie jego służby. Wśród tych ograniczeń nie wskazano pracy w pionie [...] jednostek Policji. Wobec tego nie można było uwzględnić zarzutów skarżącego.

Oceniając we wskazanych na wstępie rozważań granicach legalność zaskarżonego orzeczenia nie dopatrzono się naruszenia przepisów prawa. Organom administracyjnym nie można zarzucić, aby nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy i niedokładnie ustaliły stan faktyczny. Sąd podzielił stanowisko organów także w tym zakresie, w którym stwierdziły one istnienie wystarczających, a zarazem koniecznych podstaw do zastosowania art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, uprawniających do przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

Tak ustalony stan faktyczny oraz wskazane przepisy prawa nie dały podstaw do uwzględnienia skargi. Wobec powyższego, opierając się na przepisie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.