Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1546/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1,art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia 18 kwietnia 2016 r., znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. S., zwanego dalej również "skarżącym", od postanowienia Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...] grudnia 2015 r., stwierdził uchybienie terminu do złożenia zażalenia.

Wspomnianym postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydent [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...]października 2015 r., wydaną przez Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...] o pozwoleniu na budowę budynku na terenie działki nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w [...] oraz o wstrzymaniu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę przy ul. [...] w [...] na terenie działki [...] obręb

[...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu [...] października 2015 r. Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...] wydał decyzję nr [...], na mocy której udzielił właścicielom działki nr ew. [...] w obrębie [...], przy ul. [...] w [...] Ł. S. i M. S. pozwolenia na budowę budynku na terenie. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu [...] października 2015 r.

Następnie w dniu [...] listopada 2015 r. A. T. S. złożyli pismo dotyczące wznowienia postępowania i wstrzymania wykonania decyzji na budowę przy ulicy [...] w [...]. W dniu [...] listopada 2015 r. organ administracji budowlanej zawiadomił wnioskodawców – A. S. i T. S. oraz właścicieli przedmiotowej działki o wszczęciu postępowania.

W dniu [...] grudnia 2015 r. M. Ł. S. złożyli swoje stanowisko w sprawie oraz opinię architekta W. J. i firmy budowlanej [...].

Po przeprowadzeniu postępowania w powyższej sprawie Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], znak:

[...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] października 2015 r., wydaną przez Naczelnika Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Powyższe postanowienie zapadło na podstawie art. 123, art. 149 § 3, art. 152 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządne powiatowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 595 i 645) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1438 z późn. zm.).

W uzasadnieniu swojego postanowienia organ pierwszej instancji wskazał, że właściciele nieruchomości przy ul. [...] w [...] – A. S. i T. S. w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. opisali jedynie swoje obawy wskazujące, że planowana inwestycja może zagrozić bezpieczeństwu stojącemu w granicy nieruchomości warsztatowi.

Organ stwierdził, że inwestor Ł. S. zaplanował inwestycję, która w całości realizowana będzie na działce przy ul. [...]. Ściany kondygnacji gospodarczo-garażowej zaprojektowane w całości poniżej poziomu terenu nie naruszają przepisów § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422) , a po zakończonej budowie nie będą miały wpływu na zagospodarowanie działki przy ul. [...]w [...].

Natomiast właściciele nieruchomości przy ul. [...] w [...] nie wskazali konkretnego przepisu, przewidującego w indywidualnym stanie faktycznym danej sprawy ograniczenia w swobodnym korzystaniu z tej nieruchomości ze względu na powstanie w sąsiedztwie określonego obiektu budowlanego. Ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych, nie dają podstawy do podejmowania czynności administracyjnych skutkujących wzruszeniem ostatecznej decyzji.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem A. S. w dniu [...] marca 2016 r. złożył zażalenie na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Powyższemu aktowi skarżący zarzucił:

obrazę norm postępowania administracyjnego przez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 145 k.p.a. poprzez arbitralną odmowę wznowienia postępowania, pomimo wniesienia żądania przez podmiot o uprawnieniach strony w ustawowym terminie,

obrazę prawa postępowania administracyjnego przez niezastosowanie się do art. 6 k.p.a. oraz art. 16 § 1 k.p.a. (zdanie drugie) w związku z wnioskiem podmiotu o prawach strony o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji wobec jego pominięcia w sprawie,

naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 15, art. 138 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a także niewłaściwe uzasadnienie przedmiotowej decyzji.

Zdaniem skarżącego stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę, zakończonym zaskarżoną decyzją winny być m. in. wszystkie osoby legitymujące się statusem współwłaścicieli działki nr [...], leżącej w obszarze oddziaływania planowanych obiektów.

Przed wykonaniem robót budowlanych wymagających zajęcia sąsiednich terenów, właściciel działki nr [...] musi bowiem uzyskać zgodę na wejście na ww. tereny, co dokładnie reguluje prawo budowlane.

W przedmiotowej sprawie postępowanie prowadzone było bez udziału A. S. i T. S. , co zdaniem skarżącego stanowi rażące naruszenie prawa.

Po rozpatrzeniu ww. zażalenia Wojewoda [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] , działając na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie przez skarżącego terminowi do złożenia zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...]grudnia 2015 r.

W uzasadnieniu aktu będącego przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z przepisem art. 141 § 2 k.p.a., zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Termin 7 dni do wniesienia zażalenia wyznaczony jest zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło, a upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu.

W tym miejscu organ wskazał, że Prezydent [...] w skarżonym postanowieniu błędnie pouczył strony postępowania co do terminu wniesienia środka zaskarżenia, wskazał bowiem, że "(...) przysługuje zażalenie do Wojewody [...] (...) w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia". Dalej wskazał, że "odwołanie od decyzji należy składać (...)". Pouczenie organu pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, że "odwołanie od decyzji [można wnieść] w terminie 14 dni" było błędne – zarówno co do nazwy środka zaskarżenia, jak i terminu.

Zaskarżone postanowienie z dnia [...] grudnia 2015 r. Prezydenta [...] uznano za doręczone w dniu [...] stycznia 2016 r. w trybie art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. (doręczenie zastępcze; po raz pierwszy awizowane w dniu [...] grudnia 2015 r. w Urzędzie Pocztowym [...] , a następnie powtórnie w dniu [...] grudnia 2015 r.).

Powyższe okoliczności spowodowały, że należało uznać, iż termin do złożenia zażalenie upłynął dopiero w dniu [...] stycznia 2016 r.

Jednak organ wojewódzki stwierdził, że w niniejszej sprawie błędne pouczenie nie spowodowało dla strony żadnych negatywnych skutków procesowych, ponieważ błędne pouczenie nie wpłynęło w żaden sposób na termin złożenia przez skarżącego zażalenia na postanowienie. Skarżący wniósł środek zaskarżenia, ale dopiero w dniu [...] marca 2016 r., nie zachowując terminu właściwego zarówno dla zażalenia, jak i dla odwołania.

W dniu [...] maja 2016 r. A. S. złożył skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie sprawy co do istoty oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego od Wojewody [...] kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powyższemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 141 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżący uchybił 7-dniowemu terminowi do wniesienie zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., w sytuacji gdy postanowienie to nie zostało doręczone skarżącemu, jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu w dniu [...] stycznia 2016 r. Zatem od tego dnia nie rozpoczął biegu termin do wniesienia zażalenia;

b) art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie przez Wojewodę [...], że przepis ten miał zastosowania w przedmiotowej sprawie. Tymczasem przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie nie była awizowana do skarżącego w dniu [...] grudnia 2015 r., a następnie w dniu [...] grudnia 2015 r., co jasno wynika z pisma Poczty Polskiej z dnia [...] lutego 2016 r. W piśmie tym wskazano, że w okresie od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia [...] grudnia 2015 r. do skarżącego była awizowana jedna przesyłka w dniu [...] listopada 2015 r., powtórne awizo w dniu [...] grudnia 2015 r. Zatem art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. nie miał zastosowania w przedmiotowej sprawie;

c) art. 134 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, gdyż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności wskazane w tym przepisie. Brak było bowiem podstaw do stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia;

d) art. 7 oraz art. 77 k.p.a. polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, wydaniu rozstrzygnięcia naruszającego słuszny interes skarżącego oraz niewyczerpujące rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez organ niezgodnego z przepisami prawa rozstrzygnięcia w sprawie.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] lipca 2016 r. Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie. Ponadto wskazał, że powody wydania zaskarżonego postanowienia przedstawił w jego uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd orzekający w niniejszej sprawie podkreśla, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.) zadaniem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Jednocześnie stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu analizy materiałów zgromadzonych w sprawie oraz stanowisk przedstawionych przez strony, Sąd stwierdza, że skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu.

Sąd ustalił, że w aktach sprawy znajduje się koperta z przesyłką nadaną przez Urząd Miasta [...] , Wydział Architektury i Budownictwa [...] , 00-[...] [...], ul. [...] i opatrzona znakiem: [...]. Jest to oznaczenie, które organ zastosował do postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Przesyłka ta (zgodnie ze stemplem pocztowym) została nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...] grudnia 2015 r. (patrz przesyłka w aktach administracyjnych, między k. 6 i k. 7).

Przesyłka powyższa jest adresowana do "A. T. S. [...] ".

Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki listowej znajduje się adnotacja zaznaczona przez doręczyciela, z której wynika, że "z powodu niemożności doręczenia, w sposób wskazany w punkcie 1 [bezpośrednio adresatowi lub domownikowi itp.], przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w [...] w dniu [...] grudnia 2015 r." Na potwierdzeniu odbioru znajduje się również pouczenie o możliwości i terminach odbioru. Data [...] grudnia 2015 r. jest potwierdzona również stemplem pocztowym urzędu pocztowego [...], zawierającym datę [...] grudnia 2015 r. ([...]). Na potwierdzeniu odbioru została postawiona pieczęć z napisem: "Mieszkanie zamknięte. Zawiadomienie pozostawiono w skrzynce", a poniżej data "2015 GRU [...]" i parafka listonosza.

Na tym samym potwierdzeniu odbioru przesyłki znajduje się również adnotacja, że "z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu 29.12. [...]". Data [...] grudnia 2015 r. jest potwierdzona także stemplem pocztowym urzędu pocztowego [...], zawierającym datę [...] grudnia 2015 r. ([...]).

Na wskazanym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki znajduje się wreszcie stempel ww. urzędu pocztowego, potwierdzający, że przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu [...] stycznia 2016 r. ([...]). Taki sam stempel znajduje się na kopercie, bezpośrednio przy pieczątce "ZWROT nie podjęto w terminie".

W świetle powyższych dokumentów (koperta oraz zwrotne potwierdzenie odbioru) nie ma podstaw do przyjęcia, że doręczenie zastępcze w trybie art. 44 § 1 k.p.a., na które wskazał organ drugiej instancji w zaskarżonym postanowieniu, zostało zrealizowane odmiennie niż wskazuje to organ oraz odmiennie niż przewidują to przepisy prawa. Nie może zatem budzić wątpliwości fakt, że postanowienie organu pierwszej instancji zostało prawidłowo doręczone zastępczo A. T. S. na adres wskazany przez nich do korespondencji (ul. [...]). W związku z tym organ drugiej instancji całkowicie prawidłowo stwierdził uchybienie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.

Sąd stwierdza również, że całkowicie chybione jest twierdzenie skarżącego, że Poczta Polska S.A. potwierdziła brak awizowania skierowanych do niego przesyłek po dniu [...] listopada 2015 r. W piśmie skierowanym przez Pocztę Polską S.A., Urząd Pocztowy [...], ul. [...],[...], znak: [...], z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdza się bowiem, że rzeczywiście do adresata A. S. , zam. ul. [...]skierowana była tylko jedna przesyłka, awizowana w dniu [...] listopada 2015 r. i powtórnie w dniu [...] grudnia 2015 r. Natomiast na tym samym dokumencie potwierdzono, że do T. S. skierowano sześć przesyłek, awizowanych pierwotnie między [...] listopada 2015 r. a [...] grudnia 2015 r., w tym przesyłka oznaczona numerem [...]. Jest to wskazana wyżej przesyłka, zawierająca postanowienie Prezydenta [...]z dnia [...] grudnia 2015 r., awizowana pierwotnie w dniu [...] grudnia 2015 r. i powtórnie w dniu [...] grudnia 2015 r. przesyłkę tę zwrócono do nadawcy (Urząd Miasta [...], ul. [...]w dniu [...] stycznia 2016 r.

Wbrew twierdzeniu skarżącego Poczta Polska S.A. potwierdziła zatem doręczenie zastępcze ww. przesyłki.

Sąd uznaje przy tym, że skierowanie przesyłki do obu współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w [...], którzy w dniu [...] listopada 2015 r. złożyli pismo dotyczące wznowienia postępowania i wstrzymania wykonania decyzji na budowę przy ulicy [...] w [...] . Organ administracji budowlanej był zatem upoważniony do kierowania korespondencji do obu uczestników postępowania łącznie – A. T. S. .

Biorąc pod uwagę przedstawioną analizę okoliczności faktycznych istotnych w sprawie, Sąd w pełni podzielił stanowisko organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga całkowicie niezasadna.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1259, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.