Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 78/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w centrum rehabilitacyjno-opiekuńczym postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Lp/


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 grudnia 2018 r. S. P., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w całości decyzję nr [...] z dnia [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej

w Ł. w przedmiocie ustalenia opłaty za pobyt w centrum rehabilitacyjno-opiekuńczym.

Powyższej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 10 § 1 w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), powołanej dalej jako "k.p.a.", poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu wskutek uniemożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, poprzez niezawiadomienia go o wydaniu wobec niego decyzji administracyjnej, w szczególności w zakresie przyjętego przez organ administracyjny dochodu uzyskiwanego przez skarżącego i jego rodzinę wyłącznie z jednego miesiąca, tj. marca 2018 r., który dochód w ocenie skarżącego nie odzwierciedla w sposób należyty uzyskiwanych przez niego dochodów, albowiem jest znacznie zawyżony oraz zgłoszenia żądań, co skutkowało naruszeniem zasad praworządności, zasady pogłębienia zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zasady informowania stron;

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji niedokładne oraz niezupełne zebranie w sprawie materiału dowodowego, w szczególności braku uwzględnienia w decyzji okoliczności, iż ojciec skarżącego, posiada jeszcze drugą córkę;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że jedynie skarżący zobowiązany jest do partycypowania w kosztach pobytu W. P. w Centrum Rehabilitacyjno-Opiekuńczym w Ł., w sytuacji gdy także na córce w/w osoby, ciąży taki obowiązek;

4. art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 8 k.p.a. przez pominięcie innych członków rodziny przy ustaleniu opłat za pobyt W. P. w Centrum Rehabilitacyjno-Opiekuńczym w Ł. i niezbadanie ich sytuacji życiowej, co doprowadziło do obciążenia obowiązkiem zapłaty skarżącego w znacznej kwocie.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 22 grudnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w całości decyzję nr [...] z dnia [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., z uwagi na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], zmieniającą w/w decyzję z dnia [...] w ten sposób, iż skarżący S. P. został w całości zwolniony z wnoszenia opłaty od dnia 1 marca 2018 r. do dnia 29 grudnia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Podkreślić przy tym należy, że czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153).

W niniejszej sprawie skarżący oświadczył, że cofa skargę wniesioną na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w całości decyzję nr [...] z dnia [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł., z uwagi na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], zmieniającą w/w decyzję z dnia [...] w ten sposób, iż skarżący S. P. został w całości zwolniony z wnoszenia opłaty od dnia 1 marca 2018 r. do dnia 29 grudnia 2018 r.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie należy uznać, iż skarżący skutecznie cofnął skargę. W świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do uznania, iż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 60 i art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

Lp/