Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 805/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135, art. 200,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 18, art. 102 par. 2, art. 64c par. 1art. 262 par. 1, art.
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 144, art. 107 par. 3, art. 126, art. 77 par. 4, 1, art. 80, art. 7,
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 836, art. 846
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skargi W.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za dozór 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz W. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Postanowienie organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania

1.1. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (Dyrektor) postanowieniem z dnia [...]r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania D. S. wynagrodzenia za dozór samochodu w kwocie 4 429,77 zł

1.2. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wobec majątku zobowiązanego W. K., Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadzi postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o nr SM 6/1056/12 z 17 sierpnia 2012 r. oraz SM 6/1287/12 z 15 listopada 2012 r. obejmujących zaległości w podatku o towarów i usług. Na podstawie protokołu odebrania ruchomości organ egzekucyjny dokonał w dniu 23 listopada 2012 r. zajęcia ruchomości w postaci samochodu ciężarowego marki Opel Vivaro nr rej. TSA LA83. Przedmiotowy pojazd został pozostawiony pod dozorem zobowiązanego. W dniu 24 maja 2013 r. pojazd został odebrany zobowiązanemu i pozostawiony na parkingu strzeżonym pod dozorem D. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Pomoc Drogowa A. S. Wypożyczalnia Przyczep w S.. Po dwóch nieskutecznych próbach sprzedaży w/w pojazdu w trybie licytacji Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. dokonał w dniu 26 maja 2015 r. sprzedaży zajętego pojazdu w trybie sprzedaży z wolnej ręki.

W dniu 15 czerwca 2015 r. dozorca pojazdu złożył wniosek o wypłatę wynagrodzenia za dozór pojazdu w łącznej kwocie w wysokości 4 429,77 zł.

Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2015 r., organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. przyznał D. S. prowadzącemu działalność pod nazwą Pomoc Drogowa A. S. wynagrodzenie w kwocie 4 429,77 zł za dozór samochodu ciężarowego Opel Vivaro nr rej. TSA LA83.

1.3. Rozpatrując zażalenie zobowiązanego W. K. na ww. postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej w K. wskazał na art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), dalej jako u.p.e.a., zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1.

Odnosząc się do twierdzeń zobowiązanego dotyczących kwestionowania zasadności odebrania pozostawionego mu w dozorze pojazdu, w sytuacji gdy posiada on strzeżony i ogrodzony plac handlowy, organ przywołał treść art. 100 § 2 oraz art. 102 § 1 u.p.e.a. Następnie wyjaśnił, że zobowiązany jako dozorca nie wywiązywał się z obowiązków nadzoru nad powierzonym pojazdami. W dniu 24 maja 2013 r. poborca skarbowy stwierdził, że zobowiązany nie jest w posiadaniu platformy sadowniczej PLUK-0 TRAK zajętej przez organ egzekucyjny w dniu 23 listopada 2012 r. Platforma została wypożyczona bez wiedzy organu egzekucyjnego firmie R.. W związku z powyższym zdarzeniem komornik skarbowy podjął decyzję o odebraniu zobowiązanemu pojazdu Opel Vivaro nr rej. TSA LA83 i pozostawieniu go na parkingu strzeżonym pod dozorem D. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Pomoc Drogowa A. S. Wypożyczalnia Przyczep. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zasadność działań organu egzekucyjnego potwierdziła sytuacja, gdy pozostawiony pod dozorem W. K. ciągnik rolniczy LS 60 został sprzedany przez zobowiązanego w dniu 3 czerwca 2013 r. bez zgody i wiedzy organu egzekucyjnego.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K. opisane sytuacje potwierdzały zasadność działań organu egzekucyjnego w stosunku do majątku W. K.. Zobowiązany jako dozorca zajętych ruchomości nie wywiązywał się z obowiązków nałożonych na niego przepisami prawa. Bez wiedzy i zgody organu egzekucyjnego dokonał sprzedaży zajętej ruchomości, a także dokonał wypożyczenia zajętej ruchomości, nie informując organu egzekucyjnego o powyższym fakcie.

1.4. W odpowiedzi na zarzuty zobowiązanego, w kwestii kryteriów wyboru dozorcy przedmiotowego pojazdu, organ wyjaśnił, że wybór dozorcy został dokonany w trybie art. 100 § 2 u.p.e.a, a wybór konkretnego dozorcy wynikał z najniższej zaoferowanej kwoty za dozór pojazdu. Zarzut nie zastosowania przepisów prawa ustawy o zamówieniach publicznych przy wyborze dozorcy pojazdu nie mógł być rozpatrywany na obecnym etapie postępowania, bowiem przedmiotem zażalenia jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 6 sierpnia 2015 r., w sprawie przyznania D. S.wynagrodzenia w kwocie 4 429,77 zł za dozór samochodu ciężarowego Opel Vivaro nr rej. TSA LA83, który faktycznie był wykonany.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ egzekucyjny określa wydatki i wynagrodzenie za dozór w razie przechowywania zajętych u innych podmiotów niż zobowiązany. Z powyższego wynika, że działania organu egzekucyjnego, z którymi wiąże się konieczność ponoszenia wydatków egzekucyjnych odbywają się w toku postępowania egzekucyjnego, w ramach czynności urzędowych. Natomiast w sprawie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór organ rozstrzyga w formie postanowienia. Zatem organ egzekucyjny działa na podstawie ustawowego upoważnienia w ramach konkretnego postępowania administracyjnego. Dokonywanie określonych czynności w toku postępowania administracyjnego stanowi element tego postępowania. Dodatkowo organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy Prawo zamówień publicznych, przez zamówienie publiczne należy rozumieć odpłatną umowę zawieraną pomiędzy zamawiającym a wykonawcą, której przedmiotem są dostawy, usługi bądź usługi budowlane. Oznacza to, że ustawa o zamówieniach publicznych dotyczy tych stosunków prawnych, które powstają poza procedurą administracyjną, na gruncie umów cywilnoprawnych, a więc ich istotą jest stosunek zobowiązaniowy cechujący się m.in. dobrowolnością i równością stron. Jednocześnie Dyrektor zaznaczył, że w art. 4 ust. 8 ustawodawca wyłączył stosowanie ustawy Prawo zamówień publicznych do zamówień i konkursów, których wartość nie przekracza wyrażonej w złotych równowartości kwoty 30 000 euro.

1.5. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego kwestionowania wysokości należności za dozór oraz faktu, że powody i przyczyny wyboru takiego, a nie innego dozorcy powinny wynikać jasno z przepisów prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że organ egzekucyjny dokonał wyboru oferty D. S., gdyż cena zaproponowana przez w/w podmiot była najniższa z dostępnych ofert na terenie Sandomierza. Powyższa cena nie odbiega od cen usług związanych z przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym. Ponadto organ zaznaczył, że przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu, który faktycznie był wykonywany przez D. S. i opłata za dozór wykonywany na zlecenie organu egzekucyjnego jest należna. Organ przedstawił też sposób wyliczenia należnego wynagrodzenia za wykonany dozór.

2. Skarga do Sądu

2.1. Na powyższe postanowienie W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jego uchylenie oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. Zdaniem skarżącego zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem w.w. przepisów, które to obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że Urząd Skarbowy w S. przetrzymywał jego pojazd przez okres 732 dni nie robiąc nic w tym czasie aby sprzedać zajęty pojazd. Skarżący zarzucił także, że Urząd Skarbowy w S. wybierając dozorcę pojazdu kierował się jedynie znajomościami, a nie przepisami prawa w szczególności ustawą o zamówieniach publicznych.

2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jaki procesowym, nie jest przy tym, co do zasady związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. Analiza objętego granicami sprawy procesu decyzyjnego organów administracji wskazuje, że narusza on przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co uzasadnia wyeliminowanie zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia z obrotu prawnego.

3.3. Po pierwsze, i najistotniejsze, rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego oraz organu nadzoru nie poddają się kontroli, a w szczególności argumentacja dotyczącą sposobu ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. W tym też wyłącznie zakresie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi. Wskazać należy, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stosownie do art. 18 u.p.e.a. mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Te z kolei w postępowaniu zażaleniowym, jak stanowi art.144 Kpa, nakazują odpowiednie zastosowanie przepisów dotyczących odwołań. Uzasadnienie postanowienia zaś stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej postanowienia z przytoczeniem przepisów prawa. Zaskarżone rozstrzygnięcia powyższych wymogów we wskazanym wyżej zakresie nie spełniają nawet w sposób podstawowy. I tak, w uzasadnieniu postanowienia z 6 sierpnia 2015 roku organ egzekucyjny podał, iż we wniosku dozorca wskazał, że wg. cennika obowiązującego w jego przedsiębiorstwie, opłata za parking strzeżony (monitorowany) za każdą rozpoczętą dobę wynosi wraz z podatkiem od towarów i usług 20 zł., jednakże jest to opłata ustalona dla krótkoterminowej usługi parkingu strzeżonego (monitorowanego). Dlatego dla usługi dozoru na tym parkingu zastosował rabat o około 70 % od ceny ustalonej za parkowanie. Ponadto organ ten wskazał, że przychylając się do wniosku dozorcy przyznano wynagrodzenie za dozór w kwocie wynikającej z wniosku ponieważ była to najniższa kwota zaoferowana za dozór w porównaniu do cen obowiązujących na rynku lokalnym. Sąd stwierdza, że ustalenia te nie odnajdują potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Przyjmując nawet za organem, że pismo z 15 czerwca 2015 roku zatytułowane kosztorys (w znacznej części nieczytelne) należy potraktować jako wniosek dozorcy o zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, to z pewnością nie wynika z niego, że opłata w wysokości 20 zł ustalona została dla krótkoterminowej usługi parkingu strzeżonego. Dozorca nie wskazał ani przesłanek, ani kryteriów dla zastosowania 70 % upustu. Przedstawione wyliczenia nie są dostatecznie umotywowane. Materiał dowodowy sprawy w żaden sposób też nie potwierdza jakby zaoferowana za dozór kwota była najniższą w porównaniu do cen obowiązujących na rynku lokalnym. Te twierdzenia organu egzekucyjnego należy uznać za gołosłowne. W aktach nie można odszukać jakiejkolwiek analizy porównawczej cen za dozór nad tego typu pojazdem. Takiego waloru z pewnością nie posiada odręczne oświadczenie nazwane opinią, sporządzone, jak się wydaje przez D. S., z nieczytelną datą i częścią treści, bez oznaczenia numeru sprawy (brak jakichkolwiek elementów identyfikujących, w tym oznaczenia wpływu do organu), w którym stwierdza się, że "w nawiązaniu do rozmowy [...] proponuję kwotę parkingu 5 zł netto/doba, (upust z 20 zł)". To lakoniczne oświadczenie nie oddaje w sposób dostateczny sposobu kalkulacji na potrzeby realizacji konkretnego dozoru. Nie można również uznać za materiał porównawczy treści notatki służbowej z 5 sierpnia 2015 roku opatrzonej nieczytelnym podpisem. Ustalenia opisanej w niej rozmowy telefonicznej nie odnoszą się bowiem do stawek stosowanych przy dozorze długoterminowym i z punktu widzenia niniejszej sprawy są nieprzydatne. Za gołosłowne należy uznać również sformułowania zawarte w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wbrew twierdzeniom Dyrektora Izby Skarbowej w K. z akt sprawy nie wynika, aby cena zaproponowana przez D. S. była najniższa z dostępnych ofert na terenie S. oraz, jakoby organ egzekucyjny dokonał weryfikacji ceny zaproponowanej przez D. S. w oparciu o posiadane dokumenty zebrane w innych prowadzonych postępowaniach. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 77 § 4 k.p.a. fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Materiał dowodowy sprawy w ocenie Sądu nie potwierdza, aby organ dokonał weryfikacji zaproponowanego przez dozorcę wynagrodzenia, w tym w oparciu o fakty znane organowi z urzędu. Tym samym, stwierdzić należy, że organy naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., a w konsekwencji art. 102 § 2 u.p.e.a.

3.4. W postępowaniu egzekucyjnym obowiązuje zasada odpowiedzialności zobowiązanego za koszty egzekucyjne (art. 64 c § 1 u.p.e.a.). Wprowadzenie takiej reguły nie budzi żadnych wątpliwości, gdyż instytucja egzekucji i związana z nią konieczność funkcjonowania odpowiednich organów jest następstwem uchylania się podmiotu zobowiązanego od wykonywania nałożonego na niego obowiązku. Stronę powinny jednak obciążać te koszty postępowania, które wynikły z jej winy (zob. art. 262 § 1 k.p.a.). Przy stosowaniu tej reguły należy pamiętać o zasadzie celowości i gospodarnego prowadzenia egzekucji. Zobowiązany powinien ponosić tylko takie koszty, które niezbędne są do przeprowadzenia egzekucji. Nieuzasadnione zaś nie mogą obciążać zobowiązanego. Potwierdza to również wyrażona w art. 7 § 2 u.p.e.a., zasada stosowania środków najmniej uciążliwych dla zobowiązanego. Elementem składowym kosztów egzekucyjnych są wydatki egzekucyjne. Są to koszty faktycznie poniesione przez organ egzekucyjny w związku z podejmowanymi czynnościami mającymi na celu egzekucję określonych świadczeń. Ustalane są one w oparciu o rzeczywiste koszty ponoszone w trakcie prowadzenia egzekucji.

3.5. Kwestię zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór reguluje art. 102 u.p.e.a. Stosownie do § 2 tego artykułu organ egzekucyjny przyznaje na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zwrot koniecznych wydatków oraz należnego wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych nakładów poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu. Zatem to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania poniesionych kosztów oraz sposobu ich kalkulacji. Koszty te mają być przy tym konieczne ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru. Organy orzekające o ich przyznaniu są uprawnione do weryfikacji przedstawionej kalkulacji, w tym do zanegowania materiałów przedłożonych przez dozorcę.

Powołany przepis przewiduje 2 rodzaje roszczeń dozorcy: zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru i wynagrodzenie za dozór. Jeśli chodzi o pierwszy składnik należności dozorcy, tj. zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, to należy zawsze ustalić rzeczywiste wydatki poniesione przez dozorcę na wykonywanie dozoru. Wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i odnosić się do danego pojazdu. Ponadto z dyspozycji art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika, że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Natomiast jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego dotyczące umowy przechowania. Zgodnie z art. 836 k.c. jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie to przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 846 k.c. powinna zostać ustalona na podstawie kryterium wynagrodzenia faktycznie stosowanego najczęściej przez innych przechowawców na terenie, w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę i dla rzeczy danego rodzaju. Na gruncie art.102 § 2 u.p.e.a. orzecznictwo wskazuje, że uwzględniać należy zakres obowiązków dozorcy i okoliczności towarzyszące przechowaniu, jak: miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu, powierzchnię niezbędną do jego składowania w taki sposób, jak wynika z właściwości przechowywanej rzeczy i z okoliczności. Posłużenie się zaś przy obliczaniu wysokości wynagrodzenia za dozór stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny i w większym stopniu odpowiadający istocie tego wynagrodzenia niż posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi. Nieadekwatne jest więc (tym samym nieuprawnione w sprawie), jak uczynił to organ drugiej instancji, jedynie ogólne odwoływanie się do cen stosowanych na parkingu strzeżonym. Sąd akceptuje przy tym, że celem ustalenia stawek opłat za dozór organ może posiłkować się danymi dotyczącymi kosztów parkowania pojazdów na innych parkingach, ale koszty dozorowania pojazdu przez dłuższy okres czasu z reguły przekraczający miesiąc nie mogą być ustalone przy zastosowaniu stawek dobowych, te bowiem są dla klienta z reguły wyższe niż abonamentów okresowych. Nie można więc odnosić bezpośrednio stawek opłat za parkingi w tym parkingi strzeżone do opłat za dozorowanie pojazdów. Inna jest bowiem podstawa przechowywania oraz inny zakres odpowiedzialności. Stawki dobowe są właściwe wówczas, gdy umowa jest bardziej okazjonalna, trwająca przez krótki czas, a przez to opłata jest wyższa, bo nie gwarantuje stałego zysku. Zajmowanie miejsca przez dozorowany pojazd można uznać za równoznaczne ze stałym parkowaniem podobnie jak wykupienie abonamentu na parkingu. Tym samym, skoro pojazd jest dozorowany przez dłuższy okres czasu zasadnym jest oparcie się na stawkach opłat miesięcznych. Taka kalkulacja tych opłat uwzględnia bowiem czas przechowywania pojazdu, jest miarodajna i najbardziej zbliżona do rzeczywistych wydatków i godziwego wynagrodzenia w przypadku sprawowania dozoru nad pojazdem przez dłuższy okres czasu.

3.6. Należności obejmujące wysokość poniesionych wydatków i wynagrodzenia za dozór winny odpowiadać rzeczywistym i wykazanym wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór mienia. W przypadku zaś gdy przepisy nie narzucają organowi metod ustalania wysokości należności, którą winien przyznać dozorcy w sytuacji, w której kosztów tych nie wykazał podmiot prowadzący parking, to nie oznacza to, że organ ma w tym zakresie pełną swobodę i należności może wyliczać dowolnie. Metody zastosowane przez organ powinny być dobrane w sposób racjonalny, a prawidłowość doboru musi zostać uzasadniona w sposób niebudzący wątpliwości. Ustalając wysokość wynagrodzenia za dozór organ powinien wziąć zatem pod uwagę zasady ustalania wynagrodzenia przez inne podmioty prowadzące parkingi depozytowe, może zwrócić się również do innych organów administracji skarbowej o podanie informacji we wskazanym zakresie. Przyznana należność winna bowiem w możliwie największym stopniu odzwierciedlać faktycznie poniesione koszty szacowane z uwzględnieniem okoliczności charakterystycznych dla sprawy.

3.7. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu. Ustalenie należnej dozorcy kwoty z tytułu dozorowania przedmiotowego samochodu wymaga ustalenia poniesionych przez niego wydatków związanych z prowadzeniem parkingu, przy czym mogą to być tylko wydatki konieczne, oraz ustalenia wynagrodzenia odpowiadającego przeciętnemu zyskowi podmiotu gospodarczego realizującego dozór. Należy więc ustalić wszystkie istotne okoliczności faktyczne sprawy, w tym po zobowiązaniu dozorcy do przedstawienia szczegółowej kalkulacji oraz porównaniu jej wyniku do stawek innych dozorców, przyjąć stosowną metodę wyliczenia należności, w szczególności z uwzględnieniem długiego okresu dozoru. Motywy podjętego przez organ rozstrzygnięcia powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w jego uzasadnieniu odpowiadającym wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

3.8. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie dotyczące kosztów postępowania, ujęte w pkt 2 wyroku, znajduje swoje podstawy w art.200 ustawy p.p.s.a.