Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 702/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11; art. 59; art. 107 ust. 1,2,4 pkt 1 i ust. 5; art. 113;
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.
journal: Dz.U. 1975 nr 73 poz 189
law: Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzona w Genewie dnia 30 września 1957 r.
article: art. 74; art. 92-95a;
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2008 nr 133 poz 848
law: Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] lutego 2013 r., którą nałożono na W. P. (dalej skarżący) karę pieniężną w kwocie 700 złotych. Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 59 oraz art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r. nr 227 poz. 1367 ze zm.), dalej u.p.t.n.; przepisy 6.8.2.5.2. oraz 8.1.4.4 załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2011 r. nr 100 poz. 641), dalej umowa ADR, a także przepisy lp. 3.2 pkt 1 oraz 3.4 pkt 3 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia [...] lutego 2012 r. zatrzymano do kontroli drogowej zespół pojazdów, składający się z samochodu ciężarowego marki S. o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował G. G. Zgodnie z okazanym dokumentem przewozowym ww. zespołem wykonywany był przewóz drogowy towaru niebezpiecznego [...] z B. do miejscowości Z., w której skarżący prowadzi swoją działalność gospodarczą. Wyniki kontroli udokumentowano protokołem, podpisanym przez kierowcę bez uwag i wynika z niego, że stwierdzono następujące naruszenia:

1. wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia;

2. zastosowanie wykresówek typu niezatwierdzonego lub nieprzeznaczonego dla danego typu urządzenia rejestrującego;

3. niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane: gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w ADR;

4. nadanie lub przewóz towaru niebezpiecznego środkiem transportu, w cysternie, pojeździe-baterii, kontenerze, MEGC lub pojeździe MEMU, niezaopatrzonych w wymagane i prawidłowe oznakowanie, w zakresie: innego wymaganego oznakowania.

Podczas kontroli wykonano fotografie m.in. ww. zespołu pojazdów i jego wyposażenia, w tym gaśnic oraz dowodów rejestracyjnych, wykresówek i wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wraz z świadectwem dopuszczenia pojazdu do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. W trakcie kontroli został również przesłuchany kierowca w charakterze świadka na okoliczność kontrolowanego przewozu.

I.

[...] WITD wszczął wobec skarżącego postępowanie, w wyniku którego nałożył na niego karę pieniężną w łącznej kwocie 9.700 złotych na podstawie przepisu art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej u.t.d. oraz art. 107 u.p.t.n., tj. za naruszenie przepisu lp. 1.3 (8.000 złotych) oraz lp. 6.3.2. (1.000 złotych) załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 3.2 pkt 1 (500 złotych) i lp. 3.4 pkt 3 (200 złotych) załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Na skutek odwołania skarżącego GITD uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że niedopuszczalne było rozstrzygnięcie w jednym akcie – decyzji, dwóch odrębnych spraw administracyjnych w znaczeniu materialnym. Wyjaśnił, że w dniu [...] czerwca 2012 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 maja 2012 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w myśl którego rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.1)), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.". (Dz.U. z 2012 r. poz.604). Wobec tego polecił przeprowadzić dwa odrębne postępowania - jedno w zakresie naruszenia ustawy o transporcie drogowym, a drugie w przedmiocie naruszenia ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

II.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] WITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 700 złotych, tj. za naruszenie przepisu lp. 3.2 pkt 1 (500 złotych) oraz lp. 3.4 pkt 3 (200 złotych) załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

W złożonym w terminie odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 8, art. 10, art. 61, art. 77 § 1, art. 80, art. 104, art. 107 § 3 k.p.a., a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 oraz art. 109 p.t.n.

W uzasadnieniu wskazał, że jego zdaniem w toku kontroli nie ustalono charakteru kontrolowanego przewozu, w szczególności nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego, kto był właścicielem przewożonego ładunku, i w jakim celu go przewożono. Ponadto skarżący podniósł, że winę za powstałe naruszenia ponosi kierowca kontrolowanego pojazdu, który został ukarany grzywną w wysokości 700 złotych w drodze dwóch mandatów karnych. W związku z tym wydanie następnie dwóch decyzji po sporządzeniu jednego protokołu kontroli rażąco naruszało prawo (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Dodatkowo zauważył, że suma kar pieniężnych nałożonych na niego w drodze dwóch decyzji WITD oraz mandatu karnego, przekroczyła kwotę 10.000 złotych, zaś w toku postępowania organ nie ustalił czy w sprawie nie zachodziły przesłanki wskazane w art. 92b lub art. 92c u.t.d. albo art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n.

III. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego podał, że z protokołu kontroli, który stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a także z innych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, m.in. z:

• Wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, którym legitymował się skarżący;

• dowodu rejestracyjnego kontrolowanego ciągnika siodłowego, będącego własnością skarżącego;

• świadectw dopuszczenia ADR kontrolowanego ciągnika siodłowego i naczepy, w których w rubryce 5 określającej nazwę i adres przewoźnika, użytkownika lub właściciela pojazdów, wskazano skarżącego;

• zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie kontrolowanego kierowcy oraz spełnienie przez niego wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym, wystawionego przez skarżącego

jednoznacznie wynika, iż kontrolowany przewóz na potrzeby własne wykonywany był przez skarżącego. Potwierdzają to zeznania przesłuchanego w charakterze świadka kierowcy, który wyjaśnił, że kontrolowany przewóz towaru niebezpiecznego wykonywał na podstawie wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne wydanego dla skarżącego oraz, że jest zatrudniony wyłącznie w przedsiębiorstwie skarżącego i, że to skarżący wyposażył go w ww. dokumenty. Dodatkowo , zgodnie z okazanym dokumentem przewozowym, dotyczącym ww. towaru niebezpiecznego, w rubryce odbiorca, który zgodnie z umową ADR jest obowiązany do przyjęcia towarów niebezpiecznych, wskazano właśnie skarżącego oraz adres miejsca, w którym stale wykonuje on swoją działalność gospodarczą. To niewątpliwie dowodzi, że przewóz był przewozem związanym z działalnością gospodarczą skarżącego, która, zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zaświadczeniem z ewidencji działalności gospodarczej , obejmuje nie tylko transport drogowy towarów, ale również sprzedaż detaliczną.

Wobec powyższego organ stwierdził, że z dowodów zgromadzonych w sprawie jednoznacznie wynika, że podmiotem wykonującym przewóz na potrzeby własne towaru niebezpiecznego [...] był skarżący. Jednocześnie GITD wskazał, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów - choćby uprawdopodabniających, okoliczność wykonywania kontrolowanego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych przez inną osobę.

GITD podkreślił również, że o tym kto jest przewoźnikiem (użytkownikiem) pojazdu decyduje dokument urzędowy – w tym przypadku świadectwo dopuszczenia ADR, w którym w rubryce 5 wskazano skarżącego, a logo innego podmiotu znajdujące się na skontrolowanej przyczepie nie obala mocy dowodowej tego dokumentu. Przepis 9.1.3.5 umowy ADR nie przewiduje możliwości wykonywania przewozów towarów niebezpiecznych przez podmiot inny niż wskazany w rubryce 5 świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR. Prawodawca wskazał bowiem wprost, że w sytuacji, gdy pojazd został przekazany innemu przewoźnikowi, użytkownikowi lub właścicielowi, świadectwo powinno być zwrócone organowi wystawiającemu. Nowy użytkownik powinien zaś wystąpić z wnioskiem do właściwego organu (Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego) o wydanie nowego świadectwa dopuszczenia pojazdu. Nieuzyskanie wymaganego świadectwa dopuszczenia pojazdu ADR sankcjonowane jest zaś na podstawie przepisu lp. 1.5 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, karą pieniężną w wysokości 6.000 złotych. Mając to na uwadze GITD stwierdził, że w niniejszej sprawie nie ma żadnych dowodów wskazujących - tak jak sugerował to skarżący, że kontrolowany przewóz wykonywała córka skarżącego.

Za nieuzasadnione uznano zarzuty skarżącego dotyczące wydania dwóch decyzji na podstawie jednego protokołu kontroli oraz zarzut odnoszący się do przekroczenia sumy kar pieniężnych, nałożonych w drodze dwóch decyzji oraz dwóch mandatów karnych. GITD wyjaśnił, że grzywna nałożona mandatem karnym nie stanowi kary pieniężnej w rozumieniu art. 92a ust. 2 u.t.d., a to powoduje, że nie uwzględnia się jej przy obliczaniu maksymalnej wysokości kary pieniężnej nałożonej podczas kontroli drogowej, która zarówno w przypadku naruszeń ustawy o transporcie drogowym, jak i ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, wynosi 10.000 złotych. Organ wskazał również, że zgodnie z przepisem art. 107 ust. 5 u.p.t.n., postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków w zakresie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych prowadzone jest z zastrzeżeniem przepisów niniejszej ustawy, na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 u.t.d. Z uwagi na to, iż przepisy ustawy stanowią odrębną materialnoprawną podstawę prowadzenia kontroli i postępowań administracyjnych, sumy kar nałożonych na podstawie przepisu ww. art. 107 ust. 5 p.t.n. nie wlicza się do sumy kar nałożonych na podstawie przepisu art. 92a u.t.d.

Odnośnie naruszenia przepisu Ip. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych GITD - powołując się na treści art. 2 pkt 5 oraz pkt 8; art. 11 oraz art. 59 p.t.n., a także przepis 1.4.1.1 umowy ADR i przepisy załącznika B do umowy ADR wyjaśnił, że z protokołu kontroli, protokołu przesłuchania kontrolowanego kierowcy oraz dokumentacji fotograficznej, znajdujących się w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż żadna z trzech gaśnic, będących na wyposażeniu ww. pojazdu nie została poddana okresowej kontroli w wymaganym terminie, który upłynął w styczniu 2012 r.

W kwestii naruszenia przepisu Ip. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, GITD stwierdził, że zgodnie z treścią przepisu art. 107 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 1 p.t.n. uczestnik przewozu, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 10 000 złotych. Przy czym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Konsekwencją tego jest właśnie treść lp. 3.2 pkt 1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, który karą pieniężną w wysokości 500 złotych sankcjonuje niewyposażenie środka transportu przewożącego towary niebezpieczne w wymagane gaśnice lub gaśnice niespełniające warunków określonych odpowiednio w umowie ADR.

Odnośnie drugiego naruszenia, tj. przepisu Ip. 3.4 pkt 3 załącznika do ustawy przewozie towarów niebezpiecznych GITD – powołując się na treść art. 11, art. 59 p.t.n. oraz przepis 6.8.2.5.2 załącznika A do umowy ADR przypomniał, że podczas kontroli okazano świadectwa dopuszczenia ADR kontrolowanego ciągnika siodłowego oraz naczepy, w których jako właściciela (użytkownika) wskazano skarżącego. Natomiast z protokołu kontroli, a także z dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, iż przeprowadzone oględziny całej jednostki transportowej nie doprowadziły do znalezienia na samym pojeździe-cysternie danych zawierających nazwę skarżącego.

Konsekwencją stwierdzenia naruszenia przepisu Ip. 3.4 pkt 3 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w związku z art. 107 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 1 p.t.n. jest kara pieniężną w wysokości 200 złotych nadanie lub przewóz towaru niebezpiecznego środkiem transportu, w cysternie, pojeździe-baterii, kontenerze, MEGC lub pojeździe MEMU, niezaopatrzonych w wymagane i prawidłowe oznakowanie, w zakresie innego wymaganego oznakowania.

Jednocześnie skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, wskazujących na możliwość zastosowania w tej sprawie przepisu art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. które to okoliczności powinien był udowodnić sam skarżący, gdyż to on wywodzi skutki prawne z nich wynikające.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący W. P. zarzucił naruszenie m.in:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa tj. wydanie po ponownym rozpoznaniu sprawy , dwóch decyzji w jednej sprawie administracyjnej na podstawie jednego protokołu sporządzonego w toku jednej kontroli drogowej;

- przepisów art. 7, art. 10, art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a. przez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym,

- przepisów art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. przez dokonanie ustalenia stanu faktycznego z pominięciem obowiązku wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i z naruszeniem swobodnej oceny dowodów oraz zasady dążenia do prawdy obiektywnej;

- przepisów postępowania związanych z zasadą dwuinstancyjności postępowania w związku z art. 77 k.p.a. przez nierozpoznanie wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a w konsekwencji naruszenia oraz art. 78 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;

- przepisów art. 8 k.p.a, art. 77 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego , a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego decyzji , aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej i wydanie decyzji administracyjnej nakładającej kare pieniężną bez przeprowadzenia wnikliwego i szczegółowego postępowania administracyjnego;

- przepisów art. 61 k.p.a. i art. 104 k.p.a. przez wszczęcie i prowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji bez przeprowadzenia faktycznego postępowania wyjaśniającego w toku ponownego rozpoznania sprawy;

- przepisów art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia , które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

Wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącego wyodrębnienie spraw z uwagi na dwa rodzaje naruszeń winno nastąpić już na etapie kontroli, a nie dopiero w wyniku decyzji GITD, uchylającej karę nałożoną karę pieniężną w kwocie 9.700 złotych. Takie działanie uznał za rażące naruszenie prawa. Zauważył, że suma nałożonych na niego kar przekracza ustawową kwotę 10.000 złotych – tj. uwzględniając kary administracyjne i grzywny nałożonej na kierowcę.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenia skargi jako nieuzasadnionej, przywołując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.).

Umowa europejska dotycząca międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzona w Genewie dnia 30 września 1957 r., ratyfikowana i ogłoszona w Dzienniku Ustaw z 2002 r. Nr 194, poz. 1629, jest źródłem prawa. Przedsiębiorcy uczestniczący w przewozie wspomnianych towarów mają zatem obowiązek przestrzegania przepisów tej umowy. Rygoryzm w stosowaniu przepisów omawianej umowy jest uzasadniony zagrożeniami jakie niesie przewóz towarów, o których wyżej mowa. Naruszenie postanowień tej umowy jest sankcjonowane karami pieniężnymi, których wysokość określają przepisy prawa krajowego.

Stosownie do art. 11 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy. W myśl art. 59 tej ustawy środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane, zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych. Natomiast przepis art. 107 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych stanowi, że uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł, z zastrzeżeniem art. 113.

Z akt sprawy wynika, że zatrzymano do kontroli drogowej zestaw pojazdów: samochód ciężarowy wraz z naczepą. Zgodnie z okazanym dokumentem przewozowym ww. zespołem pojazdów wykonywano przewóz drogowy towaru niebezpiecznego [...]. Podczas kontroli obowiązkowego wyposażenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, że w pojeździe znajdowały się 3 gaśnice o ilości środka gaśniczego 2x6 kg i 2 kg, jednakże nie zostały one poddane legalizacji w wymaganym terminie, który upłynął w styczniu 2012 r. Poza powyższymi gaśnicami kierowca nie posiadał w pojeździe i nie okazał do kontroli żadnej innej gaśnicy. Wobec tego nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 500 zł na podstawie art. 107 ust. 1, 2, 4 pkt 1 i ust. 5 w zw. z lp. 3.2 załącznika do cyt. ustawy u przewozie towarów niebezpiecznych.

Ponadto kontrola wykazała, że skarżący wykonywał przewóz towarów niebezpiecznych bez wymaganego dodatkowego oznakowania określonego w części 6 ADR naniesionego na tabliczce lub zbiorniku – nie umieszczono nazwy użytkownika cysterny, tj. skarżącego. W konsekwencji nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 200 zł na podstawie art. 107 ust. 1, 2, 4 pkt 1 i ust. 5 w zw. z lp. 3.4 pkt 3 załącznika do cyt. ustawy u przewozie towarów niebezpiecznych.

Dowodem na okoliczność naruszenia przez przewoźnika przepisów umowy ADR jest dokumentacja sporządzona w trakcie kontroli, a więc protokół z kontroli, o którym mowa w art. 74 ustawy o transporcie drogowym. Dokumenty, o których wyżej mowa, powinny być sporządzone z odpowiednią starannością, gdyż przynajmniej zasadniczo nie ma już możliwości późniejszego odtworzenia wcześniej stwierdzonego stanu faktycznego. Toteż podpisanie bez zastrzeżeń protokołu kontroli przez przedstawiciela przewoźnika (kierowcę), albo odmowa podpisania protokołu bez jednoczesnego wniesienia własnych uwag ze strony tej osoby, wywiera ten skutek, iż dla oceny stanu faktycznego przesyłki miarodajne są ustalenia stwierdzone w protokole kontroli.

W rozpoznawanej sprawie kierowca przesyłki podpisał bez zastrzeżeń protokół z kontroli. Dodatkowo w swoich zeznaniach potwierdził, że sporny przewóz towarów niebezpiecznych był wykonywany przez skarżącego na potrzeby własne. Materiał dowodowy zawiera ponadto zestaw fotografii obrazujących stan rzeczy istniejący w chwili kontroli oraz inne dokumenty, w szczególności dokument przewozowy i świadectwo dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych. Dokumenty te w ocenie Sądu w wystarczającym stopniu ustalają stan faktyczny sprawy na potrzeby nałożenia na skarżącego kary pieniężnych w kwocie 700 złotych.

Wbrew twierdzeniom skarżącego wydanie w niniejszej sprawie dwóch decyzji na podstawie jednego protokołu kontroli nie naruszało przepisów prawa. Omawiany protokół kontroli wymienia dwa rodzaje uchybień , a mianowicie uchybienia związane z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz uchybienia związane z ustawą o przewozie towarów niebezpiecznych oraz umową ADR. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. organ odwoławczy - GITD wyjaśnił powody rozdzielenia spraw wskazując, że sprawa dotyczące transportu drogowego, w odróżnieniu do sprawy przewozu towarów niebezpiecznych, podlegają rozpatrzeniu przez sądy administracyjne właściwe ze względu na siedzibę strony skarżącej Potwierdzeniem prawidłowości działań organu jest wydane w sprawie niniejszej postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2014 r. sygn. akt II GZ 758/12, gdzie Sąd ten wskazał;

"Wprawdzie zgodnie z art. 107 ust. 5 cyt. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych postępowanie administracyjne w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 ust. 1, w zakresie przewozu drogowego, prowadzone jest, z zastrzeżeniem przepisów tej ustawy, na zasadach i w trybie określonym w rozdziale 11 cyt. ustawy o transporcie drogowym. Stosownie zaś do art. 110 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, nakładając karę pieniężną, o której mowa w art. 107 ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy towarów niebezpiecznych, stosuje się ograniczenia dla sumy kar nałożonych w wyniku kontroli drogowej lub w przedsiębiorstwie, określone w rozdziale 11 ustawy o transporcie drogowym. Jednakże w obu omawianych ustawach odrębnie uregulowano wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia (rozdział 9 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych oraz rozdział 11 ustawy o transporcie drogowym).

W konsekwencji do rozpoznania niniejszej sprawy nie jest właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W., gdyż nie ma zastosowania § 1 omawianego rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej."

Z powyższych względów sprawa naruszeń dotyczących braku wypisu z zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, dowodu rejestracyjnego kontrolowanego ciągnika siodłowego, będącego własnością skarżącego, zaświadczenia potwierdzającego zatrudnienie kontrolowanego kierowcy oraz spełnienie przez niego wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym, wystawionego przez skarżącego została przekazana do odrębnego postępowania administracyjnego. Jak Sądowi jest wiadomo z urzędu w sprawie tej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w dniu 7 listopada 2013 r. wydał wyrok oddalający skargę ( sygn. akt II SA/Go 750/13).

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzutu dotyczący przekroczenia sumy kar za poszczególne naruszenia ( 10.500 złotych łącznie z grzywną nałożoną na kierowcę) bowiem zgodnie w ustawie o transporcie drogowym - rozdział 11 - Kary pieniężne - art. 92-95a ustawy, przewidziane są dwa rodzaje kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Kara grzywny ma charakter środka karnego, albowiem orzekanie w sprawie nałożenia grzywny następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia (ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r., tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848).

Niewątpliwie w rozpoznawanej sprawie kara grzywny została nałożona na inny podmiot - kierowcę, zatem z oczywistych względów nie podlega ona sumowaniu z karą nałożoną na skarżącego jako przedsiębiorcę.

Ustosunkowując się do kwestii pominięcia przez organy transportu drogowego podnoszonej przez skarżącego okoliczności użyczenia córce przedmiotowej naczepy Sąd podziela stanowisko organu, że skarżący w toku postępowania administracyjnego poza swoimi oświadczeniami w tej mierze, nie przedstawił żądnych dowodów wykazujących, że kontrolowany przewóz drogowy był wykonywany przez inny podmiot. Jednocześnie nie ma racji strona skarżąca , że dowody takie powinny być przeprowadzone z urzędu.

W świetle powyższych rozważań zarzuty strony skarżącej, że organ naruszył przepisy k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy okazały się niezasadne.

Reasumując, zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności związane z niniejszą sprawą i oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli dokonując jego wszechstronnej oceny.

Z tych przyczyn Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.