Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2209/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6255 Pozwolenia i urządzenia radiowe
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133, art. 141 par. 4, art. 151.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 143 ust. 1, art. 199, art. 201, art. 210 ust. 1 i 2, art. 209 ust. 1 pkt 9, art. 206 ust. 1.
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 156 par. 1 pkt 2 i 5, art. 16 par. 1, art. 75 par. 1.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 43 ust. 2, art. 42 ust. 2.
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Zbigniew Czarnik Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T-M. P. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 21 maja 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 301/13 w sprawie ze skargi P. T. C. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T-M. P. S.A. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę P. T. C. S.A. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie kary pieniężnej w związku z używaniem urządzenia radiowego z wykorzystaniem częstotliwości cyfrowej linii radiowej bez wymaganego pozwolenia radiowego.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

W dniu 17 lutego 2010 r. Prezes UKE wydał PTC, pozwolenie radiowe nr [...] na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych typu Mini-Link 23 E RAU1 produkcji ERICSSON, Szwecja pracujących w radiokomunikacji stałej cyfrowej linii radiowej na trasie Sz., ul. G. 2 – J., O., wykorzystujących częstotliwości z zakresu 22,386-23,394 GHz.

Pismem z dnia 25 czerwca 2010 r. W. S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą W. S. Z. W. S. w Sz., zawiadomił Delegaturę UKE w O. o zakłóceniach w odbiorze sygnału satelitarnego Telewizji "N" w Sz.. W dniu 28 czerwca 2010 r. pracownicy Delegatury UKE w O., przeprowadzili kontrolę u zgłaszającego zakłócenia, w wyniku której ustalono występowanie zakłóceń w odbiorze sygnału satelitarnego Telewizji "N" w Sz., z uwagi na występowanie sygnału zakłócającego o napięciu 40 dBuV w zakresie częstotliwości 11,449 GHz. Ustalono, że sygnał zakłócający jest emitowany z anteny przesyłowej przy ul. G. 2 w Sz. zainstalowanej przez PTC. W dniu 28 czerwca 2010 r. przeprowadzona została również zdalna kontrola nadajnika, mająca na celu sprawdzenie zgodności jego pracy z warunkami pozwolenia radiowego. W trakcie kontroli zdalnej stwierdzono, że PTC używa urządzenie radiowe bez wymaganego, zgodnie z art. 143 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej: P.t.) pozwolenia.

Decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. Prezes UKE nakazał PTC wstrzymanie używania urządzenia radiowego na częstotliwości 11,449 GHz z obiektu w Sz. przy ul. G., od której to decyzji skarżąca nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., decyzją z dnia 9 marca 2011 r., Prezes UKE stwierdził nieważność decyzji z dnia 29 lipca 2010 r., z uwagi na wystąpienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. niewykonalności decyzji z dnia 29 lipca 2010 r. w dniu jej wydania i trwałego charakteru tej niewykonalności, albowiem w dniu wydania decyzji z dnia 29 lipca 2010 r. skarżąca nie używała już urządzenia radiowego na częstotliwości 11,449 GHz z obiektu w Sz. bez wymaganego pozwolenia radiowego.

Decyzją z dnia 18 lipca 2011 r., Prezes UKE nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w związku z używaniem urządzenia radiowego i wykorzystywaniem częstotliwości bez wymaganego pozwolenia radiowego, o którym mowa w art. 143 P.t.

Rozpoznając wiosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., Prezes UKE decyzją z dnia [...] maja 2012 r., odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji. Analizując spełnienie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 18 lipca 2011 r. organ stwierdził, że skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2011 r. wskazała na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., którego podstawą było wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 210 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 209 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. poprzez zastosowanie tych przepisów i nałożenie na ich podstawie kary pieniężnej pomimo, że uchybienia stwierdzone zostały przez Prezesa UKE w wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego na podstawie art. 199 P.t. Organ stwierdził, że stan faktyczny ustalony podczas zdalnej kontroli przeprowadzonej w dniu 28 czerwca 2010 r. nie budził wątpliwości skarżącej. Bezsporne było również, że używała ona urządzenie radiowe emitujące sygnał radiowy na częstotliwości 11,449 GHz, bez wymaganych przepisami ustawy prawo telekomunikacyjne uprawnień. Posiadanie przez skarżącą pozwolenia radiowego z dnia 17 lutego 2010 r. na używanie radiowych urządzeń nadawczo-odbiorczych nie spełniało, bowiem wymogów z art. 143 ust. 1 P.t., gdyż zezwolenie dotyczyło wykorzystywania częstotliwości z zakresu 22,386-23,394 GHz, a nie częstotliwości 11,449 GHz, na której emitowany był sygnał radiowy z nadajnika zlokalizowanego w Sz. w dniu 28 czerwca 2010 r., wobec czego spełniona została przesłanka z art. 209 ust. 1 pkt 9 P.t., co było z kolei podstawą wydania decyzji z dnia 18 lipca 2011 r. Organ stwierdził, że decyzja w sprawie nałożenia kary pieniężnej nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ani bez podstawy prawnej, co oznaczało brak przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Decyzja z dnia [...] lipca 2011 r. nie naruszała w ocenie organu przepisów o właściwości. Zgodnie z art. 210 ust. 1 P.t., organem właściwym do nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 209 ust. 1 P.t., jest Prezes UKE. Nie była też decyzją wydaną bez podstawy prawnej, gdyż kwestie nałożenia kary pieniężnej określone zostały w art. 209 i 210 P.t., które to przepisy stanowiły podstawę wydania decyzji w przedmiocie kary. Organ stwierdził ponadto, że decyzja nie dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną oraz została skierowana do skarżącej, czyli podmiotu będącego stroną w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykorzystywanie częstotliwości bez wymaganego pozwolenia radiowego. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, jak również jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą. Oceniając natomiast zaistnienie przesłanki z art. 156 § pkt 7 k.p.a., wady nieważności z mocy prawa organ wskazał, że przepisami szczególnymi w sprawie są przepisy ustawy prawo telekomunikacyjne, które nie przewidują sankcji nieważności decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 209 ust. 1 P.t. W związku z tym, decyzja w sprawie kary nie była decyzją zawierającą wadę, powodującą jej nieważność z mocy przepisów szczególnych. W ocenie Prezesa UKE nieuprawniony był wniosek Spółki o niedopuszczalności wykorzystywania informacji uzyskanych w toku postępowania kontrolnego jako materiału dowodowego w postępowaniu, którego przedmiotem było nałożenie kary pieniężnej. Informacje znajdujące się w posiadaniu Prezesa UKE, a pochodzące z przeprowadzonych kontroli stanowiły ważne źródło danych o funkcjonowaniu rynku telekomunikacyjnego i o działalności podmiotów na tym rynku. Informacje te były pozyskiwane w sposób zgodny z prawem i były niezbędne dla realizacji przez Prezesa UKE jego ustawowych zadań.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiącego podstawę żądania stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Sąd dokonując analizy decyzji wydanych w związku z używaniem przez skarżącą urządzenia radiowego nadawczo – odbiorczego w cyfrowej linii radiowej bez wymaganego zezwolenia, stwierdził, że nie kwestionowała ona poczynionych przez organ ustaleń tak w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nakazującą wstrzymanie używania urządzenia radiowego jak również w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. Zauważył również, że argumentacja skarżącej sprowadzała się do kwestii, czy po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego na podstawie art. 199 P.t., organ mógł wydać decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w oparciu o art. 209 ust. 1 pkt 9 P.t. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko organu podkreślając, że postępowanie stanowiące przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej nie dotyczyło nałożenia kary, ale stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej karę.

Według art. 209 ust. 1 pkt 9 P.t. podmiot, który wykorzystuje częstotliwości, numerację lub zasoby orbitalne, nie posiadając do tego uprawnień lub niezgodnie z tymi uprawnieniami, podlega karze pieniężnej. Używanie urządzenia radiowego zgodnie z art. 143 ust. 1 P.t. wymaga zezwolenia. Zasady ustalania kary określono w art. 210 P.t., zgodnie z którym karę pieniężną nakłada się w wysokości do 3 % przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. Przy ustaleniu wysokości kary pieniężnej organ uwzględnia zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz jego możliwości finansowe. Sąd podkreślił także, że postępowania prowadzone na podstawie art. 199 – 207a) P.t. i na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 210 P.t. są odrębnymi postępowaniami. Przepis art. 206 ust. 1 P.t. stanowi natomiast, że postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Wobec tego w ocenie Sądu, skoro w wyniku kontroli, która miała inny cel, wykazano, że skarżąca używała urządzenia radiowego bez zezwolenia, to istniały podstawy do zastosowania reguły z art. 75 § 1 k.p.a., że dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Skarżąca nie podnosiła, aby kontrola została przeprowadzona niezgodnie z przepisami prawa zatem jej wyniki, istnienie zakłócenia dokonywane z anten zainstalowanych na wieży spółki w połączeniu z innym materiałem dowodowym (decyzją Prezesa UKE z dnia 17 lutego 2010 r.) wskazywały zdaniem Sądu, że używała ona urządzenia radiowego bez wymaganego zezwolenia, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 9 P.t.

Sąd I instancji stwierdził, że nie miało wpływu na wynik postępowania nieprawidłowe stanowisko Prezesa UKE co do wykładni przepisów Prawa telekomunikacyjnego w aspekcie art. 10 dyrektywy 2002/20. Sąd przywołał w tym zakresie motywy wyroku SN w sprawie III SK 24/11, w którym stwierdzono, że w przypadku niespełnienia obowiązku uzyskania pozwolenia radiowego art. 10 dyrektywy 2002/20 (nawet w pierwotnym brzmieniu) nie stanowił przeszkody dla przeprowadzenia samoistnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis ten w pierwotnym brzmieniu dotyczył, bowiem procedowania przy nakładaniu kar pieniężnych za nieprzestrzeganie wymogów związanych z ogólnym zezwoleniem lub prawami użytkowania oraz szczególnych obowiązków, o których mowa w art. 6 ust. 2 tej dyrektywy, wymienionych w załączniku do niej. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

T-M. P. S.A. w W. (poprzednio P. T. C. S.A. w W.) skarga kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania:

1. art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi spółki przy jednoczesnym wadliwym ustaleniu przez WSA w W. stanu faktycznego sprawy i pominięciu materiału znajdującego się w aktach sprawy poprzez przyjęcie, że kara pieniężna została nałożona na spółkę z uwagi na naruszenie, które zostało stwierdzone przy okazji kontroli z dnia 28 czerwca 2010 r. która prowadzona była jednak w odmiennym przedmiocie, podczas gdy naruszenie to zostało stwierdzone w toku kontroli, która prowadzona była między innymi w celu sprawdzenia przestrzegania przepisów z zakresu gospodarki częstotliwościami określonymi w P.t.;

2. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej kontroli zgodności z prawem decyzji Prezesa UKE z dnia 29 listopada 2012 r. i oddalenie skargi spółki, pomimo, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzając decyzja z dnia 30 maja 2012 r. zostały wydane w wyniku błędnego przyjęcia przez Prezesa UKE, że nałożenie na spółkę kary pieniężnej nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, a więc z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy;

3. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., art. 6 ust. 3 lit. b) i c) Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. oraz art. 43 ust. 2 Konstytucji RP poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi spółki mimo, że decyzja Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r. nakładająca na spółkę karę pieniężną w kwocie 40.000 zł rażąco naruszała art. 48 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., art. 6 ust. 3 lit. b) i c) Konwencji Ochronie Praw Człowieka Podstawowych wolności oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji RP;

II. prawa materialnego:

1. art. 210 ust. 1 i 2 w zw. z art. 209 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 201 ust. 1 – 3 P.t. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że prezes UKE może nałożyć karę pieniężną za uchybienie stwierdzone w wyniku postępowania kontrolnego prowadzonego na podstawie art. 199 ust. 1 P.t. w postępowania odrębnym od postępowania kontrolnego, pominięciem procedury przewidzianej w art. 201 ust. 1 – 3 P.t.;

2. art. 48 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 3 lit. b) i c) Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wolności oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalne było nałożenie na spółkę kary pieniężnej, pomimo że została ona nałożona z naruszeniem przysługującego spółce prawa do obrony.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W. względnie, w przypadku nieuwzględnienia zarzutów nr I. 1 – I. 3 skargi kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi i uchylenie w całości decyzji Prezesa UKE z dnia 29 listopada 2012 r. i z dnia 30 maja 2012 r. Spółka wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, s. 419).

W analizowanej skardze kasacyjnej skarżący wskazał zarówno na zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania sprowadzają się do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji (w punkcie 1 podpunkcie (i) petitum skargi kasacyjnej) art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi przy jednoczesnym wadliwym ustaleniu przez WSA w W. stanu faktycznego sprawy i pominięciu materiału znajdującego się w aktach sprawy poprzez przyjęcie, że kara pieniężna została nałożona na spółkę z uwagi na naruszenie, które zostało stwierdzone przy okazji kontroli z dnia 28 czerwca 2010 r. która prowadzona była jednak w odmiennym przedmiocie, podczas gdy naruszenie to zostało stwierdzone w toku kontroli, która prowadzona była między innymi w celu sprawdzenia przestrzegania przepisów z zakresu gospodarki częstotliwościami określonymi w Prawie telekomunikacyjnym.

Zarzutu tego Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił. Na wstępie należy przypomnieć, iż sąd administracyjny jest sądem prawa, a nie sądem faktu, zatem do jego kompetencji nie należy ustalanie stanu faktycznego indywidualnej sprawy administracyjnej, ale ocena czy organy administracji prawidłowo ustaliły ten stan z zastosowaniem obowiązujących w tej sprawie przepisów prawa procesowego, a nadto czy dokonały jego prawidłowej oceny i właściwej subsumcji ustalonego stanu faktycznego sprawy, czyli oceny czy odpowiada on abstrakcyjnemu stanowi faktycznemu określonemu w hipotezie zastosowanej normy prawa materialnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w tej sprawie prawidłowo uznał, że kontrolowane przez tenże Sąd postępowanie nie dotyczyło nałożenia kary, ale stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej karę, a zatem toczyło się w trybie nadzwyczajnym postępowania administracyjnego.

W oparciu o akta administracyjne tej sprawy Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego sprawy stwierdzając, że:

- pismem z dnia 25 czerwca 20110 r. W. S., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą W. (...) zawiadomił Delegaturę UKE w O. o zakłóceniach w odbiorze sygnału satelitarnego Telewizji "N" w Sz.;

- w dniu 28 czerwca 2010 r. pracownicy Delegatury UKE w O. przeprowadzili kontrolę u zgłaszającego zakłócenia, z której sporządzono protokół nr [...]. W wyniku przeprowadzonych działań kontrolnych ustalono występowanie zakłóceń w odbiorze sygnału satelitarnego Telewizji "N" w Sz., z uwagi na występowanie sygnału zakłócającego o napięciu 40 dBuV w zakresie częstotliwości 11,449 GHz. Ustalono, że sygnał zakłócający jest emitowany z anteny przesyłowej przy ul. G. 2 w Sz. zainstalowanej przez PTC;

- w dniu 28 czerwca 2010 r. przeprowadzona została również kontrola zdalna, mająca na celu sprawdzenie zgodności pracy nadajnika zlokalizowanego w Sz., przy ul. G. 2 z warunkami pozwolenia radiowego. W trakcie kontroli zdalnej stwierdzono, że PTC używa urządzenie radiowe bez wymaganego zgodnie z art. 143 ust. 1 P.t. pozwolenia radiowego. Wyniki kontroli zostały zawarte w protokole kontroli zdalnej nr [...] z dnia 28 czerwca 2010 r.;

- pismem z dnia 9 lipca 2010 r., nr [...] została zawiadomiona o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie używania urządzenia radiowego bez wymaganego pozwolenia radiowego, o którym stanowi art. 143 P.t.;

- pismem z dnia 21 lipca 2010 r. PTC stwierdził, iż nie wykorzystuje lokalizacji wskazanej w piśmie organu z dnia 9 lipca 2010 r. urządzeń radiowych pracujących na częstotliwości 11,449 GHz, zaś stwierdzona przez UKE transmisja była prawdopodobnie wynikiem próbnych uruchomień w tej lokalizacji;

- decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] Prezes UKE nakazał PTC wstrzymanie używania urządzenia radiowego na częstotliwości 11,449 GHz z obiektu w Sz., przy ul. G. nr 2. Skarżąca nie wniosła od tej decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

- w dniu 28 września 2010 r. do Delegatury UKE w Olsztynie wpłynęło pismo G. Cz., zam. W Sz., wzywające PTC do zapłaty odszkodowania za wystąpienie zakłóceń w odbiorze Telewizji "N" spowodowanym emitowaniem sygnału z anten przesyłowych zainstalowanych na wieży telefonii komórkowej w Sz., przy ul. G. nr 2. Sprawa zakończyła się ugodą sądową, w której PTC potwierdziło żądanie G. Cz.;

- pismem z 5 października 2010 r. PTC wniosła stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 2010 r. nr [...] na postawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.; Spółka we wniosku o stwierdzenie nieważności nie kwestionowała ustaleń co do korzystania z urządzenia radiowego na określonej częstotliwości bez wymaganego zezwolenia, a jedynie to, że zaprzestała takiej działalności przed dniem 29 lipca 2010 r., czyli przed wydaniem decyzji;

- pismem z 21 lutego 2011 r. PTC została zawiadomiona przez Prezesa UKE o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z wykorzystywaniem częstotliwości bez wymaganego pozwolenia radiowego, o którym mowa jest w art. 143 P.t. ;

- decyzją z [...] marca 2011 r. nr [...] Prezes UKE stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] z uwagi na wystąpienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.;

- pismem z dnia 9 marca 2011 r. PCT wniosła o umorzenie postępowania w sprawie nałożenie kary albo alternatywnie o jego zawieszenie;

- decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] Prezes UKE nałożył na PTC karę pieniężną w związku z używaniem urządzenia radiowego i wykorzystywaniem częstotliwości bez wymaganego pozwolenia radiowego, o którym mowa jest w art. 143 P.t. Ustaleniom tym Spółka nie zaprzeczała, o czym świadczy fakt, że nie wniosła od tej decyzji odwołania do Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Skarżaca nie skorzystała z możliwości zaskarżania przedmiotowej decyzji w sprawie kary w normalnym trybie odwoławczym i tam zgłoszenia swoich zarzutów co do naruszenia art. 199, art. 201 i art. 2010 P.t.;

- pismem z dnia 9 stycznia 2012 r. PCT wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...], wskazując jako podstawę nieważności art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając organowi wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 210 ust. 1 i ust. 2 P.t. w zw. z art. 209 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. poprzez zastosowanie tych przepisów i nałożenie kary, mimo że uchybienia zostały stwierdzone przez Prezesa UKE w wyniku postępowania kontrolnego przeprowadzonego na podstawie art. 199 P.t.;

- pismem z dnia 10 lutego 2012 r. nr [...] Prezes UKE zawiadomił PCT jakie materiały włączył do materiału dowodowego w sprawie;

- decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] organ odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...];

- pismem z dnia 19 czerwca 2012 r. PCT wystąpiła do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia 30 maja 2012 r. nr [...];

- decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Prezes UKE utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] maja 2012 r. nr [...];

- skargą z dnia 3 stycznia 2013 r. Spółka wniosła do Sądu I instancji skargę na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], wnosząc o jej uchylenie wraz z utrzymaną nią w mocy decyzją odmowną.

Należy podkreślić, iż Sąd I instancji w uzasadnieniu swojego wyroku, wskazując każde z wymienionych wyżej rozstrzygnięć organu, pism organu i pism strony oraz skargę do Sądu I instancji, bardzo szczegółowo przedstawił zarzuty w nich podniesione, stanowisko strony i argumenty na jego poparcie oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz argumenty natury faktycznej i prawnej, na które organ się powołał wyjaśniając podjęte rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd I instancji zatem, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie naruszył art. 133 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi." Sąd I instancji nie naruszył również art. 141 § 4 p.p.s.a., który wymienia elementy uzasadnienia wyroku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego tu wyroku Sądu I instancji zawiera prawidłowo skonstruowane elementy wskazane w treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie można również skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia art. 151 p.p.s.a, skoro kontrola działalności organu administracji w niniejszej sprawie doprowadziła go do konstatacji, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, w analizowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu istotnym, mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze, iż zaskarżona decyzja została wydana w ramach trybu nadzwyczajnego postępowania administracyjnego (zaakcentować należy, iż decyzja wydana w trybie zwykłym postępowania administracyjnego o nałożeniu na PCT kary pieniężnej z dnia 18 lipca 2011 r., nie została przez skarżącą zakwestionowana), zasadnie Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego tu wyroku, przeprowadził kontrolę zastosowania przez organy w tej sprawie przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na który powołała się skarżąca. Słusznie Sąd I instancji zauważył, iż: "w zakresie tego przepisu nie mieści się błędna interpretacja przepisów składających się na podstawę prawną. Jeżeli zastosowano przy wydaniu decyzji administracyjnej jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści, to nie może takie działanie organu być uznane za rażące naruszenie prawa, prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji z tego tylko powodu, że interpretacji tej nie podziela organ wyższego stopnia, mieszczące się w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy rozumieć oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą. Dla ustalenia czy doszło do rażącego naruszenia prawa istotny jest stan prawa w dniu wydania ocenianej decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji tego prawa, szczególnie, gdy występuje wyraźny spór w judykaturze, i to nie tylko w odniesieniu do pojedynczej normy prawnej, ale co do podstaw normatywnych całej instytucji prawnej." (s. 22-23 zaskarżonego wyroku WSA).

Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji, powołując się na stanowisko doktryny i judykatury, zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. W przypadku, gdy zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. A skoro stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych wynikającej z treści art. 16 § 1 k.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego powodu wykładnia przesłanek w nim wymienionych, w tym pkt 2 powinna mieć charakter ścieśniający.

W analizowanej sprawie decyzja z dnia 18 lipca 2011 r. wydana została na podstawie art. 210 ust. 1 i 2, art. 209 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. Nałożono nią na Spółkę karę w wysokości 40.000 zł z tytułu używania urządzenia radiowego nadawczo – odbiorczego w cyfrowej linii radiowej, emitującego sygnał radiowy na częstotliwości 11,499 GHz w Sz. bez wymaganego zezwolenia. Poprzednik prawny skarżącej uzyskał zezwolenie radiowe na używanie radiowych urządzeń nadawczo – odbiorczych, dokładnie określonych, pracujących w radiokomunikacji stałej cyfrowej linii radiowej, ale wykorzystujących częstotliwość z zakresu 22,386 – 23,394 GHz, obejmujące lokalizację, w której stwierdzono naruszenie. Nieprawidłowość tę stwierdzili pracownicy Delegatury UKE w O. podczas przeprowadzonej w dniu 28 czerwca 2010 r. kontroli u zgłaszającego zakłócenia oraz kontroli zdalnej. Skarżąca nie kwestionowała poczynionych ustaleń, iż używała urządzenia radiowego nadającego na częstotliwości 11,449 GHz bez wymaganego zezwolenia, a jedynie twierdziła, iż zaprzestała takiej działalności przed dniem 29 lipca 2010 r., tj. dniem wydania przez organ decyzji nakazującej skarżącej wstrzymanie używania wskazanego wyżej urządzenia radiowego. Słusznie zatem Sąd I instancji przyjął za ustaleniami organu, iż: "PCT zaakceptowała ustalenia organu, będące podstawą jego dalszych działań prawnych, że używała w Sz. przy ul. G. urządzenia radiowego nadającego na częstotliwości 11,449 GHz bez wymaganego zezwolenia." (s. 24 zaskarżonego wyroku WSA).

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania pomieszczonych w punkcie 1. podpunkty (ii) oraz (iii) petitum skargi kasacyjnej, a sprowadzających się do zarzutów naruszenia: (ii) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej kontroli zgodności z prawem decyzji Prezesa UKE z dnia [...] listopada 2012 r. i oddalenie skargi spółki, pomimo, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzając ją decyzja z dnia 30 maja 2012 r. zostały wydane w wyniku błędnego przyjęcia przez Prezesa UKE, że nałożenie na spółkę kary pieniężnej nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, a więc z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć i miało istotny wpływ na wynik sprawy; (iii) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., art. 6 ust. 3 lit. b) i c) Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. oraz art. 43 ust. 2 Konstytucji RP poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi spółki mimo, że decyzja Prezesa UKE z dnia 18 lipca 2011 r. nakładająca na spółkę karę pieniężną rażąco naruszała art. 48 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., art. 6 ust. 3 lit. b) i c) Konwencji Ochronie Praw Człowieka Podstawowych wolności oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji RP. Obszerne uzasadnienie tych zarzutów można ująć w ten sposób, iż skarżąca kasacyjnie twierdzi, że Sąd I instancji: 1) błędnie uznał, że wskazana przez nią w skardze błędna interpretacja przepisów nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 k.p.a.; 2) błędnie uznał, iż możliwe jest nałożenie kary w trybie art. 209 i 210 P.t. w oparciu o ustalenia wcześniejszej kontroli, jeżeli naruszenie będące podstawa nałożenia kary nie było przedmiotem postępowania kontrolnego, 3) błędnie uznał, iż brak jest podstaw do stosowania standardów obowiązujących w postępowaniu karnym do postępowania w przedmiocie nałożenia kary.

Naczelny Sąd Administracyjny tych zarzutów skargi kasacyjnej nie podzielił. W ocenie sądu kasacyjnego słusznie Sąd I instancji uznał, iż nawet gdyby uznać za uzasadniona argumentację skarżącej odnośnie nieprawidłowości trybu nałożenia kary na PCT, to naruszenie takie nie mogłoby stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie kary na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ w przepisie tym mowa jest nie o każdym naruszeniu prawa, ale tylko o rażącym naruszeniu prawa. Powołując się na zaprezentowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dorobek doktryny i judykatury, Sąd I instancji prawidłowo wywiódł, iż nie można stwierdzić, że odmienna niż przyjęta przez skarżącą interpretacja wzajemnych relacji przepisów art. 199, art. 201 i art. 209 P.t. może stanowić rażące naruszenie prawa. Stosownie do treści art. 209 ust. 1 pkt 9 P.t. podmiot, który wykorzystuje częstotliwości, numerację lub zasoby orbitalne, nie posiadając do tego uprawnień lub niezgodnie z tymi uprawnieniami, podlega karze pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 143 ust. 1 P.t. używanie urządzenia radiowego wymaga zezwolenia. Zasady ustalania kary normuje art. 210 P.t., który w ust. 1 mówi, że karę pieniężną nakłada się w wysokości do 3 % przychodu ukaranego podmiotu, osiągniętego w poprzednim roku kalendarzowym. Przy ustaleniu wysokości kary pieniężnej organ uwzględnia zakres naruszenia, dotychczasową działalność podmiotu oraz jego możliwości finansowe (art. 210 ust. 2 P.t.).Postępowania prowadzone na podstawie art. 199 – 207a P.t. i na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 19 P.t. w zw. z art. 210 P.t. są odrębnymi postępowaniami. Jak zasadnie zaakcentował Sąd I instancji w ustawie – Prawo telekomunikacyjne brak jest zapisów, które uniemożliwiałyby zastosowanie jednego z dwóch wskazanych trybów w sytuacji, gdy został zastosowany drugi tryb. Przepisy dotyczące kontroli i postępowania pokontrolnego znajdują się w Rozdziale 2 Działu X Prawa telekomunikacyjnego, a przepisy dotyczące przepisów karnych i kar pieniężnych – w Dziale XI tej ustawy. "Szerokiej i wyczerpującej wykładni powołanych przepisów (odnoszących się do kontroli i postępowania pokontrolnego oraz odnoszących się do kar pieniężnych) dokonał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. III SK 24/11, Lex nr 1242233, który następnie podtrzymał w wyroku z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt III SK 35/11, Lex nr 1170694. W orzeczeniach tych odniósł się także do powoływanych przez skarżącą wcześniejszych wyroków tego Sądu, w tym i wyroku z dnia 21 września 2010 r., sygn. akt III SK 8/10. Skład orzekający w pełni akceptuje przedstawiony przez SN pogląd w wyrokach III SK 24/11 i III SK 35/11. Sąd Najwyższy w sprawie III SK 24/11 stwierdził: "Przepis art. 209 ust. 1 P.t., zawarty w odrębnym dziale XI ustawy "Przepisy karne i kary pieniężne", sankcjonuje każde zachowanie przedsiębiorcy telekomunikacyjnego objęte dyspozycją unormowań wynikających z kolejnych jednostek redakcyjnego tego przepisu. Natomiast określona w art. 201 ust. 3 P.t. możliwość nałożenia kary pieniężnej stanowi szczególną formę wykorzystania takiej kary jako środka przymusu, który organ regulacyjny jest władny zastosować wobec przedsiębiorcy uchylającego się od wykonania powinności nałożonych na niego w zaleceniach pokontrolnych. Nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 209 P.t. może nastąpić w samoistnym w tym przedmiocie postępowaniu, bez konieczności uprzedniego przeprowadzenia postępowania kontrolnego, o którym mowa w art. 199 i n. P.t.". Z kolei w wyroku w sprawie III SK 35/11 orzekł: "Prezes Urzędu nie może nałożyć kary pieniężnej w wyniku samoistnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, jeżeli przedmiot przeprowadzonego przez Prezesa Urzędu postępowania kontrolnego z art. 199 i n. Prawa telekomunikacyjnego oraz przedmiot samoistnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej są tożsame. Powyższe ograniczenie nie stoi natomiast na przeszkodzie nałożeniu kary pieniężnej na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego za naruszenia sankcjonowanych przez art. 209 Prawa telekomunikacyjnego obowiązków wynikających z przepisów Prawa telekomunikacyjnego, których weryfikacja nie była przedmiotem postępowania kontrolnego, ale o których Prezes Urzędu powziął wiadomość przeprowadzając postępowanie kontrolne. Z powyższego wynika, że nie każde postępowanie kontrolne przeprowadzone przez Prezesa Urzędu będzie wyłączało możliwość nałożenia kary pieniężnej w rezultacie przeprowadzenia samoistnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej. Przepis art. 209 ust. 1 pkt 1-31 Prawa telekomunikacyjnego sankcjonuje karą pieniężną sam fakt niewykonania ciążących na przedsiębiorcach telekomunikacyjnych obowiązków. Wezwanie przedsiębiorcy do zaprzestania dalszego naruszania ustawowych obowiązków albo zaniechanie ich naruszenia przed wszczęciem odpowiedniego postępowania przez Prezesa Urzędu nie zwalnia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z odpowiedzialności za niedochowanie wymogu przestrzegania sprecyzowanych w ustawie wymogów prowadzonej działalności.". (s. 25-26 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Odnosząc to do analizowanej sprawy Sąd I instancji podkreślił, iż kontrola dotyczyła potwierdzenia występowania zakłóceń w odbiorze Telewizji satelitarnej "N" emitowanych na częstotliwości 11,449 GHz, po czym została przeprowadzona kontrola zdalna. W wyniku obu kontroli stwierdzono, że urządzenie radiowe należące do Spółki emitowało na częstotliwości 11,449 GHz. Organ administracji ustalił, że skarżąca nie miała pozwolenia na używanie urządzenia radiowego na stwierdzonej częstotliwości. "Zatem przeprowadzona kontrola nie miała na celu sprawdzenia, jak Spółka wykonuje ciążące na niej obowiązki wynikające z ustawy i pozwolenia. Przy okazji tej kontroli okazało się, że PCT używała urządzenia radiowego na wspomnianej częstotliwości bez zezwolenia.(...) Zatem wyniki czynności kontrolnych stanowiły materiał dowodowy w innym postępowaniu – postępowaniu administracyjnym – w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 9 P.t." (s. 26 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Fakt, iż jeden z protokołów kontroli (protokół z 28 czerwca 2010 r.), wskazywał że celem kontroli jest sprawdzenie przestrzegania przepisów, decyzji i postanowień z zakresu gospodarki zasobami częstotliwości określonymi w ustawie nie przesądza o tym, że przedmiot postępowania kontrolnego i decyzji nakładającej karę jest tożsamy. W analogicznej sytuacji faktycznej Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt III SK 24/11, dokonał właśnie takiej konstatacji.

Słusznie Sąd I instancji zauważył, że Przepis art. 206 ust. 1 P.t. stanowi, że postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z niniejszej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W tej sytuacji, skoro w wyniku kontroli, która miała inny cel, wykazano, że skarżąca używała urządzenia radiowego na wspomnianej częstotliwości bez zezwolenia, to istniały podstawy do zastosowania reguły z art. 75 § 1 k.p.a., że dowodem w sprawie administracyjnej może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. "Skarżąca wcześniej nie wykazała, aby kontrola została przeprowadzona niezgodnie z przepisami prawa. Zatem jej wyniki, że istniało zakłócenie i dokonywane z anten zainstalowanych na wieży Spółki w połączeniu z innym materiałem dowodowym (decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2010 r. – pozwoleniem radiowym Nr [...]) wykazały, że PCT używała urządzenia radiowego bez wymaganego zezwolenia, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 209 ust. 1 pkt 9 P.t." (s. 27 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Zasadnie zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie podzielił argumentów skarżącej co do braku podstaw do wykorzystywania materiałów z kontroli w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary prowadzonym na podstawie art. 209 ust. 1 P.t.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., art. 6 ust. 3 lit. b) i c) Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. oraz art. 43 ust. 2 Konstytucji RP poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i oddalenie skargi spółki mimo, że decyzja Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r. nakładająca na spółkę karę pieniężną rażąco naruszała art. 48 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r., art. 6 ust. 3 lit. b) i c) Konwencji Ochronie Praw Człowieka Podstawowych Wolności oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji RP., tj. zarzutów sprowadzających się w istocie do twierdzenia skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji błędnie uznał, iż brak jest podstaw do stosowania standardów obowiązujących w postępowaniu karnym do postępowania w przedmiocie nałożenia kary, Naczelny Sąd Administracyjny tych zarzutów nie podzielił. Rację ma Sąd I instancji, iż nie można traktować kontroli i postępowania pokontrolnego, jeżeli było prowadzone, jako odpowiedników postępowania przygotowawczego, będącego pierwszy etapem postępowania karnego. Postępowanie przygotowawcze jest wszczynane w razie wystąpienia prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa (art. 297 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 303 i 307 k.p.k i art. 10 k.p.k.). "Natomiast przedmiotem kontroli są czynności związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością gospodarczą. Założeniem kontroli nie jest, że przedsiębiorca niezgodnie z prawem prowadzi swoją działalność gospodarczą. Podczas kontroli sprawdza się, jak działalność gospodarcza jest wykonywana i w zależności od jej wyników ewentualnie podejmowane są przez organ kontrolujący właściwe środki. W odniesieniu do analizowanego postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej brak jest podstaw do stosowania standardów obowiązujących w postępowaniu karnym, mimo że jest to postępowanie sankcyjne. Przepis art. 206 ust. 1 P.t. wskazuje, że podstawowym aktem regulującym to postępowanie jest Kodeks postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z Prawa telekomunikacyjnego i ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych." (s. 28 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Obie wymienione wyżej ustawy nie wprowadzają odstępstw od reguł wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, a normy wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego są wystarczające do prawidłowego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie kary pieniężnej, w tym do zagwarantowania odpowiednich uprawnień podmiotowi (m.in. prawa do obrony), wobec którego takie postępowanie jest prowadzone. Nie ma potrzeby odwoływania się do uregulowań kodeksu postępowania karnego i reguł wynikających z powoływanych przez skarżącą umów międzynarodowych w tak szerokim zakresie, jak odnoszą się do postępowania karnego. Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji: "Inne bowiem są cele nakładania kar pieniężnych administracyjnych: prewencyjno – restytucyjny, choć i represyjny, a nadto w tej sytuacji odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Dopuszczalność wymierzania kar administracyjnych według reguł przewidzianych w K.p.a. i Prawie telekomunikacyjnym akceptuje SN w powołanych wyżej wyrokach, z tym że w orzeczeniu III SK 24/11 na poparcie swojej argumentacji odwołuje się także do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego." (s. 27-28 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). Poglądy te, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie są sprzeczne z powoływanymi przez skarżącą w skardze kasacyjnej przykładami z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości WE (obecnie TSUE).

Przechodząc do analizy zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzutów naruszenia: (i) art. 210 ust. 1 i 2 w zw. z art. 209 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 201 ust. 1 – 3 P.t. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że prezes UKE może nałożyć karę pieniężną za uchybienie stwierdzone w wyniku postępowania kontrolnego prowadzonego na podstawie art. 199 ust. 1 P.t. w postępowania odrębnym od postępowania kontrolnego z pominięciem procedury przewidzianej w art. 201 ust. 1 – 3 P.t.; (ii) art. 48 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, art. 6 ust. 3 lit. b) i c) Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wolności oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że dopuszczalne było nałożenie na spółkę kary pieniężnej, pomimo że została ona nałożona z naruszeniem przysługującego spółce prawa do obrony, Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Podkreślić należy, iż są one w istocie powtórzeniem tych samych zarzutów pomieszczonych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej wskazanych jako "naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.)" i uzasadnienia tych zarzutów, które zawiera skarga kasacyjna. Naczelny Sąd Administracyjny nie widzi zatem potrzeby powtarzania argumentów wskazujących na niezasadność tych zarzutów, ponieważ są one szczegółowo przedstawione wyżej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw, podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.