Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2170/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dopłaty z tytułu zużytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowany oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Pismem z dnia 10 marca 2014 r., [...] Sp. z o.o. w [...] – dalej Skarżąca, złożyła w Oddziale Terenowym Agencji Rynku Rolnego w [...] wniosek o przyznanie dopłaty z tytułu użytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie (dot. dopłaty do 31,81 ha obsianej pszenicą ozimą).

2. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor OTARR w [...] - stosownie do treści art. 40d ust. 1 oraz 40c ust. 4 i 5 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 633 ze zm.) w zw. z § 1 rozporządzenia RM z dnia 12.10.2007 r. w sprawie stawek dopłat do 1 ha powierzchni gruntów ornych obsianych lub obsadzonych materiałem siewnym kategorii elitarny lub kwalifikowalny (Dz. U. Nr 201, poz. 1447 ze zm.) w zw. z § 1 rozporządzenia RM z dnia 13.05.2013 r. w sprawie wykazu gatunków roślin uprawnych, do których materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny przysługuje dopłat z tytułu użytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny (Dz. U. 2013 r., poz. 615) oraz § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 22.05.2013 r. w sprawie minimalnej ilości materiału siewnego, jaka powinna być użyta do obsiania lub obsadzania 1 ha pow. gruntów ornych (Dz. U. z 2013 r., poz. 616) – odmówił Skarżącej przyznania pomocy w postaci dopłaty mającej charakter pomocy de minimis w rolnictwie z tytułu użytego do siewu lub sadzenia materiału siewnego kategorii elitarny lub kwalifikowalny.

W motywach wskazano – bazując na części C i D wniosku - że Skarżąca otrzymała z ARR w okresie 3 lat pomocy de minimis w kwocie 32265,77 pln i jest powiązana osobno i kapitałowo z następującymi podmiotami: [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., [...] Sp. z o.o., grupa [...] Sp. z o.o., [...] A/S z/s w [...]. Ta ostatnia – co ustalono na podstawie złożonej przez Skarżącą dokumentacji – ma kapitałowe powiązania, a mianowicie posiada: 100% udziałów spółkach z o.o. [...],[...] i [...] , a także 98,77% udziałów w [...] Sp z o.o., 69,87% udziałów w [...] Sp. z o.o., 94,16 % udziałów w [...] Sp. z o.o.

Przedmiotowa spółka duńska jest również powiązana kapitałowo z dwoma innymi spółkami z o.o. jako wspólnik: 99,37% udziałów w [...] Sp. z o.o. i 94,16% udziałów w [...] Sp. z o.o. Wreszcie [...] A/S poprzez sześć w/w spółek z o.o. (tj. [...], Beta Agro, [...],[...],[...],[...]) jest pośrednio powiązana kapitałowo ze Spółką [...] Sp. z o.o. w [...] posiadając w niej większość udziałów.

Mając na względzie powyższe należy przyjąć, wszystkie te podmioty są ze sobą powiązane stanowiąc jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1408/2013 z dnia 18.12.2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu UE do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. U. UE 352 z 24.12.201 r., str. 9); zachodzi tu co najmniej jeden przypadek powiązań opisany w tym przepisie w punkcie a) "Jedna jednostka gospodarcza posiada w drugiej jednostce gospodarczej większość praw do głosu akcjonariuszy wspólników lub członków". We wszystkich tych spółkach [...] A/S posiada większość praw głosu wspólników (bezpośrednio lub pośrednio).

Niezależnie od tego – in fine – wskazano, że identyczne wnioski o przyznanie dopłaty złożyły spółki z o.o.: [...],[...] i [...], a przyznana pomoc de minimis w ostatnich trzech latach – jako że mamy do czynienia z jednym przedsiębiorstwem – nie może przekroczyć 15.000 Euro (realnie wypłacona kwota to 24 851,65 euro); zatem i z tej racji wniosek nie mógł zostać załatwiony pozytywnie.

3. W efekcie wniesionego odwołania Prezes ARR – stosownie do treści art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 7 ust. 3 pkt 1, art. 40c ust. 5, art. 40d cyt. ustawy z dnia 11.03.2004 r. o ARR i organizacji niektórych rynków rolnych i art. 2 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 2 i 7 cyt. rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy (akt administracyjny z dnia 11.06.2014 r.).

W motywach za jedyny brak formalny uznano zaniechanie powołania w zaskarżonej decyzji przepisów unijnych. Wyrażono jednak zdanie, że nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Odmawiając Skarżącej przyznania tej pomocy Prezes ARR podzielił pogląd zaprezentowany przez Organ I instancji, że przyznanie pomocy skutkowałoby przekroczeniem przez Skarżącą dopuszczalnego łącznego limitu pomocy de minimis, który na jedno przedsiębiorstwo wynosi kwotę 15.000 euro. Uzasadniając stanowisko w tym zakresie organy administracji oparły się na treści przepisu art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18.12.2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu UE do pomocy de minimis w sektorze rolnym (dalej Rozporządzenie). W ocenie organów z treści tego przepisu wynika, że Skarżąca wraz z innymi powiązanymi z nią spółkami polskimi stanowią jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 2 ust. 2 Rozporządzenia, a tym samym, że wszystkie te podmioty obowiązuje jeden limit dopuszczalnej pomocy.

4. W skardze – żądając uchylenia obu decyzji, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego – zarzucono naruszenie art. 2 ust. 2 cyt. Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18.12.2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu UE (...) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że z przepisu tego wynika, że Skarżąca oraz powiązane z nią – za pośrednictwem [...] A/S - inne spółki polskie (wnioskujące równocześnie ze stroną o przyznanie takiej samej pomocy) należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo, co w konsekwencji prowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i uznania, że strona wyczerpała łączny limit dopuszczalnej pomocy de minimis, wynoszący 15.000 euro.

W ocenie Skarżącej aby kilka jednostek gospodarczych mogło zostać kumulatywnie uznane za jedną w ramach systemów wsparcia odnoszących się do pomocy de minimis w sektorze rolnym muszą być spełnione kryteria kumulacji podmiotowej jednostek określone w art. 2 ust. 2 Rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem pojęcie "jedno przedsiębiorstwo" obejmuje wszystkie jednostki gospodarcze, które są ze sobą powiązane co najmniej jednym z następujących stosunków:

a) jedna jednostka gospodarcza posiada w drugiej jednostce gospodarczej większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków;

b) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innej jednostki gospodarczej;

c) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wywierać dominujący wpływ na inną jednostkę gospodarczą zgodnie z umową zawartą z tą jednostką lub postanowieniami w jej akcie założycielskim lub umowie spółki;

d) jedna jednostka gospodarcza, która jest akcjonariuszem lub wspólnikiem w innej jednostce gospodarczej lub jej członkiem, samodzielnie kontroluje, zgodnie z porozumieniem z innymi akcjonariuszami, wspólnikami lub członkami tej jednostki, większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków tej jednostki.

Jednostki gospodarcze pozostające w jakimkolwiek ze stosunków, o których mowa w akapicie pierwszym lit a)-d), za pośrednictwem jednej innej jednostki gospodarczej lub kilku innych jednostek gospodarczych również są uznawane za jedno przedsiębiorstwo.

W świetle powyższej definicji nie sposób uznać, że pomiędzy Skarżącą, a powiązanymi z nią spółkami polskimi zachodzi choćby jeden przypadek powiązań opisanych w art. 2 ust. 2 Rrozporządzenia.

W odniesieniu do sytuacji wymienionej pod lit. a), należy mieć na uwadze, że Skarżąca nie posiada większości praw głosu w żadnej z pozostałych spółek, które równocześnie ze Skarżącą ubiegają się o przyznanie pomocy, jak również nie zachodzi zależność odwrotna, tj. żadna z pozostałych spółek nie posiada takiej samej większości w spółce [...].

Nie zachodzi również sytuacja wymieniona pod lit. b) - pomiędzy Skarżącą a pozostałymi spółkami, które wnioskują o dopłaty nie zachodzi zależność, która by dawała którejkolwiek ze spółek prawo do wyznaczania lub odwoływania większości członków organu zarządzającego lub kontrolnego.

Nie ma również podstaw, aby uznać, że ma miejsce przypadek wymieniony pod lit. c) - Skarżąca nie zawierała z żadną z pozostałych spółek ubiegających się o dopłaty porozumienia, które by dawało którejkolwiek ze spółek tego rodzaju uprawnienie; uprawnienie takie nie wynika również z umów (aktów założycielskich) spółek.

Z kolei jeśli idzie o sytuację wymienioną pod lit. d), to bezsprzecznie nie może ona dotyczyć relacji pomiędzy Skarżącą a pozostałymi spółkami ubiegającymi się o dopłaty, skoro w ogóle nie pozostają one między sobą w relacji wspólnik - spółka.

Wreszcie - wbrew stanowisku zajmowanemu przez Organ odwoławczy - nie może być mowy, że zachodzi sytuacja wymieniona w końcowej części przepisu art. 2 ust. 2 Rozporządzenia, tj. że którykolwiek z wyżej wymienionych przypadków zachodzi za pośrednictwem innej jednostki gospodarczej lub kilku innych jednostek gospodarczych. Jakkolwiek bowiem Skarżąca oraz pozostałe spółki ubiegające się o dopłaty są ze sobą powiązane w ten sposób, że spółka [...] A/S jest udziałowcem każdej z tych spółek, to jednakże powiązanie to nie tworzy pomiędzy tymi spółkami relacji, o których mowa powyżej w lit. a) - d) art. 2 ust. 2 Rozporządzenia. Taka relacja zachodziłaby, gdyby np. Skarżąca posiadała udział w kapitale spółki [...] AS, a ta z kolei spółka była udziałowcem spółek wnioskujących o dopłaty. Wówczas istotnie należałoby uznać, że Skarżąca oraz pozostałe spółki ubiegające się o dopłaty stanowią jedno przedsiębiorstwo. Zachodziłby bowiem przypadek wymieniony pod lit. a) w związku z zastrzeżeniem zawartym w końcowej części przepisu art. 2 ust. 2 Rozporządzenia, tj. Skarżąca posiadałaby większość praw głosu w tych spółkach za pośrednictwem spółki [...] A/S. Rzecz jednak w tym, że z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. W tej sytuacji o jednym przedsiębiorstwie można mówić jedynie w relacji [...] A/S (spółka matka) - polskie spółki córki, ale już nie w ramach relacji zachodzących pomiędzy poszczególnymi spółkami córkami (spółkami siostrami).

Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z wypracowanymi w teorii prawa regułami wykładni aktów prawnych (w tym również aktów prawa europejskiego), wśród możliwych reguł interpretacyjnych tekstów prawnych pierwszeństwo ma wykładnia językowa. Pozostałe metody wykładni m.in. wykładnia systemowa i celowościowa służyć mogą interpretacji prawa jedynie w granicach zakreślonych przez wykładnię językową. Należy zatem uznać za nieuprawnione posługiwanie się przez Organ administracji wykładnią systemową czy celowościową przy interpretacji przepisu, którego literalna wykładnia nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych, a tak właśnie jest w niniejszej sprawie, gdzie brzmienie art. 2 ust. 2 Rozporządzenia jest jasne i nie budzące wątpliwości.

Istotne znaczenie - co w swej argumentacji pomija Organ odwoławczy - ma przy tym fakt, że art. 2 ust. 2 Rozporządzenia stanowi definicję legalną. W nauce teorii prawa przyjmuje się, że definicje legalne ustawodawca wprowadza po to, by usuwać wątpliwości co do znaczenia definiowanych wyrażeń.

Sformułowanie definicji legalnych ma służyć takim wartościom jak jasność (zrozumiałość) i pewność prawa. W orzecznictwie niemal jednolicie prezentowany jest pogląd, że nakaz wykorzystywania definicji legalnych, któremu można nadać brzmienie: jeżeli w tekście prawnym występują definicje legalne nie jest dopuszczalne, aby przyjąć inne znaczenie danego wyrażenia, niż przez nią wyznaczone jest najsilniejszą ze wszystkich dyrektyw interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 14.12.2000r., sygn. FSA 2/00, uchwała NSA z 29.11.1999r., sygn. FPK 3/99). Znaczenie ustalone przez ustawodawcę w definicji ma więc pierwszeństwo przed znaczeniem ustalonym na gruncie reguł języka "potocznego". Jest to bodaj jedyna reguła, która w orzecznictwie nie wywołuje kontrowersji. Znajduje to potwierdzenie w poglądach doktryny. Sprowadzają się one do twierdzeń iż:

- dla ustalenia znaczenia wyrażeń (słów) należy w pierwszej kolejności sprawdzić czy w tekście prawnym występuje definicja legalna danego wyrazu lub zbitki słownej (wyrażenia), a jeśli tak jest należy ją uwzględnić. "Moc definicji legalnej jest tak wielka, iż nic nie jest od niej silniejsze.",

- definicje legalne(...) są autentyczną wskazówką, jak ustawodawca chciał rozumieć określone zwroty dlatego też niemal powszechnie przyjmuje się, że w tym właśnie znaczeniu, a nie w innym, należy je rozumieć przy wykładni norm prawnych.

- "jeżeli prawodawca nadał określonym wyrażeniom znaczenie swoiste, to należy je rozumieć w takim znaczeniu" (jest to sytuacja, w której należy odstąpić od znaczenia "potocznego").

- "definicja pojęcia konkuruje z jego potocznym rozumieniem. Jeśli jakieś pojęcie nie jest zdefiniowane, zasadą powinno być potoczne rozumienie terminu"

(por. Agnieszka Bielska - Brodziak: "Miejsce definicji legalnej w porządku prawnym", http://usfiles.us.szc.pl/gctfile.php?pid=3256).

W tym kontekście, mając na uwadze definicję legalną "jednego przedsiębiorstwa" zawartą w art. 2 ust. Rozporządzenia, nie ma żadnego znaczenia powołanie się w punkcie 4 Preambuły do rozporządzenia na stanowisko wyrażone w wyroku TSUE w sprawie C-382/99 Niderlandy przeciw Komisji, gdzie TSUE orzekł, że wszystkie podmioty, które są kontrolowane (prawnie lub de facto) przez ten sam podmiot, należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo. Dodatkowo należy podkreślić, że w dalszej części punktu 4 Preambuły ustawodawca unijny wprost wskazał, że "...Aby zagwarantować pewność prawa i ograniczyć obciążenia administracyjne niniejsze rozporządzenie powinno zawierać wyczerpujący wykaz jasnych kryteriów określających, w jakich okolicznościach co najmniej dwie jednostki gospodarcze z tego samego państwa członkowskiego należy uznać za jedno przedsiębiorstwo." Owe kryteria zawarte w przywołanym art. 2 ust. 2 Rozporządzenia - jak już wskazano - nie pozwalają zaś na uznanie, że pomiędzy Skarżącą a pozostałymi spółkami wnioskującymi o przyznanie dopłat zachodzi zależność tego rodzaju, że podmioty te należy uznawać za jedno przedsiębiorstwo.

W świetle powyższego należy zatem uznać, że limit 15.000 euro dotyczy odrębnie Skarżącej oraz każdej z pozostałych spółek ubiegających się o dopłaty.

5. W odpowiedzi na skargę – żądając jej oddalenia – podniesiono argumenty zbieżne z motywami rozstrzygnięć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaważył, co następuje:

1. Zgodnie z treścią art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej sądy administracyjne - podobnie jak powszechne, wojskowe i Sąd Najwyższy - zostały powołane do sprawowania wymiaru sprawiedliwości. Z art. 184 tegoż aktu normatywnego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności publicznej obejmującej również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Różnica pomiędzy sprawowaniem kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne a załatwianiem sprawy wynikającej z działalności administracji publicznej przez sądy powszechne jest dość oczywista. Te ostatnie bowiem przejmują sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia; w przypadku zaś sądów administracyjnych sprawa, której przedmiot jest związany z działalnością organów administracji publicznej, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy cały czas do kontrolowanego przez Sąd organu. Sąd administracyjny bowiem dokonuje - w ramach sprawowanych funkcji orzeczniczych - kontroli (oceny) tej działalności. Sąd ten na skutek zaskarżenia aktu (decyzji, postanowienia) lub czynności, a także bezczynności organu administracji publicznej nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia; ma jedynie skontrolować i ocenić działalność tego organu. Nie może zatem - co do zasady - zastępować organu administracji publicznej i merytorycznie rozstrzygać sprawy.

2. Określając zakres kognicji zauważyć należy, że sądy administracyjne, w tym wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako p.p.s.a.).

Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.

Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.

3. W powyższym kontekście - stosownie do treści art. 145 § 1 p.p.s.a. - należy zwrócić uwagę, iż nie każdy akt administracyjny, który dotknięty jest wadliwością automatycznie zostanie przez Sąd usunięty z obrotu prawnego. Ustawodawca bowiem przyjął, iż Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie (w całości lub w części) może tak orzec, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, niezależnie od tego, czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd stwierdza nieważność aktu administracyjnego (w całości lub w części), jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Orzeka także wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w k.p.a. lub w innych ustawach.

Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływ na wynik sprawy.

4. W doktrynie (patrz H. Poleszak: Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w postępowaniu przed NSA, NP 1984, nr 1, s. 23) zwraca się uwagę, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej ma miejsce wówczas, kiedy mają miejsce następujące sytuacje:

a) wydanie decyzji w sferze stosunków objętych regulacją prawa prywatnego;

b) przyjęcie za podstawę decyzji przepisów nie mających wsparcia w ustawie, a więc nie mających powierzchnie obowiązującego charakteru;

c) wydanie decyzji w sytuacji, gdy uprawnienie lub obowiązek wynika bezpośrednio z mocy prawa;

d) wydanie decyzji z sytuacji, gdy załatwienie sprawy winno nastąpić w formie czynności materialno-technicznych;

e) zastosowanie jako podstawy prawnej decyzji przepisu w sposób oczywisty nie odnoszącego się do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznawanej sprawie.

Pogląd ten jest aprobowany w nowszej literaturze (patrz M. Szubiakowski, M. Wierzbowski, A. Wiktorowska; Postępowanie administracyjne – ogólne, podatkowe i egzekucyjne, Warszawa 1998 r., s. 210).

5. Zgodzić się ze Skarżącą należy – nawiązując do treści uzasadnienia skargi – że przy wykładni aktów prawnych, wśród możliwych reguł interpretacji tekstów źródeł prawa, pierwszeństwo ma wykładnia językowa. Nie ulega też wątpliwości że jeżeli w tekście występuje definicja legalna, to nie jest dopuszczalne, aby przyjmować inne znaczenie danego wyrażenia, aniżeli przez nią wyznaczone.

6. Zgodnie z art. 2 ust. 2 cyt. Rozporządzenia "jedno przedsiębiorstwo" obejmuje tym pojęciem wszystkie jednostki gospodarcze, które są ze sobą powiązane co najmniej jednym z następujących stosunków:

a) jedna jednostka gospodarcza posiada w drugiej jednostce gospodarczej większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków;

b) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wyznaczyć lub odwołać większość członków organu administracyjnego, zarządzającego lub nadzorczego innej jednostki gospodarczej;

c) jedna jednostka gospodarcza ma prawo wywierać dominujący wpływ na inną jednostkę gospodarczą zgodnie z umową zawartą z tą jednostką lub postanowieniami w jej akcje założycielskim lub umowie spółki;

d) jedna jednostka gospodarcza, która jest akcjonariuszem lub wspólnikiem w innej jednostce gospodarczej lub jej członkiem, samodzielnie kontroluje, zgodnie z porozumieniem z innymi akcjonariuszami, wspólnikami lub członkami tej jednostki, większość praw głosu akcjonariuszy, wspólników lub członków tej jednostki.

Jednostki gospodarcze pozostające w jakimkolwiek ze stosunków o których mowa w akapicie pierwszym lit. a)-d), za pośrednictwem jednej innej jednostki gospodarczej lub kilku innych jednostek gospodarczych również są uznawane za jedno przedsiębiorstwo.

Z kolei z treści preambuły do Rozporządzenia wynika, że do celów reguł konkurencji określonych w Traktacie, przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od jej formy prawnej i sposobu finansowania. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że wszystkie podmioty, które są kontrolowane (prawnie lub de facto) przez ten sam podmiot, należy traktować jako jedno przedsiębiorstwo. Aby zagwarantować pewność prawa i ograniczyć obciążenia administracyjne, niniejsze rozporządzenie powinno zawierać wyczerpujący wykaz jasnych kryteriów określających, w jakich okolicznościach co najmniej dwie jednostki gospodarcze z tego samego państwa członkowskiego należy uznać za jedno przedsiębiorstwo. Spośród utrwalonych kryteriów służących określeniu "powiązanych jednostek gospodarczych" w definicji małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP), określonej w zaleceniu Komisji 2003/361/WE i w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 800/2008, Komisja wybrała te kryteria, które są właściwe do celów niniejszego rozporządzenia. Kryteria te są już znane organom publicznym i powinny znaleźć zastosowanie z uwagi na zakres niniejszego rozporządzenia, zarówno w odniesieniu do MŚP jak i dużych przedsiębiorstw. Kryteria te powinny zapewnić uznanie grupy powiązanych jednostek gospodarczych za jedno przedsiębiorstwo do celów stosowania zasady de minimis, natomiast jednostki gospodarcze, które są ze sobą powiązane wyłącznie dlatego, że każda z nich jest bezpośrednio związana z danym organem publicznym lub danymi organami publicznymi, nie będą traktowane jako wzajemnie powiązane. Uwzględnia się tym samym szczególną sytuację jednostek gospodarczych, które są kontrolowane przez ten sam organ publiczny lub te same organy publiczne, ale które mogą posiadać niezależne uprawnienia decyzyjne. Kryteria te powinny również zapewniać, że poszczególni członkowie osób prawnych lub grupy osób fizycznych lub prawnych nie będą traktowani jako powiązani wyłącznie z tego powodu, w przypadku gdy prawo krajowe przewiduje, że tacy indywidualni członkowie mają prawa i obowiązki porównywalne z prawami i obowiązkami rolników indywidualnych, którzy mają status kierownika gospodarstwa rolnego, szczególnie w odniesieniu do ich statusu ekonomicznego, społecznego i podatkowego, pod warunkiem że przyczynili się do wzmocnienia struktur rolnych danych osób prawnych lub grup.

Odnosząc te regulację – nie pomijając tekstu Preambuły – wypada stwierdzić, że zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt a Rozporządzenia w powiązaniu z ostatnim zdaniem art. 2 ust. 2 tego aktu normatywnego to spółka [...] A/S posiada większość praw głosu wspólników w Skarżącej Spółce (z treści informacji Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że [...] A/S posiada całość udziałów spółki); identyczne sytuacja ma miejsce w równolegle dzisiaj rozpoznawanej przez sąd sprawie V SA/Wa 2169/14, w której – co też wynika z KRS-u - [...] A/S posiada całość udziałów Spółki [...].

Dodać jednocześnie należy, że zarówno w Skarżącej Spółce, jak i [...] Sp. z o.o. prezesem zarządu jest ta sama osoba H. M. Q. R., a więc bezsprzecznie spółki są powiązane także osobowo. Mając na uwadze powyższe – zgodnie z formułą wyrażoną w zdaniu końcowym art. 2 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/2013 – jednostki gospodarcze pozostające w jakimkolwiek ze stosunków, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a, za pośrednictwem jednej innej jednostki gospodarczej, jest nią [...] A/S lub kilku jednostek gospodarczych również są uznawane za jedno przedsiębiorstwo.

7. Za bezzasadny zatem należy uznać zarzut Skarżącej Spółki wskazujący na brak powiązań pomiędzy polskimi spółkami kapitałowymi a skarżącą skoro kluczowym w sprawie jest fakt powiązania każdej pojedynczej spółki ze spółką [...] A/S, które to powiązanie tworzy podmiotowo jedno przedsiębiorstwo w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 1408/13, w takim stanie rzeczy, łączny limit pomocy udzielonym tym jednostkom gospodarczym - tj. jednemu przedsiębiorstwu – nie może przekroczyć 15 000 euro.

Skoro równolegle ze Skarżącą wnioski o przyznanie dopłaty złożyły Sp. z o.o.: [...] , [...] , [...],[...], a łączna pomoc de minimis udzielona w okresie 3 lat podatkowych w/w/ podmiotom wyniosła 24.851,65 euro, przeto został przekroczony limit pomocy określony w art. 3 ust. 2 Rozporządzenia. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 3 ust. 7 Rozporządzenia, który stanowi, że o ile z powodu udzielenia nowej pomocy zostałby przekroczony limit 15 000 euro nowa pomoc nie może być objęta przepisami rozporządzenia, a zatem pomoc do takiego wniosku nie może być przyznana.

8. Wypada również końcowo zauważyć, że treść preambuły zawartej w Rozporządzeniu w żaden sposób nie wpływa na modyfikację pojęcia "jedno przedsiębiorstwo" zdefiniowanego w tym akcie normatywnym. W pkcie 4 preambuły wskazuje się jedynie na przesłanki zdefiniowania tego pojęcia i zastosowane przez pracodawcę kryteria, a także cele, jakie sobie założono.

Nie ma więc potrzeby odnoszenia się do tej części uzasadnienia skargi dot. reguł interpretacji i definicji "jedno przedsiębiorstwo" przyjętej w Rozporządzeniu.

9. Mając na względzie treść art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji