Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 468/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 10 § 1 w zw. z art. 94 § 2, art. 61 § 1, art. 107 § 3, art. 156 § 1, art. 76a § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 124
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Banach, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2021 r. sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 468/21

UZASADNIENIE

Decyzją z [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania N. W. i B. W. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] orzekającej o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, położonej w [...], oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek[...] o pow. 0,18 ha i [...] o pow. 1,88 ha dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...], stanowiącej współwłasność B. W. i N. W., poprzez udzielenie [...] zezwolenia na przeprowadzenie urządzeń elektroenergetycznych w postaci kablowej linii 15 kV w ramach inwestycji pn.: Opracowanie dokumentacji projektowo - kosztorysowej pod nazwą "Przebudowa istn. (3,5 km) linii napowietrznej SN [...][...]" - zgodnie z ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] uchylił zaskarżoną decyzję z [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV sentencji decyzji i w tej części umorzył postępowanie, a w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji B. W. i N. W. podniosły, że "postanowienia wyjaśniające są kłamliwe, bo nie było żadnej mediacji. Żaden pracownik ze Starostwa Powiatowego nie przyszedł i nie rozmawiał z Nami właścicielkami (...). Tylko pisma roszczeniowe, nakazy, nie słuchając Nas właścicielek". Odwołujące stwierdziły, że nie zgadzają się z decyzją Starosty [...], ponieważ są inne miejsca i drogi gminne gdzie można przeprowadzić przedmiotową inwestycję, a także dlatego, że "prowadzą swoją inwestycję rolną"'. Skarżące nadmieniły, że jest to teren zalewowy, gdzie nie ma zgody na tę inwestycję (pismo z Wód Polskich). Ponadto sprawa jest już w Sądzie Administracyjnym. Podniosły, że są "zbulwersowane chodzeniem po nieruchomości bez ich wiedzy i zgody". Kategorycznie nie zgadzają się, aby ktoś obcy chodził, dewastował działki, ponieważ znajdują się tam różne gatunki roślin i ptaków objętych ochroną szczególną. Odwołujące stwierdziły, że Starosta nęka ich po raz drugi swoimi decyzjami, nie dając spokoju, a jest Covid -19.

Następnie pismem z dnia 17 grudnia 2020 r. złożonym w terminie, adwokat [...] reprezentujący N. W. i B. W. wniósł odwołanie od ww. decyzji z [...] i zarzucił jej naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie błędnych założeń, nieprawidłowego i dowolnego wnioskowania, iż w sprawie podjęte zostały jakiekolwiek rokowania, podczas gdy żadna korespondencja zawierająca wezwanie do rokowań nie została doręczona współwłaścicielkom na adres ich zamieszkania, tj. ul. [...], jak również nie ma żadnych innych obiektywnych dowodów na tę okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego wszczęcia postępowania i wydania zaskarżonej decyzji bez dokonania uprzednich rokowań skarżących z inwestorem,

- art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie błędnych założeń, nieprawidłowego i dowolnego wnioskowania, iż strony zostały należycie poinformowane o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o rozprawie administracyjnej połączonej z oględzinami, jak również o tych czynnościach i pouczone zostały o prawach i obowiązkach przysługujących stronie, podczas gdy żadna korespondencja za wyjątkiem zaskarżonej decyzji nie została doręczona współwłaścicielkom na adres zamieszkania w Połańcu, co w konsekwencji naruszyło ich prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się do zgromadzonego materiału dowodowego, co z kolei stanowi przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.,

- art. 10 § 1 w zw. z art. 94 § 2 k.p.a. przez nieodroczenie rozprawy administracyjnej połączonej z oględzinami nieruchomości, pomimo niedoręczenia wezwania żadnej ze współwłaścicielek, przez co organ uniemożliwił stronom wzięcie udziału w sprawie, czym naruszył prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego,

- art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez niezasadne wszczęcie postępowania, w sytuacji gdy sprawa tożsama podmiotowo i przedmiotowo była przedmiotem decyzji Wojewody z dnia 21 maja 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 24 stycznia 2020 r. , której rozpoznanie jest przedmiotem sprawy zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach prowadzonej pod sygnaturą akt II SA/Ke 680/20, co stanowi przesłankę nieważności zaskarżonej decyzji.

Pełnomocnik stron zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj:

- art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami zwanej dalej jako ugn, przez błędne przyjęcie, iż przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości zostały spełnione, podczas gdy nie zostały podjęte rokowania ze strony inwestora,

- art. 124 ust. 3 ugn, przez błędne i niezasadne wszczęcie postępowania, bez dołączenia do wniosku dokumentów z przeprowadzonych rokowań mimo, iż jest to niezbędne do wszczęcia postępowania w sprawie ograniczenia.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik skarżących szeroko odniósł się do zarzutów wskazanych w petitum odwołania i przytoczył orzecznictwo sądowoadministracyjne na poparcie swoich argumentów.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Wojewoda ustalił następujący stan faktyczny:

Przedmiotem postępowania jest nieruchomość położona w [...], oznaczona w ewidencji gruntów jako działki nr [...]o pow. 0,18 ha i [...] o pow. 1,88 ha. stanowiąca zgodnie z księgą wieczystą [...] współwłasność B. W. i N. W..

Decyzją z dnia [...] r. Wójt Gminy [...] ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji: przebudowa istniejącej (3,5 km) linii energetycznej napowietrznej SN [...] m.in. na działkach ew. nr [...]i [...] w msc. [...] gm. [...].

Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na załącznikach graficznych nr 1a i 1b stanowiących załączniki do tej decyzji. Opisana wyżej decyzja stała się w dniu 13 sierpnia 2019 r. ostateczna i podlega wykonaniu.

Wnioskiem z 8 czerwca 2020 r., uzupełnionym pismem z dnia 24 czerwca 2020 r., inwestor [...], powołując się na art. 124 ugn, zwrócił się do Starosty [...] o wydanie decyzji zezwalającej na założenie i przeprowadzenie projektowanych urządzeń elektroenergetycznych w postaci kablowej linii 15 kV na nieruchomości położonej w obrębie [...]. gm. [...] oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek[...] i [...].

Z treści wniosku oraz złożonych dokumentów wynika, że planowana inwestycja na działkach nr [...]i [...] będzie polegała na budowie elektroenergetycznej linii kablowej średniego napięcia (SN) w miejsce wyeksploatowanej i awaryjnej istniejącej linii napowietrznej 15 kV. Przebieg linii oraz obszar, na którym następuje ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości przedstawiono na załącznikach mapowych w skali 1:500 (załącznik nr 1 i nr 2). Projektowana linia kablowa zostanie wykonana kablami w izolacji z polietylenu usieciowanego. Kable 15 kV ułożone zostaną na głębokości co najmniej 0,80 m.

Z uwagi na wymagane przepisami odległości od skrzyżowania obiektów w wielu miejscach linia kablowa ułożona będzie głębiej. Dokładną lokalizację odcinka określają załączniki mapowe, na których zaznaczona została szerokość pasa ograniczenia wynosząca 0,5 m tj. po 0,25 m od osi linii kablowej SN, którego powierzchnia wynosi 0.0009 ha dla działki nr [...]i 0.0066 ha dla działki nr [...]. Obszary ograniczenia oznaczono linią przerywaną koloru zielonego oraz literami od A do L na załączniku nr 1 i literami od A do F na załączniku nr 2. Dodatkowo na załącznikach mapowych zaznaczone zostały obszary niezbędne na czas wykonywania robót - liniami przerywanymi w kolorze niebieskim oraz punktami od 1 do 12 na załączniku nr 1 i punktami od 1 do 6 na załączniku nr 2. Do wniosku załączono stosowne pełnomocnictwa dla osób działających w imieniu inwestora oraz:

- kopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

- załączniki mapowe z naniesionym przebiegiem linii oraz obszarem ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie [...] gm. [...], oznaczonej numerami ewidencyjny mi[...] i [...],

- zaproszenia do rokowań z dnia 30 marca 2020 r. wraz z listami zwrotnymi,

- ponowne zaproszenia do rokowań z dnia 30 kwietnia 2020r. wraz z listami zwrotnymi,

- ponowne zaproszenia do rokowań z dnia 5 maja 2020 r. wraz z listami zwrotnymi.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik inwestora wskazał, że planowana inwestycja podyktowana jest interesem społecznym tj. koniecznością poprawy warunków zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz złym stanem technicznym istniejącej linii elektroenergetycznej. Zgodnie z wymogiem, jaki nakłada na [...] [...] ustawa z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne, przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją energii, jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w tą energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych.

Następnie wnioskiem z dnia 27 lipca 2020 r. inwestor powołując się na art 124 ust. 1a ugn, stosownie do art. 108 k.p.a. w związku z uzasadnionym ważnym interesem gospodarczym i społecznym zwrócił się do Starosty [...] o wydanie decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w obrębie [...]. gm. [...], oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek[...] i [...] oraz nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik przytoczył art. 4 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne, wskazał na bardzo zły stan techniczny istniejącej linii, a także poinformował, że planowana inwestycja stanowi uzasadniony ważny interes społeczny i gospodarczy, a celem jej jest zapewnienie poprawy bezpieczeństwa pracy systemu zasilania odbiorców i ograniczenie przerw w dostawach energii elektrycznej, co stanowi istotne znaczenie dla bezpieczeństwa ludności (w tym ochrony zdrowia i życia), gdyż zagrożenie ciągłości dostawy energii ma charakter realny i może powodować duże straty. Nadto pełnomocnik wskazał we wniosku, że istniejąca linia SN [...] jest wyeksploatowana i w złym stanie technicznym. Natomiast konieczność przeprowadzenia inwestycji spowodowana jest tym, że wyczerpują się zdolności przesyłowe sieci średniego napięcia (SN), co jest spowodowane wzrostem zapotrzebowania na energię elektryczną, a także wzrostem liczby i mocy przyłączeniowych odbiorców. W konsekwencji powoduje to, iż powstaje realne zagrożenie wystąpienia przerw w zasilaniu energią elektryczną wielu gospodarstw domowych, obiektów przemysłowych czy instytucji użyteczności publicznej.

W celu zrealizowania przedmiotowej inwestycji, inwestor wystosował do współwłaścicielek nieruchomości zaproszenia do rokowań z dnia 30 marca 2020 r. w celu wyrażenia zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane dla planowanej inwestycji wraz z propozycjami umowy, w których przedstawił zakres prac przewidziany na objętej wnioskiem nieruchomości, a także poinformował o przysługującym odszkodowaniu za powstałe szkody w wyniku prowadzonych prac związanych z budową linii. Ww. korespondencja skierowana na adres zamieszkania właścicielek tj. ul. [...], została zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie. Inwestor podejmował dalsze próby nawiązania kontaktu ze współwłaścicielkami objętej wnioskiem nieruchomości, co potwierdza załączona do wniosku korespondencja z dnia 30 kwietnia 2020 r. oraz 5 maja 2020 r. Powyższa korespondencja ponownie została zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie.

Pełnomocnik inwestora w piśmie z dnia 20 października 2020 r. skierowanym do Starosty [...] poinformował, że w miesiącu lutym 2020 r. wielokrotnie podejmował próby bezpośredniego kontaktu z właścicielkami oraz, że w dniu 25 lutego 2020 r. doszło do osobistego spotkania ze skarżącymi w miejscu ich zamieszkania tj. w [...], podczas którego przedstawiono informacje o planowanej inwestycji i poproszono o wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości w celu realizacji przedmiotowej inwestycji. Właścicielki odmówiły udzielenia zgody na realizację inwestycji na ich działkach oraz dalszych spotkań, dlatego próbę dalszych rokowań podjęto w drodze rozmowy telefonicznej. Pomimo przedstawienia wszystkich niezbędnych informacji i argumentów, również w tym przypadku skarżące kategorycznie odmówiły udzielenia zgody. Dalsze próby rokowań prowadzone były już korespondencyjnie.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda stwierdził, że w sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 124 ust. 1 ugn.

Wojewoda podniósł, że wskazane przez inwestora we wniosku z dnia 8 czerwca 2020 r. zamierzenie inwestycyjne należy uznać za zgodne z decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Okoliczność ta sprawia, że przedmiotowa nieruchomość może być przeznaczona na realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ugn.

W świetle powyższego przepisu inwestycja stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania polegająca na przeprowadzeniu przez działki nr [...]i nr [...] urządzeń elektroenergetycznych w postaci kablowej linii 15 kV jest inwestycją celu publicznego.

Uzasadniony interes właściciela nieruchomości wymaga, by przebieg planowanej inwestycji był dla jego nieruchomości jak najmniej uciążliwy, a zakres ingerencji inwestora w prawa właściciela nieruchomości sprowadzony do niezbędnego minimum. Organ, przed wydaniem decyzji na podstawie art. 124 ugn, obowiązany jest dokonać analizy inwestycji w kierunku jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, a wyniki takiej analizy zamieścić w uzasadnieniu wydanej decyzji zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a.

Z wypisu z rejestru gruntów z dnia 25 czerwca 2020r. wynika, że działka nr [...]stanowi łąki trwałe (Ł1V), a działka nr [...] stanowi grunty rolne zabudowane (Br-LłV), łąki trwałe (LIII), łąki trwałe (LIV), nieużytki (N), sady (S-LIV).

Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z rozprawy połączonej z oględzinami wynika, iż podczas oględzin stwierdzono, że "działki nr [...]i [...] stanowi łąka". Przez objęte wnioskiem działki przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna SN 15 kV wraz ze słupami. Ponadto na działce nr [...] zlokalizowane są ruiny budynków mieszkalnego i gospodarczego, teren zakrzewiony. Pełnomocnik inwestora w trakcie oględzin poinformował, iż przebieg projektowanej linii kablowej na działce nr [...]wynika z konieczności uwzględnienia zapasu kabla przed wprowadzeniem linii na słup, który zlokalizowany będzie na sąsiedniej działce. W trakcie oględzin przedmiotowej nieruchomości, pełnomocnik inwestora oświadczył, że projektowana linia kablowa poprowadzona zostanie przez działki objęte wnioskiem od strony południowej wału rzeki Wschodniej w maksymalnym zbliżeniu tego wału zgodnie z przepisami ustawy Prawo wodne oraz wytycznymi Zarządu Zlewni w Sandomierzu.

Zatem, lokalizacja planowanej linii kablowej doziemnej 15 kV na nieruchomości położonej w [...] oznaczonej numerami ewidencyjnymi[...] i [...] została opracowana w taki sposób, aby ingerencja inwestora w prawa właściciela była jak najmniejsza. Dla niniejszego przypadku jedyną uciążliwością będzie strefa ograniczonego użytkowania pasa terenu na działkach nr [...]i nr [...] odpowiednio 9 m2 i 66 m2. Lokalizacja kablowej sieci elektroenergetycznej w sposób zaproponowany przez inwestora nie zmieni podstawowego przeznaczenia oraz nie wprowadzi znaczących ograniczeń w sposobie przyszłego zagospodarowania działek nr [...]i [...]. Nadto w ocenie organu, po realizacji inwestycji będzie możliwe dalsze dotychczasowe wykorzystanie nieruchomości. Planowana trasa kablowej sieci elektroenergetycznej jest trasą ingerującą w jak najmniejszym stopniu w prawo własności i jednocześnie pozwalającą inwestorowi na zrealizowanie celu publicznego.

Dokonana przez organ odwoławczy analiza dokumentacji z rokowań pomiędzy właścicielkami działek nr [...]i nr [...], a inwestorem wskazuje, że pełnomocnik inwestora podejmował kilkakrotnie próby rokowań, jednakże z uwagi na nieodbieranie korespondencji przez właścicielki nie było to możliwe. W ocenie organu II instancji, dokumenty przedstawione przez wnioskodawcę są wystarczające do uznania, że spełniona została przesłanka dotycząca przeprowadzenia rokowań przed wszczęciem postępowania o uzyskanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...]i nr [...]. Zdaniem organu II instancji, trzykrotna próba doręczenia przesyłki zawierającej dokumenty dotyczące warunków wyrażenia zgody na założenie linii elektroenergetycznej poprzez wyrażenie zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane bądź ustanowienie służebności przesyłu oraz informacja zawarta w piśmie inwestora z 20 października 2020 r. wskazują, że wielokrotnie podejmował próby bezpośredniego skontaktowania się z właścicielkami oraz, że doszło do osobistego spotkania w miejscu ich zamieszkania, podczas którego zostały przedstawione informacje o planowanej inwestycji i poproszono o wyrażenie zgody na udostępnienie nieruchomości w celu realizacji inwestycji to wystarczające dowody do uznania, że współwłaścicielki nie odpowiedziały na zaproszenie do rokowań.

Podsumowując, w ocenie organu odwoławczego, wymogi formalne związane z przeprowadzeniem rokowań poprzedzających wydanie decyzji w oparciu o art. 124 ugn w niniejszej sprawie zostały spełnione. Pełnomocnik inwestora podejmował próby kontaktu, jednakże korespondencja kierowana zarówno na adres ujawniony w ewidencji gruntów tj. Gdańsk jak i na adres zamieszkania w Połańcu była zwracana z adnotacją "nie podjęto w terminie".

Brak osiągnięcia zgodnych stanowisk właścicielek gruntu i inwestora w czasie rokowań stanowił podstawę do wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości.

Zatem decyzja organu I instancji jest prawidłowa w części, która dotyczy orzeczenia o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...] oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek[...] o pow. 0,18 ha i [...] o pow. 1,88 ha dla której Sąd Rejonowy w Staszowie prowadzi księgę wieczystą [...], stanowiącej współwłasność B. W. i N. W., poprzez udzielenie [...] zezwolenia na przeprowadzenie urządzeń elektroenergetycznych w postaci kablowej linii 15 kV w ramach wskazanej inwestycji .

Organ odwoławczy uchylił natomiast zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV sentencji decyzji (czyli nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności) i umorzył postępowanie w tym zakresie. Jak zauważył Wojewoda, inwestor wnioskował o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, która może być wydania dopiero w następstwie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Tym samym formułując rozstrzygnięcie w punkcie IV decyzji organ I instancji wyszedł ponad żądanie wniosku.

Jednocześnie Wojewoda wskazał, że dopiero wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 ugn daje podstawy do wydania w oparciu o treść art. 124 ust. 1a ugn odrębnej decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, której nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze N. W. i B. W. wniosły o uchylenie decyzji z [...] w części utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] i umorzenie postępowania w tej części oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucając:

1. Obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść decyzji, tj.:

a) Naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie błędnych założeń, nieprawidłowego i dowolnego wnioskowania, iż w sprawie podjęte zostały jakiekolwiek rokowania, podczas gdy żadna korespondencja zawierająca wezwanie do rokowań nie została doręczona współwłaścicielkom nieruchomości na adres ich zamieszkania, tj. ul. [...], jak również nie ma żadnych innych obiektywnych dowodów na tę okoliczność, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego wszczęcia postępowania administracyjnego i wydania zaskarżonej decyzji bez dokonania uprzednich rokowań skarżących z inwestorem;

b) Naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a w konsekwencji poczynienie ustaleń faktycznych na podstawie błędnych założeń i nieprawidłowego wnioskowania, iż strony zostały należycie poinformowane o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o rozprawie administracyjnej w połączeniu z oględzinami, jak również o tych czynnościach i pouczone zostały prawach oraz obowiązkach przysługujących stronie, podczas gdy żadna korespondencja w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym za wyjątkiem zaskarżonej decyzji nie została doręczona współwłaścicielkom nieruchomości na adres ich zamieszkania, tj. ul. [...], co w konsekwencji naruszyło jej prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, co z kolei stanowi przesłankę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.;

c) naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 94 § 2 k.p.a. poprzez nieodroczenie rozprawy administracyjnej połączonej z oględzinami nieruchomości, pomimo niedoręczenia wezwania dla żadnej ze współwłaścicielek przedmiotowej nieruchomości będących stroną postępowania, przez co organ uniemożliwił stronie wzięcie czynnego udziału w sprawie, czym naruszył jej prawo do czynnego uczestnictwa w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego;

d) naruszenie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez niezasadne wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy sprawa tożsama podmiotowo i przedmiotowo była przedmiotem decyzji Wojewody z dnia [...]., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], od której to skarżące wniosły skargę, której rozpoznanie jest przedmiotem zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach sprawy prowadzonej pod sygn. akt II SA/Ke 680/20, co też stanowi przesłankę nieważności zaskarżonej decyzji,

e) art. 76 a § 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy dowód z pisemnej opinii biegłego z zakresu ekspertyzy dokumentów z oryginału dokumentu był niezbędny do prawidłowego rozpoznania sprawy i nie powodował nadmiernego wydłużenia sprawy, a strona negowała oryginalność dokumentu poświadczonego za zgodność przez drugą stronę postępowania.

2. obrazę przepisów prawa materialnego mogących mieć wpływ na treść decyzji, a to:

a) naruszenie art. 124 ust. 1 i 3 ugn poprzez błędne przyjęcie, iż przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości w przedmiotowej sprawie zostały spełnione, podczas gdy nie zostały podjęte żadne rokowania ze strony inwestora;

b). naruszenie art. 124 ust. 3 ugn poprzez błędne niezasadne wszczęcie postępowania administracyjnego, bez dołączenia do wniosku dokumentów z przeprowadzonych rokowań, mimo iż załączenie ww. dokumentów z przeprowadzonych rokowań jest niezbędne dla wszczęcia postępowania administracyjnego.

W ocenie skarżących organy obu instancji pominęły w niniejszym postępowaniu całkowicie kwestię niepodjęcia rokowań przez inwestora [...], których podjęcie jest niezbędne już dla samego wszczęcia postępowania administracyjnego. Rokowania te nie tylko nie zostały przeprowadzone, jak również nie została podjęta żadna skuteczna próba ich wszczęcia przez inwestora. Organ bezpodstawnie uznał za wystarczające do wszczęcia niniejszego postępowania zwróconą korespondencję inwestora, wysłaną na adres odmienny niż adres zamieszkania współwłaścicielek przedmiotowej nieruchomości B. W. i N. W., tj. ul. [...].

Organ pozbawił strony całkowicie możliwości udziału w przedmiotowym postępowaniu. Współwłaścicielkom nie doręczono stosownych wezwań, zaś pomimo tego przeprowadzono rozprawę administracyjną połączoną z oględzinami nieruchomości. Wskazane uchybienie stanowi rażące naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 94 § 2 k.p.a.

W niniejszej sprawie naruszono także art. 76 a § 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy dowód z pisemnej opinii biegłego z zakresu ekspertyzy dokumentów w oparciu o oryginał umowy był niezbędny do prawidłowego rozpoznania sprawy i nie powodował nadmiernego wydłużenia sprawy, a strona negowała oryginalność dokumentu poświadczonego za zgodność przez drugą stronę postępowania i był on przerabiany.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 ustawy P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] w części w której organ ten orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...] oznaczonej numerami ewidencyjnymi działek[...] o pow. 0,18 ha i [...] o pow. 1,88 ha dla której Sąd Rejonowy w Staszowie prowadzi księgę wieczystą [...], stanowiącej współwłasność B. W. i N. W., poprzez udzielenie [...] zezwolenia na przeprowadzenie urządzeń elektroenergetycznych w postaci kablowej linii 15 kV w ramach inwestycji pn.: Opracowanie dokumentacji projektowo - kosztorysowej pod nazwą "Przebudowa istn. (3,5 km) linii napowietrznej SN [...][...]" - zgodnie z ostateczną decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...], oraz uchylająca tą decyzję w części dotyczącej rozstrzygnięcia zawartego w pkt IV sentencji i w tej części umarzająca postępowanie.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1990 ze zm.), zwanej dalej "ugn", zgodnie z którym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 124 ust 1 ugn).

Powołany wyżej przepis upoważnia zatem starostę do władczego rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości, aby inwestor realizujący cel publiczny mógł uzyskać czasowy tytuł prawny do władania konkretną nieruchomością na cele budowlane, po to by wybudować określone przewody, ciągi, obiekty lub urządzenia infrastruktury technicznej realizujące cel publiczny, w sytuacji braku możliwości zawarcia umowy, na podstawie której podmiot wykonujący inwestycję uzyskałby uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zm.), bez konieczności odebrania prawa własności nieruchomości (użytkowania wieczystego) podmiotowi, któremu prawo to przysługuje. Decyzja ta wydawana jest po to, aby zrealizować określone zamierzenie inwestycyjne, stanowiące cel publiczny (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13.03.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 88/13, opubl. w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Artykuł 124 ugn ma charakter uregulowania szczególnego, które – tak jak pozostałe przepisy tej ustawy dotyczące ograniczania bądź pozbawiania praw do nieruchomości dla celów publicznych – musi być interpretowane dosłownie. W związku z tym niedopuszczalne jest formułowanie jakichkolwiek innych przesłanek umożliwiających albo wykluczających zastosowanie ograniczenia, o jakim mowa w tym przepisie (por. wyrok NSA z dnia 22.07.2008 r., I OSK 1165/07, LEX nr 483193).

Przepis art. 124 ugn zastrzega dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Są to: brak zgody właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości na przeprowadzenie wymienionych w tym przepisie robót budowlanych, udokumentowany przeprowadzonymi rokowaniami oraz zgodność inwestycji z planem miejscowym lub decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Te tylko okoliczności mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie wniosku.

Z brzmienia art. 124 ust. 1 ugn wynika, że decyzja oprócz wskazania podmiotu któremu udziela się zezwolenia, rodzaju zamierzonej do zrealizowania inwestycji oraz przedmiotu czasowego zajęcia (czyli wskazanie nieruchomości), powinna określać ponadto terytorialny zakres zajęcia, na który zezwolono, w powiązaniu z warunkami wynikającymi z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (czyli wskazywać jakiego obszaru nieruchomości ograniczenie dotyczy) (por. Komentarz Ustawa o gospodarce nieruchomościami, J.Jaworski, A.Prusaczyk, A.Tułodziecki, M.Wolanin, wyd. C.H. Beck, 2011, str. 909).

W orzecznictwie szczególnie eksponowany jest obowiązek rozstrzygnięcia w decyzji wydawanej w trybie art. 124 ugn o zakresie ograniczenia prawa korzystania przez właściciela z nieruchomości poprzez uwzględnienie przebiegu inwestycji ustalonej w decyzji lokalizacyjnej (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25.09.2012 r. sygn. akt II SA/Bd 576/12).

W rozpoznawanej sprawie słuszne jest stanowisko organów obu instancji, że spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania decyzji w trybie tego przepisu. Przy tym, wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy obu instancji w sposób właściwy wywiązały się z wymogu dążenia do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy (art. 7, 77 § 1 k.p.a.), prawidłowo oceniły zebrany materiał dowodowy stosownie do reguł wskazanych w art. 80 k.p.a., a uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie elementy określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Nie było sporne w sprawie, że inwestycja polegająca na przebudowie istniejącej linii energetycznej napowietrznej SN [...] na wskazanych działkach jest inwestycją celu publicznego.

Prawidłowo przyjęto (co też nie jest przedmiotem sporu), że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z ostateczną decyzją z dnia [...] r. Wójta Gminy [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji: przebudowa istniejącej (3,5 km) linii energetycznej napowietrznej SN [...] o [...][...] m.in. na działkach ew. nr [...]i [...] w msc. [...] gm. [...].

Lektura materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wskazuje, że prawidłowo ustalono również zakres ograniczenia korzystania z nieruchomości. Lokalizacja planowanej inwestycji została opracowana w sposób jak najmniej ingerujący przez inwestora w prawa właściciela.

Natomiast istotą sporu, eksponowaną w treści skargi, jest ocena, czy w sprawie zostały podjęte z właścicielkami nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...]i [...] w miejscowości [...], rokowania poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji.

Zdaniem skarżących, w sprawie zaniechano tego – niezbędnego – elementu, dlatego też wydanie zaskarżonej decyzji było przedwczesne. Skarżące uzasadniały, że zaniechano przesyłania korespondencji na adres ich zamieszkania, którym od 2015 roku jest – ulica [...] .

Sąd nie podziela argumentacji skargi i przyjmuje jako trafne stanowisko organu, że złożenie wniosku poprzedzone było przeprowadzeniem rokowań pomiędzy inwestorem a właścicielkami opisanych działek o uzyskanie zgody na wejście na teren ww. działek celem przeprowadzenia urządzeń elektroenergetycznych.

W myśl art. 124 ust 3 ugn udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, że art. 124 ust. 3 ugn nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Na gruncie powołanego przepisu ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Zatem samo zwrócenie się do właściciela nieruchomości z prośbą o jej udostępnienie jest wystarczające do uznania, że rokowania miały miejsce. Należy też podkreślić, że rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Natomiast organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt przeprowadzenia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron. Sam fakt porozumienia się inwestora z właścicielami oraz brak ich zgody wyczerpuje przesłanki z art. 124 ust. 3 u.g.n.

Dokonana przez Sąd analiza akt sprawy w postaci dokumentacji z rokowań pomiędzy właścicielkami działek nr [...]i nr [...], a inwestorem wskazuje, że pełnomocnik inwestora podejmował kilkakrotnie próby przeprowadzenia rokowań, jednakże z uwagi na nieodbieranie korespondencji przez właścicielki ich przeprowadzenie nie było faktycznie możliwe.

Dokumenty przedstawione i dołączone przez wnioskodawcę są wystarczające do uznania, że spełniona została przesłanka dotycząca przeprowadzenia rokowań przed wszczęciem postępowania o uzyskanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...]i nr [...]. Doszło bowiem do trzech prób doręczenia przesyłki zawierającej: dokumenty dotyczące zaproszenia do rokowań w celu wyrażenia zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane dla planowanej inwestycji oraz propozycję umowy.

Stanowią je pisma z załącznikami: z dnia 30 marca 2020 r. (k. 54 i 45 akt administracyjnych), z dnia 30 kwietnia 2020 r. (k. 36 i 29 akt administracyjnych) oraz z dnia 5 maja 2020 r. (k. 22 i 13 akt administracyjnych).

W treści pism poinformowano o prowadzeniu rokowań w przedmiocie udzielenia zgody na założenie i przeprowadzenie podziemnej linii kablowej 15 kV służącej do dystrybucji energii elektrycznej, ewentualnie ustanowienia służebności przesyłu na wskazanych nieruchomościach stron. Dołączono również propozycję umowy.

Podkreślenia wymaga, że pisma z dnia 30 marca oraz 30 kwietnia 2020 r. były przesyłane do B. W. i N. W. na adres, ul. [...]. Był to zatem adres, które skarżące wskazały w treści skargi jako właściwy, ze względu na ich obecne tam zamieszkanie. Przesyłki te nie były jednak podejmowane i każdorazowo były zwracane nadawcy jako niepodjęte w terminie.

Należy również zwrócić uwagę, że z treści notatki służbowej, sporządzonej na okoliczność rozmowy telefonicznej pracownika Starostwa Powiatowego z N. W. i B. W. wynika, że strony potwierdziły podejmowanie przez [...] – pełnomocnika inwestora – w marcu 2020 r. dwukrotnych prób nawiązania negocjacji w miejscu zamieszkania właścicielek.

Strony oświadczyły pracownikowi Starostwa, że "nie wpuściły pełnomocnika [...]ze względu na sytuację spowodowaną przez wirusa SARS-CoV-2. Ponadto wskazały, że [...] wielokrotnie podejmował próby kontaktu telefonicznego, oraz że nie wyrażają zgody na wykonanie inwestycji, której dotyczy niniejsze postępowanie (k. 172 akt administracyjnych).

Informacje przekazane od B. W. i N. W. są zgodne z oświadczeniem pełnomocnika inwestora zawartym w piśmie z dnia 20 października 2020 r. (k. 169 akt administracyjnych).

Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że na gruncie kontrolowanej sprawy inwestor podjął niejednokrotne próby przeprowadzenia rokowań. Nie doszły one jednak do skutku w wyniku jednoznacznie negatywnej postawy skarżących, które odmawiały wszelkich form kontaktu – listownej, telefonicznej czy osobistej.

Ze względu na nieskuteczność przeprowadzonych rokowań między stronami nie doszło do umownego udostępnienia nieruchomości.

W świetle powyższego jako chybione należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, 77, 80 k.p.a., jak i przepisów prawa materialnego tj. art. 124 ust 1 i 3 ugn, dotyczące błędnego przyjęcia przez organy, że doszło do przeprowadzenia ze skarżącymi rokowań, poprzedzających złożony przez inwestora wniosek o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust 1 ugn.

Nie może zostać również uwzględniony zarzut błędnego wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Autor skargi uzasadniając go zwrócił uwagę na brak przeprowadzenia rokowań (do czego Sąd odniósł się powyżej) oraz nieskuteczne informowanie stron o wszczęciu postępowania.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że postepowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z wniosku inwestora. W myśl zaś art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej.

Z analizy akt sprawy wynika, że organ o wszczętym na żądanie inwestora postępowaniu zawiadomił N. W. i B. W. pismem z dnia 29 czerwca 2020 r., skierowanym na adres ul. [...]. Adres ten był tożsamy z adresem stron zamieszczonym w ewidencji gruntów i budynków, przy określeniu podmiotu ewidencyjnego dla działek o numerach[...] i [...] w miejscowości [...] i aktualny na dzień zawiadomienia.

Istotna z perspektywy oceny powyższego zarzutu jest również treść notatki służbowej sporządzonej w dniu 28 października 2020 r. przez pracownika Starostwa Powiatowego, na okoliczność przeprowadzonej w tym dniu z N. W. i B. W. rozmowy telefonicznej. Podczas tej rozmowy obie skarżące zostały poinformowane o prowadzonym postępowaniu na wniosek [...]dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Strony wskazały również wówczas adres do korespondencji: ul. [...].

Nie ma zatem wątpliwości, że strony posiadały wiedzę o toczącym się postępowaniu i jego przedmiocie.

Organ od momentu powyższej rozmowy, uwzględniając informację uzyskaną od stron, przesyłał wszelką korespondencję na podany adres w [...].

Tam też organ wysłał zawiadomienie w trybie art. 10 k.p.a., jednakże nie zostało ono podjęte przez strony postępowania.

W świetle powyższego jako niezasadny należy również ocenić zarzut nieprawidłowego wszczęcia postępowania oraz naruszenia art. 10 k.p.a.

Podkreślić również należy, że formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego autor skargi nie wykazał jaki wpływ na wynik sprawy miały zarzucane uchybienia. Mając natomiast na względzie treść art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. wskazać należy, że do uchylenia decyzji może dojść jedynie po stwierdzeniu, że w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest zatem wystarczające do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego stwierdzenie istnienia samego naruszenia danego przepisu proceduralnego. Niezbędnym jest dodatkowo wykazanie istnienia istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Obowiązkowi temu autor skargi uchybił, poprzez zaniechanie zamieszczenia w treści skargi stosownej argumentacji potwierdzającej związek pomiędzy zarzucanym uchybieniem, a jego istotnym wpływem na wynik kontrolowanej sprawy.

Dlatego też nie mogą odnieść spodziewanego skutku zarzuty naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., art. 94 § 2 k.p.a. Należy również w ich kontekście zwrócić uwagę, że zawiadomienia o podejmowanych w sprawie czynnościach były przez organ kierowane (do momentu rozmowy telefonicznej podczas której strony wskazały adres do korespondencji w Połańcu) na dostępny w ewidencji gruntów adres stron (w Gdańsku).

Okoliczność braku dokonania przez strony zmiany adresu w ewidencji (do czego zobowiązuje art. 22 ust 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne, t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 2052) nie może negatywnie obciążać organu i prowadzić do bezskuteczności podejmowanych czynności.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez niezasadne wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy sprawa tożsama podmiotowo i przedmiotowo była przedmiotem decyzji Wojewody z dnia 21 maja 2020 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 24 stycznia 2020r., od której to skarżące wniosły skargę, której rozpoznanie jest przedmiotem zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach sprawy prowadzonej pod sygn. akt II SA/Ke 680/20.

Podniesienia wymaga, że przywołana decyzja Wojewody z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 24 [...]. wydana została w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego Spółce [...] [...] i udzielenia pozwolenia na budowę elektroenergetycznej sieci kablowej 15 kV w ramach inwestycji pn.: "Przebudowa istniejącej (3,5 km) linii napowietrznej SN [...] [...][...]" - etap I - na działkach oznaczonych w ewid. gruntów nr 276, 218, 211/1, 209/3, 212, 214, 217 w miejscowości [...], [...] jednostka ewidencyjna 261203_2 [...]. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2021 r. (sygn. akt II SA/Ke 680/20) tut. Sąd oddalił skargę N. W. i B. W. na opisaną powyżej decyzję Wojewody z dnia [...] r.

Sprawa ta dotyczyła zatem innego przedmiotu niż ten w kontrolowanej sprawie. Nadto powyższym rozstrzygnięciem nie były objęte działki nr [...]oraz [...], co do których w przedmiotowym postępowaniu ograniczono sposób korzystania.

Brak tożsamości kontrolowanej sprawy oraz przywołanej przez skarżące sprawy prowadzonej w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Ke 680/20 sprawia, że chybiona jest argumentacja skargi, jakoby zaskarżona decyzja dotknięta była istotną wadą, skutkującą jej nieważnością.

Wskazać końcowo należy, że na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 76 a § 4 k.p.a. Zdaniem skarżących do naruszenia tego przepisu doszło poprzez jego niezastosowanie podczas, gdy dowód z pisemnej opinii biegłego z zakresu ekspertyzy dokumentów z oryginału dokumentu był niezbędny do prawidłowego rozpoznania sprawy i nie powodował nadmiernego wydłużenia sprawy, a strona negowała oryginalność dokumentu poświadczonego za zgodność przez drugą stronę postępowania. Należy zwrócić uwagę, że w uzasadnieniu skargi dodano, że dokumentem tym jest umowa, jednak nie wyjaśniono, która umowa wymaga weryfikacji przez biegłego i dlaczego czynność ta ma istotny wpływ na wynik kontrolowanej sprawy.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.