Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 98/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 52 par. 1 i par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi Z. B. na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 31 maja 2011 r., znak: [...] postanawia: skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w związku ze stwierdzeniem nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia 31 maja 2011 r. znak: [...] (wniosek z dnia 6 września 2012 oraz zażalenie do GINB z dnia 13 listopada 2012r. jak również kolejny wniosek z dnia 5 stycznia 2013r. oraz zażalenie z dnia 9 kwietnia 2013r. ). Skarga został w ten sposób sprecyzowana przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 7 września 2013r. (k. 77 akt sądowych) .

Jak wynika z akt postępowania przesłanych do WSA, w pismach z dnia 23 i 26 lipca 2012 r. Z. B. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. ze skargą na prowadzenie inwestycji budowlanej na działce nr [...] w L. bez jego wiedzy, jako właściciela działki nr [...]. Akta zostały przesłane przez PINB w T. Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. w dniu 30 lipca 2012r.

W piśmie z dnia 31 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej zwany WINB) zwrócił się do Z. B. o jednoznaczne i precyzyjne wskazanie jakich czynności oczekuje od organu. W piśmie tym organ zawarł obszerne pouczenie dotyczące obowiązującego prawa.

W odpowiedzi na to wezwanie Z. B. w piśmie z dnia 6 września 2012 r. powołując się na art. 157 § 2 k.p.a. wniósł między innymi o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji z dnia 31 maja 2011 r. znak: [...]. Podkreślił, że nie brał udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją i stąd "nie ma uprawnień do wniosku o stwierdzenie nieważności tj. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.".

WINB w piśmie z dnia 30 października 2012r. odpowiedział na liczne zarzuty skarżącego w tym również wskazał, że nie znajduje podstaw do wszczęcia z urzędu postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia 31 maja 2011r.

Następnie w piśmie z dnia 13 listopada 2012 r. Z. B. zwrócił się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z zażaleniem w trybie art. 35 - 37 k.p.a. W zażaleniu podniesiono między innymi, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nie wszczął z urzędu postępowania w kierunku stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa. W piśmie tym wyrażono również żądanie, by organ wyższego stopnia zobowiązał WINB do wszczęcia takiego postępowania.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2012 r., znak [...] wydanym na podstawie art. 37 k.p.a. odmówił wyznaczenia Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. dodatkowego terminu załatwienia skarg z 23 i 26 lipca 2012 r. W omawianym postanowieniu GINB nie odniósł się w ogóle do kwestii żądania wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z PINB z 31 maja 2011r.

W piśmie z dnia 5 stycznia 2013 r. (data wpływu: 10 stycznia 2013 r.) Z. B. zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa między innymi przez stwierdzenie nieważności na mocy art. 157 §1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. decyzji z dnia 31 maja 2011 r. znak:[...].

W kolejnym piśmie – z dnia 23 stycznia 2013r. – skierowanym do Z. B., WINB w K. poinformował (pkt. 2 pisma) , że w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia 31 maja 20111r. zajmie osobne stanowisko.

W piśmie z dnia 9 kwietnia 2013r. skierowanym do WINB w K., Z. B. wezwał WINB do usunięcia naruszenia prawa, przez stwierdzenie nieważności decyzji PINB z dnia 31 maja 2011r. na podstawie art. 157 § 1 i 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt. 2 i 7 Kpa.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, względnie o jej oddalenie. Wskazał, że wniosek o stwierdzenie nieważności zarejestrowano jako odrębne postępowanie [...], o czym poinformowano skarżącego pismami z dnia 23 stycznia 2013 r. i z 30 kwietnia 2013 r. skarżący nie złożył zażalenia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które dotyczyłoby sprawy jego wniosku zarejestrowanej pod znakiem [...] a dopiero po uzyskaniu stanowiska GINB wyrażonego w drodze postanowienia wydanego w trybie art. 37 Kpa jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność do sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. póz. 270 ze zm.), określanej dalej jako "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

Art. 37 § 1 k.p.a. przewiduje możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania. Zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.

W niniejszej sprawie skarżący, nie spełnił tego warunku tj. nie złożył w trybie art. 37 kpa zażalenia do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności, czyli do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Dopiero po spełnieniu tego warunku dopuszczalne jest złożenie skargi do sądu administracyjnego.

Wskazywane przez skarżącego pismo z dnia 9 kwietnia 2013r. skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie może być uznane za zażalenie w rozumieniu art. 37 Kpa, gdyż wyraźnie skierowane zostało do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Wskazać przy tym należy, że z akt sprawy wynika, że skarżący wie w jaki sposób i w jakim trybie należy skierować zażalenie do organu wyższej instancji, gdyż poprawnie uczynił to pismem z 13 listopada 2012r. Nie jest zatem możliwe przyjęcie w tym zakresie, że skarżący jest osobą prawnie nieporadną, co mogłoby prowadzić do wniosku, że rzeczywisty cel pisma był odmienny od jego treści.

Stosownie zatem do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niezłożenie zażalenia w powyżej przedstawionym trybie przed wniesieniem skargi do sądu sprawia, że jest ona niedopuszczalna. Dlatego też, na podstawie powyższego przepisu, należało orzec jak w sentencji