Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 315/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Zagranicznych
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 13 ust. 2 i  art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi J. L. na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Spraw Zagranicznych do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie określonym w pierwszym akapicie tego wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu w zakresie określonym w pkt. 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Ministra Spraw Zagranicznych na rzecz skarżącego J. L. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. L. wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. zwrócił się do Ministra Spraw Zagranicznych, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej,

w akapicie pierwszym o udostępnienie: protokołów z przeprowadzonej oceny formalnej kandydatów wraz z informacją o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru - w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze; protokołu końcowego naboru komisji rekrutacyjnej i załączników do protokołu, w tym dotyczących kandydatów - w związku z postępowaniem naboru na stanowisko specjalisty do spraw inwestycji

i remontów głównych (specjalność architektoniczna) w Biurze Infrastruktury, BI 3/2017 - ogłoszenie nr 7835 z 26 stycznia 2017 r. W akapicie drugim wniosku zwrócił

się o udostępnienie dokumentu regulującego procedury wewnętrzne naboru na wolne stanowiska w służbie cywilnej, obowiązujące w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w dniu opublikowania ogłoszenia o przedmiotowym naborze. Wniósł, aby kopie wszystkich wyżej wymienionych dokumentów przesłać na podany w nagłówku adres w formie papierowej, bądź w formie skanów plików pdf na adres e-mailowy.

Organ w odpowiedzi na wniosek pismem z dnia 15 maja 2017 r. w załączeniu przesłał zarządzenie Nr 7 Dyrektora Generalnego Służby Zagranicznej z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie kwalifikacji i naborów na stanowiska w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i placówkach zagranicznych.

W kwestii udostępnienia protokołu z przeprowadzonej oceny formalnej kandydatów wraz z informacją o kandydatach, którzy się zgłosili - w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze; - protokołu końcowego naboru

i załączników do niego, organ poinformował, że ww. dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu w trybie określonym w ww. ustawie. Organ wskazał,

że zgodnie z art. 29 ustawy o służbie cywilnej tylko imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wynik naboru stanowią informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. Informacje te zostały udostępnione na stronie BIP MSZ, w związku z czym nie muszą być ponownie przekazane w trybie dostępu do informacji publicznej.

J. L. w dniu 14 czerwca 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zwrócił

się o zobowiązanie Ministra Spraw Zagranicznych do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r., dokonanie kontroli przewlekłości postępowania, którego dotyczy skarga; orzeczenie, że przewlekłe prowadzenie postępowanie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie art. 3 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 Konstytucji RP, poprzez odmowę udostępnienia informacji publicznej na skutek błędnego przyjęcia, iż żądana wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej; rażące naruszenie art. 13 ust. 1 powołanej ustawy poprzez nieuzasadnione przekroczenie terminu do załatwienia sprawy.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż istotą w sprawie jest rozstrzygnięcie, czy żądane wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2017 r. treści mają walor informacji publicznej

i czy żądanie ich udostępnienia jest zasadne, czy też przeciwnie - na mocy prawa nie stanowią one informacji publicznej i podlegają wyłączeniu z upublicznienia. Odnosząc się do odpowiedzi organu z dnia 15 maja 2017 r. w zakresie w jakim zawiera ono odesłanie do art. 29 ustawy o służbie cywilnej, skarżący wskazał, że pogląd organu, iż powołany przepis stanowi lex specialis jest błędny. Podniósł, że brak w treści art. 29 słowa "tylko" prowadzi do oczywistego wniosku, że dyspozycja przepisu wskazuje zaledwie pewien wąski katalog danych z wyników naboru, które mają być udostępnione publicznie, ale w żaden sposób nie oznacza to, iż poza nimi nie mogą być udostępnione inne informacje, jakie wytworzył organ na użytek tego naboru. Skarżący dodatkowo wskazał, że o ile na stronie internetowej organu podano imię i nazwisko osoby wybranej w wyniku rozstrzygnięcia naboru, to skarżący nie znalazł w dostępnych publicznych rejestrach MSZ imion i nazwisk kandydatów spełniających warunki formalne w tym postępowaniu. Skarżący podniósł, że bezczynność organu w tej sprawie polega na tym, że będąc, zobowiązanym do podjęcia określonych czynności, takich czynności nie podjął z jednej strony poprzez własne zaniechanie bardziej wnikliwej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, z drugiej na a priori błędnym przyjęciu, iż żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej. Ustawowy termin na udzielenie odpowiedzi liczony od dnia następującego po dniu wpływu wniosku mijał po 14 dniach, tj. w dniu 5 maja 2017 r. Tymczasem odpowiedź organu wysłana została 15 maja 2017 r., przez co nastąpiło przekroczenie ustawowego terminu o 10 dni.

Wniósł o uwzględnienie skargi w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.

Minister Spraw Zagranicznych, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania, a w przypadku uwzględnienia skargi stwierdzenie, że bezczynność organu (przewlekłe prowadzenie postępowania) nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że w dniu 15 maja 2017 r. Biuro Spraw Osobowych udzieliło skarżącemu odpowiedzi na wniosek z [...] kwietnia 2017 r., przy której w formie elektronicznej zostało przesłane skarżącemu zarządzenie nr 7 Dyrektora Generalnego Służby Zagranicznej z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie kwalifikacji i naborów na stanowiska w Ministerstwie Spraw Zagranicznych i w placówkach zagranicznych. Natomiast w odniesieniu do udostępnienia protokołu z przeprowadzonej oceny formalnej kandydatów wraz z informacją o kandydatach, którzy się zgłosili - w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze oraz protokołu końcowego naboru i załączników do niego, skarżący został poinformowany, że ww. dokumenty nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępnie do informacji publicznej i w związku z tym nie podlegają udostępnieniu w trybie określonym w ww. ustawie.

Pełnomocnik wskazał, że choć odpowiedź organu udzielona została z nieznacznym opóźnieniem w stosunku do terminu określonego w art. 13 ust. 1, to skarżący otrzymał ją przed wniesieniem skargi do sądu, co czyni skargę bezzasadną, ponieważ organ nie pozostawał bezczynny w dacie wpływu skargi. Z tych samych względów nie można również mówić o przewlekłości postępowania, ponieważ tak jak bezczynność, również przewlekłość postępowania organowi można zarzucić tylko w trakcie trwania postępowania (ew. po jego zawieszeniu). Natomiast w tym przypadku postępowanie zostało zakończone w dniu 15 maja 2017 r., a więc miesiąc przed wniesieniem skargi.

Pełnomocnik podniósł, że druga płaszczyzna, na jakiej może być rozpatrywany zarzut bezczynności, to uznanie przez organ niektórych z wnioskowanych przez skarżącego informacji za niepodlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Również w tym zakresie skarga nie zasługuje zdaniem organu na uwzględnienie. Pełnomocnik wskazał, że skarżący był uczestnikiem prowadzonego przez MSZ naboru do korpusu służby cywilnej. Do naboru tego zastosowanie znajdowały przepisy ustawy o s.c. oraz powołanego wyżej zarządzenia nr 7 Dyrektora Generalnego Służby Zagranicznej z dnia 21 lipca 2016 r.

Zgodnie z art. 29 ustawy o s.c., informację publiczną w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze stanowią imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wynik naboru. Przepis ten należy odczytywać łącznie z art. 31 ust. 1 oraz art. 32 ustawy o s.c., a także art. 1 ust. 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o d.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g ustawy o d.d.i.p., na podstawie tej ustawy udostępnieniu podlega informacjo publiczna o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Za taki przepis odrębny należy uznać właśnie art. 29 ustawy o s.c., który w zakresie naboru kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska w służbie cywilnej wskazuje jako informację publiczną jedynie imiona i nazwiska kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne, oraz wynik naboru w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze. Przepisu tego nie można zatem interpretować, tak jak chciałby to skarżący, jako wskazującego co z pewnością stanowi informację publiczną w odniesieniu do naboru na stanowiska w służbie cywilnej, ale jako wskazanie co stanowi taką informację wyłącznie.

Gdyby pomimo przedstawionej argumentacji, Sąd uznał skargę za mającą uzasadnione podstawy, organ wskazał, że nie można w odniesieniu do tego przypadku mówić o bezczynności, która miałyby miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Niezakwalifikowanie przez organ informacji żądanych przez skarżącego jako informacje publiczne, podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p., oparte było na przepisach prawa, których wykładnia nie jest jednolita i oczywista.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. w części jest zasadna.

Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.

nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak,

że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie,

czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia

6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764), zwanej dalej u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił

się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Sprawa niniejsza mieści się w zakresie podmiotowym u.d.i.p. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi bowiem, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle powyższego nie ma wątpliwości, że Minister Spraw Zagranicznych jest podmiotem obowiązanym na gruncie powołanej ustawy.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1. Zgodnie z tym przepisem, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02). Informację publiczną stanowi m.in. treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informację publiczną stanowi także m.in. informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje, trybie działania, sposobach przyjmowania i załatwiania spraw. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa

w art. 4 ust. 1, w tym o: naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska,

w zakresie określonym w przepisach odrębnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p.).

W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem; 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji

w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie

lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

Oczywiście, w przypadku, gdy objęta wnioskiem informacja nie ma charakteru informacji publicznej, organ ma obowiązek powiadomić o tym pisemnie wnioskodawcę, powiadomienie to nie jest dokonywane w formie decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do skargi na bezczynność Ministra Spraw Zagranicznych

w zakresie rozpatrzenia żądania zawartego w akapicie pierwszym wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. dotyczącym udostępnienia protokołów z przeprowadzonej oceny formalnej kandydatów wraz z informacją o kandydatach, którzy zgłosili się do naboru - w zakresie objętym wymaganiami określonymi w ogłoszeniu o naborze; protokołu końcowego naboru komisji rekrutacyjnej i załączników do protokołu, w tym dotyczących kandydatów - w związku z postępowaniem naboru na stanowisko specjalisty do spraw inwestycji i remontów głównych, Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna i była zasadna w chwili jej wniesienia do Sądu.

Sąd nie podziela twierdzenia organu zawartego w piśmie z dnia 15 maja 2017 r. skierowanym do wnioskodawcy, iż wymieniona wyżej informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Przepis art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (t.j. dz. U. z 2016 r., poz. 1345 ze zm.) stanowi, że sporządza

się protokół z przeprowadzonego naboru. Protokół zawiera: 1) określenie stanowiska pracy, na które był przeprowadzany nabór, liczbę kandydatów oraz imiona i nazwiska i miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego nie więcej niż pięciu kandydatów wraz ze wskazaniem kandydatów niepełnosprawnych o ile do przeprowadzanego naboru stosuje się przepis art. 29a ust. 2, przedstawianych dyrektorowi generalnemu; 2) liczbę nadesłanych ofert, w tym listę ofert niespełniających wymogów formalnych; 3) informację o zastosowanych metodach i technikach naboru;

4) uzasadnienie dokonanego wyboru; 5) skład komisji przeprowadzającej nabór

(art. 30 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej).

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela pogląd prezentowany

w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym, okoliczność, że przepisy ustawy o służbie cywilnej kwalifikują informacje dotyczące imion i nazwisk kandydatów oraz wynik naboru, jako informacje publiczne (art. 29 tej ustawy) nie oznacza automatycznie, że pozostałe informacje, zwarte w dokumentach naboru w tym protokoły, załączniki, takiego waloru nie posiadają (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 172/16, także wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 633/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc pod uwagę treść art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej nie sposób przyjąć, że art. 29 ustawy o służbie cywilnej wyłącza w istocie stosowanie u.d.i.p. w odniesieniu dokumentów wytworzonych przez organ.

Dokonując kwalifikacji informacji żądanych w akapicie pierwszym wniosku pod kątem, czy stanowią one informację publiczną, organ ograniczył rozważania do ustawy o służbie cywilnej, całkowicie pomijając art. 61 Konstytucji RP oraz ustawę o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem winien był dokonać oceny systemowo, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji, zawartą w art. 61 ust. 1

i 2 Konstytucji RP.

Pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak

i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy, decyduje zatem kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

Z tych względów, zdaniem Sądu, informacje żądane w akapicie pierwszym wniosku, mają walor informacji publicznej. Zgodnie z powołanym już wyżej art. 6 ust. 1 pkt. 2 lit. d u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna o organach władzy publicznej i osobach sprawujących w nich funkcje, a również informacja o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 g ustawy). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, jako konstytucyjne uprawnienie i wskazuje, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, wskazuje w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Wolą ustawodawcy było zapewnienie dostępności do informacji dotyczącej osób decydujących się na służbę publiczną. Sposób wyłaniania najlepszych kandydatów do służby cywilnej zmierza w istocie do powierzenia im wykonywania funkcji publicznych.

Zgodnie z art. 60 Konstytucji RP, obywatele polscy korzystający z pełni praw publicznych mają prawo dostępu do służby publicznej na jednakowych zadach. Informacje związane z naborem kandydatów do służby publicznej podlegają udostępnieniu w zakresie, w jakim pozostają w związku z tym postępowaniem. Zdaniem Sądu, dotyczy to nie tylko imion i nazwisk kandydatów, którzy spełniają wymagania formalne oraz wyniku naboru, o czym jest mowa w art. 29 ustawy o służbie cywilnej, ale także dokumentów wytworzonych w toku tego naboru, tj. protokołów, czy załączników do nich. Nie ma przy tym mowy w tej sprawie o odmiennym trybie udostępniania żądanych dokumentów, na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, na co w odpowiedzi na skargę powołał się organ. Konkurs na wolne stanowisko w służbie cywilnej nie stanowi sprawy administracyjnej w rozumieniu k.p.a.

Wobec tego, że organ w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r., tj. do dnia 5 maja 2017 r., nie udostępnił informacji żądanych

w akapicie pierwszym tego wniosku, jak też nie wydał decyzji administracyjnej

o odmowie ich udostępnienia, Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku w tym zakresie w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem. Błędne poinformowanie przez organ wnioskodawcy pismem z dnia 15 maja 2017 r.,

że żądane we wskazanym wyżej zakresie informacje nie stanowią informacji publicznej, nie stanowiło o bezzasadności skargi.

Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku

w zakresie określonym w pierwszym jego akapicie nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ podjął działanie w celu rozpatrzenia wniosku w tym zakresie. Wprawdzie z nieznacznym opóźnieniem i nie rozpatrzył go należycie na gruncie u.d.i.p., co wskazano już wyżej, jednakże powyższe nie stanowi przesłanki uznania bezczynności za rażąco naruszającą prawo. Z akt sprawy nie wynika, aby działanie organu zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji. Sposób, w jaki organ rozpatrzył wniosek we wskazanym zakresie, był wynikiem dokonanej interpretacji obowiązujących przepisów,

co nie stanowi o rażącym naruszeniu prawa.

Odnosząc się natomiast do pozostałego zakresu skargi, tj. kwestii rozpatrzenia przez organ wniosku z dnia [...] kwietnia 2017 r. w zakresie obejmującym drugi jego akapit, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. W sprawie tej nie budziło wątpliwości organu, iż żądanie w zakresie udostępnienia dokumentu regulującego procedury wewnętrzne naboru na wolne stanowiska w służbie cywilnej, obowiązujące w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w dniu opublikowania ogłoszenia o przedmiotowym naborze, stanowi żądanie udostępnienia informacji publicznej. Organ powyższego nie kwestionował i żądaną w tym zakresie informację publiczną udostępnił skarżącemu przy piśmie z dnia 15 maja 2017 r. W dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego,

tj. 14 czerwca 2017 r., skarga w tym zakresie nie była zatem zasadna. Organ, choć z uchybieniem ustawowego 14-dniowego terminu, żądaną w tym zakresie wniosku informację udostępnił przed wniesieniem skargi. Z tych względów Sąd skargę w tym zakresie oddalił.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 i art. 120 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku.

W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł, na podstawie przepisu art. 151 powołanej ustawy.

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącego Sąd orzekł, jak w punkcie

4 wyroku, na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Do kosztów tych Sąd zaliczył uiszczony przez skarżącego wpis sądowy w wysokości 100 zł.