Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 640/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 14, par. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 20 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk sędzia WSA Piotr Chybicki Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 roku sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę obiektów sportowo-rekreacyjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że w dniu 23 lutego 2018 r. do Prezydenta A wpłynął wniosek Fundacji A w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę obiektów sportowo-rekreacyjnych wraz z zapleczem socjalno-bytowym, urządzeniem terenowym sportowo rekreacyjnym, miejscami postojowymi oraz z przebudową przyłącza kanalizacji sanitarnej przy ul. A na działkach nr "[...]", obr. A, m. A.

Decyzją z dnia "[...]" Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wnioskowaną budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli M. i G. W., wnosząc o jej uchylenie. Odwołujący się sformułowali zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego i materialnego. Zarzucili m.in. niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wskazując, że obszar inwestycji obejmuje zarówno tereny 1 US i 6ZP.Tereny 6ZP mają odmienne ustalenia od terenów 1 US i przewidziane są pod zieleń urządzoną. Tymczasem projektant potraktował obie działki inwestycyjne jako jedną całość. Cała działka nr "[...]" jest przeznaczona na teren boiska, a nie stanowi uzupełnienia zieleni urządzonej.

Odwołania od ww. wnieśli również A. P., A. P. i T. L..

Wojewoda decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, stwierdzając, że zebrano kompletny materiał dowodowy pozwalający wyjaśnić całokształt okoliczności faktycznych, wystarczający do podjęcia decyzji.

Wojewoda nie zgodził się z zarzutem niegodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. Wskazał m.in., że nie podziela podnoszonych przez odwołujących zarzutów, iż użycie w nawiasie liczby pojedynczej "boisko" uprawnia jedynie do budowy jednego, koniecznie odkrytego boiska. Zwrócono przy tym uwagę, że w pkt 1 lit "a" użyte jest słowo "obiekty". Określenia zawarte w nawiasie doprecyzowują jedynie zapis podstawowy, a w ocenie wojewody dookreślają rodzaj tych obiektów, a nie ich ilość. Ze względu zaś na użycie skrótu "itp." nie jest to katalog zamknięty. Trudno jest bowiem uznać, że w przypadku intencji gminy polegającej na zgodzie na budowę tylko i wyłącznie jednego obiektu, zastosowano by istniejący zapis, zamiast wyraźnego wyartykułowania tego zamiaru. Trudno jest również uznać za zasadny zarzut, że dopuszczalnym jest tylko budowa jednego boiska odkrytego, a budowa dwóch boisk zadaszonych w żadnym punkcie nie wpisuje się w plan. W tym kontekście zwrócono uwagę na pkt 2 planu zezwalający na możliwość lokalizacji jednokondygnacyjnych budynków i budowli związanych z przeznaczeniem terenu. Z zapisu tego wynika możliwość lokalizacji budynków związanych ze sportem i rekreacją, co budowa dwóch boisk zadaszonych spełnia.

Odnosząc się zaś do niezgodności rzeczonej inwestycji z planem miejscowym w zakresie liczby miejsc parkingowych, organ odwoławczy wskazał, że twórcy planu zamieszczając definicję urządzeń, celowo wyłączyli z powierzchni użytkowej do obliczania ilości miejsc parkingowych, powierzchnię boisk otwartych (piłko nożnej, koszykówki, siatkówki). Wprawdzie można by również uznać, że boiska są obiektami sportowymi, jednak zawarcie konkretnej definicji w planie (choćby niewłaściwej) jest dla organu wiążące, gdyż organ nie jest właściwy do modyfikacji, podważania zapisów planu w tym postępowaniu (art. 6 k.p.a.). Tym samym obliczenie ilości miejsc parkingowych na podstawie powierzchni użytkowej boisk zadaszonych i budynku socjalnego należy uznać za prawidłowe, tym samym ilość zaprojektowanych miejsc parkingowych jest prawidłowa. Zaznaczono przy tym, że plan nie nakazuje

wydzielania dodatkowych miejsc parkingowych dla autokarów i busów.

Z kolei odnośnie do pkt 2 art. 35 Prawa budowlanego, tj. zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, organ odwoławczy stwierdził, że z projektu budowlanego nie wynika, aby dopuszczalne parametry hałasu zostały przekroczone. Wyjaśniono, że wrota zamontowane w boiskach zadaszonych od strony działek odwołujących, będą otwierane jedynie w celu przewietrzania. Ponadto inwestor wskazał, że w projekcie zastosowano wentylatory dachowe typ. RF4-160 wytwarzające poziom ciśnienia akustycznego max. do 51dB. Instalację wentylacji mechanicznej zaprojektowano zgodnie § 152 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015, poz. 1422 j.t.), w skrócie rozporządzenie w sprawie warunków technicznych lub warunki techniczne.

Dalej podkreślono, że odległość zaprojektowanych miejsc postojowych od płyty boiska otwartego wynosi ponad 10 m, a w stosunku do budynków, w których są boiska pomocnicze odległości tej nie ustala się, gdyż nie są to pomieszczenia na stały pobyt ludzi. Wynika to wprost z § 19 ust. 1 warunków technicznych.

W kontekście szerokości dróg dojazdowych i chodników wojewoda wskazał, że dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem, że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. W badanym projekcie budowlanym zastosowano dojście i dojazd w postaci ciągu pieszo-jezdnego o szerokości 5 m, co jest zgodne z § 14 warunków technicznych.

Co do oświetlenia płyty boiska organ odwoławczy podniósł, że nie doszukał się przepisów regulujących zagadnienie oświetlenia sztucznego na działce. Istniejące przepisy dotyczą oświetlenia sztucznego wewnątrz budynków, bądź oświetlenia sztucznego (latarni) przy drogach publicznych. Dlatego też rozwiązania zawarte w projekcie również w tym zakresie należy uznać za prawidłowe.

Wojewoda nie dopatrzył się również naruszenia przez projektowaną inwestycję jakiegokolwiek naruszenia prawa, które naruszałoby intymność osób zamieszkujących sąsiednie, w stosunku do planowanej inwestycji, budynki mieszkalne.

Wojewoda podniósł również, że z projektu zagospodarowania działki wynika, że w południowo-wschodnim narożniku inwestycji, wrysowana jest linia energetyczna średniego napięcia. Z pomiarów dokonanych przez wojewodę wynika, że oś linii energetycznej znajduje się poza działką. Ponadto płyta boiska jest oddalona od granicy działki o ok. 2 metry i w tym przypadku można stwierdzić, że przewody tej linii nie będą znajdowały się nad płytą boiska.

Wojewoda przyznał, że na terenie objętym pozwoleniem na budowę znajduje się drzewo, które oznaczone jest jako zagrożone. Jednakże inwestor w obrębie drzewa planuje wykonanie muru oporowego. W projekcie zawarto szczegółowy sposób postępowania przy wykonywaniu prac budowlanych w pobliży drzew zagrożonych.

Skargę na ww. decyzję wywiodła M. W., wnosząc o uchylenie decyzji zapadłych w obydwu instancjach. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 07.07.1994 r. Prawo budowlane w związku z § 18 ust. 1 pkt. 2 Uchwały nr XXIV/437/12 Rady Miasta Olsztyna z dnia

27 czerwca 2012 r. sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego "Brzeziny-Pozorty" dla terenu położonego w granicach Os. Brzeziny oraz przyległych terenów Osiedli Kortowo i Jaroty "MPZP'') oraz w związku z 3 pkt. 16 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez błędne przyjęcie, że projektowany budynek socjalno-bytowy spełnia wymóg jednokondygnacyjnej zabudowy, przewidziany dla terenu w planie miejscowym oznaczonego symbolem m.in. 1 US, podczas gdy powierzchnia tego budynku zwana w projekcie "tarasem" lub "tarasem zewnętrznym" ma cechy uzasadniające zakwalifikowanie jej jako kolejnej, drugiej kondygnacji tego budynku;

2. Naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego niezbędnego materiału dowodowego do ustalenia, czy projektowany budynek

spełnia wymóg jednokondygnacyjnej zabudowy przewidziany dla terenu w MPZP,

oznaczonego symbolem m.in. 1 US;

3. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 4 w zw. z

§ 18 ust. 1 pkt. 8 oraz § 20 ust. 1 pkt. 8 MPZP przez błędną wykładnię, skutkującą

wadliwym przyjęciem, że w § 12 ust. 4 MPZP przewidziano wymogi ilości miejsc

parkingowych jedynie dla obiektów kubaturowych, a tym samym powierzchni

użytkowej boisk, stanowiących część obiektów sportowych, nie należy brać pod

uwagę przy ustalaniu wymaganej liczby miejsc parkingowych, tymczasem jeżeli

Rada Miasta w MPZP określiła wymaganą ilość miejsc dla m.in. "obiektów

sportowych", przyjmując za parametr ich powierzchnię użytkową, a jednocześnie

nie zawarła w MPZP definicji "obiektów sportowych", trzeba wywnioskować, że

do wykładni pojęcia "obiekt sportowy" w MPZP należy przyjmować wykładnię

językową, posiłkując się jednocześnie definicjami legalnymi "obiektu

budowlanego", "budynku", "budowli", "obiektu małej architektury", itp. zawartymi

w Prawie budowlanym i dojść do wniosku, że gdyby intencją uchwałodawcy, na

potrzeby oszacowania wymaganej przez MPZP liczby miejsc parkingowych, w

przypadku obiektów sportowych, było ograniczenie tego wymogu wyłącznie do

obiektów kubaturowych, w MPZP zamiast sformułowania "obiekty sportowe",

użyto by sformułowania "budynki sportowe";

4. Naruszenie art. 31 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 4 lit. g i h MPZP, przez błędne zatwierdzenie projektu budowlanego mimo

nierozstrzygnięcia wątpliwości faktycznej co do istnienia kolizji projektowanego

słupa oświetleniowego boiska z przebiegającą przez południowowschodnią

krawędź działki "[...]" obr. A linii energetycznej średniego napięcia, podczas gdy w

świetle § 13 ust. 4 lit. g i h MPZP w przypadku kolizji projektowanego obiektu z

linią energetyczną wymagane jest uzyskanie od dysponenta sieci warunków

przebudowy takiej linii;

5. Naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, polegające na błędnym ustaleniu, że nie

dojdzie do kolizji linii energetycznej średniego napięcia z projektowanym słupem oświetleniowym na południowo-wschodniej krawędzi działki "[...]" obr. A, wobec oparcia się na twierdzeniu projektanta, które jest sprzeczne z treścią zgromadzonej

w aktach dokumentacji a w szczególności projektem zagospodarowania terenu, rysunku stanowiącego załącznik do MPZP, z których wynika jednoznacznie, iż oś

istniejącej linii energetycznej średniego napięcia przechodziłaby centralnie przez

projektowany słup oświetleniowy, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż mogło prowadzić do naruszenia art. 31 ust. 1 pkt. 1 i 3 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust 4 lit. g i h MPZP (zob. zarzut nr IV);

6. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 20 ust. 1 pkt. 2 MPZP w zw. z § 4 pkt. 5 MPZP i w zw. z art. 3 pkt. 3 oraz pkt. 4 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że parking (miejsca

postojowe) ulokowane w południowo zachodnim rogu obszaru inwestycji,

zlokalizowanym na obszarze oznaczonym w MPZP symbolem 6ZP, mieszczą się w

ramach dopuszczalnego przepisem § 20 ust. 1 pkt. 2 lit. b) MPZP przeznaczenia

terenu na terenach o symbolu 6ZP;

7. Naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 19 ust. 1

rozporządzenia ws. warunków technicznych przez błędne rozstrzygniecie, że projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z § 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych, podczas gdy po zachodniej stronie obiektu w projekcie zagospodarowania, zwłaszcza przy krawędzi obiektu oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu , tuż przy zachodniej granicy z tym obiektem ulokowane są miejsca postojowe, podczas gdy, jak wynika z części opisowej projektu zagospodarowania terenu w obiekcie oznaczonym, jako 9 ma być zlokalizowane małe boisko ze sztuczną nawierzchnią trawiastą, przy czym projekt zagospodarowania terenu przewiduje możliwość otwarcia zarówno wschodniej, jak i zachodniej ściany tego obiektu, a tym samym, aby po zachodniej stronie krawędź tak nieodgrodzonego ścianami boiska, z którego będą korzystać m.in. dzieci i młodzież bezpośrednio sąsiadowała z projektowanymi miejscami postojowymi, co jest niezgodne z § 19 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2018r. uczestnik postępowania Fundacja A nie zgodziła się z zarzutami skargi. Uczestnik podkreślił, że wbrew sugestiom skarżącej projektowany budynek socjalny nie jest dwukondygnacyjny, a wyłącznie jednokondygnacyjny. Jedynie zaś część powierzchni na jakiej znajduje się taras ma być zabudowana pergolą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 j.t.) oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ppsa (Dz. U. z 2018r. poz. 1302, j.t.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Stosownie do przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 j.t.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN".

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3).

W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 art. 35).

W powyższych regulacjach normatywnych określono zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę. Do kompetencji tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadająca właściwe uprawnienia budowlane. Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega natomiast sprawdzeniu tylko pod kątem zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno-budowlanymi. Na tym etapie postępowania następuje również określenie obszaru oddziaływania obiektu, niezbędne do prawidłowego ustalenia stron postępowania (por. R. Dziwiński, P. Ziemski; Komentarz do art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, [w:] R. Dziwiński, P. Ziemski, Prawo budowlane. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, wyd. II).

Przepis zaś art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa powyżej, oraz wówczas gdy inwestor złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 32 ust. 4 pkt 1) lub złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane (art. 32 ust. 4 pkt 1a) lub złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2). Oznacza to więc, że art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tegoż pozwolenia (por. E. Radziszewski, Prawo budowlane. Przepisy i komentarz, Warszawa 2006, s. 129).

Istotą prowadzenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę przez organ architektoniczno-budowlany jest zatem zweryfikowanie spełnienia przesłanek wynikających z przepisu art. 35 ustawy Prawa budowlanego. Pierwszym zadaniem zaś wynikającym z tego przepisu jest sprawdzenie przez właściwy organ zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu.

Teren spornej inwestycji objęty jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Brzeziny-Pozorty dla terenu położonego w granicach osiedla Brzeziny oraz przyległych terenów osiedli Kortowo i Jaroty, uchwalonego Uchwałą Rady Miasta Olsztyna z 27 czerwca 2012 r., nr XXIV/437/12. Obszar inwestycji składa się z dwóch działek o numerach "[...]". Działka nr "[...]" w części, na której zlokalizowane jest boisko, boiska pomocnicze, budynek socjalny, droga dojazdowa i miejsca parkingowe oznaczona jest w planie jako teren 1 US. Pozostała część działki należy do terenu oznaczonego 6ZP i na tej części zlokalizowano dodatkowo 13 miejsc postojowych na płytach ażurowych. Działka nr "[...]" znajduje się na obszarze elementarnym 6ZP i w całości zagospodarowana jest na pozostałą, brakującą część płyty boiska.

W § 18 planu pt. "Ustalenia dla terenów przeznaczonych na cele sportu i rekreacji" określono:

1. Przeznaczenie terenu 1 US:

a) przeznaczenie podstawowe - obiekty terenowe sportu i rekreacji (plac zabaw, boisko, miejsce obsługi sportów wodnych itp.),

b) przeznaczenie dopuszczalne - nie ustala się.

2. Zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu - wprowadza się możliwość lokalizacji jednokondygnacyjnych budynków i budowli związanych z przeznaczeniem terenu, w tym budynków socjalno-bytowych.

Natomiast w § 20 planu pt. "Ustalenia dla terenów przeznaczonych na cele zieleni urządzonej" wskazuje się, że:

1) przeznaczenie terenu:

a) przeznaczenie podstawowe - zieleń urządzona,

b) przeznaczenie dopuszczalne - nie ustala się,

2) zasady kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu:

a) w granicach oznaczonych terenów wprowadza się zakaz zabudowy budynkami;

b) ustala się możliwość realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, ścieżek pieszych i rowerowych, obiektów małej architektury i innych elementów urządzenia terenu związanych ze sportem i rekreacją.

Analiza obszaru, na którym ma być posadowiona sporna inwestycja wskazuje, że projekt budowlany przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Główna część inwestycji, obejmująca m.in. boiska będzie zlokalizowana na działce nr "[...]", która oznaczona jest w planie miejscowym jako teren 1 US, czyli obszar, którego przeznaczenie podstawowe to obiekty terenowe sportu i rekreacji (plac zabaw, boisko, miejsce obsługi sportów wodnych itp.). Już proste zestawienie planowanej inwestycji z ustaleniami tej części planu (1US) wskazuje, że niewątpliwie projektowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przywołanymi zapisami planu. Jeśli zapisy planu przewidują realizację terenowych obiektów sportowych na danym obszarze, to nie sposób uznać budowy boisk sportowych jako niezgodnych z zapisami tej części planu. Wyliczenie zaś w nawiasie oznaczenia terenu 1US potencjalnych obiektów terenowych ma jedynie charakter przykładowy, o czym świadczy chociażby zakończenie go zwrotem itd.. Dlatego też w żaden sposób nie można tego wyliczenia odczytywać dosłownie, czyli w ten sposób, że plan miejscowy pozwala na rzeczonym obszarze wybudować tylko jedno boisko. Takie rozumowanie byłoby wręcz absurdalne. Ponadto lokalizacja części inwestycji pod brakującą część boiska i pod miejsca postojowe na terenie przeznaczonym na tereny zielni urządzonej jest zgodna z tą funkcją. Tym bardziej, że na obszarze przeznaczonym na cele zieleni urządzonej w zakresie zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono możliwość realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, ścieżek pieszych i rowerowych, obiektów małej architektury i innych elementów urządzenia terenu związanych ze sportem i rekreacją. Natomiast zakaz zabudowy budynkami wprowadzono w granicach oznaczonych terenów. Planowana inwestycja nie narusza tych zakazów.

Dalej odnieść się należy do zarzutu strony skarżącej, która zakwestionowała liczbę miejsc parkingowych, jakie mają przynależeć do spornej inwestycji. Według skarżącej w § 14 ust. 4 planu miejscowego ustalono, że dla handlu, biur, obiektów sportowych, banków, urzędów na każde 1000 m2 pow. użytkowej trzeba urządzić 30 miejsc postojowych. Zarzuty sformułowane przez skarżącą w tym zakresie dotyczą zagadnienia kwalifikacji boiska otwartego jako urządzenia sportu i rekreacji, a nie obiektu sportowego, co z kolei w sposób bezpośredni przekłada się na wymaganą liczbę miejsc postojowych. Rozumowanie skarżącej jest jednak – zdaniem Sądu - błędne. Dla potrzeb związanych z obliczeniem niezbędnych miejsc postojowych należy bowiem posłużyć się – jak słusznie wskazuje organ odwoławczy - definicją urządzenia zawartą w § 4 pkt 5 planu określającą, że przez urządzenia rekreacyjno-sportowe należy rozumieć pola do gier (np. piłka nożna, siatkówka, koszykówka) oraz urządzenia placów zabaw i rekreacji dla dzieci. Zgodzić się należy zatem, że twórcy planu zamieszczając definicję urządzeń, celowo wyłączyli z powierzchni użytkowej do obliczania liczby miejsc parkingowych, powierzchnię boisk otwartych (piłko nożnej, koszykówki, siatkówki). Obliczając ilość wymaganych miejsc postojowych nie można więc, jak chciałaby tego skarżąca, opierać się na ogólnych zapisach planu (§ 14 ust. 4 planu). Należy odnosić się do konkretnych zapisów określonej części planu. Jest to rozumowanie logiczne i jak najbardziej racjonalne. Trudno bowiem przyjąć za zasadne, że dla otwartego boiska piłkarskiego bez trybun należałoby przyjąć takie same wymogi co do ustalania liczby miejsc parkingowych jak dla dużych obiektów kubaturowych np. dla stadionu czy też galerii handlowej. Tym samym obliczenie ilości miejsc parkingowych na podstawie powierzchni użytkowej boisk zadaszonych i budynku socjalnego należy uznać za prawidłowe, a zatem skonkludować należy, że liczba zaprojektowanych miejsc parkingowych jest prawidłowa.

Skarżąca zakwestionowała również odległość miejsc postojowych od boiska.

W kontekście tego zarzutu wskazać należy, że § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi, że odległość stanowisk postojowych, w tym również zadaszonych, oraz otwartych garaży wielopoziomowych od: placu zabaw dla

dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku opieki zdrowotnej, w budynku oświaty i wychowania, w budynku mieszkalnym, w budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem: hotelu, motelu, pensjonatu, domu wypoczynkowego, domu wycieczkowego, schroniska młodzieżowego i schroniska, nie może być mniejsza niż:

1) dla samochodów osobowych:

7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, -

10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie,

20 m - w przypadku parkingu powyżej 60 stanowisk postojowych.

W ocenie skarżącej 10 - metrowa odległość winna być zachowana również w stosunku do projektowanych boisk zadaszonych. W skardze zarzucono, że po zachodniej stronie obiektu w projekcie zagospodarowania, zwłaszcza przy krawędzi obiektu oznaczonego w projekcie zagospodarowania terenu (na k. 80 akt sprawy numerem 9), tuż przy zachodniej granicy z tym obiektem ulokowane są miejsca postojowe, podczas gdy, jak wynika z części opisowej projektu zagospodarowania terenu (k. 73) w obiekcie oznaczonym, jako 9 ma być zlokalizowane małe boisko ze sztuczną nawierzchnią trawiastą, przy czym projekt zagospodarowania terenu przewiduje możliwość otwarcia zarówno wschodniej, jak i zachodniej ściany tego obiektu, a tym samym, aby po zachodniej stronie krawędź tak nieodgrodzonego ścianami boiska, z którego będą korzystać m.in. dzieci i młodzież bezpośrednio sąsiadowała z projektowanymi miejscami postojowymi, co jest niezgodne z § 19 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Jednakże przepis § 19 ust. 1 rozporządzenia jednoznacznie wskazuje, że wymagane odległości muszą być spełnione w stosunku do otwartych garaży wielopoziomowych, placów zabaw dla dzieci, boisk dla dzieci i młodzieży, okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi z wyjątkami. Zgodzić się należy, że w tym przypadku odległość zaprojektowanych miejsc postojowych od płyty boiska otwartego wynosi ponad 10 m., a w stosunku do budynków, w których są boiska pomocnicze odległości tej nie ustala się, gdyż nie są to pomieszczenia na stały pobyt ludzi. Nie zasługuje na aprobatę argumentacja strony skarżącej jakoby umieszczenie szerokich drzwi do zadaszonych boisk powodowało przekroczenie wymaganych odległości. Wskazane drzwi nie mają pełnić funkcji drzwi wejściowych i wyjściowych ale mają być otwierane tylko doraźnie (np. w celu wietrzenia). Świadczą o tym gabaryty i szerokość tych drzwi. Dlatego też nie jest uzasadniona argumentacja skarżącej, że nie są spełnione normy dotyczące zachowania odpowiednich odległości stanowisk postojowych od zamkniętych boisk.

Zgodzić się należy również z wojewodą, że niesłuszny jest zarzut zaprezentowany w odwołaniu, a wskazujący, że chodnik biegnący wzdłuż budynków i miejsc parkingowych winien mieć, zgodnie z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich sytuowanie, szerokość 2m, a nie mniej niż 1m. Rację ma wojewoda wskazując, że na terenie inwestycji mamy do czynienia z drogami wewnętrznymi, które powinny spełniać wymagania zawarte w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych ale zawarte w rozdziale pt. "Dojścia i dojazdy". W przedmiotowym projekcie budowlanym zastosowano dojście i dojazd w postaci ciągu pieszo- jezdnego o szerokości 5 m, co jest zgodne z § 14 rzeczonego rozporządzenia, zgodnie z którym do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m (ust. 1). Przy czym dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (ust. 2).

W ocenie skarżącej również błędnie przyjęto, że projektowany budynek socjalno-bytowy spełnia wymóg jednokondygnacyjnej zabudowy, przewidziany dla terenu w planie miejscowym oznaczonego symbolem m.in. 1 US, podczas gdy powierzchnia tego budynku zwana w projekcie "tarasem" lub "tarasem zewnętrznym" ma cechy uzasadniające zakwalifikowanie jej jako kolejnej, drugiej, kondygnacji tego budynku. Analiza projektowanej inwestycji nie pozwala na podzielenie ww. zarzutu strony. Analiza graficzna projektowanego budynku socjalno-bytowego wskazuje, że jest to obiekt o jednej kondygnacji. Zwieńczony on jest tarasem, który ma być zabudowany pergolą, wykonaną z belek stalowych ułożonych w systemie rusztowym. Co istotne, taras ten ma nie być przykryty żadnym stropem. Ponadto od strony wschodniej nie posiada on przegrody pionowej, a jedynie barierkę ochronną. Zaznaczyć należy, że pomiędzy belkami nie zaprojektowano jakiegokolwiek przykrycia czy też wypełnienia. Zupełnie niezasadny jest zatem zarzut strony skarżącej kwalifikujący ten obiekt jako budynek dwukondygnacyjny. Przedstawiona przez stronę argumentacja w tym zakresie stoi w sprzeczności z ustaleniami technicznymi wynikającymi z rzeczonego projektu budowlanego.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 31 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 13 ust. 4 lit. g i h planu miejscowego, przez błędne zatwierdzenie projektu budowlanego, mimo nierozstrzygnięcia wątpliwości faktycznej co do istnienia kolizji projektowanego słupa oświetleniowego boiska z przebiegającą przez południowowschodnią krawędź działki "[...]" obr. A linią energetyczną średniego napięcia. Zgodzić się należy ze skarżącą, że stosownie do § 13 ust. 4 lit. g i h planu miejscowego w przypadku kolizji projektowanego obiektu z linią energetyczną wymagane jest uzyskanie od dysponenta sieci warunków przebudowy takiej linii. Jednakże z dokumentacji projektowej i oświadczeń projektanta wynika, że w przypadku spornej inwestycji nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Przede wszystkim należy podkreślić, że autor projektu D. K. oświadczył, że linia

elektroenergetyczna nie przechodzi nad boiskiem i piłkochwytem oraz nie wchodzi w kolizję ze słupem oświetleniowym, spełniając wymogi bezpieczeństwa i prawa budowlanego. Oświadczenie to znajduje się w piśmie z dnia 12 czerwca 2018r. (kserokopia pisma, akta adm. organu I instancji, k. – 7.16) dołączonym do pisma z dnia 10 czerwca 2018r. Ponadto słusznie podniósł wojewoda, że w przypadku wystąpienia kolizji podczas wykonywania robót budowlanych, inwestor będzie zmuszony do zastosowania takich rozwiązań (projektowych, technicznych), które tę kolizję usuną. Ponadto zasadne jest stanowisko, że przepisy § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych nie będą miały zastosowania. Rozporządzenie to dotyczy bowiem wykonywania prac budowlanych, nie dotyczy natomiast projektowania. Dodatkowo wskazać trzeba, że inwestor do pisma procesowego z dnia 5 listopada 2018 r. załączył mapę projektu zagospodarowania terenu z powiększoną skalą (k. 90 akt sądowych) przestawiającą część terenu inwestycji, która pozwala przyjąć za prawdziwą tezę zaprezentowaną w toku postępowania administracyjnego o braku wystąpienia kolizji projektowanej inwestycji z linią energetyczną średniego napięcia.

Nie zasługują również na aprobatę zarzuty dotyczące oświetlenia boiska, które w ocenie skarżącej może być uciążliwe dla sąsiednich zabudowań mieszkalnych. Przede wszystkim brak jest przepisów regulujących kwestię sztucznego oświetlenia umieszczonego na działce. Ponadto to rolą projektanta jest zaprojektowanie i dobranie takiego oświetlenia, które będzie optymalnie służyło planowanej inwestycji, a jednocześnie nie zakłóci normalnego funkcjonowania mieszkańców okolicznych budynków. Na obecnym etapie formułowanie takiego zarzutu jest zatem przedwczesne i pozbawione podstaw.

Podobnie bezpodstawny jest zarzut potencjalnej utraty intymności mieszkańców sąsiednich budynków mieszkalnych, z uwagi na projektowany taras widokowy, z którego według skarżącej możliwe będzie podglądanie okolicznych mieszkańców. Jest to zarzut oparty na spekulacjach i nie mający odzwierciedlenia w naruszeniu jakiegokolwiek przepisu prawnego mającego zastosowanie na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego spornej inwestycji.

Sąd podziela również stanowisko wojewody co do tego, że planowana inwestycja nie narusza dopuszczalnych norm hałasu. Projektowane boisko jest usytuowane w dalszej odległości od istniejącej zabudowy i dodatkowo oddzielone jest budynkami (boisk zadaszonych i socjalnym). Boisko przeznaczone jest do treningów w ramach szkółki piłkarskiej. Na treningi te uczęszczać będą dzieci, a zajęcia będą one odbywać się w sposób zorganizowany i uporządkowany. Z § 8 pkt 10 lit "e" planu miejscowego wynika zaś dopuszczalny poziom hałasu dla terenów oznaczonych określonymi symbolami. Dla terenów oznaczonych symbolami 1 US, 2US, 3US i 4US poziom hałasu przewidziano jak dla terenów rekreacyjno- wypoczynkowych. Natomiast zgodnie z pkt 3c tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz. 112) dopuszczalny poziom hałasu dla terenów rekreacyjno- wypoczynkowych wynosi 55 dB w dzień i 45 dB w nocy. W zabudowie jednorodzinnej 50 dB w dzień i 40dB w nocy. Z projektu budowlanego nie wynika, aby powyższe parametry zostały przekroczone. Ponadto inwestor wyjaśnił, że w projekcie zastosowano wentylatory dachowe typ. RF4-160 wytwarzające poziom ciśnienia akustycznego max. do 51dB. Instalację wentylacji mechanicznej zaprojektowano zgodnie § 152 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Prawidłowo również wskazał organ odwoławczy, że projekt budowlany zawiera szczegółową inwentaryzację drzewostanu na działkach objętych pozwoleniem, w tym spornego dębu szypułkowego na granicy działek nr "[...]", które to drzewo oznaczono jako zagrożone. W związku z tym inwestor w obrębie drzewa planuje wykonanie muru oporowego. Projekt budowlany zwiera opis sposobu postępowania przy wykonywaniu prac budowlanych w pobliżu drzew zagrożonych. Ponadto wycinka i nasadzenia zostały uzgodnione z ZDZiT.

Niewątpliwie planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. Obsługa komunikacyjna dla terenu 1 US odbywa się przez teren oznaczony symbolem A, do którego prowadzi droga "[...]" – droga publiczna (ul. A).

Bezsprzecznie też projekt budowlany spornej inwestycji jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia. Ponadto, jak wyżej wykazano, jest on zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi i obowiązującym planem miejscowym.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Dlatego też nie można zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez skarżącą niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.