Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 645/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2012 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych w B. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty dodatku motywacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję nr [...] Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dowódca Jednostki Wojskowej nr[...], na podstawie art. 104 § 1 i art. 127 § l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 8, art. 80 ust. 1 a i art. 104 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 w związku z art. 80 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010r. Nr 90, poz. 593 ze zm., zwanej w skrócie "s.w.ż.z.") oraz § 25a ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004r. Nr 141, poz. 1497 z późn. zm.) w związku z § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 czerwca 2010 r. w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych (Dz. U. z 2010 r. Nr 110, poz. 732, zwanej dalej "rozporządzeniem w sprawie klasy kwalifikacyjnej") odmówił skarżącemu st. chor. R. K. dodatku motywacyjnego za trzecią klasę kwalifikacyjną.

W wyniku odwołania skarżącego Szef [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy ustalił, że skarżący pełniąc służbę na stanowisku służbowym kierownika magazynu w [...] Bazie Materiałowej uzyskał trzecią klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej 38T40 (obsługa magazynu w grupie osobowej technicznej) i SW 10955 (obsługa magazynu uzbrojenia), potwierdzoną zaświadczeniem nr [...]r.

Decyzją nr [...]r. Dowódca [...] przyznał skarżącemu dodatek motywacyjny na czas zajmowania przez niego stanowiska służbowego kierownika magazynu o specjalności, w której uzyskał on trzecią klasę kwalifikacyjną

Z dniem 1 sierpnia 2011 r. skarżący został zwolniony z dotychczasowego stanowiska i wyznaczony na stanowisko służbowe kierownika magazynu środków bojowych w [...] Bazie Logistycznej o specjalności wojskowej 38B25 (gospodarka magazynowa środków bojowych w grupie osobowej materiałowej).

W związku z powyższym skarżący w dniu [...] r. wystąpił z wnioskiem o wypłatę dodatku motywacyjnego.

Wskazaną na wstępie decyzją organ I instancji odmówił wypłaty wnioskowanego dodatku wskazując, że skarżący nie spełnił warunku do przyznania dodatku, tj. nie posiada klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej zgodnej z zajmowanym stanowiskiem służbowym.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podniósł, że spełnia wszystkie warunki wymagane do otrzymania dodatku motywacyjnego. Wskazał, że otrzymał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej oraz posiada trzecią klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej 38T40, a nie zaistniały wymienione w § 25b rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy zawodowych przyczyny wstrzymania dodatku motywacyjnego. Ponadto podniósł, że stosownie do § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie klasy kwalifikacyjnej ma dwa lata na weryfikację posiadanej trzeciej klasy w nowej specjalności wojskowej.

Rozpatrując odwołanie Szef [...] podniósł, że na podstawie § 25a rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych dodatek motywacyjny otrzymują żołnierze zawodowi pełniący służbę w korpusie podoficerów zawodowych lub szeregowych zawodowych, którzy uzyskali w opinii służbowej ocenę bardzo dobrą oraz posiadają odpowiednią dla zajmowanego stanowiska służbowego klasę kwalifikacyjną. Dodatek ten przyznaje się żołnierzowi, który uzyskał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 lub ust. 3 pkt 2 s.w.ż.z. oraz posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym.

W ocenie organu odwoławczego z literalnego brzemienia powołanego przepisu wynika, że warunkiem niezbędnym do przyznania dodatku motywacyjnego jest posiadanie przez żołnierza zawodowego pełniącego służbę w korpusie podoficerów zawodowych lub szeregowych zawodowych nadanej po 1 stycznia 2010 r. klasy kwalifikacyjnej uzyskanej zgodnie ze specjalnością służbową na zajmowanym stanowisku.

Zdaniem organu warunek posiadania odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej w stosunku do zajmowanego stanowiska służbowego skarżący spełniał w dniu wydania decyzji nr [...] r., ponieważ uzyskał on po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną odpowiednią dla zajmowanego wówczas stanowiska służbowego, czyli w specjalności wojskowej 38T40 i SW 10955. Skarżący nie posiadał natomiast klasy kwalifikacyjnej w specjalności wojskowej 38B25, właściwej dla nowego stanowiska służbowego.

W ocenie organu odwoławczego przywołany przez skarżącego w odwołaniu § 25b rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych nie odnosi się do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Przepis ten odnosi się do wstrzymania dodatku motywacyjnego, a więc do przypadków, gdy żołnierz spełniający uprzednio warunki do przyznania mu dodatku, przestał je spełniać, zaś taki dodatek otrzymuje na podstawie wciąż obowiązującej decyzji. Tymczasem decyzja nr [...] r. przestała obowiązywać w związku ze zwolnieniem skarżącego z poprzedniego stanowiska służbowego, gdyż wydana została na czas pełnienia przez skarżącego służby na konkretnym stanowisku służbowym.

Odnośnie zarzutu naruszenia § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie klasy kwalifikacyjnej organ odwoławczy wskazał, że przepis ten dotyczy wyłącznie możliwości zachowania przez żołnierza dotychczasowej klasy kwalifikacyjnej po wyznaczeniu na stanowisko służbowe o nowej specjalności wojskowej. Samo posiadanie klasy kwalifikacyjnej nie ma wpływu na przyznanie dodatku motywacyjnego, o ile nie jest to klasa kwalifikacyjna w specjalności wojskowej odpowiedniej do zajmowanego stanowiska służbowego. Dopóki zatem skarżący nie potwierdzi klasy kwalifikacyjnej w nowej specjalności wojskowej, dopóty dodatek motywacyjny nie będzie mu przysługiwał.

Organ zwrócił uwagę na punkty XX i XXX uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r., nr 79, poz. 669 ze zm.), w których to punktach zawarto informację, iż przed zmianą przepisy ustawy nie normowały kwestii związanych z podnoszeniem przez żołnierzy obu korpusów poziomu ich wyszkolenia i wiedzy specjalistycznej na zajmowanych stanowisku służbowym. Jak wskazał organ dodatek motywacyjny miał połączyć w sobie możliwość oddziaływania na żołnierzy zawodowych w kierunku co najmniej dobrego wykonywania obowiązków służbowych oraz podnoszenia przez nich kwalifikacji zawodowych bez konieczności zmiany stanowiska służbowego.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że gdyby wolą ustawodawcy było utrzymanie dodatku motywacyjnego dla żołnierzy po wyznaczeniu ich na nowe stanowiska służbowe w nowych specjalnościach wojskowych to w rozporządzeniu w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych zawarłby stosowny przepis przejściowy.

Kwestionując decyzję Szefa [...] z dnia [...], w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skardze R. K. podniósł, że po objęciu nowego stanowiska służbowego (w dniu 1 sierpnia 2011 r.) wypłacony mu został dodatek motywacyjny za sierpień 2011 r. i wrzesień 2011 r., po czym został on wstrzymany bez wydawania stosownej decyzji. W związku z tym wystąpił do Dowódcy JW [...] o wypłatę wskazanego dodatku uznając, iż spełnił wszystkie wymagane ku temu warunki stanowisko to nadal podtrzymuje.

Decyzji organu II instancji skarżący zarzucił, że organ odwoławczy rozpatrując i argumentując każde z rozporządzeń przywołanych w zaskarżonej decyzji nie potraktował stanowionego w nich prawa jako jednej spójnej całości.

Wskazał, że w myśl § 20 rozporządzenia w sprawie klasy kwalifikacyjnej w czasie egzaminu sprawdzeniu podlegają taktyka, szkolenie ogniowe (strzeleckie), rozpoznanie i armie obce, szkolenie inżynieryjno - saperskie, obrona przed bronią masowego rażenia, powszechna obrona przeciwlotnicza, łączność, terenoznawstwo, szkolenie medyczne i przedmioty specjalistyczne kierunkowe dla danej specjalności wojskowej. Zdaniem skarżącego w powyższego wynika, że przy zmianie numeru specjalności wojskowej zmienia się niewielki zakres wiedzy podlegającej sprawdzeniu na egzaminie (na zdobycie której żołnierz ma dwa lata).

Żołnierz ponosi zatem trud podnoszenia swoich kwalifikacji, kiedy tymczasem zmiana specjalności w etacie bez zmiany miejsca pełnienia służby i zakresu obowiązków pozbawia go – w myśl zaskarżonej decyzji – dodatkowego wynagrodzenia za ten trud.

Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Oceniając decyzję administracyjną według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sąd administracyjny bada, czy przy wydaniu indywidualnego aktu z zakresu administracji publicznej organy zachowały reguły proceduralne i czy niewadliwie zastosowały normy prawa materialnego odnoszące się do ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

W wyniku rozpoznania sprawy Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które uzasadnia ich uchylenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem postępowania administracyjnego była kwestia składnika uposażenia skarżącego z tytułu pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej.

Zgodnie z przepisem art. 72 ust. 1 s.w.ż.z. uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Wśród dodatków tych, od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawodawca ustanowił dodatek motywacyjny (w art. 80 ust. 1a s.w.ż.z.), który przyznaje się żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych - za uzyskanie w opinii służbowej oceny bardzo dobrej oraz posiadanie odpowiedniej klasy kwalifikacyjnej, o której mowa w art. 46a s.w.ż.z.

Wymaga podkreślenia, iż przedmiotowy dodatek do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych został wprowadzony z dniem 1 stycznia 2010 r. mocą art. 1 pkt 43 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669) podobnie jak regulacja art. 46a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w zakresie klas kwalifikacyjnych, do której się on odwołuje (art. 1 pkt 23 ww. ustawy zmieniającej).

W myśl art. 46a ust. 1 s.w.ż.z. żołnierzom zawodowym korpusów podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych mogą być nadawane klasy kwalifikacyjne odpowiadające poziomowi ich wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi, z zastrzeżeniem ust. 3. Ustalono cztery rodzaje klas kwalifikacyjnych: trzecią, drugą, pierwszą i mistrzowską (art. 46a ust. 2 s.w.ż.z). Według ust. 3 tego artykułu klasę kwalifikacyjną nadaje się po zdaniu egzaminu przed komisją egzaminacyjną powołaną przez uprawniony organ.

Na mocy upoważnienia ustawowego zawartego art. 46a ust. 4 s.w.ż.z., Minister Obrony Narodowej wydał w dniu 1 czerwca 2010 r. rozporządzenie w sprawie nadawania, potwierdzania, podwyższania i utraty klasy kwalifikacyjnej przez podoficerów i szeregowych zawodowych.

Zgodnie z § 5 ust. 1 powyższego rozporządzenia: nadanie, podwyższenie lub potwierdzenie klasy kwalifikacyjnej żołnierzowi zawodowemu uzależnione jest od spełnienia przez niego łącznie następujących warunków:

1) nabycia wiedzy i umiejętności praktycznych w specjalności właściwej dla zajmowanego stanowiska służbowego;

2) potwierdzenia w czasie egzaminu kwalifikacyjnego wiedzy teoretycznej i umiejętności praktycznych przewidzianych w szczegółowych kryteriach uzyskiwania klas kwalifikacyjnych specjalistów wojskowych;

3) zajmowania etatowego stanowiska służbowego w specjalności wojskowej, w której żołnierz zawodowy ubiega się o określoną klasę kwalifikacyjną przez okres umożliwiający uzyskanie odpowiedniego poziomu wiedzy i umiejętności praktycznych:

a) dla klasy trzeciej - co najmniej dwóch i pół roku od daty objęcia stanowiska służbowego,

b) dla klasy drugiej - co najmniej trzech lat od daty uzyskania trzeciej klasy kwalifikacyjnej,

c) dla klasy pierwszej - co najmniej trzech lat od daty uzyskania drugiej klasy kwalifikacyjnej,

d) dla klasy mistrzowskiej - co najmniej dwóch lat od daty uzyskania pierwszej klasy kwalifikacyjnej.

Nadanie, potwierdzenie i podwyższenie klasy kwalifikacyjnej żołnierzowi zawodowemu następuje z dniem zdania egzaminu rozkazem organu, który powołał komisję egzaminacyjną (§ 6 i § 7 rozporządzenia).

W myśl przepisu § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie klas kwalifikacyjnych, żołnierz zawodowy posiadający klasę kwalifikacyjną zobowiązany jest do potwierdzenia swoich kwalifikacji specjalistycznych na poziomie posiadanej klasy, jeżeli nie ubiega się o uzyskanie klasy wyższej, po upływie okresu, kiedy mógłby ją uzyskać. Obowiązek ten nie dotyczy żołnierzy zawodowych posiadających klasę kwalifikacyjną przyznaną na stałe. W przypadku gdy żołnierz zawodowy nie zamierza podnosić swoich kwalifikacji, na jego wniosek, można przyznać mu klasę kwalifikacyjną na stałe, pod warunkiem co najmniej dwukrotnego jej potwierdzenia. Klasa kwalifikacyjna przyznawana jest na stałe żołnierzowi zawodowemu pozostającemu w specjalności wojskowej, w której ją uzyskał (§ 9 ust. 2).

Zgodnie z ust. 3 § 9 ww. rozporządzenia, do potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej zobowiązani są również żołnierze zawodowi, którzy zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe oznaczone inną specjalnością wojskową. Aby zachować uzyskaną w innej specjalności klasę kwalifikacyjną, żołnierz zawodowy musi ją potwierdzić w nowej specjalności w ciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe.

Z kolei po myśli § 10 rozporządzenia utrata klasy kwalifikacyjnej następuje wówczas, gdy żołnierz zawodowy:

1) z powodu popełnionych uchybień w trakcie wykonywania obowiązków służbowych doprowadził do:

a) niesprawności, awarii lub uszkodzenia użytkowanego albo powierzonego uzbrojenia i sprzętu wojskowego,

b) powstania znacznej szkody w powierzonym mieniu wojskowym;

2) nie potwierdził klasy kwalifikacyjnej, nie przystąpił do egzaminu lub nie zdał egzaminu w celu podwyższenia klasy kwalifikacyjnej;

3) po wyznaczeniu na stanowisko służbowe w nowej specjalności wojskowej nie potwierdził jej na dotychczas posiadanym poziomie.

Utrata posiadanej klasy kwalifikacyjnej jest równoznaczna z jej obniżeniem do klasy bezpośrednio niższej i powoduje konieczność potwierdzenia odpowiednio niższej klasy kwalifikacyjnej w okresie dwóch lat. Utrata trzeciej klasy kwalifikacyjnej jest równoznaczna z jej pozbawieniem ( § 10 ust. 2 i 3).

Należy podkreślić, iż dopiero rozporządzeniem z dnia 15 grudnia 2010 r. (Dz.U. Nr 245, poz. 1639) Minister Obrony Narodowej zmienił rozporządzenie z dnia 8 czerwca 2004r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 41, poz. 1497 z późn.zm.), między innymi poprzez dodanie nowego rozdziału 4a dotyczącego dodatku motywacyjnego (§ 25a i 25b). Rozporządzenie nowelizujące weszło w życie z dniem 8 stycznia 2011 r., ze wsteczną mocą obowiązującą od 1 stycznia 2010 r.

Zgodnie z przepisem § 25a ust. 1 znowelizowanego rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organy, żołnierz zawodowy pełniący służbę w korpusie podoficerów zawodowych lub szeregowych zawodowych, który uzyskał w opinii służbowej ocenę bardzo dobrą oraz posiada odpowiednią dla zajmowanego stanowiska służbowego klasę kwalifikacyjną, otrzymuje miesięczny dodatek motywacyjny ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej wskazanych w pkt 1-4.

Po myśli § 25a ust. 2 przedmiotowy dodatek przyznaje się żołnierzowi zawodowemu, który:

1) uzyskał ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, o której mowa w art. 26 ust. 1 lub ust. 3 pkt 2 ustawy;

2) posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym.

W § 25b rozporządzenia, uregulowano przesłanki wstrzymania oraz obniżenia dodatku motywacyjnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół wykładni cytowanych wyżej przepisów prawa materialnego. Stan faktyczny sprawy pozostaje bezsporny,

a analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do stwierdzenia, że został on prawidłowo ustalony przez organy administracji publicznej.

Skarżący w dniu [...] r. w Jednostce Wojskowej [...] zdał egzamin i otrzymał trzecią klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej (38T) korpus osobowy logistyki, grupa osobowa techniczna, 38T40 (obsługa magazynu) oraz 10955 (obsługa magazynu uzbrojenia), co potwierdza kopia zaświadczenia nr [...] r.

Z akt administracyjnych sprawy wynika również, że skarżący w ostatniej opinii służbowej uzyskał ocenę ogólną bardzo dobrą.

Decyzją nr 72[...] r. Dowódca[...], przyznał skarżącemu od dnia [...] r. – na czas zajmowania stanowiska – Kierownika Magazynu Składu [...] o grupie uposażenia 7 – dodatek motywacyjny ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej w wysokości 0,02 (k.22 akt adm.).

Rozkazem personalnym nr [...] r. pkt 15 Szef [...] zwolnił skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego kierownik magazynu [...]/, magazyn, sekcja przechowywania, skład, komenda, [...](ŚOW) i z dniem 1 sierpnia 2011 r. wyznaczył na stanowisko służbowe – kierownik magazynu /[...] /, magazyn środków bojowych, sekcja przechowywania, skład /[...]).

Z dniem 1 sierpnia 2011 r. skarżący objął obowiązki służbowe na nowym stanowisku służbowym - rozkazy dzienne Dowódcy [...] z [...]oraz z [...]r. nr [...] (k. 19 i 20 akt adm.).

Z powyższego wynika, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżący posiadał trzecią klasę kwalifikacyjną w specjalności wojskowej 38T40 i 10955, natomiast zajmowane przez skarżącego obecnie stanowisko służbowe oznaczone jest specjalnością nr 38B25.

Nie budzi jednocześnie wątpliwości, jak zasadnie podnoszą organy orzekające w sprawie, że decyzją nr [...] r. przyznano skarżącemu dodatek motywacyjny na czas pełnienia służby na zajmowanym wówczas stanowisku służbowym – kierownika magazynu Składu[...]. Wynika to bowiem jednoznacznie z treści tego rozstrzygnięcia. Wobec powyższego, na skutek zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i wyznaczenia do pełnienia służby na innym stanowisku służbowym, powyższa decyzja stała się bezprzedmiotowa i wygasła. Nie mogła ona zatem kształtować ewentualnego uprawnienia skarżącego do spornego dodatku motywacyjnego na nowym stanowisku służbowym, które objął z dniem 1 sierpnia 2011 r.

Tym samym zgodzić się należy z twierdzeniem organów, że nie zaistniała w sprawie sytuacja regulowana § 25b ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, nie doszło bowiem do wstrzymania dodatku motywacyjnego w rozumieniu tego przepisu. Przesłankę zaprzestania wypłaty skarżącemu dodatku motywacyjnego stanowiło bowiem wygaśniecie uprzedniej decyzji i brak, w ocenie organu, przesłanek do przyznania skarżącemu takiego dodatku na nowym stanowisku służbowym.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził jednakże, iż zasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego w zakresie w jakim organy uznały, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania mu dodatku motywacyjnego na nowym stanowisku służbowym (objętym od 1 sierpnia 2011 r.).

Przesłanki nabycia prawa do dodatku motywacyjnego określił ustawodawca wprost w przepisie art. 80 ust. 1a s.w.ż.z. Dodatek motywacyjny przyznaje się zatem żołnierzom zawodowym pełniącym służbę w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych, którzy łącznie spełniają dwie przesłanki:

— uzyskali w opinii służbowej opinię bardzo dobrą,

— posiadają odpowiednią klasę kwalifikacyjną, o której mowa w art. 46a.

Zgodnie z art. 46a ust. 1 s.w.ż.z. klasy kwalifikacyjne odpowiadają poziomowi wyszkolenia wojskowego i specjalistycznego żołnierzy zawodowych, zgodnie z zajmowanymi stanowiskami służbowymi.

Wraz z wprowadzeniem spornych dodatków (od dnia 1 stycznia 2010 r.) nie została zmieniona delegacja ustawowa w art. 80 ust. 6 s.w.ż.z. – ustawodawca nie upoważnił ministra do odrębnego ukształtowania przesłanek dodatku motywacyjnego, a tym bardziej wprowadzenia dodatkowych (poza ustawowymi) wymogów bądź kryteriów jego uzyskania. Jednocześnie w art. 46a ust. 4 s.w.ż.z. ustawodawca zwarł delegację do uregulowania szczegółowego sposobu i trybu nadawania, ale również potwierdzania, podwyższania i utraty klas kwalifikacyjnych, sposobu przeprowadzania i zdawania egzaminu oraz zakresu sprawdzanej wiedzy i umiejętności, uwzględniając specyfikę służby na poszczególnych stanowiskach służbowych w korpusach podoficerów zawodowych i szeregowych zawodowych.

W ocenie Sądu, wszechstronna analiza i wykładnia zarówno językowa, jak również systemowa oraz celowościowa wskazanych wyżej przepisów ustawowych, oraz aktów wykonawczych prowadzić musi do uznania za zasadny zarzutu skarżącego, zgodnie z którym wraz z zachowaniem (posiadaniem) klasy kwalifikacyjnej uzyskanej na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, skarżący zachował również uprawnienie do związanego z uzyskaną klasą kwalifikacyjną dodatku motywacyjnego, pomimo, że został wyznaczony na stanowisko służbowe oznaczone inną specjalnością wojskową.

W § 9 rozporządzenia w sprawie klas kwalifikacyjnych uregulowano obowiązek (ust. 1) i możliwość (ust. 3) potwierdzania posiadanej już przez żołnierza zawodowego klasy kwalifikacyjnej. Instytucję tę należy zatem odróżnić od uzyskania klasy kwalifikacyjnej.

Zgodnie z ust. 3 § 9 ww. rozporządzenia do potwierdzenia klasy kwalifikacyjnej zobowiązani są żołnierze zawodowi, którzy zostali wyznaczeni na stanowiska służbowe oznaczone inną specjalnością wojskową. Aby zachować uzyskaną w innej specjalności klasę kwalifikacyjną, żołnierz zawodowy musi ją potwierdzić w nowej specjalności w ciągu dwóch lat od daty wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe. O ile żołnierz zawodowy po wyznaczeniu na stanowisko służbowe w nowej specjalności wojskowej nie potwierdził jej na dotychczas posiadanym poziomie (w ciągu dwóch lat), wówczas następuje utrata klasy kwalifikacyjnej (§ 10 ust. 1 pkt 3). Oznacza to, że wraz z wyznaczeniem na stanowisko służbowe o innej specjalności wojskowej żołnierz zawodowy nie traci automatycznie uzyskanej wcześniej klasy kwalifikacyjnej, lecz nadal ją posiada (do chwili potwierdzenia lub utraty).

W tej sytuacji jeżeli spełniona jest jednocześnie druga ustawowa przesłanka przyznania dodatku motywacyjnego (bardzo dobra ocena uzyskana w opinii służbowej) – żołnierz zawodowy uprawniony jest do otrzymywania dodatku motywacyjnego, o którym mowa w art. 80 ust. 1a s.w.ż.z.. W tym przedmiocie winien orzec organ właściwy w stosunku do zajmowanego przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego.

Dodatkowo wskazać należy, iż wobec treści § 9 ust. 3 rozporządzenia w sprawie klasy kwalifikacyjnej przepisy § 25a ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych należy interpretować w ten sposób, iż skarżący posiada nadaną po dniu 1 stycznia 2010 r. klasę kwalifikacyjną uzyskaną zgodnie z zajmowanym stanowiskiem. Organy w niniejszej sprawie nie kwestionują tego faktu, nie ziściły się również przesłanki dla utraty klasy kwalifikacyjnej, ani też właściwy organ nie stwierdził utraty klasy kwalifikacyjnej w drodze ostatecznej decyzji administracyjnej. W konsekwencji w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący spełniał określone w obowiązujących przepisach przesłanki przyznania dodatku motywacyjnego także po objęciu nowego stanowiska służbowego oznaczonego inną specjalnością wojskową (SW: [...]).

Nie bez znaczenia dla dokonanej przez Sąd wykładni powyższych norm prawnych pozostaje także treść przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych regulujących kwestie usytuowania żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, zaliczania go do określonego korpusu osobowego, grupy osobowej i specjalności wojskowej oraz wyznaczania na stanowisko służbowe (art. 6 ust. 1 pkt 2, pkt 3 i 11a, art. 34 i art. 35 s.w.ż.z.).

W myśl przepisu art. 35 ust. 1 s.w.ż.z., żołnierza zawodowego wyznacza się na stanowisko służbowe, w drodze decyzji, stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych, w zależności od wymaganych kwalifikacji zawodowych określonych w karcie opisu stanowiska służbowego oraz posiadanej oceny w opinii służbowej, a żołnierza zawodowego w służbie stałej również od ustalonej dla niego indywidualnej prognozy przebiegu zawodowej służby wojskowej. Wobec tego nie budzi wątpliwości, że stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych (definiowanych jako celowość między innymi wyznaczenia na stanowisko służbowe i zwalniania z tego stanowiska) zwalniając żołnierza zawodowego, posiadającego trzecią klasę kwalifikacyjną zdobytą zgodnie z zajmowanym stanowiskiem służbowym, z pewnością właściwy przełożony służbowy uwzględnia wszystkie powyższe aspekty, w tym dotychczasowy przebieg służby, nabyte umiejętności i kwalifikacje.

Podkreślić należy, iż zdobywanie klasy kwalifikacyjnej jest procesem długotrwałym. Jest to okres, w którym żołnierz zawodowy uzyskuje odpowiedni poziom wiedzy i umiejętności praktycznych (vide § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie klasy kwalifikacyjnej), co potwierdza egzamin. Motywacyjny charakter tej instytucji przemawia także za utrzymaniem przez żołnierza w okresie posiadania klasy kwalifikacyjnej związanego z nią prawa do dodatku motywacyjnego. W ocenie Sądu, skoro żołnierz zawodowy aby uzyskać trzecią klasę kwalifikacyjną musiał ubiegać się o to przez okres co najmniej dwóch i pół roku od daty objęcia stanowiska służbowego, podjął związany z tym trud i uzyskał klasę kwalifikacyjną oraz bardzo dobra ocenę służbową, to pozbawienie go uprawnienia do związanego z tym dodatku motywacyjnego byłoby nie tylko działaniem demotywującym, ale też sprzecznym z celem wprowadzenia omawianego dodatku do uposażenia. Żołnierz zawodowy pozostaje w służbie i nie ma wpływu na fakt, że stosownie do potrzeb Sił Zbrojnych zostaje zwolniony ze stanowiska służbowego (na którym wszakże uzyskał klasę kwalifikacyjną i bardzo dobra ocenę służbową) i powołany na stanowisko służbowe o innej specjalności.

Te wszystkie okoliczności prowadzą do stwierdzenia, że żołnierz zawodowy pomimo wyznaczenia do pełnienia służby na stanowisku służbowym o innej specjalności wojskowej nadal (do upływu okresu na potwierdzenie klasy kwalifikacyjnej, ewentualnie do momentu utraty klasy kwalifikacyjnej) posiada uzyskana uprzednio odpowiednią klasę kwalifikacyjną, w rozumieniu art. 80 ust. 1a s.w.ż.z. Z akt sprawy wynika, że w dacie orzekania przez organy spełniona była jednocześnie przesłanka bardzo dobrej oceny służbowej skarżącego.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien rozstrzygnąć o uprawnieniu skarżącego do przedmiotowego dodatku motywacyjnego od dnia 1 sierpnia 2011 r. (objęcia nowego stanowiska służbowego) uwzględniając wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku, w szczególności wyrażoną w nim ocenę prawną.

Ze względu na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku podjęto zgodnie z treścią art. 152 ww. ustawy.