Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 519/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37a pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 7, art. 12,  art. 77 par. 1, art. 78 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia do dyspozycji komendanta oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], Komendant Powiatowy Policji w [...] (dalej w skrócie: KPP lub organ pierwszej instancji) zwolnił z dniem 31 maja 2021 r. [...] M. G. - Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] (zwanego dalej również skarżącym) z uposażeniem zasadniczym w wysokości 3.860 zł oraz dodatkiem służbowym w kwocie 700 zł miesięcznie ([...] KP O., KPP [...]) z zajmowanego stanowiska oraz z dniem 1 czerwca 2021 r. przeniósł skarżącego do dyspozycji KPP na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy, z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia i z tym dniem wyznaczył miejsce pełnienia służby w Komisariacie Policji w O., Komendy Powiatowej Policji w [...]. Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 37a pkt 1 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o Policji, oraz § 1 i § 9 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalenia wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236, z późn. zm.), a także § 19 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1113). Jednocześnie KPP na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej zwanej w skrócie K.p.a., nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozkazu organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu [...] z urzędu zostało wszczęte postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Następnie podał, że postanowieniem z dnia [...], nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w O. (dalej w skrócie: KWP) odmówił wyłączenia KPP oraz [...] Zastępcy KPP w [...] od udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i załatwienia sprawy, uznając, że nie zachodzi żadna z określonych w art. 24 i art. 25 K.p.a. przesłanek wyłączenia. Wyjaśnił również, że w dniu [...] wydał postanowienie o dopuszczeniu i przeprowadzeniu dowodów w toczącym się postępowaniu administracyjnym z dokumentów (wyszczególnionych w punktach od 1 do 22), które wskazują przyczyny wszczęcia postępowania oraz stwierdzone uchybienia w pełnieniu służby przez skarżącego. Organ podał też, że dokumenty z akt osobowych funkcjonariusza wymienione w punktach od 23 do 48 pozwalają ustalić przebieg służby, posiadane wykształcenie, przeszkolenie i kwalifikacje oraz określają jego predyspozycje do pełnienia służby KPP w [...]. Z kolei - po rozpoznaniu wniosku skarżącego - postanowieniem z dnia [...] organ pierwszej instancji dopuścił i przeprowadził dowód z dokumentów w postaci rozkazów o nagrodach dla funkcjonariusza na okoliczność przyznania nagród motywacyjnych. Natomiast odmówił skarżącemu dopuszczenia dowodu z wnioskowanych dokumentów i zeznań strony oraz świadków uznając, że dowody te nie mają znaczenia dla celów prowadzonego postępowania administracyjnego. KPP podniósł, że stwierdzone uchybienia w pełnieniu służby przez skarżącego są oczywiste i znajdują potwierdzenie w posiadanych dowodach, które zostały włączone do akt prowadzonego postępowania administracyjnego. Zebrany materiał dowodowy pozwala na wyjaśnienie wszystkich faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, wobec czego przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz wskazanych świadków nie spowodowałoby wszechstronniejszego rozpoznania sprawy. Ponadto dokonano sprawdzenia, czy skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie pełnienia służby na stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...], tj. od [...] 2020 r. do [...] 2020 r. W wyniku analizy czasu służby w Systemie Wspomagania Obsługi Policji (SWOP) ustalono, iż w podanym okresie brak jest zapisów świadczących, aby skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, a tym samym niecelowe było przeprowadzenie dowodu z informacji o absencjach skarżącego. Jednocześnie organ ustalił, że w drugim półroczu 2020 r. KWP w O. nie przeprowadzała kontroli Zespołu [...]. Wykonywane w drugim półroczu 2020 r. czynności dotyczyły zdalnego sprawdzenia funkcjonowania służby [...] w KPP w [...] w wybranym zakresie, a nie kontroli. Na podstawie Planu badania i wizyt studyjnych oceniających realizację zadań przez służbę [...] w jednostkach organizacyjnych podległych KWP w O. w 2020 r. oraz z uwagi na specyficzną sytuację uwarunkowaną obostrzeniami związanymi z COVID-19, sprawdzenie jednostki odbyło się w sposób zdalny i zostało zrealizowane przez przedstawiciela Sztabu Policji KWP w O. Z tego względu organ uznał, że dokument w postaci sprawozdania KWP i zawarte w nim ustalenia nie mają znaczenia dla potrzeb prowadzonego postępowania administracyjnego. Podkreślił, że organ ocenia, jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają udowodnienia i jakie dowody dla wykazania tych faktów są potrzebne. Działania organu nie mogą stanowić naruszenia innych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości i prostoty postępowania. Organy administracji powinny bowiem działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy. Wskazał również organ, że nie uwzględnił kolejnego wniosku dowodowego skarżącego w przedmiocie dopuszczenia w sprawie dowodu z zeznań określonych świadków na okoliczność przebiegu jego służby oraz braku zasadności stwierdzonych rzekomo uchybień w jego pracy. W tym zakresie dowodził, że wskazani przez skarżącego świadkowie to policjanci pełniący służbę w Wydziale [...] KPP w [...] na stanowiskach wykonawczych, podległych stanowisku Naczelnika i Zastępcy Naczelnika Wydziału [...]. Oceny funkcjonariusza pełniącego służbę na stanowisku kierowniczym, jakim jest Zastępca Naczelnika Wydziału [...], dokonuje przełożony. Do jego kompetencji należy ocena, czy policjant swoje obowiązki wykonuje prawidłowo, czy takie bądź inne działanie stanowi uchybienie. Zdaniem organu podwładny, który ma obowiązek realizować polecenia przełożonego, nie jest władny do oceny, w jaki sposób przełożony wywiązuje się z obowiązków służbowych. W takim przypadku nie można mówić o obiektywnej ocenie przełożonego przez podwładnego. W dalszej części uzasadnienia organ stwierdził, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż skarżący został przyjęty do służby w Policji w dniu [...] 1998 r. na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby i tym samym wyraził gotowość podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej obowiązującej w tej formacji. Analiza dokumentacji pozwoliła ustalić, że dnia [...] 1998 r. funkcjonariusz złożył ślubowanie zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy, a zatem w myśl przytoczonego przepisu zobowiązał się do przestrzegania prawa i zasad etyki zawodowej, a także do dbania o honor, godność i dobre imię służby. Ponadto skarżący zgodnie z zarządzeniem nr 805 KWP z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej Policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., Nr 1, poz. 3) powinien m.in. wykonywać czynności służbowe według najlepszej woli i wiedzy, z należytą uczciwością, rzetelnością, wykazując się odpowiedzialnością, odwagą i ofiarnością. Nadto policjant powinien rzetelnie wykonywać polecenia przełożonego, jak również policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Organ wskazał, że skarżący służbę pełnił w pionie [...] na wykonawczych stanowiskach służbowych. W trakcie służby był wielokrotnie nagradzany nagrodami motywacyjnymi. Natomiast na stanowisko Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...] ww. funkcjonariusz został mianowany z dniem [...] 2020 r., tj. na stanowisko decyzyjne o wysokim stopniu odpowiedzialności oraz istotności z punktu widzenia zarządzania i hierarchiczności ww. wydziału. Od dnia mianowania skarżącego na to stanowisko służbowe otrzymał trzy nagrody motywacyjne w formie pieniężnej na podstawie rozkazów z dnia 13 marca 2020 r., 5 maja 2020 r. i 17 lipca 2020 r. odpowiednio za wykonywanie dodatkowych zadań służbowych w zastępstwie policjantów przebywających na zwolnieniu lekarskim, za duże zaangażowanie w służbie, dobre efekty pracy oraz wykonywanie czynności służbowych poza normatywnym czasem pracy. Organ zauważył, że w późniejszym okresie, tj. do końca 2020 r. skarżący nie otrzymał już żadnej innej nagrody motywacyjnej, gdyż brak było przesłanek ustawowych do przyznania takiej nagrody. Organ podał, że skarżący posiada pozytywną opinię służbową. Natomiast z karty opisu stanowiska pracy na stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...], z którym zapoznał się skarżący potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem, wynika, że podlegają mu m.in. stanowiska [...], zastępcy [...] oraz pomocnika [...] Zespołu [...] oraz funkcjonariuszy Zespołu ds. [...] Wydziału [...] KPP w [...], a także określono, iż zastępuje Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...]. Do zakresu zadań/obowiązków na tym stanowisku należy m.in. nadzorowanie realizacji zadań i ocenianie pracy bezpośrednio podległych funkcjonariuszy Zespołu [...], nadzorowanie realizacji zadań przez bezpośrednio podległych funkcjonariuszy Zespołu ds. [...], nadzorowanie, koordynowanie, kontrola funkcjonowania oraz zapewnienie ciągłości służby na stanowisku kierowania KPP w [...], sporządzanie okresowych opinii służbowych podległych funkcjonariuszy, a także nadzorowanie i prowadzenie działań zmierzających do wzrostu społecznego poczucia bezpieczeństwa, budowania pozytywnego wizerunku Policji i akceptacji dla jej działań. Z kolei w punkcie dot. szczególnych uprawnień widnieje zapis "kierowanie do sądów wniosków o ukaranie oraz występowanie w imieniu KPP w [...] na każdym etapie postępowania w sprawach o wykroczenia" Jednocześnie z pkt 10 omawianej karty wynika odpowiedzialność skarżącego: za realizację przez podległych funkcjonariuszy zadań określonych w przepisach służbowych i aktach prawnych, za bezpośredni nadzór nad Zespołem ds. [...], Zespołem [...] Wydziału [...], za rezultaty pracy bezpośrednio podległych funkcjonariuszy, za przestrzeganie dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej, a także za przestrzeganie przepisów o ochronie informacji niejawnych i tajemnic związanych ze służbą przez podległych funkcjonariuszy. Wśród kryteriów oceny realizacji zadań znalazły się: zarządzanie wydziałem, kreowanie pozytywnego wizerunku Policji w społeczeństwie. Ponadto skarżący zobowiązany jest do przestrzegania jako przełożony/kierownik komórki organizacyjnej Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 99, z późn. zm.). Dalej organ uznał, że zebrany materiał dowodowy potwierdził, iż skarżący dopuścił się szeregu uchybień w zakresie zarządzania i kierowania podległą komórką organizacyjną, jako przełożony. Potwierdzają to między innymi przeprowadzone następujące czynności wyjaśniające w myśl rozdziału 10 ustawy: 1) w sprawie ujawnienia przez portal A treści informacji z dnia [...] zawartej w "Zeszycie poleceń dla [...] KPP w [...]" – [...], 2) w sprawie ujawnienia informacji z dnia [...] zawartej w książce przebiegu służby w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia, pozostającej w związku z wykonywaniem czynności służbowych, co mogło spowodować szkodę w służbie, a także wobec braku nadzoru sprawowanego przez między innymi Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] – [...], treść tej informacji została opublikowana w dniu [...] na portalu A w artykule pt. "[...]" wraz z załącznikami, 3) w sprawie nierozliczenia funkcjonariuszki delegowanej do innej jednostki organizacyjnej Policji z [...] – [...], przeprowadzone czynności wyjaśniające wykazały, że ujawniony przypadek [...] jest wynikiem uchybień ze strony funkcjonariusza nadzorującego służbę Zespołu [...], tj. skarżącego, który w sposób niewłaściwy realizował czynności przełożonego określone w rozdziale 2 ww. Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. W związku ze stwierdzonymi uchybieniami skarżącemu udzielono instruktażu w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonywania zadań i czynności służbowych w trybie § 62 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji (Dz. U. Nr 126, poz. 877, z późn. zm.), który został udokumentowany w formie notatki służbowej w trybie § 11 ust. 2 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Ponadto w wyniku dokonanych sprawdzeń rejestrów postępowań o wykroczenia pozostających w prowadzeniu w II półroczu 2020 r. ustalono, że zarejestrowanych zostało 1350 spraw, z tego 150 prowadzonych było powyżej 9 miesięcy, 500 powyżej 6-ciu miesięcy. Z kolei 450 czynności prowadzonych było powyżej 3 miesięcy, zaś pozostałe 200 powyżej 1 miesiąca. W materiałach wybranych spraw, poza sporządzanymi kartami nadzoru, brak jest innych adnotacji świadczących o realizacji czynności nadzoru. W czasie absencji Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...] skarżący nie instruował policjantów co do metodyki wykonywania czynności wyjaśniających oraz czynności związanych z wnoszeniem do sądu wniosków o ukaranie, co wpłynęło na brak rytmiki postępowań i nieterminowość ich prowadzenia. Organ stwierdził też, że skarżący nie nadzorował czynności wykonywanych przez policjantów, w szczególności związanych ze zbieraniem materiałów w toku czynności wyjaśniających. Brak jest zapisów świadczących o czuwaniu nad prawidłowym i terminowym sporządzaniem wniosków o ukaranie oraz ich zasadnością faktyczną i prawną oraz nad realizacją czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia. Brak jest również zapisów świadczących o badaniu faktycznej i prawnej zasadności przedkładanych przez policjantów wniosków o odstąpienie od skierowania wniosku o ukaranie do sądu. Przeprowadzona analiza wskazuje na słabą jakość lub zupełny brak czynności nadzorczych. We wszystkich analizowanych aktach brak jest jakichkolwiek zapisów świadczących o sprawowaniu nadzoru przez Zastępcę Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...]. Organ podniósł, że skarżący pełnił zastępstwo za Naczelnika Wydziału [...] w okresie od [...] 2020 r. do [...] 2020 r. i zobowiązany był w tym okresie do sprawowania nadzoru w ww. zakresie. Poddane analizie akta postępowań w sprawach o wykroczenia nie zawierają w podanym okresie żadnych wpisów świadczących o sprawowaniu nadzoru w zastępstwie za naczelnika ww. komórki organizacyjnej, tym samym swoim zachowaniem skarżący naruszył zapisy Zarządzenia Nr 21 Komendanta Głównego Policji z dnia 13 lipca 2020 r. w sprawie niektórych form organizacji i ewidencji czynności wyjaśniających w sprawach o wykroczenia (Dz. Urz. KGP z 2020 r. poz. 36), które weszło w życie z dniem 31 lipca 2020 r. Brak nadzoru ze strony skarżącego w analizowanym obszarze spowodowało także naruszenie zapisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenie (Dz. U. z 2021 r. poz. 457), tj. art. 54 § 1, który stanowi, że czynności wyjaśniające powinny być zakończone w ciągu miesiąca od ich podjęcia. Pomimo zgłaszanych trudności związanych z absencją policjantów ww. komórki organizacyjnej, Zastępca Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...] nie podjął czynności naprawczych, co skutkowało przekroczeniem terminów na prowadzenie czynności w sprawach o wykroczenia. Zdaniem organu kolejnym zdarzeniem potwierdzającym brak właściwego nadzoru sprawowanego przez skarżącego jest nieprawidłowe wykonanie polecenia służbowego wydanego przez przełożonego, a dotyczącego rozliczenia policjantki delegowanej do czasowego pełnienia służby w innej jednostce Policji z posiadanej dokumentacji służbowej oraz mienia. Skarżący nie rozliczył w pełni policjantki z posiadanej dokumentacji służbowej, m.in. [...] w wyniku niewłaściwego rozliczenia. Ponadto skarżący jako bezpośredni przełożony (pod nieobecność naczelnika wydziału) nie przeprowadził opiniowania policjantki delegowanej do innej jednostki organizacyjnej Policji rozkazem personalnym nr [...], zgodnie z § 3 ust. 1 i § 3 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1102, z późn. zm.). Według organu powyższe okoliczności świadczą o tym, że skarżący wykonywał swoje obowiązki w sposób niezgodny z kartą opisu stanowiska pracy, jak też z postanowieniami rozdziału 2 "Przełożeni" Zarządzenia Nr 30 z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji, w szczególności w zakresie planowania służby podwładnych, koordynowania, nadzorowania i kontrolowania sposobu wykonania zleconych działań, korygowania działania w razie stwierdzenia wadliwości metod lub nieskuteczności sposobu jego wykonywania, oraz reagowania na stwierdzone nieprawidłowości w pełnieniu służby przez podwładnego oraz na jego niewłaściwe zachowania poza służbą - mogące godzić w społeczny wizerunek Policji. Zdaniem KPP utrzymujące się od dłuższego czasu zaniechania w przedmiotowym zakresie miały wymierny i negatywny wpływ na realizację zadań służbowych wynikających z ustawy o Policji, jak również na jej wizerunek w mediach oraz stan dyscypliny służbowej podległych funkcjonariuszy. Jednocześnie podejmowane wielokrotnie przez przełożonych skarżącego działania mające na celu zobowiązanie do wykonywania w sposób prawidłowy funkcji przełożonego, nie przyniosły oczekiwanego rezultatu, a dalsze pełnienie służby przez skarżącego na stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...] nie daje rękojmi prawidłowej realizacji zadań służbowych. W konsekwencji organ przyjął, że nie tylko utracono zaufanie do skarżącego jako kierownika komórki organizacyjnej, ale także uznano, że nie sprostał on powierzonym mu obowiązkom na zajmowanym stanowisku służbowym. Podkreślił organ, że z uwagi na zakres obowiązków na pełnionym stanowisku współpraca między skarżącym a KPP oraz [...] Zastępcą KPP w [...] wymaga nie tylko odpowiednich kwalifikacji i nienagannego przebiegu służby, lecz zaangażowania w wykonywanie obowiązków służbowych w sposób zgodny z oczekiwaniami wyższego przełożonego. Owa współpraca winna przejawiać się zaufaniem przełożonego do funkcjonariusza kierującego jedną z komórek organizacyjnych jednostki, zdolnością do realizacji zadań w sposób zgodny z jego zasadami. Istotnym elementem współpracy każdego komendanta powiatowego Policji z kadrą kierowniczą średniego szczebla jest niewątpliwie sprawne kierowanie poszczególnymi komórkami zarządzanej jednostki. W interesie służby leży, aby zorganizowana grupa ludzi stale współpracująca ze sobą wykonywała prawidłowo swoje zadania służbowe i w sposób prawidłowy była nadzorowana przez kierownictwo wydziału. Grupa ta realizuje zadania na rzecz kierownika jednostki organizacyjnej, który odpowiada za prawidłową realizację zadań służbowych wynikających wprost z ustawy o Policji i innych aktów prawych wykonawczych. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, by stanowiska kierownicze w Policji zajmowali policjanci, co do których przełożeni, a zwłaszcza kierownik danej jednostki organizacyjnej Policji, mieli pełne zaufanie. Dalej organ dowodził, wskazując na określone w ustawie cele formacji jaką jest Policja, że decyzja o przeniesieniu skarżącego do dyspozycji przełożonego oparta została na określonej koncepcji kierowania jednostką, a także na potrzebach interesów służbowych w szerokim ujęciu, tj. dotyczących nie tylko bezpośrednio jednej komórki organizacyjnej, ale uwzględniając zakres zadań i obowiązków na wskazanym stanowisku kierowniczym, również funkcjonowania całej jednostki organizacyjnej. Zaznaczył, że przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych, co wynika z charakteru stosunków służbowych w Policji, cechujących się podporządkowaniem i hierarchicznością. Co więcej, przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych jest przejściowym (ograniczonym do 12 miesięcy) ujęciem ewidencyjnym do czasu powołania lub mianowania na inne stanowisko albo zwolnienia ze służby, które w niniejszej sprawie ma na celu przede wszystkim zapewnienie ciągłości służby, nadzoru i prawidłowej realizacji zadań przez Wydział [...] KPP w [...]. Podkreślił też organ, że przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych samo w sobie nie pogarsza sytuacji finansowej policjanta, bowiem zachowuje on dotychczas należne uposażenie na podstawie art. 121 ust. 1 ustawy. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o umorzenie postępowania, stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 105 K.p.a., ponieważ skarżący dopuścił się szeregu uchybień w zakresie zarządzania i kierowania podległą komórką organizacyjną jako przełożony, stąd przedmiotowe postępowanie administracyjne jest zasadne. Poza tym postępowania, które mają status wszczynanych z urzędu nie mogą być umorzone na wniosek strony. Podniósł również, że KPP jest odpowiedzialny za zapewnienie ładu i porządku publicznego na terenie całego powiatu, a jednocześnie do prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, przy uwzględnieniu interesu społecznego, który jest tożsamy z interesem służby. Organ musi zatem brać pod uwagę nie tylko subiektywne pojmowanie interesu policjanta, ale powinien mieć na względzie szerszy interes jednostki organizacyjnej - w tym przypadku KPP w [...]. W tej sytuacji interes służby polegający na obowiązku zapewnienia właściwego funkcjonowania jednostki Policji i realizowania zadań ustawowych przeważa nad indywidualnym interesem policjanta. Zdaniem organu sprawne funkcjonowanie pionu [...], a w szczególności Wydziału [...], bezpośrednio wpływa na utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie powiatu [...]. Natomiast Zastępca Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...] nie spełnił oczekiwań przełożonych w zakresie sprawnego kierowania i zarządzania podległą komórką organizacyjną, co jest jednoznaczne z potrzebą podjęcia działań naprawczych przez zmianę personalną na tym stanowisku służbowym. Ustawodawca nie uzależnił możliwości zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych od przebiegu służby funkcjonariusza, jego kwalifikacji zawodowych, niekaralności dyscyplinarnej czy faktu wyróżniania nagrodami uznaniowymi, ani od subiektywnego przekonania co do przydatności na zajmowanym stanowisku. Powyższe umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Uzasadniając nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazał organ, że wziął pod uwagę wyjątkowo ważny interes służby i interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego oraz szybkiego działania. Interes społeczny, tożsamy z interesem służby, związany z polityką kadrową, przejawia się również koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania Wydziału [...] KPP w [...] i sprawnej realizacji zadań Policji w celu najefektywniejszego wykonywania obowiązków oraz zadań ustawowych.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił naruszenie następujących przepisów K.p.a.:

- art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 86 przez bezzasadne oddalenie niemal wszystkich wniosków dowodowych strony tylko z tego względu, że z innych przeprowadzonych w sprawie dowodów, zdaniem organu, wynikały fakty odmienne, czyniąc tym samym zawnioskowane przez stronę dowody pozbawionymi znaczenia prawnego, co z kolei doprowadziło od naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7) oraz odebrało stronie uprawnienie do czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 § 1),

- art. 7 przez odstąpienie przez organ od wyważenia interesu społecznego (w tym wypadku interesu służbowego Policji) z indywidualnym interesem policjanta, w sytuacji gdy organ, wydając decyzję uznaniową, powinien kierować się nie tylko kryteriami potrzeb służby, jej interesu i koniecznością zapewnienia optymalnego wykonywania podstawowych zadań Policji, ale też musi mieć na uwadze słuszny interes funkcjonariusza,

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co w konsekwencji spowodowało naruszenie zasady prowadzenia postępowania z zachowaniem pełnej bezstronności i obiektywizmu oraz doprowadziło do odstąpienia od wnikliwego zbadania wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy, a także skutkowało przekroczeniem ram uznania administracyjnego i błędnym ustaleniem, że:

a) skarżący dopuścił się szeregu uchybień w zakresie zarządzania i kierowania podległą jemu komórką organizacyjną, w sytuacji gdy prawidłowo zgromadzony i oceniony materiał dowodowy w sprawie przeczy powyższym wnioskom,

b) uznaniowy charakter przedmiotowej decyzji upoważnia organ do jednostronnego i władczego kształtowania spraw osobowych skarżącego, w sytuacji gdy zwolnienie z zajmowanego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji wymaga kierowania się konkretnymi kryteriami i musi znajdować właściwe uzasadnienie,

- art. 107 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 3 przez niewystarczające usprawiedliwienie wydanej decyzji i odstąpienie od rozważenia wszystkich przesłanek stanowiących podstawę do wydania decyzji uznaniowej, jak również przez brak wskazania podstawy prawnej zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska oraz wyznaczenia nowego miejsca pełnienia służby,

- art. 108 § 1 przez nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy dobra chronione tym przepisem, w tym interes służby tego nie wymagał.

Skarżący sformułował również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym:

- art. 37a pkt 1 ustawy przez jego niewłaściwe zastosowanie i zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska oraz przeniesienie do dyspozycji KPP w [...] - po pierwsze - w sytuacji, kiedy organ w treści zaskarżonego rozkazu nie wskazał żadnych obiektywnych i rzeczywistych powodów podjęcia takiego rozstrzygnięcia, co czyni wydaną decyzję w całości dowolną, oderwaną od rzeczywistego stanu faktycznego; po drugie, bez równoczesnego wskazania powodów, dla których w ocenie organu na chwilę wydawania przedmiotowego rozstrzygnięcia nie było możliwe mianowanie skarżącego na inne stanowisko służbowe, oraz bez wyjaśnienia, dlaczego zdaniem organu jedyną ewentualnością było przeniesienie skarżącego do dyspozycji przełożonego.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodów, szczegółowo opisanych we wnioskach dowodowych strony z dnia 8 kwietnia 2021 r.

W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że działanie organu sprowadzające się do arbitralnej odmowy przeprowadzenia zawnioskowanych przez niego dowodów doprowadziło do pozbawienia go prawa do czynnego udziału w sprawie, jak również naruszyło zasadę prawdy obiektywnej, co miało wpływ na czynione przez organ ustalenia faktyczne. Nie podzielił stanowiska, jakoby z zebranego materiału dowodowego wynikało, że dopuścił się szeregu uchybień w zakresie zarządzania i kierowania podległą komórką organizacyjną jako przełożony. Gdyby powyższe ustalenia organu polegały na prawdzie, niewątpliwie poniósłby odpowiedzialność dyscyplinarną. Według skarżącego organ potraktował procedurę z art. 37a ustawy jako swoistego rodzaju sankcję i karę, które mają nie tylko zastąpić postępowanie dyscyplinarne, ale wręcz doprowadzić do ukarania, pomimo jasnych ustaleń postępowania wyjaśniającego. Dalej, zwracając uwagę na uznaniowy charakter decyzji wydanej na podstawie art. 37a ustawy, skarżący stwierdził, że organ nie wyjaśnił, jakie były przyczyny jego zwolnienia, ani też nie wykazał, aby zwolnienie z dotychczasowego stanowiska i pozostawienie do dyspozycji przełożonego było uzasadnione interesem służbowym Policji. Ponadto organ nie wyjaśnił, dlaczego w przypadku skarżącego nie było możliwe mianowanie na inne stanowisko służbowe. W przekonaniu skarżącego wszystkie twierdzenia organu w przedmiocie uznaniowego charakteru decyzji, jednostronnego i władczego kształtowania spraw osobowych, treści złożonego ślubowania czy zasady podporządkowania się rozkazom, nie mogą same w sobie stanowić podstawy do zwolnienia z zajmowanego stanowiska i pozostawienia do dyspozycji przełożonego, skoro czynności tych nie wymagały kwestie kadrowe, organizacyjne czy inne przesłanki związane z dobrem służby. Skarżący nie zgodził się też ze stanowiskiem organu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym zakresie zarzucił, że organ poprzestał na powoływaniu się na bardzo ogólnikowe pojęcia jak: ważny interes społeczny, bezpieczeństwo i porządek publiczny, nie wyjaśniając jednak, w jaki sposób powyższe pojęcia odnoszą się do stanu faktycznego przedmiotowej sprawy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania KWP rozkazem personalnym z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy opisał przebieg dotychczasowego postępowania, a następnie omówił charakter i podstawę funkcjonowania Policji, odwołując się do art. 1 ust. 1, art. 25 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy. Jednocześnie wyjaśnił, że decyzja o przeniesieniu policjanta do dyspozycji właściwego przełożonego opiera się w dużym stopniu na uznaniu przełożonego, zaś w przypadku osób zajmujących stanowiska kierownicze, na określonej i przyjętej koncepcji kierowania, a także na potrzebach interesów służbowych w szerokim ujęciu, tj. dotyczących nie tylko bezpośrednio jednej komórki organizacyjnej, lecz funkcjonowania całej jednostki organizacyjnej. Ponadto stwierdził, że w decyzji podejmowanej na podstawie art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy organ nie musi wskazywać, w jakim celu dokonywane jest zwolnienie z zajmowanego dotychczas stanowiska służbowego i przeniesienie do dyspozycji przełożonego. Przepis art. 37a pkt 1 ustawy nie zobowiązuje przełożonego do informowania policjanta o celowości dokonywanych zmian kadrowych, strukturalnych i organizacyjnych w jednostce Policji, w tym o prowadzonej polityce kadrowej. Ponadto przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji nie wymaga zgody policjanta i pozostaje w gestii właściwych przełożonych, co wynika z charakteru stosunków służbowych w Policji, cechujących się podporządkowaniem i hierarchicznością. Niemniej jednak przełożony musi wskazać, dlaczego uznaje za konieczne zastosowanie instytucji określonej w omawianym przepisie, przez odniesienie do konkretnych sytuacji bądź zdarzeń uzasadniających właśnie takie "zadysponowanie" policjantem. Właściwy przełożony nie jest obowiązany natomiast do wskazywania, czy zwolnienie z dotychczasowego stanowiska i przeniesienie do dyspozycji mają na celu mianowanie lub powołanie czy zwolnienie ze służby. Samo przeniesienie do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych jest już prawną i logiczną konsekwencją zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że zgodnie z art. 38a ustawy równorzędnym stanowiskiem służbowym jest stanowisko zaszeregowane do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego, organ wskazał, iż analiza akt postępowania organu pierwszej instancji w zestawieniu z wykazem wakujących stanowisk służbowych w Komendzie Powiatowej Policji w [...], z uwzględnieniem planowanych zmian kadrowych, dowodzi, że na chwilę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, po zwolnieniu odwołującego z zajmowanego stanowiska służbowego, przeniesienie wymienionego funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych było jedyną ewentualnością, gdyż nie było możliwe mianowanie go na inne stanowisko służbowe odpowiednie do stopnia, kwalifikacji i doświadczenia. KWP podkreślił również, że przeniesienie do dyspozycji właściwego przełożonego samo w sobie nie pogarsza sytuacji policjanta. Gwarancją ochrony słusznego interesu policjanta jest - w tej sytuacji ograniczony do 12 miesięcy - czas przeniesienia na podstawie tegoż przepisu oraz zachowanie dotychczasowych warunków uposażenia na podstawie art. 121 ustawy. Zdaniem organu przeniesienie do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych stanowi o uwzględnieniu przez organ pierwszej instancji interesu społecznego, tożsamego z interesem służby, ale także dotychczasowego przebiegu służby skarżącego. Doświadczenie, wiedza i kwalifikacje wymienionego funkcjonariusza mogą bowiem zostać wykorzystane przy realizacji innych zadań służbowych. Uzyskanie doświadczenia zawodowego lub kwalifikacji w danej komórce organizacyjnej czy na konkretnym stanowisku służbowym nie przesądza o obniżeniu przydatności funkcjonariusza na innym stanowisku. W przeciwnym wypadku każda decyzja o zmianie warunków pełnienia służby pozbawiona byłaby jakiejkolwiek podstawy. Skutkiem tego przełożeni właściwi w sprawach osobowych pozbawieni zostaliby prawnego instrumentu umożliwiającego im swobodny dobór kadr w podległych im jednostkach, który umożliwia fluktuację funkcjonariuszy, tam gdzie wymaga tego interes służby. KWP uznał też - wbrew twierdzeniom skarżącego - za zasadne wyznaczenie funkcjonariuszowi miejsca pełnienia służby w Komisariacie Policji w O. Komendy Powiatowej Policji w [...]. W ocenie organu zapis mówiący o przeniesieniu jest poleceniem wydanym służbowo przez przełożonego podwładnemu i wynika z charakteru stosunków służbowych w Policji, cechujących się podległością służbową, podporządkowaniem i hierarchicznością. Organ podkreślił, że skarżący po zwolnieniu z zajmowanego stanowiska, w związku z zastosowaniem trybu określonego w art. 37a pkt 1 ustawy do czasu mianowania/powołania na inne stanowisko bądź zwolnienia ze służby pozostaje bez przydziału służbowego. Ponadto nie bez znaczenia w tym przypadku jest fakt, że skarżący jest funkcjonariuszem zdolnym do pełnienia służby w Policji. Zatem wyznaczenie mu miejsca pełnienia służby jest logiczną konsekwencją "pozostawania w dyspozycji" przełożonego i legitymowania się pełną zdolnością do służby w tej formacji. Natomiast zasadność i celowość wyznaczenia skarżącemu jako miejsca pełnienia służby Komisariatu Policji w O. nie podlega ocenie w tym postępowaniu, bowiem decyzja ta pozostaje w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych - kierownika jednostki organizacyjnej, który najlepiej zna potrzeby służby w podległej jednostce organizacyjnej Policji i jest zobowiązany do podejmowania działań, tam gdzie wymaga tego interes służby. Właściwy przełożony może powstrzymać się od wyznaczenia miejsca pełnienia służby funkcjonariuszowi pozostającemu w jego dyspozycji w przypadku orzeczenia o trwałej niezdolności policjanta do służby w Policji przez właściwą komisję lekarską, a taka sytuacja nie zachodzi w rozważanym przypadku. KWP stwierdził, że wydanie spornego rozkazu personalnego było prawnie dopuszczalne, ponieważ organ pierwszej instancji wziął pod uwagę uchybienia dotyczące m.in. sposobu sprawowania przez funkcjonariusza nadzoru nad podległymi funkcjonariuszami Zespołu [...], co związane było z upublicznieniem treści informacji służbowej z dnia [...] zawartej w "Zeszycie poleceń [...] KPP w [...]" przez portal "A" - "Zastraszanie świadków w [...] komendzie policji i mobbing ciąg dalszy" oraz informacji z dnia [...] zawartej w "Książce przebiegu służby w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia" przez portal "A" - "[...]". Ponadto wpływ na podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia miały nieprawidłowości w sposobie sprawowania przez funkcjonariusza nadzoru nad prowadzonymi w podległym wydziale czynnościami w sprawach o wykroczenia, co związane było z przekroczeniem terminów prowadzonych spraw, a które to nieprawidłowości polegają na braku właściwych adnotacji Naczelnika oraz Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...] w kartach nadzoru, świadczących o prowadzeniu czynności kontrolnych, a które to czynności - uwzględniając strukturę wydziału - skarżący z racji zajmowanego stanowiska oraz określonego systemu zastępstw winien realizować w czasie nieobecności naczelnika wydziału. Dowodem tego jest notatka służbowa [...] Zastępcy Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 4 marca 2021 r. dotycząca braku udokumentowania czynności nadzoru nad prowadzonymi postępowaniami w sprawach o wykroczenia w materiałach wybranych spraw oraz kopie kart kontrolnych oraz kart nadzoru z tychże spraw to potwierdzające. Dowodził dalej KWP, że organ pierwszej instancji uwzględnił również uchybienia związane z niewłaściwie sprawowanym nadzorem nad Zespołem [...] Wydziału [...] KPP w [...], co związane było z ujawnionym podczas czynności służbowych przypadkiem [...] do pomieszczenia służbowego przez funkcjonariuszkę KPP w [...]. Ponadto wskazał na nieprawidłowości związane z rozliczeniem funkcjonariuszki KPP w [...] przed delegowaniem tejże funkcjonariuszki do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji. W świetle tych okoliczności organ odwoławczy za słuszną uznał dokonaną przez KPP ocenę, że zapewnienie prawidłowego funkcjonowania Wydziału [...] KPP w [...] wymaga przeniesienia skarżącego do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych w trybie określonym w art. 37a pkt 1 ustawy. Wydział [...] KPP w [...] ma bowiem bezpośredni wpływ na utrzymanie bezpieczeństwa i porządku publicznego w rejonie, a sprawne funkcjonowanie pionu [...] uzależnione jest nie tylko od fachowości i doświadczenia osoby pełniącej funkcję kierowniczą, ale również od pełnego zaufania organu mianującego do osoby zajmującej tak odpowiedzialne stanowisko służbowe. Odnosząc się do obowiązków skarżącego zawartych w rocie ślubowania oraz wynikających z Zarządzenia Nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP z 2013 r. poz. 50, z późn. zm.), organ drugiej instancji stwierdził, że bezpośrednią przyczyną zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska nie były doniesienia medialne, a utrata zaufania przez organ mianujący, co związane było z nieprawidłowym wykonywaniem powierzonych zadań. Ponadto z racji zajmowanego stanowiska, co wynika z karty opisu stanowiska pracy, skarżący ponosi odpowiedzialność za rezultaty pracy bezpośrednio podległych policjantów, realizację przez podległych funkcjonariuszy zadań określonych w przepisach służbowych i aktach prawnych, podejmowane decyzje w toku realizacji zadań, przestrzeganie dyscypliny służbowej, zasad etyki zawodowej oraz poszanowanie praw człowieka i godności osobistej obywateli w trakcie wykonywania obowiązków służbowych przez podległych funkcjonariuszy, a także przestrzeganie przepisów o ochronie informacji niejawnych i tajemnic związanych ze służbą przez podległych funkcjonariuszy. Tymczasem zdarzenie polegające na dwukrotnym upublicznieniu dokumentacji służbowej będącej na stanie podległego Zespołu [...] jest niepokojące i budzi uzasadnione wątpliwości co do poziomu dyscypliny służbowej w tejże komórce organizacyjnej, sposobu zarządzania i kompetencji kierowniczych skarżącego. Bezspornym jest, że skoro KPP wykonuje swoje zadania przy pomocy podległej mu komendy, to nie byłoby możliwe realizowanie przez wymienionego przełożonego przypisanych mu zadań, gdyby nie miał możliwości powierzenia funkcji kierowniczych w poszczególnych komórkach organizacyjnych osobom, które darzy pełnym zaufaniem, tj. takim, co do których nie będzie miał żadnych wątpliwości, że realizują swoje obowiązki, w tym wykonując polecenia, nie doprowadzą do sytuacji, która wiązałaby się z negatywnym odbiorem działań Komendy, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Jednocześnie odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego niepopełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego, organ wyjaśnił, że ustawodawca nie uzależnił możliwości przeniesienia policjanta do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych od wymierzenia policjantowi kary dyscyplinarnej. Istotą sprawy jest sposób sprawowania nadzoru i zarządzania podległymi funkcjonariuszami, który nie spełnił oczekiwań przełożonego, skutkiem czego była utrata zaufania organu mianującego do funkcjonariusza i brak możliwości kontynuowania efektywnej współpracy. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że w ramach planowania służby lub pracy podwładnych oraz koordynowania działań należy m.in. stosować formę pisemną wydawanych poleceń w sprawach wymagających działań wieloosobowych lub przedłużonych w czasie, co wynika z § 8 pkt 5 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji. Natomiast dokonana przez organ pierwszej instancji analiza - z którą zgodził się organ odwoławczy - wybranych spraw oraz stwierdzony brak jakichkolwiek wpisów w kartach kontrolnych/nadzoru przez kierownictwo Wydziału [...] KPP w [...], w tym skarżącego w czasie sprawowania zastępstwa za naczelnika wydziału, dowodzi słabej jakości lub braku czynności nadzorczych nad prowadzonymi postępowaniami wyjaśniającymi w sprawach o wykroczenia na różnym etapie ich realizacji. Przy czym nie budzi wątpliwości organu odwoławczego wybór spraw poddanych analizie, bowiem - jak wynika z akt postępowania organu pierwszej instancji - analizie poddano sprawy pochodzące z różnych okresów. Odnosząc się zaś do wyjaśnień zawartych przez skarżącego w uzasadnieniu pisma z dnia 8 kwietnia 2021 r., organ odwoławczy podniósł, że nie kwestionuje czynności służbowych podejmowanych przez skarżącego w tym zakresie, a jedynie stwierdza brak stosownych adnotacji kierownictwa wydziału w dokumentacji wybranych spraw świadczących o podejmowaniu czynności nadzorczych, o których mowa w Zarządzeniu Nr 21 Komendanta Głównego Policji. Akta postępowania organu pierwszej instancji potwierdzają, że Kierownik Ogniwa ds. [...] Wydziału [...] KPP w [...] - od dnia 1 listopada 2019 r. odpowiedzialny za nadzór nad przydzielonymi funkcjonariuszom ogniwa czynnościami wyjaśniającymi, informował kierownictwo Wydziału [...] KPP w [...] o problemach związanych z realizacją przez niego nadzoru, głównie w zakresie czynności trwających powyżej 1 miesiąca, niemniej jednak, jak wynika z oświadczenia wymienionego, nie zostały wdrożone przez kierownictwo wydziału zmiany, które usprawniłyby pracę i umożliwiły rzeczywiste "czuwanie" nad prawidłową realizacją czynności. Zaznaczył Organ, że zmiana organizacyjna polegająca na utworzeniu Ogniwa ds. [...] z wyodrębnionym stanowiskiem Kierownika Ogniwa nie zwalnia naczelnika wydziału, a w przypadku jego nieobecności - zastępcy naczelnika wydziału z obowiązku "czuwania" nad prawidłową realizacją zadań przez ww. komórkę organizacyjną, tym bardziej, że według karty opisu stanowiska pracy zastępca naczelnika wydziału zastępuje naczelnika wydziału. Tym samym zobowiązany jest do "przejęcia" realizacji zadań określonych także w karcie opisu stanowiska pracy naczelnika wydziału. Niewątpliwie dowodem sprawowania funkcji nadzorczych byłyby stosowne adnotacje w karcie kontrolnej, co w połączeniu z instruowaniem podległych policjantów co do metodyki wykonywania poszczególnych czynności, w szczególności w przypadku przekroczenia terminu realizacji czynności, stanowiłoby o rzeczywistym "czuwaniu" przełożonego nad prawidłowym sposobem realizacji czynności. W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że policjant rozlicza się z otrzymanego wyposażenia oraz obowiązków służbowych w przypadkach określonych w § 18 ust. 1 pkt 1-7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1113). Jeśli w konkretnym przypadku konieczne było rozliczenie funkcjonariuszki KPP w [...] za kartą obiegową, a w rozważanym przypadku funkcjonariuszka m.in. w dniu [...] 2020 r. [...] do pomieszczenia służbowego oraz w związku z delegowaniem do innej jednostki organizacyjnej Policji nie zdała [...], to bez znaczenia w niniejszej sprawie ma fakt, że dotychczasowa praktyka w KPP w [...] w tym zakresie nie zakładała formy pisemnej rozliczenia policjanta. Istotne jest, że przepisy ww. rozporządzenia dają taką możliwość. Ponadto - jak wskazał prawodawca - to bezpośredni przełożony rozlicza policjanta. W okolicznościach sprawy, zdaniem KWP, zastosowanie formy pisemnej rozliczenia policjantki byłoby najbardziej optymalnym rozwiązaniem. Odnosząc się z kolei do stwierdzonego przez organ pierwszej instancji uchybienia skarżącego polegającego na zaniechaniu sporządzenia opinii służbowej funkcjonariuszce KPP w [...] przed jej delegowaniem do czasowego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej Policji, organ odwoławczy nie uwzględnił tego uchybienia, uznając je za bezpodstawne. W tej kwestii podniósł, że zagadnienie opiniowania służbowego policjantów reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1102), w tym § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b, który określa terminy opiniowania. Uwzględniając ten przepis, organ stwierdził, że skoro ostatnie opiniowanie funkcjonariuszki miało miejsce w maju 2018 r., to kolejne winno być przeprowadzone w maju 2021 r. Przy czym termin ten, stosownie do § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia zostaje przesunięty o okres delegowania lub powierzenia obowiązków służbowych. W analizowanym przypadku skarżący nie dopuścił się więc żadnego uchybienia. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy szeroko omówił pojęcie zaufania w kontekście właściwej i sprawnej realizacji przypisanych Policji zadań i dowodził, że utracił zaufanie do skarżącego wobec ujawnionych uchybień, zaś sytuacja taka sprawia, że sprawne realizowanie ustawowych zadań Policji może doznać znacznych trudności. Nie budzi zatem wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiający się koniecznością zapewnienia właściwego realizowania ustawowych zadań Policji na terenie powiatu [...], zdecydowanie przeważa nad interesem skarżącego. Z tego względu uznał decyzję podjętą przez organ pierwszej instancji jako mieszczącą się w granicach nadanego mu upoważnienia ustawowego, albowiem przez pryzmat właściwego zarządzania podjętych działań oceniana jest sprawność Policji oraz jej skuteczność w zwalczaniu przestępczości i utrzymaniu bezpieczeństwa publicznego. KWP podkreślił, że słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. W niniejszej sprawie taka sytuacja właśnie ma miejsce. Z tych też względów stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty podniesione w odwołaniu, w tym wnioski o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony i świadków oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów wskazanych w tymże piśmie. W ocenie organu prowadzenie wnioskowanego postępowania dowodowego jest zbędne, ponieważ okoliczności podnoszone przez stronę nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i nie wpłynęłyby na zmianę podjętego rozstrzygnięcia. Wedle organu w sprawie nie zaistniały również przesłanki do zastosowania art. 86 K.p.a., bo zgromadzona dokumentacja jest wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla postępowania, wskazujących na rzeczywiste podstawy utraty zaufania przez przełożonego do skarżącego i pozwalających na merytoryczne zakończenie postępowania. Przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania strony było zbędne, gdyż wniosek skarżącego nie zmierzał do ustalenia konkretnych okoliczności faktycznych, lecz jego celem było przedstawienie przez stronę własnej oceny realizacji zadań służbowych na zajmowanym przez siebie stanowisku służbowym i podważenie ustalonego przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego. Niemniej jednak słuszny interes strony nie może sprowadzać się do subiektywnego poczucia krzywdy skarżącego oraz do odmiennej od organu administracji oceny stanu faktycznego. Stwierdził też organ, że dokonał kompleksowej oceny zebranej w niniejszej sprawie dokumentacji, uznając, że jest ona wystarczająca do podjęcia decyzji. Poza tym w toku prowadzonego postępowania strona miała możliwość czynnego udziału w postępowaniu i prezentowania własnych poglądów. Argumentował organ, że każde rozstrzygnięcie odmienne od woli skarżącego, w tym postanowienie o odmowie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę, odbierane będzie jako krzywdzące dla wnioskodawcy. Niemniej jednak działania organu nie mogą stanowić naruszenia innych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości i prostoty tegoż postępowania. Organy administracji powinny działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy (art. 12 § 1 K.p.a.). Końcowo KWP podkreślił, że pełną wiedzę o potrzebach kadrowych jednostek i zasadności obsadzania poszczególnych stanowisk służbowych posiada wyłącznie kierownik danej jednostki organizacyjnej Policji, w tym przypadku Komendant Powiatowy Policji w [...], który podjętą decyzję uzasadnił w sposób prawidłowy, biorąc pod uwagę uchybienia i nieprawidłowości w sposobie sprawowania nadzoru przez skarżącego nad realizacją zadań przez podległych funkcjonariuszy, skutkujące m.in. dwukrotnym upublicznieniem dokumentacji służbowej, brakiem właściwego nadzoru nad prowadzonymi w wydziale czynnościami w sprawach o wykroczenia w czasie nieobecności naczelnika wydziału oraz brakiem odpowiedniego rozliczenia funkcjonariuszki KPP w [...]. Wskazane wadliwości znajdują potwierdzenie w aktach postępowania i stanowią rzeczywiste podstawy utraty zaufania organu mianującego wobec skarżącego, co z kolei spowodowało brak możliwości kontynuowania dalszej efektywnej współpracy. Uwzględniając powyższe, organ postanowił nie dopuścić i nie przeprowadzić wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, zwłaszcza że okoliczności w nich podane nie zmieniłyby dokonanej oceny sposobu kierowania podległymi skarżącemu funkcjonariuszami oraz komórką organizacyjną, a tym samym dalsze gromadzenie dokumentacji i wykonywanie czynności żądanych przez skarżącego jedynie przedłużyłoby postępowanie. Odnosząc się jeszcze do nadania rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności KWP uznał, że należy mieć na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy nie ma możliwości dostosowania obsady kadrowej do potrzeb służby, jej interesu i konieczności zapewnienia sprawnego, optymalnego wykonywania ustawowych zadań Policji. W przypadku kolizji pomiędzy interesem społecznym a słusznym interesem strony, organ administracyjny musi ważyć, którym wartościom w konkretnym przypadku dać prymat. Nie ulega wątpliwości, że ze względu na podniesione wyżej argumenty interes społeczny musi mieć pierwszeństwo przed partykularnym interesem jednostki. W przeciwnym wypadku trudno byłoby założyć, że możliwe jest sprawne i prawidłowe funkcjonowanie tej formacji.

W skardze na powyższą decyzję skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, w całości powielił zarzuty oraz argumentację zawarte w odwołaniu, z pominięciem zarzutu dotyczącego naruszenia art. 108 § 1 K.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie rozkazów personalnych organów obu instancji i orzeczenie, że akty te nie mogą być wykonalne, oraz domagał się zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym rozkazie. Dodatkowo stwierdził, że bez znaczenia dla sprawy są zarzuty, że skarżący nie był karany dyscyplinarnie. KPP skorzystał bowiem - po stwierdzeniu pierwszego uchybienia - z możliwości udzielenia pisemnego instruktażu skarżącemu, określając przy tym, na czym polegały uchybienia i nieprawidłowości w realizowanych przez niego obowiązkach służbowych. Podkreślił KWP, że ujawniony brak nadzoru przez skarżącego doprowadził do zaległości w prowadzonych postępowaniach w sprawach o wykroczenia, gdzie 150 spraw było prowadzonych powyżej 9 miesięcy, 500 spraw - powyżej 6 miesięcy, 450 spraw - powyżej 3 miesięcy, co praktycznie zaważyło na odwołaniu ze stanowiska. Akcentował również, że w kwestionowanym rozkazie zostały wskazane szczegółowo i obszernie konkretne fakty, które zadecydowały o zastosowaniu wobec skarżącego trybu określonego w art. 37a pkt 1 ustawy, a zatem nie nosi on cech dowolności ani arbitralnego charakteru.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który w sprawie nie miał zastosowania.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 P.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Dodać jeszcze trzeba, że zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie, uwzględniając stanowisko organu w zakresie rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i stanowisko skarżącego, który nie zgłosił żądania rozpoznania sprawy na rozprawie, Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron. W tym trybie rozpoznanie sprawy następuje na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego rozkazu personalnego, a także - z mocy art. 135 P.p.s.a. - poprzedzającego go rozkazu personalnego wydanego w pierwszej instancji, wykazała, że podjęte akty nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa. W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. Z tego powodu Sąd uznał, że zaskarżony rozkaz jest prawidłowy, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, nadal zwanej ustawą lub ustawą o Policji. Zgodnie z art. 37a pkt 1 ustawy, policjanta w przypadku zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego można przenieść do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych, na okres poprzedzający powołanie lub mianowanie na inne stanowisko służbowe albo zwolnienie ze służby, nie dłuższy niż 12 miesięcy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest trafny pogląd, że instytucja określona w tym przepisie służy rozwiązaniu sytuacji, w której brak podstaw, by policjanta przenieść na niższe stanowisko służbowe, brak jest stanowisk równorzędnych, a dobro służby wymaga zwolnienia policjanta z dotychczas zajmowanego stanowiska. Gwarancją ochrony interesu policjanta jest w tej sytuacji ograniczony do 12 miesięcy czas przeniesienia na podstawie art. 37a ustawy oraz zachowanie dotychczasowych warunków uposażenia. Natomiast sama możliwość podjęcia takiego działania przez przełożonych służyć ma należytemu zarządzaniu jednostką zmilitaryzowaną, wymagającą sprawnego mechanizmu dowodzenia, zapewniającego możliwość natychmiastowego reagowania na zaistniałe potrzeby. Zastosowanie art. 37a ustawy nie jest uzależnione od spełnienia przesłanek skonkretyzowanych w przepisach prawa, lecz opiera się na konstrukcji uznania administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 19 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 736/20; z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 1952/15; wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei art. 32 ust. 1 ustawy stanowi, że do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, Komendant CBŚP, Komendant BSWP, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Wedle zaś art. 45 ust. 3 ustawy decyzje w sprawach, o których mowa w art. 37-41, podejmuje przełożony wymieniony w art. 32 ust. 1.

W orzecznictwie sądowym zasadnie podnosi się, że w sprawach dotyczących zwolnienia z zajmowanego stanowiska na podstawie przepisów art. 32 ust. 1 oraz art. 37a pkt 1 ustawy sądy nie mogą wkraczać w kompetencje właściwych organów i oceniać, czy określona osoba powinna piastować dalej określone stanowisko. Badają one jedynie, czy decyzja o zwolnieniu z zajmowanego stanowiska nie jest arbitralna albo podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów (por. cyt. wyżej wyrok o sygn. akt I OSK 736/20). Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola legalności rozkazu personalnego o charakterze uznaniowym zmierza więc do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa jego wydanie było dopuszczalne, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Ponadto w odniesieniu do decyzji uznaniowej powszechnie wskazuje się na ograniczony zakres kontroli sądowej, która - jak słusznie argumentował Naczelny Sąd Administracyjny - sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Badaniu podlega również zawarta w art. 7 K.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Sądy administracyjne nie są uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych, realizując określoną politykę stosowania prawa administracyjnego. Powtórzyć więc przyjdzie, że w tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje organów Policji i oceniać słuszności realizowanej przez nie polityki kadrowej (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 325/21 i powołane tam orzecznictwo).

W ocenie Sądu organy obu instancji, wydając kwestionowane przez skarżącego rozkazy personalne, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Rozstrzygnięcia te nie noszą cech dowolności, bowiem organy prawidłowo, wyczerpująco i wielowątkowo rozważyły oraz "wyważyły" przesłanki uzasadniające zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienie go do dyspozycji komendanta.

W związku z tym wyjaśnienia wymaga, że:

po pierwsze - służba w Policji to szczególny rodzaj służby publicznej; Policja jest bowiem formacją zobligowaną do wykonywania zadań mających na celu zapewnienie oraz utrzymywanie bezpieczeństwa i porządku publicznego, co wynika wprost z art. 1 ust. 1 ustawy,

po drugie - mianowanie policjanta na stanowisko służbowe powoduje nawiązanie pomiędzy funkcjonariuszem a organem administracji państwowej stosunku administracyjnoprawnego; w stosunku służbowym policjanta występuje znaczne nasilenie elementów władczych, których brak w stosunku pracy; policjanci podlegają zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez ich zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (np. stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania, dyspozycyjności); te elementy w stosunku pracy mogą być modyfikowane tylko z uwzględnieniem woli stron, a więc przy zachowaniu zasady równości podmiotów (pracownika i pracodawcy).

Prawidłowo też zwraca się uwagę w piśmiennictwie, że ustawa o Policji stanowi tzw. pragmatykę służbową. Co do zasady, ma ona charakter autonomiczny. Subsydiarne stosowanie przepisów pozostających poza pragmatyką służbową dopuszczalne jest wyłącznie w zakresie, w jakim pragmatyka służbowa stwarza taką możliwość (zob. T. Kuczyński, E. MazurczakJasińska, J. Stelina, Stosunek służbowy, [w:] System prawa administracyjnego, II, red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Warszawa 2011; P. Szustakiewicz, Stosunki służbowe funkcjonariuszy służb mundurowych i żołnierzy zawodowych jako sprawa administracyjna, Warszawa 2012; M. Wieczorek, Charakter prawny stosunków służbowych funkcjonariuszy służb mundurowych, Toruń 2017, a także P. Gacek, Nawiązanie stosunku służbowego z funkcjonariuszem Policji, «Administracja. Teoria. Dydaktyka. Praktyka» 23.2/2011, s. 76 i n., oraz ten sam autor: Status funkcjonariusza policji (...), Zeszyty Prawnicze 21.4/2021, s. 265-291, DOI 10.21697/zp.2021.21.4.11.)

Kompleksowość pragmatyki służbowej należy również odnieść do kwestii zatrudnienia osoby fizycznej w tej formacji, a ściślej rzecz ujmując, do węzła prawnego stanowiącego jego podstawę. Jest nim stosunek służbowy w drodze mianowania. Pomimo tego, że może on zostać nawiązany wyłącznie po uprzednim dobrowolnym zgłoszeniu się osoby fizycznej do służby (art. 28 ust. 1 ustawy), to jego kształt określa w sposób jednostronny i władczy wyłącznie organ administracyjny (przełożony właściwy w sprawach osobowych). Stosunek służbowy ma charakter administracyjnoprawny (tak: T. Hanausek, A. Abramski, J. Leśniewski, S. Pikulski, S. Sagan, M. Taniewska, Prawo policyjne. Komentarz, red. S. Sagan, Katowice 1992, s. 69; W. Kotowski, Ustawa o Policji. Komentarz, Warszawa 2008, s. 380 i n.; P. Gacek, Nawiązanie..., s. 76 i n.; idem, Odwołanie od rozkazu personalnego, «Przegląd Policyjny» 123.3/2016, s. 80; Ł. Czebotar, Z. Gądzik, A. Łyżwa, A. Michałek, A. Świerczewska-Gąsiorowska, M. Tokarski, Ustawa o Policji. Komentarz, Warszawa 2015, s. 366). Mianowanie uregulowane w ustawie o Policji jest - co wymaga podkreślenia - formą niepracowniczego zatrudnienia, z czego wynika, że ten rodzaj stosunku prawnego jest pozbawiony elementu, jakim jest stosunek pracy. Ten rodzaj stosunku prawnego kształtowany jest wyłącznie przepisami prawa administracyjnego. Specyfika wykonywanych przez funkcjonariuszy obowiązków, a tym samym zadań nałożonych na formacje zmilitaryzowane, zdeterminowała wobec tego do odrębnego potraktowania stosunku służbowego i usytuowania go w sferze prawa administracyjnego, nadając mu szczególny kształt. Nierównorzędność stron nie jest jedyną charakterystyczną cechą stosunku służbowego, która wyróżnia go spośród innych stosunków prawnych. Węzeł prawny, jaki zostaje zainicjowany pomiędzy osobą fizyczną, dobrowolnie zgłaszającą gotowość do pełnienia służby, a przełożonym właściwym w sprawach osobowych charakteryzuje przede wszystkim zwiększona dyspozycyjność co do czasu, miejsca oraz rodzaju wykonywanych czynności, zwiększony stopień podporządkowania wobec władzy zwierzchniej, tj. przełożonych (przełożonego właściwego w sprawach osobowych, bezpośredniego przełożonego etc.), a także zaostrzona odpowiedzialność o charakterze dyscyplinarnym (zob. P. Gacek, Czas służby a czas pracy - wybrane aspekty, «Policja. Kwartalnik Kadry Kierowniczej Policji» 2/2014, s. 41 i n.; idem, Służba pełniona przez policjanta w ramach dyżuru domowego, «Policja. Kwartalnik Kadry Kierowniczej Policji» 2/2017, s. 27 i n.).

Pełne podporządkowanie służbowe i osobowe wynika z hierarchicznej struktury organizacyjnej omawianej formacji. Stanowi o tym wprost § 1 pkt 6 Zarządzenia Nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2018 r. poz. 89, z późn. zm.). Wymieniony akt prawny reguluje wzajemne relacje pomiędzy poszczególnymi elementami składowymi tej formacji, czyli jej członkami, porządkując je jako relacje nadrzędności i podległości służbowej jednych funkcjonariuszy (którym nadaje status podwładnych) innym (będących ich przełożonymi). Przełożeni są natomiast uprawnieni do wydawania wiążących podwładnych rozkazów i poleceń służbowych, których niewykonanie lub nienależyte wykonanie sankcjonowane jest możliwością pociągnięcia do odpowiedzialności np. dyscyplinarnej. Tymczasem skarżący uprawnień tych - jako przełożony podległych mu funkcjonariuszy Zespołu [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] - nie realizował należycie, czego konsekwencją są podjęte w jego sprawie, a objęte skargą, rozkazy personalne. Brak właściwego nadzoru nad realizacją zadań przez podległych skarżącemu policjantów, czego skarżący nie chce dostrzec, stało się powodem zwolnienia go z dniem 31 maja 2021 r. z zajmowanego stanowiska Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] i przeniesienia z dniem 1 czerwca 2021 r. do dyspozycji KPP w [...], z zachowaniem dotychczasowych składników uposażenia, na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy oraz wyznaczenia z tym dniem miejsca pełnienia służby w Komisariacie Policji w O.

W świetle zgromadzonego przez organy materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu długotrwałość postępowań w sprawach o wykroczenia oraz brak właściwego nadzoru nad funkcjonariuszami prowadzącymi te postępowania. Jak wynika to z rejestrów postępowań o wykroczenia prowadzonych w II półroczu 2020 r., z zarejestrowanych 1350 spraw 150 było prowadzonych powyżej 9 miesięcy, 500 powyżej 6 miesięcy. Z kolei 450 czynności prowadzonych było powyżej 3 miesięcy, zaś pozostałe 200 powyżej 1 miesiąca. Ponadto brak jakichkolwiek wpisów o charakterze nadzorczym w kartach kontrolnych/nadzoru przez skarżącego dowodzi - jak zasadnie uznały orzekające w sprawie organy Policji - słabej jakości lub braku czynności nadzorczych nad prowadzonymi postępowaniami wyjaśniającymi w sprawach o wykroczenia na różnym etapie ich realizacji. Trafnie dostrzegł organ odwoławczy, że wybór spraw poddanych analizie też nie może budzić wątpliwości, ponieważ na podstawie akt postępowania organu pierwszej instancji ustalono, że kontroli poddano sprawy pochodzące z różnych okresów, bo do dnia 30 października 2019 r. w Wydziale [...] KPP w [...] funkcjonował Zespół ds. [...] - bezpośrednio podległy naczelnikowi wydziału, a od 1 listopada 2019 r. - Ogniwo ds. [...] - bezpośrednio podległe kierownikowi ogniwa. Uwagi te są istotne, albowiem poza kwestiami natury podległości służbowej jawi się jako ważna kwestia pokrzywdzonych czynami zabronionymi - tu wykroczeniami. Szybkość reakcji na zachowanie naruszające prawo jest ważnym elementem polityki karania, ale i budowania zaufania do organów stosujących prawo. Nad prawidłowością realizacji tych zasad w Policji powołani zostali pośredni i bezpośredni przełożeni. Każdy z nich z osobna - w ramach własnej powinności - odpowiada za ich realizację.

W ocenie Sądu rolą przełożonego jest stałe i systematyczne nadzorowanie (a nie tylko kontrolowanie) wykonania czynności podległych policjantów. Organy obu instancji w sposób uprawniony, bo znajdujący potwierdzenie w materiale dokumentacyjnym sprawy, wykazały, że skarżący nie podejmował takich działań, nie odnotowywał poleceń wydawanych w tym zakresie, nie odnotowywał ani sposobu ich realizacji, ani nawet działań podjętych przez niego w toku nadzoru, które winny być przez niego prowadzone systematycznie. To właśnie brak nadzoru nad prowadzonymi w podległym wydziale czynnościami w sprawach o wykroczenia - co związane było z przekroczeniem terminów prowadzonych spraw, a które to nieprawidłowości polegają na braku właściwych adnotacji skarżącego w kartach nadzoru, świadczących o prowadzeniu przez wymienionego czynności kontrolnych - był zasadniczym powodem podjętych w sprawie rozkazów personalnych, których trafność neguje skarżący. Nie można również nie dostrzec, że z akt postępowania wynika, iż Kierownik Ogniwa ds. [..] Wydziału [...] KPP w [...] - od dnia 1 listopada 2019 r. odpowiedzialny za nadzór nad przydzielonymi funkcjonariuszom ogniwa czynnościami wyjaśniającymi - informował kierownictwo Wydziału [...] KPP w [...] o problemach związanych z realizacją przez niego nadzoru, w szczególności w zakresie czynności trwających powyżej 1 miesiąca. Informacja ta jednak nie spowodowała wdrożenia przez kierownictwo wydziału, w tym skarżącego, zmian, które usprawniłyby pracę wydziału i doprowadziły do prawidłowej realizacji czynności przez policjantów. Celnie też argumentował organ odwoławczy, że zmiana organizacyjna polegająca na utworzeniu Ogniwa ds. [...] z wyodrębnionym stanowiskiem Kierownika Ogniwa, nie zwalnia naczelnika wydziału, a w przypadku jego nieobecności - zastępcy naczelnika wydziału z obowiązku "czuwania" nad prawidłową realizacją zadań przez ww. komórkę organizacyjną, tym bardziej, że w świetle postanowień karty opisu stanowiska pracy zastępca naczelnika wydziału zastępuje naczelnika wydziału. Tym samym zobowiązany jest do "przejęcia" realizacji zadań określonych także w karcie opisu stanowiska pracy naczelnika wydziału. Dowodem zaś niewłaściwego sprawowania funkcji nadzorczych przez skarżącego są akta sprawy zawierające m.in. notatkę służbową (karta nr 78-79 akt postępowania organu pierwszej instancji) dotyczącą braku udokumentowania czynności nadzoru nad prowadzonymi postępowaniami w sprawach o wykroczenia w materiałach wybranych spraw oraz kopie kart kontrolnych oraz kart nadzoru z tychże spraw (karty nr 92-101, akta postępowania organu pierwszej instancji). Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, w pełni uzasadniają ocenę realizacji zadań przez skarżącego, która skutkowała wydaniem objętego skargą rozkazu oraz poprzedzającego go rozkazu KPP z dnia 18 maja 2021 r.

Zdaniem Sądu skarżący pomija, że jako osoba funkcyjna, z przynależnymi jej uprawnieniami i władczością miał obowiązek prawny sprawowania należytego nadzoru nad podległym mu funkcjonariuszami. Natomiast właśnie wskutek niewykonywania w sposób właściwy zadań przynależnych funkcji skarżącego uzasadnionym było prawne zareagowanie przez organ na ten stan rzeczy. Organy wzięły bowiem pod uwagę uchybienia i nieprawidłowości dotyczące m.in. niewłaściwego sprawowania przez skarżącego nadzoru nad podległymi funkcjonariuszami, co związane było z upublicznieniem treści informacji służbowej z [...] zawartej w "Zeszycie poleceń [...] KPP w [...]" oraz informacji z dnia [...] zawartej w "Książce przebiegu służby w pomieszczeniu przeznaczonym dla osób zatrzymanych lub doprowadzonych w celu wytrzeźwienia" przez portal "A".

Ponadto, co także wymaga podkreślenia z uwagi na zarzuty zawarte w skardze, wpływ na podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia miały nieprawidłowości związane z rozliczeniem funkcjonariuszki Komendy Powiatowej Policji w [...]. Słusznie w tym zakresie uznał organ odwoławczy, że najbardziej optymalnym sposobem rozliczenia tej funkcjonariuszki było zastosowanie formy pisemnej, skoro po jej delegowaniu do innej jednostki organizacyjnej Policji nadal dysponowała [...]. Przy czym Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organu odwoławczego, że w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 sierpnia 2010 r. w sprawie opiniowania służbowego policjantów skarżący nie dopuścił się naruszenia w postaci zaniechania sporządzenia opinii służbowej dla funkcjonariuszki, ponieważ termin opiniowania został przesunięty o okres jej delegowania.

W przekonaniu Sądu przedstawiona wyżej argumentacja pozwala przyjąć, że gołosłowne są twierdzenia skarżącego, iż organy nie wskazały żadnych obiektywnych i rzeczywistych powodów zwolnienia skarżącego ze stanowiska. Poza tym powielenie w skardze zarzutów odwołania dowodzi tego, że skarżący najwyraźniej nie zapoznał się dokładnie z uzasadnieniem zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia 3 sierpnia 2021 r. Zaakcentowania wymaga również, że bezpośrednią przyczyną zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska nie były doniesienia medialne, a utrata zaufania przez organ mianujący, co związane było z nieprawidłowym wykonywaniem powierzonych zadań związanych z nadzorem nad powierzoną komórką organizacyjną w Policji. Nie ulega wątpliwości, że z mianowaniem na stanowisko kierownicze zastępcy naczelnika wydziału skarżący stał się jednym z najbliższych współpracowników KPP, co wymaga wzajemnego zaufania, ażeby jednostka działała sprawnie i rzetelnie wykonywała powierzone jej prawem zadania. Na akceptację zasługuje przeświadczenie organów o tym, że pozostawienie skarżącego na stanowisku byłoby trudne do wytłumaczenia społeczeństwu i mogłoby wpłynąć na negatywny odbiór Policji, jako formacji. Rację mają też orzekające w sprawie organy, eksponując to, że podstawę do oceny wyrażonej w objętych skargą rozkazach personalnych stanowił niewłaściwy nadzór nad podległymi mu funkcjonariuszami, a nie - jak mylnie odczytuje skarżący - przewinienie dyscyplinarne. Właśnie sposób sprawowania nadzoru i zarządzania podległym wydziałem, jako nierealizujący i niespełniający oczekiwań przełożonego, skutkował utratą zaufania organu mianującego do skarżącego oraz brakiem możliwości kontynuowania dalszej efektywnej współpracy.

Wobec zarzutów skargi jeszcze raz warto zwrócić uwagę, że prowadzenie polityki kadrowej w Policji z punktu widzenia potrzeby obsady poszczególnych stanowisk służbowych i dokonywania przesunięć kadrowych należy do poszczególnych komendantów w zakresie podległych im struktur organizacyjnych. Umożliwia właściwemu przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych na Policję, taki dobór kadr, aby mogła ona efektywnie te zadania realizować. Celowość i zasadność polityki kadrowej organów Policji nie podlega ocenie sądów administracyjnych. Policjant, podejmując decyzję o dobrowolnym zgłoszeniu się do służby w Policji, musi być przygotowany na podporządkowanie się szczególnej dyscyplinie oraz na związane z tym konsekwencje, które nie zawsze są zgodne z jego oczekiwaniami i wizją pełnienia służby. Nie ma on bowiem pełnienia służby na wybranym przez siebie stanowisku służbowym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 325/21).

W rozpoznawanej sprawie w sytuacji, gdy KPP utracił zaufanie do skarżącego, który przestał spełniać oczekiwania przełożonego w zakresie kierowania podległymi mu funkcjonariuszami oraz współkierowania podległą mu jednostką organizacyjną, przeszkodą do uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, przejawiającego się w tym, aby nadal pełnił służbę na zajmowanym stanowisku, był interes służby, w rozważanym przypadku interes tożsamy z interesem społecznym. Niewątpliwie dalsze zajmowanie dotychczasowego stanowiska przez skarżącego, mimo utraty zaufania przełożonego, mogło negatywnie wpłynąć na interes służby. Wzajemne zaufanie pomiędzy osobami pełniącymi kierownicze stanowiska w zhierarchizowanej instytucji, gdzie wymagane może być podejmowanie szybkich działań operacyjnych, jest warunkiem właściwego jej funkcjonowania. Z uwagi na ujawnione uchybienia i nieprawidłowości w pracy skarżącego organy zasadnie zatem uznały, że wobec skarżącego konieczne jest podjęcie konkretnych działań w sferze polityki kadrowej, dla zapewnienia optymalnych warunków do prawidłowego funkcjonowania podległej mu jednostki organizacyjnej Policji. W ocenie Sądu nie bez znaczenia dla oceny prawidłowości podjętych rozkazów ma również okoliczność, że w przypadku skarżącego nie przyniosły pożądanego rezultatu podejmowane przez przełożonych działania w postaci udzielenia funkcjonariuszowi instruktażu w zakresie niezbędnym do prawidłowego wykonywania zadań i czynności służbowych. Powyższe niewątpliwe świadczy o braku zaangażowania skarżącego w wykonywanie czynności służbowych oraz o niespełnieniu stawianych przez przełożonych w stosunku do niego oczekiwań. Stąd zgodzić się trzeba z poglądem organów, że dalsze pełnienie służby przez skarżącego na stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] KPP w [...] nie daje rękojmi prawidłowej realizacji zadań służbowych. Dlatego zarzuty skargi w omawianym zakresie należy uznać za nieuprawnioną polemikę z twierdzeniem organu, iż uprawnieniem przełożonego jest prawo do jednostronnego i władczego kształtowania istotnych składników stosunku służbowego policjanta, wówczas gdy jest to niezbędne dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania całej jednostki organizacyjnej oraz właściwej realizacji ustawowych zadań Policji.

W realiach sprawy nie sposób też nie wskazać, że dla stosunków służbowych stanowiących podstawę pełnienia służby w tzw. służbach mundurowych cechą szczególną i charakterystyczną jest podległość służbowa, której znaczny zakres sprawia, że w tych stosunkach nie występuje równorzędność podmiotów je tworzących. Przełożony funkcjonariusza posiada bowiem znaczną dyskrecjonalną władzę kształtowania sytuacji prawnej podwładnego. Przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest m.in. pozostawienie jego przełożonemu decyzji o mianowaniu lub przeniesieniu ze stanowiska, na które policjant został mianowany. Skład orzekający Sądu za Naczelnym Sądem Administracyjnym podkreśla, że charakter stosunku służbowego policjanta powoduje, iż ma on obowiązek podporządkować się szczególnym wymaganiom związanym ze służbą, także w sytuacji, w której, ze względu na potrzeby Policji, zmieniane są jego warunki służby. Policjant nie ma określonych warunków wykonywania służby raz na zawsze. Oczywistym jest bowiem, że zmieniające się otoczenie zewnętrzne Policji powoduje, iż ta musi dostosowywać się do nowych wyzwań. Gwarancje co do równorzędności zajmowanego stanowiska związane z przeniesieniem funkcjonariusza, nie obejmują warunków służby, a dotyczą przede wszystkim elementów związanych ze stopniem służbowym i uposażeniem zasadniczym (tak: NSA w wyroku z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1635/12).

Stworzenie przez prawodawcę możliwości takiego kreowania stosunku służby policjanta przez przełożonego, w ramach którego posiada on wyłączne prawo do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, ma przede wszystkim na celu stworzenie gwarancji właściwego wykonania nałożonych na Policję zadań. I taka właśnie sytuacja zaistniała w przypadku skarżącego, ponieważ wobec ujawnionych nieprawidłowości w pracy skarżącego na stanowisku Zastępcy Naczelnika Wydziału [...] Komendy Powiatowej w [...] organ w celu zapewnienia sprawnego funkcjonowania pionu [...] podjął działania naprawcze i dokonał zmian personalnych na tym stanowisku. Podkreślenia przy tym wymaga, że sytuacja finansowa skarżącego na skutek przeniesienia nie uległa pogorszeniu, gdyż zachował dotychczasowe uposażenie zasadnicze wraz z dodatkiem służbowym.

Sąd dostrzega również na kanwie zaistniałego sporu, że doświadczenie życiowe oraz statystki policyjne dowodzą, że każda jednostka Policji zmaga się z problemami kadrowymi i stale wzrastającą przestępczością, co z kolei wymaga od kierujących nimi prowadzenia takiej polityki kadrowej, ażeby minimalizować zagrożenia wynikające z niewykonania nałożonych na nie zadań.

Badając przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się przekroczenia granic uznania administracyjnego przez organ, który w sposób wnikliwy rozpatrzył sporną kwestię, zaś jej rozstrzygnięcie uzasadnił dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, dając prymat interesowi społecznemu (służby Policji) nad interesem funkcjonariusza. Zaznaczenia wymaga, że u podstawy wydania spornych rozkazów leżał - tak przez skarżącego marginalizowany - interes służby, wykazany i uzasadniony przez organy pierwszej i drugiej instancji. Jednocześnie Sąd uznał, że w uzasadnieniu objętego skargą rozkazu personalnego przedstawiono - w sposób wystarczający - ustalenia stanu faktycznego, które stały się podstawą rozstrzygnięcia, dokonując przy tym prawidłowej ich oceny. Poza tym organ odwoławczy odniósł się szczegółowo do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie wyczerpującą i prawidłową argumentację. Ponadto dokonał powtórnej wnikliwej oceny i analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgodnie z wymogami art. 107 i art. 108 K.p.a. zaprezentował okoliczności oraz fakty, które spowodowały uznanie, że decyzja organu pierwszej instancji odpowiada prawu. Wyjaśnił też podstawę prawną rozstrzygnięcia, przedstawiając w tej mierze stosowne przepisy ustawy o Policji. Sąd za całkowicie niezasadne uznał zarzuty procesowe stawiane przez stronę skarżącą, a dotyczące naruszenia zasad prowadzenia postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że w toku postępowania organ wskazał przesłanki i motywy, którymi się kierował, a także zasadnie uznał sprawę za udokumentowaną oraz dającą podstawy do zakończenia na podstawie materiału znanego skarżącemu, co potwierdza dokumentacja znajdująca się w aktach sprawy. Skarżący brał również czynny udział w postępowaniu, przedstawiając swoje stanowisko na piśmie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia wszystkich wniosków dowodowych skarżącego, odnotować przyjdzie, że zgodnie z art. 78 § 1 K.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Trzeba jednak zauważyć, że przywołany przepis odwołuje się do okoliczności podlegającej udowodnieniu, a więc tezy dowodowej, nie zaś do kategorii dowodów, które mają być przeprowadzone. Stronie nie przysługuje bezwzględne roszczenie procesowe o przeprowadzenie określonego dowodu. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego organ powinien posługiwać się najmniej skomplikowanymi środkami dowodowymi. Nie ma też obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego w nieskończoność, w tym przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Uwzględnienie żądania strony zależy od tego, czy wnioskowany dowód może przyczynić się do dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, a nie powoduje jedynie przedłużenie postępowania czy zwiększenie kosztów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1768/19). Podkreślenia też wymaga, że przyjęta w postępowaniu administracyjnym zasada zupełności materiału dowodowego nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia. Uprawnienie strony do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu podlega ograniczeniom, a organ powinien każdorazowo rozważyć żądanie przeprowadzenia dowodu z uwagi na celowość i konieczność zapewnienia szybkości postępowania, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II GSK 3768/17). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zgromadzone przez organ dowody były wystarczające dla potwierdzenia zarzucanych skarżącemu uchybień i nieprawidłowości. Z tego względu dalsze prowadzenia postępowania dowodowego przez dopuszczenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego byłoby nieracjonalne i niecelowe w świetle zasad ekonomiki oraz szybkości i prostoty postępowania, określonej w art. 12 K.p.a. Poza tym wnioskowane przez skarżącego dowody - jak trafnie podniósł organ odwoławczy - nie zmierzały do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, stąd ich przeprowadzenie nie było konieczne.

Wbrew też zarzutom skargi organ odwoławczy w sposób dostateczny wyjaśnił, dlaczego nie było możliwie mianowanie skarżącego na inne stanowisko służbowe odpowiednie do stopnia, kwalifikacji i doświadczenia. W tym zakresie organ wskazał bowiem, że analiza akt postępowania organu pierwszej instancji w zestawieniu z wykazem wakujących stanowisk służbowych w Komendzie Powiatowej Policji w [...] i z uwzględnieniem planowanych zmian kadrowych dowodzi, iż na chwilę wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, po zwolnieniu odwołującego z zajmowanego stanowiska służbowego przeniesienie wymienionego funkcjonariusza do dyspozycji przełożonego właściwego w sprawach osobowych było jedyną ewentualnością.

Stosownie do powyższego Sąd stwierdza, że organy tak pierwszej, jak i drugiej instancji w sposób przekonujący i w zgodzie z przywołanymi standardami odniosły się w uzasadnieniach swoich decyzji do stanowiska procesowego skarżącego. Zwłaszcza organ odwoławczy, oprócz kontroli instancyjnej co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, dodatkowo wyjaśnił skarżącemu konieczne aspekty prawne związane z istotą stosunku służbowego policjanta, w tym związane z problematyką zwalniania ze stanowiska służbowego, przeniesienia z urzędu i mianowania.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym - na co zwrócono już szerzej uwagę powyżej - wielokrotnie podkreślano, że istotą służby w Policji jest m.in. dyspozycyjność jej funkcjonariuszy, a granice dyspozycyjności zakreślone są przepisami ustawy oraz aktów wykonawczych. Nie można przy tym pominąć, wielokrotnie uwypuklanego aspektu, że stosunek służbowy policjanta jako mający charakter administracyjnoprawny daje podstawę przełożonemu do jednostronnego i władczego kształtowania istotnych składników w sprawach osobowych podległej mu kadry. Zważywszy przy tym na szczególny wymóg podporządkowania i dyspozycyjności każdego policjanta w służbie należy zgodzić się ze stanowiskiem organów prezentowanym w wydanych rozstrzygnięciach. Sąd raz jeszcze podkreśla, że w stosunku służbowym policjanta występuje znaczne nasilenie elementów władczych, a zatem zasadą jest (i wstępując do służby należy mieć tego świadomość), iż policjanci podlegają zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, które mogą bez ich zgody kształtować lub zmieniać treść istotnych elementów stosunku służbowego (m.in. miejsca i czasu pełnienia służby). W orzecznictwie - co też wymaga powtórzenia - akcentuje się, że służba w Policji ma charakter stosunku administracyjnego, a więc takiego, w którym organ jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną funkcjonariusza oraz przewiduje prawo dla właściwego przełożonego do dobierania sobie personelu. Oznacza to również dyspozycyjność policjanta, co z kolei nakazuje oceniać dopuszczalność jednostronnych zmian warunków służby funkcjonariusza według kryteriów zobiektywizowanych, uwzględniających mobilność i skuteczność Policji, a nie według osobistych odczuć czy potrzeb policjanta (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 października 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 605/11).

W ocenie Sądu słuszny interes skarżącego, o którym stanowi art. 7 K.p.a., nie stoi w sprzeczności z podjętym rozstrzygnięciem, a argumentacja funkcjonariusza kwestionująca przedmiotowy rozkaz nie równoważy potrzeb służby. Zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak też okoliczności faktyczne sprawy, wystarczająco wskazują na uzasadnioną potrzebę dokonanych zmian w stosunku służbowym skarżącego.

Reasumując, Sąd uznał, że postępowanie w kontrolowanej sprawie przeprowadzone zostało prawidłowo i doprowadziło do dokładnego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia i jego oceny zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organy dokonały prawidłowej subsumcji poczynionych ustaleń faktycznych sprawy pod zastosowany art. 37a pkt 1 ustawy, co uprawniało je do wydania rozkazu o zwolnieniu skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienia go do dyspozycji komendanta. Dlatego nie zasługują na akceptację stawiane przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów wymienionych w skardze. Sąd miał również na uwadze to, że w zaskarżonym rozkazie wskazano - stosownie do art. 107 § 3 K.p.a. - podstawy faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto KWP odniósł się do istotnych zarzutów podniesionych w odwołaniu, prezentując w tym zakresie właściwą i wyczerpującą argumentację. Sąd nie dopatrzył się też z urzędu innych wadliwości, które uzasadniałyby wyeliminowanie kwestionowanego rozkazu personalnego z porządku prawnego.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.