Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1504/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a  ust. 1  pkt 2,  art. 23  ust. 1  pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 206 poz 1367
law: Ustawa z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska Janusz Walawski (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2011 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy mieszkaniowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] o odmowie wypłaty odprawy mieszkaniowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2010 r. Nr 206, poz. 1367 z późn. zm.), w dniu [...] maja 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, iż w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej A. K. zajmował lokal mieszkalny niebędący kwaterą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu (...), bowiem lokal ten nie został ujęty w wykazie kwater. Tym samym, w ocenie organu, wnioskodawca nie spełnia wymogów określonych w art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy, ponieważ uregulowanie zawarte w tym przepisie znajduje zastosowanie do żołnierzy, którzy nie zajmują żadnego lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej. Organ stwierdził, iż A. K. taki lokal mieszkalny w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej zajmował.

Organ podał, że obowiązek Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, w świetle uregulowań ustawy o zakwaterowaniu (...), sprowadza się do zapewnienia warunków mieszkaniowych żołnierzom. Normy dotyczące wypłaty odprawy mieszkaniowej dotyczą sytuacji, gdy żołnierz z uwagi na zakończenie zawodowej służby wojskowej nie może zajmować danego lokalu ponieważ:

- jest on przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater, zaś żołnierz z chwilą zakończenia tej służby nie jest podmiotem uprawnionym do dalszego zajmowania kwatery,

- nie posiada tytułu prawnego do zamieszkiwania w lokalu będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej.

W ocenie organu wypłata odprawy mieszkaniowej w tych sytuacjach ma na celu zapewnienie byłym żołnierzom zawodowym możliwości nabycia lokalu mieszkalnego na wolnym rynku.

Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wskazał, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do wypłaty odprawy mieszkaniowej gdyż strona zajmuje lokal mieszkalny, który nie stanowi kwatery i w związku z zakończeniem służby wojskowej nie była zobowiązana go zwolnić.

Organ podkreślił, że wnioskodawcy, zgodnie z art. 23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, przysługuje prawo do zajmowania omawianego lokalu mieszkalnego i tym samym potrzeby mieszkaniowe skarżącego mogły być w dalszym ciągu zaspokojone.

Decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. K., reprezentowanego przez pełnomocnika, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W skardze zarzucono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że żołnierzowi zawodowemu zwolnionemu ze służby po dniu 1 lipca 2004 r., który zamieszkuje w kwaterze wedle stanu prawnego na dzień 30 czerwca 2010 r., nie wypłaca się odprawy mieszkaniowej.

Podnosząc powyższe, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Na wstępie należy podać, że w dniu 1 lipca 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 28, poz. 143). Ustawą tą zmieniono definicje kwatery zawartą w art. 1a pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Obecnie jako kwaterę rozumie się lokal mieszkalny przeznaczony do zakwaterowania żołnierza zawodowego i ujęty w wykazie kwater.

Skarżący wniosek o wypłatę odprawy mieszkaniowej złożył w dniu [...] lutego 2011 r., a zwolniony został z zawodowej służby wojskowej w dniu [...] grudnia 2010 r. Okoliczności te przesądzają o tym, ze organ zasadnie prowadził postępowanie administracyjne na podstawie przepisów ustawy po nowelizacji, co wynika wprost z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r.

Art. 23 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy stanowi, że żołnierzowi służby stałej, zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w kwaterze, o ile nabył on prawo do emerytury wojskowej lub wojskowej renty inwalidzkiej lub został zwolniony z zawodowej służby wojskowej przed upływem okresu wymaganego do nabycia uprawnień do emerytury wojskowej, w przypadku wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez właściwy organ wojskowy (lit. a). Natomiast zgodnie z lit. b), świadczenie to przysługuje żołnierzowi służby stałej, który do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (...).

Skarżącemu, decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] przyznano prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym. Zajmowany przez skarżącego lokal mieszkalny nie jest wpisany do wykazu kwater.

Skarżący po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe i przyznany mu lokal może dalej zajmować.

Należy zgodzić się z organem, że adresatami przedmiotowego świadczenia są zwolnieni ze służby żołnierze zawodowi, którzy po zwolnieniu ze służby zobowiązani byli "zdać" lokal mieszkalny lub nie posiadają do niego tytułu prawnego. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie zaistniała.

Reasumując stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącego, organ dokonał prawidłowej interpretacji mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego. Organ prowadząc postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją, uczynił to zgodnie z obowiązującym w tym zakresie przepisami i w ustalonym stanie faktycznym wydał decyzję zgodną z prawem.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.