Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 947/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. U. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. U. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżący, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w mieszkaniu o powierzchni [...] m2

o wartości [...] złotych, którego jest współwłaścicielem w [...] części, utrzymuje się z oszczędności w kwocie [...] złotych i alimentów od syna w kwocie [...] złotych, jest właścicielem 101 sztuk akcji [...] o wartości [...] złotych, działki o powierzchni [...] m2 o wartości [...] złotych, współwłaścicielem działki o powierzchni [...] m2 o wartości [...] złotych oraz współwłaścicielem działki rekreacyjnej o powierzchni [...] m2 i wartości [...] złotych. Skarżący jest współwłaścicielem w [...] części samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2009. Skarżący podkreślił, że ze względu na stan prawny posiadane przez niego nieruchomości nie mogą być zbyte. Na stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego skarżącego składają się wydatki na czynsz za mieszkanie – [...] złotych, energię elektryczną – [...] złotych miesięcznie, koszty leczenia – [...] złotych miesięcznie, ubezpieczenie samochodu – [...] złotych rocznie oraz koszt benzyny do samochodu – [...] złotych.

Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA

w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z żadną

z wymienionych sytuacji nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Skarżący jest właścicielem 101 sztuk akcji [...] o wartości [...] złotych, działki o powierzchni [...] m2 o wartości [...] złotych oraz oszczędności w wysokości [...] złotych. Ponadto osiąga dochodu z tytułu alimentów płaconych przez syna w kwocie [...] złotych miesięcznie. Nie można też pominąć tego, że jest współwłaścicielem mieszkania oraz działki o powierzchni [...] m2 o wartości [...] złotych i działki rekreacyjnej o powierzchni [...] m2 o wartości [...] złotych. Nie można zatem przyjąć, aby skarżący był osobą rzeczywiście ubogą, która ze względu na okoliczności życiowe pozbawiona jest środków do życia bądź, aby był osobą, której dochody nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym. Powyższy majątek skarżącego oraz posiadane zasoby finansowe uniemożliwiają również przyjęcie, że poniesienie czy to kosztów sądowych niniejszego postępowania, czy to kosztów ustanowienia adwokata spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla skarżącego. Koszty sądowe prócz wpisu sądowego od skargi wynoszącego 500 złotych i wpisu od ewentualnej skargi kasacyjne wynoszącego 250 złotych każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych. Minimalne wynagrodzenie adwokata ustanowionego dla reprezentowania skarżącego w sprawie niniejszej wyniesie 295,20 złotych brutto (§21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokata – Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). Porównanie wysokości tych kosztów do wartości majątku skarżącego, czy wysokości jego oszczędności jednoznacznie wskazuje, że jest on w stanie ponieść wszelkie koszty niniejszego postępowania, bez narażenie siebie na uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego. Na ocenę powyższą nie wpływa stan prawny nieruchomości skarżącego, który uniemożliwia ich zbycie. W interesie skarżącego jest bowiem, aby stan ten uregulować tak, aby mogły one być przedmiotem obrotu bez jakichkolwiek przeszkód. Zaniedbania w tym zakresie nie uzasadniają zaś udzielenia skarżącemu wsparcia w postaci prawa pomocy.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.