Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2339/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 50 a pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 września 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 11 września 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 699/16 w sprawie ze skargi [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. prostuje zaskarżony wyrok w ten sposób, że w jego komparycji po słowach w przedmiocie w miejsce "nakazu usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego" wpisać: "nakazu rozbiórki", 2. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz [...] kwotę 1597 (jeden tysiąc pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 maja 2017 r., sygn. akt: II SA/Kr 699/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę [...] na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie określonym przez ten sąd jako "nakazu usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego". Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] - Powiat [...] (PINB w [...]) w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], wydanej na podstawie art. 50a pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1995 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., uPb), nakazał inwestorowi – Klubowi Sportowemu "[...]", rozbiórkę robót budowlanych związanych z budową trzech kortów tenisowych, boiska sportowego wraz z odrębnymi ogrodzeniami i z infrastrukturą techniczną na dz. nr [...] obr. [...] [...], w [...], realizowanych na podstawie dwóch skutecznych zgłoszeń do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, z naruszeniem art. 50 ust. 1 pkt 3 uPb, tj. z naruszeniem art. 30 ust. 1 ww. ustawy, w związku z wykonywaniem robót budowlanych pomimo wstrzymania ich wykonania postanowieniem PINB w [...] z dnia [...] września 2015 r., (znak: [...]): tj. powłoki pneumatycznej przykrywającej trzy korty; przyłącza energetycznego wraz z szafą energetyczną. Po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, PINB w [...] ustalił, że roboty budowlane na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K. są kontynuowane.

Sąd wojewódzki przywołał ustalenia organu I instancji, wedle którego inwestor wykonał dodatkowe roboty budowlane z naruszeniem przepisów uPb, pomimo wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. W związku z tym, organ powiatowy decyzją wydaną na podstawie art. 50a pkt 2 uPb nakazał wykonanie rozbiórki powłoki pneumatycznej przekrywającej trzy korty tenisowe wraz z siatką lin stalowych, zamocowanych do kotew zakotwionych w gruncie, rozmieszczonych dookoła ogrodzenia trzech kortów tenisowych (wzdłuż ich ogrodzenia) z ww. kotwami oraz trzech kurtyn, składających się z drzwi stalowych, wejściowych wraz z płaszczami, mocowanych do wylewek betonowych wraz z ww. wylewkami oraz przyłącza energetycznego wraz z szafą energetyczną. Ponadto nakazał odłączenie urządzenia technicznego instalacji nadmuchowej od powłoki pneumatycznej i od instalacji elektrycznej, wraz z usunięciem ww. urządzenia poza obręb kortów tenisowych i boiska sportowego. Uwypuklono kontynuowanie robót budowlanych, mimo nakazu wstrzymania ich wykonania.

Od w/w decyzji odwołanie wniósł Klub Sportowy "[...]".

Jak dalej w kontrolowanym obecnie wyroku wskazano, MWINB w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 i 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j., Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., K.p.a.) oraz na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (t.j. z 2016 r. poz. 290 z późn. zm., uPb), utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Zdaniem MWINB, zaistniała podstawa wydania decyzji na podstawie art. 50a pkt 2 uPb, zgodnie z którym właściwy organ w przypadku wykonywania robót budowlanych – pomimo wstrzymania ich wykonywania postanowieniem, o którym mowa w art. 50 ust. 1 uPb – nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę części obiektu budowlanego wykonanego po doręczeniu postanowienia albo doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu poprzedniego. W niniejszym przypadku organ powiatowy nie wstrzymał wykonania zaskarżonego postanowienia, więc było ono wykonalne z chwilą doręczenia inwestorowi.

Organ odwoławczy ustosunkowując się do odwołania, stwierdził, iż zarzuty w nim zawarte nie zasługują na uwzględnienie. Ponadto MWINB podzielił stanowisko organu I instancji, iż inwestor nie miał prawa "wykonywać ani dopuścić" do wykonywania robót budowlanych, z uwagi na postanowienie z dnia [...] września 2015 r., a ewentualne roszczenia w stosunku do firmy budowlanej czy też innego podmiotu, wykonującego faktycznie roboty budowlane mogą być przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym.

Skargę do WSA w Krakowie na w/w decyzję MWINB złożył Klub Sportowy "[...]", podnosząc zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i 77 oraz art. 28 K.p.a.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zarówno skarżący, jak i dzierżawca terenu i zarazem faktyczny inwestor – [...] (Spółka), wielokrotnie, zgodnie oświadczali, iż inwestorem spornego obiektu (balonu pneumatycznego ponad kortami) jest Spółka, nie zaś skarżący Klub. Podkreślono również, iż Klub Sportowy "[...]" nie jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na której wykonano sporną inwestycję, zaś [...] legitymuje się długookresową umową dzierżawy, która dawała gwarancję wykonania nakazu rozbiórki prawidłowo skierowanego do inwestora.

Sąd wojewódzki przywołał dalsze zarzuty skarżącego Klubu Sportowego "[...]", który podkreślał, że nie może być za inwestora uznany ten, kto nie spełnia definicji w rozumieniu przepisu art. 17 uPb – nie jest podmiotem, który inicjuje podjęcie działalność budowlanej. Klub Sportowy "[...]" nie zainicjował żadnej budowy, zaś Spółka była i jest prawdziwym inwestorem. Organy administracyjne nie wskazały żadnych przyczyn, dla których odmówiły wiarygodności oświadczeniom dwóch podmiotów występujących w niniejszej sprawie. Nadto nieprawidłowo ustaliły, że skarżący jest użytkownikiem wieczystym terenu inwestycji, a to z kolei, jak wynikać ma z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, doprowadziło organ administracyjny do wniosku, iż ten właśnie tytuł do nieruchomości daje gwarancję wykonania nakazu rozbiórki i jest rzeczywistą przyczyną skierowania go do skarżącego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie oddalił skargę.

W motywach tego wyroku stwierdzono, że prawidłowo organy obu instancji skierowały decyzję nakazującą rozbiórkę do strony skarżącej. Wskazał sąd a quo, że jak wynika z analizy KW nr [...] oraz ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji, nielegalnie zabudowana działka nr [...] obr. [...] stanowi własność Gminy Miejskiej [...], na której ustanowiono na czas nieograniczony ograniczone prawo rzeczowe użytkowania na rzecz Klubu Sportowego "[...]". To również strona skarżąca dokonała dwóch zgłoszeń zamiaru wykonania określanych robot budowlanych na ww. terenie. Nadto Prezes ww. Klubu – K. S., dokonując opisanych zgłoszeń złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu poświadczającego, że [...] posiada tytuł prawny do przedmiotowego terenu.

W ocenie tegoż sądu prawidłowo adresatem zaskarżonej decyzji uczyniono KS "[...]", będącego użytkownikiem wieczystym, a zarazem zarządcą ww. nieruchomości. Podmiot ten, w przeciwieństwie do Spółki, posiada prawo do dysponowania nieruchomością przeznaczoną na cele budowlane.

Wyrok II SA/Kr 699/16 zaskarżył w całości skargą kasacyjną Klub Sportowy "[...]" w [...] i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa) sądowi pierwszej instancji zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 50a pkt 2 w zw. z art. w zw. z art. 52 uPb poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż adresatem decyzji z dnia [...] października 2015 r. PINB w [...] - Powiat [...], nakazującej skarżącemu rozbiórkę powłoki pneumatycznej przykrywającej trzy korty tenisowe oraz przyłącza energetycznego wraz z szafą energetyczną na dz. nr [...] obr. [...] [...] w [...] winien być Klub Sportowy "[...]" z/s w [...], a nie rzeczywisty inwestor - [...],

II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a., przejawiające się w tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, w związku z czym organ winien zostać

zobowiązany do jego uzupełnienia i weryfikacji, by ustalić kto jest rzeczywistym inwestorem spornej inwestycji;

art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, mimo że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie;

* art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., polegające na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie - art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa, mimo że decyzja była niewykonalna w stosunku do skarżącego.

Skarżący kasacyjnie wnosi także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem WSA w Krakowie z dnia 23 sierpnia 2016 r., II SA/Kr 698/16 ze skargi [...] na postanowienie nr [...] MWINB w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania tej Spółki od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2015 r. PINB w [...] nakazującej rozbiórkę powłoki pneumatycznej przykrywającej trzy korty tenisowe oraz przyłącza energetycznego wraz z szafą energetyczną na okoliczność wykazania, iż organy postępowania administracyjnego zaniechały przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i przeanalizowania, czy Spółka jest inwestorem spornych robót budowlanych, a w sprawie nie zachodzi oczywistość tego rodzaju, że spółka nie posiada przymiotu strony w postępowaniu.

Wobec powyższego skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego kasacyjnie Klubu Sportowego organy administracji nie podjęły żadnych działań, aby pozyskać stosowne dowody i dokumenty do akt sprawy od strony skarżącej, a sąd pierwszej instancji niezasadnie przyjął, że skoro brak jest takich dokumentów w aktach sprawy, to nie można było przyjąć, iż [...] była inwestorem spornej inwestycji.

W piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2017 r. uczestnicy postępowania K. i J. K. podnieśli, że jedynym inwestorem przedmiotowej inwestycji jest – ich zdaniem – Klub Sportowy "[...]" w [...].

Podczas rozprawy pełnomocnik uczestnika – A. B. – wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej, wnosząc także o zasądzenie zwrotu kosztów dojazdu na rozprawę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

A. Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

B. Niezależnie od zarzutów kasacyjnych, wypadnie zauważyć, że w komparycji zaskarżonego wyroku dopuszczono się oczywistej omyłki, jeśli chodzi o prawidłowe oznaczenie przedmiotu sprawy. Wskazano bowiem, że tym przedmiotem jest "nakaz usunięcia nieprawidłowego stanu technicznego". Decyzja nakazująca usunięcie nieprawidłowego stanu technicznego jest podejmowana na podstawie art. 66 ust. 1 uPb. Decyzja organu powiatowego, którą MWINB utrzymywał w mocy, została podjęta na podstawie art. 50a pkt 2 uPb, który to przepis statuuje m. in. o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Takie też sformułowanie znalazło się w rozstrzygnięciu PINB w [...]. Z tych względów działając na podstawie art. 156 § 1 i 3 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu sprostował wyrok sądu pierwszej instancji w odniesieniu do przedmiotu sprawy administracyjnej.

C. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które – zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną – zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 Ppsa, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, opubl. ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).

W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść – w granicach określonych w skardze kasacyjnej – do ocen o charakterze prawnomaterialnym.

Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

D. Przede wszystkim WSA w Krakowie oddalającemu skargę Klubu Sportowego "[...]" całkowicie umknęła uwadze okoliczność, związana z zaskarżeniem postanowienia MWINB z dnia [...] kwietnia 2016 r. stwierdzającego niedopuszczalność odwołania [...]. Od decyzji o nakazie rozbiórki podjętej przez PINB w [...] z dnia [...] października 2015 r. wniesione zostały dwa odwołania: pierwsze – przez Spółkę oraz drugie – przez Klub Sportowy "[...]". W tym samym dniu, tj. dnia [...] kwietnia 2016 r., oba te odwołania zostały rozpoznane przez MWINB, z tym, że wydano dwa odrębne akty administracyjne: postanowienie podjęte na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdzające niedopuszczalność odwołania wniesionego przez Spółkę, oraz drugi – decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, w wyniku rozpatrzenia odwołania Klubu Sportowego "[...]" (Klub). Pierwszy z tych aktów stał się przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej wniesionej przez Spółkę, w wyniku której WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2016 r., II SA/Kr 698/16 uchylił powyższe postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W motywach powyższego wyroku stwierdzono, że brak było podstaw do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wniesionego przez Spółkę od decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki, w pierwszej kolejności na przeszkodzie wydaniu takiego postanowienia stał brak oczywistości w kwestii tego, że skarżąca Spółka nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu. WSA w Krakowie w wyroku powyższym stwierdził ponadto, że powyższe zagadnienie powinno było wzbudzić wątpliwości organu drugiej instancji, bowiem Spółka konsekwentnie podnosiła, że to ona jest inwestorem spornego obiektu budowlanego. Ustalenie czy Spółka ta posiada interes prawny w sprawie – w ocenie wówczas wyrokującego sądu wojewódzkiego – wymagała przeprowadzenia czynności wyjaśniających i wnikliwego rozważenia ich wyników. Zdaniem sądu wojewódzkiego organ odwoławczy uznał, że Spółka nie wykazała interesu prawnego w sprawie, pominął przy tym, że to na nim ciąży obowiązek weryfikacji twierdzeń podmiotu wnoszącego odwołanie co do okoliczności mających taki interes uzasadniać zgodne ze stanem prawnym. W tym celu – jak wywodził orzekający w sprawie II SA/Kr 698/16 WSA w Krakowie – organ drugiej instancji mógł wezwać Spółkę do przedłożenia stosownych dokumentów, samodzielnie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, a przede wszystkim przeanalizować, czy jest ona inwestorem spornych robót budowlanych. Zamieszczone w zaskarżonym postanowieniu rozważania, poświęcone odróżnieniu interesu prawnego od interesu faktycznego uznano za prawidłowe, ale nie mające znaczenia w sprawie bez właściwych ustaleń. Nie sama bowiem dzierżawa terenu – o ile faktycznie taka umowa została zawarta – była problemem i ewentualnym źródłem interesu prawnego, ale kwestia ustalenia kto jest inwestorem robót budowlanych, do kogo decyzja powinna być kierowana, kto winien wziąć udział w postępowaniu, a zatem o czyich prawach i obowiązkach winny rozstrzygać organy nadzoru budowlanego. Weryfikacja tych okoliczności nie była możliwa bez dołączenia do akt sprawy umowy dzierżawy oraz bez analizy zapisów tej umowy, zaś organ odwoławczy nie podjął żadnych działań, aby ten dokument pozyskać do akt sprawy.

Jak dalej w wyroku z dnia 23 sierpnia 2016 r. wywodził WSA w Krakowie, już na etapie postępowania sądowego strona skarżąca przedłożyła decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2015 r., z której wynika że to Spółka dokonywała zgłoszenia bardzo podobnie opisanych robót budowlanych na tej samej działce, jak skutkujące wydaniem nakazu rozbiórki. W konsekwencji sąd wyrokujący wówczas naprowadzał, iż fakt prowadzenia postępowania w trybie sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej może mieć znaczenie dla ustalenia interesu prawnego strony skarżącej w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego. Tymczasem MWIMB w ogóle nie miał świadomości, że takie postępowanie było prowadzone, a zapewne powziąłby informacje o nim, gdyby poczynił stosowne ustalenia, zgodnie z dyspozycją art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., i wezwał Spółkę o dalsze informacje oraz dowody.

W konkluzji w/w wyroku przyjęto, że stwierdzenie naruszenia art. 134 oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. obligowało WSA w Krakowie do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa. W wytycznych w wyroku II SA/Kr 698/16 wyłuszczono, iż rozpatrując sprawę ponownie MWINB winien zastosować się do zapatrywań przedstawionych w powyższych rozważaniach sądu wojewódzkiego, wziąć pod uwagę, że nie zachodzi przypadek oczywistego braku przymiotu strony w odniesieniu do skarżącej Spółki. W wypadku konieczności rozstrzygania o przymiocie strony zalecono, aby organ odwoławczy uwzględnił też, że poczynienie w tym zakresie stosownych ustaleń jest jego obowiązkiem.

Wyrok II SA/Kr 698/16, jak wynika z systemu informatycznego sądownictwa administracyjnego, jest wyrokiem prawomocnym, bowiem nie wniesiono od niego środka zaskarżenia.

Na konieczność wzięcia pod uwagę powyższego wyroku wskazywał pełnomocnik skarżącego Klubu w uzupełnieniu swej skargi do WSA w Krakowie wniesionego w dniu 13 kwietnia 2017 r., domagając się zarazem dopuszczenia z niego dowodu. Okoliczności powyższej nie odnotowano w motywach obecnie poddanego kontroli wyroku II SA/Kr 699/16. Dodać wypadnie, że skarżący Klub wniosek o dopuszczenie dowodu z powyższego wyroku sformułował także w samej skardze kasacyjnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczność funkcjonowania w obrocie prawnym wyroku II SA/Kr 698/16 nie jest bez znaczenia dla oceny skuteczności skargi kasacyjnej Klubu, w kontekście podniesionego w skardze kasacyjnej Klubu zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa oraz art. 7, 77§ 1 i 80 K.p.a. Przeprowadzenie dowodu z treści powyższego wyroku jest zbędne, skoro jest to okoliczność powszechnie znana, a wynikającego z publicznie dostępnego zasobu bazy orzeczeń sądów administracyjnych (CBOSA).

E. Niesporne jest, że – uwzględniając treść art. 170 Ppsa, wedle którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby – WSA w Krakowie był związany swoim prawomocnym wyrokiem, zapadłym w sprawie II SA/Kr 698/16. Zamieszczone tam oceny prawne odnośnie przymiotu strony postępowania w kwestii nakazu rozbiórki obiektów budowlanych ujętych w decyzji organu powiatowego, niewątpliwie mają istotne znaczenie dla ustalenia rzeczywistego inwestora. Tym wyrokiem prawomocnym związany jest także skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Dodać wypadnie, że z mocy art. 153 Ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Pominięcie oceny prawnej sformułowanej w prawomocnym wyroku II SA/Kr 698/16 skutkuje w istocie rozbieżnością dwóch orzeczeń tego samego sądu wojewódzkiego, odnośnie zasadniczej kwestii, która pojawiła się w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją. Ponadto, pozostawienie w obrocie prawnym wyroku II SA/Kr 699/16 prowadziłoby w prostej mierze do niewykonalności wytycznych sformułowanych uprzednio w prawomocnym wyroku II SA/Kr 698/16.

Za uzasadniony wypadnie zatem przyjąć zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. polegający na tym, że sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, w związku z czym organ winien zostać zobowiązany do jego uzupełnienia i weryfikacji, by ustalić kto jest rzeczywistym inwestorem spornej inwestycji. Skoro tych okoliczności prawidłowo nie wyświetlił organ odwoławczy, uzasadnione będzie uchylenie – obok zaskarżonego wyroku – także zaskarżonej decyzji.

Sprawa administracyjna wraca przeto do stadium, w którym WMINB rozpatrzy ponownie oba wniesionego odwołania od decyzji nakazowej, zarówno przez Spółkę, jak i Klub, przeprowadzając uprzednio niezbędne postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym w wyroku II SA/Kr 698/16.

Organ odwoławczy weźmie ponadto pod rozwagę decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] uchylającą decyzję o sprzeciwie i orzekającą o braku podstaw do sprzeciwu wobec zamiaru wykonania przez Spółkę robót budowlanych polegających na budowie tymczasowego zadaszenia trzech istniejących kortów tenisowych, w formie lekkiej hali pneumatycznej, kotwionej do fundamentu istniejącego ogrodzenia kortów na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w [...] (kopia decyzji – k. 28-31 akt sądowych, t. I).

F. W tych okolicznościach pozostałe zarzuty kasacyjne uznać wypadnie za bezprzedmiotowe, albowiem brak wyjaśnienia zasadniczej kwestii statusu inwestora przedmiotowych obiektów budowlanych, czyni je przedwczesnymi do rozpatrywania.

G. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa orzeczono jak w pkt. 2 sentencji niniejszego wyroku.

H. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, 200 i 205 § 1 Ppsa. Na koszty te złożyły się: wpis od skargi (500 zł), wpis od skargi kasacyjnej (250 zł), opłata kancelaryjna z tytułu wniosku o uzasadnienie wyroku (100 zł), koszty adwokackiego zastępstwa procesowego za obie instancje (720 zł) oraz opłata z tytułu udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).