Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 496/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 237  par. 1  pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 5  pkt 4a
journal: Dz.U. 2006 nr 122 poz 851
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity
article: par. 2; 5-8;
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.
article: art. 7,75,77,84
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 132,133  par. 1 i 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w D., w oparciu o art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 5 pkt 4 a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851), po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej, nie stwierdził u M.F. choroby zawodowej zespołu wibracyjnego, wymienionej w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia ustalono, na podstawie orzeczenia lekarskiego Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r. oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r. nr [...], jak również w wyniku dochodzenia epidemiologicznego, iż M. F. w okresie od 1973 r. do 2001 r., pracując na stanowisku [...] był narażony na działanie drgań mechanicznych. Wieloletni kontakt M. F. z drganiami w środowisku pracy stwarzał ryzyko powstania choroby zawodowej, ale wobec faktu ustania narażenia zawodowego na te drgania od 2001 r. i negatywnego wyniku badań medycznych obu placówek diagnostycznych, nie ma podstaw do rozpoznania u niego choroby zawodowej zespołu wibracyjnego.

W odwołaniu od tej decyzji M. F. wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, której zarzucił niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności wykonanie jedynie cząstkowych badań środowiska pracy. Zaznaczył również fakt wystąpienia objawów chorobowych w roku 2001, które już wówczas stanowiły przeciwwskazania do jego zatrudnienia na stanowisku [...] oraz wnioskował o ponowne przeprowadzenie badań środowiskowych w pełnym zakresie czynników szkodliwych, wykonanie opinii biegłych i przeprowadzenie badań jego stanu zdrowia w środkach specjalistycznych poza Województwem [...].

Po rozpoznaniu odwołania, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdził, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...) oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą zawodową tj. wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. W rozpoznanej sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że odwołujący w latach 1973-2001 był narażony na drgania mechaniczne miejscowe przenoszone na kończyny górne jako [...] oraz [...]. Dodatkowo ustalił, iż obie placówki medyczne w orzeczeniach z dnia [...] r. i z dnia [...] r. w konkluzjach nie rozpoznały u odwołującego następstw zdrowotnych narażenia zawodowego na drgania mechaniczne. Wyjaśnił również, że fakt ustania w roku 2001 narażenia na drgania mechaniczne stwarzające ryzyko powstania zespołu wibracyjnego, zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), w którym podano okres trzyletni upoważniający do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego, nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do tego samego rozporządzenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M.F. kwestionując motywy przestawione przez organ odwoławczy nie zgodził się z jego stanowiskiem i argumentami oraz domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również wnioskował o ponowne przeprowadzenie kompleksowych badań lekarskich dla określenia postępującego ubytku jego zdrowia. Zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa i sprzeczność ustaleń faktycznych z rzeczywistym stanem rzeczy poprzez ustalenie, że tylko w latach 1973 - 2001 był narażony na działanie drgań mechanicznych i nie uwzględnienie "późnych skutków" zespołu wibracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska oraz podtrzymał argumenty przytoczone już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 898/07, zawiesił prowadzone postępowanie, następnie podjął je w dniu 7 lipca 2008 r. wobec wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 19 czerwca 2008 r. w sprawie o sygnaturze akt P 23/07.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., odpowiedź na pytanie - czy zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, co w konsekwencji mogłoby skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (pkt 1 lit. a, b i c).

Pojęcie choroby zawodowej zostało zdefiniowane w art. 4 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. Nr 199, poz. 1673 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w art. 237 §1 pkt 2 Kodeksu pracy, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Wykaz chorób zawodowych zawarty został w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

W tym miejscu trzeba zaakcentować, że przepisy przywołanego wyżej art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. były przedmiotem pytania prawnego skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 125/06).

W wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. o sygn. akt P 23/07 Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 237 § 1 Kodeksu Pracy oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Okoliczność ta nie uzasadnia jednak uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 145a Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem w przywołanym wyroku określono równocześnie, że przepisy art. 237 §1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tracą moc obowiązującą dopiero z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia tego wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 2 lipca 2008 r. (Dz. U. Nr 116, poz. 740; OTK-A 2008/5/82) wobec czego w dacie orzekania organu odwoławczego unormowania stanowiące podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji zachowują moc obowiązującą. W konsekwencji, Sąd winien ocenić legalność zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem treści wskazanych w niej przepisów prawa.

Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznaczone zostały w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Stosownie do jego treści za chorobę zawodową uważa się chorobę ujętą w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. O uznaniu za chorobę zawodową decydują, jak słusznie wyjaśnił organ odwoławczy, dwie przesłanki: rozpoznanie schorzenia zamieszczonego w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że osoba ubiegająca się o stwierdzenie choroby zawodowej pracowała w warunkach narażających ją na powstanie takiej choroby. Wskazane przesłanki muszą występować łącznie, a co więcej winien między nimi istnieć związek przyczynowo - skutkowy. Należy zaakcentować, że wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a ocena działania czynnika szkodliwego powinna zostać dokonana z uwzględnieniem treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

Podstawę wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej stanowią zatem zarówno wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy oraz orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.). Organ rozpoznający sprawę winien zatem ustalić wystąpienie łącznie dwóch przesłanek materialnoprawnych, a to, czy dana choroba ujęta jest w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz czy dana choroba spowodowana jest działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zasadniczą zatem kwestią dla możliwości stwierdzenia u strony choroby zawodowej jest rozpoznanie u niej przez uprawnione jednostki orzecznicze faktu wystąpienia schorzenia, któremu ustawodawca nadał przymiot choroby zawodowej. Oznacza to, że jednostki właściwe do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania muszą ustalić istnienie u badanego tylko i wyłącznie tych schorzeń, które znalazły się w wykazie chorób zawodowych. Każde inne schorzenie, którego strona nabawiła się w trakcie zatrudnienia nie może być uznane za chorobę zawodową. Zauważyć przy tym należy, iż samo stwierdzenie choroby zawodowej wymienionej w wykazie nie skutkuje automatycznym uznaniem, iż ma ona charakter choroby zawodowej. Podkreślić należy bowiem, że istotne znaczenie ma także ustalenie, czy dana choroba związana jest z warunkami pracy i narażeniem zawodowym.

Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu lub braku rozpoznania choroby zawodowej są lekarze zatrudnieni w jednostkach organizacyjnych służby zdrowia wymienionych w § 5 ust. 2 - 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Organy inspekcji sanitarnej są związane rozpoznaniem choroby podanym w orzeczeniu lekarskim wydanym w trybie przepisów § 6 i § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. i nie mogą rozstrzygać o istnieniu choroby zawodowej wbrew lub niezgodnie z tym orzeczeniem, jeżeli zostało ono wydane z zachowaniem norm zamieszczonych w tym rozporządzeniu i odpowiada warunkom opinii w rozumieniu art. 84 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie dotyczyło choroby zawodowej zespołu wibracyjnego, wymienionej w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Pozycja ta obejmuje chorobę zawodową zespół wibracyjny w postaci naczyniowo-nerwowej, kostno-stawowej oraz mieszanej naczyniowo-nerwowej i kostno-stawowej. Dwie specjalistyczne jednostki uprawnione do orzekania w przedmiocie chorób zawodowych tj. Poradnia Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w wydanych orzeczeniach jednoznacznie wskazały, że nie stwierdzono u skarżącego podstaw do rozpoznania zespołu wibracyjnego w żadnej ze wskazanych powyżej postaci tej choroby. Z uzasadnienia orzeczenia Instytutu z [...] r. wynika, że obserwacja kliniczna i szeroka diagnostyka ukierunkowana na wykrycie następstw zdrowotnych narażenia zawodowego na wibrację miejscową nie daje podstaw do rozpoznania u skarżącego zespołu wibracyjnego zarówno w postaci naczyniowo - nerwowej, jak i kostno - stawowej, a jego dolegliwości ze strony kończyn górnych i dolnych są wyrazem [...]. Nadto, podniesiono, iż od zakończenia narażenia zawodowego skarżącego minęło 5 lat, nie można zatem stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że obecny stan jego zdrowia wynika z warunków pracy zawodowej.

Orzeczenia lekarskie wydane zostały przez lekarzy specjalistów, w oparciu o wyniki konsultacji [...] i [...], są zbieżne i korelują ze sobą oraz nie są w żadnym zakresie sprzeczne.

Stwierdzić zatem należy, że organy sanitarne orzekające w sprawie słusznie przyjęły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że nie ma podstaw do wydania decyzji o stwierdzeniu u skarżącego choroby zawodowej zespołu wibracyjnego, wymienionej w pozycji 22 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Odmienne rozstrzygnięcie byłoby sprzeczne z wnioskami płynącymi z orzeczeń lekarskich oraz obowiązującym prawem. Zatem uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego.

Ponadto, Sąd nie stwierdził, by w rozpoznawanej sprawie naruszone zostały przepisy procedury administracyjnej. Organ administracji publicznej stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., w toku prowadzonego postępowania podjął kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela.

Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym głównie orzeczenia lekarskie, w sposób wyczerpujący i jednoznaczny wypowiedziały się w przedmiocie stwierdzonych u skarżącego dolegliwości [...]. Opinie lekarskie, które stanowiły podstawę zapadłych w sprawie decyzji były rzeczowe, jasne, spójne i logiczne oraz zawierały przekonujące uzasadnienie, stąd też organy mogły je uznać za środek dowodowy w rozumieniu art. 75 i art. 84 K.p.a., który dostatecznie wyjaśniał istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, wymagające wiedzy specjalistycznej. Przed ich wydaniem skarżący został poddany szczegółowym badaniom specjalistycznym, a ponadto lekarze dysponowali dostępną dokumentacją medyczną i epidemiologiczną. W końcu, należy też podnieść, że omawiane opinie wydały dwie kompetentne i właściwe miejscowo placówki diagnostyczne. Sąd identyfikuje się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 11 maja 1998r., sygn. akt I SA 1200/98 (publ. Lex nr 45833), wedle którego bez tej opinii lekarskiej bądź sprzecznie z nią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych.

Konkludując, brak przesłanki w postaci rozpoznania choroby przez upoważnioną placówkę lekarską uniemożliwia stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej. W tej sytuacji dla wyniku sprawy nie ma znaczenia okoliczność, że skarżący pracował w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, skoro występującemu schorzeniu nie można przypisać cech choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego.

Przechodząc do dalszych rozważań zauważyć należy, iż wydanie opisanych powyżej orzeczeń lekarskich poprzedzone było zebraniem odpowiedniego materiału dowodowego, dotyczącego przebiegu zatrudnienia i czynników szkodliwych występujących w środowisku pracy (dochodzenie epidemiologiczne, karta oceny narażenia zawodowego). Powyższe dowodzi, że organy administracji zachowały określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. tryb postępowania, wymagany przy ustalaniu choroby zawodowej, a dokonana przez nie ocena znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie. W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Załatwiły sprawę w sposób prawidłowy, zasadnie przyjmując, że nie zostały spełnione przesłanki pozwalające na stwierdzenie u skarżącego choroby zawodowej.

Niezależnie od powyższego zauważyć przyjdzie, iż przepisy załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., oprócz katalogu chorób zawodowych, wskazują także okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego. Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych. Okres ten jest zróżnicowany w zależności od rodzaju schorzenia, a w przypadku zespołu wibracyjnego w postaci naczyniowo-nerwowej wynosi 1 rok, a w przypadku kostno-stawowej lub mieszanej: naczyniowo-nerwowej i kostno-stawowej wynosi 3 lata. Słusznie podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, iż w świetle § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., to nie orzeczenie o stwierdzeniu choroby zawodowej, ale zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej i udokumentowane objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej muszą nastąpić w czasie trwania narażenia zawodowego lub w ściśle określonym czasie po zakończeniu pracy w warunkach takiego narażenia (wyrok WSA w Poznaniu z 15 grudnia 2004 r., III SA/Po 470/04, ONSAiWSA z 2005 r. nr 6, poz. 136).

Jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego i skierowanie na badania w celu rozpoznania choroby zawodowej nastąpiło dopiero w dniu [...] r., zatem po upływie prawie 5 lat od zakończenia pracy w Firmie A w P. na stanowisku [...]. W przedmiotowej sprawie brak jest zatem także formalnej przesłanki do uznania schorzeń skarżącego za chorobę zawodową, którą obok przesłanek materialnoprawnych winien badać organ rozpoznający sprawę.

Bezspornie tryb postępowania orzeczniczego został wyczerpująco uregulowany w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. Właściwymi do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania są wyłącznie właściwe jednostki orzecznicze wymienione w § 5 powołanego rozporządzenia. Zgodnie z jego § 7 ust. 3 orzeczeniu wydanemu w wyniku ponownego badania w jednostce orzeczniczej II stopnia nadano przymiot ostateczności. Natomiast stosownie do regulacji § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w przypadku, gdy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. Zatem na gruncie mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r., w przypadku wyczerpania trybu orzeczniczego, nie ma podstaw do wystąpienia o przeprowadzenie dodatkowego dowodu z opinii innego biegłego lekarza. W toku postępowania administracyjnego skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, który mógłby ewentualnie poddać w wątpliwość spójne i jednoznaczne stanowiska lekarzy orzeczników. Nie było zatem podstaw do kwestionowania sporządzonych przez nich opinii, a tym samym do wystąpienia o ich uzupełnienie czy przeprowadzenie dodatkowych konsultacji o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r.

W tej sytuacji brak było podstaw do przeprowadzenie dowodu z opinii Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Jak również nie zasługuje na uwzględnienie wniosek skarżącego, dotyczący wykonania opinii lekarzy specjalistów i przeprowadzenia dodatkowych kompleksowych badań w środkach specjalistycznych poza Województwem [...], w celu określenia jego "postępującego ubytku" zdrowia. Jednocześnie wskazać należy, że przed sądem administracyjnym nie jest możliwe przeprowadzenie postępowania dowodowego, ponieważ kontrola legalności decyzji administracyjnych opiera się na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. Wobec powyższego zgłoszony przez skarżącego wniosek nie mógł być przez Sąd uwzględniony, gdyż nie mieści się w katalogu dowodów określonym w art. 106 § 3 p.p.s.a.

Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa, ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w konsekwencji przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również procesowego i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Zważywszy na wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem obowiązującym w dacie jej podjęcia.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.