Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1693/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzję I instancji
Powołane przepisy: article: art.52, art.53, art. 54 , art. 61
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi E. S. i T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz E. S. i T. S. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...], działając na podstawie art. 59 ust.1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), §1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr 1 obręb [...] przy ul. [...]".

W uzasadnieniu wskazano, że w sprawie zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w tym kwestia kontynuacji zabudowy, dostępu działki objętej zamierzeniem inwestycyjnym do drogi publicznej, wystarczającego uzbrojenia terenu, braku konieczności odrolnienia działki oraz zgodności z przepisami odrębnymi. W przedmiocie zastrzeżeń i uwag stron rozstrzygnięto, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie wymaga zgody właścicieli terenu objętego wnioskiem oraz terenów sąsiednich. Odnośnie rozbudowy drogi dojazdowej na działkach 2 i 3 oraz braku miejsc postojowych wskazano, że nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania. Przywołano także pozytywną opinię Wydziału Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta K. w zakresie obsługi komunikacyjnej, postanowienie Zarządu Gospodarki Komunalnej z dnia [...] maja 2005 r. uzgadniające zamiar inwestycyjny odnośnie terenów przyległych do pasa drogowego. Organ wyjaśnił również, że wskaźnik powierzchni zabudowy i kąta nachylenia powierzchni dachowych został ustalony na podstawie sporządzonej przez organ analizy urbanistyczno- architektonicznej.

Z powyższą decyzją nie zgodzili się E.S. i T.S. , wnosząc w terminie odwołanie, w którym domagali się zawieszenia postępowania administracyjnego, zaś w wypadku nie uwzględnienia tegoż wniosku – uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania wskazali, że postanowienie uzgadniające z dnia [...] maja 2005 r. utrzymane w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , jest przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Samej zaś zaskarżonej decyzji zarzucili, że nie spełnia wymogów art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem nie określa jednoznacznie rodzaju inwestycji.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. znak [...] , wydaną w oparciu o art. 59, art. 60, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, § 1- 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowa

inwestycja spełnia łącznie wszystkie przesłanki, od jakich art. 61 ustawy o

planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzależnia wydanie decyzji o

warunkach zabudowy. Decyzja czyni nadto zadość wszelkim wymogom,

przewidzianym w art. 60 ust. 4 ustawy, nadto - w myśl jej art. 6 ww. ustawy każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu osób trzecich. Wskazano także, że w toku postępowania uzyskano wszelkie niezbędne, a przewidziane prawem uzgodnienia w tym uzgodnienia w zakresie obsługi komunikacyjnej. Odnośnie wniosku o zawieszenie postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyraziło pogląd, że zaskarżenie postanowienia o uzgodnieniu do sądu administracyjnego nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.

Na tą decyzję E.S. i T.S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, domagając się jej uchylenia.

Skarżący zarzucili zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie ich interesu prawnego poprzez nie rozpatrzenie zarzutów, podniesionych przez nich w odwołaniu. Ponadto ich zdaniem decyzja obraża art. 7 K.p.a., ponieważ narusza prawo i interes społeczny polegający na ochronie ładu przestrzennego, art. 107 § 2 i 3 K.p.a. poprzez brak analizy funkcji i cech zabudowy obszaru sąsiadującego z planowaną inwestycją, art. 8 i art. 11 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w jasny sposób przesłanek decyzji, art. 77 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego i brak ustaleń faktycznych, w tym pominięcie wizji lokalnej, art. 113 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a. - poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego i faktycznego, a także art. 124 K.p.a. poprzez zbyt ogólne uzasadnienie faktyczne rozstrzygnięcia.

Zdaniem skarżących, w sprawie pominięto okoliczność, że w wyniku rozbudowy powstanie budynek wielorodzinny, podczas gdy wokół istnieją budynki jednorodzinne. Wyniki analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu nie dają odpowiedzi na pytanie, czy inwestycja jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. Ponownie powołali się na istniejącą w sprawie przesłankę do zawieszenia postępowania administracyjnego. Skarżący zwrócili także uwagę, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił własnego rozstrzygnięcia, a mianowicie pozwolenia na budowę na działce nr 4 (bezpośrednio sąsiadującej z działką nr 1 ), gdzie linia zabudowy została ustalona na 6 m od działki drogowej nr 5 , a w sprawie niniejszej określono tę odległość na 4 m.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i przytoczyło ponownie motywy jej podjęcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 20 września 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 741/06 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. znak [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2006 roku, znak [...] ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie działki nr 1 obręb [...] przy ul. [...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w uzasadnieniu swojego wyroku podniósł, że stosownie do przepisu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję ustalającą warunki zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 tejże ustawy. Sposób redakcji tego przepisu, a także charakter uzgodnienia, dokonywanego w trybie art. 106 k.p.a., które - w odróżnieniu od opinii - wiąże organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy wyraźnie wskazują, że zakres uzgodnienia musi obejmować treść wydawanej decyzji. W ocenie Sądu uzgodnieniu winien podlegać nie wniosek inwestora, a projekt decyzji o warunkach zabudowy, wraz z załącznikami. W tej zaś sprawie, jak wyjaśnił to Sąd I instancji, decyzję o warunkach zabudowy Prezydent Miasta K. wydał po uzgodnieniu z właściwym zarządem drogi oraz Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody, ale do takiego uzgodnienia wysłano wniosek o ustalenie warunków zabudowy, nie zaś projekt decyzji wraz z załącznikami do niej. W ocenie Sądu taki sposób prowadzenia postępowania stanowi naruszenie przepisów art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 k.p.a. Obraza powyższych przepisów pozbawiła w istocie organy uzgadniające realnego wpływu na treść decyzji ustalającej warunki zabudowy, co ocenić należy jako uchybienie mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W świetle zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. decyzje, obarczone takimi wadami nie mogły się ostać w obrocie prawnym.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył uczestnik postępowania –Spółka "A. "" sp. z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. , zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna oparta została na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu przez Sąd, że z treści art. 106 § 1 K.p.a., oraz art. 60 ust. 1 i ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż uzgodnieniu podlegać może jedynie projekt decyzji o warunkach zabudowy. Skarżąca spółka podniosła również zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 91 § 2 i art. 67 § 2 i § 5 P.p.s.a. poprzez brak doręczenia pomocnikowi spółki z o. o. "A. ", jako następcy prawnego adresata decyzji o warunkach zabudowy, postanowienia o dopuszczeniu jej do udziału w sprawie, oraz poprzez brak doręczenia pełnomocnikowi Spółki zawiadomienia o sprawie i w konsekwencji nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji w myśl art. 183 § 2 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi wyrokiem z dnia 16 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1604/08 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 września 2007 r. i przekazał sprawę temu Sądowi po ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu swojego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W tej zaś sprawie w postępowaniu administracyjnym o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji w charakterze stron brali udział R. i E.K. . Jak wynika z materiałów sprawy, na mocy ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2006 r. zapadła w sprawie warunków zabudowy decyzja, która została przeniesiona na rzecz Spółki z o.o. "A. ". Tym samym Spółka ta, jako następca prawny E. i R.K. , z mocy samego prawa (art. 33 § 1 P.p.s.a.) stała się uczestnikiem postępowania sądowoadministracyjnego, wszczętego na skutek wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez E. i T.S. .

Brak zawiadomienia przez Sąd I instancji o miejscu i terminie rozprawy skutkował pozbawieniem możności obrony swych praw przez tą Spółkę. Tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania stanowi przyczynę nieważności postępowania wskazaną w art. 183 § 1 pkt 5 P.p.s.a. Stosownie do utrwalonego w tej mierze orzecznictwa sądowego, strona jest pozbawiona możności obrony swych praw, jeżeli wskutek uchybień procesowych nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku - wyrok Sądu najwyższego z dnia 10 maja 2000 r., sygn. akt III CKN 416/98, opub. w OSN 2000, nr 12, poz. 220. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności postępowania należało uznać za mający usprawiedliwione podstawy.

W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył uzasadnienie wyroku wyłącznie do wyjaśnienia, jaka przyczyna spowodowała zajście nieważności postępowania pierwszoinstancyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

W tej sprawie orzekał już Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał na konieczność zawiadomienia o terminie rozprawy Spółki z o.o. "A. ". Spółka ta została powiadomiona o terminie rozprawy.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a. sąd administracyjny uchyla decyzję, jeżeli narusza ona przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że zawiera ono poważne uchybienia. Wady te nie zostały dostrzeżone przez organ odwoławczy, co powoduje, iż muszą one rzutować na ocenę zgodności z prawem również jego decyzji.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "u.p.z.p.", decyzję ustalającą warunki zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Sposób redakcji tego przepisu, a także charakter uzgodnienia, dokonywanego w trybie art. 106 K.p.a., które - w odróżnieniu od opinii - wiąże organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy wyraźnie wskazują, że zakres uzgodnienia musi obejmować treść wydawanej decyzji. Stąd też w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest pogląd, podzielany przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że uzgodnieniu winien podlegać nie wniosek inwestora, a projekt decyzji o warunkach zabudowy, wraz z załącznikami (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia: 9 listopada 2005 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1062/05, Lex Omega nr 198859; 9 lutego 2006 roku, sygn. akt IV SA/Wa 2050/05, Lex Omega nr 203845; 12 kwietnia 2006 roku, sygn. akt !V SA/Wa 194/06, Lex Omega nr 204986 oraz 6 czerwca 2006 roku, sygn. akt IV SA/Wa 140/06, Lex Omega nr 219341).

Ponadto art. 53 ust. ust. 5c u.p.z.p. i wprost posługuje się sformułowaniem dotyczącym uzgodnienia projektu decyzji, a ust. 5a tego artykułu wskazuje na uzgodnienie decyzji. Tym samym w ocenie Sądu celem ww. przepisów było zobowiązanie organu prowadzącego postępowanie "główne" do sporządzania projektów decyzji a następnie ich uzgadniania. Nie można w szczególności twierdzić, że obowiązek uzgodnienia może być uznany za spełniony już wtedy, gdy do uzgodnień zostanie skierowany sam wniosek wnioskodawców. Wnioski takie nie zawierają bowiem stanowiska organu co do sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy, a jedynie mniej lub bardziej precyzyjnie wyrażony zamiar wnioskodawców.

W przedmiotowej sprawie decyzję o warunkach zabudowy Prezydent Miasta K. wydał po uzgodnieniu w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego (postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2005 r.) oraz w zakresie ochrony środowiska (postanowienie Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody z dnia [...] czerwca 2005 r.). Jednakże jak wynika ze znajdujących się w aktach sprawy pism organu prowadzącego postępowanie główne, do uzgodnienia wysłano wniosek o ustalenie warunków zabudowy, nie zaś projekt decyzji wraz z załącznikami do niej. Taki sposób prowadzenia postępowania stanowi naruszenie przepisów art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 106 K.p.a. Naruszenie powyższych przepisów pozbawiło organy uzgadniające realnego wpływu na treść decyzji ustalającej warunki zabudowy, co ocenić należy jako uchybienie mogące mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Nie jest to jednak jedynie uchybienie.

Organy administracji prowadziły postępowanie bez udziału jednej ze stron: D.J. , któremu ani nie doręczono żadnej decyzji, ani nie zawiadomiono o wszczęciu postępowania. Również przesyłka, informująca o obowiązku podania organowi administracji zmiany adresu zamieszkania i wynikających z tego dla strony skutkach – nie została D.J. dostarczona (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]). Pominięcie jednej ze stron jest odrębna i samodzielną podstawą do uchylenia zaskarżonych decyzji.

Kolejnym uchybieniem jest brak sporządzenia w tej sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu (tzw. analizy urbanistyczno-architektonicznej) przez uprawnioną osobę. Z treści sporządzonej w tej sprawie analizy nie wynika, aby ją przygotował architekt lub urbanista. Tym samym brak przygotowania analizy przez uprawniona osobę należy traktować jako brak analizy.

Niezależnie od tego sama treść tak sporządzonej analizy budzi uzasadnione wątpliwości. Nie wiadomo bowiem, czy ustalano poszczególne parametry zabudowy w odniesieniu do działek objętych zabudową jednorodzinną, czy też wszystkich działek na tym terenie.

Wątpliwości budzi zakwalifikowanie ww. przedsięwzięcia jako zabudowy jednorodzinnej, skoro na działce nr 1 już były dwa mieszkania, a planowana zabudowa zmierzała do budowy kolejnego lub kolejnych mieszkań. Samo oparcie się o stanowisko inwestorów nie powinno być przesądzające. Jeżeli bowiem wnioskodawcy błędnie nazywają swoje zamierzenie inwestycyjne (np. zamiast zabudowy usługowej wskazują na zabudowę mieszkaniową), to i tak organ administracji powinien ustalać warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego wynikającego z podanego przez wnioskodawców opisu swojego wniosku.

Kolejne uchybienie dotyczy braku wyjaśnienia stanowiska jednego z wnioskodawców, zgłoszonego w toku postępowania. Wniosek złożyli wnioskodawcy: R. i E.K. , ale tylko jedna z tych osób wniosek ten podpisała (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]). Żaden organ administracji nie wzywał wnioskodawco w o usunięcie wady formalnej ich wniosku w postaci podpisania go. Pismem z dnia 18.10.2005 r. E.K. dokonał zmiany tego wniosku, przy czym zmiana ta pochodziła tylko od jednego z wnioskodawców. Organy administracji nie zwróciły się do drugiego wnioskodawcy, czy akcentuje zmianę swojego wniosku (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]).

Kolejną wadą jest dołączenie do decyzji organu I instancji załącznika graficznego w postaci mapy nie spełniającej warunków wynikających z art. 52 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 54 pkt 3 i art. 64 u.p.z.p. Z treści tej mapy nie wynika, aby była ona przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i nie ma na niej żadnej skali.

Następnym uchybieniem było nie rozważanie zasadności uzgodnienia decyzji ustalającej warunki zabudowy z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków – stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzje ustalające warunki zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską.

Z akt sprawy wynika, że budynek na działce nr 1 będący przedmiotem rozbudowy jest objęty ochroną konserwatorską jako obiekt zabytkowy. Z opinii miejskiego konserwatora zabytków (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]) wynika, że zaakceptowano projekt koncepcyjny przebudowy i rozbudowy budynku jednorodzinnego. To jednak ani nie zastępowało uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., ani nie zastępowało tego uzgodnienia.

Również wadą postępowania administracyjnego było nie rozpoznanie zgłaszanych wniosków co do zawieszenia postępowania w sprawie. Okoliczność, czy takie wnioski byłyby zasadne nie zwalniała organy administracji do ich formalnego załatwienia (w drodze postanowienia).

Pozostałe zarzuty skargi są bezpodstawne.

Nie stanowi naruszenia prawa zaniechanie w niniejszej sprawie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Stosownie do art. 89 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany przeprowadzić ją wówczas, kiedy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawa, a nadto - art. 89 § 2 K.p.a. - gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W ocenie Sądu, żaden z powyższych przypadków nie zachodził w niniejszej sprawie. Wskazać należy, że nie może być mowy o naruszeniu interesu społecznego polegający na ochronie ładu przestrzennego, z czym skarżący wiążą obrazę art. 7 K.p.a. Ład przestrzenny jest chroniony regulacjami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednakże w razie gdy zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie wymogi przewidziane tą ustawą, organ administracji publicznej jest obowiązany wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy. Taka decyzja nie pozostawia organom żadnej dowolności czy uznaniowości w ustalaniu warunków zabudowy dla inwestycji, spełniającej wszystkie przewidziane prawem warunki. Z tego powodu podstawą do ustalania warunków zabudowy nie mogą być powołane przez skarżących "dobrosąsiedzkie stosunki".

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, za podstawę przyjmując art. 145 § 1 pkt 1 lit.b i c P.p.s.a.

Stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpoznając sprawę, organ administracji publicznej winien, w pierwszej kolejności ustalić, czy nie podjęto prac budowlanych objętych wnioskiem w tym zakresie i czy wniosek nadal jest podtrzymywany. Po ustaleniu dopuszczalności dalszego merytorycznego prowadzenia postępowania, należy w szczególności prawidłowo ustalić krąg stron i zapewnić im udział w postępowaniu, dopilnować sporządzenia analizy przez uprawnioną osobę, a następnie przygotować projekt decyzji i uzgodnić jej treść z organami współdecydującymi.

Sąd zwraca również uwagę, że - jak wynika z pisma procesowego uczestnika postępowania – B. sp. z o.o. z siedzibą w K. z dnia 5 września 2007 r., doszło do zmiany stanu własności sąsiadującej z terenem inwestycji działki nr 4 , której właścicielem jest obecnie ww. uczestnik, a poprzednio – A.S. Materiały sprawy oraz załączony do pisma odpis księgi wieczystej nie pozwalają na ustalenie, czy A.S. była właścicielem w trakcie postępowania administracyjnego, zatem Sąd nie miał podstaw do oceny, czy organy administracji publicznej winny były zapewnić jej możliwość czynnego udziału w sprawie stosownie do art. 10 K.p.a. i czy dyspozycja tego przepisu została naruszona. Należy jednak wskazać, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy Prezydent Miasta K. powinien mieć na uwadze opisaną zmianę stanu własność, aby ustrzec się przed naruszeniem zasady czynnego udziału stron, albowiem ewentualne uchybienia w tej materii pociągają za sobą istotne konsekwencje procesowe tak w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym - art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącym od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego wpisu wraz z kosztami wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej oraz uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.

Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.