Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 412/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-12-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej czynności w sprawie ze skargi M. O. na czynność Wójta Gminy M. z dnia [...], (bez numeru) w przedmiocie ogłoszenia wyników naboru na wolne stanowisko urzędnicze postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 września 2019 r. M. O. (dalej: wnioskodawczyni, strona lub skarżąca) wniosła skargę na opisaną w sentencji czynność Wójta Gminy M. polegającą na ogłoszeniu wyników naboru

na wolne stanowisko urzędnicze – Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M.

W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania wskazanej czynności, albowiem – w jej ocenie – może ona doprowadzić do powstania trudnych

do odwrócenia skutków w postaci obsadzenia wymienionego stanowiska

przez osobę nieuprawnioną. Poza tym skarżąca podała, że skutkiem nawiązania stosunku pracy z pracownikiem samorządowym, który nie wygrał otwartego

i konkurencyjnego naboru, będzie nieważność czynności prawnej nawiązującej stosunek pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa

w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności.

Trzeba jednak podkreślić, że wstrzymanie wykonania znajduje zastosowanie wyłącznie do tych aktów lub czynności, które nie zostały jeszcze wykonane. Powołany na wstępie przepis nie przewiduje bowiem możliwości wstrzymania wykonania aktu lub czynności już wykonanych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt II FZ 1039/12 oraz z dnia

29 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OZ 374/15 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu).

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona czynność odniosła już zamierzony skutek. Jak wynika bowiem chociażby z Biuletynu Informacji Publicznej Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w M.,

na stanowisku kierownika tej jednostki została już zatrudniona kandydatka wskazana w ogłoszeniu o wynikach naboru. Skoro zatem skutek wynikający z kwestionowanej przez skarżącą czynności już nastąpił, brak było podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej w toku przedmiotowego postępowania sądowego.

Wpływu na takie rozstrzygnięcie nie miała sygnalizowana przez stronę kwestia ewentualnej nieważności czynności prawnej polegającej na samym już nawiązaniu stosunku pracy przez osobę wybraną w drodze naboru. Materia ta wykracza bowiem zarówno poza granice niniejszej sprawy, jak i nawet poza kognicję sądów administracyjnych, które – co do zasady – nie są właściwe dla oceny skuteczności czynności prawnych podejmowanych w stosunkach pracowniczych. Dotyczy

to w szczególności pracowników samorządowych, gdyż jak wynika z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1282 ze zm.), spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy.

Poza tym trzeba zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia

20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił

i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Stąd też przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki

czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu lub czynności. Obsadzenie zaś stanowiska urzędniczego przez osobę wyłonioną w drodze konkursu nie będzie rodziło żadnej szkody, ani nie będzie powodowało trudnych do odwrócenia skutków,

jako że stosunek pracy, nawet zawarty na czas nieokreślony, zawsze może ulec zakończeniu, bez podejmowania w tym celu nadzwyczajnych działań i środków.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji niniejszego postanowienia.