Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2623/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi B. M. i P. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] i [...] ("skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] ("wojewoda", "organ odwoławczy") z [...] października 2012 r. nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

26 lipca 2012 r. do Urzędu Miasta w [...] wpłynął wniosek [...] i [...] ("inwestorzy") o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią biurową zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], przy granicy z działkami o nr ewid. [...] oraz [...].

Prezydent Miasta [...] ("prezydent", "organ I instancji") decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorom pozwolenia na budowę obiektu budowlanego według załączonego projektu budowlanego. Organ pierwszej instancji wydał to rozstrzygnięcie na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej "pr.bud." oraz na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.".

Pismem z 18 września 2012 r. skarżący złożyli odwołanie od rozstrzygnięcia organu I instancji wnosząc o uchylenie decyzji. Skarżący wskazali, że organ nieprawidłowo uznał zgodność inwestycji z postanowieniami zmienionego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] "Osiedle [...]". Ponadto skarżący zarzucili, że w decyzji o pozwolenie na budowę wpisano "budynek mieszkalny jednorodzinny z częścią biurową" nie określając rodzaju prowadzonej usługi, której charakter może być uciążliwy dla skarżących.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżących Wojewoda [...] decyzją nr [...] z [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2012 r. Organ odwoławczy wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ odwoławczy uznał, że warunki wynikające z przepisów prawa budowlanego zostały spełnione. Inwestycja została zlokalizowana w całości na działce nr ewid. [...] należącej do inwestorów. Zdaniem organu odwoławczego lokalizacja budynku przy granicy z działkami o nr ewid. [...] i [...] jest zgodna z postanowieniami zmienionego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] pod nazwą "Osiedle [...]", uchwalonego Uchwałą Rady Miasta [...] z [...] marca 2000 r. nr [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z [...] maja 2000 r., nr [...], poz. [...]). Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem w spr. warunków technicznych", dopuszcza się sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W odniesieniu do zarzutu skarżących, że usytuowanie projektowanego obiektu narusza § 5 pkt 7 zmienionego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna ze wskazanym przepisem, gdyż projektowany budynek należy uznać nie za element zabudowy szeregowej, lecz za składnik tzw. "zabudowy plombowej". Projektowany budynek może zatem wypełniać całą przestrzeń między istniejącymi budynkami postawionymi w granicach działek. Inwestycja posiada też dojazd do drogi publicznej przez bramę przejazdową na poziomie parteru budynku. Za chybiony organ odwoławczy uznał zarzut, że projekt budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią biurową, nie określa rodzaju przewidywanej działalności. Organ wyjaśnił, że w pkt 2.1 opisu technicznego przedłożonego projektu ("Forma i funkcja projektu") przewidziano, że parter budynku ma być przeznaczony na usługi nieuciążliwe, np.: teleinformatyczne (obsługa infolinii) bez zatrudniania osób trzecich oraz obsługi bezpośredniej klientów. Nie występuje zatem zagrożenie prowadzenia działalności uciążliwej. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut braku wystarczającej liczby miejsc parkingowych. Z projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej wynika, że na jej terenie wyznaczono trzy miejsca postojowe. W projekcie przewidziane jest również miejsce do gromadzenia odpadów stałych z możliwością do ich segregacji. Zdaniem organu odwoławczego bezzasadny jest zarzut braku wyróżnienia na działce inwestycyjnej odpowiedniej powierzchni zieleni (powierzchni terenu biologicznie czynnego). Zdaniem organu z opisu dołączonego do projektu zagospodarowania terenu wynika, że teren przeznaczony na zieleń obejmuje 248,1 m2, tj. 43% całej powierzchni działki inwestycyjnej. Obawy skarżących odnoszące się do przyszłych sposobów użytkowania projektowanego budynku nie mogą podważać legalności decyzji o pozwoleniu na budowę.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnieśli o uchylenie decyzji wojewody z [...] października 2012 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z [...] sierpnia 2012 r.

Skarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucili naruszenie następujących przepisów:

art. 6, art. 7 w zw. z art. 77 i nast., art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a. poprzez wydanie skarżonej decyzji z naruszeniem zasad obowiązujących w tym postępowaniu, w tym zwłaszcza zasady praworządności oraz bez rozpatrzenia w sposób należyty materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do nieuzasadnionego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji;

art. 28, art. 32 ust. 4, art. 35 ust. 1 i art. 36 pr.bud. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię;

art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 3, pkt 8 oraz pkt 9 w zw. z art. 7 pr.bud. oraz w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 3 w zw. z § 13 i § 57 rozporządzenia w spr. warunków technicznych, a także przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030 ze zm., zwanego dalej "rozporządzeniem MSWiA"), w tym w szczególności §§ 12-16 tego rozporządzenia, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do nieuzasadnionego stwierdzenia, że lokalizacja przedmiotowego budynku przy granicy z działkami nr [...] i [...] jest zgodna z ustaleniami zmienionego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] dla "Osiedla [...]".

Uzasadniając wskazane zarzuty skarżący podnieśli, że:

a. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje się "zabudowy plombowej", a zatem, ze względu na brak podstawy dla usytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działek, nie można uznać przedłożonego projektu za zgodny z ww. miejscowym planem;

b. realizacja zaprojektowanego budynku spowoduje ograniczenie doświetlenia klatki schodowej, a w konsekwencji brak dostępu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi;

c. projektowany budynek ma być – zdaniem skarżących – wyższy o jedną kondygnację od budynku skarżących, przez co nie zostają wyeliminowane zagrożenia płynące z takiego bezpośredniego sąsiedztwa;

d. projekt narusza przepisy przeciwpożarowe, w tym przepisy o przeciwpożarowym zaopatrzeniu w wodę i drogach pożarowych;

e. zatwierdzenie projektu prowadzi do naruszenia wymogu poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich pozostających w obszarze oddziaływania obiektu;

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Organ przeprowadził przy tym interpretację § 12 ust. 1 rozporządzenia w spr. warunków technicznych wskazując kiedy sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią jest dopuszczalne. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że § 272 ust. 1 w zw. z § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia w spr. warunków technicznych wskazuje na konieczność wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w przypadku sytuowania jej bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką. Ściana taka powinna posiadać klasę odporności ogniowej określoną w przepisach. Dodatkowo, ściany sytuowane bezpośrednio przy granicy sąsiedniej działki budowlanej powinny być pozbawione otworów okiennych i drzwiowych. Zdaniem organu odwoławczego projektowany budynek spełniał wszystkie powyższe wymagania. Odnośnie zarzutu skarżących, że projektowany budynek spowoduje usunięcie istniejącego doświetlenia klatki schodowej w budynku skarżących poprzez zasłonięcie przeszklenia z luksferów organ wyjaśnił, że § 4 rozporządzenia w spr. warunków technicznych reguluje tylko problem światła w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi. Te zaś dzielą się na: (1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny oraz (2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Klatka schodowa nie mieści się w żadnej z tych kategorii. W stosunku do zarzutu, że projektowany budynek jest wyższy od istniejącego budynku sąsiedniego o jedną kondygnację, organ odwoławczy wyjaśnił, że przedmiotowy budynek został zaprojektowany zgodnie z § 4 pkt 2 ppkt 3 miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Plan dopuszcza bowiem projektowanie i budowę nowych budynków mieszkalnych obejmujących dwie kondygnacje nadziemne z możliwością zastosowania dodatkowego poddasza użytkowego. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego konieczności zachowania dojazdu na zaplecze zabudowy wojewoda wskazał, że projektowany budynek posiada dostęp do drogi publicznej przez bramę przejazdową zaprojektowaną na poziomie parteru. Za niezasadny organ odwoławczy uznał również zarzut skarżących, że projektowany budynek zamyka dojazd z ul. [...] do działki nr ewid. [...] położonej w głębi działki inwestycyjnej. Właścicielowi wskazanej działki przysługuje służebność gruntowa przejazdu przez działkę inwestycyjną, która została uwzględniona w projekcie. Zdaniem wojewody pozostałe zarzuty zawarte w skardze nie mają wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie.

Wyrokiem z 9 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2945/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Wyrokiem z 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 409/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z 9 października 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny badając kwestię odległości między ścianą zaprojektowanego budynku a granicą działki skarżących pod kątem zgodności z § 12 oraz § 13 rozporządzenia w spr. warunków technicznym, nie dokonał wymaganych ustaleń faktycznych i nie rozważył konsekwencji wynikających z faktu, że projektowany budynek ma być wyższy i szerszy niż istniejące budynki sąsiednie. Zdaniem NSA uzasadniony jest również zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia przepisów rozporządzenia MSWiA w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się bowiem do wskazanej kwestii w uzasadnieniu swojego orzeczenia. Natomiast zdaniem NSA nie są zasadne zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące niezgodności planowanej inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Plan dopuszcza bowiem zabudowę, którą można nazwać "plombową" i rozwiązanie takie przyjęte w stosunku do działki inwestycyjnej należy uznać za prawidłowe. Nie jest zasadny również zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niezgodności z miejscowym planem zaprojektowanej bramy przejazdowej. Za zgodne z prawem należy także uznać spowodowanie przez inwesycję konieczności zamurowania otworu służącego doświetleniu klatki schodowej.

Rozpatrując ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2807/15, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...].

Od wskazanego wyroku WSA skargę kasacyjną do NSA wniosła jedna z inwestorek – [...].

Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej, wyrokiem z 14 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2525/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. NSA zwrócił uwagę, że wymiary budynków, w tym budynku sąsiadującego z inwestycją oraz dane dotyczące szerokości przejazdu bramowego są podane na kartach 26, 27 i 32 projektu budowlanego. Zdaniem NSA sąd wojewódzki nie zauważył, że w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy potwierdził między innymi, że projekt budowlany jest kompletny, a inwestor posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia dowody sprawdzenia okoliczności istotnych dla udzielenia pozwolenia na budowę.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Warszawie wyrokiem z 9 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1807/18 WSA oddalił skargę.

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej [...] i [...] wyrokiem z 4 października 2018 r., sygn. akt II OSK 1807/18 uchylił zaskarżony wyrok WSA z 9 października 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA uznał, że sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia odwołuje się do treści rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w brzmieniu nie uwzględniającym zmian wprowadzonych z dniem 8 lipca 2009 r., tj. w brzmieniu nieaktualnym w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji. NSA wskazał, iż sąd ponownie rozpoznający sprawę winien uwzględnić przepisy prawa materialnego w brzmieniu obowiązującym w czasie podejmowania zaskarżonej decyzji oraz poczynić ustalenia faktyczne niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Na rozprawie 18 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżących wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany jest niezgodny z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych z uwagi na to, że ściany projektowanego budynku, usytuowane w granicach z działkami sąsiednimi, nie przylegają w całości do budynków znajdujących się w granicach tych działek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, a zatem ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie, w związku z czym przyjął za własne ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu wojewody z [...] października 2012 r. (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09).

Nie powielając wszystkich ustaleń organu, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w ramach postępowania wyjaśniającego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobligowany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ ma obowiązek zbadania zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wydając pozwolenie na budowę organ jest zobowiązany do podejmowania rozstrzygnięć realizujących cele w zakresie zagospodarowania terenu sformułowane w planie miejscowym. Art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nakłada też na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ostatnim z wymogów, jakie zostały nałożone na organ przed wydaniem pozwolenia na budowę jest sprawdzenie czy projekt budowalny został wykonany i sprawdzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowalne i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 (art. 35 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w razie spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z powołanego przepisu wynika, że organ nie może uzależniać wydania pozytywnej decyzji od spełnienia dodatkowych warunków, nieprzewidzianych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie spełnienia przesłanek wskazanych w tych przepisach organ ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem inwestora.

W rozpoznawanej sprawie organ architektoniczno-budowany, wydający kontrolowaną w postępowaniu decyzję o pozwoleniu na budowę, dokonał pełnej i rzetelnej oceny spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Projekt budowlany spełnia wymogi formalne, jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Niezasadny jest zarzut niezgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie usytuowania ścian projektowanego budynku bezpośrednio przy granicach z sąsiednimi działkami o nr [...] i [...].

W rozpoznawanej sprawie z projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowany budynek przylega na całej długości ściany do budynku znajdującego się na działce nr [...]. Natomiast ściana projektowanego budynku usytuowana przy granicy z działką nr [...] nie przylega na całej długości do ściany budynku znajdującego się na tej działce, usytuowanej w granicy działki, ale też nie ma długości większej niż długość budynku na działce nr [...]. Z projektu architektoniczno-budowlanego (rysunek elewacji południowej i rysunek elewacji północnej) wynika, że ściany projektowanego budynku usytuowane bezpośrednio przy granicach z działkami o nr [...] i [...] są wyższe od ścian budynków istniejących na działkach sąsiednich, usytuowanych w granicy z działką inwestycyjną (nr [...]).

W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji tj. [...] października 2012 r. § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w spr. warunków technicznych dopuszczał w zabudowie jednorodzinnej sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2 (tj. 3 m), lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Działka, której dotyczy pozwolenie na budowę ma szerokość 11,47 m, wobec czego usytuowanie ścian bocznych projektowanego budynku bezpośrednio przy granicach z sąsiednimi działkami jest zgodne z przepisami budowlanymi. W sytuacji określonej w § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w spr. warunków technicznych nie ma znaczenia czy ściana projektowanego budynku będzie przylegać całą swoją powierzchnią do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce, albowiem powołany przepis nie przewiduje takiego wymogu.

Projektowany budynek wraz z przejazdem bramowym nie narusza też przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Zgodnie z projektem wysokości przejazdu wynosi 3,2 m, czyli dokładnie tyle, ile przewiduje § 14 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia MSWiA. Zgodna z powoływanymi przepisami jest również szerokość przejazdu wynosząca 4 m, podczas gdy przepisy wymagają nie mniej niż 3,6 m.

Podsumowując, wskazać należy, że wbrew zarzutom skarżących, nie doszło do naruszeń przepisów prawa wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.