Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 439/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3, par. 9  ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Sędzia SO (del.) Robert Hałabis, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 kwietnia 2011 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P., po rozpatrzeniu wniosku G. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tegoż Kolegium z dnia 10 stycznia 2011 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy J. P. z dnia 9 kwietnia 2010 r., nr [...], ustalającej G. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektów i urządzeń związanych z handlem materiałami budowlanymi – budynku handlowo-usługowego, wiaty magazynowej, wagi samochodowej wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej, w tym szczelnym osadnikiem ścieków oraz utwardzenia terenu na działce nr ewid. [...]6 w J. P. – utrzymało tę decyzję w mocy.

W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek M. W. z dnia 23 września 2010 r. o stwierdzenie nieważności powołanej na wstępie decyzji Wójta Gminy J. P. z dnia 9 kwietnia 2010 r., nr [...], z uwagi na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

Kolegium, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie, decyzją z dnia 10 stycznia 2011 r., nr [...], stwierdziło nieważność powyższej decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Organ wskazał, że decyzja ta została wydana z kwalifikowanym uchybieniem zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a., z uwagi na niezapewnienie M. W. – jako stronie – prawa do czynnego udziału w postępowaniu oraz niepoinformowanie go o skutkach wydanej decyzji. Zdaniem Kolegium decyzja ta narusza również art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż w sprawie nie została sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy uchybił także art. 7 k.p.a., nakazującemu podejmowania wszystkich niezbędnych kroków w celu wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. zawarło również w uzasadnieniu wskazanej decyzji obszerne wywody dotyczące pojęcia "rażącego naruszenia prawa" w doktrynie i orzecznictwie, podnosząc w konkluzji tychże wywodów, że pojęcie to należy odnosić do wad decyzji o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Tym samym, zdaniem Kolegium, naruszenie prawa ma charakter rażący wówczas, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części.

W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło w pełni stanowisko wyrażone w decyzji własnej tego organu z dnia 10 stycznia 2011 r., co do naruszenia przez Wójta Gminy J. P. przepisów art. 8-10 k.p.a. Kolegium podkreśliło, że prawidłowe i rzetelne informowanie strony postępowania – M. W. w toku prowadzonego postępowania administracyjnego o skutkach wydanej w sprawie decyzji, nie doprowadziłoby do uzyskania przez decyzję z dnia 9 kwietnia 2010 r., nr [...], przymiotu ostateczności w takim zakresie, w jakim ustala ona warunki zabudowy.

Zasadnie również – zdaniem organu odwoławczego – Kolegium w składzie rozpoznającym sprawę w pierwszej instancji orzekło, iż przesłanką do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji jest brak analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy jest także to, że Wójt Gminy w wydanej decyzji szczegółowo określił lokalizację budynku usługowo-handlowego i wiaty w granicy z działką sąsiednią, stanowiącą własność M. W., mimo braku wskazań inwestora w tym zakresie w złożonym w dniu 18 kwietnia 2010 r. wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Skargę na powyższą decyzją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożył G. K., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Kolegium z dnia 10 stycznia 2011 r.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zwłaszcza art. 4 ust. 2 w zw. z art. 52 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, a także art. 8 k.p.a., poprzez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, art. 136 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie, czy M. W. posiadał wiedzę na temat planowanej lokalizacji budynków na działce skarżącego przed wydaniem kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy oraz naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Kolegium wydanej w pierwszej instancji.

Skarżący podniósł, iż wbrew stanowisku Kolegium wyrażonemu w zaskarżonej decyzji dopuszczalne jest jednoznaczne określenie w decyzji o warunkach zabudowy położenia projektowanego budynku na działce, w tym ustalenie, że będzie on mógł być usytuowany bezpośrednio przy jej granicy.

W ocenie skarżącego uchybienia decyzji o warunkach zabudowy nie noszą cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślił on, iż M. W. miał możliwość zgłaszania wniosków co do zebranego materiału dowodowego, a więc nie można zarzucić skutecznie, iż decyzja o warunkach zabudowy z dnia 9 kwietnia 2010 r. rażąco narusza art. 10 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 10 stycznia 2011 r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy J. P. z dnia 9 kwietnia 2010 r., nr [...], ustalającej skarżącemu warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektów i urządzeń związanych z handlem materiałami budowlanymi – budynku handlowo-usługowego, wiaty magazynowej, wagi samochodowej wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej, w tym szczelnym osadnikiem ścieków oraz utwardzenia terenu na działce nr ewid. [...]6 w J. P.

W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, iż na obszarze, na którym planowana jest wskazana wyżej inwestycja, brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako: "ustawa", zasadnym było wydanie w tej sprawie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

W myśl art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określony został w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), powoływanego w dalszej części uzasadnienia jako: "rozporządzenie".

W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

Zgodnie z § 9 ust. 1 rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (ust. 2). Część graficzną decyzji o warunkach zabudowy oraz część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w czytelnej technice graficznej zapewniającej możliwość wykonywania ich kopii (ust. 3). Część graficzną analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, sporządza się z uwzględnieniem nazewnictwa i oznaczeń graficznych stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy (ust. 4).

Za prawidłowe należy uznać stanowisko Kolegium, iż kwestionowana decyzja rażąco narusza prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż została wydana bez sporządzenia analizy obszaru objętego postępowaniem w zakresie jego funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w odniesieniu do warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

Pojęcie "naruszonego prawa", o którym mowa w tym przepisie, należy rozumieć szeroko, bo składają się na nie przepisy prawa materialnego i procesowego oraz przepisy o charakterze ustrojowym i kompetencyjnym. Pojęcie to obejmuje zatem wszystkie normy prawne regulujące działanie administracji publicznej w indywidualnych sprawach, niezależnie od tego, z jakich przepisów prawa są one wywodzone. Naruszenia prawa, jak słusznie zauważyło Kolegium, mają charakter "rażący", gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona "stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części". Rażące naruszenie prawa zachodzi więc, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2009, s. 599; wyroki NSA: z dnia 13 grudnia 1988 r., II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96, z dnia 21 października 1992 r., V SA 86/92, ONSA 1993, z. 1, poz. 23, z dnia 28 listopada 1987 r., III SA 1134/96, ONSA 1998, z. 3, poz. 101).

Załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, określone w § 9 rozporządzenia, w tym wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowią integralną część tej decyzji (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., II OSK 200/06, LEX nr 327707, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2008 r., II SA/Ol 537/08, LEX nr 451625, wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2007 r., II SA/Kr 289/05, LEX nr 394841).

Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem winna zatem stanowić obligatoryjny załącznik do decyzji Wójta Gminy J. P. z dnia 9 kwietnia 2010 r., nr [...], o warunkach zabudowy, a jej brak należy ocenić jako rażące naruszenie przez wskazaną decyzję powołanych przepisów § 3 i § 9 ust. 2 rozporządzenia, skutkujące stwierdzeniem nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Niezasadne jest natomiast stanowisko Kolegium, iż podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji stanowi fakt, że decyzja ta szczegółowo określa lokalizację budynku usługowo-handlowego i wiaty w granicy z działką sąsiednią, mimo braku wskazań inwestora w tym zakresie w złożonym w dniu 18 kwietnia 2010 r. wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.

Przede wszystkim na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy nie można przesądzić, jak to uczyniło Kolegium, iż skarżący składając w dniu 18 kwietnia 2010 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie wskazał w nim lokalizacji budynku handlowo-usługowego i wiaty na swojej działce nr ewid. [...]6. Stwierdzenie to w okolicznościach rozpoznawanej sprawy było co najmniej przedwczesne.

Poza sporem w rozpoznawanej sprawie jest, że w końcowej części wniosku skarżącego z dnia 18 kwietnia 2010 r. wśród załączników do wniosku nie został wymieniony szkic sytuacyjny wskazującego miejsce lokalizacji budynku handlowo-usługowego i wiaty przy granicy z działką nr ewid. [...]7. Szkic ten znajduje się w aktach administracyjnych, ale, jak zasadnie zwróciło uwagę Kolegium, nie zawiera podpisu osoby go sporządzającej, daty sporządzenia ani pieczątki wpływu do organu pierwszej instancji (k. 1, 3 akt adm.).

Zwrócić należy jednak uwagę, iż na rozprawie przed Kolegium skarżący stwierdził wyraźnie, że w momencie składania wniosku dołączył do niego szkic sytuacyjny, na którym narysował miejsce, w którym zamierza zlokalizować te dwa obiekty oraz wiatę. Ze szkicu tego wynika, że wiata i budynek będą pobudowane po granicy z działką nr ewid. [...]7 (k. 42v akt adm.). Organ administracji nie ocenił należycie tej okoliczności, nie wskazał bowiem wyczerpująco, z jakich powodów nie dał wiary temu oświadczeniu skarżącego, a stwierdził, iż w związku z brakiem identyfikacji szkicu sytuacyjnego znajdującego się w aktach administracyjnych nie można traktować tego dokumentu jako załącznika do wniosku w tej sprawie ani jako rozszerzenia tego wniosku. Kolegium nie wyjaśniło w żaden sposób wątpliwości związanych z przyjęciem tego stanowiska, w szczególności nie wskazało, w jaki sposób dokument ten, skoro nie pochodzi od wnioskodawcy, znalazł się w aktach administracyjnych sprawy, których dysponentem jest organ administracji publicznej, a nie wnioskodawca. Ocena w tym zakresie nosi cechę dowolności naruszając zasadę swobodnej oceny dowodów określoną w art. 80 k.p.a.

Prawnie wadliwe jest także uznanie przez organ administracji, iż rozstrzygnięcie w decyzji o warunkach zabudowy o szczegółowej lokalizacji budynku usługowo-handlowego i wiaty w granicy z działką nr ewid. [...]7 dawało podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji.

W myśl art. 54 w zw. z art. 64 ustawy decyzja o warunkach zabudowy określa:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych;

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali.

Decyzja ta, jak wynika z art. 55 w zw. z art. 64 ustawy, wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Z przepisów tych wynika, iż decyzja o warunkach zabudowy wytycza ogólne podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach o warunkach technicznych, w tym w zakresie usytuowania budowli w stosunku do innych obiektów i sąsiednich działek. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy nie określa lokalizacji planowanego obiektu w konkretnym miejscu działki. Usytuowanie projektowanego obiektu na terenie działki należy bowiem do kompetencji organu architektoniczno-budowlanego. Jedynie wyjątkowo, w przypadku gdy w sąsiedztwie planowanej inwestycji powszechnym standardem zabudowy jest zabudowa na granicy działki, to jest to element ładu przestrzennego, którego warunki i wymagania ochrony należy wskazać w decyzji o warunkach zabudowy.

Zawarte w decyzji Wójta Gminy J. P. z dnia 9 kwietnia 2010 r. rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji projektowanego budynku w granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...]7 narusza zatem wskazane wyżej przepisy ustawy. Ponadto skoro w rozpoznawanej sprawie nie została przeprowadzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu planowanej inwestycji, to nie można stwierdzić, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji powszechnym standardem zabudowy jest zabudowa na granicy działki.

W ocenie Sądu powyższe uchybienie nie nosi jednak cech rażącego naruszenia prawa. Uchybienie to nie stanowi "zaprzeczenia stanu prawnego sprawy w całości lub w części", lecz wynika z dokonania przez Wójta Gminy J. P. błędnej wykładni powołanych przepisów ustawy. Takie zaś naruszenie przepisów prawa nie ma charakteru "rażącego", co oznacza, iż mogłoby ono stanowić podstawę do uchylenia tej decyzji w postępowaniu odwoławczym, toczącym się na skutek wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej przez uprawniony do tego podmiot, a nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Niezasadne jest również stanowisko Kolegium co do rażącego naruszenia przez decyzję Wójta Gminy J. P. z dnia 9 kwietnia 2010 r. przepisów art. 8, art. 9 i art. 10 k.p.a.

Zgodnie z art. 8 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji) organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

W świetle art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

Na organach tych, stosownie do art. 10 k.p.a., ciąży obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (§ 1). Od zasady tej organy mogą odstąpić tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W takiej sytuacji są one zobowiązane utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od wspomnianej zasady (§ 2 i § 3).

W toku postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji Wójt Gminy J. P. nie naruszył powyższych przepisów w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności tejże decyzji. Podstawy do wyeliminowania z obrotu prawnego w tym trybie wspomnianej decyzji nie może stanowić okoliczność, iż M. W. nie został należycie – w ocenie Kolegium – poinformowany o skutkach wydania decyzji o warunkach zabudowy, a także niezapewnienia mu prawa do czynnego udziału w postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie pozostaje poza sporem, iż decyzja Wójta Gminy J. P. z dnia 9 kwietnia 2010 r., nr [...], została prawidłowo doręczona M. W. w dniu 13 kwietnia 2010 r. (k. 15 akt adm.).Skoro w decyzji tej zawarta została informacja, iż zarówno budynek handlowo-usługowy, jak i wiata magazynowa mają być sytuowane "przy granicy działki nr ewid. [...]7" (cz. II pkt 1 ppkt 2 i 4 decyzji – k. 10 i 10v akt adm.), to oznacza, że M. W. miał możliwość zapoznać się z rozstrzygnięciem decyzji w kwestii usytuowania wskazanych obiektów przy granicy z jego działką. Został on jednocześnie prawidłowo pouczony w treści wskazanej decyzji o prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od daty jej doręczenia do Kolegium, lecz z prawa tego nie skorzystał w ustawowym terminie, a przedmiotową decyzję próbował wzruszyć składając wniosek o stwierdzenie jej nieważności.

Z akt administracyjnych wynika również, że M. W. miał zapewnioną możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu. Wójt Gminy J. P. zawiadomił tę stronę prawidłowo o wszczęciu postępowania i pouczył ją o przysługującym jej z mocy art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. prawie wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów, a także o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (k. 4 akt adm.). Organ doręczał również do wiadomości M. W. (oraz pozostałym stronom) pisma w toku postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy (k. 10, 11 akt adm.). Organy uzgadniające także doręczyły tej stronie wydane przez siebie rozstrzygnięcia (12, 13 akt adm.).

Wskazane wyżej naruszenia przepisów prawa nie mogły mieć jednak wpływu na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja utrzymująca w mocy decyzję Kolegium o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy J. P. z dnia 9 kwietnia 2010 r., nr [...], odpowiada prawu.

Z tych względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).