Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 424/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 26 ust. 2 i 6
journal: Dz.U. 2018 poz 21
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi Firma A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 29 września 2017 roku, na podstawie art. 26 ust. 2 i 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach, § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 roku w sprawie katalogu odpadów, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, działając z urzędu w sprawie odpadów zgromadzonych w miejscu do tego nieprzeznaczonym tj. na działce nr [...] obręb [...]. ewid. N. H. położonej przy ul. [...] w K.: w punkcie I nakazał C. sp. z o.o. z siedzibą w S. usunięcie z terenu ww. działki odpadów składowanych w pojemnikach (beczkach) w północno-zachodnim narożniku tej działki o rodzaju: odpady wykazujące właściwości niebezpieczne, kod: 16 81 01*; w punkcie II orzekł, że wykonanie decyzji nastąpi poprzez załadunek składowanych odpadów na środki transportu i ich przetransportowanie bezpośrednio do uprawnionego miejsca unieszkodliwienia tego rodzaju odpadów, prowadzonego przez podmiot posiadający odpowiednie zezwolenie właściwego organu, zgodnie z ustawą o odpadach – z którym to podmiotem C. sp. z o.o. winna zawrzeć stosowną umowę; w punkcie III orzekł, że czynności objęte powyższym nakazem należy zakończyć w terminie do 30 dni kalendarzowych od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna.

W uzasadnieniu podano, że organ wszczął postępowanie administracyjne z urzędu w związku z zawiadomieniem z dnia 5 kwietnia 2017 roku, znak [...] Wszczęcie to zostało poprzedzone pismem z dnia 3 kwietnia 2017 roku pochodzącym od Komisariatu Policji [...] w K. na os[...]. Ustalono, że stronami tego postępowania są: J. L. (użytkownik wieczysty przedmiotowej działki), M. K. (osoba zlecająca przywóz odpadów na teren działki [...]) oraz C. sp. z o.o. (posiadacz odpadów składowanych na terenie działki [...]). W dniu 3 kwietnia 2017 r. organ przeprowadził oględziny działki, wykonano również dokumentację fotograficzną. W oparciu o powyższe ustalono wygląd nieruchomości wraz z posadowieniem budynków oraz fakt, że na terenie nieruchomości, w jej północno-zachodnim narożniku na wybetonowanej powierzchni, znajdują się 22 drewniane palety z zawartością po 4 sztuki metalowych dwustulitrowych beczek. Zawierają one odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne, na niektórych beczkach znajdują się nalepki z kodami odpadów, zgodnymi z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 roku w sprawie katalogu odpadów. Zostały one przywiezione na teren działki [...] na zlecenie M. K. i pochodzą z terenu nieruchomości zlokalizowanej w S. przy ul. [...], na której C. sp. z o.o. prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów, na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia 13 lutego 2015 roku, znak [...] – wydanej na podstawie art. 41 ustawy o odpadach. Przywóz tych odpadów dokonał się bez zgody J. L., który – jako użytkownik wieczysty przedmiotowej działki – został poinformowany, że przywiezione palety będą zawierały załadunek wody.

W toku postępowania organ otrzymał informacje o porzuceniu odpadów również w innych miejscach w K.; we wszystkich tych przypadkach do zdeponowania pojemników z odpadami doszło z udziałem M. K.. W stosunku do żadnej z tych lokalizacji (również dla działki [...]) nie wydano decyzji administracyjnej – zezwolenia na podstawie art. 41 ustawy o odpadach, które uprawniałoby do zmagazynowania odpadów.

Organ przytoczył uregulowania prawne mające zastosowanie w sprawie; odniósł się do ustawy o odpadach oraz ustalił, że w stosunku do działki [...] nie została przez Prezydenta Miasta K. wydana żadna decyzja zezwalająca na magazynowanie na niej (czasowe przechowywanie) odpadów, jak również na zbieranie i przetwarzanie. W związku z tym, przywiezione z zewnątrz na teren działki i tam pozostawione odpady podlegają składowaniu w miejscu na ten cel nieprzeznaczonym. Wobec tego, organ zobowiązany jest nakazać posiadaczowi tych odpadów ich usunięcie. Organ przyjął, że w niniejszej sprawie przymiot posiadacza odpadów przysługuje C. sp. z o.o., zgodnie z brzmieniem art. 27 ust. 2, 3 i 4 ustawy o odpadach. Organ wskazał, że za posiadacza odpadów nie może być uznany ani M. M. (podmiot wyłącznie transportujący odpady), ani M. K. (pośredniczący w usuwaniu odpadów) – a C. Sp. z o.o., przekazując odpady M. K., nie zwolniła się z odpowiedzialności za gospodarowanie nimi.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła C. Sp. z o.o. Odwołująca się zaskarżyła odnośną decyzję w całości i zarzuciła jej naruszenie: art. 28 k.p.a. oraz art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach, polegające na skierowaniu zaskarżonej decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie tj. niebędącą posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, co w świetle art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi kwalifikowaną wadę rozstrzygnięcia uzasadniającą stwierdzenie jego nieważności; naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na poczynieniu błędnych i sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności – błędnym ustaleniu, że posiadaczem części odpadów, o których mowa w zaskarżonej decyzji jest odwołujący; naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu przeprowadzenia w niniejszej sprawie dowodu z przesłuchania w charakterze strony M. K., właściciela i zarazem posiadacza odpadów objętych zaskarżoną decyzją, pomimo iż dowód ten był niezbędny do zweryfikowania, czy przyjmując odpady od odwołującej działał w imieniu własnym, czy też na rzecz innego podmiotu oraz czy w chwili przejęcia odpadów od odwołującej dysponował on lub podmiot, na rzecz którego działał, stosowną decyzją administracyjną uprawniającą do zbierania odpadów. W związku z przedstawionymi zarzutami odwołując się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji w stosunku do C. sp. z o.o., względnie: uchylenie wszystkich zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżąca wniosła jednocześnie o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w trybie art. 136 k.p.a. w zakresie opisanym w uzasadnieniu odwołania oraz zawieszenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

W uzasadnieniu odwołania zakwestionowano w odniesieniu do skarżącej status posiadacza odpadów, wobec wyłącznie którego to podmiotu może zostać wydana decyzja o nakazie usunięcia odpadów zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. W tym zakresie wskazano na fakt okazania przez M. K. decyzji administracyjnej uprawniającej do odbioru i magazynowania odpadów, w związku z czym skarżąca domagała się przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków A. N. i M. K.. Nie sprecyzowała jednak, czy ta decyzja była wydana na rzecz M. K. czy innego podmiotu. Nadto wskazano, że w z uwagi na fakt toczącego się postępowania przygotowawczego w związku z zawiadomieniem o możliwości popełnienia przestępstwa dotyczącego magazynowania odpadów na działce [...] (złożonego przez właściciela nieruchomości), organ winien zawiesić toczące się postępowanie odwoławcze na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Decyzją z dnia 11 stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 26 ust. 2 i 6 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, § 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów oraz art. 138 § 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 29 września 2017 roku. Organ II instancji skonstatował, że zaskarżona decyzja była prawidłowa, a odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie; nie dopatrzono się żadnych uchybień proceduralnych w przeprowadzonym postępowaniu. W ocenie organu, prawidłowo również zaklasyfikowano składowane odpady i oceniono, z jakich względów w stosunku do omawianej działki nie mogła zostać wydana żadna decyzja pozwalająca na magazynowania na niej odpadów. Samorządowe Kolegium odwoławcze podzieliło również ustalenia dotyczące uznania C. Sp. z o.o. za posiadacza odpadów.

C. Sp. z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 stycznia 2018 r. Decyzja ta została zaskarżona w całości; zarzucono jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 roku o odpadach, polegająca na skierowaniu zaskarżonej decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. niebędącej posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, co w świetle art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi kwalifikowaną wadę rozstrzygnięcia uzasadniającą stwierdzenie jego nieważności; naruszenie art. 78 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. polegające na nieuzasadnionym ograniczeniu prawa skarżącego do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz braku rozpatrzenia złożonego przez skarżącego wniosku o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadka – A. N. oraz przesłuchania strony – M. K., zgłoszonych na okoliczności mające istotne znaczenie w sprawie, w szczególności przyjęcia przez M. K. (względnie podmiot, w imieniu którego działał) odpadów od skarżącego, dysponowania przez niego (względnie podmiot, w imieniu którego działał), stosownym zezwoleniem, względnie pozwoleniem uprawniającym go lub podmiot, w imieniu którego działał, do zbierania i magazynowania odpadów, w tym adresata takiej decyzji, organu, który ją wydał oraz określonego w niej miejsca magazynowania odpadów, tj. na tezy dowodowe korzystne dla skarżącego i zarazem odmienne od tez dowodowych, które organy orzekające w sprawie stwierdziły na niekorzyść skarżącego; naruszenie art. 136 k.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania wyjaśniającego oraz zaniechanie zlecenia przeprowadzenia takiego postępowania organowi pierwszej instancji, pomimo wniosku strony – zawartego w odwołaniu – o przeprowadzenie takiego postępowania, w zakresie i na okoliczności wyraźnie oznaczone przez stronę; naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na: poczynieniu błędnych i sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym ustaleń faktycznych w sprawie, w szczególności błędnym ustaleniu, że posiadaczem odpadów, o których mowa w zaskarżonej decyzji jest skarżący; błędnym przyjęciu, że ustalenie braku dysponowania przez M. K. zezwoleniem wydanym przez Prezydenta Miasta K. na magazynowanie odpadów na terenie nieruchomości, na której zdeponował on odpady przekazane mu przez skarżącego jest wystarczające do przypisania skarżącemu odpowiedzialności za gospodarowanie przedmiotowymi odpadami; zaniechaniu przeprowadzenia w niniejszej sprawie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka (względnie w charakterze strony) M. K., właściciela i zarazem posiadacza odpadów objętych zaskarżoną decyzją, pomimo iż dowód ten był niezbędny do zweryfikowania, czy przyjmując odpady od skarżącego, działał on w imieniu własnym czy na rzecz innego podmiotu oraz czy w chwili przejęcia odpadów od skarżącego dysponował on lub podmiot, na rzecz którego działał, stosowną decyzją administracyjną uprawniającą do zbierania (i magazynowania) odpadów; zaniechaniu wystąpienia przez organ odwoławczy do Komisariatu Policji V. w K. – o co skarżący wnosił w odwołaniu – w celu uzyskania informacji o postępowaniu prowadzonym (do sygn. akt [...]) w związku ze złożonym przez właściciela nieruchomości zawiadomieniem o możliwości popełnienia przestępstwa związanego z magazynowaniem na jego nieruchomościach odpadów, o których mowa w zaskarżonej decyzji; zakwalifikowaniu spornych odpadów jako odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 81 01* przy braku przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów na okoliczność rodzaju przedmiotowych odpadów; naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. polegające na zaniechaniu rozpatrzenia niniejszej sprawy przez organ odwoławczy w jej całokształcie, w tym braku rozpatrzenia przez ten organ szeregu merytorycznych zarzutów oraz wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej; naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji bez prawidłowego zbadania jej prawidłowości oraz bez prawidłowego ponownego rozpatrzenia w całości przedstawionej sprawy, a także bez wnikliwego rozpatrzenia zarzutów oraz wniosków dowodowych zawartych w złożonym przez skarżącego odwołaniu; naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na braku rozpatrzenia zgłoszonego przez stronę w odwołaniu wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego/wykroczeniowego prowadzonego w związku z magazynowaniem odpadów przez M. K., na nieruchomości opisanej w zaskarżonej decyzji; naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., polegające na całkowitym braku ustosunkowania się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w odwołaniu, jak również braku ustosunkowania się do zgłoszonych przeze stronę wniosków dowodowych oraz wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego w sprawie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 29 września 2017 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podano w szczególności (jak poprzednio w odwołaniu), że w odniesieniu do skarżącej nie można mówić o statusie posiadacza odpadów, wobec wyłącznie którego to podmiotu może zostać wydana decyzja o nakazie usunięcia odpadów zgodnie z art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach. W tym zakresie skarżąca oświadczyła, że nie jest posiadaczem, i wskazała, że brak dysponowania przez M. K. decyzją uprawniającą do magazynowania odpadów na przedmiotowej nieruchomości nie jest wystarczający do uznania, że to skarżąca jest posiadaczem spornych odpadów; ponownie powołano się na fakt dysponowania przez M. K. stosowną decyzją administracyjną, okazaną pracownikom skarżącej. W ocenie C. Sp. z o.o., organ miał obowiązek przeprowadzić wnioskowany dowód z przesłuchania świadków na podstawie art. 78 § 1 k.p.a. z uwagi na to, że dotyczyły okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy (w szczególności w zakresie zeznań M. K.). W zakresie nieuwzględnionego żądania zawieszenia postępowania, skarżąca wskazała, że ewentualne rozstrzygnięcia wydane w ramach postępowania przygotowawczego stanowiłyby istotny materiał dowodowy w sprawie pozwalający m.in. na ustalenie osoby posiadacza spornych odpadów, a w konsekwencji – właściwego adresata nakazu ich usunięcia. To prowadzi do wniosku, że wynik toczącego się postępowania karnego stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca zakwestionowała również sposób zaklasyfikowania spornych odpadów, podnosząc brak okoliczności faktycznych przemawiających za takim przyporządkowaniem i wskazując, że to błędne ustalenie ma przełożenie na ewentualną możliwość zmieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów. Ponadto, w ocenie skarżącej doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego z uwagi na nieodniesienie się organu do wniosków i zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu oraz istotne braki w uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. W ocenie Kolegium, zaskarżona decyzja jest prawidłowa, postępowanie zostało przeprowadzone z dołożeniem należytej staranności, materiał dowodowy zebrany w sprawie jest kompletny i tym samym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organ II instancji podtrzymał swoje zasadnicze motywy rozstrzygnięcia, przedstawione w uzasadnieniu decyzji z dnia 11 stycznia 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przede wszystkim art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (obecnie t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 992, dalej u.o.o.). Zgodnie z tym przepisem, posiadacz odpadów jest obowiązany do niezwłocznego usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania (ust. 1). W przypadku nieusunięcia odpadów zgodnie z ust. 1, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, nakazuje posiadaczowi odpadów usunięcie odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania, z wyjątkiem gdy obowiązek usunięcia odpadów jest skutkiem wydania decyzji o cofnięciu decyzji związanej z gospodarką odpadami (ust. 2). W decyzji, o której mowa w ust. 2, określa się w szczególności: 1) termin usunięcia odpadów; 2) rodzaj odpadów; 3) sposób usunięcia odpadów. Z punktu widzenia wykładni tego przepisu istotne znaczenie mają ustawowe definicje odpadów (każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany – art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.o.) oraz posiadacza odpadów (wytwórca odpadów lub osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej będące w posiadaniu odpadów, przy czym domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości – art. 3 ust. 1 pkt 19 u.o.o.). W okolicznościach niniejszej relewantne są także regulacje zawarte w art. 27 u.o.o., w świetle których wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów może zlecić wykonanie obowiązku gospodarowania odpadami wyłącznie podmiotom, które posiadają: 1) zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, lub 2) koncesję na podziemne składowanie odpadów, pozwolenie zintegrowane, decyzję zatwierdzającą program gospodarowania odpadami wydobywczymi, zezwolenie na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych lub wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości – na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 – chyba że działalność taka nie wymaga uzyskania decyzji lub wpisu do rejestru (ust. 2). Jeżeli wytwórca odpadów lub inny posiadacz odpadów przekazuje odpady następnemu posiadaczowi odpadów, który posiada decyzję wymienioną w ust. 2 pkt 1 lub 2 albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit. a, odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami, z chwilą ich przekazania, przechodzi na tego następnego posiadacza odpadów (ust. 3). Posiadacza odpadów, który przekazał odpady transportującemu odpady, nie zwalnia się z odpowiedzialności za zbieranie lub przetwarzanie odpadów, do czasu przejęcia odpowiedzialności przez następnego posiadacza odpadów, który posiada decyzję wymienioną w ust. 2 pkt 1 lub 2 albo posiada wpis do rejestru w zakresie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 5 lit.a. (ust. 4).

W ocenie Sądu, za prawidłowe i znajdujące odzwierciedlenie w zabranym materiale dowodowym należy uznać ustalenia faktyczne organów administracji dotyczące czasu i okoliczności złożenia ładunku w postaci palet i beczek na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...]; statusu prawnego i właściwości tej nieruchomości; pochodzenia przedmiotowego ładunku z nieruchomości zlokalizowanej w S., na której C. Sp. z o.o. prowadzi działalność w zakresie zbierania odpadów; sposobu i osób zlecającej i wykonującej transport przedmiotowego ładunku; braku zgody właściciela nieruchomości na przywiezienie i złożenie na niej odpadów. Nie budzi wątpliwości również opis zastanego podczas oględzin stanu rzeczy, w tym beczek z naniesionymi kodami odpadów; stan ten obrazuje dokumentacja fotograficzna. Prawidłowe i miarodajne jest też ustalenie, poczynione w oparciu o dane znane organowi z urzędu, że M. K. nie uzyskał decyzji zezwalającej na zbieranie lub przetwarzanie odpadów w tym miejscu, ani w żadnym innym na terenie Miasta K., a ponadto nie spełnia innych przesłanek odnoszących się do przejmowania odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami.

Subsumpcja ustalonego stanu fatycznego pod hipotezę normy wynikającej z powołanych na wstępie przepisów została przez organy administracji przeprowadzana prawidłowo i skutkowała prawidłowym, zgodnym z prawem rozstrzygnięciem. W szczególności organy zasadnie uznały, że pozostawione na nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] przedmioty i substancje są odpadami i to odpadami, które z uwagi na ich znamiona oraz zdarzenie, jakim było ich porzucenie, należy zaklasyfikować do odpadów niebezpiecznych o kodzie 16 81 01*. Zasadnie przyjęto również, że posiadaczem odpadów w rozumieniu art. 26 ust. 1 i 2 u.o.o. pozostaje C. Sp. z o.o. oraz że nieruchomość położona w K. przy ul. [...] jest miejscem nieprzeznaczonym do składowania lub magazynowania odpadów.

Powyższe rozważania w istocie zawierają już odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Ustosunkowując się do zarzutów, wypada zauważyć, że koncentrują się wokół trzech kwestii: prawidłowego wskazania podmiotu zobowiązanego do usunięcia odpadów (czyli ich posiadacza), zaklasyfikowania odpadów, zasadności zawieszenia toczącego się postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz uchybień proceduralnych związanych z brakiem rozpatrzenia przez organ II instancji całokształtu sprawy w zakresie wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów.

Jak już wcześniej wskazano, organy w sposób prawidłowy poczyniły wszystkie relewantne ustalenia faktyczne, toteż nie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Okoliczność, że M. K. nie uzyskał decyzji zezwalającej na zbieranie lub przetwarzanie odpadów i nie spełnia innych przesłanek odnoszących się do przejmowania odpowiedzialności za gospodarowanie odpadami – została prawidłowo ustalona na podstawie danych znanych organowi z urzędu; do kwestii tej przekonująco odniósł się także organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji (s. 5). Wnioskowany przez skarżącą dowód z przesłuchania świadków tudzież strony jawi się jako w założeniu nieprzydatny dla wykazania tezy przeciwnej, tym bardziej, że teza ta była formułowana w sposób ogólnikowy i hipotetyczny; w świetle twierdzeń skarżącej nie wiadomo, jaka konkretnie decyzja miałaby wchodzić w rachubę, ani nawet, kto miałby być jej beneficjentem (sam M. K. czy też anonimowy inny podmiot, w imieniu którego M. K. miałby działać). Zarzuty naruszenia art. 78 § 1 i art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. są tedy niezasadne. W konsekwencji prawidłowych ustaleń co do posiadacza odpadów decyzja została prawidłowo skierowana do skarżącej, co implikuje niezasadność zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a., art. 26 ust. 2 u.o.o. oraz zarzutu skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.). Zabrany materiał dowodowy dawał, w ocenie Sądu, dostateczne podstawy do przyjętej przez organy kwalifikacji odpadów.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji zreferował zarzuty odwołania i do nich się odniósł. Zauważyć przy tym trzeba, że już decyzja organu pierwszej instancji była precyzyjnie uzasadniona zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym – i w tej sytuacji organ odwoławczy, który na skutek odwołania rozstrzygnął sprawę tak samo jak wcześniej organ pierwszej instancji (co mieści się w konwencjonalnej formule o "utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji"), nie był obowiązany ponawiać wszystkich twierdzeń faktycznych tudzież omawiać wszystkich zebranych dowodów z równie wielką szczegółowością; mógł odwołać się do uznanych za prawidłowe ustaleń organu pierwszej instancji. Natomiast okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy zostały przez organ odwoławczy prawidłowo przywołane i wyeksponowane. Nie ma też wątpliwości co do tego, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę po raz drugi w jej całokształcie, czyniąc zadość obowiązkom wynikającym z zasady dwuinstancyjności. W ocenie Sądu, nie doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 k.p.a. ani art. 15 k.p.a. Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie Sądu, wskazywana przez skarżącą sprawa karna (sprawa o wykrocznie) nie ma charakteru prejudycjalnego i nie stanowiła zagadnienia wstępnego w sprawie rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją; nie było zatem podstaw do zawieszenia postępowania i nie doszło do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ odwoławczy wprawdzie nie wydał w tym przedmiocie osobnego postanowienia, ale, gdyby w tym upatrywać uchybienia przepisom postępowania, byłoby to w okolicznościach niniejszej sprawy uchybienie niemające wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.