Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1100/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-03-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 194 par. 2, art. 178
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej, , , po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w kwestii zażalenia strony skarżącej na postanowienie z dnia 28 stycznia 2013 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 5 listopada 2012 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 30 lipca 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie A Sp. z o.o. w D. na postanowienie z dnia 5 listopada 2012 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 30 lipca 2012 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 13 lutego 2012 r. o odrzuceniu zażalenia na zarządzenie z dnia 9 listopada 2011 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 19 września 2011 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 11 lipca 2011 r. o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 28 marca 2011 r. o odrzuceniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 26 stycznia 2011 r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Przesyłka zawierająca odpis postanowienia z dnia 28 stycznia 2013 r., wraz ze stosownym pouczeniem o prawie i trybie wniesienia zażalenia, adresowana do Spółki, awizowana była po raz pierwszy w dniu 6 lutego 2013 r., zaś wydano ją Spółce w dniu 21 lutego 2013 r.

W piśmie z dnia 28 lutego 2013 r. (nadanym w tym samym dniu – 28 lutego 2013 r.) Spółka wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 28 stycznia 2013 r., wskazując przy tym błędnie jako przedmiot zażalenia postanowienie z dnia 28 grudnia 2012 r. (postanowienie z dnia 28 grudnia 2012 r. Spółka zaskarżyła bowiem odrębnym zażaleniem). W zażaleniu podniosła, że korespondencję w sprawie, kierowaną do niej, odbiera z należytą starannością. Ponieważ nie zatrudnia żadnych pracowników, praktycznie nigdy nie jest możliwe doręczenie jej pism bez ich awizowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie na postanowienie z dnia 28 stycznia 2013 r. jest spóźnione i dlatego podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Z kolei art. 197 § 2 P.p.s.a. przewiduje, że do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 178 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu.

W rozpatrywanej sprawie termin przewidziany na wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 28 stycznia 2013 r. upłynął Spółce bezskutecznie z dniem 27 lutego 2013 r. Jest tak dlatego, ponieważ przesyłka zawierająca odpis tego postanowienia doręczona została Spółce w sposób zastępczy w dniu 20 lutego 2013r. Pierwsze awizo tej przesyłki miało bowiem miejsce w dniu 6 lutego 2013 r. Zgodnie zaś z art. 73 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Regulacja powyższa przyjmuje zatem konstrukcję prawną domniemania doręczenia - od daty pierwszego zawiadomienia o awizacji należy liczyć czternastodniowy termin do przyjęcia domniemania doręczenia pisma.

Zażalenie nadane w placówce pocztowej dopiero w dniu 28 lutego 2013 r. jest zatem spóźnione i to pomimo faktu wydania Spółce przesyłki zawierającej postanowienie będące przedmiotem zażalenia w dniu 21 lutego 2013 r. W przypadku bowiem tzw. fikcji doręczenia (domniemanie doręczenia), przewidzianej w art. 73 § 4 P.p.s.a., późniejsze wydanie przesyłki pocztowej aniżeli data doręczenia, wynikająca z fikcji doręczenia, pozbawione jest znaczenia prawnego. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia, nie zmienia bowiem skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt II FZ 762/12, opubl. w zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1221338 oraz w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd uznaje jednocześnie za stosowne wskazać, że twierdzenie Spółki o dochowywaniu przez nią należytej staranności w odbiorze korespondencji kłóci się ze stosowaną przez nią praktyką odbioru tejże. Sąd prawidłowo bowiem stosuje w niniejszym postępowaniu procedurę doręczeń przesyłek, którą – co należy podkreślić – z całą pewnością zna również strona. Kwestie związane z doręczaniem przesyłek w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zwłaszcza zaś dotyczące tzw. domniemania doręczenia z art. 73 P.p.s.a., były jej bowiem wielokrotnie wyjaśniane w uzasadnieniach licznych postanowień tut. Sądu, dotyczących odrzucenia środków prawnych Spółki z uwagi na wniesienie ich po terminie. Strona skarżąca natomiast notorycznie odbiera awizowane przesyłki z urzędu pocztowego po upływie czternastu dni od daty ich pierwszego awizowania. Takie postępowanie skarżącej Spółki powoduje, że wnoszone następnie przez nią, nawet w terminie 7 dni od daty faktycznego wydania przesyłki środki odwoławcze sąd jest obowiązany odrzucić, co ma miejsce również i w obecnym przypadku.

Równocześnie, mając na uwadze fakt, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja kasacyjna organu odwoławczego (uchylająca decyzję organu pierwszej instancji określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i przekazująca sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia), uznać trzeba, że zamiarem Spółki jest w istocie przedłużanie postępowania sądowoadministracyjnego.

Reasumując, skoro zażalenie Spółki na postanowienie z dnia 28 stycznia 2013 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu, Sąd działając w oparciu o art. 178 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. jest obowiązany do jego odrzucenia, co też orzeczono w sentencji postanowienia.