Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1937/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1, art. 59 par. 2, art. 129 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2010 r. sprawy ze skargi D. J. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2009 r., nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] o nałożeniu na D. J., skarżącego w niniejszej sprawie, kary pieniężnej w kwocie 18.250 złotych za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Decyzja została doręczona w dniu 18 czerwca 2009 r.

Postanowienie zostało podjęte w poniższym stanie faktycznym i prawnym:

Ww. decyzją Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w poniższej kwocie za stwierdzone, w czasie kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego naruszenia szczegółowo w tej decyzji wskazane.

Decyzja została doręczona skarżącemu 18 czerwca 2009 r.

Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji – data nadania 3 lipca 2009 r.

Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] działając na podstawie art. 134 k.p.a., w związku z art. 93 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie doręczono w dniu 2 września 2009 r.

Pismem z dnia 4 września 2009 r. (nadanym w dniu 7 września 2009 r.) skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2009 r. i w jego uzasadnieniu podniósł, że "niepoprawnie" odczytał termin "14 dni" do złożenia odwołania i złożył je jeden dzień po terminie. Sądził, że termin 14 dni liczy się z wyłączeniem dni ustawowo wolnych od pracy.

Fakt, że organ I instancji pismem z dnia [...] lipca 2009 r. zawiadomił go o przesłaniu sprawy do organu odwoławczego nie wspominając o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a ten organ w piśmie z dnia [...] sierpnia 2009 r. też nie wspomniał o tym uchybieniu, utwierdziły go w przekonaniu, że liczenie terminu było poprawne.

Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 k.p.a. zaskarżonym postanowieniem odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ponadto, organ powołując się na art. 58 § 1 k.p.a. stwierdził, iż w razie uchybienia terminowi przez stronę postępowania, organ jest uprawniony do przywrócenia terminu w razie łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w niniejszym artykule, a strona nie wykazała, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Tym samym nie została spełniona jedna z przesłanek, o której w powołanym przepisie mowa. Podnoszone we wniosku okoliczności nie stanowią bowiem podstawy do przyjęcia, iż strona uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu.

Od w/w postanowienia Głównego Inspektora Transportu Drogowego doręczonego 15 września 2009 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przedmiotowemu postanowieniu zarzucił, iż naruszony został art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek uznania, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. Ponadto stwierdził, iż nie może obciążać skarżącego okoliczność, że wadliwie obliczył termin do wniesienia odwołania, a decyzja nie zawierała pouczenia o sposobie liczenia terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie nie narusza bowiem obowiązującego prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Skarżący, jak stwierdził organ w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2009 r. złożył odwołanie z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. termin na wniosek strony podlega przywróceniu w przypadku spełnienia przesłanek w tym przepisie wskazanych w tym uprawdopodobnienia, że strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Skarżący jako przyczynę uchybienia wskazał błędne wyliczenie terminu przez wyłączenie dni wolnych od pracy i brak poinformowania o uchybieniu terminu.

Organ odwołując się do wskazanych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, iż podniesione przez skarżącego okoliczności nie stanowią podstawy do przyjęcia, iż za uchybienie terminu skarżący winy nie ponosi. Ocena dokonana przez organ z punktu widzenia art. 58 § 1 k.p.a. jest oceną prawidłową. Decyzja zawierała wymagane przepisami prawa pouczenie. W pouczeniu tym wskazano, że termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji i tak stanowi art. 129 § 2 k.p.a. Organ stosując przepisy k.p.a. nie ma obowiązku wskazywania wprost sposobu liczenia 14 dniowego terminu. Niemniej jednak podkreślić należy, iż pouczenie wskazuje na 14 dniowy termin bez wyłączenia jakichkolwiek dni (np. jak przyjął skarżący dni wolnych od pracy). Stąd też treść pouczenia nie dawała podstawy do wyliczenia terminu w sposób przyjęty przez skarżącego. Działanie skarżącego w tym zakresie zostało podjęte na jego ryzyko i jako takie nie może stanowić podstawy do uznania, iż za uchybienie terminu skarżący winy nie ponosi.

W tym względzie bez istotnego znaczenia pozostaje okoliczność, iż we wskazanych we wniosku pismach organy nie odnotowały uchybienia terminu.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż organ prawidłowo zastosował art. 58 § 1 k.p.a. trafnie w ustalonym stanie faktycznym uznając, iż wskazanej wyżej przesłanki skarżący nie spełnił i w konsekwencji przywrócenia uchybionego terminu odmówił.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.