Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 18/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
658
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 par 1i 2,art 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ś. na bezczynność Starosty w przedmiocie przyjęcia zbiorów danych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

M.Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Starosty zarzucając temu organowi, że pomimo obowiązku wydania na podstawie art. 12 b ust. 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne decyzji o odmowie przyjęcia złożonego przez skarżącego w dniu 13 października 2016 r. operatu technicznego, organ dotychczas takiej decyzji nie wydał, a zatem pozostaje w bezczynności.

Skarżący wskazał, że skargę poprzedził wezwaniem w dniu 12 grudnia 2016 r. Starosty do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę organ przedstawił obszernie przebieg postępowania, wyjaśniając, że już po wniesieniu w dniu 29 grudnia 2016 r. skargi na bezczynność, wydał w dniu 18 stycznia 2017 r. decyzję na podstawie wskazanego przez skarżącego art. 12 b ust. 8 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, dlatego organ wniósł o jej oddalenie bądź odrzucenie z uwagi na to, że skarga została wniesiona przed upływem miesiąca do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, gdyż skarżący nie wyczerpał trybu, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej P.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem, skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (§ 2).

Tylko w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4).

Jednym ze środków zaskarżenia jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych bądź w terminie ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 37 kpa). Zażalenie powinno być skierowane do organu wyższego stopnia, a tylko wówczas, gdy nie ma takiego organu, przysługuje stronie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W sprawie niniejszej skarżący zarzuca Staroście bezczynność polegającą na niewydaniu decyzji, o której mowa w art. 12 b ust. 8 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W świetle powołanych przepisów, skarżącemu przysługiwało zażalenie do organu wyższego stopnia tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Tymczasem jak wynika z akt, skarżący wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a nie zażalenie, które skierował do Starosty, a nie do organu wyższego stopnia; skarżący nie wyczerpał więc trybu przewidzianego w art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.

Wobec powyższego jego skarga nie może być rozpoznana merytorycznie, lecz podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Nie stanowi to jednak przeszkody do ponownego wniesienia skargi z zachowaniem wskazanego trybu.

Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.