Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2296/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art, 183
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Wanda Zielińska - Baran Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 3014/12 w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 3014/12 oddalił skargę B. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

W uzasadnieniu wyroku WSA we Warszawie wskazał, że:

Decyzją z dnia [...] września 2012 r., Nr [...], Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "organ", "WINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sochaczewie (dalej jako "PINB"), z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], znak: [...] w przedmiocie nakazania odwołującemu się wykonania rozbiórki samowolnie realizowanej wiaty gospodarczej o wym. 7,20m x 8,20m i wysokości 3,60m - 2,50m zlokalizowanej na terenie działki nr ew. [...] położonej w M. przy ul. W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że podczas kontroli przeprowadzonej przez przedstawicieli Mazowieckiego WINB w dniu [...] grudnia 2011 r., na działce nr ewid. [...] położonej w M. przy ul. W., będącej własnością B. S. stwierdzono, że w narożu działki – w granicy z działką nr ewid. [...] będącej własnością W. I. oraz w granicy z działką nr ewid. [...] będącej własnością G. i W. O., znajduje się wiata gospodarcza o wymiarach 7,20m x 8,20m i wysokości 3,60m - 2,50m, częściowo murowana z pustaka ceramicznego, częściowo wykonana z elementów ogrodzeniowych prefabrykowanych, z dachem jednospadowym załamanym na środku rozpiętości wiaty, pokrytym blachą trapezową ocynkowaną bez orynnowania, o spadzie skierowanym na teren własnej działki. Wewnątrz wiaty wykonana jest wylewka betonowa.

W dniu 2 kwietnia 2012 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo B. S. wraz z kopią wycinka mapy zasadniczej aktualnej na dzień 24 lutego 1996 r., według którego przeprowadzony został remont wiaty. Do akt załączone zostały podkłady mapowe z których wynika, że na działce nie istniał obiekt o takich wymiarach. Również załączono zgłoszenie inwestora dokonane w dniu 7 grudnia 2011 r. dot. budowy budynku gospodarczego o wymiarach 5m x 5m i wysokości 3m na działce nr ewid.[...], do którego Starosta Sochaczewski decyzją Nr [...]z dnia [...] stycznia 2012 r. wniósł sprzeciw.

W związku z tym, że budowę wiaty przeprowadzono bez wymaganego pozwolenia na budowę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...]marca 2012 r. na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót przy budowie wiaty gospodarczej realizowanej na w/w działce i nałożył obowiązek przedłożenia w terminie dwóch miesięcy od daty otrzymania postanowienia: zaświadczenia wójta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego przez uprawnioną osobę, wraz z uzgodnieniami i pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenia o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, osoby uprawnionej, sporządzającej w/w projekt budowlany.

Jednocześnie pouczono inwestora, że w przypadku nie spełnienia w wyznaczonym terminie obowiązku nałożonego niniejszym postanowieniem, zostanie wydana decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu budowlanego.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał B. S. rozbiórkę wiaty gospodarczej o wym. 7,20m x 8,20m i wysokości 3,60m - 2,50m zlokalizowanej na terenie działki nr ew. [...] położonej w M. przy ul. W., budowanej bez wymaganego pozwolenia. Organ powiatowy stwierdził, że B. S. nie wykonał obowiązku nałożonego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., tj. nie przedstawił żądanych dokumentów, przez co nie dał możliwości organowi nadzoru budowlanemu podjęcia innego rozstrzygnięcia w sprawie, umożliwiającego legalizację obiektu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył B. S. i wniósł o jej uchylenie. Inwestor podał, że wbrew twierdzeniu organu nie wybudował nowego obiektu budowlanego, tylko poprawił już istniejącą budowlę, która wzniesiona została przed nabyciem przez niego nieruchomości. Podniósł, że nie mógł przedstawić dokumentów, których wymagał od niego Inspektor, gdyż dokumenty takie mógłby mieć ewentualnie poprzedni właściciel.

Po rozpoznaniu odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na powyższą decyzję złożył B. S. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie prawa materialnego - art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, poprzez wydanie nakazu rozbiórki pomimo braku podstaw prawnych, naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 4 ustawy prawo budowlane, poprzez wydanie nakazu rozbiórki obiektu, który jest obiektem nie podlegającym obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia właściwemu organowi; ewentualnie naruszenia art. 48 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane z uwagi na okoliczność, że nakazanie rozbiórki dotyczy obiektu nie będącego budynkiem, z uwagi na niespełnienie definicji; naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 76 poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy oraz ocenę materiału dowodowego sprzeczną z logiką i doświadczeniem życiowym, w szczególności poprzez brak zbadania czy przedmiotowa wiata nie jest budowlą tymczasową - zważywszy że jej znaczna cześć jest zbudowana z elementów ogrodzeniowych, oraz brak ustalenia czy według dokumentacji budowlanej na przedmiotowej nieruchomości nie stała już poprzednio wiata, oraz niekompletnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wskazano, że skarżący zrekonstruował stojącą na jego nieruchomości wiatę, która jest obiektem małej architektury, zatem nie podlega ani zgłoszeniu ani też pozwoleniu na budowę. Nadto w ocenie skarżącego organy I jak i II instancji nie dokonały właściwego zbadania charakteru obiektu, ani też nie stwierdziły faktu, iż jest to obiekt małej architektury, pomimo ewidentnego stwierdzenia, że co najmniej część wiaty ma charakter tymczasowy.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznając skargę za niezasadną wskazał, że art. 48 Prawa budowlanego, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej odnosi się wyłącznie do budowy obiektu budowlanego (lub jego części) bez wymaganego pozwolenia na budowę. Pojęcie budowy należy przy tym rozumieć zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6.

Zdaniem Sądu I instancji poza sporem jest, że na działce nr ewid. [...] położonej w M. przy ul. W., będącej własnością B. S. stwierdzono, że w narożu działki – w granicy z działką nr ewid. [...] będącej własnością W. I. oraz w granicy z działką nr ewid. [...] będącej własnością G. i W. O., znajduje się wiata gospodarcza o wymiarach 7,20m x 8,20m i wysokości 3,60m - 2,50m, częściowo murowana z pustaka ceramicznego, częściowo wykonana z elementów ogrodzeniowych prefabrykowanych, z dachem jednospadowym załamanym na środku rozpiętości wiaty, pokrytym blachą trapezową ocynkowaną bez orynnowania, o spadzie skierowanym na teren własnej działki. Wewnątrz wiaty wykonana jest wylewka betonowa.

Sąd I instancji wyjaśnił, że Prawo budowlane znajduje zastosowanie w stosunku do obiektów kwalifikowanych jako budowlane, dzieląc je na trzy grupy: budynki, budowle i obiekty małej architektury. Rozważając kwestię ewentualnego zaliczenia tego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych Sąd stanął na stanowisku, że nie można zgodzić się ze skarżącym, że stanowi on obiekt małej architektury. Termin ten definiuje art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane. Cechą wyróżniającą obiektów małej architektury jest ich wielkość - stanowią je obiekty niewielkie. Definicja z art. 3 pkt 4 ustawy nie wymienia w sposób wyczerpujący wszystkich rodzajów takich obiektów, wyraźnie wskazuje na obiekty kultu religijnego, obiekty architektury ogrodowej oraz obiekty służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku (śmietniki). Lista obiektów nie jest wyczerpująca i niewątpliwie do obiektów małej architektury można zaliczyć także inne obiekty, poza wyraźnie wymienionymi. Należy jednak mieć na względzie, że każdorazowo cechą istotną takich obiektów jest wielkość. Zdaniem Sądu obiekt mający powierzchnię ponad 59 m2 nie jest obiektem niewielkim, nawet biorąc pod uwagę jego przeznaczenie.

Sąd I instancji zaznaczył, że przedmiotową wiatę należy zaliczyć do kategorii budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Wiata jako szczególnego rodzaju obiekt budowlany według przepisów ustawy Prawo budowlane nie jest budynkiem, ani obiektem małej architektury, albowiem nie spełnia kryteriów wskazanych w art. 3 pkt 2 i 4 ww. ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa wiata nie jest budynkiem. W ocenie Sądu I instancji nie można jej też uznać jako obiekt małej architektury ze względu na jej wielkość (zajmuje ponad 59 m2), zatem właściwym jest zakwalifikowanie tego obiektu jako budowli. Tym samym Sąd I instancji podzielił także pogląd organów, że powstały obiekt budowlany wymagał pozwolenia na budowę, a wobec jego braku został zrealizowany jako samowola budowlana.

Zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Wyjątki przewidują przepisy art. 29-31 ww. ustawy. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa m.in. wiat o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W związku z tym, że przedmiotowa wiata posiada powierzchnię zabudowy ponad 59 m2, wskazany wyżej przepis nie zwalnia wybudowanego przez skarżącego obiektu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Obiekt ten nie został także objęty dyspozycją art. 30 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane, przewidującą obowiązek dokonania zgłoszenia. Zatem wyeliminowanie możliwości zastosowania zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie wskazanych przepisów skutkuje przyjęciem, iż niewątpliwie sporna wiata objęta była wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano, poza sporem jest, że skarżący takim pozwoleniem nie dysponował, zatem wiata ta powstała w warunkach samowoli budowlanej.

Zdaniem Sądu I instancji powyższej sytuacji prawnej nie zmienia okoliczność, iż skarżący w dniu 6 grudnia 2011r. dokonał w organie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, które spotkało się ze sprzeciwem organu wyrażonym decyzją z dnia [...] stycznia 2012r., bowiem inwestor dokonał zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o wymiarach 5mx5m a więc zupełnie innego obiektu budowlanego niż w rzeczywistości zrealizował.

Sąd I instancji wskazał, że organy administracji wszczęły w stosunku do tej budowli postępowanie legalizacyjne, jednakże skarżący z prawa do legalizacji nie skorzystał nie wykonując postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] marca 2012r.

Sąd I instancji zwrócił uwagę, że wprowadzoną w aktualnym stanie prawnym zasadą jest poprzedzenie obowiązku rozbiórki w przypadku wybudowania (budowy) obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia lub pomimo sprzeciwu właściwego organu architektoniczno-budowlanego oceną możliwości jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Nakaz rozbiórki może być bowiem orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości legalizacji. Oczywiście, legalizacja nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1879/07, Baza orzeczeń LEX nr 478287).

Sąd I instancji zaznaczył, że takie postępowanie legalizacyjne zostało zainicjowane przez organ I instancji w niniejszym stanie faktycznym lecz skarżący nie wykonując postanowienia nakładającego na niego stosowne obowiązki, dobrowolnie z dobrodziejstwa legalizacji zrezygnował co w konsekwencji doprowadziło do obligatoryjnego orzeczenia rozbiórki.

W kontekście powyższych rozważań prawidłowo, zdaniem Sądu I instancji organ wskazał jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie przepis art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. Wydanie nakazu rozbiórki stosownie do dalszych postanowień tego przepisu, musi być poprzedzone postępowaniem legalizacyjnym, którego skutkiem może być prawna aprobata dla samowoli budowlanej, pod warunkiem spełnienia określonych ustawowych wymogów. Nakaz rozbiórki orzeczony decyzją organu I instancji poprzedzony został opisanym wyżej postanowieniem tego organu z dnia [...] marca 2012r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo budowlane, w brzmieniu uwzględniającym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt P 37/06 (Dz. U. Nr 247, poz. 1844).

Sąd I instancji podkreślił okoliczność, że w przypadku, gdy proces budowlany powinien być kwalifikowany jako prowadzony bez wymaganego pozwolenia na budowę zastosowanie ma właśnie art. 48 Prawa budowlanego.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł skarżący i zaskarżając orzeczenie w całości zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 48 ust. 1 prawa budowlanego, poprzez wydanie nakazu rozbiórki pomimo braku podstaw prawnych, naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 22 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 4 ustawy prawo budowlane, poprzez wydanie nakazu rozbiórki obiektu, który jest obiektem niepodlegającym obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia właściwemu organowi, ewentualnie naruszenia art. 48 ust.1 w zw. z art. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane z uwagi na okoliczność, że nakazanie rozbiórki dotyczy obiektu nie będącego budynkiem, z uwagi na niespełnienie definicji, naruszenie przepisów postępowania poprzez naruszenie – art. 7 i 77 kpa oraz art. 76 poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy oraz ocenę materiału dowodowego sprzeczną z logiką i doświadczeniem życiowym, w szczególności poprzez brak zbadania czy przedmiotowa wiata nie jest budowlą tymczasową – zważywszy, że jej znaczna część została zbudowana z elementów ogrodzeniowych oraz brak ustalenia czy według dokumentacji budowlanej na przedmiotowej nieruchomości nie stała już poprzednio wiata, niekompletnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, naruszenie art. 174pkt 2 ppsa w zw. z art. 197 § 2 ppsa poprzez zaniechanie wyrażenia poglądu w uzasadnieniu wyroku dlaczego Sąd uznał, że nie doszło do naruszenia przez skarżącego przepisu art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 19, - naruszenie art. 141 ust. 4 poprzez niewyjaśnienie wszystkich podstaw prawnych rozstrzygnięcia, zaniechanie przedstawienia w uzasadnieniu wyroku całości stanu sprawy, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ppsa poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy doszło do naruszenia prawa.

Powołując się na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, ponieważ pełnomocnik z urzędu nie otrzymała wynagrodzenia od skarżącego.

W uzasadnieniu wskazano, że w ocenie skarżącego wiata jest obiektem małej architektury, jej część jest budowlą tymczasową opartą na elementach ogrodzeniowych, a więc obiekt wiaty gospodarczej przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, wymiary wiaty są dostosowane do przechowywania różnego rodzaju rzeczy takich jak urządzeń technicznych w postaci kosiarki do trawy itp. Przez pojęcie "niewielki" Sąd winien ocenić wiatę nie tylko z punktu widzenia jej wymiarów, lecz również jej znaczenia. Znaczenie tego obiektu jest niewielkie ponieważ służy jedynie do przechowywania sprzętu, nie jest zaś budynkiem mieszkalnym. Zdaniem skarżącego kasacyjnie kategorię obiektów małej infrastruktury stanowią obiekty "użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymania porządku" jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Uznanie konkretnego obiektu za obiekt małej architektury ma, zdaniem skarżącego podobnie jak w przypadku budowli charakter bardziej ocenny niż kwalifikacja określonych obiektów jako budynki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania – z przyczyn wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Przesłanki nieważności w sprawie nie zaistniały, zatem Sąd rozpoznał wniesioną skargę kasacyjną w granicach podniesionych przez stronę zarzutów, które okazały się nieusprawiedliwione.

Zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i materialnego okazały się niezasadne.

Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie słusznie sąd I instancji przyjął, że przeprowadzone postępowanie administracyjne odpowiadało normom zawartym w art. 7, 76, 77 kpa. Zgromadzone zostały istotne dla sprawy dowody, ich ocena odpowiadała zasadom logiki i doświadczenia życiowego.

Skarżący kasacyjnie zarzucił sądowi brak zbadania, czy kontrolowany obiekt nie ma charakteru tymczasowego. Konstrukcja tego zarzutu nie mogła zostać uznana za prawidłową. Nie został bowiem powołany żaden przepis, regulujący definicję tego rodzaju obiektu, z którego treścią można byłoby skonfrontować zasadność wskazywanych braków w materiale dowodowym i jednoczesny brak rozważań w tym względzie. Identycznie ocenić należało zarzut naruszenia art. 13 ust.1 i 2 oraz art. 19 w sytuacji gdy skarżący kasacyjnie nie wskazał do jakiego aktu odnieść należało wskazywane przepisy. Naczelny Sąd Administracyjny nie może za stronę precyzować lub uzupełniać zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 23.04.2008r., wydany w sprawie II FSK 299/07, postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2008r., wydane w sprawie I OSK 612/08, wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2008r. wydany w sprawie I FSK 715/07). Opisane braki czynią powyższe zarzuty niezasadnymi.

Wbrew skardze kasacyjnej uznać należało, że kontrolowane uzasadnienie odpowiadało normie z art. 141§4 p.p.s.a. Zawierało wszystkie niezbędne elementy, w tym także ocenę całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Nie miał racji skarżący kasacyjnie, iż kontrolowany obiekt nie podlegał obowiązkowi uzyskania pozwolenia na budowę. Sporna wiata zważywszy na swą wielkość nie wyczerpała definicji obiektu małej architektury, o którym mowa w art. 3 pkt.5 w związku z art. 29 ust.1pkt.22 prawa budowlanego.

Jak wynika z powyższych uregulowań obiekt małej architektury to obiekt niewielki, służący m.in. do codziennej rekreacji i utrzymania porządku w postaci piaskownic, huśtawek, drabinek i śmietników. Wyliczenie zawarte w art. 3 pkt.5 prawa budowlanego wskazuje także na cel jakiemu ma służyć użytkowanie takiego obiektu. Wiata gospodarcza służy do przechowywania różnego rodzaju sprzętu, urządzeń, materiałów, w tym budowlanych. Nie sposób przyjąć by pełnienie funkcji przechowania było tożsame z utrzymywaniem porządku. Także wspomniana wielkość wiaty (7,2x 8,20, wysokość 3,6-2,50) wykluczała ją spod działania tych norm.

Słusznie zatem sąd I instancji zakwalifikował wiatę do budowli, o których stanowi art. 3 pkt.3 prawa budowlanego, na którą wymagane jest pozwolenie na budowę z art. 28 ust.1 prawa budowlanego. Wielkość obiektu dyskwalifikuje go również spod działania zwolnienia, którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt.2 prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy jak słusznie przyjął sąd I instancji zaistniały podstawy do nakazu rozbiórki z art. 48 ust.1, w sytuacji gdy skarżący poprzez zaniechanie dostarczenia wskazanej przez organ dokumentacji uniemożliwił przeprowadzenie jego legalizacji. Legalizacja nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora, co oznacza, że prawo nie może stanowić i nie stanowi mechanizmów jej obowiązkowego przeprowadzenia.

W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna jako niezasadna na zasadzie art. 184 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeknie sąd I instancji zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 258-262 p.p.s.a.