Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2403/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Lotnicze prawo
Skarżony organ: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1  par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 134  par. 1, art. 119 pkt 2, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c,, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia instruktora szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Organ", "Prezes Urzędu"), na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2020 r., poz. 256 i 695, dalej: "k.p.a."), w związku z pkt 11.5,1 lit. d i pkt. 11.04 załącznika do rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998 z dnia 5 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego, dalej: "rozporządzenie 2015/1998" oraz § 14 ust. 3 i § 15 ust. 1 pkt 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 20 września 2013 r. w sprawie Krajowego Programu Szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego (Dz.U. z 2016r., poz. 1852, dalej: "KPS"), odmówił zatwierdzenia M. A. (dalej: "Skarżący", "Strona") jako instruktora prowadzącego szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wnioskiem z dnia 18 lutego 2020 r. Skarżący wystąpił o zatwierdzenie jako instruktor szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego. Do wniosku załączył stosowną dokumentację uzupełnioną następnie w związku z wezwaniami Prezesa Urzędu.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z § 14 ust. 1 KPS, szkolenia prowadzą instruktorzy zatwierdzeni przez Prezesa Urzędu na podstawie pkt 11.5 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

Stosownie do pkt. 11.5.1. rozporządzenia 2015/1998, instruktorzy muszą spełniać co najmniej następujące wymagania: a) przejść sprawdzenie przeszłości

z wynikiem pozytywnym zgodnie z pkt 11.1.3 i 11.1.5; b) posiadać kompetencje

w zakresie technik szkoleniowych; c) posiadać znajomość środowiska pracy

w odpowiedniej dziedzinie ochrony lotnictwa; d) posiadać kompetencje w zakresie elementów ochrony, których będzie dotyczyło szkolenie.

Wobec powyższego Prezes Urzędu stwierdził, że kontrola dostępu w ochronie lotnictwa cywilnego w rozumieniu, o którym mowa w § 1 ust. 2 pkt. 3 załącznika do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 31 lipca 2012 r. w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego, ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do stref operacyjnej, zastrzeżonej i części krytycznej strefy zastrzeżonej lotniska, ustanawianych w porcie lotniczym zgodnie z pkt. 1.1.2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego

i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2320/2002.

Organ wskazał, że kontrolę dostępu w obszarze ochrony lotnictwa cywilnego może wykonywać osoba posiadająca kompetencje, o których mowa w pkt. 11.2.3.5 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 ustanawiającego szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego. Ponadto zadania w zakresie kontroli dostępu do stref zastrzeżonych lotniska i kontroli przepustek wydawanych przez zarządzającego lotniskiem, o których mowa w art. 186b ust. 5 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz. U. z 2020 r. poz. 1970, dalej: "u.p.l.") mogą wykonywać wyłącznie pracownicy służby ochrony lotniska posiadający, zgodnie z art. 186b ust. 8 u.p.l, wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Z uwagi na powyższe, budynek biurowy "[...]", zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa Urzędu Programem Ochrony Lotniska [...], nie znajduje się w żadnej z powyżej wymienionych stref lotniska, w związku z powyższym wszelkie czynności związane z dostępem do tego budynku nie są tożsame z kontrolą dostępu realizowaną w obszarze ochrony lotnictwa cywilnego i w opinii Prezesa Urzędu nie mogą być uznane za wykonywanie kontroli dostępu w tym obszarze. Objęcie budynku "[...]" planem ochrony, a więc dokumentem tworzonym na mocy odrębnych przepisów dotyczących ochrony osób i mienia, nie wiąże się z realizacją na jego terenie zadań z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego.

Odnosząc się do informacji dotyczącej obowiązków Skarżącego, obejmujących odpowiedzialność za jakość i bezpieczeństwo realizowanych szkoleń w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego i kontroli jakości procesów szkoleniowych organ zauważył, iż czynności te nie mogą być traktowane jako kontrola jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego. Czynności związane z kontrolą jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego mogą wykonywać jedynie wewnętrzni audytorzy kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego wpisani przez Prezesa Urzędu na listę audytorów wewnętrznych. Prezes Urzędu stwierdził, że Skarżący nie posiada uprawnień do prowadzenia wewnętrznej kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, gdyż nie jest wpisany na listę audytorów wewnętrznych, prowadzoną przez Prezesa Urzędu.

W kwestii informacji dotyczącej ukończenia przez Stronę szkolenia,

o którym mowa w pkt. 11.2.2 i 11.2.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 organ podniósł, że ukończenie jakiegokolwiek szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego nie jest potwierdzeniem posiadania co najmniej dwuletniego doświadczenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego. Ponadto osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do bezpośredniego nadzorowania osób stosujących środki kontroli

w zakresie ochrony, oprócz ukończonego szkolenia, o którym mowa w pkt. 11.2.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 musi posiadać kompetencje osoby nadzorowanej.

W ocenie Prezesa Urzędu, o posiadaniu wymaganego doświadczenia nie świadczy również zapis w przedłożonym zakresie obowiązków Skarżącego, na stanowisku młodszego specjalisty ds. szkoleń w Przedsiębiorstwie Państwowym "[...]" oraz "współpraca z komórkami organizacyjnymi [...] przy tworzeniu wewnętrznych aktów normatywnych z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego". Organ zauważył, że zgodnie z dołączoną informacją o kształceniu i zatrudnieniu Skarżący był zatrudniony na stanowisku młodszego specjalisty ds. szkoleń od 10.04.2017 r. do 30.11.2018 r., a więc przez okres krótszy niż dwa lata. Ponadto, zdaniem organu, zapis ten nie wskazuje na merytoryczne zaangażowanie w tworzenie procedur ochrony, w szczególności w zestawieniu z pozostałymi obowiązkami Strony, które mają charakter administracyjno - biurowy.

Reasumując, Prezes Urzędu stwierdził, że dostarczonych dokumentów poświadczających obowiązki wykonywane przez Skarżącego na zajmowanych stanowiskach w Przedsiębiorstwie Państwowym "[...]" oraz w spółce [...], nie można uznać za wystarczające do udokumentowania spełnienia wymogu, o którym mowa w pkt. 11.5.1 lit. d), w związku z pkt. 11.0.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 oraz § 15 ust. 1 pkt 2 KPS, tj. posiadania przez Stronę doświadczenia

w zakresie funkcjonowania ochrony podmiotów prowadzących działalność lotniczą, uzyskanego w wyniku co najmniej dwuletniego zatrudnienia na stanowisku związanym

z ochroną lotnictwa cywilnego.

Od decyzji z dnia [...] sierpnia 2020 r., Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy, tj.:

a) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., z uwagi na brak wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dokonanie dowolnej a zarazem błędnej oceny zgromadzonych dowodów, oraz dojście do błędnego przekonania, że w stanie faktycznym sprawy nie zaistniały przesłanki formalnoprawne dla zatwierdzenia Skarżącego jako instruktora prowadzącego szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, mimo, że

w rzeczywistości Skarżący spełnił wszystkie wymagane przesłanki oraz przedstawił kompletną dokumentację potwierdzającą spełnienie wszelkich wymagań,

w szczególności błędne ustalenie przez Organ, że:

(-) Skarżący nie posiada dwuletniego stażu zatrudnienia na stanowisku związanym

z ochroną lotnictwa cywilnego;

(-) Skarżący nie posiada dwuletniego stażu zatrudnienia na stanowisku związanym

z ochroną lotnictwa cywilnego dotyczącym tworzenia procedur ochrony;

(-) budynek "[...]", w którym pracował Skarżący nie znajduje się w strefie operacyjnej i zastrzeżonej lotniska, co zdaniem Organu powoduje, że Skarżący nie realizował czynności związanych z kontrolą dostępu realizowaną w obszarze ochrony lotnictwa cywilnego;

(-) Skarżący musi posiadać uprawnienia do bezpośredniego nadzorowania osób stosujących środki kontroli w zakresie ochrony, tj. kompetencje osoby nadzorowanej;

(-) Skarżący do realizacji przydzielonych mu zadań w Dziale Szkoleń [...] powinien posiadać - a nie posiada uprawnień do prowadzenia wewnętrznej kontroli jakości

w zakresie ochrony lotnictwa, gdyż nie jest wpisany na listę audytorów wewnętrznych, prowadzoną przez Prezesa Urzędu;

b) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. z uwagi na naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej poprzez wydawanie odmiennych rozstrzygnięć na tle podobnych stanów faktycznych, oraz niezasadne odejście od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, ponadto nieuwzględnienie przy rozpoznaniu sprawy zarówno interesu społecznego jak i słusznego interesu strony;

c) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w sposób jasny i zrozumiały przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu rozstrzygnięcia w tej oraz podobnych, analogicznych sprawach, brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszechstronnego rozważenia przez organ wszystkich przepisów odnoszących się do sprawy oraz okoliczności wynikających ze zgromadzonych dowodów;

d) art. 104 k.p.a. poprzez wadliwą interpretację przepisów, co skutkowało pierwotną odmową wszczęcia postępowania w sprawie wpisu na listę instruktorów ochrony lotnictwa oraz wydania decyzji administracyjnej w tej sprawie pomimo złożenia kompletnej dokumentacji wymaganej przez przepisy prawa, czym pierwotnie odebrano Skarżącemu prawo do jakiejkolwiek formy odwołania na podstawie k.p.a.;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:

a) § 14 ust. 3 w zw. z ust. 2 pkt 6 załącznika do rozporządzenia KPS poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz wadliwe przyjęcie przez Organ, że wniosek złożony przez Skarżącego nie zawiera udokumentowanego potwierdzenia spełniania przez instruktora wymagań, o których mowa w § 15 ust. 1 KPS;

b) § 15 ust. 1 pkt 1 lit. a) KPS poprzez całkowicie dowolną nadinterpretację tego przepisu i żądanie od Skarżącego zamiast kserokopii dowodu osobistego, dostarczenia notarialnego poświadczenia pozostawania przy życiu;

c) § 15 ust. 1 pkt 2 KPS poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz wadliwe przyjęcie przez Organ, że Skarżący nie posiada wiedzy i doświadczenia w zakresie funkcjonowania ochrony podmiotów prowadzących działalność lotniczą, uzyskanych

w wyniku co najmniej dwuletniego zatrudnienia na stanowisku związanym z ochroną lotnictwa cywilnego;

d) § 15 ust. 1 pkt 2 KPS poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz wadliwe przyjęcie przez Organ, że Skarżący nie posiada dwuletniego zatrudnienia na stanowisku związanym z ochroną lotnictwa cywilnego dotyczącym tworzenia procedur ochrony;

e) § 15 ust. 1 pkt 3 KPS poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz wadliwe przyjęcie przez Organ, że Skarżący musi posiadać uprawnienia do bezpośredniego nadzorowania osób stosujących środki kontroli w zakresie ochrony tj. kompetencje osoby nadzorowanej;

f) § 15 ust. 1 pkt 3 KPS poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz wadliwe przyjęcie przez Organ, że Skarżący do realizacji przydzielonych mu zadań w Dziale Szkoleń [...] powinien posiadać - a nie posiada uprawnień do prowadzenia wewnętrznej kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa, gdyż nie jest wpisany na listę audytorów wewnętrznych, prowadzoną przez Prezesa Urzędu;

g) pkt 11.5.1 lit. d i pkt 11.0.4 załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1998 z dnia 5 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych norm ochrony lotnictwa cywilnego (Dz.Urz.UE.L Nr 299, str. 1 ze zm.) - poprzez faktyczne nieodniesienie się do treści tych przepisów prawnych oraz niezasadne przyjęcie przez Organ, że Skarżący nie posiada kompetencji, zdolności do wykazania odpowiedniej wiedzy i umiejętności, w zakresie elementów ochrony, których będzie dotyczyło szkolenie;

h) § 1 ust. 2 pkt 3 załącznika do Rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa

i Gospodarki Morskiej z dnia 31.07.2012 r. w sprawie Krajowego Programu Ochrony Lotnictwa Cywilnego (Dz.U. 2012 poz. 912) - poprzez niewłaściwe zastosowanie tego nieobowiązującego już przepisu w postępowaniu dotyczącym wpisu na listę instruktorów ochrony, oraz bezpodstawne przyjęcie przez Organ, że budynek "[...]"', w którym pracował Skarżący nie może podlegać kontroli dostępu pomimo, że Skarżący realizował takie zadania na terenie tego obiektu zgodnie z obowiązującą Instrukcją Przepustkową zatwierdzoną przez tenże Organ, co potwierdził również na piśmie jego przełożony;

i) art. 3 pkt 10-12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 300/2008

z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2320/2002 (Dz. Urz. UE L 97

z 09.04.2008, str. 72, ze zm.) - poprzez dokonanie błędnej wykładni oraz bezpodstawne przyjęcie przez Organ, że budynek "[...]"', w którym pracował Skarżący nie może podlegać kontroli dostępu pomimo, że Skarżący realizował takie zadania na terenie tego obiektu zgodnie z obowiązującą Instrukcją Przepustkową zatwierdzoną przez tenże Organ, co potwierdził również na piśmie jego przełożony.

Skarżący wniósł o zmianę, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji, a także

o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sądowa kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) zwana dalej "p.p.s.a.".

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż skarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego w stopniu, który mógł mieć istotny na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.

W związku z podniesionymi przez Skarżącego zarzutami dotyczącymi wykładni przepisów prawa krajowego oraz prawa unijnego, na wstępie wskazać należy, że interpretacja przepisów nie zatrzymuje się jedynie na ich wykładni językowej. Nawet bowiem wówczas, gdy ustalone jest znaczenie danej normy, poszukuje się potwierdzenia wyniku wykładni językowej przez użycie pozajęzykowych metod wykładni. Oznacza to, że nie tylko sama treść przepisu jest decydująca. Bierze się pod wagę także cel danej regulacji, a także ogólne zasady, które sformułował Trybunał Sprawiedliwości UE oraz ogólne reguły wywodzone z danego aktu prawa wspólnotowego (patrz: Andrzej Gomułowicz: Konstytucja a prowspólnotowa wykładnia prawa krajowego [w:] Ratio est anima legis, Księga jubileuszowa ku czci profesora Janusza Trzcińskiego, NSA, Warszawa 2007).

Pamiętać przy tym trzeba, że wykładnia przepisów w akcie prawnym powinna być zawsze dokonywana z perspektywy treści całego aktu oraz powiązanego z nim prawa unijnego, w związku z czym należy stwierdzić, że rozporządzenie w sprawie KPS wraz przepisami unijnymi, w szczególności cyt. wyżej rozporządzeniem 2015/1998, wpisuje się w szeroko rozumiany system przepisów związanych z bezpieczeństwem lotnictwa cywilnego, służących jego prawidłowemu i bezpiecznemu wykonywaniu oraz umożliwieniu kontroli przestrzegania tych unormowań.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości oceny Prezesa Urzędu braku udokumentowania przez Skarżącego spełnienia wymogu, o którym mowa w pkt. 11.5.1 lit. d), w związku z pkt. 11.0.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 oraz § 15 ust. 1 pkt 2 KPS, tj. posiadania przez Stronę doświadczenia w zakresie funkcjonowania ochrony podmiotów prowadzących działalność lotniczą, uzyskanego w wyniku co najmniej dwuletniego zatrudnienia na stanowisku związanym z ochroną lotnictwa cywilnego. Organ stwierdził bowiem, że z dostarczonych dokumentów poświadczających obowiązki wykonywane przez Skarżącego na zajmowanych stanowiskach w Przedsiębiorstwie Państwowym "[...]" oraz w spółce [...], nie można uznać w tym zakresie za wystarczające.

Stosownie do pkt. 11.5.1. załącznika do rozporządzenia 2015/1998, instruktorzy muszą m.in. posiadać kompetencje w zakresie elementów ochrony, których będzie dotyczyło szkolenie. Zgodnie z pkt. 11.0.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998, kompetencje o których mowa oznaczają zdolność instruktora do wykazania się odpowiednią wiedzą i umiejętnościami, w zakresie elementów ochrony, których będzie dotyczyło szkolenie.

Ponadto wymagania w stosunku do osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień instruktora doprecyzowują postanowienia KPS, a w szczególności § 15 ust. 1 pkt 2 KPS, zgodnie z którym instruktor musi posiadać wiedzę i doświadczenie w zakresie funkcjonowania ochrony podmiotów prowadzących działalność lotniczą, uzyskane w wyniku co najmniej dwuletniego zatrudnienia na stanowisku związanym z ochroną lotnictwa cywilnego.

Dokumentując spełnienie powyższych wymagań Skarżący w związku z wezwaniem organu do wyjaśnienia na czym polegała bezpośrednia realizacja zadań związanych z kontrolą dostępu oraz odpowiedzialność za jakość i bezpieczeństwo realizowanych szkoleń w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, przedłożył dokument z dnia 21 maja 2020 r., podpisany przez Dyrektora Biura Kontroli Bezpieczeństwa [...] Sp. z. o.o., opisujący zadania realizowane przez wnioskodawcę w okresie od 10 kwietnia 2017 r. do 21 maja 2020 r., polegające m.in. na: wykonywaniu czynności administracyjno-biurowych, bezpośredniej realizacji zadań związanych z kontrolą dostępu oraz odpowiedzialności za jakość i bezpieczeństwo realizowanych szkoleń w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego. Ponadto w dokumencie tym zawarta została informacja o ukończeniu przez Skarżącego szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, o którym mowa w pkt. 11.2.2 i 11.2.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

Skarżący złożył także pismo z dnia 30 czerwca 2020 r., w którym Dyrektor Biura Kontroli Bezpieczeństwa [...] Sp. z.o.o. dodatkowo wskazał na zakres obowiązków Skarżącego dotyczących bezpośredniej realizacji zadań związanych z kontrolą dostępu oraz odpowiedzialności za jakość i bezpieczeństwo realizowanych szkoleń zakresie ochrony lotnictwa cywilnego. Wyjaśnił, że Skarżący realizował, na polecenie przełożonych, czynności polegające na kontroli dostępu do strefy ochronnej lotniska, jaką zgodnie z Planem Ochrony był budynek "[...]", które polegały na stosowaniu środków określonych w pkt. 2.2 obowiązujących zasad dostępu do biurowca "[...]", jak również jego obowiązkiem było przygotowywanie, gromadzenie i analizowanie ankiet oceny poszczególnych szkoleń i przekazywanie informacji z nich wynikających bezpośrednio kierownikowi Działu szkoleń oraz zainteresowanym instruktorom.

Organ analizując przedłożone w tej sprawie przez Skarżącego dokumenty oraz wyjaśnienia stwierdził, że budynek biurowy "[...]", zgodnie z zatwierdzonym przez Prezesa Urzędu Programem Ochrony Lotniska [...], nie znajduje się w żadnej ze stref lotniska ustanawianych w porcie lotniczym zgodnie z pkt. 1.1.2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 300/2008 z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie wspólnych zasad w dziedzinie ochrony lotnictwa cywilnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 2320/2002, wskazując, że zgodnie z pkt. 1.1.2 ww. rozporządzenia - w porcie lotniczym ustanawia się obszary określone jako strefa ogólnodostępna; strefa operacyjna lotniska; strefy zastrzeżone lotniska; oraz części krytyczne stref zastrzeżonych lotniska.

Wobec powyższego tylko prawo dostępu do strefy operacyjnej lotniska lub jednej ze stref zastrzeżonych może zastać uznane za wykonywanie kontroli dostępu w obszarze ochrony lotnictwa cywilnego.

Tymczasem jak ustalił Prezes Urzędu na podstawie mapy "Lotnisko [...] w [...]", stanowiącej załącznik do zaktualizowanego "Programu ochrony lotniska [...] w [...] przed aktami bezprawnej ingerencji", granica zasięgu strefy operacyjnej lotniska nie obejmuje budynku "[...]", w który Skarżący realizował wskazane wyżej obowiązki. W konsekwencji organ prawidłowo uznał, że czynności które wykonywał Skarżący, związane z dostępem do budynku nie znajdującego się w obszarze o ograniczonym dostępie, czyli strefie operacyjnej lotniska, nie można uznać za związane z zapewnieniem kontroli dostępu w obszarze ochrony lotnictwa cywilnego.

W ocenie Sądu nie podważa takiego stanowiska okoliczność, że Skarżący realizował zadania w zakresie kontroli dostępu na terenie budynku "[...]", zgodnie z obowiązującą Instrukcją Przepustkową zatwierdzoną przez organ, co potwierdził jego przełożony. Niewątpliwie bowiem w kontekście przedstawionych przez organ dowodów, objęcie budynku "[...]" planem ochrony, a więc dokumentem tworzonym na mocy przepisów dotyczących ochrony osób i mienia, nie ma bezpośredniego związku z realizacją na terenie tego konkretnego obiektu zadań z zakresu ochrony lotnictwa cywilnego.

Organ jednoznacznie wykazał bowiem, że kontrolę dostępu w obszarze ochrony lotnictwa cywilnego może wykonywać jedynie osoba posiadająca kompetencje, o których mowa w pkt. 11.2.3.5 załącznika do rozporządzenia Wykonawczego Komisji(UE) 2015/1998, zaś w zakresie kontroli dostępu do stref zastrzeżonych lotniska i kontroli przepustek wydawanych przez zarządzającego lotniskiem, o których mowa w art. 186b ust. 5 pkt. 2 i 3 u.p.l., mogą wykonywać wyłącznie pracownicy służby ochrony lotniska posiadający, zgodnie z art. 186b ust. 8 tej ustawy, wpis na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Tymczasem jak wyjaśnił organ, pracownicy zatrudnieni na terenie lotniska wchodzą do budynku "[...]" na podstawie posiadanej przepustki, poprzez jej przyłożenie do czytnika i nie podlegają dodatkowej weryfikacji tożsamości przez pracownika recepcji budynku "[...]". Natomiast w przypadku osób wchodzących do strefy operacyjnej lub zastrzeżonej lotniska obowiązuje, oprócz przyłożenia przepustki do czytnika, weryfikacja tożsamości osoby wchodzącej z posiadaną przepustką przez uprawnionego pracownika służby ochrony lotniska.

Okoliczności te nie były sporne w rozpoznawanej sprawie, w związku z czym czynności wykonywane przez Skarżącego w budynku "[...]", chociaż miały związek z ochroną dostępu do tego obiektu, nie można uznać za tożsame z prowadzeniem kontroli dostępu przed wejściem do strefy operacyjnej lub zastrzeżonej lotniska.

Odnosząc się do kwestii obowiązków Skarżącego dotyczących jego odpowiedzialności za jakość i bezpieczeństwo realizowanych szkoleń w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego i kontroli jakości procesów szkoleniowych, organ stwierdził, że czynności te nie mogą być traktowane jako kontrola jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, gdyż mogą je wykonywać jedynie wewnętrzni audytorzy kontroli jakości wpisani przez Prezesa Urzędu na listę audytorów wewnętrznych.

Takie stanowisko organu również należało uznać za uprawnione, wobec braku posiadania przez Skarżącego uprawnień do prowadzenia wewnętrznej kontroli jakości w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego. Ponadto wykonywane przez Skarżącego czynności w tym zakresie, w praktyce polegające na przygotowywaniu, gromadzeniu i analizowaniu ankiet oceny poszczególnych szkoleń i przekazywania informacji z nich wynikających bezpośrednio kierownikowi Działu szkoleń oraz zainteresowanym instruktorom, miały w istocie charakter administracyjno-biurowy. Nie można zatem uznać, że miały one bezpośredni związek z odpowiedzialnością Skarżącego za jakość i bezpieczeństwo realizowanych szkoleń, w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego i kontroli jakości procesów szkoleniowych.

Organ zakwestionował także ukończenie przez Skarżącego szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego, o którym mowa w pkt. 11.2.2 i 11.2.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998, jako potwierdzenia posiadania co najmniej dwuletniego doświadczenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego wskazując, że osoba ubiegająca się o uzyskanie uprawnień do bezpośredniego nadzorowania osób stosujących środki kontroli w zakresie ochrony, oprócz ukończonego szkolenia, o którym mowa w pkt. 11.2.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 musi posiadać kompetencje osoby nadzorowanej.

Takie stanowisko organu znajduje oparcie w obowiązujących w tym zakresie przepisach, gdyż nie każde szkolenie w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego i jego ukończenie może zostać uznane za wystarczające dla stwierdzenia posiadania niezbędnych uprawnień przez kandydata na instruktora prowadzącego szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego.

Niewątpliwie ukończenie szkolenia, o którym mowa w pkt. 11.2.2 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 potwierdza uzyskanie stosownej wiedzy i umiejętności przez osoby mające stosować środki kontroli w zakresie ochrony, o których mowa w pkt. 11.2.3.1, 11.2.3.4, 11.2.3.5 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 oraz ubiegające się o uzyskanie kompetencji, o których mowa w pkt. 11.2.4, 11.2.5 i 11.5. załącznika do rozporządzenia 2015/1998.

Natomiast jak słusznie wskazuje organ, szkolenie, o którym mowa w pkt. 11.2.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 pozwala uzyskać wiedzę niezbędną do sprawowania nadzoru nad osobami stosującymi środki kontroli w zakresie ochrony, przy czym warunkiem sprawowania nadzoru jest wymóg posiadania również kompetencji osób nadzorowanych. W wyniku ukończenia tych szkoleń osoba nie nabywa umiejętności o których mowa w pkt. 11.5,1 lit. d), w związku z pkt. 11.04 załącznika do rozporządzenia 2015/1998. Powinna zatem posiadać uprawnienia do bezpośredniego nadzorowania osób stosujących środki kontroli w zakresie ochrony tj. kompetencje osoby nadzorowanej.

W tym kontekście istotne znaczenie ma także fakt, że Skarżący był zatrudniony na stanowisku młodszego specjalisty ds. szkoleń 10 kwietnia 2017 r. do 30 listopada 2018 r., tj. w okresie krótszym niż wymagane dwa lata stażu zatrudnienia na stanowisku związanym z ochroną lotnictwa cywilnego, w tym dotyczącym tworzenia procedur ochrony.

Reasumując, mając na uwadze stan faktyczny sprawy należało stwierdzić, że z dostarczonych dokumentów poświadczających obowiązki wykonywane przez Skarżącego na zajmowanych stanowiskach w Przedsiębiorstwie Państwowym "[...]" oraz w spółce [...], nie wynika udokumentowanie spełnienia wymogu, o którym mowa w pkt. 11.5.1 lit. d w związku z pkt. 11.0.4 załącznika do rozporządzenia 2015/1998 oraz § 15 ust. 1 pkt 2 KPS, tj. posiadania przez Skarżącego doświadczenia w zakresie funkcjonowania ochrony podmiotów prowadzących działalność lotnicza, uzyskanego w wyniku co najmniej dwuletniego zatrudnienia na stanowisku związanym z ochroną lotnictwa cywilnego.

Zasadnie zatem, bo w oparciu o powyższe ustalenia, Prezes Urzędu odmówił zatwierdzenia Skarżącego jako instruktora prowadzącego szkolenia w zakresie ochrony lotnictwa cywilnego. W ocenie Sądu decyzja organu została należycie uzasadniona, a podjęte rozstrzygniecie znajduje swoją podstawę w obowiązujących przepisach prawa.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, oddalając skargę.