Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4186/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 par. 1, art. 3 par. 1 i 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: lp. 6.3.12 załącznika nr 3.
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Protokolant Anna Fyda- Kawula po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 271/17 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 czerwca 2017 r. uwzględnił skargę P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylając tą decyzję oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

podczas kontroli przedsiębiorstwa skarżącego, w którym w okresie sześciu miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał 43 kierowców, w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz.1907 ze zm., dalej: p.t.) stwierdzono ich naruszenia polegające na: skróceniu dziennego czasu odpoczynku kierowców; przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu oraz naruszeniu obowiązku wczytywania danych z urządzenia rejestrującego. Ustalono, że skarżący posiadał licencję na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy.

Ustalenia te stały się podstawą decyzji Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r., którą nałożono na P. K. karę pieniężną w wysokości 10.100 zł.

Objętą skargą decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i nałożył na skarżącego karę w wysokości 3.600 zł. W motywach organ wskazał, że podstawą nałożenia kary były: przekroczenie w kilku przypadkach przez kierowców dziennego okresu prowadzenia pojazdu, co stosownie do treści lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 2.000 zł; przekroczenie w kilku przypadkach przez kierowców maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, co stosownie do treści lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d., uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 300 zł; skrócenie w kilku przypadkach przez kierowcę K. K. dziennego okresu odpoczynku, co stosownie do treści lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 800 zł; dokonanie przez przedsiębiorcę w jednym przypadku odczytu danych cyfrowych z urządzenia rejestrującego po upływie 90 dni, co zgodnie z lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do u.t.d. uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w łącznej wysokości 500 zł.

Organ nie stwierdził podstaw do zastosowania art. 92b i 92c u.t.d., gdyż fakt licznych stwierdzonych naruszeń w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących czasu jazdy, przerw i odpoczynków wskazywała na brak skutecznych działań nadzorczych i kontrolnych skarżącego wobec kierowców.

Organ nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż do wymienionych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Ponadto skarżący, w toku postępowania, nie przedstawił żadnych dowodów na zaistnienie okoliczności, mogących obalić ustalenia organu I instancji.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję, w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów, które w jego ocenie okazały się niezasadne.

Nie podzielił zarzutu strony dotyczącego nałożenia kary za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców. Stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż sytuacje mające usprawiedliwić naruszenie przepisów o czasie pracy i odpoczynku nie zostały w odpowiedni sposób i w odpowiednim czasie udokumentowane. W kilku przypadkach - spośród zakwestionowanych naruszeń norm czasu pracy - kierowcy wskazali na wydruku powody odstępstwa od przepisów. Jednakże wskazane okoliczności - brak wolnych miejsc parkingowych, nie mogły być, zdaniem Sądu, uznane przez organy jako okoliczności niemożliwe do przewidzenia.

Ponadto wskazał, że z niektórych zapisów na wydrukach nie można było odczytać, kiedy zostały sporządzone, co uniemożliwiało weryfikację terminowości ich sporządzenia. Sąd wskazał, że sam skarżący przyznał, iż błędem kierowców był brak odnotowania na wydrukach z tachografu przyczyny, która spowodowała zaistnienie naruszeń. W związku z tym, wobec nieprzedstawienia przez stronę wymaganych dokumentów, zasadnie organ uznał za niecelowe przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka na okoliczność powstałych naruszeń norm czasu pracy.

Słusznie, zdaniem Sądu, organ uznał, że w sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 92b i 92 c ust. 1 u.t.d., gdyż strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy, a ponadto do opisanych naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

Za przyczynę warunkującą uchylenie zaskarżonej decyzji Sąd I instancji uznał naruszenie przepisów prawa procesowego co do stwierdzonych naruszeń terminów odczytu danych z urządzeń rejestrujących.

Wskazał, że z motywów decyzji wynikało, że w odniesieniu do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] dane cyfrowe zawierały pliki utworzone w dniach 8 kwietnia 2015 r., 18 czerwca 2015 r. Okazane pliki zawierały dane z okresu od 28 sierpnia do 10 listopada 2014 r. oraz od 17 do 28 sierpnia 2015 r., natomiast nie zawierały danych z kontrolowanego okresu, to jest od 1 kwietnia do 30 czerwca 2015 r. Powyższe zostało ocenione przez organ, jako naruszenie polegające na nieterminowym wczytaniu danych cyfrowych z pojazdu.

W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, nie było możliwości weryfikacji prawidłowości opisanego uchybienia. Zaznaczył, że w aktach brak było wydruków danych z przekazanych przez przedsiębiorcę plików, a odczyt plików z dołączonej płyty CD, ze względu na zastosowane rozszerzenie, nie był ogólnie dostępny. Zawarty na płycie raport kalibracji (tachograf), odnoszący się do samochodu [...], wskazywała na to, że zakres danych obejmuje okres od 28 sierpnia 2014 r. do 7 kwietnia 2015 r.

W ocenie Sądu było to sprzeczne ze stwierdzeniem organu, że okazane pliki nie zawierały danych z kontrolowanego okresu, to jest od 1 kwietnia do 30 czerwca 2015 r. Zdaniem Sądu, organ nie wskazał, kiedy nastąpił odczyt danych z przedmiotowego pojazdu, wobec czego nie można było ocenić, czy uwzględnione zostały wyłącznie dni zarejestrowanej działalności i czy faktycznie przekroczony został 90-dniowy termin na wczytanie danych.

W podstawie prawej wyroku Sąd I instancji podała art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).

Główny Inspektor Transportu Drogowego, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. Przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd, że w zakresie naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 u.t.d. organ nie wykazał kiedy nastąpił odczyt danych z pojazdu strony, przez co nie można ocenić, czy uwzględnione zostały wyłącznie "dni zarejestrowanej działalności" i czy faktycznie przekroczony został 90-dniowy termin na wczytanie danych, podczas gdy z uzasadnienia decyzji uchylonej decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika jednoznacznie, że organ wziął pod uwagę wyłącznie: "dni zarejestrowanej działalności", przebadał szczegółowo okres w którym stwierdzono uchybienie w postaci naruszenia obowiązku terminowego wczytywania danych z urządzenia rejestrującego i uwzględnił przy obliczaniu tych uchybień jedynie okres "dni zarejestrowanej działalności", wyłączając z niego "dni nierejestrowanej działalności" (gdzie nie można stronie przypisywać ustawowego obowiązku rejestrowania działalności kierowcy, czyli dni w których kierowca nie prowadził pojazdu i nie podlegał obowiązkowi odpoczynku – vide strona 10 akapit 1 do strony 12 uzasadnienia uchylonej decyzji), opierając się na zapisie danych cyfrowych, orzekając na podstawie całokształtu prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności dokumentacji czasu pracy kierowców przedłożonej do kontroli przez skarżącego (zapisów danych cyfrowych) – zatem w sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, jakoby organ w zakresie punkty 6.3.12 załącznika nr 3 u.t.d., przy obliczaniu terminu na wczytanie danych nie wyjaśnił, które dni uwzględnił w swojej decyzji jako: "dni zarejestrowanej działalności", gdyż organ opierając się wyłącznie na "dniach zarejestrowanej działalności" (co sam organ wskazał wprost w uzasadnieniu decyzji przy opisie ww. naruszeń, str. 10, akapit 1 i kolejne decyzji) uchylił decyzję organu I instancji w całości właśnie z powodu weryfikacji zasadności stwierdzenia ww. uchybień i nałożył na stronę karę pieniężną za naruszenie 6.3.12 załącznika nr 3 u.t.d. w wysokości 500 złotych – 1 przypadek naruszenia (wobec nałożenia kary pieniężnej przez organ I instancji w wysokości 7.000 zł, tj. 14 przypadków naruszenia), uwzględniając właśnie wyłączenie "dni zarejestrowanej działalności" i obejmującej okres na wczytanie danych "dni nierejstrowanej działalności", co doprowadziło do znaczącego zmniejszenia licznych przypadków stwierdzonych naruszeń, wobec uchybień wskazanych w decyzji organu I instancji i uzasadniało w całości wydanie przez organ II instancji orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylenie decyzji organu I instancji w całości (nakładającej karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych) oraz nałożenia kary pieniężnej w umniejszonej wysokości 3.600 złotych;

2. Przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na uchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że stwierdzenie zawarte w decyzji, iż okazane pliki z pojazdu o nr rej. [...] nie zawierają danych z kontrolowanego okresu, to jest od dnia 1 kwietnia do 30 czerwca 2015 r. stoi w sprzeczności z zawartym na płycie raportem kalibracji odnoszącym się do ww. samochodu, wskazującym, że w zakresie danych obejmuje okres od 28 sierpnia 2014 r., do 7 kwietnia 2015 r., podczas gdy organ w uzasadnieniu swojej decyzji przy opisie rzeczonego naruszenia uznając za zasadny tylko jeden przypadek stwierdzenia przedmiotowego naruszenia wskazał, że dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...] zawierają pliki utworzone w dniach 8 kwietnia 2015 r., oraz 18 czerwca 2015 r., natomiast zawierają one dane z okresu 28 sierpnia 2014 r., do 10 listopada 2014 r. oraz 17 sierpnia 2015 r., do 28 sierpnia 2015 r. natomiast nie zawierają one danych z kontrolowanego okresu, tj. od dnia 1 kwietnia 2015 r., do dnia 30 czerwca 2015 r. – organ nie był uprawniony do badania danych z okresu nieobjętego kontrolą – i z tego powodu organ uznał za zasadne stwierdzenie naruszenia terminowego wczytania danych (vide: str. 12, akapit 1 uchylonej decyzji), oceniając na podstawie prawidłowo zgromadzonego całokształtu materiału dowodowego, nie popadając w sprzeczność ustaleń, przez co uchylona decyzja odpowiada prawu rzetelnie i precyzyjnie wskazując motywy rozstrzygnięcia oraz wyjaśnia zasadność przesłanek jakimi kierował się organ, co także uzasadniało w całości wydanie przez organ II instancji orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylenie decyzji organu I instancji w całości (nakładającej karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych) oraz nałożenia kary pieniężnej w umniejszonej wysokości 3.600 złotych;

3. Prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2015 r., o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. z 2007 r., nr 159, poz. 1128), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na odmowie zastosowania ww. przepisów w niemniejszej sprawie przez Sąd I instancji, podczas gdy prawidłowa i dokładna analiza stanu faktycznego sprawy musi doprowadzić do konstatacji, że organ za podstawę naruszenia z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 u.t.d. przyjął jedynie "dni zarejestrowanej działalności", do czego szczegółowo i precyzyjnie odniesiono się przy stwierdzeniu rzeczonego naruszenia w uzasadnieniu uchylonej decyzji, a analiza materiału dowodowego przy uwzględnieniu tylko "dni zarejestrowanej działalności" musiała doprowadzić do konstatacji, że organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji właśnie z powodu weryfikacji zasadności stwierdzenia ww. naruszenia i nałożył karę za naruszenie z lp. 6.3.12 załącznika nr 3 u.t.d. w wysokości 500 złotych - 1 przypadek naruszenia (wobec nałożenia kary pieniężnej przez organ I instancji w wysokości 7.000 zł, tj. 14 przypadków naruszeń), uwzględniając właśnie wyłącznie "dni zarejestrowanej działalności" i odejmując z okresu na wczytanie danych "dni niezarejestrowanej działalności", co doprowadziło do znaczącego zmniejszenia licznych przypadków stwierdzonych naruszeń, wobec uchybień wskazanych w decyzji organu I instancji i uzasadniało w całości wydanie przez organ II instancji orzeczenia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. uchylenie decyzji organu I instancji w całości (nakładającą karę pieniężną w wysokości 10.100 złotych) oraz nałożenia kary pieniężnej w umniejszonej wysokości 3.600 złotych.

Podnosząc te zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Przy tak skonstruowanej skardze kasacyjnej NSA w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w niej zarzuty procesowe, a dopiero w dalszej zarzuty odnoszące się do naruszeń prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena sposobu stosowania prawa materialnego jest możliwa dopiero wtedy, gdy zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy między stronami jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarzuty w niej pomieszczone nie są trafne.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów wyartykułowanych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjne obejmujących zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji w analizowanej sprawie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. Z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na: "uchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd, że w zakresie naruszenia lp. 6.3.12 załącznika nr 3 u.t.d. organ nie wykazał kiedy nastąpił odczyt danych z pojazdu strony, przez co nie można ocenić, czy uwzględnione zostały wyłącznie "dni zarejestrowanej działalności" i czy faktycznie przekroczony został 90-dniowy termin na wczytanie danych, podczas gdy z uzasadnienia decyzji uchylonej decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika jednoznacznie, że organ wziął pod uwagę wyłącznie: "dni zarejestrowanej działalności" (pkt 1 petitum skargi kasacyjnej) oraz "polegające na uchyleniu decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w wyniku błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, że stwierdzenie zawarte w decyzji, iż okazane pliki z pojazdu o nr rej. [...] nie zawierają danych z kontrolowanego okresu, to jest od dnia 1 kwietnia do 30 czerwca 2015 r. stoi w sprzeczności z zawartym na płycie raportem kalibracji odnoszącym się do ww. samochodu, wskazującym, że w zakresie danych obejmuje okres od 28 sierpnia 2014 r., do 7 kwietnia 2015 r., podczas gdy organ w uzasadnieniu swojej decyzji przy opisie rzeczonego naruszenia uznając za zasadny tylko jeden przypadek stwierdzenia przedmiotowego naruszenia wskazał, że dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...] zawierają pliki utworzone w dniach 8 kwietnia 2015 r., oraz 18 czerwca 2015 r., natomiast zawierają one dane z okresu 28 sierpnia 2014 r., do 10 listopada 2014 r. oraz 17 sierpnia 2015 r., do 28 sierpnia 2015 r. natomiast nie zawierają one danych z kontrolowanego okresu, tj. od dnia 1 kwietnia 2015 r., do dnia 30 czerwca 2015 r. – organ nie był uprawniony do badania danych z okresu nieobjętego kontrolą – i z tego powodu organ uznał za zasadne stwierdzenie naruszenia terminowego wczytania danych (vide: str. 12, akapit 1 uchylonej decyzji)", Naczelny Sąd Administracyjny uznał je za niezasadne.

Podkreślić należy, iż stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a.: "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art.54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi." Zgodnie z regulacją zawartą w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd administracyjny uchyla decyzję organu jeśli stwierdzi: " c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Art. 3 § 1 p.p.s.a., który jest przepisem o charakterze ustrojowym, stanowi iż: "Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie." Z treści tego przepisu wynika, iż obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest dokonanie wnikliwej kontroli zgodności z prawem wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. rozstrzygnięć organów administracji publicznej, wydawanych po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego i to niezależnie od sformułowanych w skardze do tegoż sądu zarzutów i podstaw prawnych (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta jest oparta o akta sprawy, na które składają się zarówno same rozstrzygnięcia, jak i dowody zgromadzone w sprawie przez organy administracji publicznej obu instancji. Aby wydać wyrok w sprawie będącej przedmiotem postępowania sąd administracyjny musi dysponować aktami administracyjnymi sprawy, które zawierają nie budzące istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy wątpliwości co do ustalonego przez organy administracji stanu faktycznego sprawy. W analizowanej sprawie Sąd I instancji ocenił, iż zawarte w aktach sprawy dowody budzą uzasadnione wątpliwości co do naruszenia dokonanego przez skarżącego, tj. naruszenia lp. 6.3.12 zał. Nr 3 do u.t.d., uznanego przez organ II instancji za udowodnione, i za które to naruszenie organ nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w łącznej wysokości 500 zł. Sąd I instancji ocenił że: "Powodem uchylenia decyzji był brak wykazania przez organ, że przedsiębiorca uchybił obowiązkowi terminowego wczytywania danych z urządzenia rejestrującego (tachografu). Z uzasadnienia decyzji wynika, że w odniesieniu do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] dane cyfrowe zawierają pliki utworzone w dniach 8.04.2015 r., 18.06.2015 r. Organ wskazał, że okazane pliki zawierają dane z okresu od 28.08. – 10.11.2014 r. oraz od 17-28.08.2015 r., natomiast nie zawierają danych z kontrolowanego okresu, to jest od 1.04 - do 30.06.2015 r. Organ ocenił tę sytuację jako naruszenie polegające na nieterminowym wczytaniu danych cyfrowych z pojazdu. W ocenie Sądu, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie ma możliwości weryfikacji prawidłowości opisanego uchybienia. Należy zaznaczyć, że w aktach brak wydruków danych z przekazanych przez przedsiębiorcę plików, a odczyt plików z dołączonej płyty CD, ze względu na zastosowane rozszerzenie, nie jest ogólnie dostępny. Zawarty na płycie raport kalibracji (tachograf), odnoszący się do samochodu [...], wskazuje na to, że zakres danych obejmuje okres od 28.08.2014 r. – 7.04.2015 r. Jest to zatem sprzeczne ze stwierdzeniem zawartym w decyzji, że okazane pliki nie zawierają danych z kontrolowanego okresu, to jest od 1.04 - 30.06. 2015 r. Organ nie wskazał, kiedy nastąpił odczyt danych z przedmiotowego pojazdu, nie można zatem ocenić, czy uwzględnione zostały wyłącznie dni zarejestrowanej działalności i czy faktycznie przekroczony został 90-dniowy termin na wczytanie danych. W tym zakresie zaskarżona decyzja nie może być zatem w sposób prawidłowy skontrolowana." (s. 9-10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela wątpliwości Sądu I instancji wskazane w zacytowanym wyżej fragmencie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, co do ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy. Bez ich wnikliwego wyjaśnienia w oparciu o wszystkie dowody zgromadzone w sprawie, które winny znaleźć się w aktach administracyjnych sprawy przekazanych przez organ administracji do sądu, nie jest możliwe prawidłowe skontrolowanie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Zasadnym zatem było uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Wobec stwierdzonej przez Naczelny Sąd Administracyjny niezasadności zarzutów pomieszczonych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, odnoszenie się przez Sąd II instancji do zarzutów zawartych w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej obejmujących zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji: "Prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010, art. 23a ustawy z dnia 29 lipca 2015 r., o systemie tachografów cyfrowych (Dz.U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz.U. z 2007 r., nr 159, poz. 1128), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na odmowie zastosowania ww. przepisów w niemniejszej sprawie przez Sąd I instancji", jest przedwczesne. Podkreślić trzeba, iż Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję wyłącznie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a nie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. niniejszą skargę kasacyjną oddalił.