Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1567/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.251 ust.1,3,4, art.252 ust.1 pkt 2, ust.6
journal: Dz.U. 2021 poz 305
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Pellowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji do zwrotu za 2018 r. wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z należnymi odsetkami 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza do Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 4 691 (cztery tysiące sześćset dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1567/21

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z 22 września 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 251 ust. 1, ust. 3-4, art. 252 ust. 1 pkt 2, ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 305 z zm., dalej: u.f.p.), art. 34 ust. 1, art. 35, art. 36, art. 91 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2029 ze zm., dalej: u.f.z.o.), uchyliło w części decyzję Prezydenta Miasta z 19 maja 2021 r. i ustaliło wysokość dotacji za 2018 rok wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegającej zwrotowi do budżetu Gminy Miejskiej przez A. K. wraz z odsetkami oraz utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie.

Stan sprawy jest następujący:

Prezydent Miasta, w dniach od 30 października do 29 listopada 2019 r., przeprowadził kontrolę w Niepublicznym Przedszkolu [...] w T., prowadzonym przez A.K.(dalej: skarżąca), w zakresie dotacji przekazanej w 2018 r. Kontrola wykazała, że wydatki na wynagrodzenie skarżącej z tytułu pełnienia przez nią obowiązków dyrektora przedszkola oraz prowadzenia zajęć z terapii behawioralnej, które sfinansowane zostały z dotacji w łącznej kwocie 114.800 zł, przekroczyły limit, o którym mowa w art. 35 u.f.z.o., o kwotę 48.071,88 zł. Kontrolujący przyjął, że w okresie od stycznia do marca 2018 r. łączne wynagrodzenie skarżącej z ww. tytułów nie mogło przekraczać miesięcznie kwoty 7.598,06 zł brutto, a w okresie od kwietnia do grudnia 2018 r. – 7.977,98 zł. Ponadto, nie uwzględniono do rozliczenia ze środków dotacji wydatku na terapię behawioralną w lipcu i sierpniu 2018 r. (za którą skarżąca pobrała wynagrodzenie w łącznej kwocie 16.200 zł) w związku brakiem dowodu potwierdzającego przeprowadzenie zajęć (dziennik psychologa nie zawierał opisów działań związanych z terapią indywidulaną dzieci).

Zawiadomieniem z 13 marca 2020 r. Prezydent Miasta (dalej: Prezydent, organ I instancji) wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dotacji wykorzystanej przez skarżącą niezgodnie z przeznaczeniem. Następnie decyzją z 4 sierpnia 2020 r. ustalił skarżącej kwotę dotacji za 2018 r. wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem i podlegającą zwrotowi w wysokości 48.071,88 zł oraz określił termin naliczania odsetek jak dla zaległości podatkowych od 8 lutego 2020 r. Organ I instancji argumentował swoje stanowisko wynikami przeprowadzonej kontroli.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z 21 października 2020 r. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że zgodnie z nowelizacją art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.f.z.o., która weszła w życie 1 stycznia 2020 r., limit wynagrodzeń obliczany jest w skali roku, a nie – jak przyjął organ I instancji – w skali miesiąca.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 19 maja 2019 r. organ I instancji ustalił skarżącej kwotę zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 36.404 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia przekazania dotacji do dnia zapłaty oraz określił 14-dniowy termin dokonania jej zwrotu liczony od dnia doręczenia decyzji. Organ I instancji przyjął roczny limit wynagrodzenia skarżącej na poziomie 94.596 zł. W konsekwencji uznał, że został on przekroczony przez skarżącą o kwotę 20.204 zł. Pozostałą część określonej kwoty dotacji do zwrotu stanowiło wynagrodzenie pobrane przez skarżącą w łącznej kwocie 16.200 zł za zajęcia terapii behawioralnej dla dzieci z autyzmem w lipcu i sierpniu 2018 r., które nie zostały udokumentowane. Organ I instancji wskazał, że w prowadzonych dziennikach psychologa brak jest zapisów dotyczących zakwestionowanych zajęć, zaś skarżąca nie przedstawiła dowodów, które potwierdzałyby, że zostały one przeprowadzone. W ocenie organu I instancji oświadczenia złożone przez skarżącą oraz jej męża A. K. nie potwierdzają w sposób wystarczający i jednoznaczny, że terapia została faktycznie przeprowadzona w lipcu i sierpniu 2018 r.

Pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie od powyższej decyzji, żądając jej zmiany poprzez uznanie, że dotacja nie została przez skarżącą wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem (alternatywnie uchylenia jej w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji bądź umorzenia postępowania).

Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, zaskarżoną decyzją uchyliło decyzję organu I instancji w części i ustaliło skarżącej kwotę dotacji do zwrotu w wysokości 35.773,28 zł wraz z odsetkami od dnia przekazania dotacji do dnia zapłaty oraz utrzymało w mocy decyzję w pozostałym zakresie.

Organ odwoławczy, tak jak i organ I instancji, przyjął, że przedszkole prowadzone przez skarżącą nie jest niepublicznym przedszkolem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.f.z.o. Tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret drugie u.f.z.o., limit wynagrodzenia skarżącej jako dyrektora placówki nie mógł przekraczać 150% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2017 r. poz. 1189). Organ odwoławczy przyjął kwotę bazową określoną dla nauczycieli w art. 9 ust. 2 pkt 1-2 ustawy budżetowej na rok 2018 z dnia 11 stycznia 2018 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 291) i ustalił, że roczne wynagrodzenie skarżącej nie mogło przekroczyć kwoty 95.226,72 zł (zgodnie z przedstawionym przez Kolegium wyliczeniem w okresie od stycznia do marca 2018 r. wynagrodzenie nie mogło przekroczyć kwoty 7.598,06 zł miesięcznie – kwota bazowa dla nauczycieli wynosiła 2.752,92 zł, a w okresie od kwietnia do grudnia 2018 r. nie mogło ono przekroczyć kwoty 8.048,06 zł – kwota bazowa wynosiła 2.900,20 zł, nie zaś jak przyjął organ I instancji 2.890,57 zł).

W związku z powyższym Kolegium ustaliło, że środki dotacji wydatkowane na wynagrodzenie skarżącej ponad kwotę ww. rocznego limitu, tj. kwota 19.573,28 zł została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem i podlega zwrotowi.

W ocenie Kolegium skarżąca nie wykazała, że w lipcu i sierpniu 2018 r. zajęcia terapii behawioralnej dzieci z autyzmem zostały faktycznie przeprowadzone. Organ odwoławczy wziął pod uwagę wyjaśnienia skarżącej stanowiące załączniki do protokołu kontroli oraz oświadczenia skarżącej i jej męża i stwierdził, że analiza ich treści prowadzi do wniosku, że zajęcia terapii behawioralnej w miesiącach wakacyjnych nie były prowadzone. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów (np. listy obecności, dziennika zajęć lekcyjnych, dziennika indywidualnych zajęć rewalidacyjno-wychowawczych), które pozwalałyby przyjąć, że zajęcia indywidualne z dziećmi, za które skarżąca otrzymała wynagrodzenie miały miejsce. Organ odwoławczy nie uwzględnił wniosków skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony oraz świadków, uznając za wystarczające oświadczenie skarżącej stanowiące załącznik nr 25 do protokołu kontroli. Skarżąca wyjaśniła w nim, że w okresie wakacji dzieci z orzeczeniem o autyzmie nie mają zajęć w gabinecie. Skarżąca jako psycholog sprawowała opiekę indywidulaną nad dzieckiem.

W konsekwencji Kolegium dodatkowo uznało, że również wydatek w kwocie 16.200 zł sfinansowany w lipcu i sierpniu 2018 r. z dotacji na terapię indywidualną dzieci z autyzmem podlega zwrotowi.

Skarżąca powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji organów obu instancji. Pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1/ art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez ustalenie kwoty zwrotu dotacji wykorzystanej przez skarżącą niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 35.773,28 zł, w sytuacji gdy 1 czerwca 2021 r. skarżąca dokonała zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 20.204 zł na rachunek budżetu gminy. W związku z uregulowaniem przez skarżącą należności organ odwoławczy winien był uchylić decyzję Prezydenta i umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe;

2/ art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art 27 § 1 k.p.a., poprzez udział w wydaniu zaskarżonej decyzji członka Kolegium M. M.-K., która orzekała w sprawie zakończonej decyzją z 21 października 2020 r. i nie została wyłączona. W ocenie pełnomocnika sytuacja, w której członek Kolegium ocenia, czy organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uwzględnił wytyczne Kolegium zawarte w decyzji, w której wydaniu brał udział, może świadczyć o braku bezstronności organu i stanowić przesłankę do wznowienia postępowania;

3/ art. 34 ust. 1, art. 35, art. 36, art. 91 ust. 2 u.f.z.o., poprzez przyjęcie, że skarżąca obowiązana jest do zwrotu dotacji w kwocie ponad 19.573,28 zł. Pełnomocnik wskazał, że kwota ta stanowi przekroczenie rocznego limitu wynagrodzenia skarżącej ze środków dotacji. W kwocie tej zostało ujęte zarówno wynagrodzenie pobrane przez skarżącą ze środków dotacji z tytułu pełnienia przez nią obowiązków dyrektora przedszkola, jak i prowadzenia przez nią zajęć terapii behawioralnej, co czyni niezasadnym rozstrzygnięcie o zwrocie kwoty 16.200 zł z tytułu wydatku na wynagrodzenia ze terapię dzieci. Dodatkowo wskazał, że zasadność jego stanowiska potwierdza orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej z 18 czerwca 2021 r.;

4/ art. 251 ust. 1, ust. 3, ust. 4, art. 252 ust. 1 pkt 2, ust, 6 u.f.p., poprzez ustalenie kwoty zwrotu dotacji wykorzystanej przez skarżącą niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 35.773,28 zł. Argumentacja pełnomocnika jest tożsama z uzasadnieniem zarzutów opisanych w punkcie 1 i 3;

5/ art. 7, art. 8 § 1 i art 11 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej, co skutkowało wydaniem decyzji na podstawie błędnych ustaleń i przyjęciem, że część dotacji udzielonej skarżącej została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem;

6/ art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a., poprzez pominięcie przedstawianych dowodów, nieuwzględnieniu jako dowodów dokumentów w sprawie, niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji dowolnych i błędnych ustaleń faktycznych i prawnych.

Argumentując zasadność zarzutów naruszenia reguł postępowania pełnomocnik skarżącej wskazał na błędy organów w ustaleniach faktycznych. Organy przyjęły, że skarżąca pobrała wynagrodzenie w kwocie wyższej od rocznego limitu, przy czym skarżąca pobierała wynagrodzenie zarówno z tytułu pełnienia obowiązków dyrektora przedszkola, jak i z tytułu prowadzenia zajęć behawioralnych. Jednocześnie wydatek z tytułu wynagrodzenia pobranego przez skarżącą za terapię dzieci uznały za wykorzystany niezgodnie z przeznaczeniem z powodu braku dowodów przeprowadzenia zajęć terapeutycznych i dodatkowo zobowiązały skarżącą do jego zwrotu. W ocenie pełnomocnika ustalona skarżącej kwota zwrotu dotacji w wysokości 16.200 zł z tytułu terapii behawioralnej została przez organy ustalona dwukrotnie – raz w przekroczonym przez skarżącą limicie wynagrodzenia, a następnie jako odrębny wydatek. Pełnomocnik skarżącej kwestionuje przy tym zasadność wyłączenia tego wydatku z powodu braku dowodów potwierdzających przeprowadzenie zajęć. Zdaniem pełnomocnika okoliczność przeprowadzenia zajęć znajduje potwierdzenie w oświadczenia składanych przez skarżącą i jej współpracowników.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Realizując zakreślone wyżej granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Za bezpodstawny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie członek Kolegium, co do którego zdaniem skarżącej istnieje podstawa wyłączenia, brał udział w wydaniu poprzedniej decyzji kasatoryjnej wydanej przez Kolegium. Bez wątpienia nie jest to sytuacja, o której stanowi art. 27 § 1a k.p.a., czy art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 27 § 1a k.p.a. członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem. Przepis art. 27 § 1a k.p.a. dotyczy wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego, ale tylko w wypadku, gdy organ ten ma kompetencje do orzekania na podstawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnoszonego na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze i jest to odrębny od odwołania środek prawny. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja została wydana przez Kolegium nie na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od rozstrzygnięcia tego organu wydanego w pierwszej instancji, lecz na skutek rozpatrzenia odwołania od decyzji Prezydenta z 19 maja 2021 r. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 k.p.a. stanowi natomiast podstawę do wyłączenia członka organu kolegialnego, w wypadku gdy brał on udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, tj. decyzji, od której ma być rozpatrzone odwołanie. Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. wyłącza od orzekania w sprawie polegającej na kontroli decyzji administracyjnej osobę, która w przeszłości wydała zaskarżoną, pozostającą w obrocie prawnym, decyzję, będącą przedmiotem kontroli. Zatem art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. przesłankę wyłączenia pracownika organu wiąże bezpośrednio z wniesieniem środka zaskarżenia, co oznacza, że osoba wydająca decyzję w pierwszej instancji nie może rozpoznać środka zaskarżenia od decyzji, w której wydaniu brała udział. Powyższa reguła nie odnosi się zatem do sytuacji jaka zaistniała w sprawie.

Sąd nie podziela argumentacji skargi w świetle której, w sytuacji gdy skarżąca dokonała zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w kwocie 20.204 zł na rachunek budżetu gminy postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, co – zdaniem pełnomocnika – winno skutkować uchyleniem przez Kolegium decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowania.

Zgodnie z § 8 ust. 4 Uchwały Nr XXXVII/339/2017 Rady Miejskiej z dnia 28 grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji dla placówek wychowania przedszkolnego i szkół, dla których Gmina Miejska jest organem rejestrującym (Dz.Urz.Woj.Pom. z 29 stycznia 2019 r. Poz. 330, dalej: Uchwała) dotacja, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem określnym w przepisach ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, podlega zwrotowi do budżetu Gminy Miejskiej w terminach i na zasadach określonych ustawą o finansach publicznych. W przypadku nie dokonania zwrotu dotacji w terminie określonym organ dotujący wyda decyzję określającą kwotę przypadająca do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, o czym stanowi § 8 ust. 5 Uchwały.

Z akt sprawy wynika, że pismem z 30 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta wezwał skarżącą do zwrotu (wraz z odsetkami) dotacji wykorzystanej niegodnie z przeznaczeniem w kwocie 48.071,88 zł, w terminie 15 dni od daty otrzymania pisma (zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p.). Termin ten upłynął bezskutecznie 7 lutego 2020 r. Zawiadomieniem z 13 lutego 2020 r. organ I instancji wszczął wobec skarżącej postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dotacji w ww. kwocie. Decyzją z 19 maja 2021 r. organ I instancji ustalił kwotę dotacji wykorzystanej przez skarżącą niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 36.404 zł. Dnia 1 czerwca 2021 r. skarżąca uregulowała należność z tego tytułu w kwocie 20.204 zł, tj. odpowiadającej wysokości pobranych przez nią wynagrodzeń z tytułu pełnienia funkcji dyrektora oraz prowadzenie terapii behawioralnej ponad limit roczny. Wniosła także odwołanie kwestionując zasadność zwrotu dotacji w kwocie 16.200 zł.

Wbrew zarzutom skargi okoliczność zwrotu dotacji przez skarżącą (i to w kwocie niższej aniżeli wynikająca z decyzji organu I instancji) nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w tej sprawie. Pełnomocnik zdaje się nie dostrzegać, że rozpatrując odwołanie skarżącej Kolegium nie uwzględniło jej stanowiska przyjmując, że skarżąca, poza kwotą wynagrodzeń sfinansowanych ze środków dotacji ponad określony przepisami roczny limit, winna zwrócić dodatkowo kwotę 16.200 zł, z czym skarżąca konsekwentnie się nie zgadza. W tej sytuacji Kolegium było zobowiązane rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, co też uczyniło.

Nie mogły się także ostać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w części dotyczącej wyłączenia przez organy do rozliczenia ze środków dotacji wydatków na wynagrodzenie skarżącej za terapię behawioralną w lipcu i sierpniu 2018 r.

Sąd przyjął, że stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie w tym zakresie został ustalony prawidłowo, przy wykorzystaniu wszystkich dostępnych środków dowodowych oraz uwzględnieniu wszystkich dowodów zebranych zarówno w toku kontroli, jak i w postępowaniu administracyjnym. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika organy obu instancji dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym, aby uznać, że środki dotacji, którymi sfinansowano wydatki na terapię behwioralną zostały przez skarżącą wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, gdyż nie przestawiła ona dokumentów, które potwierdzałyby przeprowadzenie indywidulanych zajęć z dziećmi z autyzmem, a wyjaśnienia złożone przez skarżącą w toku kontroli potwierdzają, że indywidualne zajęcia z dziećmi z autyzmem skarżąca prowadziła w roku szkolnym. I tak, z wyjaśnień skarżącej (załącznik nr 15 do protokołu kontroli) jasno wynika, że wszelkie działania związane z terapią indywidualną zostały udokumentowane w dziennikach psychologa; terapia była prowadzona oddzielnie z każdym dzieckiem indywidulanie w gabinecie psychologicznym oraz na sali w grupie dzieci. W kolejnym oświadczeniu (załącznik nr 25 do protokołu kontroli) skarżąca wskazała, że "(...) dzienniki prowadzone były tylko w okresie roku szkolnego; w okresie wakacji dzieci, które mają orzeczenie o autyzmie nie mają stricte zajęć w gabinecie, ale jako psycholog pracujący metodą behawioralną, opiekując się dzieckiem ze spectrum autyzmu, nie mogę pozostawić takiego dziecka samego w grupie, musi mieć opiekę indywidulaną." W toku postępowania administracyjnego skarżąca złożyła pisemne oświadczenie z 14 listopada 2020 r., w którym potwierdziła, że nie posiada dokumentów potwierdzających prowadzenie przez nią zajęć terapii behawioralnej, co wynikało z błędnego przeświadczenia, że w odniesieniu do dzieci z autyzmem, podobnie jak w przypadku dzieci z ogólnej dotacji, w okresie miesięcy wakacyjnych nie prowadzi się dzienników. Oświadczyła przy tym, że tego rodzaju terapia z dziećmi w lipcu i sierpniu 2018 r. była prowadzona w porozumieniu z rodzicami, z uwzględnieniem przerw urlopowych. W tym okresie, poza skarżącą, nadzór nad dziećmi sprawowała także psycholog S. J. Mąż skarżącej potwierdził, że w okresie wakacyjnym skarżąca jako terapeuta prowadziła zajęcia terapii behawioralnej z trójką dzieci oraz (tak jak i w roku szkolnym) pełniła funkcję superwizora psychoterapii. Skoro okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia w tej części zostały już stwierdzone innymi dowodami, w tym przypadku wyjaśnieniami i oświadczeniami samej skarżącej, należało przyjąć, że organy zasadnie nie uwzględniły wniosków skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania jej jako strony oraz z przesłuchania jej współpracowników (męża i S. J.).

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca nie wykazała, że w lipcu i sierpniu 2018 r. prowadziła zajęcia z terapii behawioralnej z dziećmi z autyzmem. Ostanie wpisy w dziennikach indywidulanych zajęć rewalidacyjno-wychowawczych każdego z dzieci datowane są na czerwiec 2018 r., co wynika z protokołu kontroli. Sąd nie kwestionuje, że skarżąca w ww. okresie sprawowała opiekę nad dziećmi z autyzmem (zresztą, jak sama oświadczyła, opiekę taką sprawowała także druga psycholog). W ocenie Sądu konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem z autyzmem przez psychologa nie można utożsamiać z prowadzeniem terapii behawioralnej, która obejmowała zarówno zajęcia indywidulane, jak i zajęcia w grupie z innymi dziećmi, co wynika z zapisów w dzienniku psychologa przywołanych w protokole kontroli. Brak jest natomiast podstaw, aby przyjąć, że po zakończeniu roku szkolnego skarżąca kontynuowała z dziećmi z autyzmem terapię behawioralną. Skarżąca poza własnym oświadczeniem oraz oświadczeniem jej męża nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego tę okoliczność, jak chociażby oświadczeń rodziców dzieci, a przecież – jak wynika z jej oświadczenia – tego rodzaju terapia miała być prowadzona w porozumieniu z rodzicami, z uwzględnieniem przerw urlopowych.

Sąd za skuteczne uznał te zarzuty skargi, które wskazują na naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, który skutkowały błędnym ustaleniem kwoty dotacji wykorzystanej przez skarżącą niezgodnie z przeznaczeniem i podlegającej zwrotowi ponad kwotę rocznego limitu wynagrodzeń skarżącej zarówno z tytułu pełnienia funkcji dyrektora przedszkola, jak i prowadzenia przez nią zajęć terapii behawioralnej sfinansowanych ze środków dotacji.

W myśl przepisu zawartego w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret drugie u.f.z.o. dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25, art. 26, art. 28-31a i art. 32, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących placówki wychowania przedszkolnego, szkoły i placówki, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności placówki wychowania przedszkolnego, szkoły lub placówki, w tym na roczne wynagrodzenie osoby fizycznej zatrudnionej na podstawie umowy o pracę w przedszkolu, innej formie wychowania przedszkolnego, szkole lub placówce w przeliczeniu na maksymalny wymiar czasu pracy – w wysokości nieprzekraczającej 150% 12-krotnego średniego wynagrodzenia nauczyciela dyplomowanego, o którym mowa w art. 30 ust. 3 pkt 4 Karty Nauczyciela, w przypadku niepublicznych przedszkoli, oddziałów przedszkolnych w niepublicznych szkołach podstawowych i niepublicznych innych form wychowania przedszkolnego niewymienionych w tiret pierwszym, oraz niepublicznych szkół i placówek.

Z zaskarżonej decyzji wynika, że roczny limit wynagrodzeń skarżącej, które mogły zostać sfinansowane w roku 2018 z dotacji wynosił 95.226,72 zł. W sprawie bezspornym jest, że skarżąca otrzymywała wynagrodzenie z dwóch tytułów: (-) pełnienia w okresie od stycznia do października 2018 r. funkcji dyrektora przedszkola (w łącznej kwocie 50.000 zł) oraz prowadzenia w okresie od stycznia do sierpnia 2018 r. zajęć terapii behawioralnej (w łącznej kwocie 64.000 zł) – łączna kwota wydatków z ww. tytułów, sfinansowana środkami z dotacji, wyniosła 114.800 zł. Tym samym roczny limit wynagrodzeń skarżącej został przekroczony o kwotę 19.573,28 zł.

W ocenie Sądu zwrotowi podlega kwota dotacji w wysokości 19.573,28 zł, a nie jak ustaliło Kolegium w wysokości 35.773,28 zł. Organy obu instancji zdają się nie zauważać, że łączna kwota otrzymanych przez skarżącą w 2018 r. wynagrodzeń obejmuje także zakwestionowane w lipcu i sierpniu 2018 r. wydatki na terapię behawioralną trójki dzieci z autyzmem (wynagrodzenie, jakie skarżąca otrzymała z tego tytułu z tego tytułu wyniosło 16.200 zł, po 8.100 zł w każdym z ww. miesięcy).

Wobec powyższych ustaleń Sąd przyznał rację pełnomocnikowi, który prawidłowo wywodzi, że wydatki na wynagrodzenie skarżącej za zajęcia terapii behawioralnej za lipiec i sierpień 2018 r. powinny zostać wyłączone z rozliczenia dotacji tylko raz. Organy ustalając kwotę dotacji do zwrotu wydatek sfinansowany ze środków dotacji na wynagrodzenie skarżącej za terapię behawioralną ujęły w swych wyliczeniach dwukrotnie – najpierw w kwocie przekraczającej roczny limit wynagrodzeń skarżącej, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) tiret drugie u.f.z.o., a następnie jako nieudokumentowany wydatek, doliczając go do kwoty przekroczonego rocznego limitu wynagrodzeń.

Tok rozumowania pełnomocnika potwierdzają następujące wyliczenia: jeśli z łącznej kwoty wynagrodzeń pobranych przez skarżącą w 2018 r. (114.800 zł) zostanie wyłączona kwota 16.200 zł (zakwestionowany wydatek na terapię behawioralną), to kwota przekroczenia rocznego limitu wynagrodzeń (określonego na poziomie 95.226,72 zł) wyniesie 3.373,28 zł. Łączna kwota dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem podlegająca zwrotowi wyniesie wówczas 19.573,28 zł (3.373,28 zł+16.200 zł). Wynik ten tożsamy będzie także wówczas, gdy – tak jak to przyjęły organy – wydatek w kwocie 16.200 zł zostanie uwzględniony w rocznym limicie wynagrodzeń skarżącej. Wówczas kwota zwrotu dotacji również wyniesie 19.573,28 zł.

Rozpoznając sprawę ponownie, przy ustaleniu kwoty dotacji wykorzystanej przez skarżącą niezgodnie z przeznaczeniem i podlegającej zwrotowi organ uwzględni stanowisko Sądu w tym zakresie.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie do art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.