Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1380/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 i art. 103
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./ Sędzia NSA Grażyna Radzicka Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z o. o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt II SAB/Sz 6/07 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o. o. w S. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od "[...]" Spółki z o. o. w S. na rzecz Prezydenta Miasta K. kwotę 120 zł (słownie: sto dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 maja 2007 r. sygn. akt II SAB/Sz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością "[...]" w S. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie warunków zabudowy.

Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. "[...]" Spółka z o.o. z/s w S., działając przez pełnomocnika, wniosła w dniu 29 stycznia 2007 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Prezydenta Miasta K., związaną z brakiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie centrum zaopatrzenia hurtowego obiektów usługowo-handlowych o powierzchni ok. [...] m2 wraz z parkingiem i infrastrukturą na działkach przy ul. [...] i [...] w K.

Skarga oparta została na zarzutach naruszenia przepisu postępowania, to jest art. 35 § 1 kpa , poprzez brak załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, art. 104 § 1 kpa, poprzez brak załatwienia sprawy przez wydanie decyzji, art. 7 kpa, poprzez pozbawienie skarżącego prawa do rozstrzygnięcia jego indywidualnej sprawy w ustawowym terminie oraz art. 8 kpa poprzez brak rozstrzygnięcia przez organ wątpliwości na korzyść obywatela.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosła o zobowiązanie Prezydenta Miasta K. do wydania w trybie pilnym decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z wnioskiem.

W uzasadnieniu skarżąca opisała przebieg postępowania od dnia złożenia wniosku tj. od [...] grudnia 2005 r. Wskazała, że w dniu [...] grudnia 2005 r. Prezydent Miasta K. zawiesił postępowanie w sprawie, które to postanowienie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Prezydent Miasta K. ponownie zawiesił wszczęte wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005 r. postępowanie. Z kolei to postanowienie wyeliminowane zostało z obrotu prawnego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] listopada 2006 r., w którym stwierdzono jego nieważność jako rażąco naruszającego prawo. Wobec przedłużającego się czasu uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. złożyła skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. Dnia [...] stycznia 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowiło uznać zażalenie na bezczynność za nieuzasadnione.

Ponadto skarżąca podniosła, że organ nie przedstawił żadnych okoliczności o charakterze prawnym, proceduralnym, ani faktycznym, które uzasadniałyby brak załatwienia sprawy w terminie. Faktem jest, iż postępowanie w sprawie było przez pewne okresy czasu zawieszone (od dnia [...] grudnia 2005 r. do dnia [...] lutego 2006r. oraz od dnia [...] sierpnia 2006 r. do dnia [...] listopada 2006 r.). Mając jednak na względzie fakt, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. dwukrotnie stwierdziło, iż zawieszenie nie było zasadne, brak jest przesłanek aby nie zaliczyć tego okresu do okresu załatwienia sprawy. Nawet jednak gdyby przedmiotowy okres zawieszenia postępowania nie został wliczony do terminu załatwienia sprawy, stwierdzić należy, iż termin ten przekroczony został kilkakrotnie.

Prezydent Miasta K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podkreślił, że nie mógł skorzystać z dyspozycji przepisu art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uwzględnić skargi, bowiem skarżąca domaga się wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie warunków zabudowy, której wydanie jest prawnie niedopuszczalne. Uwzględniając powyższe w dniu [...] marca 2007 r. wydał, na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postanowienie o zawieszeniu postępowania z wniosku skarżącej - do czasu uchwalenia obowiązkowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zawartego między ulicami [...], [...], działką nr [...] w obrębie [...] położoną równolegle do linii kolejowej K. - K. i działką nr [...] w obrębie [...]. W uzasadnieniu powołanego postanowienia organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego oraz wyjaśnił zarówno przyczynę niedopuszczalności wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, jak również przyczynę obligatoryjnego zawieszenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga na bezczynność nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ją oddalił.

Wyjaśniono, że instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Uznając skargę na bezczynność organu za zasadną Sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa - przepis art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zdaniem Sądu, organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usunięcie przeszkody do wydania decyzji. W rozpoznawanej sprawie ta sytuacja jak uznano nie ma miejsca.

W przesłanych Sądowi aktach administracyjnych znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2007 r., Nr [...], zawieszające postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy - do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym zlokalizowane są działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w obrębie [...] przy ul. [...] i [...] w K.

Sąd ustalił co potwierdził również na rozprawie pełnomocnik skarżącej, iż wskazane wyżej postanowienie doręczone zostało skarżące Spółce w dniu [...] marca 2007 r. Skarżąca wniosła zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., które postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymało w mocy ww. postanowienie Prezydenta Miasta K. Na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. skarżąca wniosła kolejną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego .

Zgodnie z przepisem art. 103 kpa zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Skutkiem prawnym zawieszenia postępowania jest brak możliwości podejmowania jakichkolwiek czynności w sprawie zarówno przez stronę, jaki i organ administracji publicznej prowadzący postępowanie. Oznacza to, że w okresie zawieszenia postępowania organ nie może wydać żądanej przez stronę decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym w przedmiotowej sprawie Sąd nie może zobowiązać Prezydenta Miasta K. do wydania takiej decyzji w określonym terminie, skoro postępowanie w sprawie jest zawieszone.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik Spółki z o.o. "[...]" zaskarżając go w całości .

Skargę tę stosownie do art. 174 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oparto na następujących zarzutach:

- naruszeniu przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak zawieszenia postępowania w przypadku, gdy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego zależało rozstrzygnięcie niniejszej sprawy oraz brak rozważenia czy w danym przypadku zachodzi konieczność zawieszenia postępowania;

- naruszeniu przepisu prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi na bezczynność, pomimo kilkukrotnego przekroczenia ustawowych terminów na załatwienie sprawy;

- naruszeniu przepisu postępowania, tj. art. 134 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez rozstrzygnięcie jedynie w zakresie zarzutów skargi, przy jednoczesnym braku rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy, pomimo tego, że po wniesieniu skargi zostało wydane w sprawie postanowienie, które miało decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

- naruszeniu przepisu postępowania, tj. art. 135 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczyła skarga, pomimo tego, że było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy;

- naruszeniu przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak wydania postanowienia o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Powołując się na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydenta Miasta K. wskazał, iż zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej nie są trafne, wobec czego powinna ona zostać oddalona jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego .

Ponadto w piśmie procesowym z dnia 22 listopada 2007 r. Prezydent Miasta K. wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę Spółki "[...]" na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2007 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje :

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .

Skarga kasacyjna powołuje się w jej petitum na naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 ustawy procesowej) jak też naruszenie prawa procesowego (art. 174 pkt. 2 tejże ustawy) jednakże brak jest sprecyzowania zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego .

W niniejszej sprawie żadna z przesłanek określonych w art. 183 § 2 ustawy procesowej nie wystąpiła, stąd Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w skardze kasacyjnej .

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kwestionowała bezczynność Prezydenta Miasta K., który pomimo upływu znacznego okresu czas nie wydał decyzji zgodnie z wnioskiem strony z dnia [...] grudnia 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla centrum zaopatrzenia hurtowego .

Natomiast z przepisu art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt. 1 - 4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów .

Niewątpliwie instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu zapewnienie stronie ochrony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wszczętej żądaniem strony. Dlatego też sąd administracyjny uznając skargę na bezczynność za uzasadnioną stosownie to treści wskazanego wyżej przepisu orzeka o obowiązku wydania decyzji, nie może jednak nakazywać organowi sposobu tego rozstrzygnięcia ani też bezpośrednio orzekać o prawach i obowiązkach strony .

Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie administracyjnym wyrok w sprawie ze skargi na bezczynność organu nie może dotyczyć kwestii wpływających na merytoryczną treść przyszłej decyzji (porównaj wyrok NSA z dnia 13 listopada 2000 r. sygn. akt II SAB 115/00 niepublikowany).

Jednocześnie zauważyć w tym miejscu należy, iż sądy administracyjne dokonują kontroli legalności decyzji administracyjnych z uwzględnieniem stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji i na podstawie materiału dowodowego zebranego do chwili jej wydania. Zmiana stanu prawnego powstała po wydaniu zaskarżonych decyzji nie może wpłynąć na wynik sądowej kontroli decyzji. Natomiast odmiennie sytuacja kształtuje się w przypadku rozpoznawania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność. Podejmując rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi na bezczynność należy wówczas uwzględnić stan sprawy istniejący w dniu wyrokowania. Natomiast wydanie przez organ administracji decyzji w sprawie czy też podjęcie innego rozstrzygnięcia wstrzymującego bieg postępowania, w której złożono skargę na bezczynność wyłącza możliwość uwzględnienia tej skargi nawet wówczas gdy taka decyzja lub inne rozstrzygnięcie podjęta została z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim przypadku Sąd powinien umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność jako bezprzedmiotowe, bądź skargę tego typu oddalić na podstawie art. 151 ustawy procesowej, kiedy brak jest decyzji lecz mimo tego nie ma możliwości zobowiązania organu do podjęcia stosownych działań gdyż bezczynności brak .

Zatem przy merytorycznym rozpatrywaniu skargi na bezczynność istnieje tylko możliwość zastosowania wskazanych dwóch rozwiązań procesowych zakreślonych normami art. 149 i 151 ustawy procesowej. Tym samym przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy procesowej wskazany w skardze kasacyjnej, nie mógł zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji, który stosuje go wówczas, kiedy dokonuje kontroli legalności zaskarżonych decyzji lub postanowień objętego kognicją sądu administracyjnego.

Nie można również uznać, iż usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który statuuje, iż Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej zależy od wyniku innego postępowania, w tym również sądowoadministracyjnego, jeżeli rozstrzygnięcie, które zapadnie w tym drugim postępowaniu, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem pierwszego postępowania. Na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego, jak powszechnie przyjmuje się w judykaturze, dla zawieszenia postępowania z tej przyczyny nie ma znaczenia, od wyniku jakiego postępowania (administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym ) zależy rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej.

Jednakże przepis ten, dotyczący zagadnienia prejudycjalnego, nie mógł zostać zastosowany w sytuacji rozpatrywania skargi na bezczynność organu. To, że organ już po wniesieniu skargi na bezczynność podjął rozstrzygnięcie w sprawie, nie upoważnia Sądu do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego uruchomionego skargą na bezczynność i uzależniania go od rozpoznania skargi na to właśnie rozstrzygnięcie, albowiem nie stanowi ono zagadnienia prejudycjalnego dla rozstrzyganej sprawy o bezczynność. Skoro skarga na bezczynność ma na celu zobowiązanie przez Sąd organu administracji do zajęcia stanowiska w sprawie, to wydanie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia bez względu na jego trafność przerywa bezczynność organu administracji, kwestionowaną skargą na bezczynność. Natomiast to nowe rozstrzygnięcie podjęte na skutek uruchomienia skargi na bezczynność organu podlega na odrębnych zasadach kontroli legalności. Zatem wydane postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem skarżącego nie stanowiąc kwestii prejudycjalnej nie mogło doprowadzić do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w rozpoznawanej sprawie, a więc uczyniony w tym zakresie zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy procesowej nie można także uznać za usprawiedliwiony.

Dodatkowo wyjaśnić należy, że bezczynność organu w rozpoznaniu sprawy jak i zawieszenie postępowania administracyjnego są odrębnymi i wzajemnie wykluczającymi się instytucjami prawa procesowego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Ostateczne postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy dając jednocześnie stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe wniesienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnym .

Wskazując na powyższe rozważania podnieść należy, że nieusprawiedliwione są również zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 134 ustawy procesowej.

Przepis art. 134 § 1 statuuje zasadę, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że Sąd administracyjny może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo jak i obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, jest niesporne, iż w dniu podejmowania zaskarżonego wyroku stan bezczynności już ustał albowiem podjęte zostało postanowienie dnia [...] marca 2007 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego, utrzymane następnie postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] kwietnia 2007 r. Rozpoznając więc wniesioną skargę na bezczynność, przy uwzględnieniu przesłanek, które w tego typu sprawach muszą być brane pod uwagę w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo w granicach rozpoznawanej sprawy orzekł w przedmiocie bezczynności Prezydenta Miasta K., nie naruszając w/w normy prawa procesowego. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej żadne inne okoliczności nie mogły być brane pod uwagę w chwili wyrokowania .

Podobnie należy ocenić zarzut naruszenia art. 135 ustawy procesowej odnoszący się do głębokości orzekania. Według tej normy Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego co potwierdzają poglądy doktryny przesłanką zastosowania unormowania zawartego w tym przepisie jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w granicach danej sprawy. Jednakże zauważyć należy, że wskazana norma art. 135 ustawy procesowej dotyczy wyłącznie orzeczeń uwzględniających skargę. Dlatego też skoro Sąd pierwszej instancji nie uznał skargi na bezczynność za zasadną wobec podjęcia przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego to brak było podstaw do zastosowania powołanego wyżej przepisu ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Również w ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego nieusprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy procesowej polegający na braku wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w sytuacji gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie takie niewątpliwie należałoby wydać gdyby organ administracji podjął decyzję w sprawie warunków zabudowy na skutek skargi na bezczynność. Tak się jednak nie stało, bowiem postępowanie administracyjne w chwili wyrokowania spoczywało w organie wobec jego zawieszenia a więc w okolicznościach tej sprawy zaistniał na skutek tego postanowienia "specyficzny stan bezczynności " uniemożliwiający jednak Sądowi pierwszej instancji zastosowanie art. 149 ustawy procesowej. Wobec tego należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o potrzebie zastosowania w tej sprawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi .

Niezależnie od powyższego, gdyby nawet przyjąć, że błędnie zastosowano przepis art. 151 ustawy procesowej zamiast tego wskazanego w skardze kasacyjnej to i tak w okolicznościach przedmiotowej sprawy byłoby to uchybienie nie mające istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia .

Dlatego też przy uwzględnieniu powyższych rozważań nie można było podzielić zarzutów skargi kasacyjnej, która nie zasługiwały na uwzględnienie .

Z tych przyczyn wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) orzeł jak w sentencji wyroku .