Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1188/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 130 a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant Lucyna Barańska, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2009 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A Spółka Cywilna T. O., H. Z., A. Z. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] o nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] o nr [...] określające skarżącej wysokość wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] nr rej. [...] w okresie od [...]do [...] (6 dni) oraz odmawiające przyznania wynagrodzenia za usunięcie tegoż pojazdu z drogi publicznej w dniu [...].

Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. wezwał Przedsiębiorstwo Wielobranżowe A spółka cywilna T. O, H. Z., A. Z. w K. do wydania do dnia [...] opisanego wyżej pojazdu, usuniętego z drogi publicznej w trybie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. – zwanej dalej Prawo o ruchu drogowym), który wobec nieodebrania go przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy przeszedł na własność Skarbu Państwa na mocy decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. R. z dnia [...].

W odpowiedzi na wezwanie skarżąca powołując się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. Nr 191, poz. 1377) uzależniła wydanie rzeczy od przedłożenia tytułu własności pojazdu, zezwolenia właściwych podmiotów oraz dowodu uiszczenia opłaty. Odnosząc się do kwestii opłaty wskazała, że jej wysokość ustalana jest na podstawie cennika Starosty K., należna jest za cały okres parkowania i usunięcie pojazdu, co uzasadnia art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 180 i 181 k.c.. Powołując się na art. 461 k.c. wywodziła swoje prawo zatrzymania rzeczy do czasu zaspokojenia roszczeń. Końcowo wskazała na orzeczenie Sądu Najwyższego potwierdzające administracyjny tryb dochodzenia żądanych roszczeń.

Postanowieniem z dnia [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. określił wysokość wynagrodzenia za dozór i parkowanie ww. pojazdu oraz odmówił przyznania wynagrodzenia za jego usuniecie z drogi publicznej. W motywach uzasadnienia wyjaśnił, że wynagrodzenie należne jest od dnia, w którym

Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu, jego wysokość została wyliczona poprzez porównanie kosztów parkowania pojazdów na parkingu przy ul. [...], należącym do Agencji Ochrony B sp. z o.o., gdyż tylko ten parking posiadał warunki podobne do prowadzonego przez stronę, tj. całodobową ochronę i monitoring. Wyjaśnił także, że pojazd nie znalazł nabywcy w związku z czym został przekazany do demontażu. Odnosząc się do postępowania skarżącej w kwestii odmowy wydania samochodu wskazano, że przekroczyła ona swoje uprawnienia, bowiem z chwilą przejścia własności rzeczy na rzecz Skarbu Państwa w zakresie ustalania wysokości opłat za parkowanie nie mają zastosowania przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym ale przepisy o dozorze zawarte w art. 102 ustawy dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U z 2005 r. nr 229, poz. 1954 – zwanej dalej u.p.e.a.). Oznacza ta także, że strona nie może domagać się zapłaty za okres parkowania poprzedzający moment przejęcia własności przez Skarb Państw.

Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska organu pierwszej instancji, podkreślił, że pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się go. Przechodzi on na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy, zaś z literalnego brzmienia art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, dlatego jednostka prowadząca parking nie może skutecznie domagać się wynagrodzenia za dokonanie tej czynności od Skarbu Państwa. Z kolei wyzbycie się prawa własności pojazdu przez dotychczasowego właściciela następuje w momencie porzucenia pojazdu, momentem tym nie jest dzień usunięcia pojazdu z drogi, gdyż fakt ten nie stanowi o wyrażeniu przez właściciela zamiaru porzucenia pojazdu, można o tym mówić dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi publicznej. Początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru za pojazd winien być zatem dzień, w której upłynął 6 miesięczny termin, określony w art. 130a ust. 10 ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ odwoławczy podniósł, że żadne przepisy, ani egzekucyjne, ani wykonawcze do ustawy Prawo o ruchu drogowym nie przenoszą na Skarb Państwa praw i obowiązków dotychczasowego właściciela, a tym samym nie nakładają obowiązku pokrycia wydatków za usunięcie pojazdu oraz za parkowanie pojazdu w

okresie kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem pojazdu. Podzielił także organ odwoławczy stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, a odnoszące się do bezpodstawności odmowy wydania pojazdu, w tym zakresie po przejściu własności na rzecz Skarbu Państwa nie miały już zastosowania regulacje ustawy prawo o ruchu drogowym. Nie budzi także zastrzeżeń, przyjęta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. wysokość przyznanego spółce wynagrodzenia za dozór pojazdu, ustalona w oparciu o stawki oferowane przez parking znajdujący się przy ul. [...], należący do Agencji Ochrony B sp. z o.o. Z akt sprawy wynika, że jest to jednostka spełniająca niezbędne kryteria wymagane dla parkowania i dozoru samochodów stanowiących własność Skarbu Państwa (parking ogrodzony, wyznaczone miejsca parkowania, całodobowa ochrona, monitoring), które przesądzają o możliwości dokonania porównania w tym zakresie zwłaszcza, że skarżąca nie świadczy typowych usług parkingowych. Spółka zarządzeniem Starosty K. z dnia [...] nr [...] została wyznaczona do parkowania pojazdów usuniętych z drogi, ale prowadzi działalność gospodarczą w szerokim zakresie, co uniemożliwia przeprowadzenie postępowania dowodowego w celu ustalenia kosztów utrzymania i wysokości poniesionych wydatków związanych wyłącznie z prowadzeniem parkingu. Oferowane przez parking przy ul. [...] stawki mogą na zasadzie porównania stanowić podstawę do ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór tego rodzaju pojazdów gdyż warunki przechowywania pojazdów i obowiązki związane z dozorem w obu jednostkach parkingowych są zbliżone.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu spółka cywilna A wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania sądowego, zarzucając naruszenie przepisów art. 102 § 2, art. 17 § 1, art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 141 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.), art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 k.p.a., art. 180 i art. 181 Kodeksu cywilnego, § 3 pkt 1 lit. b w związku z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449). Ponadto skarżąca wskazała na naruszenie

art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skarżąca kwestionowała okres, za jaki przyznane zostało jej wynagrodzenie za dozór pojazdu, jak również jego wysokość wyliczoną, z pominięciem stawek ustalonych przez Radę Powiatu K., na zasadzie porównania do jednostki parkingowej, która nie spełnia wszystkich wymogów, wynikających z art. 130 ust. 5d ustawy Prawo o ruchu drogowym. W jej ocenie Skarb Państwa wstąpił w stosunek prawny jaki łączył dotychczasowego właściciela pojazdu z podmiotem prowadzącym parking, co oznacza, że jest on zobowiązany do zapłaty za cały okres dozorowania pojazdu. Powołując wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008r. sygn. akt P 4/06, zarzuciła, że organ podatkowy oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie prawa niezgodnym z Konstytucją.

W piśmie procesowym z dnia [...] skarżąca ponowiła argumenty zawarte w skardze, powołując przepis § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który, jej zdaniem, stanowił podstawę przyznania jej wynagrodzenia za dozór za okres, w którym Skarb Państwa nie był jeszcze właścicielem pojazdu. Dodatkowo wskazała, że próbowała dochodzić roszczeń na drodze postępowania cywilnego od właściciela pojazdu za okres pierwszych 6 miesięcy jednak zarówno sąd I jak i II instancji orzekły, że droga cywilna jest niedopuszczalna. Powieliła także zarzuty dotyczące wysokości przyjętych przez organy podatkowe stawek za parkowanie, wskazując m.in., że podmiot, którego cennik przyjęto jako podstawę porównania posiada status zakładu pracy chronionej. Powołała się też na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dania 16 lutego 1999 r. sygn. akt I SA/Wr 2390/97.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone z zaskarżonym postanowieniu.

W kolejnym piśmie procesowym strona podniosła zarzut naruszenia art. 65 i art. 66 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kryterium legalności przewidziane, w art. 1 § 2 wymienionej ustawy, umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia, jeśli stwierdzi, że wydano je z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego – art. 145 §1 pkt 1 lit. a), lit. c) i lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej w skrócie p.p.s.a.).

Rozpoznając zaskarżony akt w granicach tak zakreślonych kompetencji należy stwierdzić, że nie narusza on przepisów tak prawa materialnego jak i procesowego, co uzasadnia oddalenie skargi.

Zaistniały w sprawie spór sprowadza się zasadniczo do rozstrzygnięcia zagadnienia, za jaki okres Skarb Państwa winien przyznać skarżącej spółce, tj. wyznaczonej przez starostę jednostce parkingowej, obowiązanej do usunięcia i parkowania pojazdu, w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1-2 Prawa o ruchu drogowym, wynagrodzenie za dozór pojazdu, i czy wynagrodzenie to obejmuje zwrot kosztów związanych z samym usunięciem pojazdu z drogi. Zdaniem skarżącej, wynagrodzenie przysługuje za cały okres sprawowania dozoru, tzn. od momentu usunięcia pojazdu i umieszczenia go na prowadzonym przez nią parkingu strzeżonym. W jej opinii, należne jest również wynagrodzenie za usunięcie pojazdu z drogi. Orzekające w sprawie organy podatkowe stoją na stanowisku, że wynagrodzenie na dozór pojazdu winno być liczone od momentu upływu, określonego w art. 130 a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, 6-miesięcznego okresu, kiedy porzucony pojazd przechodzi na własność Skarbu Państwa, zaś koszty związane z usunięciem pojazdu ponosi podmiot będący właścicielem pojazdu w momencie jego usunięcia.

Przystępując do oceny stanowisk stron, na wstępie wskazać wypada, że zagadnienie zbieżne z rozpoznawanym było już przedmiotem rozważań zarówno przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jak i Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi, w tym we Wrocławiu np. w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt I SA/Wr 984/08 z dnia 18 grudnia 2008 r. (publ. CBOiS) Wyrażone tam rozstrzygniecie wraz z uzasadniającą je argumentacją Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę w całości podziela.

Za słuszne i uzasadnione prawnie należy przyjąć postępowanie organów administracji określające skarżącej spółce należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie za dozór pojazdu jedynie za okres od dnia przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa oraz odmawiające pokrycia wydatków związanych z usunięciem pojazdu z drogi publicznej.

Przepisem normującym zagadnienie usuwania pojazdu z drogi jest art. 130a Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z jego treścią pojazd jest usuwany z drogi lub może być usunięty z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w ust. 1 i 2. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie umieszczany jest na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym, do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c). Po myśli art. 130a ust. 10 powołanej ustawy Prawo o ruchu drogowym, nieodebranie tego pojazdu przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucenie pojazdu z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 130a ust. 11 ww. ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 ze zm.). Zgodnie z § 7 ust. 2 tego rozporządzenia, w przypadku nieodebrania w terminie pojazdu jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. O przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego (§ 8 ust. 1 ww. rozporządzenia).

Z przedstawionej regulacji prawnej płynie wniosek, że po pierwsze pojazd usunięty z drogi i nieodebrany staje się własnością Skarbu Państwa w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi z mocy samego prawa. Po drugie zaś decyzja właściwego urzędu skarbowego o stwierdzeniu nabycia z tą chwilą własności

pojazdu nie ma charakteru konstytutywnego, lecz wyłącznie deklaratoryjny, skoro potwierdza tylko to co nastąpiło z mocy prawa. Zatem początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru pojazdu jest dzień, w którym upłynął 6 miesięczny termin, wskazany w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Od tej bowiem chwili Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu. Ponadto umieszczenie przez ustawodawcę w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym zwrotu "pojazd usunięty i nieodebrany uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się" wskazuje na charakter nieodebrania pojazdu przez właściciela traktując je jako porzucenie. Instytucję porzucenia reguluje powoływany także przez stronę art. 180 K.c., zgodnie z którym właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. W przepisie tym idzie więc o porzucenie rzeczy z zamiarem wyzbycia się prawa własności. Porzucenie wymaga wyzbycia się posiadania rzeczy przez właściciela w taki sposób by umożliwić zawładnięcie nią przez kogokolwiek. Istotne jest to, że w przypadku porzucenia rzeczy przez dotychczasowego właściciela mamy do czynienia z nabyciem pojazdu przez Skarb Państwa w sposób pierwotny. W przypadku pierwotnego nabycia prawa - inaczej niż przy nabyciu pochodnym – nabywca nie wywodzi swego prawa od poprzednika prawnego, bowiem nabywa to prawo niezależnie od czyichkolwiek uprawnień, uzyskując tym samym prawo własności bez obciążeń. Nie można zatem podzielić zaprezentowanego w skardze poglądu, że Skarb Państwa nabywa prawo własności pojazdu z wszelkimi obciążeniami, w tym opłatami za holowanie pojazdu oraz jego parkowanie w okresie w którym Skarb Państwa nie był jego właścicielem. Tym samym nie można zgodzić się z twierdzeniem, że obowiązek ponoszenia przez Skarb Państwa opłat za cały okres dozoru pojazdu od momentu umieszczenia na parkingu wynika z art. 180 i art. 181 K.c..

Nie można także - jak to czyni strona skarżąca w skardze - wywieźć obowiązku zapłaty przez Skarb Państwa za początkowy okres parkowania z przepisów § 3 pkt 1 lit. b oraz § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 174 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. u.p.e.a. Zgodnie § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia, wydatki związane z

przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości. Wydatki, o których mowa w ust. 1, w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży, pokrywa się z budżetu państwa (ust.2). Przepisy powołanego rozporządzenia określają jedynie z jakich źródeł pokrywa się wydatki związane z przechowywaniem rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. Potwierdzeniem tego stanowiska jest zapis § 12 ust. 3 wymienionego rozporządzenia, zgodnie z którym środki pieniężne z tytułu nadwyżki kwoty uzyskanej ze sprzedaży ruchomości, o której mowa w ust. 1, nad wydatkami związanymi z jej przechowywaniem lub sprzedażą przechowuje się na rachunku depozytowym organu likwidacyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy własności ruchomości. Z zapisu tego wynika, że przepisy § 12 odnoszą się do przechowywania i sprzedaży rzeczy niestanowiących własności Skarbu Państwa. W rozpoznawanej sprawie pojazd w momencie jego sprzedaży bezspornie stanowił własność Skarbu Państwa. Przejęty pojazd nie był zatem ruchomością o jakiej mowa w cytowanym wyżej § 12 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r.

Pogląd, że terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych z wykonywaniem dozoru jest dzień, w którym upłynął 6-miesięczny termin liczony od usunięcia pojazdu z drogi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest ugruntowany (por. wyroki z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1184/05; z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1848/06; z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 325/07; 4 września 2008 r. sygn. akt I OSK 569/07 niepubl.). Tym samym bezpodstawne są wywody skwarzących odnoszące się do obowiązku uiszczenia ww. opłat (za okres pierwszych 6 miesięcy przechowania) przez Skarb Państwa, co uniemożliwiło wydanie rzeczy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Jak wykazał przedstawiony wywód prawny obowiązek ten nie odnosi się do niego.

Brak także postaw do obciążania Skarbu Państwa kosztami usunięcia ww. pojazdu z drogi publicznej, zgodnie bowiem z treścią powoływanego na wstępie przepisu art. 130a ust.1 Prawa o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę na koszt właściciela. Tym samym brak podstaw aby kosztami tymi obciążać Skarb Państwa.

Odnosząc się w do drugiej kwestii spornej, czyli ustalenia wysokości kosztów związanych z dozorem pojazdu należy wskazać, że podstawę prawną orzeczeń

organów administracyjnych stanowił art. 102 § 2 u.p.e.a.. Zgodnie z jego treścią organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Ani jednak ten przepis, ani żaden inny przepis powołanej ustawy nie określa jak należy ustalić przedmiotową należność. Nie ulega natomiast wątpliwości, że należność ta winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie dozoru, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzenie za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. W tym miejscu należy podkreślić, że opłaty za parkowanie jakie ustala rada powiatu na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym odnoszą się do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a ustawy i wprost nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (por. wyrok NSA z dnia 15.05.2007r. sygn. akt I OSK 1768/06 LEX nr 347847). W związku z tym, że organy podatkowe przy ustalaniu wysokości kosztów za dozór pojazdu nie były zobowiązane do zastosowania stawek wynikającej z uchwały rady powiatu nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 art. 77 k.p.a. Jeśli organ podatkowy przy ustalaniu, w trybie art. 102 u.p.e.a., wydatków związanych z wykonywaniem. dozoru - posiłkując się ustaleniami na innych parkingach – zastosuje stawkę stosowaną przez inny parking i wyjaśni czym się kierował, nie można zarzucić mu naruszenia prawa. Przy braku jakichkolwiek wskazówek ustawodawcy należy przyjąć, że w tym zakresie chodzi o wynagrodzenie odpowiadające zwykle wynagrodzeniu pobieranemu przez przechowawcę danego rodzaju rzeczy. W świetle tych okoliczności za odpowiadające prawu uznać trzeba postępowanie organów podatkowych przyjęte w niniejszej sprawie odwołujące się do stawek stosowanych przez jednostkę parkingową sprawującą dozór nad pojazdami w warunkach zbliżonych do skarżącej spółki. Przyjmując taki sposób postępowania organy podatkowe uczyniły zadość wskazaniom zawartym w powołanym w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 16 lutego 1999 r. sygn. akt I SA/Wr 2390/97. Z tych przyczyn powoływane w skardze przepis art. 102 §

1 u.p.e.a nie został naruszony, brak też podstaw i uzasadnienia do formułowania zarzutu naruszenia art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a., art. 141 § 1 i § 2 k.p.a..

Nie można, zdaniem Sądu podzielić zarzutu skarżącej, że jednostka parkingowa, z którą ją porównano nie mogła stanowić punktu odniesienia dla ustalenia wysokości stawek za parkowanie, gdyż działała w innej rzeczywistości prawno-gospodarczej. Jak bowiem wynika z materiału dowodowego i uzasadnienia skarżonych postanowień porównywalny ze skarżącą parking w K. przy ul. [...], należący do Agencji Ochrony B Sp. z o.o., spełniał niezbędne kryteria wymagane dla parkowania i dozoru samochodów (był ogrodzony, miał wyznaczone miejsca parkowania, całodobową ochronę i monitoring). Możliwości przyjęcia stosowanych przez tę firmę stawek nie przekreśla fakt, że posiadała ona statusu zakładu pracy chronionej, bowiem przyznanie takiego statusu ma na celu umożliwienie działania w warunkach jak najbardziej zbliżonych do innych podmiotów gospodarczych. Dlatego też oferowane przez tę jednostkę stawki mogą - na zasadzie porównania - stanowić podstawę do ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdów. Warunki przechowywania pojazdów i obowiązki związane z dozorem w obu jednostkach parkingowych, co wynika z akt sprawy, są zbliżone, a fakt, że skarżąca w ramach działalności parkingowej świadczy również inne usługi (np. usługi holowania), nie może wpływać na ustalenie wysokości tego wynagrodzenia.

Nie podziela Sąd także zarzutu skarżącej, że organy podatkowe wydały rozstrzygnięcie w oparciu o przepis niezgodny z Konstytucją. Jakkolwiek przepis art. 130a ust. 10 i ust. 11 pkt 3 Prawo o ruchu drogowym zostały wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008r. (sygn. akt P 4/06) uznane za niezgodne z Konstytucją, w zakresie w jakim dopuszczają odjęcie prawa własności bez prawomocnego orzeczenia sądu i przewidującym delegację dla właściwego ministra do wydania rozporządzenia regulującego m.in. tryb postępowania w zakresie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, to ich utrata mocy obowiązującej została przez Trybunał Konstytucyjny odroczona do dnia 12 czerwca 2009 r. W sprawie będącej przedmiotem kontroli mają zatem zastosowanie zarówno przepis art. 130a ust. 10 jak i przepisy rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 130a ust. 11 ustawy, co czyni bezzasadnym zarzut powoływanych na wstępie zarzutów.

Nie doszło także do naruszenia przepisu art. 65 i art. 66 k.p.a. w stopniu wpływającym na wynik sprawy, a tylko takie uchybienie uprawnia Sąd do uchylenia zaskarżonego aktu.

Podzielając stanowisko i argumentację organów podatkowych, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1-3 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną oddalił.