Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1059/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32  ust. 2  art. 38  ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 5  pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 24 poz 149
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych  zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest  uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., wydanym na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz § 1, § 9 ust. 4 i § 15 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), a nadto § 1, § 2, § 3, § 5 pkt 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), zwolnił K. S. – specjalistę Biura Spraw Wewnętrznych [...] – z dniem [...] grudnia 2007 r. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...] stycznia 2008 r. mianował na stanowisko specjalisty Zespołu [...], w 6 (szóstej) grupie zaszeregowania, z mnożnikiem 1,65 (jeden, sześćdziesiąt pięć setnych) kwoty bazowej wynoszącej [...] zł, z uposażeniem zasadniczym w wysokości [...] zł i dodatkiem służbowym w kwocie [...] zł miesięcznie oraz dodatkiem specjalnym w wysokości 30 % kwoty bazowej, z zachowaniem prawa do mnożnika 1,67 (jeden, sześćdziesiąt siedem setnych) kwoty bazowej do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 127 § 2 Kpa po rozpoznaniu odwołania K. S. od ww. decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Komendanta Głównego Policji.

Zdaniem organu odwoławczego zastrzeżenia budzi fakt zwolnienia policjanta z zajmowanego stanowiska już z dniem [...] grudnia 2007 r., skoro jego stanowisko istniało do dnia [...] lutego 2008 r., albowiem rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem ogłoszenia, tj. w dniu 14 lutego 2008 r., a zatem z tym dniem wszedł w życie znowelizowany załącznik nr 2 do rozporządzenia, który nie zawiera już stanowisk z określeniem "Biura Spraw Wewnętrznych", z wyjątkiem dyrektora tego Biura.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 1125/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. S. na powyższą decyzję, uchylił zaskarżoną decyzję oraz wstrzymał jej wykonanie w całości.

W uzasadnieniu wskazał, że organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, gdyż nie odniósł się do zarzutów odwołania wskazujących na nierównorzędność stanowisk i mianowanie na stanowisko niższe od dotychczas zajmowanego przez skarżącego. Ponadto organ błędnie powołał podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania K. S. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu podał, że rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r., zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149), dokonano przeszeregowania stanowisk służbowych, związanego ze zmniejszeniem ilości grup zaszeregowania policjantów z 19 do 16, co nastąpiło przez połączenie dotychczasowych grup 2 z 3 oraz 4 z 5 oraz likwidację grupy 16a. Ponadto dotychczasowe stanowiska występujące w Biurze Spraw Wewnętrznych, z wyjątkiem dyrektora Biura, z dniem 1 stycznia 2008 r. zostały usunięte z katalogu stanowisk służbowych, określonego w załączniku nr 2 wskazanego rozporządzenia.

Stosownie do § 5 pkt 2 rozporządzenia, policjantowi pełniącemu w dniu wejścia go w życie służbę na stanowisku zawierającym w nazwie "Biura Spraw Wewnętrznych", przyznaje się stawkę uposażenia zasadniczego, określoną do analogicznego stanowiska w Komendzie Głównej Policji.

Organ wskazał, iż w związku z tym rozkazem organizacyjnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r., zmieniono nazwy stanowisk policyjnych, stopnie etatowe określone dla stanowisk policyjnych oraz grupy uposażenia zasadniczego dla tych stanowisk. Zgodnie z tą regulacją stanowisko specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych zaszeregowane uprzednio w grupie 9, zostało przemianowane na analogiczne stanowisko służbowe specjalisty w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego.

Przytoczony przepis nie oznacza zatem, że zainteresowany został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko nowe, określone w poz. 78 tabeli zaszeregowań stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych stopni etatowych, stanowiącej załącznik nr 2 do powołanego rozporządzenia.

Organ podkreślił, że uposażenie policjanta nie uległo obniżeniu, gdyż zgodnie z § 2 rozporządzenia, policjant, któremu przed dniem 1 stycznia 2008 r. przysługiwał mnożnik kwoty bazowej służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki kwotowej uposażenia zasadniczego wyższy od wynikającego z przepisów rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu nadanym nowym rozporządzeniem, zachowuje prawo do tego mnożnika do czasu uzyskania mnożnika kwoty bazowej wyższego od zachowanego. Ponadto z treści § 6 rozporządzenia wynika, że zaszeregowanie stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup zaszeregowania i odpowiadające im policyjne stopnie etatowe, stawki uposażenia zasadniczego oraz dodatki do uposażenia, a także warunki ich otrzymywania, określone w rozporządzeniu z 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z dnia 8 lutego 2008 r., stosuje się przy ustalaniu wysokości uposażeń przysługujących policjantom od 1 stycznia 2008 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził również, że rozporządzeniem z 8 lutego 2008 r. dokonano też przebudowy wybranych składników systemu uposażeń policjantów i pewnej modyfikacji uległy zasady otrzymywania dodatku specjalnego. Maksymalna stawka tego dodatku została obniżona do 30 % kwoty bazowej, jednakże stosownie do § 3, policjantowi, któremu przed dniem 1 stycznia 2008 r. przysługiwał dodatek specjalny lub kontrolerski w kwocie wyższej od wynikającej z przepisów niniejszego rozporządzenia, przysługujący mu dodatek funkcyjny lub służbowy podwyższa się o kwotę nadwyżki dodatku specjalnego lub kontrolerskiego. Organ podkreślił równocześnie, że tabela równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiąca załącznik nr 4 do rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., ma zastosowanie tylko i wyłącznie do policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano, na podstawie odrębnych przepisów, prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Ponadto nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, przywilejów w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z pełniącymi służbę w innych komórkach organizacyjnych Komendy Głównej Policji. Konsekwencją zatem zmiany prawa, a nie zmiany warunków służby, była konieczność wydania rozkazu personalnego w tym przedmiocie na podstawie art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, przy świadomym pominięciu art. 38 tej ustawy, by móc zwolnić policjanta z dotychczasowego stanowiska i mianować go na stanowisko przewidziane w znowelizowanym rozporządzeniu.

Organ odwoławczy podniósł, że przepis art. 38 "niższe" stanowisko służbowe rozumie w odniesieniu do ram jednej, aktualnej struktury, a nie jako rezultat porównania stanowisk z dwóch różnych struktur. Za takim ograniczonym rozumieniem powyższego przepisu przemawia to, że reguluje on jedynie zasady przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe, a zatem przenoszenia w ramach konkretnej regulacji określającej zaszeregowanie i uposażenie. Potwierdzeniem tego stanowiska jest wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2003 r. sygn. akt II SA 4054/01 (LEX nr 142335) dotyczący przenoszenia funkcjonariuszy rozwiązanej Milicji Obywatelskiej na niższe stanowiska służbowe w Policji bez konieczności zachowania wymogów art. 38 ust. 1 i 2 pkt 1-4 ustawy o Policji.

Organ skonkludował ponadto, że przedmiotowy rozkaz personalny, wobec zmiany przepisów prawa, ma wyłącznie charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. S. nie zgodził się z argumentacją organu, stwierdzając, że został mianowany na stanowisko służbowe niższe od dotychczas zajmowanego, gdyż opisane jest ono niższymi parametrami w postaci mnożnika kwoty bazowej, wysokości dodatku specjalnego i przysługującego stopnia służbowego, dla niepoznaki nazwanego przez organ "analogicznym". Ustawa o Policji w art. 38 precyzuje przypadki przenoszenia na niższe stanowisko służbowe, nie zawiera natomiast pojęcia "analogicznego" stanowiska służbowego.

Skarżący podniósł, że cytowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczy zmian systemowych na podstawie ustawy i nie może mieć zastosowania w jego sprawie, natomiast dotyczący go rozkaz personalny nr [...] został wydany na podstawie rozporządzenia, które jest sprzeczne z ustawą o Policji.

Podkreślił jednocześnie, że przywileje, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zostały przyznane funkcjonariuszom Biura Spraw Wewnętrznych w związku z pełnieniem przez nich misji polegającej na eliminowaniu przestępców ze środowiska policyjnego. W jego ocenie zachowanie prawa do uposażenia oraz zwiększenie dodatku służbowego kosztem obniżenia dodatku specjalnego, tylko teoretycznie świadczy o równorzędności stanowisk. Ponadto w dniu 13 lutego 2008 r. istniało stanowisko specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych i nie było potrzeby zwalniania go z niego z dniem [...] grudnia 2007 r.

Z uwagi na podniesione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozkazu nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2008 r.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Skarga oceniana pod tym kątem jest zasadna.

Zgodnie z powołanym przez organy Policji przepisem art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), do mianowania policjanta na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk, właściwi są przełożeni: Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy i powiatowi (miejscy) Policji oraz komendanci szkół policyjnych. Treść tego przepisu wskazuje, iż ma on charakter kompetencyjny, określający jedynie organy uprawnione do podejmowania decyzji w sprawach w nim wymienionych. Nie zawiera natomiast kryteriów i merytorycznych przesłanek podejmowania decyzji w tych sprawach. Nie ulega wszak wątpliwości, że na jego podstawie zwolnienie policjanta z zajmowanego stanowiska służbowego, połączone z równoczesnym mianowaniem na inne stanowisko służbowe, jest dozwolone pod warunkiem równorzędności tych stanowisk. Wynika to bowiem a contrario z przepisu art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, który w sposób wyczerpujący określa obligatoryjne i fakultatywne przesłanki uzasadniające przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe.

W rozpatrywanej sprawie kluczowe jest zatem ustalenie, na jakie stanowisko został mianowany skarżący, to znaczy, czy jest ono równorzędne, czy też niższe w stosunku do zajmowanego poprzednio. Należy zauważyć, że Komendant Główny Policji, zwalniając K. S. z dniem [...] grudnia 2007 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianując go z dniem [...] stycznia 2008 r. na stanowisko służbowe, do tej kwestii się nie odniósł. Natomiast Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w zaskarżonej decyzji wskazał, że skarżącego mianowano na "nowe" stanowisko służbowe, powstałe z przemianowania stanowiska specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych zaszeregowanego w grupie 9, na "analogiczne" stanowisko służbowe specjalisty w Komendzie Głównej Policji, zaszeregowane w 6 grupie uposażenia zasadniczego. Takiej zaś kategorii stanowisk ustawa o Policji nie przewiduje.

Stosując przy interpretacji powołanych przepisów zasady wykładni logicznej, systemowej i celowościowej należy przyjąć, że właściwy komendant Policji jest uprawniony w drodze decyzji uznaniowej, na podstawie art. 32 ustawy o Policji, do przeniesienia policjanta na równorzędne stanowisko w tej samej miejscowości bez jego zgody, przy czym granice tego uznania wyznacza treść art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej Kpa, nakazującego uwzględnienie przy orzekaniu interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela. Kontrola legalności decyzji o zwolnieniu policjanta ze stanowiska służbowego i mianowania na inne stanowisko sprowadza się zatem do zbadania, czy w świetle przepisów regulujących służbę w Policji stanowiska te są równorzędne i czy nie doszło do obejścia przepisów określających mianowanie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Ponadto, czy decyzja w tym zakresie w sposób wyczerpujący uzasadnia równorzędność obu tych stanowisk.

W niniejszej sprawie zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny, tych wymagań nie spełniają, albowiem zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska służbowego i mianowanie na inne stanowisko uzasadnione jest powołaniem się na przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 24, poz. 149) (z dnia 6 grudnia 2001 r. Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), na podstawie którego dokonano przebudowy wybranych składników uposażenia policjantów oraz modyfikacji zasad otrzymywania dodatku specjalnego. W szczególności w oparciu o treść § 5 pkt 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. organ uznał, że skarżący nie został mianowany na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz na stanowisko "nowe", określone w poz. 78 tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych grup oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, stanowiącej załącznik nr 2 do rozporządzenia. Natomiast tabela równorzędnych grup zaszeregowania, stanowiąca załącznik nr 4 do powołanego rozporządzenia, ma zastosowanie tylko i wyłącznie do tych policjantów, którym przed dniem 1 stycznia 2008 r. zachowano na podstawie odrębnych przepisów prawo do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku.

Doszło więc do sytuacji, w której ukształtowany na podstawie przepisów ustawy o Policji stosunek służbowy policjanta, został zmieniony na podstawie aktu wykonawczego, jakim jest cytowane rozporządzenie. Wprawdzie w podstawie prawnej rozkazu nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. powołano art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, jednakże faktyczną podstawą prawną zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska i mianowania go na inne stanowisko, stanowiły przepisy rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu nadanym rozporządzeniem zmieniającym z dnia 8 lutego 2008 r.

Zdaniem Sądu organ przeniósł skarżącego na niższe stanowisko służbowe od dotychczas zajmowanego, lecz powołując się na przepisy rozporządzenia, uniknął rygorów, jakimi ustawa o Policji obwarowuje przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe. Oczywistym jest, że przy zmianie tabeli zaszeregowania stanowisk mogą wystąpić również zmiany dotyczące np. grup uposażenia, stopni etatowych itp., co miało miejsce w przedmiotowym rozporządzeniu. Kwestii z tym związanych akt rangi ustawowej, czyli ustawa o Policji nie normuje, nie zawiera też przepisów, które dawałyby policjantom ochronę w takich sytuacjach. Nie oznacza to jednak, że można w ten sposób, powołując się w istocie na przepisy rozporządzenia, zwalniać policjanta z zajmowanego stanowiska i mianować na inne stanowisko, pomijając obowiązujące w tej materii regulacje ustawowe. Rozporządzenie bowiem normuje jedynie kwestie związane z nazwą stanowiska, grupą zaszeregowania, stopniem etatowym itd., natomiast w pozostałym zakresie winny znaleźć zastosowanie przepisy ustawy o Policji dotyczące przenoszenia policjantów na niższe lub równorzędne stanowiska służbowe.

Z faktu, że organ nie powołał w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 38 ustawy o Policji, który przewiduje obligatoryjne i fakultatywne możliwości przenoszenia policjanta na niższe stanowisko służbowe, można wywieść a contrario, że skarżący został mianowany na stanowisko równorzędne. W takiej sytuacji jego obowiązkiem było wykazanie równorzędności stanowisk służbowych.

Z zaskarżonej decyzji zaś przedmiotowa równorzędność stanowisk służbowych nie wynika, a organ nie podał na jakiej podstawie opiera swoje stanowisko w tej kwestii, przytaczając jako argument treść przepisów rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. Tymczasem jak wynika z tabeli zaszeregowania stanowisk służbowych policjantów do poszczególnych oraz odpowiadających im policyjnych stopni etatowych, będącej załącznikiem nr 2 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., w brzmieniu z 2006 r., skarżący zajmował poprzednio stanowisko specjalisty Biura Spraw Wewnętrznych [...], zaszeregowane w 9 grupie, ze stopniem etatowym [...]. Natomiast obecnie zajmuje stanowisko specjalisty Zespołu [...] w 6 grupie zaszeregowania i stopniem etatowym [...]. Już chociażby z tego względu trudno uznać te stanowiska za równorzędne. Potwierdzeniem tego jest również stanowisko organu odwoławczego, który w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że: "(...) nowelizacja rozporządzenia pozbawiła policjantów, pełniących dotychczas służbę na stanowiskach w Biurze Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, prerogatyw (przywilejów) w uposażeniu i możliwości awansu, jakie posiadali w porównaniu z pełniącymi służbę w innych komórkach organizacyjnych Komendy Głównej Policji". W ten sposób organ przyznał, że nie może tu być mowy o równorzędności stanowisk, gdyż celem wprowadzenia omawianej regulacji było właśnie pozbawienie policjantów Biura Spraw Wewnętrznych przywilejów i możliwości awansu, stawiających ich w korzystniejszej sytuacji, niż innych policjantów Komendy Głównej Policji.

Należy zwrócić też uwagę, że ustawa o Policji nie zawiera ani definicji stanowiska służbowego, ani też określenia stanowiska równorzędnego, co nie oznacza wcale, że o równorzędności stanowisk decyduje sama nazwa, czy też grupa zaszeregowania lub wysokość uposażenia. Niewątpliwie wpływ na uznanie takiej równorzędności ma także stopień etatowy, który ma znaczenie dla możliwości awansu na kolejny wyższy stopień, stosownie do przepisu art. 52 ustawy o Policji.

W tej sytuacji faktyczne pominięcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny równorzędności stanowisk, wynikające z przekonania organu, iż rozporządzenie zmieniające z dnia 8 lutego 2008 r. z dokonywania takiej oceny zwalnia, stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Na uwzględnienie zasługuje ponadto zarzut skarżącego, iż nie było podstaw do zwolnienia go z dotychczas zajmowanego stanowiska z dniem [...] grudnia 2007 r., gdyż rozporządzenie z dnia 8 lutego 2008 r. weszło w życie z dniem 14 lutego 2008 r., a zatem poprzednio zajmowane przez niego stanowisko istniało do 13 lutego 2008 r. Z przepisu § 6 ww. rozporządzenia wynika jedynie to, iż regulacje w nim zawarte stosuje się od 1 stycznia 2008 r. tylko w odniesieniu do ustalania wysokości uposażeń.

Rozpoznając sprawę ponownie organ winien wykazać równorzędność stanowisk służbowych z uwzględnieniem wszystkich parametrów z nimi związanych, wskazać właściwą podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz uzasadnić je zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł w oparciu o art. 152 powołanej ustawy.