Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 787/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6189 Inne o symbolu podstawowym 618
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 4 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot – Szustowska Sędziowie Sędzia WSA Joanna Sekunda - Lenczewska Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 roku sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia treści orzeczenia oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu zażalenia A. P., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia [...] nr [...].

Jak ustalił organ I instancji orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa część nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, ujawnionej w księdze wieczystej Kw nr [...], oznaczonej na planie nr [...] z dnia [...] jako działki nr 11 i 12 o łącznej pow. 347 m2 oraz ustalono odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia. W orzeczeniu tym ustanowiono również "na czas nieograniczony na rzecz każdoczesnego właściciela prawo rzeczowe, polegające na prawie dojścia i dojazdu do pozostałej reszty nieruchomości na części wywłaszczonej w miejscu przewidzianym na urządzenie prześwitu w mającym powstać nowym budynku".

A. P. pismem z dnia 22 maja 2013 r. wniosła "o przeprowadzenie wykładni orzeczenia" przez wyjaśnienie:

1) czy ustanowione zostało ograniczone prawo rzeczowe polegające na prawie przechodu i przejazdu w rozumieniu art. 285 K.c.,

2) czy prawem tym obciążona została nieruchomość, dla której w Sądzie Rejonowym dla Ł.-Śródmieścia w Ł. prowadzona jest księga wieczysta Nr Kw [...] na rzecz nieruchomości władnącej uregulowanej w Nr Kw [...],

3) czy służebność ta ustanowiona została nieodpłatnie, wobec braku wymierzenia opłat w orzeczeniu i znikomość przyznanego odszkodowania za zabrane grunty,

4) jakie jest aktualne oznaczenie geodezyjne działki stanowiącej prześwit bramowy, służące do wykonywania służebności.

Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł., wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, odmówił wyjaśnienia treści orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z dnia [...]

W zażaleniu na powyższe postanowienie A. P. zarzuciła obrazę art. 6, 7, 8, 9, 12 oraz art. 113 § 2 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz orzeczenie co do istoty sprawy w sposób zgodny z wnioskiem. Jej zdaniem organ I instancji uchylił się od wnikliwego rozpoznania wniosku i wyjaśnienia treści orzeczenia organu, a co za tym idzie od załatwienia sprawy. Orzeczenie Prezydium Rady Narodowej Miasta Ł. w zakresie ustanowienia "na czas nieograniczony na rzecz każdoczesnego właściciela prawa rzeczowego, polegającego na prawie dojścia i dojazdu do pozostałej reszty nieruchomości na części wywłaszczonej w miejscu przewidzianym na urządzenie prześwitu mającego powstać nowego budynku", jak się okazało wywołało wątpliwości co do swej treści. Współwłaściciele nieruchomości władnącej, a więc tej na rzecz której ustanowione zostało ograniczone prawo rzeczowe, nie mogą bowiem uzyskać tego wpisu do prowadzonej dla tej nieruchomości księgi wieczystej. Ze względu na wątpliwości, jakie pojawiły się w postępowaniach wieczysto - księgowych A. P. działając w imieniu własnym, ale również i na rzecz pozostałych współwłaścicieli wystąpiła do Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. z pozwem o uzgodnienie treści księgi wieczystej, prowadzonej dla jej nieruchomości o numerze KW [...] z rzeczywistym stanem prawnym stworzonym decyzją wywłaszczeniową. Wyrokiem wydanym w dniu [...] w sprawie sygn. akt [...], utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] w sprawie sygn. akt [...] roszczenia jej zostały oddalone. Sądy obu instancji uznały, iż sformułowanie decyzji wywłaszczeniowej w części dotyczącej ustanowienia służebności nie daje podstaw do dokonania w dziale II księgi wieczystej o numerze KW [...] takiego wpisu, jaki przytoczony został we wniosku o dokonanie wykładni.

Zdaniem strony orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w części dotyczącej ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego nakreślone zostało niedbale i niejednoznacznie. Dlatego też konieczne jest naprawienie tego niedbalstwa w drodze wykładni. Jednocześnie wskazała, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wnioskodawczyni nie chodzi o dokonywanie wykładni prawa materialnego, ani o wykonanie opracowania geodezyjnego. Treścią żądania wnioskodawcy jest wyjaśnienie treści orzeczenia, którego cel i intencje są w jej ocenie jednoznaczne. Zarzut uchylenia się od dokonania wykładni w szczególny sposób dotyczy odmowy potwierdzenia nieodpłatności służebności. Gdyby łączyło się z nią jakiekolwiek świadczenie pieniężne, znalazłoby to swoje odzwierciedlenie w treści decyzji.

Wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Ł. zaprezentowane w wydanym rozstrzygnięciu i wyjaśnił, że organ wydając orzeczenie interpretacyjne na podstawie art. 113 § 2 K.p.a. nie stosuje prawa materialnego i nie dokonuje jego wykładni, przywołany przepis nie stanowi również instrumentu, który mógłby prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego bądź powodować zmianę merytoryczną rozstrzygnięcia. Braku zaskarżenia decyzji nie może zastąpić działanie na podstawie art. 113 § 2 K.p.a. Wyjaśnianie decyzji w trybie art. 113 § 2 K.p.a. nieprzypadkowo zostało uregulowane razem ze sprostowaniem błędów pisarskich i rachunkowych na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. Wyjaśnienie jest więc zbliżone do sprostowania, a nie - do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w toku instancji.

Odnosząc się do treści zażalenia Wojewoda [...] podkreślił, że Sąd Okręgowy w Ł. w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] wskazał, że w powódka żądała wpisania w dziale III księgi służebności gruntowej na rzecz każdoczesnego właściciela nieruchomości uregulowanej w księdze [...] polegającej na nieodpłatnym i nieograniczonym w czasie prawie przejścia i przejazdu z ulicy A w Ł. do tej nieruchomości przez prześwit bramowy i pas gruntu bezpośrednio do nieruchomości. Sąd Okręgowy stwierdził, że z analizy materiału dowodowego wynika, iż orzeczenie Prezydium Rady Narodowej będące podstawą faktyczną żądania przewiduje jedynie prawo rzeczowe polegające na prawie dojścia i dojazdu do pozostałej części nieruchomości na części wywłaszczonej w miejscu przewidzianym na urządzenie prześwitu w mającym powstać budynku. Decyzja ta nie przewiduje, jak chciałaby powódka, służebności polegającej na nieodpłatnym i nieograniczonym w czasie prawie przejścia i przejazdu z ulicy A w Ł. do nieruchomości przez prześwit bramowy i pas gruntu bezpośrednio do nieruchomości. Stąd też Sąd orzekający mógłby jedynie w oparciu o ustalony stan faktyczny uzgodnić treść księgi wieczystej zgodnie z orzeczeniem Prezydium, a więc wpisać prawo rzeczowe polegające na prawie dojścia i dojazdu do pozostałej części nieruchomości na części wywłaszczonej w miejscu przewidzianym na urządzenie prześwitu w mającym powstać budynku.

Według Wojewody ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wynika, że strona domaga się wyjaśnienia decyzji Prezydium Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...] w zakresie prawa odmiennego od tego, które w istocie zostało określone w rozstrzygnięciu Prezydium Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...] na co zwrócił uwagę Sąd w uzasadnieniu cytowanego wyroku. Jak wynika z treści zażalenia intencją wnioskodawcy jest takie wyjaśnienie rozstrzygnięcia, które doprowadzi do wpisu w księdze wieczystej innego prawa niż to ustalone w decyzji. W związku z tym Wojewoda pokreślił, że organ wydając rozstrzygnięcie w trybie art. 113 § 2 K.p.a. nie może zmienić merytorycznie rozstrzygnięcia, a do takiej sytuacji doszłoby, gdyby organ "wyjaśnił" decyzję w sposób sformułowany w przedmiotowym wniosku. Działanie takie wykraczałoby poza ramy wytyczone omawianym przepisem.

Podsumowując Prezydium Rady Narodowej Miasta Ł. z dnia [...] rozstrzygnęło o określonym prawie, w związku z powyższym niedopuszczalnym jest, aby w trybie wyjaśnienia decyzji przyjąć taką interpretację rozstrzygnięcia, która pozwoli wywieść z niego inne prawo. Poza tym organ I instancji słusznie wskazał, iż wykonywanie opracowań geodezyjnych mających na celu ustalenie aktualnych oznaczeń nieruchomości, położenia na nieruchomości obiektów budowlanych oraz wskazywanie aktualnej numeracji ksiąg wieczystych, w których te nieruchomości są uregulowane leży poza zakresem czynności podejmowanych z wniosku o wyjaśnienie treści decyzji. Informacje w tym zakresie, dotyczące nieruchomości na terenie Miasta Ł. posiadają odpowiednio: [...] Ośrodek Geodezji oraz XVI Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł.

Jednocześnie organ II instancji podzielił stanowisko Prezydenta w zakresie obowiązku opłat z tytułu ustanowionego prawa. Skoro zarówno w sentencji rozstrzygnięcia jak i jego uzasadnieniu brak jest informacji w przedmiotowym zakresie, zatem żądanie wyjaśnienia wspomnianego zagadnienia nie może przynieść oczekiwanego skutku.

W skardze na powyższe postanowienie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. P. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem zarzuciła naruszenie art. 113 § 2 K.p.a. związku z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy i wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, wyjaśniając, że potrzeba wyjaśnienia treści orzeczenia w części objętej postępowaniem wyłoniła się dopiero w ostatnich latach. Poczynając od daty podziału nieruchomości i wywłaszczenia jej części, prawo przechodu i przejazdu było wykonywane bez żadnych przeszkód przez około 40 lat. Organ wywłaszczający nie zadbał o jego ujawnienie, a poprzednicy prawni obecnych współwłaścicieli, ani też oni sami nie widzieli takiej potrzeby. Skarb Państwa, ani też Gmina Ł. nigdy nie kwestionowały tych uprawnień, nie domagały się wynagrodzenia za ich wykonywanie. Do istniejącego prześwitu bramowego dostosowana została cała struktura obydwu nieruchomości - zarówno obciążonej jak i władnącej - bramy wjazdowe, zagospodarowanie podwórka i ogrodu. Potrzeba ujawnienia przysługujących niewątpliwie uprawnień w księgach wieczystych i to w taki sposób, w jaki były wykonywane, powstała po uzyskaniu prawa własności nieruchomości, przez którą wnioskodawczyni miała dostęp do swojej nieruchomości przez Spółdzielnię Mieszkaniową B w Ł.. Spółdzielnia zaczęła bowiem uprawnienia te negować. Oczywistym nieporozumieniem jest poddawanie w wątpliwość, również przez Wojewodę, przyznanych wywłaszczonym uprawnień. Przecież przyznano im "prawa rzeczowe", "dojścia i dojazdu do pozostałej reszty nieruchomości". Określone zostało również miejsce wykonywania tych praw "na części wywłaszczonej w miejscu przewidzianym na urządzenie prześwitu w mającym powstać nowym budynku". Wyznaczony też został czas trwania tych praw "nieograniczony". Fakt, iż nie ustalono wynagrodzenia przesądza o bezpłatności. Zważyć należy, iż w owych czasach odszkodowanie za wywłaszczone grunty miało charakter symboliczny, więc nie było możliwe pomniejszanie go o jakiekolwiek opłaty, wywołane nowostworzonym stanem faktycznym. Jak z powyższego wynika prawa przyznane wywłaszczonym, jako absolutnie im należne nie budziły wątpliwości między stronami postępowania wywłaszczeniowego. Obecne wyjaśnienie służyć ma jedynie postępowaniu wieczysto-księgowemu, z wyrazistym określeniem nieruchomości obciążonej i władnącej, sprecyzowaniem i takim wyjaśnieniem treści obciążenia, by mogło zostać ujawnione w księdze wieczystej. Wyjaśnienie takie będzie miało skutek ex tunc, a jego treść będzie mieć cechy trwale złączone z decyzją.

Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w motywach zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 4 listopada 2014 r. skarżąca poparła skargę. Uczestnik postępowania Chrystian Przybylski przyłączył się do skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozważań sądu jest postanowienie Wojewody [...]ego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wyjaśnienia treści orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] mocą którego wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa część nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A, ujawnionej w księdze wieczystej Kw nr [...], oznaczonej na planie nr [...] z dnia [...] jako działki nr 11 i 12 o łącznej pow. 347 m2 oraz ustalono odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia. Jednocześnie w orzeczeniu tym ustanowiono również "na czas nieograniczony na rzecz każdoczesnego właściciela prawo rzeczowe, polegające na prawie dojścia i dojazdu do pozostałej reszty nieruchomości na części wywłaszczonej w miejscu przewidzianym na urządzenie prześwitu w mającym powstać nowym budynku".

Skarżąca w tej sprawie wnosiła natomiast o wykładnię przez organy administracyjne obu instancji wspomnianego wyżej orzeczenia przez wyjaśnienie: czy ustanowione zostało ograniczone prawo rzeczowe polegające na prawie przechodu i przejazdu w rozumieniu art. 285 K.c. (pkt 1); czy prawem tym obciążona została nieruchomość, dla której w Sądzie Rejonowym dla Ł.-Ś. w Ł. prowadzona jest księga wieczysta Nr Kw [...] na rzecz nieruchomości władnącej uregulowanej w Nr Kw [...] (pkt 2); czy służebność ta ustanowiona została nieodpłatnie, wobec braku wymierzenia opłat w orzeczeniu i znikomość przyznanego odszkodowania za zabrane grunty (pkt 3); jakie jest aktualne oznaczenie geodezyjne działki stanowiącej prześwit bramowy, służące do wykonywania służebności (pkt 4).

W rozumieniu art. 113 § 2 K.p.a., który to przepis stanowił podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia, organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przedmiotu na tle przywołanej normy prawnej ugruntowało się stanowisko, iż w trybie art. 113 § 2 K.p.a. nie można zmieniać decyzji ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego czy też dostosowywać decyzji do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym. Wyjaśnienie decyzji nie przypadkowo zostało uregulowane razem ze sprostowaniem błędów pisarskich i rachunkowych na podstawie tego przepisu. Jest więc ono zbliżone do sprostowania treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może stanowić konkurencji ani alternatywy dla określenia praw i obowiązków strony na podstawie prawa materialnego bądź też dokonywać ustaleń poza treścią decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Wyjaśnienie to nie może także pozostawać w sprzeczności z treścią samej decyzji. Nie może ono prowadzić również do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, ani też do jakiejkolwiek jego korekty. Przedmiotem postanowienia wydawanego w trybie art. 113 § 2 K.p.a. jest wyjaśnienie stronom tego, jak organ rozumiał własne rozstrzygnięcie. Każdy dowód, który miałby służyć ustaleniu rozumienia rozstrzygnięcia wyjaśnianej decyzji przez wydający ją organ, inny, niż sama treść rozstrzygnięcia tej decyzji widziana przez pryzmat jej uzasadnienia, nie może być uznany za miarodajny dla oceny tego jak organ wydający wyjaśnianą decyzję rozumiał zawarte w niej rozstrzygnięcie, zwłaszcza gdy powstał już po wydaniu podlegającej wyjaśnieniu decyzji. Niedopuszczalne jest, by w trybie wyjaśnienia treści decyzji organ czynił przedmiotem swoich rozważań interpretację przepisów prawa. Wyznaczone przepisem art. 113 § 2 K.p.a. pole działania organu jest ograniczone wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłaszanych wątpliwości, nie służy zaś wykładni decyzji według zasad wykładni prawa. Wyjaśnienie treści decyzji przez organ wywołuje ten skutek, że decyzja już od daty jej wydania posiada treść nadaną jej przez organ dokonujący wyjaśnienia. Jest to skutek ex tunc, a to powoduje, że w zakresie, w jakim chodzi o wykonanie decyzji i korzystanie z uprawnień z niej płynących, wyjaśnienie wątpliwości co do jej treści mieć będzie cechy elementu trwale złączonego z decyzją (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia: 15 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 2594/12 – Lex nr 1303181, 11 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2358/13 – Lex nr 1435942, 9 czerwca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 183/10 – Lex nr 675768, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2372/10 – Lex nr 1219107, 27 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1529/10 – Lex nr 1132090, 23 maja 2011 r. sygn. akt I GSK 240/10 – Lex nr 990062, Komentarz aktualizowany do art.113 Kodeksu postępowania administracyjnego, Andrzej Wróbel – Lex, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, 12. Wydanie, wyd. C.H.Beck, str. 460 -461).

Sąd oceniając wydane w tej sprawie postanowienia organów administracyjnych obu instancji w świetle cytowanego na wstępie rozważań art. 113 § 2 K.p.a. i poczynionych wyżej uwag natury ogólnej stwierdził, że odpowiadają one obowiązującym przepisom prawa i brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych do usunięcia ich z obrotu prawnego. Zgodzić trzeba ze stanowiskiem Wojewody, że brak jest przesłanek do uwzględnienia wniosku skarżącej o wyjaśnienie treści orzeczenia, ponieważ wyjaśnienie treści orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] w taki sposób i w takim zakresie jak domagała się tego skarżąca A. P. skutkowałoby w istocie merytoryczną zmianą ostatecznej decyzji administracyjnej, mocą której jak wywiódł w treści skargi pełnomocnik strony skarżącej przyznane wywłaszczonym uprawnienia, ich zakres, czas i nieodpłatność nie budzą wątpliwości. Jak trafnie zauważyły organy administracyjne wyjaśnienie treści orzeczenia Prezydium Rady Narodowej zgodnie z wnioskiem A. P. miałoby w istocie służyć ujawnieniu w księdze wieczystej prawa o takiej treści jak oczekiwałaby tego skarżąca, a nie treści prawa wynikającego z decyzji, co jest niewątpliwie niedopuszczalne w trybie art. 113 § 2 K.p.a. Dodać trzeba, że twierdzenie skarżącej jakoby wykładnia orzeczenia miała służyć postępowaniu wieczysto-księgowemu nie znajduje żadnego uzasadniania w zgromadzonym materiale dowodowym, ponieważ okolicznością niesporną jest fakt, że A. P. dotychczas nie wnioskowała o ujawnienie w księgach wieczystych prawa wynikającego z ostatecznego orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z dnia [...]. Faktem jest również, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł.-Ś. w Ł. oddalił jej powództwo o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, argumentując że "Decyzja ta nie przewiduje, jak chciałaby tego powódka, służebności polegającej na nieodpłatnym i nieograniczonym w czasie prawie przejścia i przejazdu z ulicy A w Ł. do nieruchomości przez prześwit bramowy i pas gruntu bezpośrednio do nieruchomości. Stąd też Sąd orzekający w tej sprawie mógłby jedynie w oparciu o ustalony stan faktyczny uzgodnić treść księgi wieczystej zgodnie z orzeczeniem Prezydium, a więc wpisać prawo rzeczowe polegające na prawie dojścia i dojazdu do pozostałej części nieruchomości na części wywłaszczonej w miejscu przewidzianym na urządzenie prześwitu w mającym powstać budynku. Byłoby to jednak niedopuszczalne z uwagi na charakter powództwa i związanie Sądu żądaniem pozwu. Takiego pozwu w kształcie określonym przez powódkę Sąd nie mógł uwzględnić, gdyż takie żądanie nie jest odzwierciedlone w orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej."

W rozumieniu art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (j.t. Dz. U. z 2014 r., poz. 101) prawomocne orzeczenie sądu cywilnego wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Innymi słowy, organy administracyjne obu instancji podobnie jak i tutejszy sąd związane są w tej sprawie prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł.-Ś. w Ł. sygn. akt [...] z dnia [...], który jednoznacznie stwierdził, że orzeczenie Prezydium Rady Narodowej nie przyznaje skarżącej służebności gruntowej w takim kształcie jaki został przez nią zasugerowany. Przede wszystkim więc z tego powodu brak było jakichkolwiek podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku o wyjaśnienie treści orzeczenia i stwierdzenie, w trybie postanowienia wydanego na podstawie art. 113 § 2 K.p.a., że A. P. przysługuje ograniczone prawo rzeczowe polegające na prawie przechodu i przejazdu w rozumieniu art. 285 K.c.

Zgodzić się wreszcie przyjdzie ze stanowiskiem Wojewody, że nieuzasadniona, bo niewątpliwie poza zakresem regulacji art. 113 § 2 K.p.a. byłaby wykładnia orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w kontekście treści punktów 2 i 4 wniosku A. P., ponieważ oznaczenie aktualnego numeru geodezyjnego działki stanowiącej prześwit, czy numerów ksiąg wieczystych nieruchomości obciążonej i nieruchomości władnącej należy do właściwości odpowiednio ośrodka geodezyjnego bądź sądu wieczystoksięgowego.

Podsumowując sąd stwierdził, że Wojewoda [...] podobnie jak i Prezydent Miasta Ł. wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej prawidłowo odmówili wyjaśnienia treści orzeczenia, czemu zresztą dali wyraz z motywach podjętych postanowień. Wyjaśnienie treści orzeczenia Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] zgodnie z żądaniem skarżącej skutkowałoby w istocie merytoryczną zmianą ostatecznej decyzji administracyjnej, co jest niedopuszczalne w świetle regulacji art. 113 § 2 K.p.a. W toku postępowania sąd nie stwierdził również istotnych uchybień przepisom art. 6, art. 7, art. 8 i art. 9 K.p.a. Wszystkie te okoliczności obligowały sąd do oddalenia skargi.

O powyższym sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

ms