Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1131/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 273 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA del. Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi A. B. i E. B. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 1512/12 oddalającym skargę kasacyjną A. B. i E. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1655/11 w sprawie ze skargi A. B. i E. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: 1) odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego, 2) zarządzić zwrot od Skarbu Państwa - Naczelnego Sadu Administracyjnego na rzecz A. B. i E. B. kwoty 4294 (słownie: cztery tysiące dwieście dziewięćdziesiąt cztery) złotych tytułem uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 1512/12 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną A.B. i E.B. (dalej jako "Skarżący") od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1655/11 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r.

Z uzasadnienia ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że decyzją z dnia 5 kwietnia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania Skarżących od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia 2 listopada 2010 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oraz uchylił tę decyzję w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę od niezapłaconej przez Skarżących zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień 2007 r. - i w tym zakresie określił wysokość odsetek za zwłokę od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za wrzesień 2007 r.

Od powyższej decyzji Skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 1655/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i oddalił ją.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Skarżący podnieśli, m.in. zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 8 i art. 30e ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", a także art. 180, art. 191, art. 290 § 1, § 2 pkt 6 i § 4, art. 181, art. 187 § 1 i art. 216 § 1 i § 2 w zw. z art. 207 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.)

Wspomnianym na wstępie wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.

Od powyższego wyroku Skarżący, wskazując na art. 270, art. 273 § 2, art. 275 zd. drugie, art. 276 w zw. z art. 175, art. 277, art. 278 oraz art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wnieśli skargę o wznowienie postępowania sądowego i zażądali w niej uchylenia tego wyroku w całości, ze względu na naruszenia przez Naczelny Sąd Administracyjny art. 106 § 1 i 2, art. 111 § 1 i 2, art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 144, art. 171 w zw. z art. 193 oraz art. 183 § 1 i art. 184 P.p.s.a., poprzez orzeczenie przez Sąd całkowicie poza granicami sprawy, zwłaszcza oparcie rozstrzygnięcia na podstawie okoliczności faktycznych, które nie miały w zaskarżonej skargą kasacyjną sprawie miejsca oraz wskazanie jako dowody nieistniejących materiałów dowodowych, a także pominięcie w uzasadnieniu wyroku, i co należy domniemywać, pominięcie także w podstawie orzeczenia okoliczności faktycznych sprawy zaskarżonej skargą kasacyjną. Skarżący uznali, że w wyniku naruszenia ww. przepisów P.p.s.a. zostali pozbawieni prawa do rzetelnego procesu sądowego. Na tej podstawie wnieśli o ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny z udziałem Skarżących reprezentowanych przez pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakres badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności koncentruje się na badaniu zaistnienia przesłanek formalnych związanych z zachowaniem terminu do wniesienia tej skargi oraz wskazania przez wnioskodawcę ustawowej podstawy wznowienia, co odbywa się na posiedzeniu niejawnym (art. 280 § 1 P.p.s.a.). Z kolei na rozprawie Sąd zobligowany jest do rozstrzygnięcia przede wszystkim dopuszczalności wznowienia i odrzucenia wniosku, jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany (art. 281 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ma zatem obowiązek badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania z urzędu na każdym etapie postępowania (zob. postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 116/14).

W rozpoznawanej sprawie Skarżący jako podstawę wznowienia powołali art. 273 § 2 P.p.s.a.

W myśl tego przepisu, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Natomiast Skarżący w skardze o wznowienie postępowania wyjaśnili, że spełnienia przesłanek określonych w art. 273 § 2 P.p.s.a. upatrują w uzasadnieniu zaskarżonego tą skargą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt II FSK 1512/12. Przytaczając fragmenty tego uzasadnienia stwierdzili, że Naczelny Sąd Administracyjny orzekając przyjął błędny stan faktyczny, a opisane przez ten Sąd jako podstawa orzekania fakty nie miały miejsca. Skarżący zwrócili przy tym uwagę, że w przeciwieństwie do Naczelnego Sądu Administracyjnego organy podatkowe oraz Sąd pierwszej instancji przedstawiły prawdziwe i faktyczne okoliczności sprawy.

W tym kontekście niezrozumiałe jest twierdzenie skargi o wznowienie, że Skarżący nie zakupili w 2007 r. ani jednego lokalu mieszkalnego, skoro okoliczność ta, tj. nabycie tych lokali, była przedmiotem ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, nie była przez Skarżących wcześniej kwestionowana i jednoznacznie wynika z zawartych w aktach sprawy wypisów aktów notarialnych (karty nr [...] tom [...] akt podatkowych). Natomiast istotnie w 2007 r. w odróżnieniu od poprzednich lat podatkowych, tj. 2005 i 2006 będących przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego w wydanych w tym samym dniu, tj. 30 stycznia 2014 r. wyrokach sygn. akt II FSK 508/12 i II FSK 867/12 Skarżący nie sprzedawali lokali mieszkalnych, jak mogłoby to wynikać z niektórych sformułowań zaskarżonego skargą o wznowienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, a jedynie zbyli nabyte w tym samym roku udziały w nieruchomości gruntowej. Fakt ten również wynikał w sposób jednoznaczny z akt sprawy i analizując całość uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można w sposób stanowczy stwierdzić, aby nie był on temu Sądowi znany. Przytaczając dokonane w sprawie przez organy podatkowe ustalenia faktyczne Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w tym uzasadnieniu (w odniesieniu do organu podatkowego pierwszej instancji na str. 1 wyroku i w odniesieniu do organu odwoławczego na str. 2 wyroku) na przeprowadzone w 2007 r. z udziałem Skarżących transakcje dotyczące nieruchomości, tj. nabycie i sprzedaż udziałów w nieruchomości oraz nabycie siedmiu lokali mieszkalnych. Następnie na str. 10 uzasadnienia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie dostrzega, aby stan faktyczny ustalony w toku postępowania podatkowego, a przyjęty przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania, był niekompletny, a także nieprawidłowo oceniony. W każdym razie, okoliczność powyższa, a więc co Skarżący nabyli oraz sprzedali w 2007 r., jak już wspomniano, wynikała jednoznacznie z akt sprawy. Sąd analizując podstawową w sprawie kwestię, a więc czy działania Skarżących nosiły znamiona działalności gospodarczej wskazywał na konieczność uwzględnienia w tej analizie, nie tylko działań podejmowanych przez Skarżących w 2007 r., ale i w latach poprzednich obejmujących okres 2004-2007, tj. mających w tym okresie miejsce transakcji sprzedaży i zakupu różnych nieruchomości, w tym lokali mieszkalnych, stwierdzając m.in., że na wykazaną przez organy aktywność małżonków nakładają się dokonywane w latach 2004-2007 transakcje, polegające na obrocie lokalami mieszkalnymi (także i innymi nieruchomościami). Natomiast tam, gdzie sformułowanie dotyczące sprzedaży lokali mieszkalnych przypisane było konkretnie do 2007 r., w zestawieniu z innymi fragmentami wyroku wskazującymi na prawidłowość poczynionych w sprawie przez organy podatkowe ustaleń faktycznych, czy też rozważaniami w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżących ujmowanej jako całość na przestrzeni kilku lat podatkowych, można mówić o pewnej nieścisłości w uzasadnieniu, nie zaś o zaistnieniu przesłanki wznowienia postępowania.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że wykrycie nowych okoliczności lub środków dowodowych, o których mowa w art. 273 § 2 P.p.s.a., odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i podówczas niezgłaszanych, bowiem nie były one znane stronom. Do sytuacji takiej nie można zaliczyć powołania się na okoliczności i dowody jawne, wynikające z materiału poprzedniego postępowania, a tylko niedostrzeżone przez stronę, czy też nawet orzekający w sprawie sąd (zob. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 1858/10, z dnia 26 kwietnia 2013 r. sygn. akt II FSK 1776/11).

Ponadto wskazać należy, iż Skarżący w dotychczasowym postępowaniu, choćby w skardze kasacyjnej, kwestionowali powiązanie ich działań z 2007 r. z ich aktywnością w zakresie obrotu nieruchomościami z lat poprzednich i czynią to nadal kwestionując w istocie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. z powodu nieodniesienia się przez ten Sąd do zarzutów podnoszonych przez nich w skardze kasacyjnej. Zauważyć więc ponadto trzeba, że skarga o wznowienie postępowania nie może być środkiem odwoławczym od prawomocnego wyroku Sądu, z którym Skarżący się nie zgadzają.

Uznając zatem, że w sprawie brak jest ustawowej podstawy wznowienia, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 281 P.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania odrzucił. O zwrocie uiszczonego przez Skarżących wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.