Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 200/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 7 marca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Morys po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2017 r. o sygn. akt VIII SA/Wa 488/17 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] kwietnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. W. na sprecyzowaną w sentencji decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja organu II instancji, zawierająca prawidłowe pouczenie o prawie i terminie do wniesienia skargi, została skutecznie doręczona stronie skarżącej w dniu 19 kwietnia 2017 r., zaś dopiero w dniu 23 maja 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła skargę na powyższe orzeczenie. Tymczasem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 19 maja 2017 r. Zatem skarga A. W. została wniesiona z uchybieniem terminu. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej: P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła A. W., zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 86 § 1 P.p.s.a., polegające na odrzuceniu skargi, mimo złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi i nierozpoznania go przez Sąd I instancji. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, uwzględnienie tego wniosku oraz przyjęcie skargi do rozpoznania, bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie jest przedwczesne.

Stosownie do brzmienia art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie zaś z art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.).

W niniejszej sprawie skarżąca pismem z dnia 17 lipca 2017 r. (data wpływu) zwróciła się do Sądu meriti z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi, wskazując jednocześnie przyczyny, które jej zdaniem świadczą o braku jej winy w uchybieniu terminu. Do pisma dołączona została skarga oraz jej odpis. W tej sytuacji oczywistym jest, że skarżąca nie kwestionuje uchybienia terminu do wniesienia skargi. Zatem postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu wniesienia jej po terminie winno zostać poprzedzone rozpoznaniem wniosku strony o przywrócenie tego terminu. Oczywiście odrzucenie skargi nie tamuje rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, lecz miałoby pierwszeństwo i sens tylko wówczas gdyby skarżąca nie domagała się przywrócenia terminu wcześniej (nota bene wówczas w ciągu 7 dni mogłaby zgłosić żądanie w tym przedmiocie). Inaczej też rzecz przedstawia się w przypadku – błędnego, bo obejmującego wykluczające się wzajemnie środki, acz zdarzającego się w praktyce – łączenia zażalenia na odrzucenie np. skargi i wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia, gdyż wtedy należy wpierw przesądzić prawomocnie kwestię terminowości wniesienia skargi, a dopiero potem orzekać co do przywrócenia terminu. Natomiast w obecnym stanie tej sprawy ewentualne postanowienie odrzucające skargę powinno zapaść po prawomocnym negatywnym rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W rezultacie zatem należało uchylić zaskarżone postanowienie.

Z tych względów, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.