Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 969/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-11-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245  par. 3,   art. 246  par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności jako członka zarządu spółki z o.o. za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług za miesiąc październik 2004 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.


UZASADNIENIE

Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że szkody w wysokości 400.000 zł, wywołane przez "nowy" zarząd, spowodowały, że musiał zbyć cały majątek w celu opłacenia kosztów sądowych i adwokackich. Samochody, obciążone kredytami, zostały spłacone i następnie sprzedane, uzyskane w ten sposób środki przeznaczone zostały przez skarżącego na powyższe i bieżące wydatki.

W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie ma nieruchomości, jakichkolwiek zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jego jedynym źródłem dochodu są prace dorywcze.

Na wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego i finansowego, nie udzielono odpowiedzi.

Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwrócić trzeba uwagę, że z przytoczonej regulacji wynika, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania w sposób wiarygodny i jednoznaczny okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy rola Sądu/ Referendarza sądowego ogranicza się jedynie do żądania przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego, możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).

Tak też było w przypadku rozpoznawanego wniosku. Udzielone bowiem informacje na urzędowym formularzu wniosku są właściwie mało zrozumiałe. Można z nich co najwyżej domyślić się, że nowy zarząd spółki, którego skarżący był jego członkiem, w wyniku podejmowanych decyzji, spowodował konieczność wyprzedaży przez niego majątku na potrzeby dochodzenia swoich roszczeń. Jak jednak wyżej zostało wskazane – informacje, w oparciu o które miałoby zostać przyznane prawo pomocy powinny być zrozumiałe, jednoznaczne. Poza tym, złożone oświadczenie o stanie finansowym nie pozwała na dokonanie jakiekolwiek oceny możliwości płatniczych wnioskodawcy, który nie wskazał nawet na przybliżoną wartość zarobku z prac dorywczych. Powyższe stało się przyczyną wezwania go do przedłożenia dodatkowych oświadczeń oraz dokumentów, pozwalających ocenić jego zdolność poczynienia rezerw na pokrycie kosztów sądowych.

Podkreślić należy, że samo oświadczenie o nieposiadaniu jakichkolwiek środków finansowych i majątkowych nie może być wystarczającą podstawą do przyznania prawa pomocy. Koszty sądowe są bowiem daniną publiczną, którą co do zasady, wynikającej z art. 84 Konstytucji RP, każdy zobowiązany jest ponosić. Ta reguła przeniesiona została na grunt ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w art. 199 stanowi, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przepisami szczególnymi są tutaj m.in. regulujące instytucję prawa pomocy, będącą realizacją zapewnionego konstytucyjnie (w art. 45 ust.1) prawa do sądu. W rezultacie powyższego rozpoznający wniosek o przyznanie prawa pomocy zobligowany jest do wyważenia pomiędzy zapewnieniem prawa do sądu podmiotowi niemającemu dostatecznych środków, a zasadą powszechności i równości w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych.

Brak jakichkolwiek informacji o wysokości środków finansowych, jakimi skarżący dysponuje, choćby celem pokrycia bieżących wydatków, pozbawia możliwości dokonania oceny zasadności wniosku w oparciu o przestawione wyżej reguły.

W związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.