Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 203/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-09-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a, art. 108 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
article: art. 120122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 210 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 19 września 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 roku sprawy ze skargi T. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za kwiecień - listopad 2014 r. oraz orzeczenie o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2014 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z [...] r., określającą T. C., w podatku od towarów i usług, wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za kwiecień–lipiec oraz za październik i listopad 2014 r., nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za sierpień 2014 r. oraz zobowiązanie w tym podatku za wrzesień 2014 r., a także orzekającą o obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) za maj, czerwiec, sierpień, wrzesień i listopad 2014 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatnika, zarówno po stronie podatku naliczonego, jak i należnego. Organ pierwszej instancji zakwestionował między innymi, na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, prawo strony do odliczenia podatku naliczonego w łącznej kwocie 32.407,66 zł uznając, że przedłożone faktury nie odzwierciedlały rzeczywistości. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał [...] r. decyzję określającą podatnikowi zobowiązanie podatkowe oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, a także ustalającą obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, za poszczególne miesiące 2014 r. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r., uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w T., wspomnianą na wstępie decyzją z [...] r., określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe, nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia oraz do zwrotu na rachunek bankowy, a także obowiązek zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, za poszczególne miesiące 2014 r. W nowej decyzji, Naczelnik ponownie zakwestionował nabycia towarów i usług, które miały być wykorzystane w pracach budowlanych na rzecz A. W odróżnieniu od pierwszej decyzji, organ uznał natomiast usługę wykonaną przez podatnika na rzecz D. i A.D.

W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, pełnomocnik strony, wnosząc o jej uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy bądź umorzenie postępowania, zarzucił organowi rażące naruszenie prawa, to jest: art. 120 w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez pominięcie istotnych elementów faktycznych mających znaczenie dla sprawy, dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny oraz sporządzenie uzasadnienia faktycznego z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych, a także naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez pozbawienie podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, i art. 108 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie.

Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. podzielił w całości ustalenia i argumenty podniesione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Odnosząc się do prac budowlanych na rzecz A P. K., Dyrektor przypomniał, że na podstawie zawartej umowy, podatnik miał wykonać budynek usługowy wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi. Roboty miały być wykonane z materiałów wykonawcy oraz przy użyciu jego maszyn i narzędzi. W ramach postępowania organ podatkowy pierwszej instancji przesłuchał podwykonawców, inwestora oraz podatnika, a także zwrócił się do wystawców faktur, ujętych w ewidencji nabyć, celem ustalenia, kto dokonał zamówienia towarów ujętych na fakturach, gdzie towar ten dostarczono oraz kto za niego płacił. Na podstawie zebranych materiałów organ doszedł do przekonania, że podatnik był wymieniany w zakwestionowanych fakturach jako nabywca tylko dlatego, że dane do faktur podawał inwestora składający zamówienie. W rzeczywistości podatnik nie uczestniczył w żadnym etapie transakcji udokumentowanych tymi fakturami, to jest: nie wyszukiwał towarów ani usługodawców (podwykonawców), nie składał zamówień, nie odbierał towarów, nie nadzorował prac budowlanych, jak również nie dokonywał zapłaty za te towary i usługi. W konsekwencji, zadaniem organu odwoławczego, zaistniały podstawy do pozbawienia strony, w oparciu o art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z wymienionych wyżej faktur. W kontekście powyższych ustaleń organ odwoławczy podzielił wniosek Naczelnika Urzędu Skarbowego, co do tego, że podatnik nie wykonał prac budowlanych na rzecz P. K., a w konsekwencji — że wystawione przez stronę faktury dokumentowały czynności, które w rzeczywistości w ogóle nie zostały przez nią wykonane. W rezultacie zachodziła również podstawa do orzeczenia o obowiązku zapłaty podatku należnego, wykazanego w fakturach wystawionych przez podatnika, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przez pełnomocnika T. C., który wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie następujących przepisów:

(1) art. 120 w zw. z art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: O.p.) w zw. z art. 210 § 5 i § 6 w zw. z art. 99 ust. 12 ustawy o VAT, poprzez nie podanie istotnych rozstrzygnięć będących przedmiotem postępowania podatkowego, koniecznych do oceny prawidłowości wydanej decyzji, brak określenia w decyzji podstawy opodatkowania na poszczególne okresy rozliczeniowe, brak określenia podatku należnego za poszczególne okresy rozliczeniowe, brak określenia kwoty podatku naliczonego podlegającego rozliczeniu w danym okresie rozliczeniowym za poszczególne okresy rozliczeniowe, przy czym — zdaniem strony — brak tych rozstrzygnięć uniemożliwiał dokonanie weryfikacji prawidłowości wydanej decyzji oraz kontrolę tej decyzji;

(2) art. 121 O.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez jednoczesne, wzajemnie wykluczające się ustalenia organów podatkowych, dotyczących uznania w całości należności z wystawionych faktur jako należności z tytułu świadczonych usług opodatkowanych i jednocześnie uznanie tych samych faktur za faktury, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń;

(3) art. 120 w zw. z art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., poprzez pominięcie istotnych elementów faktycznych mających istotne znaczenie dla sprawy oraz dokonanie oceny materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobody oceny materiału dowodowego, dokonanie oceny materiału dowodowego z pominięciem istniejących uregulowań prawnych i błędne odwzorowanie istniejących uwarunkowań prawnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania;

(4) art. 120 w zw. z art. 122 i art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia faktycznego z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych;

(5) art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez pozbawienie prawa podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku należnego przy wykorzystaniu dostaw towarów i usług podwykonawczych do wykonania usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług;

(6) art. 108 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie w istniejącym stanie faktycznym.

W uzasadnieniu skargi, podniesiono m.in., że organ podatkowy dokonując oceny zebranego materiału nie uwzględnił istniejących okoliczności faktycznych i obowiązków prawnych określonych obowiązującym prawem budowlanym, roli inwestora w procesie wykonywania prac budowlanych, uzgodnień pomiędzy inwestorem a głównym wykonawcą inwestycji oraz pominął fakt solidarnej odpowiedzialności inwestora za niezapłacenie należności z podwykonawcą. Skarżący powołał się na art. 18 prawa budowlanego, który określa obowiązki i uprawnienia inwestora w procesie budowy. Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji dokonując analizy zebranego materiału w zakresie dokonywanych rozliczeń, zignorował istniejący stan prawny, tj. uregulowaną w Księdze III Tytule XXXVII Kodeksu cywilnego - instytucję przekazu. Skarżący uważa, że w istniejącym stanie faktycznym to on dokonał zapłaty za materiały dostarczone na plac budowy i wykonywane przez podwykonawców usługi.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Zasadniczy spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości wyłączenia z rozliczenia VAT podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych na rzecz podatnika przez szereg firm, od których miał nabywać towary i usługi, celem wykonania prac budowlanych dla P. K., to jest: kwestia zasadności zastosowania w sprawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT. W dalszej kolejności ustalenia w zakresie nabycia ww. towarów i usług mają znaczenie dla prawidłowości zastosowania instytucji z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT. Ustalenie, że podatnik nie wykonał określonych prac ani własnymi siłami, ani przy udziale podwykonawców implikuje obowiązek uiszczenia przez skarżącego podatku wykazanego w wystawionych przez niego fakturach, stwierdzających wykonanie takich prac.

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów procesowych zasadniczo związane są z zagadnieniem braku dostatecznego wyjaśnienia sprawy w odniesieniu do rzeczywistego przebiegu transakcji zakupu towarów i usług.

W ocenie Sądu zarzuty skargi są w tym zakresie całkowicie bezzasadne. Organy podatkowe podjęły bowiem działania niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy i jej załatwienia, zebrały dostateczne dowody pozwalające na prawidłowe ustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, oceniły te dowody bez naruszania zasady swobodnej oceny dowodów, ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy, dokonały prawidłowej jego subsumcji oraz przedstawiły w sposób przejrzysty i logiczny wynik swych ustaleń i rozważań.

Przede wszystkim organy wykazały, że T. C. nie wykonywał prac budowlanych na rzecz A na podstawie zawartej umowy, której przedmiotem było wykonanie budynku usługowego wraz z instalacjami i urządzeniami budowlanymi. Zgodnie z umową roboty miały być wykonane z materiałów podatnika oraz przy użyciu jego maszyn i narzędzi. Tymczasem z zebranych dowodów wynika, że podatnik w istocie nie prowadził żadnych prac ani samodzielnie, ani też z wykorzystaniem podwykonawców, a także faktycznie nie nabywał żadnych do tego potrzebnych materiałów. Cały proces budowlany był prowadzony i nadzorowanych przez samego inwestora — P. K. W wyniku podjętych działań stwierdzono przede wszystkim, że usługi o łącznej wartości netto 116.165,69 zł, które miały być świadczone na rzecz strony przez B, C, D, E oraz firmę F, w rzeczywistości zostały wykonane bezpośrednio na rzecz inwestora. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że żaden z ww. podwykonawców nie znał firmy podatnika, zaś wybór podwykonawcy, określenie zakresu prac, ustalenie danych jakie mają być ujęte w dokumentach księgowych oraz wypłata wynagrodzenia z tytułu świadczonych usług, były realizowane bezpośrednio przez P. K. Ponadto sam P. K., w swoich wyjaśnieniach oświadczył, że nie pamiętał aby T. C. nadzorował prace realizowane przez ww. podmioty. Z kolei jeżeli chodzi o towary o łącznej wartości netto 26.865,40 zł, nabyte od G S.A., H, I, J sp. z o.o., K, L s.c. D. i M. T., Ł sp. z o.o., M oraz N, organy podatkowe ustaliły, że w rzeczywistości towary te były nabywane bezpośrednio przez P. K., który osobiście składał zamówienia, płacił przelewami z własnego rachunku i odbierał je pod własnym adresem. Również i w tym wypadku udział podatnika ograniczał się do tego, że został wymieniony jako nabywca towarów na fakturach. Organy podatkowe słusznie zatem ustaliły, że ww. faktury przedstawione przez podatnika nie odzwierciedlały rzeczywistych operacji gospodarczych.

W tym miejscu przypomnieć należy, że w świetle obowiązujących przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, możliwość odliczenia przez podatnika podatku naliczonego istnieje wtedy, gdy podatnik posiada prawidłową pod względem formalnym fakturę zakupu towaru lub usługi, a nadto faktura ta odzwierciedla pod względem przedmiotowym i podmiotowym rzeczywiście przeprowadzoną transakcję.

Podatnik podatku VAT ma prawo odliczyć od podatku należnego podatek naliczony zapłacony wcześniej przy nabyciu towaru lub usługi, gdy dysponuje fakturą zakupu z uwidocznioną w niej kwotą podatku (naliczonego) i gdy taka faktura dokumentuje rzeczywisty obrót towarowy (podatnik nabywa towar na własną rzecz). Zgodnie z treścią art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT — w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124, a kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Normę prawa zawartą w art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT należy odczytywać w ten sposób, że przysługujące podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, określonego w otrzymanych przez podatnika fakturach zakupu towarów i usług, istnieje i może być skutecznie realizowane wtedy, gdy faktury zakupu odzwierciedlają rzeczywiście dokonane operacje gospodarcze.

Podkreślić należy, iż rozliczenie podatku od towarów i usług jest wysoce sformalizowane. Ważną rolę w tym rozliczeniu pełnią dokumenty księgowe wystawiane przez podmiot dokonujący czynności opodatkowanej, a mianowicie faktury. Na podstawie treści faktur otrzymanych i wystawionych przez podatnika w danym okresie rozliczeniowym są bowiem sporządzane ewidencje sprzedaży i zakupu, a dane wynikające z ewidencji są podstawą do obliczenia podatku i wypełnienia deklaracji podatkowej. Oczywistym jest, że treść faktury powinna odpowiadać rzeczywistości. Faktury są bowiem istotnym elementem w procesie obliczenia podatku VAT, ale trzeba pamiętać, że ich celem jest jedynie dokumentowanie zdarzeń podlegających opodatkowaniu. Innymi słowy, obowiązek podatkowy zasadniczo nie powstaje dlatego, że wystawiona zostaje faktura (wyjątek wynika z art. 108 ust. 1 ustawy o VAT), ale dlatego, że dokonano czynności, która według ustawodawcy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Analogicznie, prawo do odliczenia podatku naliczonego materialnie nie istnieje dlatego, że dany podmiot posiada fakturę zakupu towaru lub usługi, ale dlatego, że rzeczywiście kupił towar lub usługę. Faktura jest natomiast dowodem zaistnienia zdarzenia podlegającego opodatkowaniu, a jej treść umożliwia dokonanie obliczenia podatku. W związku z powyższym istotne jest, aby faktury odzwierciedlały stan rzeczywisty. Dotyczy to między innymi określenia stron transakcji podlegającej podatkowi. Ustawodawca przewidział w szczególności, że nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane — w części dotyczącej tych czynności (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT).

Tak jak wcześniej wskazano, Sąd uznał za uzasadnione przyjęcie przez organy podatkowe, że zakwestionowane faktury VAT nie dokumentują rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, gdyż nie potwierdzają rzeczywistych transakcji, to jest: sprzedaży towarów i świadczenia usług pomiędzy wymienionymi w nich podmiotami. Argumentacja strony skarżącej zmierzająca do podważenia tych ustaleń nie jest dla Sądu przekonywująca, zwłaszcza że kwestionuje ona tylko prawidłowość prowadzonego postępowania dowodowego, nie przedstawiając dowodów na rzeczywistą sprzedaż towarów budowlanych i świadczenia przez podwykonawców usług na rzecz podatnika, w ramach realizacji robót budowlanych na rzecz P. K. Zebrane materiały świadczyły jednoznacznie, że faktycznym nabywcą tych towarów i usług był wyłącznie ww. inwestor. Podkreślić należy, że sam P. K. przyznał, że wybierał wykonawców poszczególnych prac, nadzorował te prace, płacił za nie oraz samodzielnie dokonywał wyboru, zamówienia i odbioru materiałów potrzebnych do wykonania tych prac. Nie jest przy tym rzeczą Sądu dochodzenie w jakim celu P. K., przy składaniu zamówień, domagał się by w fakturach jako nabywca był wskazywany podatnik. Dla sprawy znaczenie ma tylko to, że podatnik nie uczestniczył w zakwestionowanych transakcjach, na żadnym ich etapie. Faktycznym ich organizatorem i osobą, która ponosiła ciężar ekonomiczny i ryzyko gospodarcze był wyłącznie inwestor — P. K. Co więcej sami kontrahenci podatnika nie potwierdzili, że to on był rzeczywistą stroną transakcji. Jako podmiot nabywający towary i usługi postrzegali wyłącznie P. K..

Sąd pragnie wskazać, że ani z treści art. 168 Dyrektywy Rady nr 2006/112/WE, ani z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie wynika, że podatnik ma prawo odliczyć podatek naliczony tylko dlatego, że posiada fakturę zakupu towaru lub usługi, chociaż nie odnosi się ona do rzeczywiście przeprowadzonej transakcji. Wprost przeciwnie, w wyroku z 21 lutego 2006 r., C-255/02, TSUE stwierdził, że integralną częścią mechanizmu funkcjonowania podatku od towarów i usług jest prawo do odliczenia podatku naliczonego na poprzednich etapach obrotu (pkt 83 wyroku), co oczywiście oznacza, że konieczne jest zaistnienie poprzednich etapów obrotu, a przecież w rozpatrywanej sprawie ten wcześniejszy etap obrotu (zakup towarów i usług budowlanych) nie miał miejsca.

Przyjęcie innego stanowiska, dopuszczającego możliwość pomniejszenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z posiadanych przez podatnika faktur, ale nie dokumentujących rzeczywistych transakcji zakupu, sankcjonowałoby sytuację, że kto inny dostarcza towar, i kto inny wystawia fakturę sprzedaży za ten towar, którego źródło pochodzenia pozostaje w istocie nieznane, co w rezultacie prowadziłoby do akceptacji rozliczenia podatkowego opartego nie na realnych zdarzeniach gospodarczych, lecz wyłącznie na treści zaoferowanych przez podatnika dokumentów. Byłoby to sprzeczne z istotą mechanizmu funkcjonowania podatku od towarów i usług (zob. wyrok NSA z 24 marca 2009 r., I FSK 487/08, LEX nr 575434).

Zdaniem Sądu strona skarżąca nie wskazuje na żadne argumenty, które pozwalałyby przyjąć, że sporne faktury dokumentują czynności rzeczywiście wykonane w zakresie stron danej czynności cywilnoprawnej. W takiej sytuacji, zarówno na gruncie orzecznictwa krajowego (por. wyrok NSA z 11 lutego 2014 r., I FSK 390/13, LEX nr 1497201), jak i orzecznictwa TSUE (np. wyrok z 27 czerwca 2018 r. w sprawach C-459/17 i C-460/17), przyjmuje się, że ustalenie, że w danej sprawie miało miejsce wystawianie tzw. pustych faktur oznacza, że dobra wiara ze swej istoty nie może być uwzględniona. Nie sposób bowiem przyjąć, że podatnik odliczający podatek z faktury, przy której wystawieniu w ogóle nie bierze udziału, mając ponadto świadomość, że dotyczy ona transakcji w rzeczywistości zachodzącej pomiędzy innymi podmiotami, nie jest świadomy swojego oszukańczego działania czy nadużycia prawa,

Odnosząc się do zawartych w skardze twierdzeń o konieczności zastosowania w sprawie cywilnoprawnej instytucji przekazu, w ocenie sądu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że w ustalonym stanie faktycznym ww. twierdzenia strony skarżącej są całkowicie bezpodstawne. W rzeczywistości bowiem podatnik nie występował na żadnym etapie inwestycji. To P. K. wyszukiwał towar, selekcjonował go, zamawiał, płacił i odbierał, a także wybierał podwykonawców, którym powierzał zakupiony przez siebie towar, celem wykonania przez nich usług na jego rzecz. Materiał dowodowy wskazuje, że podatnik nie miał żadnej wiedzy na temat zamawianych towarów, a firmy wykonujące roboty budowlane nie potwierdziły prowadzenia z nim współpracy. Nawet pracownicy podatnika zaprzeczyli, aby skarżący zatrudniał podwykonawców, jak również nie potwierdzili wykonania przez nich usług z wykorzystaniem ww. towarów.

Reasumując, w ocenie Sądu, organy w sposób przekonujący wykazały, że skarżący nie był nabywcą towarów i usług wymienionych w zakwestionowanych fakturach oraz, że w żaden sposób nie uczestniczył przy wykonywaniu usług udokumentowanych fakturami wystawionymi na rzecz P. K. Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania, to jest: art. 120–122, art. 187 § 1, art. 191, a także art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Organy trafnie również zastosowały w ustalonym stanie faktycznym przepisy prawa materialnego, pozbawiając podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego z wynikającego z nierzetelnych faktur i zobowiązując go z drugiej strony do uiszczenia podatku wynikającego z wystawionych przez niego faktur stwierdzających wykonanie usług, których nie był rzeczywistym wykonawcą.

Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), należało skargę oddalić.

dc