Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 680/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 7 , 54,55,59f ust. 1 i 5
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7,77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi "[...]" S.A. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za użytkowanie bez ostatecznej decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej "[...]" S.A. z siedzibą w W. kwotę 1800 zł (jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] na podstawie art. 57 ust. 7 i art. 59 f ust. 1 i art. 59 g ust. 1-3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane zw. dalej Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego zw. dalej k.p.a (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) wymierzył Inwestorowi – Spółce [...] S.A. z siedzibą w W. karę w wysokości 75 000 złotych za użytkowanie bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie lokalu użytkowego nr [...] usytuowanego w parterze budynku apartamentowego "[...] " przy ul. [...] w W.

W uzasadnieniu organ przywołał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., na mocy której udzielono pozwolenia inwestorowi – Spółce [...] S. A.

z siedzibą w W. na użytkowanie budynku apartamentowego – "[...] " z wyłączeniem dwóch lokali użytkowych usytuowanych w parterze budynku przy ul. [...] w W.

W trakcie oględzin dokonanych przez przedstawicieli Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. w dniu 21 kwietnia 2009 r. stwierdzono przystosowanie lokalu do prowadzenia działalności gastronomicznej – barku "[...]". Organ wskazał, że z oświadczenia najemcy wynika, że lokal był użytkowany

w tej funkcji od dnia 1 lutego 2009 r. W lokalu została zamontowana wentylacja mechaniczna nawiewno-wyciągowa z czerpnią powietrza na zewnątrz budynku. Ponadto ustalono, że przedmiotowy lokal dotychczas nie został przyjęty do użytkowania.

Organ I instancji zaznaczył, że wyżej wymieniony lokal został zaadaptowany na potrzeby lokalu gastronomicznego przez poprzedniego najemcę M. F. na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta W. [...] z dnia

[...] października 2007 r., zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na wykonanie robót budowlanych związanych z przebudową na potrzeby kawiarni "[...]" lokalu użytkowego w budynku przy ul. [...] w W. Lokal był użytkowany w tej funkcji w okresie od listopada 2007 r. do końca 2008 r.

Organ podał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż wszelkie prace adaptacyjne w lokalu zostały przeprowadzone zgodnie z warunkami decyzji nr [...] wydanej przez organ administracji architektoniczno - budowlanej, chociaż de facto lokal ten nie został przyjęty do użytkowania.

Ponadto organ wskazał, że w dniu 29 września 2009 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęło pismo E. C. wraz z aktem notarialnym Repertorium [...] nr [...]z dnia [...] stycznia 2007 r., z którego wynika, że E. C., działając przez umocowanego pełnomocnika zawarła ze spółką [...] S.A. z siedzibą w W. umowę o ustanowienie odrębnej własności lokalu niemieszkalnego oznaczonego numerem [...] usytuowanego w przedmiotowym budynku wraz ze związanym z tym lokalem udziałem we własności części wspólnych budynku – stanowiących odrębną nieruchomość – i innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu i jego sprzedaży na jej rzecz. Z zapisów umowy wynika, że E. C. nabyła wyodrębnioną mocą tego aktu własność lokalu użytkowego (niemieszkalnego) znajdującego się w budynku powstałym w ramach inwestycji "[...]", w błędnym przekonaniu wywołanym przez inwestora, że pozwolenie na użytkowanie obejmuje cały budynek. Organ I instancji wyjaśnił, że właścicielka lokalu nie posiadała nigdy w stosunku do lokalu użytkowego statusu inwestora (pewne prace budowlane prowadził najemca lokalu – M. F. na podstawie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na ich wykonywanie wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej).

Organ podkreślił, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 21 kwietnia 2009 r., stwierdzono samowolne przystąpienie do użytkowania przedmiotowego lokalu dla potrzeb baru "[...]". Z uwagi na powyższe, organ wymierzył karę inwestorowi Spółce [...] S.A w W. z tytułu nielegalnego użytkowania ww. lokalu.

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła Spółka [...] S.A wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Spółka podniosła, że przedmiotowy lokal był użytkowany na potrzeby lokalu gastronomicznego w okresie od listopada 2007 r. do końca 2008 r., zaś w dniu 21 kwietnia 2009 r. organ nadzoru budowlanego w toku kontroli stwierdził fakt prowadzenia w lokalu działalności gastronomicznej – Baru "[...]". Zdaniem Spółki w powyższych okolicznościach brak jest podstaw prawnych do obciążenia Spółki karą z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, o jakiej mowa w art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego. W ocenie strony żalącej się rolą organu nadzoru budowlanego było ustalenie, czy inwestorem jest E. C., czy też M. F.

Podniesiono, że postępowanie zostało przeprowadzone z naruszeniem reguł określonych w art. 7, 80, i 107 § 3 k.p.a, doprowadziło do nie wyjaśnienia istotnych w sprawie okoliczności, co z kolei spowodowało błędne zastosowanie art. 57 Prawa budowlanego.

Po rozpatrzeniu ww. zażalenia postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a oraz art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że właściwe jest podjęcie przez organ I instancji, rozstrzygnięcia wymierzające inwestorowi – Spółce [...] z siedzibą w W., karę za użytkowanie bez ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie lokalu użytkowego nr [...] usytuowanego w parterze budynku apartamentowego "[...]" przy ul. [...] w W.

Argumentując swoje rozstrzygnięcie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 1021/05. Z jego treści wynika, że "przewidziana w przepisie art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego kara, z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, może być wymierzona jedynie osobie, na której ciąży prawny obowiązek zawiadomienia o zakończeniu budowy lub uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu. Osobą tą jest inwestor, także w przypadku, gdy inwestor ten, bez spełnienia wymaganych (przepisami art. 54 i 55 Prawa budowlanego) obowiązków, przekazał obiekt do użytkowania osobie trzeciej".

Organ odwoławczy przywołał akt notarialny Repertorium [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...], z którego wynika, że E. C., działając przez umocowanego pełnomocnika zawarła ze spółką [...] S.A. z siedzibą w W. umowę o ustanowienie odrębnej własności lokalu niemieszkalnego oznaczonego numerem [...] usytuowanego w budynku położonym w W. przy ul. [...] nr [...] – wraz ze związanym z tym lokalem udziałem (...) we własności części wspólnych budynku – stanowiących odrębną nieruchomość – i innych urządzeń, które nie służą do wyłącznego użytku właścicieli lokali oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu i jego sprzedaży na jej rzecz.

Organ zaznaczył, że materiał dowodowy wskazuje, że E.C. nabyła wyodrębnioną mocą tego aktu własność lokalu użytkowego (niemieszkalnego) znajdującego się w budynku powstałym w ramach inwestycji "[...]", w błędnym przekonaniu wywołanym przez inwestora, że pozwolenie na użytkowanie obejmuje cały budynek. Organ odwoławczy zauważył, że w wyżej wymienionym akcie notarialnym nie występuje informacja odnośnie braku decyzji o pozwoleniu na użytkowanie lokalu użytkowego nr [...] w przedmiotowym budynku.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wyżej wymienione postanowienie złożyła Spółka [...] S.A z siedzibą w W. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia [...] lutego 2010 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz postanowienia z dnia [...] października 2009 r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z uwagi na skierowanie ich do podmiotu nie będącej stroną w sprawie ( art. 145 § 1 pkt 2 ) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a i art. 126 k.p.a.) lub w przypadku braku podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, o uchylenie powyższych postanowień z uwagi na naruszenie przez organy administracji prawa materialnego, tj. art. 57 ust. 7 oraz art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie niedokonanie wykładni, kto jest inwestorem w niniejszej sprawie (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a).

Odnosząc się do kwestii nieważności skarżąca zarzuciła wydanym postanowieniom niewłaściwe zastosowanie art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego. Jej zdaniem w braku definicji legalnej pojęcia inwestora organy obu instancji winny były wyinterpretować pojęcie inwestora z uwzględnieniem stanu faktycznego. Tymczasem żaden z organów, w tym organ drugiej instancji pomimo argumentów podniesionych w zażaleniu, nie podjął się stwierdzenia komu w niniejszej sprawie przysługuje status inwestora.

Według strony skarżącej, cecha inwestora nie jest przypisana ściśle do jednego podmiotu przez cały okres realizacji inwestycji. Tym samym na etapie uzyskania pozwolenia na użytkowanie inwestorem nie będzie już deweloper, a podmiot mający interes prawny w dopuszczeniu lokalu do użytkowania – nabywca, E. C.. W związku z powyższym postanowienie o wymierzeniu kary skierowano do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Obok kwestii stwierdzenia nieważności, skarżąca zarzuciła też organowi naruszenie przepisu art. 57 ust. 7 oraz art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego, mające jej zdaniem bezpośredni wpływ na wynik postępowania.

Oprócz wątpliwości co do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego strona skarżąca wskazała również na uchybienia w przepisach postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 , art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Wskazane przepisy miałyby zostać naruszone przez nieuwzględnienie w toku postępowania dowodów wskazujących na utratę przez Skarżącą roli inwestora oraz przejścia obowiązków inwestorskich na nabywcę lokalu i nie wyjaśnienie dlaczego te dowody pominął. Według niej w aktach sprawy znajdują się dowody potwierdzające, iż E. C. winna była wystąpić o pozwolenie na użytkowanie lokalu nr [...] przed przystąpieniem do faktycznego korzystania z niego. W pierwszej kolejności podkreślono, że zarówno w umowie przyrzeczenia sprzedaży, jak i ostatecznej powoływano się na obowiązywanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku "[...]", a w umowie przyrzeczonej wyraźnie wskazano, iż decyzja ta nie obejmuje części usługowej, w tym również lokalu nr [...] nabytego przez E. C. . Ponadto wskazano fakt przebudowy przedmiotowego lokalu na potrzeby lokalu gastronomicznego niezwłocznie po dniu 19 stycznia 2007 r., kiedy to miało miejsce nabycie go przez E. C.. Adaptacja lokalu nastąpiła na podstawie decyzji Prezydenta W. nr [...] z dnia [...] października 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na wykonanie robót budowlanych związanych z przebudową. Według strony skarżącej, z tej sytuacji wynika, że obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie lokalu gastronomicznego ciążył na inwestorze, który wykonywał roboty budowlane oraz odpowiadał za zgodność realizacji inwestycji z projektem. Dodatkowo Skarżąca utraciła posiadanie lokalu i w żaden sposób nie była zaangażowana w proces inwestycyjny związany z przebudową, którego ukończenie wymagało pozwolenia na użytkowanie.

Zdaniem skarżących skutkiem naruszenia wskazanych artykułów postępowania jest brak sporządzenia przez organ właściwego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, tj. w szczególności brak wskazania dowodów, na których organ się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej ( art. 107 § 3 k.p.a) oraz brak wyjaśnienia przesłanek, jakimi się kierował ( art. 11 k.p.a).

W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W postępowaniu sądowoadministracyjnym dołączono do akt zaświadczenie dotyczące ustalenia, iż lokal jest samodzielny, a także pozwolenie na budowę nr [...], o którym mowa była w postanowieniu organu I instancji, a którego nie włączono do akt administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego.

Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że nie odpowiada ono prawu jednakże z innych przyczyn niż zostało to wskazane w skardze.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego przez Sąd aktu stanowi art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w następującym brzmieniu: w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 stycznia 2007 r. sygn. akt P 19/06 wyjaśnił, że przewidziana tą regulacją kara pieniężna za naruszenie norm prawa budowlanego nie jest wyłącznie represją za naruszenie prawa, ale w istocie formą zabezpieczenia przed możliwością wystąpienia negatywnych skutków takiego naruszenia prawa. Prawo budowlane poddaje ochronie prawnej dobra publiczne, takie jak ład przestrzenny, środowisko, ale także bezpieczeństwo i ochrona zdrowia. Zważywszy na zadania organów administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego (art. 81), należy stwierdzić, że istotą nadzoru budowlanego jest m.in. zapobieganie, by nie doszło do naruszenia tych wartości.

Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów. Proces wymierzania kar pieniężnych należy zatem postrzegać w kontekście stosowania instrumentów władztwa administracyjnego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej.

Dalej Trybunał stwierdził, że funkcjonowanie w obrębie prawa budowlanego odpowiedzialności obiektywnej inwestora jest konsekwencją niedopełnienia prawem przewidzianych formalności, związanych ze zgłoszeniem zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego, a to znaczy, że rozpoczęto użytkowanie z naruszeniem obowiązujących w tym zakresie norm ustawy. W sensie techniczno-budowlanym można mówić o zakończeniu budowy obiektu budowlanego, gdy odpowiada on warunkom, jakie przewiduje prawo budowlane wobec budowy legalnej przy zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. Obiekt powinien być w takim stanie, by mógł zostać przeprowadzony jego odbiór i by można było przekazać go do normalnej eksploatacji i użytkowania (zob. wyrok NSA z 20 czerwca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 2735/95; "Prokuratura i Prawo" z. 6/1997, s. 49).

Celem przepisu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego jest ochrona porządku prawnego wynikającego z nakazów wyrażonych w art. 54 i 55 Prawa budowlanego przez ustanowienie kary administracyjnej wymierzanej za naruszenie prawa polegające na przystąpieniu do użytkowania obiektu wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę pomimo, iż zakończono jego budowę w zakresie objętym pozwoleniem, a obiekt ten nadaje się do eksploatacji i normalnego użytkowania.

Konieczność zastosowania prawem przewidzianych dolegliwości wobec inwestorów rozpoczynających użytkowanie obiektu bez dopełnienia obowiązków, które nakładają na nich przepisy ustawy, jest konsekwencją samego faktu naruszenia obowiązującego prawa, czego, jak wynika z relacji pytającego sądu, żadna ze stron nie kwestionuje. Obiektywny fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji. Taka formuła odpowiedzialności powoduje, że w tego typu sytuacjach zasada domniemania niewinności nie znajduje zastosowania. Podstawową przesłanką odpowiedzialności jest w takim układzie odniesienia bezprawność czynu rozumiana jako zachowanie sprawcy niezgodne z przepisami prawa i zasadami współżycia społecznego.

Konsekwencją powyższych poglądów jest to, że karę tę można wymierzyć wówczas gdy spełnione zostaną następujące przesłanki.

Obiekt został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę, nie jest zaś wynikiem samowoli budowlanej.

Budowę doprowadzono do takiego stanu w zakresie objętym pozwoleniem na budowę, aby o zakończeniu budowy mógł zostać zawiadomiony organ nadzoru budowlanego.

Inwestor, na którego przepisy prawa budowlanego z tytułu realizacji pozwolenia na budowę nałożyły obowiązek zawiadomienia o zakończeniu tej budowy nie dokonuje odpowiedniego zgłoszenia.

Rozpoczęto użytkowanie z obiektu budowlanego, tj. przystąpiono do jego eksploatacji.

Poruszając się w tak zakreślonych ramach prawnych zadaniem organów organu nadzoru budowlanego jest zatem nie tylko stwierdzenie, że obiekt budowlany wykonywany na podstawie pozwolenia na budowę jest użytkowany, lecz również, że przed przystąpieniem do jego użytkowania nie doszło do zawiadomienia organu nadzoru budowlanego.

Ponieważ do wymierzenia kary dochodzi z zastosowaniem przepisu art. 59f ust.1 Prawa budowlanego, a przepis ten za pośrednictwem art. 59g ust. 1 i 5 tej ustawy do wymierzenia kary mają zastosowanie przepisy ordynacji podatkowej dotyczące przedawnienia możliwości jej nałożenia, a w szczególności art. 68 ust. 1 lub 2 (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1023/09).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, że organy organu nadzoru budowlanego nie przeprowadziły w sposób właściwy postępowania, które umożliwiałoby wydanie kontrolowanego przez Sąd aktu. Organy stwierdziły bowiem wprawdzie fakt użytkowania obiektu budowlanego oraz to, że prowadzono w tym obiekcie dwa odrębne procesy inwestycyjne następujące po sobie, lecz nie ustalono kiedy i w odniesieniu do którego z tych procesów inwestycyjnych do użytkowania doszło. Nie ustalono też, czy w wyniku drugiego procesu inwestycyjnego wypełniono nakazy wynikające z art. 57 Prawa budowlanego

Ma bowiem istotne w sprawie znaczenie okoliczność, że przedmiotowy lokal uznany został za lokal samodzielny i jako taki został zbyty przez dewelopera. Nabywca lokalu podnajął go innej osobie, która uzyskała pozwolenie na dokonanie w tym lokalu przeróbek umożliwiających wykorzystywanie go jako lokalu gastronomicznego.

Z akt sprawy nie wynika, czy i od kiedy, a także przez kogo lokal ten był użytkowany. Nie wiadomo też, czy proces inwestycyjny rozpoczęty na podstawie pozwolenia na budowę adresowanego do skarżącej Spółki został zakończony w stopniu pozwalającym na dokonanie stosownego zawiadomienia i czy wówczas rozpoczęto jego użytkowanie, czy też bez takiego użytkowania rozpoczęto kolejny proces inwestycyjny w oparciu o nowe pozwolenie i czy w jego wyniku kolejny inwestor dokonał stosownego zawiadomienia.

Ponieważ, jak to już wyżej powiedziano podstawą odpowiedzialności inwestora jest rozpoczęcie użytkowania obiektu (a nie niedokonanie zgłoszenia) to fakt ten musi być ustalony bez żadnej wątpliwości.

W kontrolowanej sprawie ustaleń tych nie dokonano, z tych też względów nie ma podstaw do tego, aby na tym etapie sprawy rozważać kwestie materialnoprawne, poza wskazanymi we wstępnej części, które były niezbędne do określenia zakresu dokonania koniecznych ustaleń faktycznych. Wymienione wyżej okoliczności zbada organ II instancji i w zależności od ustaleń nada sprawie dalszy bieg. Dodać też należy, że w okolicznościach tej sprawy, której wynik zależy od wymienionych ustaleń, nie będzie miała zastosowania uwaga organu II instancji, że przepis art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego ogranicza możliwość dopuszczenia do postępowania innej osoby będącej inwestorem, jeżeli okaże się, że wynik sprawy może dotyczyć jej interesu prawnego. Interes ten może zaś wynikać z obowiązków, które Prawo budowlane nakłada na osobę inwestora.

W związku z powyższym, ze względu na naruszenie art. 7 i 77 ust. 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie wyżej wskazanych okoliczności, które mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.