Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3037/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 9
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Borkowska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Miasta [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] (dalej "zaskarżonym postanowieniem") Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej "GDDKiA"), po ponownym rozpoznaniu na wniosek Miasta [...] (dalej "Skarżącego" albo "Miasta") sprawy zakończonej postanowieniem GDDKiA z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak [...], wydanym przez upoważnionego Zastępcę Dyrektora Oddziału GDDKiA w [...], orzekającym o odmowie uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej na działce nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego drogi ekspresowej [...] - utrzymał własne postanowienie w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GDDKiA postanowienia zaskarżonego obecnie, przedstawia się następująco:

1. Pismem z dnia 24 lipca 2019 r. Prezydent Miasta [...] (jako organ prowadzący postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy) wystąpił do GDDKiA, na podstawie art.53 ust.4 pkt 9 w związku z art.61 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz.1945 ze zm.), dalej także "u.p.z.p.", o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid. [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] (dalej odpowiednio: "projekt (decyzji)", "planowana inwestycja", "teren inwestycji").

2. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. GDDKiA nie uzgodnił przedłożonego projektu decyzji.

3. Pismem z dnia 16 sierpnia 2019 r. Prezydent wniósł do GDDKiA o ponowne rozpoznanie sprawy, zakończonej postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r.

II. Jak już wskazano, postanowieniem zaskarżonym obecnie GDDKiA rozpoznał sprawę ponownie, utrzymując własne postanowienie w mocy.

Uzasadniając w/w rozstrzygnięcie, Organ wskazał w szczególności, co następuje:

(i) Przedmiotowe uzgodnienie następuje na podstawie i w trybie uregulowanym w art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 53 ust. 5 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. oraz na zasadach materialnoprawnych, określonych art.43 ust.1 i art.35 ust.3 ustawy o drogach publicznych ("u.d.p."). O ile przedłożony projekt nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia zgodności planowanej inwestycji w wymogami określonymi w art.43 ust.1 u.d.p., o tyle nie może być pozytywnie uzgodniony w świetle kryteriów przewidzianych w art.35 ust.3 u.d.p. Powyższe wynika z następujących przesłanek:

(ii) W myśl art.35 ust.3 u.d.p.: "Zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą".

W orzecznictwie sądowym podkreśla się (m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2003 r., sygn. akt II SA 1779/01, w wyroku z dnia 13 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA 2276/01), że włączenie ruchu do drogi w określonych miejscach oraz w określony sposób ma na celu zapewnienie w pierwszej kolejności bezpieczeństwa i płynności ruchu drogowego, odbywającego się na drodze, i pozostaje pod wyłączną kontrolą zarządu drogi, który jest bezwzględnie zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa i płynności ruchu dla wszystkich użytkowników drogi.

(iii) W pkt 2 lit. c tiret 5 projektu decyzji przewidziano: "skomunikowanie planowanej inwestycji z działki nr ewid. [...] stanowiącej część pasa drogowego ul. [...] (dz. nr [...]) przylegającego do węzła drogi ekspresowej [...] w uzgodnieniu z zarządcą drogi, tj. Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...]".

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności z projektu organizacji ruchu dla omawianego odcinka ww. drogi, wynika iż działka nr [...] obsługiwana jest za pośrednictwem zjazdu zlokalizowanego w km [...]. Przedmiotowy zjazd ma charakter zjazdu indywidualnego, który w § 76a ust 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1643), dalej "r.w.t.d.p." został zdefiniowany jako zjazd niebędący zjazdem publicznym.

Wskazać należy, iż teren inwestycji położony jest przy węźle drogowym drogi ekspresowej [...]. Na węźle tym krzyżuje się droga ekspresowa [...] z drogą wojewódzką ul. [...]. W ramach budowy węzła [...]:

1) został przebudowany odcinek drogi wojewódzkiej położonej w liniach rozgraniczających drogę ekspresową a tym samym stanowiącą pas drogowy drogi ekspresowej,

2) w skład pasa drogowego drogi ekspresowej [...] weszły m.in. działki o nr ewid. [...], [...],

3) w obszarze węzła drogowego drogi ekspresowej z jezdni ul. [...] został wybudowany zjazd indywidualny do działki nr ewid. [...] (obecnie działka ma numer [...]),

4) zgodnie z wprowadzoną stałą organizacją ruchu na ul. [...] w obrębie węzła [...] zjazd do działki nr ewid. [...] znajduje się na odcinku dojazdowym do węzła drogowego - jadąc w kierunku ronda oraz w obrębie pasa włączenia dla pojazdów zjeżdżających z drogi ekspresowej w kierunku miasta [...].

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy iż istniejący zjazd indywidualny nie może zapewnić bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, albowiem takową może zapewnić jedynie zjazd publiczny. Do przedmiotowej działki powinien zatem prowadzić zjazd publiczny, którym zgodnie z § 76a ust 1 lit a ww. rozporządzenia jest zjazd do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym, na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2018 r. II OSK 1966/17 cyt. "(...) zjazd publiczny w świetle ustawy o drogach publicznych i rozporządzenia nie może powstać w sposób dorozumiany, czy poprzez faktyczne działania właściciela nieruchomości. Nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie stan techniczny zjazdu i to, czy jest on dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych. To zarządca drogi określa charakter zjazdu".

Ustalenie rodzaju zjazdu, właściwego do zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji miało kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. Dlatego też "istnienie" do ww. działki tylko zjazdu indywidualnego, w sytuacji prowadzenia działalności gospodarczej i charakteru planowanej inwestycji, pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

(iv) Niezależnie od powyższego nadmienić należy, iż zlokalizowanie zjazdu publicznego, obsługującego teren inwestycji, pociągałoby za sobą określone konsekwencje dla bezpieczeństwu ruchu drogowego (Organ wskazał w tym kontekście m.in. na zwiększenie się ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi, usytuowanie zjazdu w obszarze oddziaływania węzła drogi ekspresowej [...] z drogą z drogą wojewódzką nr [...] (ul. [...]) oraz w bliskiej odległości od przejścia dla pieszych (znak pionowy D-6). Zgodnie z § 78 ust. 1 w zw. z § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia obsługa komunikacyjna przedmiotowej inwestycji zjazdem publicznym nie spełniłaby wymaganego poziomu bezpieczeństwa w zakresie włączenia ruchu drogowego do drogi publicznej.

(v) Zarządca drogi dokonuje oceny sposobu obsługi komunikacyjnej konkretnej inwestycji, przewidzianego w przedłożonym mu do uzgodnienia projekcie decyzji, pod kątem zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, jakie aktualnie - w dacie orzekania - mógłby taki dojazd powodować. Przy dokonywaniu takiej oceny w niniejszej sprawie, GDDKiA uwzględnił ciążące na nim pozaustawowe i ustawowe obowiązki w zakresie ochrony dróg krajowych, sprecyzowane m.in. w: 1) Narodowym Programem Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego (NPBRD) 2013- 2020, przyjętym przez Krajową Radę Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, uchwałą nr 5/2013 z dnia 20 czerwca 2013 r.; 2) ustawie o drogach publicznych, 3) rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. W świetle powyższego Organ nie mógł pozytywnie uzgodnić przedłożonego projektu względu na fakt, iż w dacie orzekania teren inwestycji nie posiada obsługi komunikacyjnej, która może zapewnić wymagany poziom bezpieczeństwa związanego z włączeniem się do ruchu drogowego do ww. drogi dla inwestycji związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

(vi) Należałoby rozważyć możliwość przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego mogącego zapewnić odpowiednią obsługę komunikacyjną planowanemu zamierzeniu inwestycyjnemu. Szczegółowa analiza wpływu przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny może jednakże zapaść dopiero w toku odrębnego postępowania, administracyjnego, wszczętego na wniosek strony w trybie art. 29 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, które kończy się wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, w formie decyzji administracyjnej. W tego rodzaju postępowaniu Organ dokona szczegółowej oceny wpływu projektowanego zjazdu publicznego na poziom bezpieczeństwa na ww. drodze i możliwości jego przebudowy na gruncie ustawy o drogach publicznych oraz ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

(vii) W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowego Organ nie miał upoważnienia do rozważenia pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji z zastrzeżeniem warunków (tj. do pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu z zastrzeżeniem, iż planowana inwestycja musi być zrealizowana z zastosowaniem określonych rozwiązań, dotyczących obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, nie przewidzianych w projekcie).

IV. Pismem z dnia 12 listopada 2019 r. Miasto wniosło do tut. Sądu skargę na postanowienie GDDKiA, podnosząc, co następuje:

Nieruchomość obejmująca teren inwestycji powstała z połączenia w jedną nieruchomość działek gruntu Nr: [...], [...], [...] i [...]. Działki te nie są objęte planem miejscowym. Z uwagi na lokalizację na obrzeżu miasta oraz sąsiedztwo zabudowy mieszkaniowej - działki te przewidziane były pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i miały dostęp prawny do drogi publicznej ul. [...] poprzez dwa zjazdy. W trakcie przebudowy odcinka drogi wojewódzkiej w ramach budowy węzła [...] GDDKiA przejęła część działki nr [...] oraz ; zlikwidowała jeden ze zjazdów. Z pisma Organu z dnia 8 grudnia 2017 r. wynika, że jest to jedyny zjazd z ul. [...], zabezpieczający komunikację w obszarze kompleksu działek. Z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo drogi o wysokim natężeniu ruchu i hałasu dotychczas planowane zagospodarowanie tego terenu na cele mieszkaniowe stało się niemożliwe i nieracjonalne.

Jednocześnie GDDKiA wystąpiła z wnioskiem o ustanowienie na działce gruntu Nr [...] służebności drogowej na rzecz właściciela działki gruntu nr [...], który planował na swojej nieruchomości budowę warsztatu rzemieślniczego wraz z budynkiem mieszkalnym. Nieruchomość znajduje się bezpośrednio przy węźle [...] i utraciła dostęp do drogi publicznej z powodu przeznaczenia jej części tj. działki gruntu Nr [...] pod budowę drugiej jezdni drogi ekspresowej. Ustanowienie służebności nastąpiło na koszt GDDKiA - po połączeniu działek gruntu nr: [...], [...], [...] i [...] w działkę Nr [...] o pow. 11.044 m2 i po określeniu przez GDDKiA lokalizacji zjazdu z ul. [...] i przebiegu służebności.

W związku z brakiem możliwości zagospodarowania działki gruntu Nr [...] na cele mieszkaniowe i zamiarem jej sprzedaży, Miasto [...] wystąpiło z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie obiektu usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu - z wykorzystaniem istniejącego już zjazdu na nieruchomość Miasta, wykonanego przez GDDKiA. Zjazd ten wypełnia parametry techniczne zjazdu publicznego określone w § 78 r.w.t.d.p. W trakcie ustanawiania służebności drogowej na rzecz właściciela działki gruntu nr [...] (lata 2015 – 2019) GDDKiA nie kwestionowała planowanego przez Miasto sposobu zagospodarowania działki gruntu nr [...], jak również nie informowała o braku możliwości skomunikowania terenu o takim przeznaczeniu z drogą publiczną.

Kwalifikując przedmiotowy zjazd jako indywidualny, GDDKiA uniemożliwia zagospodarowanie skomunikowanych nim nieruchomości. Tereny te z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo drogi ekspresowej [...] nie mogą być zagospodarowane i wykorzystywane na dotychczasowy sposób tj. pod budownictwo mieszkaniowe lub pod uprawy. Jednocześnie nie ma możliwości innego sposobu skomunikowania tych nieruchomości.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 11 grudnia 2019 r., Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

VI. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2019, poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art.3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, zwanej dalej "p.p.s.a.").

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie do art.119 pkt 1 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art.120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Wniesioną skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w którym dwukrotnie orzekł GDDKiA, było uzgodnienie na podstawie art.64 ust.1 w związku z art. 53 ust.4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej. W myśl tych przepisów decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. W sytuacji, w której teren planowanej inwestycji bezspornie przylega do pasa drogowego drogi ekspresowej [...], tj. drogi o statusie drogi krajowej (art.5 ust.1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych), przedmiotowy projekt decyzji podlegał obligatoryjnemu uzgodnieniu z GDDKiA, działającym jako właściwy zarządca drogi publicznej (art.19 ust.2 pkt 1 u.d.p.). Przekonująco wykazał GDDKiA, iż realizacja planowanej inwestycji – w kształcie przedstawionym w projekcie - stwarzałaby istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, co uniemożliwiało rozpoznanie sprawy zgodnie z oczekiwaniami Miasta. Zarzuty skargi nie zasługują w tej sytuacji na uwzględnienie.

2. Merytoryczny zakres orzekania w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji, ustalającej warunki zabudowy reguluje art.35 ust.3 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Jak trafnie podkreślono w wyroku NSA z dnia 7 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1966/17, publ. CBOSA: "Przepis art. 35 ust. 3 u.d.p. nie określa wytycznych, jakimi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc przesłankę dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze (np. krajowej).".

3. Odnosząc powyższe uwarunkowania prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy, stwierdzić należy, co następuje:

Obowiązkiem GDDKiA, oceniającego dopuszczalność pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu, było wyjaśnienie, tak jak to nakazuje art.35 ust.3 u.d.p., czy możliwe byłoby włączenie do drogi ekspresowej [...] ruchu drogowego, spowodowanego realizacją planowanej inwestycji. Nie ulega przy tym wątpliwości, co podkreśla m.in. powołane przez Organ orzecznictwo sądowe, iż rozstrzygające znaczenie w tym kontekście mają względy bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa obiektu usługowego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce nr ewid.[...]. Z przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji wynika (pkt 2 lit. c tiret 5), iż teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, tj. do działki nr ewid. [...], stanowiącej część pasa drogowego ul. [...] (dz. nr [...]), przylegającego do węzła drogi ekspresowej [...].

Trafnie przyjął organ, iż do nieruchomości, która miałaby być zabudowana obiektem usługowym znajdzie zastosowanie § 76a pkt 1 lit a r.w.t.d.p., z którego to przepisu wynika, iż zjazd z drogi publicznej do nieruchomości, na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej winien mieć charakter zjazdu publicznego.

Bezspornym jest, iż przedmiot planowanej inwestycji, zdefiniowany w przedłożonym projekcie decyzji, nie obejmuje budowy zjazdu z drogi publicznej na teren inwestycji (w tym w szczególności zjazdu o charakterze publicznym). Organ ustalił wprawdzie, iż teren inwestycji jest skomunikowany z drogą publiczną za pośrednictwem zjazdu z tej drogi, niemniej zjazd ten ma charakter zjazdu indywidualnego. Organ uznał w tej sytuacji, iż planowany sposób skomunikowania planowanej inwestycji z drogą ekspresową [...], oparty o zjazd indywidualny w miejsce wymaganego przepisami zjazdu publicznego, uniemożliwia pozytywne uzgodnienie przedmiotowego projektu decyzji. Stanowisko to należy w pełni podzielić. Nie ulega przy tym wątpliwości, iż przywołane wcześniej zastrzeżenie w § 76a pkt 1 lit a r.w.t.d.p., iż nieruchomość związana z działalnością gospodarczą winna być obsługiwana przez zjazd publiczny, jest podyktowane względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wynika stąd, iż zjazd indywidualny na teren inwestycji, istniejący obecnie, nie może zapewnić bezpiecznej obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji, związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, albowiem takową może zapewnić jedynie zjazd publiczny.

Trafnie zaznaczył GDDKiA, iż Miasto winno rozważyć ewentualność przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego do parametrów zjazdu publicznego, mogącego zapewnić odpowiednią obsługę komunikacyjną planowanemu zamierzeniu inwestycyjnemu. Szczegółowa analiza wpływu przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny może jednakże zapaść dopiero w toku odrębnego postępowania, administracyjnego, wszczętego na wniosek strony w trybie art. 29 ust. 1 u.d.p., które kończy się wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie, w formie decyzji administracyjnej. Dopiero w tym postępowaniu Organ dokona szczegółowej oceny wpływu projektowanego zjazdu publicznego na poziom bezpieczeństwa na ww. drodze i możliwości jego przebudowy na gruncie ustawy o drogach publicznych oraz ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Stwierdzić należy, iż wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego obecnie postanowienia Organ dokonał wstępnej oceny wpływu ewentualnej realizacji zjazdu publicznego na bezpieczeństwo ruchu drogowego (negatywnej dla Miasta), niemniej rozważania te, formalnie wykraczające poza przedmiot sprawy niniejszej, uznać należy za niewiążące dla ostatecznego wyniku ewentualnego postępowania z art. 29 ust. 1 u.d.p.

Skarga została w istocie oparta o zarzut, iż istniejący zjazd z drogi publicznej został wadliwie zakwalifikowany przez Organ jako zjazd indywidualny, podczas gdy w rzeczywistości spełnia on kryteria zjazdu publicznego. Twierdzenie to nie zostało jednakże poparte żadną szczegółową, przekonującą argumentacją, stanowiąc tym samym dowolną polemikę z ustaleniami Organu.

W świetle powyższych okoliczności wniesioną skargę należy uznać za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw i jako taką podlegającą oddaleniu na podstawie art.151 p.p.s.a.