Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 314/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.13 par.1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.92a ust.1,2,6, art.93 ust.4 i 5
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: par.1
journal: Dz.U. 2011 nr 89 poz 506
law: Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim  sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3624/13 w zakresie stwierdzenia swojej niewłaściwości i przekazania sprawy właściwemu sądowi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3624/13 – działając na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - przekazał według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie sprawę ze skargi J. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. 2011 Nr 89 poz. 506; dalej: rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 18 kwietnia 2011 r.), zmienione następnie 13 czerwca 2012 r. (Dz.U. z 2012 poz.604). Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, ze zm.; dalej: utd), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

W niniejszej sprawie strona skarżąca ma miejsce zamieszkania na obszarze Województwa Małopolskiego (S.). W związku z tym właściwym do rozpoznania jego skargi będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. S. wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego tj. art. 59 § 1 p.p.s.a. oraz § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wskazał, że skoro zaskarżył decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie, to jego zdaniem, właściwym do rozpoznania sprawy winien być Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 13 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postępowaniu sądowym obowiązuje zasada, że do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, co wynika z art. 13 § 2 p.p.s.a. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może jednakże przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości (art. 13 § 3 p.p.s.a.). Prezydent Rzeczypospolitej w rozporządzeniu z 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (które weszło w życie z dniem 30 maja 2011 r., a potem zostało zmienione 13 czerwca 2012 r.) odmiennie uregulował (niż wynika to z art. 13 § 2 p.p.s.a.) właściwość miejscową wojewódzkich sądów administracyjnych do rozpoznawania niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zgodnie z § 1 cyt. rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Kontrola drogowa pojazdu marki D. przeprowadzona została w dniu [...] czerwca 2012 r. w Z. W jej wyniku, na skarżącego, została nałożona kara pieniężna w wysokości [...] zł. na podstawie art. 92a ust. 1, 2, 6 i art. 93 ust. 4 i 5 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z listą naruszeń określoną w załączniku nr 3 do tej ustawy.

W związku powyższym, do niniejszej sprawy będzie miało zastosowanie wymienione powyżej rozporządzenie Prezydenta w sprawie właściwości sądów administracyjnych w sprawach z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w brzmieniu zmianą z dnia 13 czerwca 2012 r.

Tym samym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie, postanowieniem z dnia 4 lutego 2014 r., stwierdził swoja niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia