Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 154/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Szpitala
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 6 i par 3 w zw. z art. 52 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant referent stażysta Renata Tomaszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi B. Ś.-F. na rozstrzygnięcie Komisji Konkursowej z dnia [...] w przedmiocie postępowania konkursowego na stanowisko Ordynatora Oddziału Neurologii i Pododdziału Udarowego Szpitala Powiatowego w R. postanawia: 1. odrzucić skargę 2. zwrócić skarżącej z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 200 (dwieście) złotych zaksięgowaną w dniu 16 marca 2015 roku pod pozycją 1205 tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Szpitala Powiatowego w [...] powołał komisję konkursową celem przeprowadzenia konkursu na stanowisko Ordynatora Oddziału Neurologii i Pododdziału Urazowego Szpitala Powiatowego w [...]. W wyniku przeprowadzonego postępowania konkursowego w dniu 18 grudnia 2013r. komisja wyłoniła kandydata na stanowisko ordynatora w osobie I. M. W dniu 23 grudnia 2013r. I. M. złożyła rezygnację z objęcia ww. stanowiska. W dniu 22 maja 2014r. przeprowadzono kolejny konkurs na ww. stanowisko w ramach którego komisja konkursowa wyłoniła kandydata w osobie A. W., który następnie również złożył rezygnację z objęcia ww. stanowiska. W drugim postępowaniu konkursowym B. Ś.- F. nie wzięła udziału.

W dniu 5 grudnia 2014r. (data wpływu pisma do Dyrektora Szpitala Powiatowego w [...]) B. Ś.- F. działając na podstawie art. 53 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a. wezwała dyrektora szpitala do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym uznaniu wyników rozstrzygnięcia konkursu na stanowisko Ordynatora Oddziału Neurologii i Pododdziału Urazowego Szpitala Powiatowego w [...] z dnia [...] i z dnia [...] przeprowadzonych z istotnym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. w sprawie sposobu przeprowadzenia konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz.U. z 2012r., poz. 182). Wniosła o stwierdzenie nieważności.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 15 grudnia 2014r. Dyrektor Szpitala Powiatowego w [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazując, że nie istnieją podstawy do unieważnienia postępowań konkursowych na stanowisko Ordynatora Oddziału Neurologii i Pododdziału Urazowego Szpitala Powiatowego w [...].

W dniu 5 stycznia 2015 roku B. Ś. – F. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na akt z zakresu administracji publicznej, tj. rozstrzygnięcie postępowania konkursowego na stanowisko Ordynatora Oddziału Neurologii i Pododdziału Urazowego Szpitala Powiatowego w [...] z dnia 18 grudnia 2013 roku przeprowadzonego z istotnym naruszeniem przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 roku w sprawie sposobu przeprowadzenia konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą. Jako stronę przeciwną wskazała Dyrektora Szpitala Powiatowego w [...]. W ocenie skarżącej w toku procedury konkursowej:

1/ Wykorzystano regulamin konkursu nieopracowany i nieprzyjęty przez komisję konkursową, co stanowi naruszenie procedury konkursowej uregulowanej w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r.

2/ Wykorzystano ogłoszenie o konkursie bez wcześniejszego opracowania i przyjęcia projektu ogłoszenia przez komisję konkursową, co stanowi naruszenie procedury konkursowej uregulowanej w § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia.

3/ Dyrektor Szpitala Powiatowego w [...] (który nie był członkiem komisji), a nie przewodniczący komisji konkursowej wskazywał członkom komisji termin do wniesienia uwag do projektu regulaminu konkursu i projektu ogłoszenia o konkursie, co stanowi naruszenie § 7 ust. 3 w/w rozporządzenia.

4/ Rozpatrzono kandydatury osób, które nie złożyły jednego lub więcej dokumentów, o których mowa w § 12 pkt 2, 4, 5 w/w rozporządzenia.

5/ Nie zweryfikowano przebiegu pracy zawodowej kandydatów zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 roku w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami , podanych przez kandydatów.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szpitala Powiatowego w [...] wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie jej oddalenie. Wnosząc o odrzucenie skargi wskazał, że objęte przedmiotową skargą "rozstrzygnięcie konkursu" przeprowadzonego na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 217) nie mieści się w katalogu spraw wskazanych przez ustawodawcę w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak jest także przepisu szczególnego, który przekazywałby dla sądu administracyjnego kognicję do rozpoznania tego rodzaju sprawy. Zgodnie z art. 49 ustawy i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012 roku w sprawie sposobu przeprowadzenia konkursu na niektóra stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, a w szczególności § 14 i 15, nie budzi wątpliwości, że to komisja konkursowa wybiera kandydata na dane stanowisko i czyni to w głosowaniu tajnym. Komisja powołana na podstawie przytoczonych przepisów, której de facto istnienie jest określone w czasie - nie jest organem mającym jakiekolwiek kompetencje do wydawania aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. Czynności podejmowane przez Dyrektora Szpitala również nie mieszczą się w katalogu spraw wymienionych w treści art. 3 p.p.s.a., a ponadto w niniejszej sprawie, w dniu 18 grudnia 2013r. dyrektor nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w prowadzonym postępowaniu konkursowym, ponieważ takich uprawnień nie posiadał. Tymczasem, skarżąca we wniesionej skardze nie dostrzega różnicy pomiędzy czynnościami komisji konkursowej, a czynnościami podejmowanymi przez dyrektora szpitala.

Konkludując Dyrektor Szpitala stwierdził, że skarga winna ulec odrzuceniu, ponieważ przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie Komisji Konkursowej z dnia 18 grudnia 2013r. w przedmiocie wyboru kandydata na stanowisko Ordynatora Oddziału Neurologii i Pododdziału Urazowego w Szpitalu Powiatowym w [...] (a zatem nie czynność Dyrektora Szpitala), czyli czynność w ogóle nie objęta zakresem kognicji sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie, wyłoniony przez komisję kandydat zrezygnował z objęcia funkcji ordynatora, natomiast do drugiego konkursu, który został rozstrzygnięty w maju 2014r. skarżąca w ogóle nie przystąpiła. Stąd też należy wysnuć wniosek, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji Komisji Konkursowej z dnia [...]. Mając zatem na uwadze fakt, że czynność Komisji Konkursowej w postaci wyłonienia kandydata na stanowisko ordynatora szpitala nie jest aktem, który ma władczy charakter, jest podjęty w indywidualnej sprawie, ma charakter publicznoprawny i wreszcie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, stwierdził, że nie jest to akt, o którym mowa w treści art. 3 § 2 p.p.s.a.

Opierając na poglądach Sądu Najwyższego ( wyrok SN z dnia 24 września 2009r. sygn. akt II PK 67/09 LEX nr 558305 oraz wyrok z dnia 22 listopada 2007r., sygn. akt II PK 88/07), który wypowiadał się na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów, analogicznych do obowiązujących unormowań Dyrektor Szpitala wywiódł, że postępowanie konkursowe na stanowisko ordynatora, należy kwalifikować jako procedurę przebiegającą w ramach stosunków prawnych pomiędzy równorzędnymi podmiotami, a więc stosunków o charakterze zobowiązaniowym, ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami, np. dla trybu rozpatrywania sporów z tych stosunków. Czynności służące wyłonieniu właściwej osoby do obsadzenia wakującego stanowiska (procedurę konkursową), które mają na celu doprowadzenie do nawiązania stosunku pracy, należy więc traktować jako czynności z zakresu prawa pracy (zobowiązaniowe), a nie jako akty z zakresu administracji publicznej. Odnosząc się szczegółowo do zarzutów merytorycznych dotyczących przeprowadzenia postępowania konkursowego z istotnym naruszeniem prawa Dyrektor Szpitala wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające mające na celu zbadanie podniesionych przez skarżącą zarzutów nie wykazało istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania konkursowego, o czym pełnomocnik skarżącej został powiadomiony pismem z dnia 21 lipca 2014r.

Na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2015r. pełnomocnik skarżącej poproszony o jednoznaczne sprecyzowanie przedmiotu skargi oświadczył, że przedmiotem zaskarżenia jest rozstrzygnięcie Komisji Konkursowej z dnia 18 grudnia 2013r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli podniesione w odpowiedzi na skargę.

Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.

Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność, rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Sąd nie podzielił stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę, że "rozstrzygnięcie konkursu" przeprowadzonego na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (tekst jedn. Dz.U. z 2013r., poz. 217, dalej "ustawa") i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 lutego 2012r. w sprawie sposobu przeprowadzenia konkursu na niektóre stanowiska kierownicze w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (Dz.U. z 2012r. poz. 182, dalej "rozporządzenie") nie mieści się w katalogu spraw wskazanych przez ustawodawcę w art. 3 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 września 2014 roku w sprawie I OSK 2030/14, wyraził bowiem pogląd, że: "Z art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wynika domniemanie drogi sądowej oraz zakaz zawężającej wykładni przepisów gwarantujących jednostce prawo do sądu (zob. R. Mikosz, M. Zirk-Sadowski, Granice prawa do sądu administracyjnego w Rzeczypospolitej Polskiej, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" 2007, nr 3, s. 37). Tym samym każdy obywatel, którego prawa lub wolności zostały naruszone, ma zapewniony dostęp do sądu.

Jak zauważył NSA w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2014 r. o sygn. akt I OSK 3030/13, z powyższych gwarancji konstytucyjnych wynikają określone konsekwencje dla orzekającego sądu administracyjnego. Sąd, odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji istnienia sprawy mogącej podlegać kontroli judykatury, zobowiązany jest nie tylko wyczerpująco wykazać własną niewłaściwość w sprawie, ale także w takim przypadku wskazać w uzasadnieniu orzeczenia sąd właściwy do rozpoznania sprawy. Nie wolno bowiem organowi wymiaru sprawiedliwości doprowadzić do sytuacji, w której twierdzenia jednostki o naruszeniu jej praw lub wolności miałyby pozostać poza efektywną kontrolą sądową. Niedopuszczalne jest zatem odrzucenie skargi na akt lub czynność (bezczynność) ingerującą na jakiejkolwiek płaszczyźnie w prawa, wolności lub obowiązki jednostki bez wskazania, w jaki inny sposób, niż przed sądem administracyjnym, akt ten lub czynność (bezczynność) może podlegać kontroli co do zgodności z prawem. Konkretyzując tę konstatację, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odrzucenie skargi wniesionej do sądu administracyjnego jest możliwe tylko wówczas, jeżeli istnieje jasny przepis (lub przepisy) statuujący inny sąd jako właściwy, a w konsekwencji sąd administracyjny – jako niewłaściwy, w istniejącej realnie sprawie".

Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W ustawie z dnia 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej brak jest przepisów jednoznacznie wskazujących kompetencje sądu powszechnego do badania legalności rozstrzygnięcia Komisji Konkursowej w przedmiocie wyboru kandydata na stanowiska ordynatora. Jednocześnie Sąd w składzie orzekającym zauważą, że przyjęcie interpretacji zaprezentowanej w przytoczonym przez organ wyroku SN, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, mogłoby doprowadzić do sytuacji, w której skarżąca zostałaby pozbawiona możliwości weryfikacji rozstrzygnięcia komisji konkursowej, bowiem wobec braku roszczenia o nawiązanie stosunku pracy (skoro kandydatka nie została wybrana, a więc przegrała konkurs) nieskuteczne mogłoby się okazać wszczęcie postępowania przed sądami powszechnymi (sądami pracy). Natomiast osoba wygrywająca konkurs nie byłaby zainteresowana – z oczywistych powodów – podważaniem dogodnego przecież dla niej wyniku postępowania konkursowego, nawet gdyby było ono dotknięte którąkolwiek z wadliwości wymienionych w § 8 ust. 1 rozporządzenia. Trzeba mieć także na uwadze, iż w świetle regulacji art. 49 ust. 1 - 6 ustawy zachodzi oczywista potrzeba rozróżnienia poszczególnych etapów postępowania zmierzającego do zatrudnienia pracowników w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą, na stanowiskach, na których zatrudnienie wymaga wcześniejszego przeprowadzenia procedury konkursowej. W szczególności, zasadne byłoby rozróżnienie co najmniej dwóch takich etapów: 1) wybór kandydata w trybie konkursowym oraz 2) nawiązanie stosunku pracy z wybranym kandydatem i realizacja uprawnień i obowiązków wynikających z tego stosunku. Zdaniem Sądu, nie powinna budzić żadnych wątpliwości odmienność prawnego charakteru obu wymienionych etapów. Wszystkie czynności związane z organizacją, przeprowadzeniem konkursu oraz ewentualnym stwierdzeniem jego nieważności muszą być zaliczone do władczej sfery szeroko rozumianego "administrowania" przez podmioty, w których kompetencji leży dokonanie wymienionych czynności. Nie bez powodu postępowanie konkursowe przewidziano bowiem w odniesieniu do wyłonienia kandydatów na wskazane w ustawie stanowiska w podmiocie leczniczym niebędącym przedsiębiorcą (podkreślenie składu orzekającego) . Chodziło o to, aby zwłaszcza w tego typu placówkach zagwarantować – w interesie ogółu potencjalnych odbiorców usług świadczonych przez te placówki – optymalne warunki obsadzenia najważniejszych stanowisk, a więc przez osoby dające najlepszą z możliwych rękojmię należytego wykonywania obowiązków, których wykonywanie zostanie im powierzone. Realizacji tego celu niewątpliwie służy obowiązkowe postępowanie konkursowe, które już z tego choćby powodu należy zatem pomieścić w ogólnym pojęciu sprawy administracyjnej. Sąd w składzie orzekającym przychyla się do linii orzecznictwa sądów administracyjnych prezentujących pogląd opierający się na stwierdzeniu, że czynności podejmowane w toku konkursu, na podstawie i w granicach prawa, przez organ administracji publicznej (a zdaniem części judykatury – także przez powołaną przez ów organ komisję konkursową) mają charakter władczych czynności publicznoprawnych, których adresatem są uczestnicy konkursu realizujący swoje własne uprawnienia do udziału w konkursie. Ogłoszenie konkursu i zgłoszenie w nim udziału przez określoną osobę nie jest źródłem powstania zobowiązaniowego stosunku prawnego pomiędzy uczestnikiem konkursu a organem administracji publicznej lub komisją konkursową. Powstałe w związku z prowadzeniem konkursu stosunki prawne między uczestnikami konkursu a organem administracji publicznej (i komisją konkursową) nie są oparte na równości (równorzędności) podmiotów. Sytuacja prawna uczestników konkursu jest kształtowana w drodze jednostronnych władczych rozstrzygnięć podejmowanych przez organ administracji publicznej (oraz, jak przyjmuje część judykatury, przez komisję konkursową); (por.: postanowienie NSA z 24.04.2012 r., I OSK 857/12, CBOSA; postanowienie SN z 13.01.2000 r., III RN 123/99, OSNP 2000, nr 21, poz. 779; a także orzeczenia WSA: wyrok z 28.10.2008 r., II SAB/Ol 32/08; wyrok z 19.12.2007 r., II SA/Ke 596/07; wyrok z 06.12.2007 r., III SA/Lu 516/07; postanowienie z 08.01.2009 r., II SA/Go 689/08 – orzeczenia dostępne w CBOSA). Konieczność zaliczenia – z podanych wyżej powodów – do kręgu spraw administracyjnych czynności związanych z postępowaniem konkursowym organizowanym w celu wyłonienia kandydata na stanowiska wymienione w art. 49 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej, przesądza o dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. rozstrzygnięcia komisji konkursowej o wyborze kandydata na stanowiska ordynatora

Przyjęcie kognicji sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie wymaga jednak przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi zbadania zachowanie wymogów przewidzianych w art. 52 p.p.s.a.

Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Z art. 52 § 3 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że ograniczona czternastodniowym terminem możliwość wezwania do usunięcia naruszenia prawa odnosi się do przypadków zaskarżenia aktów i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. Powołane przepisy jednoznacznie wskazują, że ustawodawca uzależnił dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego - w zależności od rodzaju skarżonego działania organu administracji publicznej - od wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia, bądź wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargi jest rozstrzygnięcie Komisji Konkursowej Szpitala Powiatowego w [...] o wyborze kandydata na stanowisko Ordynatora Oddziału Neurologii i Pododdziału Urazowego Szpitala Powiatowego w [...] z dnia [...]. Skarżąca przystąpiła do konkursu na stanowisko Ordynatora Oddziału Neurologii i Pododdziału Urazowego Szpitala Powiatowego w [...], jednak nie została wybrana na stanowisko ordynatora. W świetle § 15 pkt 3 rozporządzenia z dnia 6 lutego 2012r. właściwy podmiot powiadamia pisemnie o wynikach konkursu kandydatów biorących udział w konkursie w terminie 14 dni od dnia ostatniego posiedzenia komisji konkursowej. Powyższe powiadomienie o wynikach konkursu zostało doręczone skarżącej w dniu 19 grudnia 2013r. (k nr 38 akt administracyjnych) co oznacza, że ten właśnie dzień uznać należy za moment, w którym skarżąca dowiedziała się o rozstrzygnięciu Komisji Konkursowej z dnia 18 grudnia 2013r. W świetle cyt. powyżej art. 52 § 3 p.p.s.a. skarżąca powinna zatem, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania rozstrzygnięcia tj. do dnia 2 stycznia 2014r. (czwartek), wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie spełniła powyższego warunku ponieważ, jak wynika z akt sprawy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zawarte w piśmie z dnia 30 listopada 2014r. wpłynęło do Dyrektora Szpitala Powiatowego w [...] dopiero w dniu 5 grudnia 2014r. (k nr 93 akt administracyjnych), a więc po upływie przewidzianego w ustawie terminu. Jednocześnie wypada wskazać, że zgodnie z § 16 rozporządzenia komisja konkursowa ulega rozwiązaniu z dniem nawiązania stosunku pracy albo zawarcia umowy cywilnoprawnej z kandydatem wybranym w drodze konkursu albo z osobą o której mowa w art. 49 ust. 4 ustawy.

Z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa po upływie czternastodniowego terminu jest niedopuszczalne. Tym samym, wezwanie, skierowane do Dyrektora Szpitala Powiatowego w [...] faktycznie dokonane po upływie prawem przewidzianego terminu należy uznać za nieskuteczne. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy traktować na równi z brakiem wezwania. Upływ tego terminu wyłącza bowiem możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności (aktu), o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 8 września 2014r., ygn.. akt I FSK 1301/14, Lex nr 1503365).

W świetle powyższego z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego bezprzedmiotowe stało się rozpoznawanie zarzutów merytorycznych.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.

b.a.