Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2341/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 20 września 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Paweł Groński /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 225/16 w sprawie ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [..] znak [..] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 225/16 oddalił skargę J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia [..] znak: [..] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powołanego wyroku. Zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 ust. 3 i art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwą wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, iż elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej i nie stosuje się do nich wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 powołanej ustawy.

Podnosząc powyższy zarzut, J.M. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Ponieważ postępowanie sądowoadministracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej powoływana również jako "P.p.s.a."). Zgodnie z nim uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzut postawiony wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a.

Autor skargi kasacyjnej oparł ją wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływana również jako u.p.z.p.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Stosownie jednak do treści art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

Kluczowe znaczenie dla oceny zasadności zarzutu postawionego przez wnoszącego skargę kasacyjną ma rozumienie zawartego w powołanym przepisie pojęcia "urządzenia infrastruktury technicznej". Brak jego definicji w u.p.z.p. skutkuje koniecznością odwołania się do dyrektyw wykładni językowej, systemowej i funkcjonalnej, uwzględniającej cel, jakiemu ma służyć odwołanie się w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. do pojęcia "urządzeń infrastruktury technicznej" oraz fakt, że postęp techniczny i technologiczny powoduje, iż coraz większy procent energii elektrycznej jest wytwarzany ze źródeł odnawialnych.

Dyrektywy wykładni językowej nakazują, aby w przypadku braku definicji legalnej danego pojęcia, nadać mu znaczenie możliwie najbliższe potocznemu rozumieniu danego wyrazu lub zwrotu. Zgodnie z definicją encyklopedyczną "urządzenia infrastruktury technicznej" to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Zakres semantyczny pojęcia "infrastruktura techniczna" nie ogranicza się więc do urządzeń służących tylko do przesyłu energii elektrycznej, a obejmuje także urządzenia, które służą do jej wytwarzania. Elektrownia wiatrowa niewątpliwie służy wytwarzaniu energii, wykorzystując energię wiatru. Jest zatem desygnatem pojęcia "urządzenie infrastruktury technicznej", o którym mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p.

Rozważając z kolei kwalifikację elektrowni wiatrowej, jako "urządzenia infrastruktury technicznej", z perspektywy dyrektyw wykładni systemowej, należy odwołać się do pojęć zdefiniowanych w innych aktach prawnych. Trzeba więc wskazać, że wedle art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm. – stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji) przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.

– stan prawny na dzień wydania decyzji zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji) urządzenia to urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych. W myśl natomiast art. 3 ust. 7 tej ustawy procesy energetyczne to techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania paliw lub energii.

Także więc wykładnia systemowa potwierdza stanowisko, że urządzenia infrastruktury technicznej to przewody lub urządzenia techniczne stosowane do wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej, do których z pewnością zalicza się, służąca wytwarzaniu energii elektrycznej, elektrownia wiatrowa.

Skład orzekający podziela tym samym stanowisko wielokrotnie prezentowane już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. też np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2890/14, z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. II OSK 1070/14, z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II OSK 2129/12, z dnia 11 kwietnia 2013 r. sygn. akt II OSK 567/12, z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. II OSK 762/12, z dnia 3 marca 2011 r. sygn. II OSK 2251/10. Niepublikowane. Dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), że elektrownie wiatrowe stanowią urządzenia infrastruktury technicznej, o których mowa w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Wbrew stanowisku wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji dokonał zatem prawidłowej wykładni wskazanego przepisu, co skutkowało trafnym wnioskiem, że w sprawie nie miały zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.