Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2145/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 oraz lp. 10.2 załącznika
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1  art. 8 ust. 1 - 5 , art. 4 lit.. g
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skargi C. s.r.o. z siedzibą w B., Czechy na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej powoływany również jako: GITD) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 art. 15 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125,poz.874) oraz lp. 10.2. załącznika do tejże ustawy, art. 8 ust.1 ust. 5 oraz art. 4 lit g) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (zwane dalej Rozporządzeniem nr 561/2006) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez C. s.r.o. z siedzibą w B. /Czechy/ od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] maja 2007r. Nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 300 złotych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ administracji po uprzednim uchyleniu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2006 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania (v. decyzja GITD z dnia [...] marca 2007r. Nr [...]).

W uzasadnieniu zaskarżonej aktualnie decyzji z dnia [...] września 2007 r. organ odwoławczy wskazał, że działanie organu pierwszej instancji było prawidłowe, gdyż na podstawie analizy okazanych do kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 25 października 2006 r. wykresówek z 12/13 października 2006 r. i 13 października 2006 r. trafnie stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku o 1 godzinę i 15 minut. GITD podniósł, że najdłuższy okres odpoczynku w dobie wyniósł 7 godzin 45 minut i zawierał się pomiędzy godziną 20 min 20 dnia 13 października 2006 r. a godziną 4 min 05 dnia 14 października 2006 r. Organ stwierdził ponadto, że kierowca pojazdu J. H. rozpoczął jazdę dnia 13 października 2006 r. o godzinie 4 min 05 po odebranym 11-godzinnym odpoczynku dobowym a zatem do godziny 4 min 05 dnia 14 października 2006 r. powinien odebrać wymagany odpoczynek. GITD podkreślił, że aktualnie obowiązuje rozporządzenia (WE) nr 561/2006, które weszło w życie 11 kwietnia 2007 r.

W skardze na powyższą decyzję spółka C., reprezentowana przez radcę prawnego zarzuciła naruszenie przepisów :

1) prawa materialnego tj art. 87 ust.1, art. 92 ust.1 oraz art. 8 i 4 Rozporządzenia Nr 561/2006 oraz

2) prawa procesowego tj art. 10 § 1 kpa , art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 k.p.a

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy. Zdaniem strony stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu decyzji, że skrócony został dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 15 minut nie zostało w sposób czytelny wyjaśnione. W ocenie skarżącej z uzasadnienia decyzji GITD nie wynika w jakim czasie nastąpiło skrócenie odpoczynku oraz nie wiadomo jaki rodzaj aktywności wówczas wykonywał kierowca. Zdaniem skarżącej, odczyt wykresówek został przeprowadzony wadliwie. Strona podnosi, że kierowca okazał do kontroli wszystkie wykresówki z których wynika, że jego odpoczynek łącznie wyniósł 11 godzin i 5 minut i wykonywany był nieprzerwanie od godziny 17 min 00 dnia 12 października 2006 r. do godziny 04 min 05 dnia 13 października 2006 r. Tarcza tachografu z dnia 12 -13 października 2006 r. była włożona do tachografu 12 października 2006 r. o godzinie 14 min 35 a wyjęta 13 października 2006 r. o godzinie 20 min 20. Następnie kierowca włożył nową tarczę i odstawił pojazd na parking w Pradze i udał się na odpoczynek do domu. Skarżąca spółka zarzuca, iż organ odwoławczy ustalił, że skrócony odpoczynek kierowca wykonał pomiędzy godziną 20 min 20 w dniu 13 października 2006 r. a godziną 4 min 05 w dniu 14 października 2006 r. czyli w dniu z którego wykresówka nie była przedmiotem analizy zawartej w uzasadnieniu (organ badał wykresówki z 12/13 października oraz 13 października 2006 r.)

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny.

Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Zdaniem Sądu, skarga C. s.r.o. z siedzibą w B. /Czechy/ na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2007 r. Nr [...] nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego oraz prawa procesowego (w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy).

Należy zgodzić się ze skarżącą, iż uzasadnienie faktyczne decyzji organu odwoławczego, na którym spoczywa powinność ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją organu pierwszej instancji narusza art. 107 §3 k.p.a. ponieważ nie wyjaśnia w sposób czytelny dokonanej przez organ analizy spornych wykresówek. Jednakże, w ocenie Sądu, stwierdzone uchybienie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ na podstawie okazanych do kontroli wykresówek są – wbrew twierdzeniom skarżącej – prawidłowe. Organ dokonał również prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego pod właściwą normę prawną. Powyższe wyklucza możliwość uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Należy również podnieść, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji.

Zdaniem Sądu, zarzuty skargi wynikają z niepełnego zrozumienia przez stronę przepisów regulujących kwestię "dziennego okresu odpoczynku" o którym mowa w art. 8 Rozporządzenia Rady ( EWG) nr 3820/85 dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz.WE L370 z 1 grudnia 1985r.), a obecnie w art. 8 ust.2 Rozporządzenia nr 561/2006. Przy czym na dzień kontroli (25 października 2006 r.) obowiązywało Rozporządzenia Rady ( EWG) nr 3820/85.

Zgodnie z art. 8 ust. l sekcja V rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r., nr 3820/85 w każdym 24-godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego okresu odpoczynku, wynoszącego co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w każdym tygodniu, pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku, stanowiący rekompensatę.

W rozpatrywanej sprawie, co wynika z ustaleń organu oraz twierdzeń strony zawartych w zarówno w odwołaniu jak i skardze, kierowca rozpoczął jazdę w dniu 13 października 2006 r. o godzinie 04 min 05. Powyższy jazda została zatem rozpoczęta po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku, który wynosił 11 godzin 05 minut a zawierał się w 24 – godzinnym okresie prowadzenia pojazdu liczonym pomiędzy: godz.14 min 35 (12 października 2006 r.) a godz. 14 min 35 (13 października 2006 r.). Odpoczynek wynoszący 11 godzin 5 minut o którym mowa w skardze odbywał się więc od godziny 17min 00 dnia 12 października 2006 r. - do godz. 4 min 05 w dniu 13 października 2006 r. kiedy to ponownie rozpoczęto jazdę. Z chwilą rozpoczęcia jazdy rozpoczął się również bieg nowego 24 – godzinnego okresu prowadzenia pojazdu w którym mowa w cytowanych przepisach. Innymi słowy: "nowy" 24 – godzinny okres prowadzenia pojazdu zawierał się pomiędzy: godz. 4 min 05 w dniu 13 października 2006 r. a godz. 4 min 05 dnia następnego tj 14 października 2006 r. W tym przedziale czasowym p. H. miał obowiązek wykorzystać dzienny okres odpoczynku w wymiarze 9 godzin. Tymczasem kierowca wyjął wykresówkę z tachografu w dniu 13 października 2006 r. o godz.20 min 20 a to oznacza, że do godziny 4 min 05 dnia następnego tj. 14 października 2006 r., kiedy to kończył się 24 –godzinny okres prowadzenia pojazdu, kierowca wykorzystał zaledwie 7 godzin 45 min odpoczynku dziennego. Tak więc organ prawidłowo ustalił, że do obowiązkowych 9 godzin odpoczynku dziennego zabrakło 1 godzinę 15 minut. Słusznie zatem nałożono na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 300 złotych, gdyż l.p.10.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym sankcjonuje karą w wysokości 100 złotych za czas do jednej godziny oraz karą w wysokości 200 złotych za każdą rozpoczętą godzinę.

W rozpatrywanej sprawie nie ma więc mowy o wadliwym ustaleniu skrócenia okresu dziennego odpoczynku pomimo, że wykresówka z dnia 14 października 2006r. nie była przez organ analizowana. Nie było potrzeby analizowania wykresówki z 14 października 2006 r., gdyż wystarczyło ustalenie daty i godziny rozpoczynającej "nowy" 24 - godzinny okres prowadzenia pojazdu, co uczyniono na podstawie okazanej w trakcie kontroli wykresówki z dnia 13 października 2006 r. (jak już wspomniano wyżej 24 – godzinny okres prowadzenia pojazdu zawierał się pomiędzy: godz. 4 min 05 w dniu 13 października 2006 r. a godz. 4 min 05 dnia następnego tj. 14 października 2006 r.)

Za uzasadniony należy uznać także zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 10 k.p.a. W tym zakresie Sąd stwierdza, że nastąpiło uchybienie w.w. przepisowi jednakże, w ocenie Sądu, nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy a zatem nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Naruszenie powołanego przepisu Sąd upatruje w działaniu organu polegającym na tym, iż pismo skierowane do strony z dnia 13 kwietnia 2007 r. w którym organ poucza o treści art. 10 k.p.a. a także zakreśla skarżącej termin do zapoznania się z aktami do 26 kwietnia 2007 r. wysłane zostało do strony dopiero w dniu [...] maja 2007 r. a zatem już po upływie zakreślonego w nim terminu. Jak wynika z akt sprawy, tego samego dnia tj. [...] maja 2007r. organ pierwszej instancji wydał decyzję merytoryczną a więc w istocie pozbawił stronę możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Jednakże uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 10 k.p.a. nie może mieć w niniejszej sprawie miejsca, gdyż w rozpatrywanej sprawie jedynymi dowodami na których oparto zaskarżoną decyzję były ustalenia kontroli na drodze które przedstawiono stronie w pierwszej decyzji WITD (z dnia [...] października 2006 r.) uchylonej następnie przez GITD decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Treść decyzji z [...] października 2006 r. (w jej uzasadnieniu organ powołuje ustalenia kontroli) była znana pełnomocnikowi skarżącej, który od tego rozstrzygnięcia złożył odwołanie. Jak wynika z treści omawianego odwołania (z 14 stycznia 2007 r. - k. 21 akt) oraz obecnych twierdzeń strony, opierają się one na tych samych założeniach. Aktualna argumentacja jest tożsama z poprzednimi zarzutami, co czyni uprawnionym twierdzenie, iż stronie skarżącej znane są dowody zgromadzone w aktach sprawy. W tym stanie rzeczy należało uznać, że choć doszło w toku postępowania do naruszenia art. 10 k.p.a nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy, co – ze względu na treść art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. - uniemożliwia uwzględnienie skargi.

Mając na względzie powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. ponieważ nie miała usprawiedliwionych podstaw.