Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 550/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 1-4, ust. 3 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. sprawy ze skargi B. Ż. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] sierpnia 2018 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno-Usługowo-Handlowe "K." spółka z .o.o. w B. (dalej: "inwestor") zwróciła się do Prezydenta Miasta B. (dalej: "Prezydent") o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażami wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach stanowiących własność inwestora o nr geod.: [...], położonych przy ul. [...] w Bi., w obrębie [...]. Wskutek wykonania wezwania organu do jednoznacznego określenia infrastruktury technicznej, której dotyczy ww. wniosek, inwestor złożył w dniu [...] sierpnia 2018 r. jego korektę, wskazując, że zamierzenie inwestycyjne dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażami wraz z zagospodarowaniem terenu i murkami oporowymi.

W dniu [...] sierpnia 2018 r. Prezydent zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, informując o tym m.in. właścicieli działek o nr geod. [...] - bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Prezydent zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie m.in.: sprecyzowania działek, na których będzie realizowane zamierzenie budowlane; wyeliminowania rozbieżności pomiędzy złożonym wnioskiem, a projektem budowalnym co do zakresu przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego; doprowadzenia projektu budowanego do zgodności z: § 7 ust. 1 pkt. 1 lit. a., § 9 ust. 1 pkt 3, § 11 ust. 1 pkt 1 lit. b. i ust. 3 pkt 1 lit. a i b., § 27 ust. 1 pkt 1, § 31 ust. 4 pkt 1 i 2 lit. a. oraz § 47 ust. 6 uchwały Rady Miasta B. z dnia 30 października 2017 r. nr XLII/643/17 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Centrum w Białymstoku (rejon. Al. Piłsudskiego i ul. Czystej; Dz.Urz.Woj.Podl. 2017 r., poz. 4108; dalej: "plan miejscowy") oraz wykazania w projekcie budowlanym możliwości kontynuacji projektowanej zabudowy na działkach nr [...] i [...]; uzgodnienia projektu budowlanego z rzeczoznawcami do spraw sanitarnohigienicznych oraz do spraw przeciwpożarowych; wykazania spełnienia art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2016, poz. 1440 ze zm., dalej: "u.d.p."); dołączenia projektu geotechnicznego zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. 2012, poz. 463); doprowadzenia projektu budowanego do zgodności z art. 5 ust. 1 pkt 9 i art. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2018, poz. 1202 ze zm., dalej: "P.b.") przez: wyjaśnienie czy planowane roboty budowlane nie naruszą istniejącego ogrodzenia z działkami nr [...] i [...] oraz istniejącej na terenie inwestycji nieczynnej sieci wodociągowej i ciepłowniczej, wyjaśnieni kolizji projektowanego budynku z istniejącym chodnikiem, przedstawienie w formie opisowej i graficznej braku kolizji lub sposobu zabezpieczenia istniejących obiektów budowlanych oraz szczegółowego opisu robót budowlanych części podziemnej planowanego budynku wzdłuż granicy z działką nr [...] i muru oporowego w zbliżeniu do granicy z działką nr [...], ze wskazaniem sposobu zabezpieczenia wykopów; doprowadzenie projektu budowanego do zgodności z: § 12 ust. 1 pkt 1 i 2, § 13, § 14 ust. 1, § 23 ust. 5, § 104 ust. 3 i § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2015, poz. 1422, ze zm.; dalej: "warunki techniczne"); doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z wyszczególnionymi wymaganiami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2012 r., poz. 462 ze zm.) oraz wyjaśnienia, stosownie do art. 20 ust. 1 pkt 3 P.b., rozbieżności dostrzeżonych przez organ w projekcie budowlanym.

Wraz z pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. inwestor przedłożył uzupełnioną dokumentację projektową zmieniając jednocześnie nazwę zamierzenia inwestycyjnego na: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażami, murkami oporowymi oraz obiektami towarzyszącymi: bramą przejściową i bramą przejściowo-przejazdową, z pomieszczeniami gospodarczymi wraz z zagospodarowaniem terenu na ww. działkach.

Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...] Prezydent Miasta B. odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wyżej opisanej inwestycji, ze względu na sprzeczność projektu budowlanego z zapisem § 47 ust. 5 pkt 2 lit. c. planu miejscowego wymagającym na obszarze inwestycji zabudowy o charakterze pierzejowym, zdefiniowanej w § 3 ust. 1 pkt 30 planu miejscowego. Organ wskazał, że sformułowane w tym przepisie przejścia i przejazdy bramowe, należy rozumieć wyłącznie jako element elewacji frontowej, a nie jako obiekty towarzyszące, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 15 planu miejscowego. Organ odwołał się przy tym do negatywnej opinii Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej z dnia [...] listopada 2018 r., wymaganej na mocy § 47 ust. 6 planu miejscowego.

W wyniku rozpatrzenia odwołania inwestora od ww. decyzji, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ze względu na naruszenie przez Prezydenta art. 35 ust. 3 P.b., polegające na braku umożliwienia inwestorowi doprowadzenia nowego projektu budowlanego, przedłożonego w wyniku realizacji postanowienia z dnia [...] września 2018 r., do zgodności z zapisami planu miejscowego, powołanymi w uzasadnieniu decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że wydanie decyzji negatywnej bez uprzedniego wezwania inwestora w trybie art. 35 ust. 3 P.b. do usunięcia wcześniej nie podnoszonych przez organ nieprawidłowości, stanowi naruszenie prawa materialnego, a także unormowanej w ww. przepisie procedury. Wojewoda dopatrzył się również niedostatecznego zebrania przez Prezydenta materiału dowodowego oraz wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, polecając usunięcie tych uchybień w ponownie prowadzonym postępowaniu.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] (sprostowanym postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r.) Prezydent Miasta B. zobowiązał inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z § 7 ust. 2 i § 47 ust. 5 pkt 2 lit. c. planu miejscowego, a także do wyjaśnienia rozbieżności, które dostrzegł w przedłożonym projekcie budowlanym, a dotyczących: nazwy planowanego przedsięwzięcia; ujednolicenia kolorystyki elewacji budynku, zgodnie z wymaganiami § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a. planu miejscowego; nasadzeń otaczających teren inwestycji - stosownie do treści § 9 ust. 1 pkt 3 planu miejscowego; spełnienia § 235 w zw. z § 272 ust. 3 warunków technicznych; wydzieleń przeciwpożarowych stosownie do § 271 ust. 1 warunków technicznych; spełnienia § 232 warunków technicznych; ujednolicenia części rysunkowej i graficznej projektu budowlanego; spełnienia wymagań z § 22 warunków technicznych w odniesieniu do pomieszczenia śmietnika oraz wyjaśnień co do bezpośredniego sąsiedztwa budynku usytuowanego na działce nr [...], przy uwzględnieniu § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 warunków technicznych.

Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. inwestor złożył wyjaśnienia oraz złożył uzupełnioną dokumentację projektową, zmieniając przy tym nazwę zamierzenia inwestycyjnego na: budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażami, murkami oporowymi oraz obiektami towarzyszącymi: bramą przejściową i bramą przejściowo-przejazdową, z pomieszczeniami gospodarczymi wraz z zagospodarowaniem terenu na ww. działkach, przedkładając jednocześnie wraz z ww. pismem korektę wniosku o pozwolenie na budowę. Wraz z projektem inwestor przedłożył pozytywną opinię Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej z dnia [...] marca 2019 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] Prezydent zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażami, murkami oporowymi oraz obiektami towarzyszącymi: bramą przejściową i bramą przejściowo-przejazdową z pomieszczeniami gospodarczymi, wraz z zagospodarowaniem terenu na ww. działkach położonych przy ul. [...] w B., w zakresie oznaczonym na projekcie zagospodarowania ABCDE – zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym, uznając, że inwestor wywiązał się ze wszystkich wymagań określonych prawem budowlanym.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku analizy przedłożonej dokumentacji projektowej stwierdził, że projekt budowlany po uzupełnieniu nieprawidłowości wyszczególnionych w postanowieniu z dnia [...] maja 2019 r., jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, co potwierdza pozytywna opinia Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej z dnia [...] marca 2019 r., a ponadto jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b., został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia oraz zawiera oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto organ wskazał, że planowana inwestycja nie spowoduje zmian w środowisku naturalnym, nie wpłynie na wartość przyrodniczą terenu, ani nie naruszy dotychczasowej funkcji terenu. W ocenie organu zmiany w środowisku wynikające z prowadzenia prac budowlanych będą miały charakter bezpośredni, krótkotrwały i odwracalny, a zatem przedmiotowa budowa nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ wskazał również, że poddał szczegółowej ocenie projektowane zagospodarowanie terenu planowanej inwestycji, stwierdzając w jej wyniku, że obsługa komunikacyjna inwestycji odbywać się będzie istniejącym zjazdem z ul. [...] oraz, że zaprojektowano ją wzdłuż linii zabudowy obowiązującej, na całej szerokości wnioskowanego terenu oraz granicy działek sąsiednich o nr [...]. Przy granicy ww. nieruchomości zaplanowano obiekty towarzyszące, tj.: bramę przejściową i bramę przejściowo-przejazdową wraz z pomieszczeniami gospodarczymi, pomiędzy którymi usytuowano budynek mieszkalny wielorodzinny, przylegający bezpośrednio do ścian sąsiadujących z nim obiektów. Wejście główne do części mieszkalnej oraz wjazdy do garaży zlokalizowano w elewacji frontowej, zaś lokale usługowe usytuowano na parterze budynku z wejściem głównym od ul. [...]. Organ wskazał również, że planowany budynek usytuowano w warunkach zabudowy pierzejowej, zgodnie z wymaganiami § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 warunków technicznych, zaś bramy przejściowe z pomieszczeniami gospodarczymi - bezpośrednio przy granicy z działkami nr [...], co odpowiada zapisowi § 12 ust. 2 warunków technicznych. Organ wskazał również, że dokonał analizy pod kątem zachowania przez planowaną inwestycję wymagań z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w kontekście § 13 ust. 1 warunków technicznych, stwierdzając zgodność z ww. przepisami, w tym w odniesieniu do przyszłych zamierzeń budowlanych na działkach nr [...] i [...], dla obiektów hipotetycznych o szerokości 10 m od linii ściśle określonej i minimalnej oraz wysokości obowiązującej na danym terenie, tj. 12 - 16 m, wynikających z § 6 ust. 1 pkt 2 i § 47 ust. 5 pkt 1 lit. c. planu miejscowego, w celu wykazania możliwości kontynuacji zabudowy pierzejowej na tych działkach. W jej wyniku organ stwierdził, że projektowana inwestycja umożliwi na działce nr [...] przyszłą zabudowę o wysokości 12 m w pasie szerokości 10 m od linii ściśle określonej, natomiast może mieć wpływ na przyszłe zamierzenie budowlane w przypadku budowy wyższych obiektów, zaś na działce nr [...] umożliwi przyszłą zabudowę o wysokości 16 m w pasie o szerokości 10 m od linii ściśle określonej.

Ponadto Burmistrz wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. ustalił, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje: działki będące terenem inwestycji o nr [...]; działki sąsiadujące z nimi, położone od strony ul. [...] o nr [...] - ze względu na wpływ zamierzenia na ich przyszłą zabudowę w kontekście § 13 ust. 1 warunków technicznych, drogową działkę gminną nr [...] ze względu na obsługę komunikacyjną inwestycji z drogą publiczną, tj. ul. [...]; a także na znajdujące się w sąsiedztwie działki: działkę gminną nr [...] i działkę nr [...], której współwłaścicielami jest 50 osób będących właścicielami lokali mieszkalnych wchodzących w skład nieruchomości położonej przy ul. [...] - tworzących Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. [...] w B., na które to działki zamierzenie inwestycyjne może wpływać przez wprowadzenie nowego stanu zagospodarowania terenu. W konsekwencji organ uznał, że stronami przedmiotowego postępowania są właściciele ww. działek, którym umożliwiono udział w toczącym się postępowaniu.

Ustosunkowując się zaś do kwestii podnoszonych przez B. Ż. - właścicielkę działki nr [...], a dotyczących m.in. zmiany stanowiska Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej co do zgodności projektowanej zabudowy z ustaleniami planu miejscowego, przewidującymi na omawianym obszarze zabudowę o charakterze pierzejowym, Burmistrz - posiłkując się wyjaśnieniami inwestora, wskazał, że pierwsze posiedzenie, które miało miejsce w 2018 r. dotyczyło opiniowania projektu budowlanego, który nie zakładał budowy obiektów tymczasowych przy granicach działek sąsiednich, a które zostały doprojektowane w okresie późniejszym - jako odpowiedź na zarzuty Komisji, że obiekt nie wpisuje się w zabudowę pierzejową. Uzupełniony w ten sposób projekt został poddany pod ponowne obrady Komisji w 2019 r., w trakcie których stwierdzono, że dobudowanie obiektów towarzyszących w formie bramy przejściowej i bramy przejściowo-przejazdowej spełnia wymogi planu miejscowego, gdyż projektowane obiekty wspólnie utworzą zabudowę pierzejową. Organ ponadto odniósł się w sposób szczegółowy do podnoszonych przez B. Ż. kwestii przysłaniania i zacieniania jej budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...], stwierdzając, że planowana inwestycja nie narusza jej interesu, bowiem jest zgodna z przepisami P.b., aktami wykonawczymi i wymaganiami planu miejscowego, zaś przedłożone do projektu budowlanego analizy przesłaniania i zacieniania w stosunku do hipotetycznej zabudowy na działce o nr [...] wykazały, że możliwe jest jej przyszłe zagospodarowanie zgodnie z wymaganiami planu miejscowego i warunków technicznych, zaś projektowany obiekt nie przesłoni oraz nie zacieni hipotetycznego budynku na jej działce. Powołując się przy tym na twierdzenia inwestora oraz orzecznictwo Burmistrz wskazał, że brak jest podstaw prawnych do odnoszenia szczegółowych rozwiązań projektowanego przedsięwzięcia do zabudowy jeszcze nieistniejącej, a mogącej jedynie w przyszłości powstać na sąsiedniej działce, zaś wszelkie analizy w tym względzie zostały poczynione z uwagi na brzmienie art. 5 ust. 1 pkt. 9 P.b., wymagającego na etapie projektowania budynku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła B. Ż. podnosząc w nim, że przedmiotowa inwestycja nie tworzy pierzei ciągłej na całej szerokości działek inwestora oraz nie daje jej możliwości kontynuacji zabudowy na działce nr [...]. W jej ocenie zaprojektowane bramy nie mogą być uznane za obiekty towarzyszące, ani też nie tworzą dozwolonych przerw w budynku, bowiem w istocie są otworami drzwiowymi, które - co więcej - nie spełniają warunków technicznych w zakresie ich usytuowania. Podniosła, że zapis § 9 ust. 1 pkt 3 planu miejscowego zakazuje stawiania murków, a ponadto zakwestionowała opinię Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej z dnia [...] marca 2019 r., wskazując, że nie miała ona możliwości wzięcia udziału w debacie i tym samym przedstawienia swojego zdania, bowiem o posiedzeniu Komisji nie została poinformowana. Wskazała również, że w piśmie z dnia [...] maja 2019 r. przedstawiła swoje zamierzenia inwestycyjne wraz z załącznikiem graficznym, na które nie otrzymała odpowiedzi, a zatem Burmistrz nie dokonał należytej oceny wpływu planowanej inwestycji na teren sąsiednich nieruchomości pod kątem ich potencjalnego zagospodarowania oraz nie zapewnił, że w przyszłości będzie możliwa zabudowa jej nieruchomości zgodnie z warunkami planu miejscowego.

Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. Wojewoda P., działając na podstawie art. 136 k.p.a. i art. 35 ust. 3 P.b., zobowiązał inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie spełniania przez projekt zagospodarowania działki lub terenu wymagań opisanych w: § 14 ust. 4 i § 64, § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5, § 232 ust. 6, § 235 warunków technicznych, a także w zakresie doprecyzowania rodzaju usług przewidzianych w projektowanym obiekcie oraz wykazania, że mieści się on w całości na działkach objętych wnioskiem.

Wraz z pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. inwestor przedłożył uzupełniony projekt budowlany oraz odniósł się do wskazanych w ww. postanowieniu nieprawidłowości.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. B. Ż. podtrzymując, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego i warunkami technicznymi, wskazała m.in., że konstrukcja ścian jej budynku mieszkalnego (usytuowanego na działce nr [...][...] jest drewniana, a okładziny zewnętrze pokrywające ściany nie posiadają właściwej klasy reakcji na ogień, a także, że projekt nie spełnia wymagań co do naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w jej budynku mieszkalnym. Do pisma odwołująca się dołączyła analizę przesłaniania hipotetycznego budynku, który mógłby zostać wybudowany na działce nr [...]. Dodatkowo podkreśliła, że nie zgadza się na usytuowanie wjazdu do garażu podziemnego w tak bliskiej lokalizacji od jej nieruchomości, jak planowana.

Mając na uwadze podniesione w ww. piśmie przez B. Ż. treści oraz złożoną przez nią do akt analizę przesłaniania, Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r., po raz kolejny, na zasadzie art. 136 k.p.a. i art. 35 ust. 3 P.b., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w zakresie spełniania przez projekt zagospodarowania działki lub terenu, wymagań opisanych w: § 13 ust. 1 i w § 271 ust. 1 i 2 warunków technicznych, a także sprecyzowania odległości pomiędzy wjazdem do garażu podziemnego, a granicą działki inwestycyjnej oraz odniesienia się do kwestii poruszonych przez odwołującą się w ww. piśmie.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r. inwestor poinformował o przedłożeniu uzupełnionego projektu budowlanego oraz odniósł się do kwestii wskazanych w ww. postanowieniu, wskazując m.in., że z uwagi na to, że projektowane obiekty: budynek mieszkalny oraz obiekty towarzyszące stanowią odrębne obiekty budowlane o różnych wysokościach, wykonano osobne analizy przysłaniania istniejącego na działce odwołującej budynku mieszkalnego, które wykazały, że żaden z projektowanych obiektów nie narusza wytycznych zawartych w § 13 ust. 1 warunków technicznych, a zatem nie można ich uznać za obiekty przysłaniające, które pozbawiałyby pomieszczenia znajdujące się w budynku skarżącej, naturalnego oświetlenia. Odnosząc się natomiast do przedłożonej przez odwołującą się kontr-analizy przysłaniania dotyczącej hipotetycznego budynku na działce nr [...], inwestor podkreślił, że brak jest podstaw prawnych do odnoszenia szczegółowych rozwiązań projektowych do zabudowy nieistniejącej, zaś wszelkie prowadzone w tym względzie analizy inwestora mają na celu zapewnienie poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Co więcej wynika z nich, że planowana inwestycja nie narusza interesu osób trzecich, zaś uniemożliwienie inwestorowi realizacji zamierzenia budowlanego, które jest zgodne z przepisami, stanowiłoby o zbyt dalekim sięganiu dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Ponadto inwestor wyjaśnił, że w projekcie budowlanym dokonano zmian, polegających na zaprojektowaniu od strony granicy z działką nr [...] ściany oddzielenia pożarowego, dostosowując tym samym projekt budowlany do wymogów § 271 ust. 1 i 2 warunków technicznych, wobec ustalenia, że budynek posadowiony na działce odwołującej się posiada konstrukcję nośną rozprzestrzeniającą ogień.

Pismem z dnia [...] maja 2020 r. B. Ż. podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w odwołaniu od decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2019 r., wskazując dodatkowo, że rozwiązanie projektowe w zakresie obiektu towarzyszącego umiejscowionego przy granicy z jej działką, nie spełnia wymagań z § 235 ust. 1 i 2 oraz § 232 ust. 1 i 2 warunków technicznych, a także jest sprzeczne z § 9 ust. 1 pkt 3 lit. a. i b. bowiem narusza generalny zakaz grodzenia terenów, a ponadto nie spełnia warunków wysokościowych. Wskazując zaś, że wydanie pozwolenia na budowę pozostającego w sprzeczności z ustaleniami aktu planistycznego stanowi podstawę do stwierdzenia jego nieważności, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza lub jej uchylenie.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...].

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzona w myśl art. 35 ust. 1 P.b. analiza przedłożonej oraz uzupełnionej w toku postępowania odwoławczego dokumentacji projektowej, nie wykazała istnienia jakichkolwiek przesłanek, które uniemożliwiałyby udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, w związku z czym, stosownie do art. 35 ust. 4 P.b., organ nie mógł odmówić wydania wnioskowanej decyzji. Przede wszystkim, w ocenie Wojewody P., inwestycja pozostaje w zgodności z zapisami planu miejscowego, które przeznaczają obszar, na którym ma być ona położona, pod zabudowę mieszkalną wielorodzinną oraz usługową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną, realizowaną w formie pierzejowej. Wojewoda podkreślił, że inwestor w toku postępowania odwoławczego wyczerpująco doprecyzował zastosowane zabezpieczenia przeciwpożarowe w budynku, wykazał zapewnienie naturalnego oświetlenia i określonego czasu nasłonecznienia wszystkich pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynku odwołującej oraz przedłożył uaktualnione ekspertyzy techniczne, jak również ujednolicił przedłożony projekt budowlany pod względem jego treści, zgodnie z wezwaniami organu odwoławczego.

Organ odwoławczy wskazał, że planowane zamierzenie budowlane odpowiada zapisom planu miejscowego spełniając wymagania dotyczące m.in. wysokości i powierzchni zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, zapewnienia obsługi komunikacyjnej, czy rodzaju dachu. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że zgodnie z § 6 ust. 2 planu miejscowego warunek wysokości minimalnej zabudowy w pasie 10 m od linii zabudowy wyznaczonych od strony przestrzeni publicznych nie dotyczy obiektów i urządzeń towarzyszących, w związku z czym wbrew twierdzeniom odwołującej, zaprojektowane obiekty towarzyszące tj. brama przejściowa i brama przejściowo-przejazdowa z pomieszczeniami gospodarczymi, nie podlegają wymaganiom minimalnej zabudowy z § 47 ust. 5 pkt 1 lit. c. planu miejscowego, a więc ich wysokość nie musi wynosić minimalnie 12 m. Organ wskazał również, że z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że elewację przedmiotowej zabudowy zaprojektowano w kolorystyce stonowanej - w trzech dopuszczalnych kolorach tj. jasnym szarym, jasnym kremowym i szarym, a wejścia do lokali usługowych zlokalizowano wyłącznie od strony otaczających przestrzeni publicznych i niezależnie od wejść do części mieszkalnej budynku, co wypełnia zapisy § 7 ust. 1 i ust. 2 planu miejscowego. Ponadto na działkach zapewniono wymaganą ilość miejsc postojowych zgodnie z § 31 ust. 4 planu miejscowego. Powołując się natomiast na opinię Miejskiej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej z dnia [...] marca 2019 r. Wojewoda wskazał, że spełniony zastał wymóg uzyskania przedmiotowej opinii, która - jako wydana przez organ opiniujący, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i nie jest wiążąca dla organu administracji architektoniczno-budowlanej. Odnosząc się do zarzutów odwołującej wywiedzionych względem przedmiotowej opinii, organ odwoławczy wskazał, że została ona podjęta po istotnych zmianach projektu budowlanego względem projektu pierwotnie złożonego wraz z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r., w związku z czym pierwsza - negatywna opinia wydana przez ww. Komisję opiniowała projekt obejmujący jedynie budynek mieszkalny wielorodzinny bez zaprojektowanych w późniejszym okresie obiektów towarzyszących.

W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z zapisami § 47 ust. 5 pkt 2 lit. c. planu miejscowego ustalającego, na odcinkach wyznaczonych linią zabudowy obowiązującej, zabudowę w formie pierzejowej. Wojewoda podzielił przy tym stanowisko inwestora, że całe zamierzenie budowlane zostanie usytuowane zgodnie z obowiązującą linią zabudowy na całej szerokości działki budowlanej, tj. od granicy do granicy, tworząc w ten sposób zabudowę pierzejową. Organ wyjaśnił, że pierzeja jako pojęcie urbanistyczne odnosi się do zabudowy znajdującej się w określonej przestrzeni i tworzącej urbanistyczną całość. W ocenie organu planowana zabudowa będzie tworzyć ową całość, pozostając tym samym w zgodności z definicją zabudowy pierzejowej z § 3 ust. 1 pkt. 30 planu miejscowego. Usytuowane bowiem w linii zabudowy trzy obiekty, utworzą wspólnie główną bryłę budynku z elewacją frontową ściany konstrukcyjnej. Organ odwoławczy nie podzielił przy tym stanowiska odwołującej, że zabudowę pierzejową powinny stanowić wyłącznie ciągi frontowych elewacji głównego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a użyte przez uchwałodawcę pojęcia dozwolonych przejść i przejazdów bramowych należy rozumieć wyłącznie jako element elewacji frontowej budynku, a nie obiekty towarzyszące, bowiem żaden z zapisów planu miejscowego nie ustanawia takich wymogów wprost. Zapisy te dopuszczają zaś możliwość zastosowania przerw w pierzei w miejscach przejść i przejazdów bramowych i takie właśnie rozwiązanie zastosowano w niniejszej sprawie. Umożliwia ono, w ocenie Wojewody, usytuowanie nowej zabudowy w sposób zarówno spełniający wymogi powszechnie obowiązujących przepisów prawa, jak i respektujący prawo własności właścicieli sąsiednich nieruchomości będących stronami postępowania oraz poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu ich uzasadnionych interesów – stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.

Wojewoda uznał przy tym za bezpodstawne twierdzenia odwołującej, że zaprojektowane obiekty towarzyszące stanowią ogrodzenie terenu w postaci ściany o wysokości 4 m, wskazując, że są one obiektami kubaturowymi ściśle związanymi z budynkiem głównym, a nie ogrodzeniem, a ponadto wskazał, że plan miejscowy nie przewiduje żadnych zakazów z zakresie możliwości lokalizowania murów oporowych, które w analizowanym projekcie – jako stanowiące m.in. wjazd do garażu, czy prowadzące do węzła cieplnego, są niezbędną, pod względem konstrukcyjnym, częścią budynku głównego. Wskazując zaś okoliczność posadowienia zabudowy przy granicy z działkami nr [...] i [...] Wojewoda podniósł, że konieczne i priorytetowe było spełnianie przez projektowane zamierzenie przepisów prawa względem istniejącej zabudowy - usytuowanej na działce nr [...] w odległości 3,65 m, a na działce nr [...] w odległości 2,24 m od granicy działek, z uwagi na ochronę praw właścicieli sąsiednich działek. Przeprowadzone zaś w tym zakresie postępowanie wykazało, że inwestycja spełnia warunki techniczne, w szczególności zaś te dotyczące zapewnienia odpowiedniego nasłonecznienia budynków posadowionych na działkach sąsiednich oraz zapewnia na nich możliwość kontynuacji zabudowy.

W ocenie Wojewody analiza materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie dowodzi ponadto spełnienia pozostałych wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 2-4 P.b., w szczególności zaś projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, co przemawia za udzieleniem inwestorowi pozwolenia na budowę. Odnosząc się zaś do wniosku odwołującej o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewoda wskazał, że w przypadku zbiegu odwołania i żądania stwierdzenia nieważności decyzji, pierwszeństwo należy przyznać pierwszemu z tych trybów.

Skargę na ww. decyzję wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku B. Ż., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej:

I. Rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez niedokonanie wystarczających ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i bezstronny materiału dowodowego, a także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności zaniechanie:

a) szczegółowej analizy skutków zabudowy projektowanej przez inwestora, w szczególności znaczącego ograniczenia możliwości zabudowy nieruchomości skarżącej zgodnie z zapisami planu miejscowego;

b) zaniechanie weryfikacji rysunków i ekspertyz w przedmiocie nasłonecznienia;

2) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. przez niedokonanie wystarczających ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, zaniechanie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i bezstronny materiału dowodowego, a także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności zaniechanie powołania bezstronnego biegłego w celu weryfikacji sprzecznych analiz nasłonecznienia przedkładanych przez strony.

Skutkiem powyższego było w ocenie skarżącej przedwczesne wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy szereg istotnych okoliczności sprawy nie został należycie wyjaśniony; w przypadku zaś wyjaśnienia tych okoliczności powinna zapaść decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności:

1) art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. w zw. z § 3 ust. 1 pkt 30 w zw. z § 47 ust. 5 pkt 2 lit. c w zw. z pkt 3 planu miejscowego przez błędną wykładnię pojęć przejścia i przejazdu bramowego, a w konsekwencji uznanie projektu za zgodny z planem miejscowym w sytuacji, gdy obiekty towarzyszące w postaci bramy przejściowej i bramy przejściowo - przejazdowej nie stanowią desygnatów pojęcia przejazdu bramowego, ani przejścia bramowego, bowiem przejazd (przejście) bramowe oznacza przejazd (przejście) przechodzące przez parter budynku, zaliczane do jego kubatury brutto (§ 3 pkt 24 warunków technicznych); a więc brama przejściowa i brama przejściowo - przejazdowa jako odrębne obiekty o niższej od określonej w planie miejscowym wysokości, tworzą niedopuszczalne przerwy w zabudowie pierzejowej;

2) art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b w zw. z art. 143 i art. 144 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, przez zatwierdzenie projektu budowlanego którego skutkiem będzie znaczące ograniczenie możliwości zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej zgodnie z jej przeznaczeniem, w szczególności realizacja inwestycji opisanej w pozwoleniu na budowę uniemożliwi zabudowę działki skarżącej w zakresie tożsamym z zabudową projektowaną przez inwestora co oznacza, że organ nie zapewnił, aby prawo własności każdej ze stron, podlegało ochronie w takim samym zakresie, dopuszczając do naruszenia prawa własności skarżącej ponad dopuszczalną miarę.

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżąca zaprezentowała m.in. argumentację przemawiającą za tym, że przejazd i przejście bramowe nie mogą zostać uznane za obiekty towarzyszące.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz ustosunkowując się do zarzutów skarżącej. Wskazał przy tym, że zapisy planu miejscowego nie nakazują w obrębie jednego zamierzenia budowlanego budowy wyłącznie jednego budynku, aby móc uznać zabudowę za pierzejową.

W piśmie procesowym z dnia 7 października 2020 r. inwestor odniósł się do zarzutów skarżącej, wnosząc o oddalenie skargi.

W dniu 8 października skarżąca złożyła do akt prywatną opinię sporządzoną we wrześniu 2020 r. w celu oceny, czy przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami planu miejscowego, wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z tej opinii.

Na rozprawie w dniu 13 października 2020 r. L. N., występująca w imieniu uczestnika postępowania – Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w B., poparła skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi i garażami, murkami oporowymi oraz obiektami towarzyszącymi: bramą przejściową i bramą przejściowo-przejazdową z pomieszczeniami gospodarczymi, wraz z zagospodarowaniem terenu na ww. działkach nr [...] - położonych przy ul. [...] w B., w zakresie oznaczonym na projekcie zagospodarowania ABCDE – zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy Prawo budowlane (P.b.). Wyjaśnić przy tym należy, że kontrolowana decyzja została wydana przed nowelizacją P.b., dokonaną na mocy ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020, poz. 471), w związku z czym zastosowanie w niniejszej sprawie mają przepisy P.b. obowiązujące przed dniem 19 września 2020 r.

Jak stanowi art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy środowiskowej; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 P.b.

Przepis powyższy reguluje zatem zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, mających na celu kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego, w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (vide: art. 35 ust. 3 P.b.). W przypadku zaś spełnienia tych wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 P.b., (z których do niniejszej sprawy odnosi się jedynie wymóg złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – o czym stanowi art. 35 ust. 4 P.b. Przepis ten nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych, niż te przewidziane ustawowo (np. od zgody sąsiadów). Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b. (co w niniejszej sprawie nastąpiło - vide: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - k. 3 akt adm., którego prawdziwość potwierdza uproszczony wypis z rejestru gruntów z dnia [...] maja 2020 r. wskazujący, że inwestor jest właścicielem działek, na których planowana jest realizacja zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy przedmiotowy projekt budowlany – k. 322 akt adm. II inst.).

Pierwszym z obowiązków organu było zatem zbadanie zgodności zaproponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań z ustaleniami aktu planistycznego obowiązującego na danym obszarze. Jak podkreśla się w orzecznictwie, analiza ta ma istotne znaczenie, bowiem plan miejscowy określa w sposób wiążący m.in.: przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, parametry oraz wskaźniki kształtowania zabudowy i jej intensywności, a także kształtuje sposób wykonywania prawa własności, które – co należy wyraźnie podkreślić - nie jest prawem absolutnym i może podlegać ograniczeniom ustanowionym w ustawie, o czym stanowi art. 64 § 3 Konstytucji RP (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 października 2018 r. II SA/Sz 641/2018, Lex nr 2578583). Ograniczenia w korzystaniu z prawa własności, zarówno przez inwestora, jak i przez skarżącą, wynikają zaś w niniejszej sprawie z usytuowania ich działek na terenie o określonym przeznaczeniu planistycznym oraz są pokłosiem realizacji przez wykonawczy organ gminy jego ustawowych obowiązków z zakresu kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej.

Sądowa kontrola wykazała, że w niniejszej sprawie prawidłowo zbadano zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego. Przeprowadzona w tym względzie analiza, w kontekście rozwiązań zaproponowanych w projekcie budowlanym, zasługuje na aprobatę sądu, toteż wywiedziony w skardze pierwszy z zarzutów naruszenia prawa materialnego (w pkt II.1.), nie mógł zostać uwzględniony.

Ja słusznie ustalono obszar, na którym ma być usytuowana planowana inwestycja, położony jest na terenie oznaczonym w części graficznej planu symbolem 11MW,U przeznaczonym, zgodnie z § [...] ust. 1 planu miejscowego, pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną oraz usługową wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną, przy czym, zgodnie z ust. 2 ww. przepisu partery budynków zlokalizowanych bezpośrednio w pierzei ul. [...] (oznaczonej w części graficznej planu symbolem 7KD-D), przeznaczone zostały pod usługi. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przedłożony projekt budowlany dotyczy budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi usytuowanymi w parterze budynku. Planowana inwestycja odpowiada również wskaźnikom i parametrom zagospodarowania w granicach działki budowlanej, zawartym w § 47 ust. 5 pkt 1 planu miejscowego, a wyznaczającym: dopuszczalną maksymalną 50% powierzchnię zabudowy (lit. a. tiret pierwsze), minimalną 20% powierzchnię biologicznie czynną (lit. b. tiret drugie) oraz minimalną i maksymalną wysokość budynków na 12 i 16 m (lit. c. tiret pierwsze), bowiem zaprojektowana powierzchnia zabudowy działek inwestycyjnych wynosi 47,95%, powierzchnia biologicznie czynna – 24,32%, zaś wysokość budynku - 15,92 m. Ponadto projekt zakłada wykonanie płaskich dachów odpowiadających definicji z § 3 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego - zgodnie z § 47 ust. 5 pkt 1 lit. d. planu miejscowego, lokalizację 28 miejsc postojowych, w tym: 26 dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz 2 dla zabudowy usługowej o charakterze administracyjnym i biurowym (§ 47 ust. 5 pkt 1 lit. e w zw. z § 31 ust. 1 i 4 pkt 1 i 2 lit. a. i ust. 5 planu miejscowego), a także obsługę komunikacyjną inwestycji od przylegającej do działek inwestora drogi publicznej, tj. ul. [...] (§ 47 ust. 5 pkt 2 lit. a planu miejscowego). Strefę wejścia do lokali usługowych zagospodarowano natomiast zgodnie z wymaganiami § 7 ust. 2 planu miejscowego, lokalizując wejścia do tych lokali wyłącznie od strony otaczających przestrzeni publicznych i niezależnie od wejść do części mieszkalnej budynku, a więc zgodnie z § 47 ust. 5 pkt 2 lit. b. planu miejscowego. Z projektu budowlanego wynika również, że inwestor zaplanował stonowaną kolorystykę elewacji, stosownie do wymogu zawartego w § 7 ust. 1 pkt 1 lit. a. planu miejscowego. Lokalizacja zamierzenia budowlanego bezpośrednio przy granicach z działkami sąsiednimi nr [...] i [...], umożliwiona zaś została zapisem § 47 ust. 5 pkt 3 planu miejscowego, który dopuszcza sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Ponadto projekt został zaopiniowany pozytywnie przez Miejską Komisję Urbanistyczno-Architektoniczną, co świadczy o wypełnieniu obowiązku z § 47 ust. 6 planu miejscowego.

Z powyższymi ustaleniami skarżąca na obecnym etapie kontroli sądowej w istocie nie polemizuje, kwestionując zgodność projektu budowlanego jedynie z tymi zapisami planu miejscowego, które dotyczą wymaganej na obszarze objętym inwestycją, zabudowy w formie pierzejowej. W jej ocenie planowana zabudowa nie odpowiada definicji zabudowy pierzejowej z § 3 ust. 1 pkt 30 planu miejscowego, wedle którego należy przez nią rozumieć budynki usytuowane wzdłuż ulic i innych przestrzeni publicznych zgodnie z linią zabudowy na całej szerokości działki, lokalizowane po granicy działki lub w sposób określony na rysunku planu, umożliwiający kontynuację zabudowy, przy czym przerwy dopuszcza się jedynie w miejscach przejść i przejazdów bramowych. Według skarżącej zaprojektowane od stron działek sąsiadujących bramy: przejściowa i przejściowo-przejazdowa wraz z pomieszczeniami gopodarczymi, nie stanowią ww. dopuszczalnych przejść i przejazdów bramowych, (które w jej ocenie powinny zostać wydzielone w bryle w parterze budynku), lecz są odrębnymi obiektami tworzącymi niedopuszczalne przerwy w tego rodzaju zabudowie, o wysokości niższej niż wymagana § 47 ust. 5 pkt 1 lit. c. tiret pierwsze planu miejscowego. W konsekwencji, zdaniem skarżącej, projekt budowlany nie odpowiada wymogowi z § 47 ust. 5 pkt 2 lit. c. planu miejscowego, który ustala na obszarze oznaczonym symbolem 11MW,U zabudowę w formie pierzejowej na odcinkach wyznaczonych linią zabudowy obowiązującej.

Podzielić w tym miejscu należy jednak stanowisko organu, że planowane zamierzenie inwestycyjne – jako całość utworzy zabudowę w formie pierzei, usytuowaną wzdłuż ulicy [...], zgodnie z obowiązującą linią zabudowy, na całej szerokości działek inwestycyjnych. W ocenie sądu, wszystkie zaplanowane obiekty utworzą bowiem łącznie wspólny ciąg zabudowy stanowiący urbanistyczną całość, z dopuszczalnymi przerwami w miejscach przejść i przejazdów bramowych, które same w sobie nie zostały zdefiniowane w planie miejscowym. W konsekwencji brak jest podstaw, aby rozumieć je wyłącznie w taki sposób, w jaki chciałaby definiować je skarżąca, a więc jako wkomponowane w bryłę budynku. Podkreślić przy tym należy, że nie jest dopuszczalne posiłkowanie się w tym względzie definicjami przejść i przejazdów bramowych, sformułowanymi w innych aktach planistycznych, które funkcjonują na obszarach innych miast. Skoro zaś w planie miejscowym nie zdefiniowano w sposób ścisły powyższych rozwiązań architektonicznych i jednocześnie w przepisach prawa powszechnie obowiązującego trudno poszukiwać ich legalnej definicji, (nie jest nią w szczególności powoływany przez skarżącą § 3 pkt 24 warunków technicznych definiujący pojęcie kubatury brutto budynków), ww. zapis planistyczny dopuszczający w zabudowie pierzejowej przerwy w miejscach przejść i przejazdów bramowych, może być rozumiany nie tylko w ten sposób, że dopuszcza on "prześwity" w kubaturze budynku usytuowane na parterze i posiadające nad sobą zabudowę, ale również w ten sposób, że owe przerwy nie muszą posiadać nad sobą zabudowy i mogą występować obok głównej bryły budynku, o ile ciąg całej realizowanej zabudowy będzie stanowił wspólną pierzeję na pełnej szerokości działek inwestycyjnych.

Skoro bowiem uchwałodawca ani nie sprecyzował w planie miejscowym dopuszczalnych przerw w zabudowie pierzejowej, ani też nie zdefiniował przejść i przejazdów bramowych, pojęcia te należy interpretować w oparciu o pozostałe zapisy planu miejscowego, przy czym do ustalenia ich znaczenia służyć mogą nie tylko argumenty językowe, ale również celowościowe i systemowe. Jednocześnie z uwagi na konstytucyjną hierarchiczność źródeł prawa, wykładnia ta nie może być sprzeczna z normami zawartymi w powszechnie obowiązujących ustawach i rozporządzeniach, a ze względu na konstytucyjnie chronione prawo własności (kształtowane m.in. zapisami planu miejscowego) nie może być również na tyle rozszerzająca, że finalnie doprowadzi do zakazu zabudowy, pomimo tego, że postanowienia planu o takim zakazie zabudowy wyraźnie nie stanowią. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie - przy interpretacji postanowień planów miejscowych nie znajduje zastosowania reguła, że dozwolone jest tylko to, co prawo wyraźnie przewiduje (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 listopada 2019 r., I SA/Po 441/19, Lex nr 2743276). Wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane w sposób bardziej ograniczający prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu, a odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę może nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy inwestycja w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (por. m.in. wyrok NSA z dnia 9 maja 2018 r., II OSK 1508/16, Lex nr 2493239). Nie można zatem odmówić pozwolenia na budowę z powodu braku precyzji, czy niejasności ustaleń planu miejscowego, tym bardziej w sytuacji, gdy pozostałe wymagane jego zapisami parametry zabudowy, zostały spełnione, a projekt budowlany odpowiada przepisom prawa.

Skoro zatem postanowienia planu miejscowego obowiązujące na obszarze oznaczonym symbolem 11MW,U, w sposób wyraźny ustalają na odcinkach wyznaczonych linią zabudowy obowiązującej (przebiegającą przez wszystkie działki inwestora – co wynika z części graficznej planu miejscowego), zabudowę o charakterze pierzejowym jako jedyny rodzaj dopuszczalnej zabudowy, nie ulega wątpliwości, że inwestor nie może zrealizować na przedmiotowym obszarze innego rodzaju zabudowy. Ne można przy tym tracić z pola widzenia, że drugie z wyżej opisanych rozwiązań dotyczących umiejscowienia przejść i przejazdów bramowych (kwestionowane przez skarżącą) zostało zaproponowane w projekcie budowlanym, z uwagi na aktualnie istniejąca zabudowę na działkach sąsiednich. Chodzi tu o budynek mieszkalny na działce skarżącej, którego ściana zwrócona w stronę działki inwestora, pomimo, że posiadająca otwory okienne, usytuowana została w odległości 2,24 m od granicy działek oraz o budynek mieszkalno-usługowy na działce nr [...], zwrócony w stronę działki inwestora ścianą zawierającą otwory okienne i otwór drzwiowy, posadowioną w odległości od 3 do 3,97 m od granicy działek. Hipotetyczne usytuowanie na działkach inwestora budynku o minimalnej wysokości 12 m w pasie o szerokości 10 m od linii zabudowy wyznaczonej od strony ulicy [...], na całej szerokości terenu inwestycyjnego, (w tym po granicy z działką skarżącej), z przerwami na przejścia i przejazdy bramowe wkomponowane w bryłę budynku - wedle pierwszego z opisanych wyżej rozwiązań (postulowanego przez skarżącą), skutkowałoby sprzecznym z § 13 warunków technicznych przysłonieniem lub zacienieniem budynku skarżącej, wobec posadowienia 12-metrowej ściany bocznej na granicy działki inwestycyjnej z działką skarżącej. Projektując budynek w taki sposób, projektant naraziłyby się nie tylko na odpowiedzialność zawodową w budownictwie (vide: rozdział 10 P.b.), ale również z na odpowiedzialność cywilną z tytułu nienależytego wykonania projektu budowlanego. W konsekwencji takie rozwiązanie projektowe nie mogło zostać zaproponowane przez inwestora i w rzeczywistości nie jest ono w ogóle możliwe do zrealizowania na omawianym terenie.

Skoro zatem realizacja budynku w wyżej opisanym hipotetycznym kształcie, nie jest na analizowanym terenie w praktyce możliwa, to przychylenie się do postulowanego przez skarżącą sposobu posadowienia przejść i przejazdów bramowych oraz uznanie go za jedyny możliwy, skutkowałoby w istocie uniemożliwieniem inwestorowi dokonania jakiekolwiek zabudowy przedmiotowych działek. Takie zaś rozumowanie, po pierwsze zbyt wysoce ogranicza w przysługujące inwestorowi prawo własności nieruchomości, stanowiącej de facto teren zurbanizowany i mieszkaniowy (vide: uproszczony wypis z rejestru gruntów – k. 322 akt adm. II inst.); a po drugie pozostaje w sprzeczności z ogólnym celem planu miejscowego, którym jest zagospodarowanie przestrzenne m.in. rejonu ul. [...] w B., przez wybudowanie przy jej odcinku, do którego przylega teren oznaczony symbolem 11MW,U, budynków o wyżej opisanym przeznaczeniu, których zabudowa powinna przybrać formę pierzei o określonych parametrach. Zaproponowane zatem rozwiązanie projektowe, sytuujące budynek z lokalami usługowymi i mieszkalnymi (o wysokości zgodnej z § 47 ust.5 pkt 1 lit. c. tiret pierwsze planu miejscowego), w takiej odległości od granic działek inwestycyjnych z sąsiednimi, która zapewni odpowiednie nasłonecznienie budynków posadowionych na działkach sąsiednich, gwarantuje zgodność rozwiązania projektowego z § 13 warunków technicznych. Natomiast przylegające do ww. budynku obiekty towarzyszące pełniące funkcje komunikacyjne i gospodarcze (posadowione przy granicach z działkami sąsiednimi), posiadające wraz z nim spójną i ciągłą elewację frontową, z jednej strony wypełniają wymóg usytuowania zabudowy pierzejowej na całej szerokości działki, z drugiej zaś są dopuszczalnymi w tej zabudowie przerwami, stanowiąc przejście i przejazd bramowe. Zaproponowane przez inwestora rozwiązanie jest zatem jedynym, jednocześnie umożliwiającym realizację zabudowy o charakterze pierzejowym, jak i zapewniającym budynkowi skarżącej (a także budynkowi posadowionemu na działce nr [...]) wymagane nasłonecznienie. Jest to zatem rozwiązanie optymalne, z jednej strony umożliwiające inwestorowi realizację jego prawa własności, a z drugiej, zapewniające poszanowanie uzasadnionego interesu skarżącej. Z tego też względu rację miał organ odwoławczy uznając, że jest ono zgodne z zapisami planu miejscowego.

Oceny powyższej nie zmienia przedłożone przez skarżącą do akt sprawy prywatne opracowanie z września 2020 r. dotyczące zgodności zamierzenia budowlanego z planem miejscowym, które, pomimo wyszczególnienia na części wstępnej jego autorów, nie zostało podpisane. Opracowanie to stanowi prywatną opinię jego autorów co do sposobu interpretacji dopuszczalnych treścią § 3 ust. 1 pkt 30 planu miejscowego przejść i przejazdów bramowych w zabudowie pierzejowej, a zatem nie jest dokumentem w jakikolwiek sposób dla sądu wiążącym. Stanowi ono w istocie doprecyzowanie podnoszonej w toku postępowania przez skarżącą argumentacji i nie zawiera w zasadzie żadnych nowych tez, poza odwołaniem się jego autorów do ich doświadczenia zawodowego. Opracowanie to przede wszystkim zaś nie uwzględnia praw inwestora do zagospodarowania jego nieruchomości, specyfiki obecnego zagospodarowania działek sąsiadujących z terenem inwestycyjnym, ani też nie odnosi się do wykładni celowościowej planu miejscowego, jako całości. Zawiera ono wnioski hipotetyczne, zaprezentowane m.in. w formie grafik, które ze względu na obecny stan zagospodarowania terenu sąsiedniego, nie znajdują odzwierciedlania w terenie analizowanym. Co więcej niektóre fragmenty opracowania zawierają sformułowania wysoce kategoryczne oraz nacechowane ocennie, co może świadczyć o jego tendencyjnym charakterze oraz zamierzonym z góry celu, dla którego zostało sporządzone, tj. na poparcie forsowanego przez skarżącą sposobu interpretacji definicji zabudowy pierzejowej zawartej w planie miejscowym, która, z powyżej opisanych względów, nie zasługuje na aprobatę sądu.

Zgodzić się przy tym należy z organem odwoławczym, że zaplanowane w ramach inwestycji bramy: przejściowa i przejściowo-przejazdowa, usytuowane wraz z pomieszczeniami gospodarczymi przy granicach z działkami sąsiednimi nr [...] i [...], niewątpliwie stanowią obiekty towarzyszące, przez które zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 15 planu miejscowego należy rozumieć obiekty budowlane ściśle związane z prawidłowym funkcjonowaniem terenu. Nie budzi przy tym wątpliwości, że ich przeznaczeniem jest zapewnienie dostępu do umiejscowionych w budynku lokali, garaży podziemnych, zewnętrznego miejsca parkingowego i generalnie terenu przylegającego do zabudowy, a także pomocnicza funkcja gospodarcza, a zatem pozostają one w ścisłym związku z prawidłowym funkcjonowaniem terenu. Rację ma zatem organ odwoławczy również w tym względzie, że minimalna wysokość zabudowy dla budynków położonych w pasie szerokości 10 m od linii zabudowy wyznaczonych od strony przestrzeni publicznych, określona w ustaleniach szczegółowych dla terenu o symbolu 11MW,U (§ 47 ust.5 pkt 1 lit. c. tiret pierwsze planu miejscowego), ich nie dotyczy, o czym stanowi wprost § 6 ust. 3 planu miejscowego (powołanie w tym względzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji § 6 ust. 2 planu miejscowego, sąd uznał za omyłkę pisarską niemającą znaczenia dla rozpatrzenia sprawy). W konsekwencji projektowana wysokość obu bram będących obiektami towarzyszącymi wraz z pomieszczeniami gospodarczymi, wbrew twierdzeniu skarżącej, jest dopuszczalna wedle zapisów planu miejscowego.

Skoro zatem projekt budowlany został dostosowany do aktualnej lokalizacji istniejących w sąsiedztwie obiektów budowlanych, to twierdzenia skarżącej jakoby inwestor pominął interesy właścicieli nieruchomości sąsiednich, nie polegają na prawdzie. W tym względzie podkreślić należy, że inwestor złożył do akt ekspertyzy techniczne dotyczące oceny stanu technicznego znajdujących się w sąsiedztwie inwestycji budynków, w kontekście planowanej budowy, a także przeprowadził analizy jej wpływu na te budynki, pod kątem spełnienia warunków technicznych, w tym obejmujących ich nasłonecznienie, a także – wychodząc naprzeciw obawom skarżącej - hipotetyczną zabudowę działek sąsiednich w sposób zgodny z zapisami planu miejscowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej wynika z nich w sposób jednoznaczny, że na obu sąsiednich działkach będzie możliwa kontynuacja tej formy zabudowy, po wybudowaniu przedmiotowej inwestycji. Zgodzić się przy tym należy z inwestorem, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca posiadała skonkretyzowane plany dotyczące realizacji takiej zabudowy. Nie dysponuje ona ani projektem budowlanym, ani też nie legitymuje się pozwoleniem na budowę, zaś przedstawione przez nią w toku postępowania koncepcje i parametry hipotetycznej zabudowy działki nr [...], różnią się od siebie. W tym względzie podzielić należy stanowisko organu odwoławczego, że żaden z przepisów prawa nie wymaga analizy szczegółowych parametrów projektowanej inwestycji, względem zabudowy nie istniejącej, ale mogącej powstać w przyszłości (por. m.in. wyrok NSA z dnia 30 maja 2014 r., II OSK 3105/12, Lex nr 1579506).

Za niezasadny należy zatem uznać zarzut naruszenia prawa procesowego, w którym skarżąca wywodzi, że przedwcześnie i nierzetelnie została przez organ odwoławczy rozpatrzona kwestia sprzecznych analiz nasłonecznienia, złożonych do akt przez skarżącą i inwestora. Sąd nie dostrzega w tym względzie żadnej sprzeczności ze względu na fakt, że istotną w kontekście rozstrzygnięcia o zgodności projektowanej zabudowy z § 13 warunków technicznych, pozostaje jedynie analiza nasłonecznienia istniejących budynków na działkach sąsiednich, zaś wszelkie dywagacje dotyczące nasłonecznienia jedynie potencjalnej zabudowy, nie mają żadnego znaczenia z punktu widzenia prawidłowej realizacji przez organ obowiązków z art. 35 ust. 1 Pb. Znajdujące się zaś w aktach sprawy analizy zacieniania i przesłaniania istniejącej zabudowy, zostały przez organ odwoławczy ocenione w sposób zgodny ze swobodną oceną dowodów, przy czym organ nie mógł wyprowadzić z nich wniosków odmiennych, aniżeli te, które wynikają z zaprezentowanych tam treści. Te zaś są wysoce jednoznaczne, a wynika z nich, że projekt odpowiada warunkom przesłaniania i nasłonecznienia wymaganym brzmieniem § 13 i § 60 ust. 1 warunków technicznych – zarówno względem istniejących budynków na działkach sąsiednich, jak i w obrębie projektowanego budynku. Co więcej analizy te zostały sporządzone przez osoby legitymujące się stosownymi uprawnieniami, a zatem sąd nie znajduje argumentacji, dla której, nie mogłyby one stanowić podstawy ustaleń faktycznych w sprawie.

W kontekście ciążącego na organie architektoniczno-budowlanym, obowiązku wynikającego z art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b., wypowiedział się obszernie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II OSK 940/07 (Lex nr [...]1284) wskazując, w nim, że w wyniku uchylenia art. 35 ust. 2 P.b. na mocy art. 1 pkt 28 lit. b. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., wprowadzona została zasada wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały w jej wyniku ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska oraz do sprawdzenia wymogów z art. 35 ust. 1 pkt 3-5 P.b. Od 11 lipca 2003 r. organ nie jest zatem uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z innymi przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi (warunkami technicznymi). Rozszerzająca w tym względzie interpretacja uprawnień organu, oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (vide: uchylony art. 35 ust. 2 P.b.) i stanowiłaby naruszenie kardynalnej zasady związania organów administracji publicznej prawem. Tylko zatem projekt zagospodarowania działki (terenu) podlega kontroli właściwych organów w pełnym zakresie, tj. pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, która w niniejszej sprawie została przeprowadzona w sposób nad wyraz skrupulatny.

Wykazała ona, że projekt zagospodarowania terenu inwestycji jest w pełni zgodny z warunkami technicznymi. Przede wszystkim lokalizacja obiektów towarzyszących inwestycji bezpośrednio przy granicy działek inwestycyjnych i sąsiednich odpowiada § 12 ust. 2 warunków technicznych w zw. z § 47 ust. 5 pkt 3 planu miejscowego. Ponadto na działkach budowlanych przewidziano, stosownie do § 22 ust. 1 warunków technicznych miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji, a także spełnione zostały wymagania przeciwpożarowe, które inwestor zmodyfikował wskutek przekazania przez skarżącą informacji o drewnianej konstrukcji jej budynku mieszkalnego. W nawiązaniu zaś do podnoszonych przez skarżącą uwag co do lokalizacji przy wjeździe do garaży podziemnych murków oporowych, słusznie ustalono, że plan miejscowy nie zawiera zapisu, który uniemożliwiałby ich budowę. Przede wszystkim zaś wyjaśnić należy, że nie jest nim powoływany przez skarżącą w toku postępowania § 9 ust. 1 pkt 3 lit. a. planu miejscowego, zakazujący grodzenia terenów, bowiem mury oporowe nie są ogrodzenia, lecz konstrukcją powstrzymująca poziome parcie gruntu pochodzące od wysokiego nasypu przez nią podtrzymywanego. Za ogrodzenie nie można uznać również ściany pomieszczenia technicznego, zlokalizowanego przy granicy z działką skarżącej, będącą elementem konstrukcyjnym obiektu towarzyszącego.

Oceniając projekt budowlany pod kątem spełnienia wymagań z art. 35 ust. 1 pkt 3-4 P.b. organ odwoławczy słusznie stwierdził, że został on wyczerpująco uzupełniony i zmodyfikowany w taki sposób, aby spełniał wszelkie wymogi ustawowe. Zawiera on wymagane prawem opinie, uzgodnienia i pozwolenia, a projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto w projekcie budowlanym znajdują się: informacja dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia - wymagana art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b., ekspertyzy techniczne stanu obiektów istniejących, stwierdzające stan ich bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania oraz uwzględniające oddziaływanie na nie wznoszonego nowego obiektu budowlanego - sporządzone zgodnie z wymogiem zawartym w § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 warunków technicznych, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b., potwierdzające, że projekt został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 P.b.

Dodać przy tym należy, że przeprowadzona przez organ I instancji analiza wykazała, że przedmiotowa inwestycja nie należy do ani przedsięwzięć mogących znacząco ani też potencjalnie oddziaływać na środowisko, w związku z czym w przedmiotowej sprawie nie było obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ustalenia te w ocenie sądu są trafne, bowiem zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2020 poz. 283 ze zm.) uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane przez uzyskaniem decyzji pozwoleniu na budowę dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć zostały określone w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 60 ww. ustawy, który w żadnym z punktów nie wymienia inwestycji odpowiadającej tej objętej kontrolowanym postępowaniem.

Nawiązując do ostatniego zarzutu skarżącej, zwrócić należy uwagę, że jak wskazuje się w orzecznictwie - ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich wskazana w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. to ochrona przed ograniczeniem możliwości zabudowy działki sąsiedniej w sposób wykraczający poza możliwości wynikające z projektowanej zabudowy (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2019 r., II OSK 1278/17, Lex nr 2657376). Ochrona ta nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. W ocenie sądu, co do zasady każda inwestycja realizowana w relatywnie bliskim sąsiedztwie, powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiadów, jednakże w takim przypadku właścicielowi działki sąsiedniej służą pewne instrumenty prawne, mające na celu zniwelowanie lub zrekompensowanie tych ograniczeń. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 30 stycznia 2019 r. (II OSK 560/17, Lex nr 2643569), ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia jakie może przynieść planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O takim naruszeniu zaś można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone konkretne przepisy, w tym także uregulowania prawa konstytucyjnego, prawa cywilnego, a w głównej mierze ogólnie rozumianego tzw. prawa sąsiedzkiego – czego w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Ani bowiem usytuowanie, ani parametry projektowanej zabudowy, ani też dojazd do niej, w żaden sposób nie ograniczają korzystania z nieruchomości sąsiednich – i to w sposób dotychczasowy, jak również w sposób stanowiący kontynuację projektowanej zabudowy. Jak to zostało bowiem wyżej wykazane, realizacja inwestycji nie wykluczy możliwości ich zabudowania zgodnie z wymogami i parametrami planu miejscowego. Podnoszone zaś przez skarżącą twierdzenia dotyczące m.in. nieodpowiadającego jej usytuowania wjazdu do garaży podziemnych, czy zlokalizowania od strony jej nieruchomości balkonów (co zresztą pozostaje w sprzeczności z projektem budowlanym), odnoszą się do interesu faktycznego skarżącej i w żaden sposób nie ograniczają sfery przysługujących jej praw. Wbrew twierdzeniom skarżącej organ odwoławczy wyważył interesy zarówno inwestora, jak i skarżącej, m.in. zobowiązując inwestora do uzupełnienia lub zmodyfikowania projektu budowlanego, za każdym razem, kiedy wskutek pism i wniosków skarżącej powziął jakiekolwiek wątpliwości co do rzetelności projektu budowlanego lub zasadności zaplanowanych w nim rozwiązań. W konsekwencji doszło do takiego załatwienia wnioski inwestora, który gwarantuje zrealizowanie przysługującego mu prawa do zabudowy nieruchomości, skarżącej zaś dotychczasowe korzystanie z jej nieruchomości z możliwością zabudowania jej w przyszłości w sposób przewidziany zapisami planu miejscowego.

Powyższe świadczy również o rzetelnym i skrupulatnym przeanalizowaniu dokumentacji projektowej przez organ odwoławczy, który w jej wyniku wyprowadził zasadne wnioski, pozwalające na wydanie inwestorowi decyzji pozytywnej. Tym samym, w ocenie sądu postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów administracji nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w wyczerpująco zgromadzonym materiale dowodowym. Wyrazem tego jest uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w tym szczegółowo i precyzyjnie odnoszącą się do argumentacji podniesionej w toku postępowania przez skarżącą. W konsekwencji, w ocenie sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zawiera wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy uzupełnił przy tym w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, odnosząc się również w sposób obszerny do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że jest odmienne od oczekiwań strony skarżącej. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych.

Z powyższych względów wszystkie podniesione przez skarżącą zarzuty okazały się nieskuteczne. W przeważającej swej mierze stanowią one zaś powtórzenie twierdzeń i argumentacji formułowanych na etapie postępowania administracyjnego, a zatem stanowiły uprzednio przedmiot rozważań organów obu instancji, które sąd aprobuje. Podkreślić przy tym należy, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego. Stanowi o tym wyraźnie art. 35 ust. 4 P.b., który nie dopuszcza, ani jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania tego pozwolenia od spełniania warunków innych, niż te przewidziane ustawowo. Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b., jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz sporządzonych przez organy obu instancji uzasadnień wydanych rozstrzygnięć, sąd uznał bowiem, że projekt budowlany planowanej inwestycji został prawidłowo zatwierdzony, a inwestor spełnił wszystkie wymogi konieczne do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tego powodu sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i została wydana z zachowaniem dyspozycji art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 P.b. oraz z dochowaniem procedury administracyjnej.

Reasumując powyższe rozważania sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie nie naruszało przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Organy bowiem właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały oraz należycie wyjaśniły w pisemnych motywach obu zapadłych rozstrzygnięć, które spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organ II instancji dochował zasady z art. 15 k.p.a., dokonując ponownego kompleksowego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, przeprowadzając ocenę całego zebranego materiału dowodowego, uzupełniając go oraz ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej. Słusznie również co do zasady nie rozpoznał wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, uwzględniając pierwszeństwo zwykłego trybu odwoławczego.

Tym samym, podniesione przez skarżącą zarzuty, nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Co do zasady - zawarte tam twierdzenia stanowią w ocenie sądu jedynie polemikę z ustaleniami organu odwoławczego oraz zaprezentowanej przez niego wykładni zapisów planu miejscowego, która, zarówno jako nie znajdująca oparcia w materiale dowodowym, jak i uwzględniająca jedynie interes faktyczny skarżącej, a pomijająca uprawnienie inwestora do zabudowania swojej nieruchomości, nie mogła doprowadzić do zdeprecjonowania wniosków poczynionych przez organ odwoławczy. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości decyzji, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi.

Reasumując stwierdzić należy, że sąd nie doszukał się takich naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, w związku z czym skargę oddalił, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325).