Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 808/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2023-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art, 24a ust. 9 i 10
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: § 30, § 31, § 33 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1390
law: Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków
article: art. 107 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135, art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 8 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Sędzia NSA Janusz Nowacki Protokolant asystent sędziego Krystyna Adamczewska-Reguła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2023 roku sprawy ze skargi A. W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi z dnia 28 września 2022 roku numer GiK-II.7221.68.2022.ML w przedmiocie zarzutów do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Tomaszowskiego z dnia 5 lipca 2022 r., numer GGN.6620.7.2.2021; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi na rzecz skarżącego A. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 808/222

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 28 września 2022 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty Tomaszowskiego z 5 lipca 2022 r. dotyczącą zarzutów A.W. zgłoszonych do danych zawartych w operacie opisowo – kartograficznym po przeprowadzonej modernizacji.

W dniu 5 lipca 2022 r. Starosta Tomaszowski na podstawie art. 24a ust. 10, art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.) i art. 104 k.p.a. wydał decyzję następującej treści "orzekam o uwzględnienie zarzutów Pana A.W. zawartych we wniosku z dnia 04.01.2021 do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym dotyczących granic działki [...], położonej w obrębie T., gm. T.2. Dane ewidencyjne uwzględniające zarzut wynikają z opracowania geodezyjnego przyjętego w dniu 05.07.2022 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...], w tym wykazów zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki ewidencyjnej [...], [...], [...], [...].

W uzasadnieniu tej decyzji Starosta Tomaszowski wyjaśnił, że w 2019 r. zarządził przeprowadzenie modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla całej gminy T.2, w tym m.in. dla obrębu T., w którym położona jest m.in. działka nr [...]. Po wyłożeniu do wglądu w siedzibie Starostwa Powiatowego w dniach 16.11.2020 – 4.12.2020 projektu operatu opisowo-kartograficznego, dane objęte modernizacją stały się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegały ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Informacja o tym została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego 28 grudnia 2020 r. pod pozycją [...]. W terminie 30 dni od tej daty strony mogły zgłaszać zarzuty do tych danych.

A.W., jako właściciel działki nr [...], wystąpił w ww. terminie z zarzutami. Wskazał, że spór graniczny dotyczy działek nr [...] i [...], których według jego wiedzy i zgodnie z opracowaniem [...] stan posiadania nie jest zgodny ze stanem prawnym. Modernizacja ewidencji gruntów z 12 lutego 2020 r. jest próbą rozwiązania tego sporu przez wyznaczenie nowych granic z ingerencją w stan posiadania działki nr [...], co jest według niego bezzasadne. W ramach prowadzonego postępowania Starosta wezwał strony postępowania na rozprawę administracyjną. Po rozprawie i analizie dokumentów ustalono, że z uwagi na stwierdzone błędy firma, która była wykonawcą prac modernizacyjnych powtórzy w terenie czynności ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych nr [...] i [...].

Powtórne ustalenie granic miało miejsce 23 kwietnia 2022 r., a uczestnicy postępowania swoim podpisem w protokole zaakceptowali przebieg granic. Granica pomiędzy działkami nr [...] i [...] została ustalona na podstawie § 33 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2021 r. poz. 1390), dalej rozporządzenie, na podstawie zgodnych wskazań właścicieli. Granicę pomiędzy działkami nr [...] i [...] także ustalono na podstawie § 33 ust. 1 ww. rozporządzenia, czyli na podstawie zgodnych wskazań właścicieli. Granicę pomiędzy działkami nr [...] i [...] ustalono na podstawie § 33 ust. 2 ww. rozporządzenia, czyli według ostatniego spokojnego stanu posiadania. W wyniku tych czynności do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 5 lipca 2022 r. został przyjęty operat techniczny [...].

Organ wskazał, że A.W. 16 czerwca 2022 r. wniósł pismo, w którym kwestionował powierzchnię swojej działki po ustaleniach w terenie z 23 kwietnia 2022 r. Z uwagi na fakt, że A.W złożył oświadczenie woli składając podpis w protokole ustalenia granic i uznał, że granica została ustalona według zgodnych wskazań stron, organ orzekł jak w sentencji. Wyjaśnił, że gdy decyzja stanie się ostateczna będzie stanowiła podstawę do ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków nowo ustalonych granic działki nr [...] oraz nowych powierzchni działek (działki nr [...] - 0,3971 ha, działki nr [...] – 0,1971 ha, działki nr [...] – 0,2017 ha, działki nr [...] - 1,5243 ha).

W odwołaniu od ww. decyzji A.W podkreślił, że zgodnie z uzasadnieniem decyzji powierzchnia jego działki została w wyniku ostatnich pomiarów pomniejszona w stosunku do stanu pierwotnego ujętego w mapie sytuacyjnej z 23.02.1976 r. oraz jego aktem notarialnym. Wskazał, że zgodnie z pierwotnym podziałem działki nr [...] i [...] mają taką samą powierzchnię - 0,20 ha, a w wyniku nowego podziału jego działka nr [...] ma powierzchnię 0,1971 ha. Ponadto szerokość działki nr [...] powinna być taka sama w całej długości, a tym samym granice działek - odpowiednio działki nr [...] z działką nr [...] oraz działki nr [...] z działką nr [...] (w dłuższej linii)) - powinny być równoległe.

Dodał, że powyższe stanowisko było już przedstawiane przez niego w toku sprawy i jak wynika z zaskarżonej decyzji nadal nie zostało wzięte pod uwagę.

Decyzją z 28 września 2022 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając decyzję organ odwoławczy stwierdził, że ustalenie granic działki nr [...] wykonane w trakcie procedury modernizacji ewidencji gruntów i budynków zostało przeprowadzone prawidłowo.

Na podstawie § 30 rozporządzenia przebieg granic działek ewidencyjnych w procesie zakładania, modernizacji albo bieżącej aktualizacji ewidencji wykazuje się na podstawie:

1) dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego sporządzonej na potrzeby:

a) postępowania rozgraniczeniowego,

b) postępowania w sprawie scalenia lub wymiany gruntów,

c) postępowania w sprawie scalenia i podziału nieruchomości,

d) postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej,

e) podziału nieruchomości,

f) wznowienia znaków granicznych, wyznaczenia punktów granicznych lub ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych;

2) innych materiałów zasobu dotyczących przebiegu granic;

3) dokumentacji geodezyjnej sporządzonej przez Straż Graniczną, jeżeli dokumentacja ta określa przebieg granic państwa z dokładnością odpowiednią dla ewidencji.

Jeżeli brak jest dokumentacji lub materiałów, o których mowa w § 30, albo zawarte w nich dane nie pozwalają na odtworzenie położenia granic z właściwą dokładnością, dane dotyczące położenia granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku pomiarów geodezyjnych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic (§ 31 rozporządzenia).

Organ wskazał, że w trakcie modernizacji ustalono, że na podstawie materiałów znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie jest możliwe matematyczne odtworzenie układu geometrycznego granic działki nr [...]. W związku z tym granice ustalono na podstawie § 33 ust. 1 i 2 rozporządzenia, czyli odpowiednio na podstawie zgodnych wskazań właścicieli i według ostatniego spokojnego stanu posiadania. Ustalenie to zostało zakończone spisaniem i podpisaniem przez uczestników postępowania protokołu ustalenia granic, który jest częścią operatu technicznego [...]. przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, co stanowi podstawę do ujawnienia danych w nim zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, że nie można uznać zarzutów strony zawartych w odwołaniu za słuszne. Wprawdzie w wyniku ustalenia granic powierzchnia działki nr [...] uległa zmianie, jednak celem ustalenia przebiegu granic jest ich prawidłowe ujawnienie w ewidencji gruntów, a dopiero konsekwencją tak ustalonych granic jest obliczenie powierzchni działki ewidencyjnej, czyli powierzchnia działki jest rzeczą wtórną w stosunku do prawidłowo ustalonego przebiegu granic. Zatem zarzut strony, że mniejsza powierzchnia działki obecnie ujawniona w ewidencji gruntów jest nieprawidłowa, jest błędny, gdyż obecnie obliczona powierzchnia jest konsekwencją ustalenia granic działki dokonanego przez strony przy udziale geodety w trakcie modernizacji ewidencji gruntów. Uczestnicy postepowania swoim podpisem w protokole ustalenia granic zaakceptowali ustalony wówczas przebieg granic.

Organ raz jeszcze podkreślił, że ustalenie granic nastąpiło, ponieważ na podstawie materiałów znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym nie jest możliwe matematyczne odtworzenie układu geometrycznego granic działki nr [...], dlatego granice ustalono na podstawie zgodnych wskazań właścicieli i według ostatniego spokojnego stanu posiadania. W związku z tym zarzut, że szerokość działki powinna być taka sama na całej jej długości także nie jest uzasadniony, gdyż to strony ustaliły taki, a nie inny przebieg granic.

Podsumowując organ stwierdził, że granice działki zostały ustalone ponownie przez strony postępowania, ponieważ w państwowym zasobie brak było materiałów, które mogły stanowić podstawę do ich ujawnienia w ewidencji gruntów i budynków z właściwą dokładnością. Tak ustalone granice stanowiły następnie podstawę do obliczenia nowej powierzchni działki. W związku z tym zarzuty strony wyrażone w odwołaniu od decyzji są nieuzasadnione i dlatego należy utrzymać w mocy decyzję Starosty Tomaszowskiego z 5 lipca 2022 r.

Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł A.W., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. § 33 ust. 1 rozporządzenia, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu, że podpis na protokole ustalania granic stanowił oświadczenie woli, podczas gdy oświadczenie takie jest w istocie oświadczeniem wiedzy. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego polegające na nierozpoznaniu zarzutów skarżącego do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym dotyczącym granic działki nr [...], a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji, w sytuacji gdy organ powinien decyzję uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ II instancji, w ślad za organem I instancji, błędnie zrozumiał § 33 ust. 1 rozporządzenia, poprzez przyjęcie, że użyty w tym przepisie zwrot "zgodne wskazanie" należy interpretować jako oświadczenie woli. Tymczasem w przypadku ustalania granic osoba uprawniona wskazuje przebieg granicy działek ewidencyjnych zgodnie ze swoją wiedzą, co znajduje potwierdzenie w protokole ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych przez złożenie podpisu. W ocenie skarżącego oświadczenie wiedzy nie jest równoznaczne z oświadczeniem woli i jako takie nie może kreować nowego stanu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia, gdy zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane. W ocenie Sądu, w sprawie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, która uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W rozpatrywanej sprawie postępowanie toczyło się na skutek zarzutów wniesionych przez A.W do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym po przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków. Zarzuty dotyczyły przebiegu granic i powierzchni należącej do niego działki nr [...], obręb T., gmina T.2.

W myśl art. 24a ust. 9 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1990 ze zm.), dalej ustawa, każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych. O uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10).

Ustawodawca w art. 24a ust.10 ustawy wskazał więc jednoznacznie jakie dwa rodzaje rozstrzygnięć mogą zapaść po rozpoznaniu zarzutów do danych ujawnionych po modernizacji w operacie opisowo-kartograficznym. Organ może zarzuty odrzucić, uznając je za nieuzasadnione lub zarzuty uwzględnić.

W niniejszej sprawie organ I instancji w decyzji z 5 lipca 2022 r. orzekł "o uwzględnienie zarzutów Pana A.W. zawartych we wniosku z dnia 04.01.2021 do danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym dotyczących granic działki [...], położonej w obrębie T., gm. T.2. Dane ewidencyjne uwzględniające zarzut wynikają z opracowania geodezyjnego przyjętego w dniu 05.07.2022 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za numerem [...], w tym wykazów zmian danych ewidencyjnych dotyczących działki ewidencyjnej [...], [...], [...], [...].

Sentencja decyzji sformułowana w taki sposób jest niegramatyczna, nieczytelna, niejednoznaczna i budzi wątpliwości co do tego, czy zarzuty zgłoszone przez stronę zostały uwzględnione, czy też nie. Sformułowania: "orzekam o uwzględnienie zarzutów..." i następnie: "Dane ewidencyjne uwzględniające zarzut wynikają...." wskazywać mogą na zamiar organu uwzględnienia zarzutów, natomiast w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że z uwagi na fakt, że A.W. złożył oświadczenie woli składając podpis w protokole ustalenia granic i uznał, że granica została ustalona według zgodnych wskazań stron, organ orzekł jak w sentencji. To wskazuje, że argumenty strony uznane zostały za niezasadne i tak też uznał skarżący, gdyż złożył odwołanie od tej decyzji.

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę na skutek odwołania wniesionego przez stronę nie dostrzegł powyższych niejasności i niespójności i utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje, że zarzuty strony zawarte w odwołaniu uznane zostały za niezasadne. Odnosząc się do podnoszonych w odwołaniu argumentów dotyczących nieprawidłowego ustalenia w operacie granic i powierzchni działki nr [...], Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jednoznacznie stwierdza w swoim uzasadnieniu, że "nie można uznać zarzutów strony zawartych w odwołaniu za słuszne" i wyjaśnia następnie swoje stanowisko.

Na tym etapie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji należy pominąć merytoryczny aspekt sprawy. W sytuacji, gdy istnieje wewnętrzna sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciami zawartymi w sentencjach decyzji organów obydwu instancji, a ich uzasadnieniem, w pierwszej kolejności należy wyeliminować tę sprzeczność. Skoro bowiem organ pierwszej instancji orzekł "o uwzględnienie zarzutów", a organ odwoławczy tę decyzję utrzymał w mocy, należy uznać, że sentencje decyzji stanowią o uwzględnieniu zarzutów, gdy tymczasem w ich uzasadnieniach organy wyjaśniają skarżącemu, że jego zarzuty odnoszące się do granic i powierzchni działki nr [...] są bezpodstawne. Nie pozwala to Sądowi na merytoryczną kontrolę kwestionowanych przez skarżącego decyzji, bo w gruncie rzeczy nie wiadomo, jaka jest treść tych decyzji.

Przepis art. 24a ust. 10 ustawy stanowi, że o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji (ust. 10). Tak więc są jedynie dwa możliwe rozstrzygnięcia o zgłoszonych zarzutach – ich uwzględnienie lub odrzucenie. Sentencje decyzji organów obydwu instancji sugerują, że zarzuty A.W. zostały uwzględnione, podczas gdy ich uzasadnienia – że zostały odrzucone. Takie decyzje nie nadają się do dokonania kontroli ich legalności, a co za tym idzie – są wadliwie i muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera:

1) oznaczenie organu administracji publicznej;

2) datę wydania;

3) oznaczenie strony lub stron;

4) powołanie podstawy prawnej;

5) rozstrzygnięcie;

6) uzasadnienie faktyczne i prawne;

7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania;

8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny;

9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.

Stosownie zaś do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zgodnie z powołaną regulacją prawną, relacje pomiędzy uzasadnieniem, a rozstrzygnięciem decyzji są ścisłe i nie może być między nimi rozbieżności. Obie części stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym, żadna z nich nie może istnieć oddzielnie w obrocie prawnym i powinny być ze sobą spójne wewnętrznie.

W sentencji decyzji wyrażana jest wola organu administracji publicznej załatwiającego sprawę w tej formie. Wola ta musi być wyrażona w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, gdyż treść rozstrzygnięcia jest równoznaczna z udzielonym stronie uprawnieniem lub nałożonym na nią obowiązkiem albo też stanowi wypowiedź o odmowie przyznania jej żądanego uprawnienia, względnie o umorzeniu postępowania. Rozstrzygnięcie jest kwintesencją decyzji, gdyż wyraża rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Prawidłowe rozstrzygnięcie jako element decyzji administracyjnej musi być zredagowane w sposób jednoznaczny, jasny i zrozumiały dla adresata decyzji, umożliwiający jej prawidłowe wykonanie i niewymagający dodatkowych wyjaśnień ze strony organu.

W rozstrzyganej sprawie rozstrzygnięcie organu I instancji tych wymogów nie spełniało, a mimo to zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy, co stanowi naruszenie art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. Równocześnie, jeśli tak jak w rozpoznawanej sprawie, treść uzasadnienia pozostaje w sprzeczności z jej rozstrzygnięciem, to sytuacja taka narusza także art. 107 § 3 k.p.a.

Wskazanie w uzasadnieniu decyzji de facto odmiennego rozstrzygnięcia niż zamieszczone w jej osnowie, nie stanowi konwalidacji błędnej decyzji. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości stanowisko, że sentencja (osnowa) decyzji powinna być sformułowana jasno i precyzyjnie. Rozstrzygnięcie zamieszczone w decyzji, stanowiąc wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa administracyjnego, powinno być na tyle zrozumiałe dla stron, aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczy i jakie konkretne obowiązki zostały na stronę nałożone lub jakie uprawnienia zostały jej przyznane (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2015 r., II OSK 800/15; wyrok NSA z 22 stycznia 2009 r., II OSK 1923/07, wyrok NSA z dnia 21 listopada 2017 r., II OSK 491/16).

Niedostrzeżona przez organ odwoławczy rozbieżność pomiędzy sentencją, a uzasadnieniem decyzji Starosty Tomaszewskiego skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, która wydana została z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także decyzji organu I instancji, który ponownie rozpoznając sprawę powinien jednoznacznie zredagować swoje rozstrzygnięcie i należycie je uzasadnić.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

AM