Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 137/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 182, art. 186, art. 233, art. 244 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 1999 nr 72 poz 802
law: Ustawa z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej.
article: art. 1 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 258 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek, Asesor WSA Małgorzata Fita, Protokolant Asystent Sędziego Anna Gilowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2006r. sprawy ze skargi W. C. - L. prowadzącej Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "[...]" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia decyzji dotyczącej długu celnego oraz podatku od towarów i usług uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 233 § 1 w związku z przepisem art. 258 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), w związku z przepisem art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), po rozpatrzeniu odwołania W. C.-L. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł, że decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził powstanie długu celnego w stosunku do towaru w postaci samochodu ciężarowego z dźwigiem marki Scania 86 o numerze podwozia[...], rok produkcji 1981, a nadto obliczył kwotę długu celnego w wysokości 12 593, 40 zł, określił kwotę odsetek za zwłokę od należności celnych w wysokości 19 398, 30 zł, oraz określił kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 10 686, 30 zł.

Po rozpatrzeniu wniosku strony z dnia [...] 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał pozwolenie nr [...] z dnia [...] na zniszczenie tego towaru w terminie 30 dni od dnia otrzymania pozwolenia.

Pismem z dnia [...] 2005 r. Kierownik Oddziału Celnego poinformował Urząd Celny, że dnia [...] 2005 r. pod nadzorem funkcjonariusza celnego dokonano zniszczenia tego towaru.

Pismami z dnia [...] lipca i [...] lipca 2005 r. strona zwróciła się do Naczelnik Urzędu Celnego z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nr [...] z dnia [...] 2004 r. w przedmiocie stwierdzenia długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji.

W dniu [...] 2005 r. wpłynęło do Izby Celnej odwołanie pełnomocnika strony z dnia [...] października od decyzji nr [...] z dnia [...]. Wniesiono w nim o uchylenie decyzji, zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych, mających istotne znaczenie przy podejmowaniu tej decyzji; nie uwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, swobodną ocenę dowodów oraz błędne ustalenia w przedmiocie stosowania obowiązującego prawa. W uzasadnieniu powołano przepis art. 258 § 1 Ordynacji podatkowej i przepis art. 244 pkt 4 lit b Kodeksu celnego, wskazując na wygaśnięcie długu celnego, w związku ze zniszczeniem towaru i bezprzedmiotowość decyzji w związku z brakiem przedmiotu, którego dotyczyła.

Postanowieniem nr [...] przerejestrowanym na [...] z dnia [...] 2006 r. Dyrektor Izby Celnej wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w związku z prowadzonym postępowaniem. Pełnomocnik strony pismem z dnia [...] 2006 r. wypowiedział się w sprawie zebranego materiału dowodowego i wskazał przepis art. 68 Ordynacji podatkowej, jako podstawę wygaśnięcia decyzji; wniósł o wyjaśnienie kwestii nadania towarowi przeznaczenia celnego i stwierdzeń zawartych w decyzjach nr [...] z dnia [...] 2004 r. i nr [...] z dnia [...]2004 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że instytucja wygaśnięcia decyzji uregulowana jest w przepisach Działu IV, rozdział 20 Ordynacji podatkowej. Przepis art. 258 § 1 tej ustawy w sposób wyczerpujący wymienia przypadki, w których następuje wygaśnięcie decyzji przez organ podatkowy. Tak sytuacja zachodzi, gdy decyzja:

1) stała się bezprzedmiotowa;

2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona tego warunku nie dopełniła;

3) strona nie dopełnił przewidzianych w tej decyzji lub w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ulg;

4) strona nie dopełniła określonych w przepisach prawa podatkowego warunków uprawniających do skorzystania z ryczałtowanych form opodatkowania.

Organ II instancji wskazał, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest instytucją procesową i ma charakter wtórny w stosunku do samego wygaśnięcia decyzji, a więc o ile wygaśniecie decyzji oznacza szczególny sposób zakończenia bytu prawnego decyzji, to stwierdzenie wygaśnięcia decyzji polega na wiążącym stwierdzeniu, że na skutek zaistnienia określonych okoliczności faktycznych lub prawnych ustały skutki prawne decyzji.

Dalej stwierdzono, że pierwszą przyczyną wygaśnięcia decyzji podatkowej jest jej bezprzedmiotowość. Zachodzi ona wówczas, gdy nastąpi ustanie prawnego bytu praw lub obowiązków stanowiących treść stosunku prawnego ukształtowanego na podstawie decyzji. Decyzja wymiarowa może się stać bezprzedmiotowa na skutek wygaśnięcia zobowiązania podatkowego lub jego przedawnienia. W ocenie organu, w rozstrzyganej sprawie zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu celnego, stosownie do przepisu art. 26 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo celne. Jak wynika z treści przepisu art. 244 pkt 4 lit. b Kodeksu celnego dług celny wygasa, jeżeli wobec towarów zgłoszonych do procedury celnej, która określa obowiązek uiszczenia kwoty należności, towary przed ich zwolnieniem, zostały zajęte i orzeczono ich przepadek, zniszczono je na polecenie organu celnego zgodnie przepisem art. 186, stały się przedmiotem zrzeczenia na rzecz Skarbu Państwa, zostały zniszczone lub ostatecznie utracone ze względu na ich charakter, wypadek losowy lub działanie siły wyższej.

W tej sprawie, w związku ze zniszczeniem towaru w postaci samochodu ciężarowego z dźwigiem marki Scania, zgodnie z pozwoleniem Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2005 r., nr [...], na podstawie przepisu art. 244 pkt 4 lit. b Kodeksu celnego dług celny wymierzony decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r., w stosunku do towaru będącego przedmiotem zniszczenia wygasł z mocy prawa z dniem [...] 2005 r. tj. z dniem zniszczenia. Jak wynika jednak z treści decyzji nr [...] z dnia [...] 2004 r., została w niej również określona kwota podatku od towarów i usług wobec tego towaru. Zdaniem organu odwoławczego, należy stwierdzić, że przepisy prawa podatkowego nie przewidują zwolnienia z podatku od towarów i usług w przypadku zniszczenia towaru, wobec czego fakt zniszczenia towaru nie wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Celnej podkreślił, że w sprawie pełnomocnik strony zwrócił się do Urzędu Celnego z wnioskiem o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej nr [...] z dnia 23 stycznia 2004 r. w przedmiocie ustalenia podatku od towarów i usług. Mając na uwadze fakt, że wniosek strony dotyczył sprawy już rozstrzygniętej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] 2005 r. w sprawie odmowy uchylenia i zmiany decyzji nr [...] z dnia [...] 2004 r., Naczelnik Urzędu Celnego decyzją nr [...] z dnia [...] 2005 r. umorzył, jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie uchylenia i zmiany decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] 2004 r.

Po rozpatrzeniu odwołania z dnia [...] 2005 r. od decyzji nr [...] z dnia [...] 2005 r., Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Zdaniem organu odwoławczego zniszczenie towaru nie stanowi również przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia zobowiązania podatkowego. Stosownie do treści przepisu art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie takie wygasa w całości lub w części wskutek:

1) zapłaty;

2) pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta;

3) potracenia;

4) zaliczenia nadpłaty lub zaliczenia zwrotu podatku;

5) zaniechania poboru;

6) przeniesienia własności rzeczy lub praw majątkowych;

7) przejęcia własności nieruchomości lub prawa majątkowego w postępowaniu egzekucyjnym;

8) umorzenia zaległości;

9) przedawnienia;

W rozpatrywanej sprawie podatek od towarów i usług określony w decyzji nr [...] z dnia [...] 2004 r. nie został zapłacony, a w sprawie tego zobowiązania podatkowego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Dyrektora Izby Celnej. Zdaniem organu odwoławczego należy zatem stwierdzić, że zobowiązanie podatkowe określone w powyższej decyzji nie zostało wykonane i nie wygasło wskutek efektywnych sposobów wygasania zobowiązań określonych w przepisie art. 59 § 1 Ordynacji podatkowej.

W sprawie nie zaistniały również inne okoliczności wymienione w powołanym przepisie, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego. Strona nie występowała do organów podatkowych z wnioskiem o umorzenie podatku od towarów i usług określonego w powyższej decyzji, wobec czego wygaśnięcie tego zobowiązania podatkowego w drodze umorzenia nie miało miejsca w tej sprawie.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zobowiązanie powyższe podatkowe nie uległo przedawnieniu. Przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi bowiem, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem lat 5, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Z akt sprawy wynika, że termin płatności podatku od towarów i usług określonego decyzją nr [...] z dnia [...] 2004 r. upłynął w dniu [...] 2004 r., wobec czego termin przedawnienia upływa z końcem 2009 r. Jest zatem bezsporne, że w niniejszej sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, o którym mowa w przepisie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

W odniesieniu do twierdzenia pełnomocnika strony dotyczącego zastosowania w sprawie przepisu art. 68 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że na podstawie § 1 tego przepisu, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Z treści art. 21 § 1 pkt 2 powołanej ustawy wnika, że przepis art. 68 tej ustawy odnosi się do zobowiązań podatkowych powstałych z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania, a więc decyzji konstytutywnej. Instytucja ta nie ma natomiast zastosowania do zobowiązań podatkowych powstających z zaistnieniem zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1), w przypadku których organy podatkowe wydają decyzje o charakterze deklaratoryjnym wymierzające należny podatek, którego obliczenie i zapłata jest ustawowym obowiązkiem podatnika (np. podatek od towarów i usług, podatek akcyzowy, podatki dochodowe).

W niniejszej sprawie, decyzją nr [...] z dnia [...] 2004r. Naczelnik Urzędu Celnego określił kwotę podatku od towarów i usług na podstawie przepisu art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego. W świetle powyższego bezspornym jest, że decyzja nr [...] z dnia [...] 2004 r., którą organ celny dokonał wymiaru kontrolnego, określając należny podatek od towarów i usług powstały z zaistnieniem zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego – jest decyzją o charakterze deklaratoryjnym, Wobec tego w niniejszej sprawie instytucja przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązania podatkowego, uregulowana w przepisie art. 68 Ordynacji podatkowej nie ma zastosowania. Mając na uwadze wyżej przedstawiony stan faktyczny i prawny sprawy organ odwoławczy stwierdził, że podatek od towarów i usług, określony w decyzji nr [...] z dnia [...] 2004 r., nie wygasł i nadal istnieje.

Biorąc pod uwagę fakt, że nadal istnieje jeden z elementów stosunku prawnego, będącego przedmiotem decyzji nr [...] z dnia [...] 2004 r., Dyrektor Izby Celnej dodał, że brak jest przesłanek do stwierdzenia bezprzedmiotowości tej decyzji.

Zdaniem organu II instancji, w sprawie nie zachodzą również inne okoliczności określone w cytowanym wcześniej przepisie art. 258 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowiący podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji. W pkt 2 powołanego przepisu, jako przyczynę wygaśnięcia decyzji ustawodawca wskazuje niedopełnienie przez stronę zastrzeżonego w decyzji warunku.

Dyrektor Izby Celnej wskazał, że decyzja nr [...] z dnia [...] 2004 r. nie została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, którego strona nie dopełniłaby. Wezwanie do uiszczenia należności celnych i podatkowych nie jest warunkiem, od którego wykonania uzależniona jest ważność decyzji. Nie wykonanie przez stronę zobowiązania podatkowego we wskazanym terminie, zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji, skutkuje ściągnięciem ich w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W myśl przepisu art. 258 § 1 pkt 3 i 4 Ordynacji podatkowej, kolejną przesłanką stwierdzenia wygaśnięcia decyzji jest niedopełnienie przez stronę warunków uprawniających do skorzystania z ulg lub z ryczałtowych form opodatkowania. Termin "warunki" został użyty dla oznaczenia przesłanek uprawniających do skorzystania z ulg lub z ryczałtowych form opodatkowania, zaś przepis ten reguluje w istocie rzeczy skutki niespełnienia ustawowych przesłanek uprawniających do skorzystania z ulg lub z ryczałtowych form opodatkowania. Zdaniem organu odwoławczego powyższa decyzja nie określa warunków uprawniających do skorzystania z ulg lub z ryczałtowych form opodatkowania, wobec czego brak jest podstaw do stwierdzenia, że strona takich warunków nie dopełniła.

Biorąc powyższe od uwagę organ administracji stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji nr [...] z dnia [...] 2004 r.

Ustosunkowując się do zarzutów pełnomocnika strony zawartych w odwołaniu z dnia [...] 2005 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w sprawie organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zgodnie z przepisem art. 187 Ordynacji podatkowej, oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem – w myśl postanowień art. 180 powołanej ustawy. Odnośnie zarzutu swobodnej oceny dowodów organ II instancji zwrócił uwagę, że stosownie do treści przepisu art. 191 Ordynacji podatkowej, organ celny ma prawo do swobodnej oceny zebranego w trakcie prowadzonego postępowania materiału dowodowego. Organ ustala stan faktyczny według własnego przekonania, z uwzględnieniem wiedzy i doświadczenia, a ingerencja w swobodną ocenę dowodów jest możliwa dopiero gdy dokonana ocena dowodów jest dowolna. W stosunku do zarzutów i wniosku pełnomocnika strony dotyczących przeznaczenia celnego towaru, organ odwoławczy stwierdził, że prowadzenie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie przeznaczenia celnego towaru jest bezpodstawne, bowiem przedmiotem rozstrzygnięcia jest decyzja organu I instancji w sprawie stwierdzenia przez organ podatkowy wygaśnięcia decyzji, a nie decyzja rozstrzygająca w sensie merytorycznym o przeznaczeniu celnym towaru.

W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z przepisami prawa, biorąc jednak pod uwagę fakt zniszczenia towaru, strona może wystąpić do właściwego miejscowo urzędu skarbowego z wnioskiem o umorzenie w całości lub w części zaległości podatkowej na podstawie przepisu art. 67a Ordynacji podatkowej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie złożyła W. C.-L., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I – instancji..

Skarga zarzuca:

1) błąd w ustaleniach faktycznych mających istotne znaczenie przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji;

2) nieuwzględnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

3) swobodną jednostronną ocenę dowodów;

4) błędne ustalenie w przedmiocie stosowania obowiązującego prawa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek nie z powodów w niej podniesionych.

Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl przepisu art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z § 2 powołanego przepisu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli przepisy ustawy szczególnej nie stanowią inaczej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja narusza prawo.

Jak wynika z treści przepisu art. 258 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ podatkowy, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest instytucją procesową mającą charakter wtórny w stosunku do samego wygaśnięcia decyzji. O ile wygaśnięcie decyzji oznacza szczególny sposób zakończenia bytu prawnego decyzji, to stwierdzenie wygaśnięcia decyzji polega na wiążącym stwierdzeniu, że na skutek zaistnienia określonych okoliczności faktycznych lub prawnych ustały skutki prawne decyzji. Celem tej instytucji jest usunięcie stanu niepewności co do obowiązywania decyzji, której dotknęły okoliczności powodujące jej wygaśnięcie (zob. kom. do art. 258 [w:] B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Legalis 2006). Zdaniem B. Gruszczyńskiego bezprzedmiotowość decyzji zachodzi wówczas, gdy przestał istnieć jeden z elementów stosunku prawnego będącego przedmiotem decyzji albo gdy nastąpiła zasadnicza zmiana sytuacji faktycznej lub prawnej (zob. B. Gruszczyński [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Warszawa 2004, s. 654).

Zagadnienie to – w odniesieniu do ogólnego postępowania administracyjnego – w doktrynie omówił T. Woś, zauważając przy tym, że bezprzedmiotowość decyzji mogą powodować sytuacje, kiedy przestaje istnieć przedmiot rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, a przedmiotem tym są uprawnienia i obowiązki dwu podmiotów stosunku prawnego (zob. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej [art. 162 k.p.a.], PiP 1992 nr 7 s. 49-57).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że w odniesieniu do decyzji z dnia [...] 2004 r. Naczelnika Urzędu Celnego, w zakresie w jakim decyzja ta stwierdzała powstanie długu celnego w stosunku do towaru, ustalała kwotę długu celnego i określała kwotę odsetek za zwłokę od należności celnych, organy administracji publicznej wadliwie uznały, że brak jest przesłanek do stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji na podstawie przepisu art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten, w okolicznościach niniejszej sprawy, nakładał na organy administracji publicznej obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki wygaśnięcia długu celnego, a o ile tak, to czy miało to wpływ na wygaśnięcie decyzji, a w konsekwencji, czy ta okoliczność dawała podstawę do wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] 2004 r.

Zgodnie z powołanym przez organy administracji przepisem art. 244 pkt 4 lit b ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r., Nr 75, poz. 802 ze zm.) dług celny wygasa miedzy innymi wtedy, gdy towary zgłoszone do procedury celnej zniszczono zgodnie z art. 186 Kodeksu celnego. W myśl przepisu art. 186 § 1 Kodeksu celnego zniszczenie towaru może nastąpić po uprzednim wydaniu pozwolenia przez organ celny. Podobne uregulowanie zawarte jest w przepisach rozdziału 4 tytułu VII Wspólnotowego Kodeksu Celnego (art. 233 w zw. z art. 182).

Należy więc uznać że skoro nastąpiło wygaśnięcie długu celnego określonego w decyzji z dnia [...] 2004 r., to okoliczność ta w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spowodowała wygaśnięcie tej decyzji w zakresie stwierdzającym powstanie długu celnego, ustalającym kwotę długu celnego i określającym kwotę odsetek za zwłokę od należności celnych, co nakładało na organy administracji obowiązek wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji we wskazanym zakresie, na podstawie przepisu art. 258 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Odrębnym zagadnieniem jest istnienie podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia tej decyzji w zakresie określającym kwotę podatku od towarów i usług. Podnieść trzeba, że zagadnienie to jest istotnie związane z rozstrzygnięciem dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia [...] 2004 r. w zakresie, w jakim orzeczono w niej o długu celnym. Oznacza to, że organ odwoławczy będzie miał obowiązek ponownie orzec w zakresie tego żądania z uwzględnieniem nowej okoliczności jaką jest wygaśnięcia decyzji z dnia [...] 2004 r. w zakresie długu celnego. W szczególności organ odwoławczy oceni, jaki wpływ na rozstrzygnięcie o podatku ma stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w zakresie długu celnego.

Z tych też względów oraz na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.