Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 461/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 1 czerwca 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Sędziowie: WSA Elżbieta Kaznowska Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: ref. stażysta Anna Trzuskowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2005 roku, sprawy ze skargi E.G. i R.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] i orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę na rzecz A Spółki z o.o. dla inwestycji polegającej na wykonaniu instalacji paliwowej gazu LPG na terenie istniejącej stacji paliw A, na działce nr [...], położonej w B. przy ulicy [...].

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że złożony przez inwestora wniosek i projekt spełnia wymagania przepisów ustawy Prawo budowlane oraz przepisów szczegółowych, a ponadto, że żadna ze stron w zakreślonym przez organ terminie nie wniosła zastrzeżeń, ani wniosków w stosunku do planowanej inwestycji.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli skarżący E. i R.G. Zarzucili tej decyzji naruszenie przepisów prawa formalnego, a w szczególności art. 8, art. 10 ust. 1 i art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i wnieśli o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wskazali m.in., że zaskarżona decyzja nosi datę [...], podczas gdy inwestor uzupełnił braki wniosku pismem z dnia [...]. Ponadto stwierdzili, iż z treści decyzji wynika, że został do niej dołączony załącznik, którego oni, jako strony postępowania nie otrzymali. Wskazali na lakoniczność uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji przejawiającą się tym, iż sprowadza się ono w istocie do stwierdzenia zgodności wniosku i planowanej inwestycji z przepisami prawa. Podnieśli, że zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...], na mocy której utrzymana została w mocy decyzja organu pierwszej instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji i na ewentualne konsekwencje jej uchylenia.

Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją, organ odwoławczy rozpoznając odwołanie skarżących utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając argumenty przedstawione w odwołaniu za nieuzasadnione.

Odnośnie daty wydania decyzji organ stwierdził, iż wskazana w niej data stanowiła oczywistą omyłkę pisarską, która została sprostowana w trybie art. 113 § 1 kpa. Co do braku załącznika do odpisów decyzji przesyłanych innym, aniżeli inwestor stronom, to organ zauważył, że załącznikiem tym był projekt budowlany, który doręcza się wyłącznie inwestorowi. Brak jest natomiast jakichkolwiek przeszkód, aby pozostałe strony zapoznały się z tym projektem w ramach ich uprawnienia do przeglądania akt sprawy na każdym etapie postępowania. W kwestii skargi na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, organ odwoławczy wskazał, że decyzja ta była wykonalna i zaskarżenie jej do Sądu nie miało wpływu na dalszy tok postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący podnoszą te same argumenty, które wcześniej podnieśli w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 3 marca 2005 roku Sąd wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania do czasu prawomocnego zakończenia sprawy ze skargi skarżących na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] (sygn. akt II SA/Ka 2999/02), uznając, że od wyniku tamtego postępowania może zależeć rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Postępowanie sądowe zostało podjęte w wyniku uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2005 roku, mocą którego stwierdzono nieważność powołanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z odmiennych przyczyn, aniżeli te, które zostały w niej wskazane.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych -–Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.).

Kontrolując zatem zaskarżoną decyzję Sąd nie jest związany zarzutami skargi i dokonuje kontroli jej legalności na gruncie obowiązujących przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy wskazać przyjdzie, że zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.s.a, Sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei przepis art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, że wznawia się postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

W niniejszej sprawie decyzja w sprawie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę wydana został w oparciu o ostateczną decyzję w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a wynikiem tej skargi było wydanie wyroku w sprawie II SA/Ka 2999/02 z dnia 17 stycznia 2005 roku, na mocy którego stwierdzono nieważność decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Wyrok ten, wobec nie wniesienia skargi kasacyjnej przez żadną ze stron postępowania stał się prawomocny. W tym stanie rzeczy zachodzi przesłanka uzasadniająca wznowienie postępowania administracyjnego, co z kolei wypełnia dyspozycję powołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.s.a.

Nie zasługiwał natomiast na uwzględnienie zarzut skarżących związany z zaskarżeniem przez nich decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na etapie postępowania administracyjnego. Organy orzekające działały bowiem w dacie orzekania w oparciu o funkcjonującą w obrocie ostateczną decyzję, zaś wniesienie skargi do Sądu nie dawało samo przez się podstaw do zawieszenia postępowania względnie zmiany zaskarżonej decyzji. Dopiero bowiem prawomocny wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2005 roku wykreował sytuację, w której zaistniały przesłanki wznowieniowe.

Rozpatrując sprawę ponownie organ pierwszej instancji winien w pierwszej kolejności mieć na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 stycznia 2005 roku sygn. akt II SA/Ka 2999/02 oraz wyżej przytoczone rozważania i rozstrzygnąć sprawę według obecnie obowiązujących przepisów Prawa budowlanego.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił decyzje organów obu instancji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.s.a., w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm.).

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.s.a.

O kosztach postępowania nie orzeczono, a to wobec braku wniosku w tym zakresie, pomimo stosownego pouczenia skarżących (art. 210 § 1 p.s.a.).