Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 981/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Małgorzata Frej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi spółki P. z siedzibą w [...] na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych. o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Spółka P. z siedzibą w [...] złożyła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie fermy trzody chlewnej na [...] szt. loch wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w skład której wchodzą: zbiornik retencyjny na gnojownicę, budynki inwentarskie i budynek administracyjno-socjalny, połączone łącznikami, wiata nad brodzikiem przy wjeździe, silosy na paszę, fundament pod kontener, zbiornik bezodpływowy na ścieki bytowo-gospodarcze, zbiornik dezynfekcyjny, kanalizacja odprowadzająca gnojowicę z budynków inwentarskich do laguny, kanalizacja deszczowa z dachów budynków, kotłownia gazowa w budynku administracyjno-socjalnym i wewnętrzna instalacja gazowa do gazowych bezwymiennikowych nagrzewnic powietrza w budynkach inwentarskich, zasilanie energetyczne, droga dojazdowa i droga wewnętrzna, studnia dostarczająca wodę. Powyższe obiekty zostały zrealizowane na działce nr [...] w obr. [...], gm. [...].

Podczas kontroli, przeprowadzonej w dniu [...] r. w związku z w/w wnioskiem, stwierdzono, że ferma jest już użytkowana, a według oświadczenia inwestora eksploatowana jest od [...] r.

W związku ze stwierdzeniem faktu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego zezwolenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] wydanym na podstawie art.57 ust. 7, art.59f i art.59g ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 207 z 2003r., poz.2016 ze zm.), oraz art.123 Kpa wymierzył Spółce P. z siedzibą w [...] karę administracyjną z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych wchodzących w skład wyżej opisanej fermy trzody chlewnej w miejscowości [...], w wysokości [...] zł.

Na powyższe postanowienie Spółka P. złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżonemu postanowieniu zarzucono:

1/ naruszenie prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie oraz niewłaściwą wykładnię art. 4 pkt 2 i art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy Prawo budowlane /Dz. U. Nr 93, poz. 888/, w związku z art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane,

2/ naruszenie art. 10 kpa., poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia.

Zdaniem Spółki organ I instancji błędnie zastosował art. 57 ust. 7, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2005 r., w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed 31 maja 2004 r., oraz których nielegalne użytkowanie zostało stwierdzone przed 31 maja 2004 r. Spółka podniosła, iż zmuszona była do rozpoczęcia użytkowania fermy przed uzyskaniem stosownego pozwolenia, z uwagi na przedłużające się postępowania związane z uzyskaniem decyzji, które skutkowały poważnymi stratami finansowymi oraz ryzykiem wystąpienia na drogę sądową jej kontrahentów.

Po rozpatrzeniu zażalenia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie I instancji w sprawie wymierzenia w/w kary.

Zdaniem organu odwoławczego podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem, a wysokość kary ustalona została zgodnie z przepisami. Art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi, że w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektów przedmiotowej fermy wynikał z warunku zawartego w pozwoleniu na budowę inwestycji.

Ustawa Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi ustawą z dnia [...] r. przewidywała kary grzywny za użytkowanie obiektu bez zawiadomienia o zakończeniu budowy lub bez wymaganego pozwolenia na budowę. Spółka P. została ukarana takimi karami w dniach [...] r. i [...] r., po stwierdzeniu przez organ nadzoru budowlanego nielegalnego użytkowania obiektów fermy. Nałożenie tych kar nie spowodowało jednak zaprzestania przez Spółkę nielegalnego użytkowania fermy. Konsekwencją stwierdzonego w dniu [...] r. dalszego nielegalnego użytkowania obiektów jest wymierzona zaskarżonym postanowieniem kara administracyjna na podstawie nowych uregulowań prawnych.

Przywołany w zażaleniu art. 4 pkt 2 ustawy zmieniającej, stanowiący o wejściu w życie tej ustawy, w zakresie art. 57 ust. 7, z dniem 1 stycznia 2005 r., tj. później niż całej ustawy zmieniającej, miał na celu umożliwienie użytkownikom obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a eksploatowanych bez stosownego zawiadomienia bądź pozwolenia na użytkowanie, doprowadzenie tych obiektów do stanu zgodnego z prawem, bez kary.

Podnoszony w zażaleniu zarzut niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu też jest nietrafny, gdyż przedstawiciel Spółki uczestniczył w przeprowadzonych przez organ kontrolach nieruchomości. Organ nie był natomiast obowiązany umożliwić stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, bowiem nie wynika to z przepisów prawa. Art. 10 kpa odnosi się jedynie do decyzji a nie postanowień.

Powyższe postanowienie działający w sprawie pełnomocnik Spółki P. adw. K. M. Z. zaskarżył skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie w całości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi powtórzono zarzuty oraz argumentację zawartą w zażaleniu, rozwijając prawną analizę zarzutów.

Zdaniem skarżącego, organy obu instancji bezpodstawnie zastosowały art. 57 ust 7, w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 stycznia 2005 r., w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona oraz których nielegalne użytkowanie zostało stwierdzone przed 31 maja 2004 r. rażąco naruszając art. 4 pkt 2 oraz art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (zwaną dalej w skrócie ustawą zmieniającą).

Organ II instancji nie uwzględnił argumentacji skarżącej przedstawionej w zażaleniu, a wskazującej, że w niniejszej sprawie należy zastosować art. 2 ust. 4 ustawy zmieniającej. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 4 do obliczania wysokości kar, o których mowa w art. 57 ust. 7 oraz art. 59f prawa budowlanego oraz opłaty legalizacyjnej, stosuje się przepisy dotychczasowe. Stosując wskazany przepis organy administracji powinny wymierzyć spółce karę administracyjną zgodnie z art. 59 f w brzmieniu obowiązującym przed 31 maja 2004 roku, a zatem bez przewidzianego wart. 57 ust. 7 prawa budowlanego dziesięciokrotnego podwyższenia oraz w oparciu o stawkę opłaty w wysokości 300 złotych ustaloną rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2003 r. w sprawie stawki opłaty stanowiącej podstawę do obliczenia kary wymierzanej w wyniku obowiązkowej kontroli (Dz. U. z 2003 r. Nr 120 poz. 1132). W świetle treści art. 59f prawa budowlanego, obowiązującego do dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, istniała możliwość wymierzenia kary administracyjnej za rażące naruszenie warunków pozwolenia na budowę, za które może zostać uznane przystąpienie do użytkowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie.

Art. 2 ust. 4. ustawy zmieniającej wyznaczający zakres zastosowania art. 57 ust. 7 prawa budowlanego, dotyczy również nowych obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem 31 maja 2004 (datą wejścia w życie ustawy zmieniającej), a których przystąpienie do nielegalnego użytkowania zostało stwierdzone przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego po 31 maja 2004r. Z uwagi na fakt, że ponowna kontrola fermy wybudowanej przez spółkę została przeprowadzona w dniu [...] r., w trakcie, której organ I instancji po raz drugi wymierzył mandat za przystąpienie do użytkowania fermy bez pozwolenia na użytkowanie, to również, przy takiej interpretacji art. 2 ust. 4 ustawy zmieniającej, znajdzie on zastosowanie do obliczenia wymierzanej spółce kary administracyjnej.

Odmienna interpretacja art. 2 ust. 4 w związku z art. 4 pkt 2) ustawy zmieniającej. prowadziłaby do braku możliwości zastosowania art. 2 ust. 4 ustawy zmieniającej, w przypadku wymierzania kar z tytułu nielegalnego użytkowania obiektów budowlanych. Gdyby przyjąć, tak jak wskazuje organ II instancji, że nie było przed wejściem w życie ustawy zmieniającej możliwości wymierzenia kary administracyjnej za użytkowanie obiektu bez pozwolenia na użytkowanie, to ustanowienie przez ustawodawcę przepisu art. 2 ust. 4 było bezprzedmiotowe.

Racjonalny ustawodawca nie wprowadzałby przepisu przejściowego, regulującego podstawy wymiaru kar administracyjnych za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez uzyskania pozwolenia na użytkowanie przed wejściem w życie nowej ustawy, który zakłada stosowane przepisów dotychczasowych, gdyby nie istniała przed jej wejściem w życie możliwość nałożenia kary administracyjnej za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Organ II instancji wydając zaskarżone postanowienie również rażąco naruszył art. 10 § l kpa, który nakłada na organy administracji obowiązek zapewnienia czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania administracyjnego, podobnie jak organ I instancji, który podczas prowadzenia postępowania zupełnie zignorował dyspozycję tego przepisu. Strona nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, nie miała możliwości przedstawienia swojego stanowiska w sprawie, a jej czynny udział został ograniczony w postępowaniu przez organ I instancji do obecności w czasie kontroli przeprowadzanej przez organ I instancji.

W orzecznictwie sądowym podkreśla się, iż : "naruszenie zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu (...) stanowi kwalifikowaną wadę procesową, która stanowi podstawę wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek strony (art. 145 § 1 pkt. 4 kp.a.) i uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji (Wyrok NSA w Warszawie z dnia 6. 10. 2000 r. V S.A. 316/00 nie publikowany).. Z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 126 kpa do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 145-152 kpa, należy odnieść powyższą tezę mutatis mutandis do wydawanych postanowień.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, że ustanowiony w art. 10 kpa obowiązek zapoznania strony przed wydaniem rozstrzygnięcia dotyczy wyłącznie decyzji, gdyż postanowienie o wymierzeniu kary jest rozstrzygnięciem co do istoty, ma zatem cechy decyzji (art. 104 § 2 kpa). Różni się ono zasadniczo od postanowienia przewidzianego w kodeksie postępowania administracyjnego, które wydaje się w toku postępowania i które dotyczy poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzyga o istocie sprawy.

Przy interpretacji przepisu art. 10 § 1 kpa należy więc mieć na względzie wskazany powyżej charakter postanowienia o wymierzeniu kary, jako aktu administracyjnego rozstrzygającego identycznie jak decyzja sprawę co do istoty, oraz kierować się założeniem, iż racjonalny aksjologicznie prawodawca nie różnicowałby sytuacji prawnej adresata takiego postanowienia od sytuacji prawnej adresata decyzji administracyjnej, poprzez ograniczenie obowiązku organu administracji zapewnienia adresatowi postanowienia o wymierzeniu kary czynnego udział w każdym stadium postępowania, a w szczególności uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów. Założenie aksjologicznej racjonalności prawodawcy prowadzi do przełamania językowego znaczenia interpretowanego przepisu.

Wydanym postanowieniem organ I instancji wymierzył karę administracyjną o znacznej wysokości, która nawet pomimo wniesienia zażalenia musi zostać uiszczona przez stronę w terminie 7 dni od dnia doręczenia jej postanowienia. Gdyby przyjąć stanowisko przedstawiane przez organ II instancji, że art. 10 kpa nie znajduje zastosowania do spraw rozstrzyganych co do istoty postanowieniem, kary mogłyby być wymierzane w postępowaniu gabinetowym, bez żadnego udziału stron. W demokratycznym państwie prawnym, nie może zaś dochodzić do nakładania znacznych kar administracyjnych w postępowaniu gabinetowym nie gwarantującym stronie prawa czynnego udziału w postępowaniu. Wobec powyższego, mając na względzie wymagania wynikające z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego, prezentowana przez organ II instancji interpretacja przepisu art. 10 kpa nie może zostać zaakceptowana.

Za obowiązkiem stosowania przez organ II instancji przepisu art. 10 kpa przemawia również treść art. 144 kpa, który nakazuje odpowiednie stosowanie w postępowaniu zażaleniowym przepisów dotyczących odwołań.

Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sad Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Dokonana stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/, kontrola zaskarżonego postanowienia pod względem zgodności z prawem, nie dała podstaw do uznania, iż wydane ono zostało z naruszeniem prawa.

Sąd nie podziela zaprezentowanych w skardze zarzutów i wywodów dotyczących naruszenia przez organ nadzoru budowlanego prawa materialnego jak i art. 10 kpa.

Okoliczności faktyczne, stanowiące podstawę wydania zaskarżonego postanowienie są niesporne; mimo, iż organ wydający pozwolenie na budowę nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie, będąca inwestorem skarżąca Spółka, motywując to względami ekonomiczno-finansowymi, rozpoczęła użytkowanie wybudowanej fermy loch przed uzyskaniem pozwolenia.

Organ nadzoru budowlanego stwierdził ten fakt po raz pierwszy 13 listopada 2003r. lecz – jak przyznaje skarżąca – przystąpiła ona do użytkowania wybudowanych obiektów fermy od [...] r.

Za użytkowanie bez wymaganego zezwolenia wyżej wymienionej fermy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dwukrotnie – [...] r. oraz [...] r. ukarał grzywną /mandat/ kierownika fermy – na podstawie obowiązujących wówczas przepisów.

Mimo tego ferma nadal była użytkowana.

W związku z kolejnym wystąpieniem przez Spółkę o wydanie zezwolenia na użytkowanie fermy w dniu [...]r. organ nadzoru budowlanego dokonał w dniu [...]r., zgodnie z dyspozycją art. 57 ust.6 w związku z art. 59a Prawo budowlane kolejnej kontroli budowy, która wykazała, że ferma jest użytkowana mimo nie wydania zezwolenia przez właściwy organ.

W związku z powyższym dnia [...] r. wydane zostało zaskarżone postanowienie, wymierzające Spółce karę administracyjną na podstawie art. 57 ust.7 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym od [...] r.– co budzi sprzeciw skarżącej i główny zarzut jej skargi.

Stanowisko skarżącej w tej sprawie i zawarte w skardze na ten temat wywody nie są jednak trafne.

Zmiany, w ustawie Prawo budowlane, wynikające z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy Prawo budowlane /Dz.U. Nr 93, poz. 888/, generalnie weszły w życie 31 maja 2004r., z wyjątkiem znowelizowanej treści art. 57 ust.7, odnoszącego się do kar z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, który - z mocy art. 4 pkt 2 - obowiązuje od 1 stycznia 2005r.

Przepisy intertemporalne związane z ustawą z 16 kwietnia 2004r. zawiera jej art. 2. Ustanawia on generalną zasadę, iż do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy /tj. 31 maja 2004r./ stosuje się jej przepisy – z zastrzeżeniem ust.2-4.

Art. 2 ust. 4 stanowi zaś, że do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy do obliczania wysokości kar o których mowa w art. 57 ust. 7 oraz 59f /.../ stosuje się przepisy dotychczasowe. Wynika z tego przepisu, że do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej tj. po 30 maja 2004r. , do obliczenia kar, o których wyżej mowa, stosuje się już przepisy wynikające z ustawy zmieniającej, czyli karę, o której mowa w art. 57 ust. 7, według zasady wskazanej w art. 59f /do którego art. 57 ust. 7 odsyła/ - z tym, że obliczona wg art. 59f kara podlega 10-krotnemu podwyższeniu.

W art. 2 ust.4 ustawy zmieniającej jest mowa o "wszczętych sprawach" dotyczących wymierzenia kary z tytułu przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 i 55 Prawa budowlanego, a nie o zakończeniu budowy – jak stwierdza się w skardze, czy też stwierdzeniu, że obiekt jest użytkowany. Do zakończenia budowy nawiązuje art. 4 pkt 2 ustawy zmieniającej , stanowiący, że w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie tej ustawy, /tj. 31 maja 2005r. / zmieniony art. 57 ust. 7 wchodzi w życie dopiero 1 stycznia 2005r.

Datą "wszczęcia sprawy" w przedmiocie wymierzenia kary, o której mowa w art. 57 ust. 7 jest data stwierdzenia faktu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego po wejściu tego przepisu w życie.. Bezpodstawne byłoby odnoszenie pojęcia "wszczęcia postępowania", które zostało użyte w art. 2 ust. 4 ustawy zmieniającej do wcześniejszych przypadków stwierdzenia nielegalnego użytkowania obiektu , które zakończyły się wymierzeniem grzywny odpowiedniemu pracownikowi Spółki wg ówcześnie obowiązujących przepisów.

Zatem, jeśli organ nadzoru budowlanego po raz kolejny stwierdził użytkowanie obiektu budowlanego, wobec którego nałożony był obowiązek uzyskanego pozwolenia na użytkowanie bez takiego pozwolenia po dniu 1 stycznia 2005. kiedy weszła w życie nowa treść art. 57 ust. 1, karę wymierza się zgodnie z obowiązującym już w tym czasie brzemieniem art. 57 ust. 7, nadanym mu przez ustawę zmieniającą w art. 1 pkt 24 lit. b w związku z art. 4 ust. 2.

Brak jest natomiast podstaw by przyznać słuszność twierdzeniom strony skarżącej, iż w takich przypadkach należało zastosować art. 59 f ust. 1 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed jego nowelizacją. Hipoteza zawartej w tym przepisie normy odnosiła się bowiem do innego stanu faktycznego, a mianowicie "stwierdzenia istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innego rażącego naruszenia warunków pozwolenia na budowę", nie zaś do stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem art. 54 i 55 prawa budowlanego skoro od 31 maja 2004r. do tego stanu faktycznego wprost odnosi się art. 57 ust.7.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, iż przyjęta w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004r. zmieniającej ustawę Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. regulacja zawarta w art. 4 pkt 2, stanowiącym, iż art. 57 ust. 7 będący podstawą wymierzenia kary, wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2005r. tj. później niż cała ustawa z 16 kwietnia 2004r. /31.05.2004r./ miała na celu umożliwienie użytkownikom obiektów, którzy zakończyli przed tą datą budowę i przystąpili do użytkowanych obiektów bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie, doprowadzenie inwestycji do dnia 1 stycznia 2005r. do stanu zgodnego z prawem tj. zaprzestania użytkowania do czasu uzyskania zezwolenia. Gdyby skarżąca Spółka tak uczyniła uniknęłaby kary, wyliczonej wg nowego brzmienia art. 57 ust.7

Nietrafny okazał się też drugi zasadniczy zarzut skargi – naruszenia przez organy obu instancji art. 10 kpa tj. niezapewnienie stronie czynnego działu w każdym stadium postępowania oraz umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także wywody, iż wobec zaskarżonego postanowienia należy stosować przepisy Kpa odnoszące się do decyzji .

Przed wydaniem postanowienia o wymierzeniu kary organ nie miał obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań stosownie do art. 10 kpa. Z przepisu tego jednoznacznie bowiem wynika, iż przed wydaniem decyzji organ winien umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Także z art. 126 kpa wynika, iż art. 10 kpa nie znajduje zastosowania do postanowień.

Regulując kwestię nakładania kary na podstawie art. 57 ust.7 postanowieniem, co wynika z art. 59g ust.1 Prawa budowlanego, ustawodawca jednoznacznie określił zasady postępowania administracyjnego w takiej sprawie, oraz konsekwencje procesowe. Brak jest jakichkolwiek ustawowych przesłanek do stosowania w tym przypadku przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odnoszących się do decyzji. Wywody skargi, dotyczące zaskarżonego postanowienia, jako w istocie decyzji, stanowią interpretację contra legem.

Natomiast zarzutu nieuczestniczenia strony w postępowaniu nie potwierdzają przytoczone wyżej okoliczności sprawy.

W związku z wywodami skargi w tym zakresie należy dodać, że naruszenie art. 10 kpa może stanowić podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji tylko w wypadku, gdyby miało wpływ na wynik sprawy – co wynika z treści art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 dalej: p.p.s.a/.

Celem tego przepisu jest bowiem zapewnienie pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co jest warunkiem właściwego, zgodnego z przepisami prawa materialnego i zasadami postępowania, rozstrzygnięcia sprawy.

W sytuacji, gdy żadne okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości i dają podstawę do właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego a spór dotyczy jedynie interpretacji przepisów, podnoszone w skardze "niedanie stronie czasu na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów", nie mogło – w świetle art. 145 § 1 pkt 1 litc. p.p.s.a. stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Przytaczane w skardze orzecznictwo sądowoadministracyjne nie odnosi się do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy.

W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.