Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 357/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art.145 § 1 pkt 1 c, art. 145 § 3, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 130a
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 3 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Wyporska -Frankiewicz (spr.) Sędzia WSA Paweł Dańczak Protokolant: st. asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2022 roku sprawy ze skargi T.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 8 marca 2022 roku nr SKO.4141.17.2022 w przedmiocie ustalenia obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia 17 stycznia 2022 roku, nr KM.0715.256.106.2022 oraz umarza postępowanie administracyjne; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego – T. S. kwotę 7240 (siedem tysięcy dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [pic]


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 8 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Starosty Z. z dnia 17 stycznia 2022 r. ustalającą T.S. obowiązek zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki FSO Warszawa 125P o numerze rejestracyjnym [...]

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Pojazd marki FSO Warszawa 125P o numerze rejestracyjnym [...], numer nadwozia [...], został usunięty z drogi w dniu 13 kwietnia 2001 r. - na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu - i został umieszczony na parkingu strzeżonym prowadzonym przez firmę "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Z., a następnie przewieziony w dniu 13 lutego 2020 r. na plac mieszczący się przy ul. [...] .

Pismem z dnia 31 października 2003 r. Komenda Powiatowa Policji w Z. przekazała dokumentację przedmiotowego pojazdu Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w Z..

Postanowieniem z 18 grudnia 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wszczął wobec K. M. postępowanie w sprawie przejęcia przedmiotowego pojazdu na rzecz z Skarbu Państwa.

W odpowiedzi na otrzymane postanowienie o wszczęciu postępowania K. M. poinformował, iż nie jest właścicielem przedmiotowego pojazdu. Na dowód tego załączając kserokopię umowy kupna-sprzedaży z dnia 1 października 2000 r. wskazując równocześnie, iż obecnym właścicielem jest T. S..

W dniu 10 marca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. uznał się niewłaściwym rzeczowo w sprawie objęcia na własność Skarbu Państwa przedmiotowego pojazdu, porzuconego z zamiarem wyzbycia się przez jego ostatniego właściciela. Wobec powyższego zwrócił dokumentację związaną z usunięciem pojazdu do Komendy Powiatowej Policji w Z.

Pismem z dnia 20 czerwca 2005 r. Komenda Powiatowa Policji w Z. ponownie przekazała według właściwości dokumentację przedmiotowego pojazdu w celu przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego samochodu zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organem właściwym jest naczelnik urzędu skarbowego. Poinformowała również, iż Policja w zakresie swoich kompetencji nie ma uprawnienia do orzekania o przejęciu pojazdów ani uprawnienia do przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego.

Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. umorzył postępowanie wszczęte w dniu 19 grudnia 2003 r. postanowieniem w sprawie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki FSO WARSZAWA 125P o numerze rejestracyjnym [...]

W dniu 25 sierpnia 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. przekazał do Starostwa Powiatowego w Z. akta przedmiotowej sprawy z uwagi na to, że nie wydał decyzji orzekającej o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa,

Starosta Z. pismem nr [...] zawiadomił T. S. o usunięciu pojazdu i umieszczeniu go na parkingu strzeżonym, oraz o możliwości odebrania pojazdu z parkingu po uiszczeniu opłaty za jego usunięcie i przechowywanie. T. S. został również pouczony o konsekwencjach nieodebrania pojazdu w terminie do 30 dni od doręczenia zawiadomienia. Przedmiotowy pojazd nie został odebrany z parkingu w wyznaczonym terminie.

W dniu 26 maja 2015 r. w Sądzie Rejonowym w Z. I Wydział Cywilny został złożony wniosek o ustalenie prawa własności pojazdu marki FSO WARSZAWA 125P o numerze rejestracyjnym [...]. W dniu 25 kwietnia 2016 r. do organu wpłynął, prawomocny od dnia 19 marca 2016 r., wyrok o sygn. akt [...] ustalający, iż Skarb Państwa nabył własność pojazdu marki FSO WARSZAWA 125P o numerze rejestracyjnym [...]

W dniu 3 stycznia 2020 r. Starosta Z. wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny z wnioskiem o orzeczenie przepadku przedmiotowego pojazdu na rzecz powiatu. Następnie pismem procesowym z dnia 6 października 2020 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. z wnioskiem o stwierdzenie prawomocności postanowienia z dnia [...] sygn. akt [...]. W dniu 16 października 2020 r. do organu wpłynęło, prawomocne od dnia 1 października 2020 r., postanowienie Sądu Rejonowego w Z. I Wydział Cywilny sygn. akt [...] z dnia [...] o orzeczeniu przepadku wskazanego powyżej pojazdu na rzecz Powiatu Z.

W dniu 15 października 2020 r. Starosta Z. zlecił rzeczoznawcy oszacowanie pojazdu a w dniu 2 listopada 2020 r. organ zlecił odbiór przedmiotowego pojazdu z placu zlokalizowanego w Z., ul. [...].

Z uwagi na niską wartość pojazdu oraz jego zły stan techniczny, co potwierdza opinia rzeczoznawcy, która została wykonana przez rzeczoznawcę na podstawie umowy zawartej z B Sp. z o.o. w Ł. z dnia 29 grudnia 2017 r., został on przekazany do recyklingu zgodnie z ustawą z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. z 2020 r., poz. 2056). W dniu 2 listopada 2020 r. Komisja, powołana zarządzeniem Starosty Z., po dokonaniu oględzin i zapoznaniu się z opinią rzeczoznawcy, postanowiła ocenić majątek ruchomy Starostwa Powiatowego w Z. i przedmiotowy pojazd przekazać do likwidacji poprzez złomowanie i utylizację. Następnie w dniu 3 grudnia 2020 r. Komisja Likwidacyjna, na podstawie uchwały nr 62/184/20 Zarządu Powiatu Z. z dnia 19 listopada 2020 r. zakończyła czynności likwidacyjne, sporządzając protokół, a dokumentację zgromadzoną w postępowaniu przekazano do akt sprawy. Decyzją Starosty Z. z dnia 3 grudnia 2020 r., na podstawie zaświadczenia o demontażu pojazdu z dnia 27 listopada 2020 r. wystawionego przez [...] M. J. z siedzibą w Z., przy ul. [...] 139, wskazany powyżej pojazd został wyrejestrowany z powodu jego demontażu.

Zawiadomieniem z dnia 7 grudnia 2021 r. Starosta Z. poinformował T. S. o wszczęciu postępowania w sprawie zapłaty kosztów za usunięcie, przechowywanie, oszacowanie, sprzedaż lub zniszczenie pojazdu marki FSO WARSZAWA 125P zarejestrowanego za numerem [...] oraz pouczył o przysługującym mu prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie to zostało doręczone stronie w dniu 10 grudnia 2021 r., niemniej jednak nie skorzystała ona z przysługującego jej uprawnienia.

Decyzją z dnia 17 stycznia 2022 r. - na postawie art. 130a ust. 10h,10j ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o Ruchu Drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.) - dalej p.r.d., art, 12 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej kpa, oraz uchwał Rady Powiatu Z. - Starosta Z. ustalił T.S. obowiązek zapłaty 91.957,38 zł kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu marki FSO WARSZAWA 125P, numer rejestracyjny [...], numer nadwozia [...], który był jego właścicielem w dniu wydania dyspozycji usunięcia powyższego pojazdu. Wskazując szczegółowo sposób jej wyliczenia.

Skutkiem odwołania złożonego przez T. S., przywołaną na wstępie decyzją z dnia 8 marca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną doń decyzję Starosty Z. z dnia 17 stycznia 2022 r. ustalającą dla odwołującego się obowiązek zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu. Przytaczając kolejno treść art. 130a ust. 10h, ust. 5c, ust. 10i, ust. 10j, ust. 6-6e, ust. 10, ust. 10a-10e oraz ust. 10k ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – dalej: p.r.d., organ odwoławczy wyjaśnił m.in., iż z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania wynika, że właścicielem usuniętego pojazdu był, w dacie przeprowadzenia czynności, T. S.i a ponieważ pojazd nie został odebrany z parkingu w wyznaczonym terminie, Starosta Z., reprezentujący Skarb Państwa, w dniu 26 maja 2015 r. i 13 października 2015 r. złożył w Sądzie Rejonowym w Z., wniosek o ustalenie prawa własności pojazdu marki FSO WARSZAWA 125P o numerze rejestracyjnym [...] i tą własność dla Skarbu Państwa uzyskał prawomocnym od dnia 19 marca 2016 r., wyrokiem z dnia 25 lutego 2016 r. (sygn. akt: [...]). Następnie, wspomniany Starosta uzyskał także orzeczenie o przepadku tego pojazdu na rzecz Powiatu Z., na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] (sygn. akt: [...]), prawomocnego od dnia 1 października 2020 r. Dalej Kolegium wskazało, iż w tej sytuacji organy administracji publicznej są bezwzględnie związane treścią prawomocnego postanowienia z dnia 23 września 2020 r. o przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z., co oznacza, że nie mogą kwestionować ustaleń faktycznych leżących u jego podstaw, chociażby co do osoby dotychczasowego właściciela pojazdu, nawet jeżeli strona podważa je w toku postępowania administracyjnego. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji w sposób prawidłowy wskazuje mechanizm obliczenia ustalonej opłaty oraz cezury czasowe w jakich tę opłatę naliczono.

Na tą ostateczną decyzję, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, złożył T. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu:

1. obrazę przepisów postępowania:

a) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy z uwagi na niezawiadomienie strony o możliwości końcowego zaznajomienia się z materiałami postępowania, zachodziła podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji;

b) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wydania orzeczenia reformatoryjnego, w sytuacji spełnienia przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości;

c) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania organów administracji publicznej, tj. wydanie przez organ niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy było możliwe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z słusznym interesem strony;

d) art. 77 i 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem zasady praworządności, naruszeniem słusznego interesu skarżącego, nienależytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy wskutek niedostatecznego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, pominięciu okoliczności, iż T.S. nie był właścicielem pojazdu w chwili jego usunięcia;

e) art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem prawa oraz prowadzenie postępowania z pominięciem zasady prawdy obiektywnej, w sytuacji gdy organ zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz w żaden sposób nie uzasadnił podstaw tak długiego czasu przechowywania pojazdu a zaniechania i bezczynność leżąca po stronie organu nie powinny obciążać skarżącego;

f) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracji z naruszeniem zasady prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa, w sytuacji, gdy organ zaniechał wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz w żaden sposób nie uzasadnił podstaw tak długiego czasu przechowywania pojazdu, a zaniechania i bezczynność leżąca po stronie organu nie powinny obciążać skarżącego;

g) art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w sprawie;

2. obrazę przepisów materialnych:

a) art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o Ruchu drogowym poprzez obciążenie kosztami usunięcia pojazdu marki FSO WARSZAWA skarżącego w sytuacji, gdy nie był on właścicielem pojazdu w chwili usunięcia go z ulicy;

b) art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o Ruchu drogowym poprzez:

- jego błędne zastosowanie w sytuacji, kiedy skarżący w chwili usunięcia pojazdu nie był jego właścicielem;

- poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, kiedy skarżący nie był w stanie odebrać pojazdu z parkingu, gdyż nie był w sposób prawidłowy zawiadomiony o jego usunięciu;

- poprzez jego niezasadne zastosowanie, w sytuacji, gdy powinien zostać zastosowany stan prawny na dzień 1 lipca 2002 r.;

- obciążenie skazanego nieuzasadnionymi kosztami związanymi z usunięciem pojazdu i jego utylizacji, związanymi z opieszałością organu.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Z. i umorzenie postępowania administracyjnego, a ewentualnie - o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Sąd może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Z. z 17 stycznia 2022 r., zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organów administracyjnych w tej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym – dalej: p.d.r..

Zgodnie z art.130a ust. 1 pkt 1 p.d.r., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu.

W myśl art.130a ust. 10 p.r.d. starosta w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie zawiera pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu. Stosownie do art. 130a ust. 10a p.r.d. starosta występuje z wnioskiem, o którym mowa w ust. 10, nie wcześniej niż przed upływem 30 dni od dnia powiadomienia.

Zgodnie z art. 130a ust. 10h p.r.d. koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Odnotować również należy, iż przepis art.130a ust.10k p.r.d. stanowi, że decyzji, o której mowa w ust. 10h, nie wydaje się, jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przepadku pojazdu upłynęło 5 lat.

W świetle powyższego należy zauważyć, iż z zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że w dniu 13 kwietnia 2001 r. wydano dyspozycję usunięcia przedmiotowego pojazdu, w której to jako przyczynę usunięcia pojazdu podano brak dokumentów oraz polisy OC. Pojazd został usunięty z drogi na parking strzeżony i był na nim przechowywany do dnia 30 września 2020 r. W związku z czym powstały koszty jego usunięcia, przechowywania i oszacowania.

W stanie faktycznym sprawy organy uznały – w ślad za orzeczeniami Sądu Rejonowego w Z. (jak bowiem wynika ze znajdującego się w aktach sprawy: wyroku zaocznego z dnia [...] sygn. akt [...], który jest prawomocny od 19 marca 2016 r. sprawa o ustalenie nabycia własności przedmiotowego pojazdu przez Skarb Państwa toczyła się z powództwa Skarbu Państwa – Starosty Z. przeciwko T. S.; nadto ze znajdującego się w tychże aktach postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt [....], które jest prawomocne od 1 października 2020 r. sprawa o przepadek przedmiotowego pojazdu z wniosku Starosty Z. toczyła się z udziałem T. S. i Powiatu Z.), iż zobowiązanym do pokrycia kosztów, o których mowa w art. 130a ust. 10h p.r.d., był T. S. – uznając tym samym, iż był on właścicielem przedmiotowego pojazdu w dniu wydania dyspozycji jego usunięcia. Z akt sprawy wprawdzie wynika, iż na etapie postępowania odwoławczego skarżący przedłożył kserokopie (nie poświadczoną za zgodność z oryginałem) umowy kupna – sprzedaży z dnia 11 kwietnia 2001 r., z które wynika, iż T. S. sprzedał w tymże dniu przedmiotowy pojazd R.C. zam. Z. gmina Z. (brak innych danych tej osoby) za kwotę 1100 zł. Z kolei w treści odwołania wyjaśniono, iż z wiadomości posiadanych przez T. S. wynika, że R. C. zmarł kilka dni po podpisaniu przedmiotowej umowy. Niemniej jednak wobec treści art. 130a ust. 10k p.r.d. okoliczność ta nie ma przesądzającego znaczenia. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma bowiem to, czy doszło do przedawnienia wydania decyzji, o której mowa w art. 130a ust.10h p.r.d.

Kwestię tę reguluje przywoływany już przepis - art.130a ust. 10k p.r.d., z którego wynika, że decyzji ustalającej obowiązek zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem i oszacowaniem pojazdu nie można wydać jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia o przepadku pojazdu upłynęło 5 lat.

Wskazać jednak należy, że w okolicznościach rozstrzyganej sprawy Starosta Z. dwukrotnie występował do sądu cywilnego w sprawie przedmiotowego pojazdu. W dniu 14 września 2015 r. wystąpił z pozwem przeciwko T.S. o ustalenie, że Skarb Państwa nabył z dniem 1 lipca 2002 r. własność pojazdu. Sprawa ta zakończyła się wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] sygn. akt [...] ustalającym, że Skarb Państwa – Starosta Z. nabył własność pojazdu z dniem 1 lipca 2002 r. Wyrok ten uprawomocnił się 19 marca 2016 r. Następnie wnioskiem z dnia 31 grudnia 2019 r. Starosta Z., działając w imieniu Powiatu Z., wystąpił z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu Z.. Sprawa ta zakończyła się postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] w sprawie [...], w którym orzeczono przepadek pojazdu stanowiącego własność T.S. na rzecz Powiatu Z.. Postanowienie to jest prawomocne od 1 października 2020 r.

W związku z wydaniem dwóch wymienionych orzeczeń powstaje pytanie od kiedy powinien być liczony pięcioletni okres do wydania decyzji określnej w art.130a ust.10h p.r.d. W tym zakresie istnieją dwie następujące możliwości, a mianowicie okres ten powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się postanowienia w sprawie [...] (tzn. od 1 października 2020 r.) oraz druga możliwość, że okres ten powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się wyroku w sprawie [...] (tzn. od 19 marca 2016 r.).

Sąd w obecnym składzie uznał za prawidłową tę ostatnią możliwość, podzielając tym samym w pełni stanowisko wyrażone w orzeczeniu tutejszego sądu zapadłym w sprawie III SA/Łd 130/22, a mianowicie pięcioletni okres, o którym mowa w art.130a ust.10k p.r.d. powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się wyroku w sprawie [...]

Przede wszystkim należy podnieść, iż w 2015 r. Starosta Z. błędnie wystąpił od sądu cywilnego z powództwem ustalającym, że z dniem 1 lipca 2002 r. Skarb Państwa nabył własność pojazdu. Powództwo takie miałoby swoje prawne uzasadnienie w stanie prawnym obowiązującym przed nowelizacją art.130a p.r.d. Z dniem 4 września 2010 r. miała jednak miejsce nowelizacja wymienionego przepisu, która przewidywała między innymi, że w razie nieodebrania pojazdu usuniętego z drogi w terminie 3 miesięcy, starosta występuje z wnioskiem do sądu cywilnego o jego przepadek nam rzecz powiatu. Nie wiadomo z jakich przyczyn Starosta Z. nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art.130a ust.10 p.r.d. lecz z powództwem ustalającym. Pomijając tę kwestię należy zaznaczyć, ze wyrok w sprawie [...] ma charakter wiążący. Zgodnie bowiem z art. 365 § 1 Kodeksu postepowania cywilnego, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że zarówno organy administracji, jak i inne sądy są związane treścią prawomocnego orzeczenia sądu. Innymi słowy w niniejszej sprawie sąd orzekający jest związany treścią wyroku sądu cywilnego w sprawie [...], a z wyroku tego wynika, że w dniu 1 lipca 2002 r. Skarb Państwa – Starosta Z. nabył własność przedmiotowego pojazdu. Z tym też dniem (tzn. 1 lipca 2002 r.) jego dotychczasowy właściciel utracił własności samochodu, gdyż stał się on własnością Starosty Z.

W sytuacji, gdy wyrok w sprawie [...] stał się prawomocny i skutkował przeniesieniem własności z jego dotychczasowego właściciela pojazdu na Skarb Państwa to od uprawomocnienia się tego orzeczenia (tzn. od 19 marca 2016 r.) powinien rozpocząć swój bieg pięcioletni termin do wydania decyzji określonej w art.130a ust. 10h p.r.d. Ratio legis przepisu art.130a ust. 10k p.r.d. był bowiem taki, aby nie obciążać właściciela pojazdu w dacie jego usunięcia, kosztami określonymi w art.130a ust. 10h w przypadku upływu 5 lat od dnia, w którym przestał on być jego właścicielem. Taka był intencja ustawodawcy. Starosta miał zatem 5 lat od daty utraty własności pojazdu przez dotychczasowego właściciela do wydania decyzji, o której mowa w art.130a ust. 10h p.r.d.

W przepisie art.130a ust. 10k p.r.d. jest wprawdzie mowa, że okres 5 lat należy liczyć od dnia uprawomocnienia się "orzeczenia sądu o przypadku pojazdu" lecz na równi z tym orzeczeniem należy traktować wyrok sądu cywilnego w sprawie [...]. Podkreślić bowiem należy, że skutek orzeczenia w sprawie [...] jest bowiem taki sam jak i orzeczenia o przepadku pojazdu - jest nim bowiem utrata własności samochodu przez jego dotychczasowego właściciela, przy czym w przypadku wyroku w sprawie [...] utrata własności nastąpiła na rzecz Skarbu Państwa – Starosty Z., a w przypadku orzeczenia o przepadku pojazdu utrata własności nastąpiła na rzecz powiatu zgierskiego. W związku z czym wyrok w sprawie [...] należy uznać za tożsamy z "orzeczeniem o przepadku pojazdu", o którym mowa w arty.130a ust. 10k p.r.d.

W zaskarżonej decyzji nie odniesiono się szerzej do kwestii upływu okresu 5 lat wynikającego z art.130a ust. 10k p.r.d. Można przypuszczać, że organy administracji uznały, iż okres pięcioletni wskazany w art.130a ust. 10k p.r.d. rozpoczął bieg od dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu cywilnego w sprawie [...] tzn. od 1 października 2020 r. Stanowisko takie nie jest jednak prawidłowe pomija bowiem fakt wydania wyroku w sprawie [...], który ustalił, że z dniem 1 lipca 2002 r. własność pojazdu nabył Skarb Państwa – Starosta Z.. Wyrok ten ma moc wiążącą co wynika z treści przywoływanego już art. 365 § 1 K.p.c. Skoro zatem na podstawie wyroku w sprawie [...] Starosta Z. nabył własność pojazdu, to od uprawomocnienia się tego orzeczenia powinien rozpocząć się bieg pięcioletniego okresu, o którym mowa w art. 130a ust. 10k p.r.d.

Reasumując sąd stwierdza, że okres 5 lat powinien być liczony od dnia uprawomocnienia się wyroku w sprawie [...] tzn. od dnia 19 marca 2016 r. Okres ten upłynął w dniu 19 marca 2021 r. zaś decyzje organów administracji obu instancji w niniejszej sprawie wydano po tym dniu (tj. w dniu 17 stycznia 2022 r. wydał decyzję organ I instancji, a w dniu 8 marca 2022 r. wydał decyzję organ II instancji). Organy administracji naruszyły zatem przepis art.130a ust. 10 p.r.d. co miało wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. z 17 stycznia 2022 r.

Wobec tego, że po upływie pięcioletniego okresu, o którym mowa w art.130a ust. 10 k p.r.d. nie można wydać decyzji określonej w art. 130a ust. 10h p.r.d., postępowanie administracyjne stało się bezprzedmiotowe. Należy bowiem pamiętać, że wydanie takiej decyzji nie jest już możliwe niezależnie od tego, kto był poprzednikiem prawnym obecnego właściciela. W związku z czym, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., sąd umorzył postępowanie administracyjne.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (1840 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (5400 zł) ustalone zgodnie ze stawkami minimalnymi, które wynikają z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a) w związku z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

a.l.