Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1408/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 września 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego

2021 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. W. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2020 r. o zwolnieniu M. W. z dniem [...] października 2020 r. ze służby w Policji, któremu to rozkazowi personalnemu nadany był rygor natychmiastowej wykonalności

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] września 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w O. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia M. W. - wówczas dzielnicowego Rewiru Dzielnicowych Komisariatu Policji w K. Komendy Powiatowej Policji w O. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, iż wymieniony w dniu [...] maja 2020 r. stawił się na godz. 12:00 do wyznaczonej służby w Komisariacie Policji w K. w stanie przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu: I badanie o godz. [...] - 0,23 mg/l (Alco-Sensor), II badanie o godz. [...] - 0,23 mg/l (Alkometr), III badanie o godz. [...] - 0,20 mg/l (identyczny wynik uzyskano podczas badania urządzeniem Alkometr i Alco-Sensor). Ponadto wymieniony posiadał przy sobie broń służbową wraz z amunicją, którą pobrał u dyżurnego jednostki przed odprawą do służby.

Organ podał, że mając na uwadze wskazane we wniosku okoliczności, Komendant Powiatowy Policji w O. postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. wszczął przeciwko M. W. postępowanie dyscyplinarne, a następnie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. wymierzył wymienionemu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Po rozpatrzeniu odwołania M. W. Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. uchylił w całości orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w O. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Niezależnie od powyższego Komendant Powiatowy Policji w O. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. zawiesił M. W. w czynnościach służbowych od dnia [...] czerwca 2020 r. do dnia [...] sierpnia 2020 r.

Organ wskazał m.in., że pismem z dnia [...] września 2020 r. M. W. został poinformowany o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jednocześnie pouczono policjanta o prawie do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz o innych uprawnieniach strony. Wymienionego wezwano do wskazania, w terminie 3 dni od dnia doręczenia pisma, zakładowej organizacji związkowej reprezentującej stronę we wszczętym postępowaniu administracyjnym.

Pismem z dnia [...] września 2020 r. zwrócono się do Komendanta Powiatowego Policji w O. z prośbą o przesłanie materiałów związanych ze zdarzeniem z dnia [...] maja 2020 r.

M. W. wskazał NSZZ Policjantów województwa [...] jako reprezentującą go zakładową organizację związkową. Pismem z dnia [...] września 2020 r. zwrócono się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] z prośbą o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia M. W. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pismem z dnia [...] września 2020 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] poinformował, iż Prezydium Zarządu Wojewódzkiego, na posiedzeniu w dniu [...] września 2020 r., po dokonaniu analizy postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia M. W. ze służby w Policji wyraziło opinię: "na podstawie przedstawionych materiałów, wymierzenie kary zwolnienia ze służby jest przedwczesne i Prezydium opiniuje ją negatywnie".

W dniu [...] września 2020 r. do KWP w [...] wpłynęły kserokopie akt postępowania dyscyplinarnego [...] oraz kserokopie materiałów z akt sprawy [...].

Komendant Główny Policji wskazał, że podstawę rozkazu personalnego z dnia [...] października 2020 r. stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

Podniósł, że pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby. Stwierdził, że przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę.

KGP stwierdził, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia

i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego,

a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych.

Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych.

Komendant Główny Policji stwierdził, że całokształt okoliczności zdarzenia zaistniałego z udziałem M. W. w dniu [...] maja 2020 r. powoduje, że wymieniony z całą pewnością utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, a tym samym nie może on pełnić służby bez uszczerbku dla jej ważnego interesu.

Organ podał, że z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy. W dniu [...] maja 2020 r. M. W. miał wyznaczoną na godz. [...] służbę. O godz. [...] wymieniony pobrał broń służbową u Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Komisariatu Policji w K. i udał się na odprawę do służby do Komendanta Komisariatu Policji w K. W trakcie prowadzonej odprawy odprawiającego zaniepokoił stan psychofizyczny M. W., który, zapytany o samopoczucie oraz o to, czy spożywał alkohol, oświadczył, iż poprzedniego dnia spożywał alkohol, jednak po przyjeździe do jednostki zweryfikował swój stan trzeźwości z wynikiem 0,00 mg/l. Wobec wątpliwości Komendanta Komisariatu Policji w K. co do stanu trzeźwości wymienionego, przeprowadzono badanie stanu trzeźwości M. W. urządzeniem Alco-Sensor z wynikami: o godz. [...] -- 0,23 mg/l i o godz. [...] - 0,20 mg/l oraz na urządzeniu Alkometr z wynikami: o godz. [...] - 0,23 mg/l i o godz. [...] - 0,20 mg/l.

W związku z powyższym wymienionemu odebrano broń służbową oraz amunicję, a także skierowano do Komisariatu Policji w K. funkcjonariuszy Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w O., celem wykonania czynności pod kątem ewentualnego kierowania pojazdem mechanicznym po użyciu alkoholu.

Przesłuchany w dniu [...] maja 2020 r. w charakterze obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym M. W. wskazał, iż przed odprawą do służby wypił dwie łyżeczki "roztworu zielnego na bazie alkoholu", który działał przeciwbólowe.

Organ powołał się jednocześnie na treść opinii biegłych sądowych z zakresu fizykochemii, toksykologii i chemii sądowej, w której wskazano, że "nie jest możliwe by uzyskane wyniki badań z dnia [...].05.2020 r. o godzinie [...] i [...] wynoszące odpowiednio 0,23 mg/ml (co daje 0,48 %o) oraz 0,20 mg/ml (co daje 0,42 %o), pochodziły z wypicia około 165 ml alkoholu o stężeniu 79,0% dnia [...].05.2020 r. o godzinie 22:00" oraz "w przypadku spożycia dwóch łyżeczek, czyli około 10 ml, alkoholu o stężeniu 79,0% przez mężczyznę mającego 175 cm wzrostu i ważącego 80 kg, maksymalne stężenie alkoholu w jego organizmie wyniosłoby około 0,1 %o. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wyniki badań na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z dnia [...].05.2020 r. o godz. [...],[...],[...],[...],[...] i [...] wynoszące kolejno 0,12 mg/ml (co daje 0,25%o), 0,10 mg/ml (co daje 0,21%o), 0,11 mg/ml (co daje 0,23%o), 0,09 mg/ml (co daje 0,19%o) i 0,08 mg/ml (co daje 0,17%o), stwierdzić należy, że uzyskane wyniki nie pochodzą od wypicia w dniu [...].05.2020 r.

o godzinie [...] dwóch łyżeczek alkoholu o stężeniu 79,0%. Wersja ta pozostaje również w sprzeczności z wynikami badań z dnia [...].05.2020 r. o godzinie [...] i [...] wynoszącymi odpowiednio 0,23 mg/ml (co daje 0,48%o) oraz 0,20 mg/ml (co daje 0,42%o)".

W ocenie Komendanta Głównego Policji wskazane wyżej okoliczności stanowią wystarczającą przesłankę do uznania, że wymieniony nie powinien pełnić służby w Policji. Organ wskazał, że żaden policjant nie może wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji (art. 62 ust. 1 ustawy o Policji), ani w trakcie służby ani poza nią. Przywołał przepisy załącznika do zarządzenia nr [...] KGP z dnia [...] grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Stwierdził, że stawienie się do służby, pobranie broni służbowej i amunicji oraz zgłoszenie się na odprawę do służby przez policjanta w okolicznościach, w których nie mógł jej pełnić (bo istniały podstawy do stwierdzenia, iż był pod wpływem alkoholu) narażało na niebezpieczeństwo nie tylko jego osobę, pozostałych funkcjonariuszy, w tym przełożonego, ale co należy podkreślić, ukazało tę organizację w bardzo niekorzystnym świetle. Wymieniony pełnił służbę na stanowisku dzielnicowego, które cechuje się przede wszystkim bezpośrednim kontaktem z obywatelem i sprowadza się do obchodu rewiru i rozpoznania rejonu służbowego.

Stąd też stawienie się przez M. W. w stanie po użyciu alkoholu (niezależnie od tego, czy alkohol był spożywany w trakcie pełnienia służby, czy przed jej rozpoczęciem) umożliwia jednoznaczną ocenę jego postawy moralnej i etycznej, która stanowi jaskrawy przykład nie tylko lekceważącego stosunku do formacji, w której wymieniony pełnił służbę, ale również świadczy o braku szacunku do zawodu policjanta oraz etosu z nim związanego.

KGP wskazał jednocześnie, że w kwestii prawidłowości wykonania pomiaru zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu organ nie podziela stanowiska pełnomocnika strony. Podniósł, że akta postępowania administracyjnego zawierają świadectwa wzorcowania obu analizatorów wydechu, którymi dokonano pomiaru. Z powyższych dokumentów wynika, iż wzorcowania analizatora Alco-Sensor IV CM wersja: 7111 nr fabryczny: [...] dokonano w dniu [...] lutego 2020 r., zaś zalecany termin następnego wzorcowania to: [...] sierpnia 2020 r., natomiast wzorcowania analizatora Alkometr A 2,0/04 nr fabryczny: [...] dokonano w dniu [...] grudnia 2019 r., w uwagach zaś widnieje informacja, że "wskazane jest adiustowanie analizatora wydechu co 6 miesięcy". Biorąc zaś pod uwagę, iż badania M. W. dokonano w dniu [...] maja 2020 r., brak jest podstaw do twierdzenia, iż urządzenia w tymże dniu były wadliwe. Kwestia zaś godziny widniejącej na wydrukach zarządzenia Alkometr została odnotowana podczas badania i potwierdzona zarówno w uwagach do protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu z dnia [...] maja 2020 r. jak i notatce urzędowej Komendanta Komisariatu Policji w K. z dnia [...] maja 2020 r., który był obecny przy przedmiotowym badaniu. Powyższy błąd nie miał jednak wpływu na prawidłowość dokonanego pomiaru.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika strony, jakoby kilka nieprawidłowych pomiarów świadczyło o wadliwości urządzenia, którym dokonano badania stanu trzeźwości KGP podkreślił, iż nieprawidłowy pomiar zawartości alkoholu może nastąpić również w przypadku, gdy badany poddaje się badaniu w sposób nieprawidłowy. Organ wskazał, że M. W., mimo obecnych twierdzeń pełnomocnika, nie żądał przeprowadzenia badania krwi (własnoręcznie podpisał protokoły badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu dwukrotnie wyraźnie wskazując daną okoliczność).

KGP wskazał, że podobnie należy odnieść się do stwierdzenia, że M. W. "praktycznie nie zdążył podjąć żadnych czynności służbowych, nie planował też przez pierwsze godziny ani przyjmować petentów ani też udać się na obchód". Nie ulega bowiem wątpliwości, iż wymieniony stawił się do służby, pobrał broń służbową i amunicję oraz zgłosił się na odprawę do służby, podjął już zatem z całą pewnością czynności służbowe. Twierdzenie zaś skarżącego, iż nie planował wykonywania czynności służbowych poza terenem Komisariatu Policji w K. w żaden sposób nie może stanowić usprawiedliwienia dla stawienia się do służby w stanie po użyciu alkoholu. Za chybione organ uznał zarzuty pełnomocnika strony zawarte w odwołaniu, jakoby fakt niestwierdzenia w postępowaniu karnym popełnienia przez wymienionego czynu karalnego miał istotne znaczenie dla prawidłowego i wszechstronnego rozpoznania sprawy dotyczącej zwolnienia M. W. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji.

W ocenie Komendanta Głównego Policji przedstawione okoliczności omawianego przypadku sprawiają, iż skarżący niewątpliwie utracił przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu.

Organ zwrócił uwagę, że w odwołaniu z dnia 10 listopada 2020 r. pełnomocnik strony wskazał na dotychczasową nienaganną służbę M. W. W niniejszym postępowaniu zaś nie była przedmiotem badania postawa funkcjonariusza, jaką przejawiał w przeszłości w służbie, jej przebieg, jego osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez przedstawicieli tej formacji lub społeczeństwa. Organ administracyjny nie kwestionował bowiem, że wymieniony pełniąc służbę w Policji przed omawianym zdarzeniem cieszył się nieposzlakowaną opinią. Był to warunek sine qua non, umożliwiający mu nieprzerwane kontynuowanie stosunku służbowego. Stąd też weryfikacja tych okoliczności byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania.

KGP podniósł też m.in., że pojęcie "służby" wiąże się nierozerwalnie z pojęciem "poświęcenia". Służba w formacji uzbrojonej nie jest bowiem zwykłą pracą. Służbę może więc pełnić tylko taka osoba, która zdaje sobie sprawę z wagi pełnionych obowiązków. Strona, która takiej świadomości nie ma, jest nieprzydatna dla tej służby, gdyż nie realizuje jej ważnego interesu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2009/11).

KGP stwierdził, że sprawę rozstrzygnięto mając na względzie zarówno interes społeczny, tożsamy w tym wypadku z interesem służby, jak też słuszny interes policjanta. Okoliczności sprawy, przedstawione w niniejszej decyzji, uzasadniają jednak przedłożenie ważnego interesu służby nad interes strony. Zaznaczył, że zgromadzona w sprawie dokumentacja jest wystarczającym materiałem dla ustalenia okoliczności istotnych dla tego postępowania i pozwalającym na jego merytoryczne zakończenie. Wszelkie inne ustalenia nie zmieniłyby przyjętej oceny o konieczności rozwiązania z tym policjantem stosunku służbowego, a tym samym dalsze gromadzenie innej dokumentacji, albo wykonanie innych czynności (w tym na wniosek strony), w sposób oczywisty powodowałoby przedłużenie tego postępowania. Organ wskazał, że organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Organ zaznaczył też, że brak było podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, bowiem w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z uzasadnionym przypadkiem, o jakim mowa w art. 135 k.p.a.

Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego

2021 r. stał się przedmiotem skargi M. W., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu personalnego organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucił:

- naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 11 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokonania oceny znaczenia, wiarygodności i wartości poszczególnych dowodów, a także brak odniesienia się do wszystkich zarzutów stawianych rozstrzygnięciu organu I instancji,

- naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a., art, 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie jedynie w oparciu o część dowodów, wreszcie wyciągnięcie z przeprowadzonych dowodów wniosków nie dających się pogodzić z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, co doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w sprawie, stanowiących podstawę wydanego rozstrzygnięcia, w tym dotyczących przystąpienia przez skarżącego do służby w dniu [...] maja 2020 r. w stanie po użyciu alkoholu oraz istnienia "ważnego interesu służby" przemawiającego za zwolnieniem M. W. ze służby w Policji.

- naruszenie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i podjęcie decyzji o zwolnieniu M. W. ze służby w Policji bez wszechstronnego wyjaśnienia prawdy obiektywnej i rzeczywistego uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu strony.

W uzasadnieniu pełnomocnik rozszerzył argumentację w zakresie postawionych zarzutów. Podniósł, że z zaskarżonym orzeczeniem nie sposób się zgodzić. Wskazał, że wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ II instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa, w tym przepisów postępowania administracyjnego, które doprowadziło do poczynienia błędnych ustaleń faktycznych w zakresie mającym kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy. Pełnomocnik podkreślił m.in., że organ, który wydał zaskarżoną decyzję nie dokonał oceny wiarygodności poszczególnych dowodów zebranych w toku postępowania, nie omówił ich wszystkich i nie dokonał oceny ich wartości dla niniejszego postępowania, a w uzasadnieniu powołał jedynie niektóre dowody. Nie wyjaśnił również wszystkich wątpliwości przedstawionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, w tym zwłaszcza dotyczących rażącego naruszenia procedury dokonania pomiarów na zawartość alkoholu w organizmie badanego, czy nieprawidłowości w działaniu zastosowanych urządzeń pomiarowych, a w konsekwencji również nieprzydatności dla czynienia ustaleń faktycznych w sprawie przeprowadzonych dowodów z opinii biegłych. Pełnomocnik wskazał m.in., że organ nie odniósł się zwłaszcza w sposób wyczerpujący do szeregu zarzutów dotyczących naruszenia reguł przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie (Dz.U. z 2018 r. poz. 2472). Podniósł, że organ pominął milczeniem kwestię przeprowadzenia badania stanu trzeźwości w całkowitej sprzeczności z zasadami wymaganymi przepisem §4 i §7 w/w rozporządzenia. Wskazał na treść protokołów kontroli trzeźwości. Wskazał m.in., że nie zaznaczono informacji o żądaniu (lub jego braku) przez osobę badaną przeprowadzenia badania krwi. Już z tych względów nie sposób uznać przeprowadzonych badań za wiarygodne i poczynić na ich podstawie ustaleń, jakoby M. W. stawiając się do służby w dniu [...] maja 2020 r. był w stanie po użyciu alkoholu.

Pełnomocnik podkreślił też m.in., że znajdujące się w aktach sprawy opinie biegłych nie mogą stanowić podstawy do ustalenia, że M. W. prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo w takim stanie stawił się do służby. Zaznaczył, że choć Komendant Główny Policji, w przeciwieństwie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie stwierdził już w uzasadnieniu, że skarżący w dniu [...] maja 2020 r. prowadził samochód w stanie po użyciu alkoholu, a wszystkie swoje wywody czynił przy przyjęciu, że skarżący jedynie stawił się do służby w takim stanie, to jednak wobec braku stanowczego zaprzeczenia ustaleniom organu I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, trzeba po raz kolejny zwrócić uwagę, że żadne postępowanie w sprawie kamei czy wykroczeniowej nie dostarczyło dowodów pozwalających na postawienie choćby zarzutu M. W. dotyczącego prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu alkoholu czy w stanie nietrzeźwości.

Zdaniem pełnomocnika nie można też całkowicie bagatelizować okoliczności dotyczących dotychczasowego przebiegu służby oraz sposobu życia, opinii o skarżącym w środowisku, jak również stopnia negatywnych następstw, które dla wizerunku Policji miało spowodować zachowanie skarżącego. Pełnomocnik zaznaczył, że gdyby ustawodawca chciał objąć dyspozycją tej normy każdy przypadek stawienia się do pracy/służby w stanie po użyciu alkoholu, to sytuację taką wyraźnie by wyartykułował tak jak ma to miejsce w art. 41 ust. 1 w/w ustawy. Tymczasem, ustawodawca nie dość, że takiego zdarzenia nie zakwalifikował do obligatoryjnych przyczyn zwolnienia ze służby, to ponadto wprost go nie przewidział w przepisach przewidujących fakultatywne powody zwolnienia ze służby. Pełnomocnik podkreślił, że M. W. w dniu [...] maja 2020 r. praktycznie nie zdążył podjąć żadnych czynności służbowych, nie planował też przez pierwsze godziny ani przyjmować petentów ani też udać się na obchód. Jedyne co w tym dniu zrobił w trakcie służby, to pobrał broń i amunicję oraz stawił się na odprawę. Negatywne skutki dla wizerunku Policji, jeżeli w ogóle, to nastąpiły jedynie w stopniu znikomym.

Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego,

w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując ustalenia dokonane w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wskazał m.in., że organ wbrew twierdzeniu skażonego odniósł się do wszystkich zarzutów z odwołania. W szczególności do tych, które dotyczyły wadliwości pomiarów, a także niepoddania skarżącego badaniu krwi. Dodał, że niezależnie od zarzutów poczynionych przez skarżącego a dotyczących wadliwości urządzenia pomiarowego skarżący stawił się do służby w stanie uniemożliwiającym jej pełnienie. Pełnomocnik podniósł, że obecność alkoholu w wydychanym powietrzu została wykryta przy badaniu urządzeniami, które posiadały aktualne wzorcowania. Nadto nieprawidłowości pomiaru wynikały z wydychania przez skarżącego zbyt małej ilości powietrza do urządzenia pomiarowego. Fakt znany powszechnie. Dlatego też bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego rozkazu personalnego pozostają wywody strony skarżącej odnośnie nieprawidłowości związanych z ustaleniem ilości alkoholu w wydychanym przez skarżącego powietrzu wynikających z rzekomych wad urządzenia pomiarowego. Organ odniósł się do rzekomych wadliwości urządzeń pomiarowych, kwestii niepoddania się przez skarżącego badaniu krwi na obecność alkoholu jak też przeprowadzenia badania zgodnie z treścią rozporządzenia Ministra Zdrowia i Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2018 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organiźmie. Pełnomocnik odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wskazał, że skarżący stawił się do służby w stanie nietrzeźwości. Dotychczasowa polityka kadrowa Policji opiera się o zasadę "0" alkoholu na służbie. Pełnomocnik wskazał, że jak wynika z włączonych do akt postępowania materiałów z postępowania dyscyplinarnego skarżący przyznał się do naruszenia dyscypliny służbowej poprzez stawienie się do służby w stanie po spożyciu alkoholu. Powoływanie się na okoliczność złego samopoczucia oraz przyjęcia leku na bazie alkoholu należy uznać za krok nierozważny. Policjant stawiając się do służby nie powinien przyjmować (spożywać) alkoholu w jakiejkolwiek postaci. Alkohol na służbie lub w pracy winien być eliminowany niezależnie od osobistych przymiotów policjanta lub pracownika. Pełnomocnik zaznaczył, że oczywistość naruszenia ważnego interesu służby nie podlega dyskusji. Policjant w stanie nietrzeźwości w powiązaniu z prawem do używania broni palnej i wykonywaniem obowiązków na rzecz bezpieczeństwa obywateli stanowi bardzo osobliwy element w prawidłowym zdefiniowaniu wzorca policjanta. Osobną kwestią pozostaje to, czy skarżący stawiając się do służby prowadził samochód będąc w stanie po spożyciu alkoholu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie podlegała uwzględnieniu.

Zaskarżony rozkaz personalny i utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2020 r. odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. Zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione.

Rozstrzygniecie organu w niniejszej sprawie podjęte zostało na podstawie przepisu prawa, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zgodnie z którym, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Istotą sprawy było zatem dokonanie przez organ Policji ustalenia, czy pozostawienie skarżącego w służbie narusza ważny interes służby i w konsekwencji uzasadnia jego zwolnienie ze służby.

Organy dokonały w tej sprawie prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 41 ust. 2 pkt 5, jak też art. 43 ust. 3 i 4 ustawy o Policji, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcia, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie była dowolna. Zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie jest trafny. Uzasadnienia rozkazów personalnych spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a.

W sprawie tej podjęcie działań dotyczących badania stanu trzeźwości skarżącego wynikało z tego, że w trakcie prowadzonej odprawy odprawiającego zaniepokoił stan psychofizyczny M. W., który nadto zapytany m.in. o to, czy spożywał alkohol oświadczył, iż poprzedniego dnia spożywał alkohol, jednak po przyjeździe do jednostki zweryfikował swój stan trzeźwości z wynikiem 0,00 mg/l. Przesłuchany w dniu [...] maja 2020 r. w charakterze obwinionego w postępowaniu dyscyplinarnym M. W. wskazał, iż przed odprawą do służby wypił dwie łyżeczki "roztworu zielnego na bazie alkoholu", który działał przeciwbólowo.

W ocenie Sądu w sprawie zostało wykazane przez organy Policji, że skarżący w dniu [...] maja 2020 r. stawił się do służby w stanie po spożyciu alkoholu, w tym stanie pobrał broń służbową i amunicję oraz zgłosił się na odprawę.

Przeprowadzono badanie stanu trzeźwości M. W. urządzeniem Alco-Sensor z wynikami: o godz. [...] -- 0,23 mg/l i o godz. [...] - 0,20 mg/l oraz na urządzeniu Alkometr z wynikami: o godz. [...] - 0,23 mg/l i o godz. [...] - 0,20 mg/l.

W ocenie Sądu, w sprawie tej brak jest podstaw do podważenia prawidłowości wyników badania stanu trzeźwości. Organ w sposób wystarczający odniósł się do zarzutów odwołania w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wykazano, że analizatory wydechu, którymi dokonano pomiaru posiadają świadectwa wzorcowania Wskazano, że wzorcowania analizatora Alco-Sensor IV CM wersja: [...] nr fabryczny: [...] dokonano w dniu [...] lutego 2020 r., zaś zalecany termin następnego wzorcowania to: [...] sierpnia 2020 r., natomiast wzorcowania analizatora Alkometr A 2,0/04 nr fabryczny: [...] dokonano w dniu [...] grudnia 2019 r., w uwagach zaś widnieje informacja, że "wskazane jest adiustowanie analizatora wydechu co 6 miesięcy".

Zasadnie organ stwierdził, że nie ma w tych okolicznościach podstaw do stwierdzenia, iż urządzenia były wadliwe w dniu [...] maja 2020 r. Także kwestia godziny pokazywanej przez urządzenie nie miała wpływu na prawidłowość badania, albowiem organ wykazał, że kwestia godziny widniejącej na wydrukach z urządzenia Alkometr została odnotowana podczas badania i potwierdzona zarówno w uwagach do protokołu badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu z dnia [...] maja 2020 r. jak i notatce urzędowej Komendanta Komisariatu Policji w K. z dnia [...] maja 2020 r., który był obecny przy przedmiotowym badaniu. Skarżący nie żądał przeprowadzenia badania krwi. Odmienne twierdzenia skargi nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Skarżący podpisał protokoły badania stanu trzeźwości analizatorem wydechu.

Stwierdzenie skargi, że "(...) żadne postępowanie w sprawie karnej, czy wykroczeniowej nie dostarczyło dowodów pozwalających na postawienie choćby zarzutu M. W. dotyczącego prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu alkoholu czy w stanie nietrzeźwości" nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Postępowanie w sprawie zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest postępowaniem odrębnym od postępowania karnego. Nadto, sprawa ta nie dotyczy kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Okoliczność ta nie była podstawą oceny dokonanej przez organ w niniejszej sprawie.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia ważnego interesu służby, jednakże jest bezsporne, że należy ten interes rozumieć i rozpatrywać w kontekście celów i zadań Policji, jako formacji uzbrojonej, przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa, ochrony osób i mienia przed bezprawnym zamachem. Organ uznał, że ważny interes służby jest tożsamy w tej sprawie z interesem społecznym i w świetle okoliczności sprawy, twierdzenie to uznać należy za prawidłowe. Policja jest formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy organy Policji miały podstawy do stwierdzenia, że okoliczności zaistniałe w sprawie, to jest fakt,

że skarżący stawił się do służby w stanie po użyciu alkoholu i w tym stanie pobrał broń służbową i amunicję a następnie zgłosił się na odprawę, uniemożliwiają dalsze pełnienie przez niego służby w Policji. Nie sposób podważyć stwierdzenia organu, że powyższe narażało na niebezpieczeństwo nie tylko skarżącego, pozostałych funkcjonariuszy, w tym przełożonego, ale ukazywało Policję w niekorzystnym świetle. Biorąc pod uwagę, że skarżący pełnił służbę na stanowisku dzielnicowego, którą to służbę cechuje przede wszystkim bezpośredni kontakt z obywatelem, zaś zadaniem Policji jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi, stwierdzenie organu, że interes społeczny – w tym stanie faktycznym – przeważył nad interesem indywidualnym skarżącego, Sąd uznał za trafne.

Ocena organu, że skarżący utracił – w kontekście powyższego – przymioty konieczne do pozostawania w szeregach formacji służącej społeczeństwu, nie jest dowolna.

Organ w stanie faktycznym tej sprawy miał podstawy do stwierdzenia, że skarżący – z uwagi na zadania spoczywające na Policji – nie powinien dalej pełnić w niej służby. Zasadnie organ wskazał przy tym, że nie ma znaczenia to, czy alkohol był spożywany w trakcie pełnienia służby, czy przed jej rozpoczęciem. Nie ma również znaczenia, czy skarżący zdążył podjąć jakieś czynności służbowe, czy też nie.

Nie sposób podważyć w tej sprawie stwierdzenia Komendanta Głównego Policji, że postawa skarżącego stanowi przykład lekceważącego stosunku do formacji, w której skarżący pełnił służbę, świadczy o braku szacunku do zawodu policjanta oraz etosu z nim związanego.

Organy dokonując ustaleń stanu faktycznego nie naruszyły przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 108 k.p.a. Organ zgromadził w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i rozpatrzył go wszechstronnie.

Konieczność zapewnienia prawidłowego wykonywania zadań ustawowych przez funkcjonariuszy Policji, pozwalała organom na podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zachowanie skarżącego zasadnie ocenione zostało przez organ I instancji i Komendanta Głównego Policji jako naruszające ważny interes służby. Organy Policji wystarczająco wyczerpująco uzasadniły, że dalsze pozostawanie skarżącego w Policji nie jest możliwe.

Podkreślić należy przy tym, że sąd administracyjny nie dokonuje kontroli prowadzonej przez organ policji polityki kadrowej. Do sądu administracyjnego należy dokonanie oceny, czy działanie organu i podjęte w jego ramach rozstrzygnięcia nie były dowolne, czy organ rozważył wszechstronnie wszystkie okoliczności istotne w tej sprawie oraz czy wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia. To biorąc pod uwagę Sąd stwierdził, że organy Policji miały podstawy do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i przepis ten został zastosowany prawidłowo.

W sprawie tej Komendant Wojewódzki Policji w [...] wypełnił także obowiązek nałożony na niego przez ustawodawcę w art. 43 ust. 3 i ust. 4 ustawy o Policji, tj. wystąpił o opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów

(v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Nadany rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności był – w stanie faktycznym tej sprawy – uzasadniony. Funkcjonariusz Policji ma służyć społeczeństwu, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Interes skarżącego, choć zrozumiały, nie przeważył w tej sprawie nad interesem służby. Organ nie kwestionował dotychczasowego przebiegu służby skarżącego.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł,

jak w wyroku.