Wyrok NSA, sygn. akt GSK 1273/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Czesława Socha, Sędziowie NSA Jerzy Sulimierski (spr.), Halina Wojtachnio, Protokolant Karolina Mamcarz, po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Gdyni od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 lipca 2004r. sygn. akt 3 I SA/Gd 2381/02 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 2 października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku; 2. zasądza od S. W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Gdyni kwotę 160,- (sto sześćdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 lipca 2004 r., sygn. akt 3 I SA/Gd 2381/02 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia 2 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru cła – uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 29 kwietnia 2002 r. nr [...] oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w Gdyni na rzecz skarżącego kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd podał, iż zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Gdyni utrzymał w mocy decyzję I instancji w przedmiocie odmowy S. W. P.H.P. "[...]" stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Gdańsku z dnia 5 stycznia 1993 r.

Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł wydana wskutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzającego nieważność decyzji tego organu, utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu Dyrektora Urzędu Celnego, nie narusza prawa. Została wydana zgodnie z regulacją dotyczącą terminu wydania decyzji (art. 83 ust. 1 ustawy – Prawo celne), jak również stosownie do przepisów określających strony decyzji administracyjnej.

Skarżąc powyższą decyzję, strona wniosła o uchylenie tej decyzji jako niezgodnej z prawem. Decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisu art. 247 § 1 pkt 3 i 5 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262, 2652 pkt 1 Kodeksu celnego, następnie art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. - Prawo celne, art. 77 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 6 tej ustawy z zw. z art. 289 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny przez uznanie, że stroną postępowania jest S. W., przepisu art. 33 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a także art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. w zw. z art. 1 Kodeksu celnego poprzez uznanie, że nie zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji – rażące naruszenie prawa i skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest skierowanie decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Gdańsku z dnia 5 stycznia 1993 r. do podmiotu określonego jako "[...]" ul. [...] Kwidzyn. Wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji w dniu 9 września 1999 r. złożył S. W., a zatem w kwestii postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, samodzielnego postępowania, którego istotą jest jedynie ustalenie czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji, będą miały zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej. Z dniem wejścia bowiem w życie ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (tekst jednolity opublikowany w Dz.U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.), tj. od dnia 1 stycznia 1998 r., do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.). Przepisy ustawy Ordynacja podatkowa stanowią zatem prawo proceduralne właściwe dla postępowania w sprawach celnych. Dlatego też w zakresie dotyczącym postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności stosuje się przepisy obowiązujące w dacie złożenia wniosku, w danym przypadku ustawy - Ordynacja podatkowa.

W ocenie sądu zastosowanie w rozpatrywanej sprawie ma art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, zawierający katalog przesłanek, stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności aktu.

Za konieczne Sąd uznał odniesienie się również do kwestii ustalenia, kto jest stroną postępowania, każde bowiem z postępowań administracyjnych toczy się i może być zakończone wydaniem decyzji, jeżeli wiadomo kto jest stroną tego postępowania. Dodatkowo w wypadku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczynanego na żądanie strony (art. 248 § 2 Ordynacji podatkowej – postępowanie wszczyna się z urzędu lub na wniosek strony), istotne jest ustalenie czy osoba żądająca wszczęcia takiego postępowania jest stroną legitymowaną do wystąpienia z takim żądaniem.

W rozpoznawanej sprawie organy celne nie dokonały oceny, czy i na jakiej podstawie S. W. może (lub nie) żądać stwierdzenia nieważności decyzji skierowanej do podmiotu określonego jako "[...]". Wbrew wywodom organów celnych, nie jest bowiem oczywistym, że "[...]" to S. W. i odwrotnie S. W. to "[...]", ponieważ w ówczesnym stanie prawnym (1993 r.), niezależnie od tego czy i jaką nazwą posługiwała się osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, nie było żadnych podstaw do uznania by osoba ta mogła być stroną pod nazwą, którą się posługuje. Oznaczenie strony, która jest osobą fizyczną mającą status podmiotu gospodarczego, powinno bowiem, zdaniem Sądu, polegać na podaniu jej imienia i nazwiska, niezależnie bowiem od zakresu prowadzonej przez tę osobę działalności gospodarczej - podmiotem jest zawsze osoba fizyczna.

Wskazać również należy, że ówcześnie obowiązujące przepisy prawne, w tym ustawa z 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), na podstawie której prowadzono ewidencję działalności gospodarczej, nie zawierały instrumentów wykluczających posługiwanie się przez różne podmioty tą samą nazwą.

Z przytoczonych wyżej względów należało dojść do wniosku, że organy celne nie zebrały i nie rozpatrzyły istotnych dla załatwienia sprawy okoliczności w zakresie zbadania legitymacji S. W. do żądania stwierdzenia nieważności decyzji z 5 stycznia 1993 r. Stanowi to naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym wypadku przedwczesne byłoby odnoszenie się przez Sąd administracyjny do oceny skargi, czy i w jakim zakresie kwestionowania decyzja narusza przepis art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ ocena w tym zakresie może być dokonana dopiero na podstawie pełnych ustaleń w sprawie, w tym w zakresie legitymacji skarżącego.

Dodatkowo należy podnieść, że w niniejszej sprawie Sąd administracyjny nie jest legitymowany do kwestii oceny naruszenia przepisu art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, które to postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem odrębnym od postępowania wymiarowego i kieruje się swoimi zasadami, nie dotyczy też tego postępowania decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Nadto, wobec uwzględnienia skargi, na mocy art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zasądził od organu (którym stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw - Dz.U. Nr 41, poz. 365 - jest właściwy dyrektor izby celnej) na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania, przyjmując, stosownie do art. 205 § 2 tej ustawy, że na koszty te w niniejszej sprawie składa się wpis sądowy i koszty zastępstwa procesowego.

Wobec uwzględnienia skargi Sąd stwierdził też, na podstawie art. 152 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie mogą być wykonywane. Na organy administracji celnej Sąd nałożył zaś obowiązek uwzględnienia powyższych wskazań, co do kwestii rozważenia legitymacji skarżącego, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy.

W skardze kasacyjnej z dnia 14 października 2004 r. Dyrektor Izby Celnej w Gdyni wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie - uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten Sąd, a także zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa, w konsekwencji czego został zaskarżony wyrok, tj.:

1. przepisu art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2001r., sygn. akt V SA 3155/00 – to jest naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, oraz

2. przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji, kiedy przepisy takie nie zostały naruszone - to jest naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie może budzić wątpliwości pogląd, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z powodu upływu terminu poprzedzona winna być oceną zdolności do działania osoby wnoszącej żądanie (w tym oczywiście, jej legitymacji). Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z powodu upływu terminu (art. 2652 ustawy Kodeks celny) może bowiem nastąpić jedynie w wyniku złożenia wniosku przez stronę.

Zdaniem skarżącego naruszenie przepisu art. 99 ustawy – Przepisy wprowadzające... miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prowadziło bezpośrednio do wydania wyroku, uchylającego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa GUC. Zgodnie zaś z powołanym artykułem ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. (z zastrzeżeniem art. 100) wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tymczasem Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, iż organy celne nie zebrały i nie rozpatrzyły istotnych dla załatwienia sprawy okoliczności w zakresie zbadania legitymacji S. W. do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Gdańsku (to znaczy stwierdził inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w sytuacji, kiedy Naczelny Sąd Administracyjny ocenił działania organów celnych w tym zakresie za zgodne z prawem. Podkreślić należy, iż wspomniany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stwierdzał istnienia innego uchybienia niż w przepisie art. 22 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzał, iż w rozpatrywanej sprawie Prezes Głównego Urzędu Ceł przedwcześnie powołał się na upływ terminu, o którym była mowa w art. 249 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, bez uprzedniego zebrania i rozpatrzenia okoliczności w zakresie zbadania legitymacji S. W., co byłoby niewątpliwie naruszeniem przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 22 ust. 2 pkt 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym).

W konsekwencji uznać należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny - w wyroku z dnia 13 listopada 2001r., sygn. akt V SA 3155/00 - ocenił jako zgodny z prawem pogląd Prezesa Głównego Urzędu Ceł, iż S. W. jest legitymowany do żądania stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Gdańsku.

Powołując się na treść art. 133 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia wniosku, czyli 13 września 1999 r.) skarżący stwierdził, że S. W. mógł w swoim imieniu złożyć wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jako strona.

Zgodnie z dyspozycją art. 133 ustawy Ordynacja podatkowa stroną w postępowaniu podatkowym jest każdy, kto żąda czynności organu podatkowego, do kogo czynność organu podatkowego się odnosi lub czyjego interesu działanie organu podatkowego chociażby pośrednio dotyczy. Zakres pojęcia strony w ustawie ordynacja podatkowa był szerszy niż w art. 28 kpa, ponieważ obligował organy podatkowe do załatwienia w drodze procesowej żądań podmiotów, które domagają się czynności tych organów. Poszukując cech strony postępowania celnego, nie można przy tym było odwoływać się do treści art. 134 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa. 0 ile bowiem art. 133 podawał ogólną definicję strony, o tyle at. 134 § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa zawierał postanowienia, które stanowiły uszczegółowienie pojęcia strony, ale wyłącznie w postępowaniu podatkowym. Wymienione w tym przepisie podmioty występowały tylko w postępowaniu podatkowymi i nie miały odpowiedników na gruncie postępowania celnego ( tak uchwała NSA z dnia 24 czerwca 2002r., sygn. akt. PPS 7/02).

Ustalenie takie nie wymagało zebrania i rozpatrzenia innych okoliczności, nie prowadziło zatem do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), a także naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw, ale także ich uzasadnienie. W niniejszej sprawie powołano się na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia, a zatem nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest – poza przytoczeniem naruszonego przepisu – wskazanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie na czym polega błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie i jak, zdaniem skarżącego, powinien on być rozumiany i stosowany. Również koniecznym elementem uzasadnienia tej podstawy jest wskazanie, które przepisy – oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy – zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (§ 1 i 2 art. 183 p.p.s.a.). Oznacza to, że o zakresie kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną. Z powyższych rozważań wynika, że kontrola kasacyjna dokonywana przez NSA obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego – przez wojewódzki sąd administracyjny.

Przechodząc do rozpoznania zarzutów kasacji, Sąd w pierwszej kolejności ustosunkował się do naruszenia przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające... Skarżący podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął odmienne ustalenia w sprawie niż uczynił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku poprzedzającym wydanie decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie. W orzeczeniu stwierdzającym nieważność decyzji drugoinstancyjnej, którą Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Gdańsku, NSA ocenił wówczas działania organów celnych jako zgodne z prawem w zakresie zbadania legitymacji S. W.. Nieważność decyzji orzekł ze względu na naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz. Tymczasem rozstrzygając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, będąc właściwym w tej sprawie na mocy art. 97 ustawy - Przepisy wprowadzające... uznał, że organy celne naruszyły przepisy postępowania właśnie przez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, gdyż nie rozpatrzyły istotnych okoliczności w zakresie zbadania legitymacji procesowej strony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać za powyższy zarzut za uzasadniony. Art. 99 ustawy – Przepisy wprowadzające... stanowi, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., z zastrzeżeniem art. 100 – czyli pod warunkiem, że nie jest to uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny. Nie ulega wątpliwości, że omawiana sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Nie ma podstaw do uznania, jakoby NSA przyjął odmienną od organów celnych ocenę uprawnienia S. W. do występowania w sprawie jako strony postępowania. Gdyby bowiem Sąd stwierdził, że decyzja została skierowana do podmiotu niebędącego stroną, podniósłby tę okoliczność, stanowiącą przesłankę nieważności decyzji administracyjnej, w uzasadnieniu obok innych rozważań względem nieważności i przyczyn uchylenia zaskarżonego aktu. W świetle powyższego WSA nieprawidłowo uznał za zasadne zarzuty skargi co do art. 77 ust. 1 w zw. z art. 2 pkt 6 ustawy – Prawo celne w zw. z art. 289 ustawy – Kodeks celny.

Rozstrzygając o prawidłowości wydania decyzji organu odwoławczego pod względem właściwego określenia adresata aktu, Sąd I instancji uchybił ponadto art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a. Skarżący trafnie zarzucił nieprawidłowe przyjęcie naruszenia przepisów postępowania w sytuacji, gdy nie miało ono miejsca. Argumentacja przytoczona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jest – zdaniem Sądu – zasadna, ponieważ z art. 133 Ordynacji podatkowej, znajdującej zastosowanie w sprawie na podstawie art. 262 Kodeksu celnego, wynika jasno, iż stroną w postępowaniu celnym jest każdy, kto żąda czynności organu celnego, do kogo czynność organu celnego się odnosi lub czyjego interesu działanie organu celnego chociażby pośrednio dotyczy. W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego powyższe określenie strony postępowania nosi miano tzw. formalnej definicji strony (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2001 r., sygn. III SAB 14/01). Istota tego rozwiązania ustawowego polega na oderwaniu zależności statusu strony od istnienia podstawy do wystąpienia z określonym żądaniem do organów administracji, w tym przypadku – administracji celnej, w prawie materialnym. Gdy w toku postępowania zostanie ustalona legitymacja wynikająca z prawa materialnego, wówczas organ uprawniony jest do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego danej sprawy.

Skoro zatem organy celne podjęły czynności w wyniku złożenia w dniu 9 września 1999 r. przez S. W. wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia 5 stycznia 1993 r., uznały go tym samym za stronę postępowania, którą wnioskujący był w jej formalnoprawnym rozumieniu. Bez znaczenia jest przy tym dotychczas podnoszona argumentacja co do niepełnego oznaczenia strony decyzji przez podanie nazwy stanowiącej firmę, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, ponieważ przez zgłoszenie wspomnianego wniosku uzyskała ona status strony w dalszym postępowaniu. O możliwości składania wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji przez osobę fizyczną związaną z podmiotem, występującym w obrocie, wypowiadał się NSA w powoływanym przez skarżącego wyroku z dnia 24 czerwca 2002 r., sygn. akt FPS 7/02.

Nieuzasadniona jest jednak część argumentacji strony dotycząca niemożności odwoływania się do art. 134 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej. Sformułowanie "nie można się było przy tym odwoływać" wskazuje jakoby zaskarżone orzeczenie sądu i poprzedzające je decyzje organów celnych odwoływało się do wspomnianych przepisów, co nie miało miejsca.

W związku z powyższym wywodem i zajęciem przedstawionego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za uzasadnioną i na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uchylił, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi.

Koszty postępowania kasacyjnego na rzecz Dyrektora Izby Celnej w Gdyni zasądzono od S. W. na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).