Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 98/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Edyta Podrazik po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2017 r. sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Inspektor Sanitarny w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 13 kwietnia 2017 r. (data wpływu) A. J. zwróciła się do Inspektor Sanitarny (dalej: PPIS) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, w którym sformułowała pod adresem organu następujące pytania:

1. ile zostało odnotowanych Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych (dalej: NOP) dotyczących szczepień przeciwko: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus Influenze, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince i różyczce?

2. jaki charakter miały odnotowane NOP? (proszę o odpowiedź z podziałem na ilość i rodzaje)

3. czy zostały odnotowane przypadki śmiertelne?

4. z jakiej statystyki wynikają dane, którymi Państwo dysponują?

5. od którego roku dane te są gromadzone?

6. czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których Państwo wzywacie mają charakter obowiązkowy?

7. czy w związku z przystąpieniem Polski do UE w roku 2004 i obowiązującą w ramach UE zasadą swobody przepływu osób odnotowaliście Państwo epidemie chorób, co do których w krajach UE szczepienia są dobrowolne?

8. czy wystosowując pismo przymuszające do szczepienia jesteście Państwo świadomi ilości powikłań poszczepiennych nieodnotowanych, a który to problem z odnotowywaniem zauważa prof. Andrzej Zieliński (strona www.pzh.gov.pl), prof. Jacek Wysocki, dr Hanna Czajka (Neurologia i Neurochirurgia Polska 2004; 38, 1 (supl. 1): S 17-S 24) oraz dr Paweł Grzesiowski (wywiad z dnia 5 grudnia 2016 r., telewizja WP, program Tu i teraz).

9. czy jest Państwu znane orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w kwestii obowiązku szczepień wskazujące, że przymus stanowi naruszenie art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności?

Wnioskodawca przy tym pytaniu wskazał, że Trybunał przypomina, iż życie prywatne obejmuje integralność fizyczną i psychiczną osoby (nr 32647/96, decyzja 07.01.98, DR 94, s. 91-93). W związku z tym Trybunał zbadał wniosek na podstawie artykułu 8 Konwencji, który stanowi, że każdy ma prawo do poszanowania swojego życia prywatnego i rodzinnego, swojego mieszkania i swojej korespondencji. Władza publiczna nie może ingerować w korzystanie z tego prawa, z wyjątkiem przypadków, zgodnie z prawem koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na bezpieczeństwo państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, na ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób. Trybunał uważa, że obowiązkowe szczepienia jako przymusowe zabiegi medyczne oznaczając ingerencję w prawo do poszanowania życia prywatnego, gwarantowanego przez art. 8 ust. 1 (orzeczenie Matter v. Słowacja wyrok z dnia 5 lipca 1999 r., niepublikowany, tak też orzeczenie Sahetti vs Włochy z 2002 r., 42197/98);

10. czy jest Państwu wiadomo, czy w związku z działalnością PPIS zostało skierowana już skarga do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka?

Wnioskodawczyni zwróciła się o udzielenie odpowiedzi na powyższe pytania w terminie do 26 kwietnia 2017 r., bowiem – jak wskazała - dane, których zażądała, są niezbędne do podjęcia odpowiedzialnej decyzji co do szczepień.

W odpowiedzi z dnia 21 kwietnia 2017 r. (doręczonej wnioskodawczyni w dniu 24 kwietnia 2017 r.) PPIS w P. wskazał poinformował wnioskodawczynię, że:

Ad. 1. Zgłoszone NOP do PPIS od 2007r. przez podmioty lecznicze, które wykonują obowiązkowe i zalecane szczepienia ochronne dzieci i młodzieży:

Ogółem w PPIS zarejestrowano 6 NOP: w l. 2007-2009 nie zarejestrowano, w 2010 r. zarejestrowano 1 NOP (po podaniu szczepionki DTP -błonica, tężec, krztusiec), w 2011 r. zarejestrowano 1 NOP szczepienny po odrze, śwince i różyczce, w 2016 r. zarejestrowano 4 NOP, w tym (1 DTaP - błonica, tężec, krztusiec-acelularny 1 po błonica, tężec, krztusiec -acelularny i heamophilus influenzae typ B, 1 po błonicy, tężec, krztusiec, 1 po WZW typ B.

Organ dodał, że nie ma obowiązku rejestrowania NOP z terenu całego kraju, ale dane te są publikowane na stronie Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny w zakładce meldunki epidemiologiczne "Szczepienia ochronne w Polsce".

Ad. 2. Wszystkie NOP zostały zakwalifikowane przez lekarzy jako łagodne bez zmiany kwalifikacji.

Ad. 3. Nie odnotowano przypadków śmiertelnych.

Ad. 4/5. Gromadzone statystyki wynikają z prowadzonego przez PPIS Powiatowego Rejestru NOP - na dany rok kalendarzowy, okres przechowywania danych zgodnie z Jednolitym Rzeczowym Wykazem Akt przechowywane są przez 10 lat - od 2007r.

Ad. 6. PPIS ma prawny obowiązek działania w zakresie egzekwowania obowiązkowych szczepień ochronnych w oparciu o prawo krajowe a nie prawo obowiązujące na terenie innych krajów UE.

7. Nie odnotowano epidemii chorób w związku z swobodnym przepływem osób w ramach UE.

8. Ustosunkowując się do wątpliwości wnioskodawczyni dotyczących szczepień organ zwrócił uwagę, że dylematy może rozwiać lektura pozycji pt. "Wakcynologia" wydanie II z 2007r. pod redakcją W. Magdzika, D. Naruszewicz- Lesiuk, A. Zielińska oraz innych autorów - najwybitniejszych specjalistów w dziedzinie wakcynologii w Polsce. Wskazano, że cennym źródłem wiedzy jest też strona internetowa Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny (NIZP-PZH), zredagowana we współpracy ze specjalistami w dziedzinie szczepień ochronnych z Polskiego Towarzystwa Wakcynologii.

Organ poinformował również, że szczepionki, czyli produkty lecznicze pochodzenia biologicznego, podlegają wielu rygorystycznym wymogom zarówno w zakresie produkcji, jak i kontroli jakości przed dopuszczeniem do obrotu oraz monitorowania jakości i działań niepożądanych po wprowadzeniu ich do obiegu. Bezpieczeństwo stosowania szczepionek zostaje ustalone w badaniach laboratoryjnych i badaniach klinicznych u ludzi. W Polsce nadzór nad jakością szczepionek sprawuje Zakład Badania Surowic i Szczepionek NIZP-PZH, prowadząc coroczne kontrole jakości bezpieczeństwa szczepionek znajdujących się w obrocie na zlecenie Głównego Inspektoratu Farmaceutycznego. System kontroli bezpieczeństwa szczepionek, oprócz badań laboratoryjnych, przedklinicznych, klinicznych I i II fazy, obejmuje monitorowanie niepożądanych odczynów poszczepiennych (NOP). Dane epidemiologiczne w ww. zakresie dostępne są na stronie NIZP-PZH w biuletynie "Szczepienia Ochronne w Polsce". Stosowane na świecie i w Polsce systemu kontroli bezpieczeństwa szczepionek zgodnie z aktualna wiedzą i wymaganiami, stanowią podstawę do stwierdzenia, że monitorowanie szczepionek pod kątem niepożądanych odczynów poszczepiennych stanowi gwarancję bezpieczeństwa ich stosowania.

Ad. 9/10. PPIS wskazał, że na bieżąco analizuje orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i posiada informacje o wnoszonych skargach na działalność Państwowych Inspektorów Sanitarnych.

W dniu 9 maja 2017 r. A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność PPIS w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucając organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji zgodnie z żądaniem, skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia mu akt, orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości, a także zasądzenie kosztów postępowania.

W motywach skargi A. J. podniosła, że w odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia 21 kwietnia 2017 r. (doręczone 24 kwietnia 2017r.) podał jedynie dane dotyczące terenu P. i jednocześnie poinformował, że żądane dane są publikowane na stronie internetowej Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny, ale bez wskazania konkretnego adresu internetowego strony, do której skarżąca mogłaby się odwołać. Na wskazanej stronie, po wyszukaniu, w wyszukiwarce widnieje jedynie liczba przypadków zgłoszonych NOP po wszystkich szczepionkach w 2015 r., wg zaklasyfikowania i jedynie do województwa podlaskiego. Skarżąca zwróciła uwagę, że wnosiła o udzielenie informacji dotyczącej odnotowanych NOP, dotyczących konkretnych szczepień, tj. przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus inlluenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince i różyczce. Tymczasem podano jedynie dane dotyczące P., a na wskazanej przez organ stronie brak jest informacji o odczynach poszczepiennych, które wystąpiły po szczepieniu przeciwko wymienionym chorobom. Ponadto zdaniem skarżącej odpowiedzi na pytania 2, 3, 4 i 5 dotyczą jedynie terenu P., bez precyzyjnego wskazania i odniesienia do danych z terenu całego kraju. Dlatego jej zdaniem nie sposób uznać, iż organ prawidłowo rozpoznał wniosek i udzielił odpowiedzi na postawione pytania stanowiące informację publiczną . Nie udzielił bowiem pełnej odpowiedzi na żadne z postawionych pytań, gdyż na podanej przez organ stronie brak jest informacji o udostępnienie których wnioskowano. Skarżąca zaznaczyła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych identycznie jak bezczynność w udzieleniu informacji publicznej traktuje się również przedstawienie informacji niepełnej czy nieadekwatnej do treści wniosku. Skarżąca za uzasadnione uznała zatem zobowiązanie PPIS do ukarania odpowiedzialnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 K.p.a., gdyż wnioskowane informacje są niezbędne, aby móc świadomie podjąć decyzję dotyczącą szczepienia dziecka.

W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że na wniosek skarżącej udzielił pisemnie odpowiedzi na wszystkie 10 zadanych pytań, zgodnie ze stanem posiadanej wiedzy w sprawie i które w jego ocenie stanowią informację publiczną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach indywidualnych, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie braku działania wymaganego od organu administracji. W przypadku skargi na bezczynność przedmiotem kontroli nie jest bowiem określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz obowiązek ich wydania w ustawowym terminie. Z kolei w myśl art. 149 § 1 i § 1a P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności albo stwierdzenia bądź uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, a nadto rozstrzyga w kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Istotą skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Ocena co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.

Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie zostały dokonane przez organ. Natomiast Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.

W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

W kontrolowanej sprawie skarżąca wniosła skargę na bezczynność Inspektor Sanitarny w związku z niezałatwieniem jej wniosku o udzielenie informacji publicznej.

Wobec tego prawem materialnym, na podstawie którego należy ocenić postępowanie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jest ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm., dalej: u.d.i.p.).

Ustawa ta w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

W rozpatrywanej sprawie jest poza sporem, że Inspektor Sanitarny jako organ władzy publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Na gruncie regulacji zawartych w u.d.i.p. istotne staje się jednakże wyróżnienie dwóch etapów postępowania o różnym charakterze i mających za przedmiot odmienne sprawy administracyjne.

W pierwszej kolejności podmiot wezwany do udostępnienia informacji winien ocenić czy żądana informacja stanowi informację publiczną, a jeśli tak to czy jest w posiadaniu podmiotu zobowiązanego.

Ustalenie, iż żądana informacja nie jest informacją o charakterze informacji publicznej skutkuje bowiem tym, iż nie stosuje się do niej przepisów u.d.i.p., co oznacza między innymi, że nie ma podstaw dla wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie odmowy jej udzielenia, albowiem zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzyjny tryb odmowy udostępnienia informacji dotyczy jedynie informacji posiadającej przymiot informacji publicznej. Także w przypadku gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanych informacji, to nie może odmówić ich udzielenia, albowiem pojęcie odmowy zakłada istnienie po stronie odmawiającego elementu wolicjonalnego, sprowadzającego się do tego, iż ma on możliwość zadośćuczynienia prośbie, acz tego nie czyni. W sytuacji zaś, gdy podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji, nie może on podjąć władczego rozstrzygnięcia co do jej udostępnienia. Stąd też w takiej sytuacji to właśnie przekazanie informacji o nieposiadaniu żądanych danych stanowi formę "udzielenia informacji" odnośnie zasobu danych jakim dysponuje podmiot zobowiązany.

Dopiero udzielenie przez podmiot zobowiązany odpowiedzi pozytywnej na powyższe pytania będzie go obligowało do zakończenia postępowania w sposób przewidziany prawem, to jest poprzez udzielenie informacji w drodze czynności materialno-technicznej zgodnie z wnioskiem (art. 7 ust. 1 pkt 2) lub poprzez odmowę udzielenia informacji albo poprzez umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych w przywołanej ustawie, w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p.). Czynności tych organ powinien dokonać, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Stąd też dla rozpatrzenia sprawy koniecznym w pierwszym rzędzie jest zweryfikowanie czy informacje, których udostępnienia żądała skarżąca piśmie z dnia 13 kwietnia 2017 r. stanowiły informację publiczną w rozumieniu przepisów jest ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym.

Co za tym idzie stwierdzić należy, iż w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest co do zasady każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich.

Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów.

Dokonując oceny wniosku skarżącej pod tym kątem zauważyć należy, iż nie stanowiły informacji publicznej informacje o udostępnienie których zwróciła się ona w pkt 6 oraz pkt 8 i pkt 9 wniosku.

Odnośnie zapytania o to czy w innych krajach Unii Europejskiej szczepienia, do których wykonania organ wzywa mają charakter obowiązkowy (pkt 6) stwierdzić należy, iż zapytanie to dotyczy udzielenia informacji o prawie krajowym (wewnętrznym) obowiązującym w innych niż Polska krajach Unii Europejskiej, która to informacja nie mieści w się w zakresie pojęcia informacji o sprawach publicznych i nie daje się przyporządkować do żadnej z kategorii wskazanych przykładowo w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W szczególności treść regulacji prawnych dotyczących obowiązku szczepień obowiązujących w innych krajach Unii Europejskiej w ramach ich prawa krajowego nie została wytworzona przez polskie władze publiczne i nie odnosi się do polskich władz publicznych, czy też wykonywania na terenie Polski zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym.

Powyższe oznacza, iż w tym zakresie podanie strony skarżącej z dnia 13 kwietnia 2017 r. nie może być uznane za wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Oceniając przedmiotowe podanie odnośnie jego pkt 8 i 9 zauważyć natomiast należy, iż nie może ono być w tym zakresie uznane za wniosek o udostępnienie publicznej albowiem ten fragment podania stanowi w pkt 8 wyraz ocen wnioskodawczyni co negatywnych do skutków zdrowotnych szczepień obowiązkowych oraz wezwanie organu do ustosunkowania się do tych ocen, zaś pkt 9 wyraz stanowiska wnioskodawczyni co do rzekomej sprzeczności obowiązującego w Polsce w zakresie szczepień obowiązkowych z art. 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i żądanie ustosunkowania się do tego stanowiska.

Zauważyć w tym miejscu należy, że choć z art. 6 u.d.i.p. wynika między innymi, że organy władzy publicznej obowiązane są udostępnić "oceny dokonywane", a więc takie, którymi dysponują już w dacie otrzymania żądania strony, to jednocześnie z przepisu tego nie wynika, iż w trybie i na zasadach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej organ jest obowiązany dokonywać ocen dotyczących zgodności prawa krajowego z prawem międzynarodowym, czy też racjonalności i celowości9 regulacji prawnych stanowiących podstawę działania tegoż organu.

Inaczej rzecz ujmując, na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się dokonywania przez organ oceny prawidłowości funkcjonowania tego, bądź innych organów władzy publicznej, a do tego sprowadzały się pytania skarżącej zawarte w pkt 8 i 9 wniosku, a kwestionujące bezpieczeństwo szczepień obowiązkowych dla osób im podlegających oraz zgodność działań organów inspekcji sanitarnej w tym zakresie z prawem międzynarodowym.

Podkreślenia wymaga, iż aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się ona odnosić do sfery faktów (czyli do istniejącego już stanu rzeczy oraz do czynności dokonanych już przez organ władzy publicznej), a nie do sfery przypuszczeń, bądź podejrzeń podmiotu domagającego się udostępnienia informacji, względnie przekonań tegoż podmiotu co do potencjalnej szkodliwości szczepień i niezgodności regulacji dotyczących szczepień obowiązkowych z innymi przepisami.

Podsumowując stwierdzić należy, iż odnośnie tych żądań skarżącej organ nie pozostawał w bezczynności, albowiem żądane informacje nie stanowiły informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. i co za tym idzie nie doszło w ogóle do zainicjowania postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Co za tym idzie brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych dla dokonywania oceny prawidłowości i terminowości udzielonych skarżącej w tym zakresie odpowiedzi.

Odnośnie pozostałych informacji publicznych udostępnienia, których skarżąca domagała się we wniosku z dnia 13 kwietnia 2017 r., a wskazanych w pkt 1 do 5 oraz 7 i 10 jej pisma zauważyć zaś należy, że w ocenie Sądu w tym zakresie wniosek dotyczył informacji o charakterze informacji publicznej, albowiem odnosił się do statystyk urzędowych prowadzonych przez organy władzy państwowej i gromadzonych przez nie w ramach swojej działalności danych.

Jednocześnie zauważyć należy, iż żądanych informacji organ udzielił skarżącej w piśmie z dnia 21 kwietnia 2017 r. (doręczonym wnioskodawczyni w dniu 24 kwietnia 2017 r.), co oznacza, iż dokonał on udostępnienia informacji w terminie ustawowym nie pozostając w ogóle w przewlekłości lub w bezczynności.

Odnosząc się do twierdzeń strony skarżącej, iż informacje nie zostały jej udzielone zgodnie z żądaniem, bowiem organ w odpowiedzi na pkt. 1 wniosku podał jedynie dane dotyczące terenu P. i jednocześnie poinformował, że żądane dane są publikowane na stronie internetowej Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego Państwowego Zakładu Higieny, ale bez wskazania konkretnego adresu internetowego strony, do której skarżąca mogłaby się odwołać, a jednocześnie odpowiedzi na pytania 2, 3, 4 i 5 wniosku dotyczą jedynie terenu P., bez precyzyjnego wskazania i odniesienia do danych z terenu całego kraju zauważyć należy, iż z treści inicjującego postępowanie wniosku z dnia 13 kwietnia 2017 r. nie wynikało w sposób jednoznaczny i niewątpliwy, że strona domaga się od organu udostępnienia wnioskowanych informacji dotyczących obszaru całego kraju, a nie tylko obszaru terytorialnej właściwości organu władzy publicznej, do jakiego podanie o udostępnienie informacji publicznej zostało skierowane. Na to, iż zapytanie dotyczyło jedynie obszaru właściwości miejscowej organu wskazał przy tym sposób sformułowania pkt 4 i 7 wniosku, gdzie wskazano jako na przedmiot zapytania na dane którymi dysponuje adresat wniosku oraz na odnotowanie epidemii chorób przez adresata wniosku. Nadto skarżąca nie wskazała wyraźnie, iż domaga się informacji odnośnie ilości odnotowanych niepożądanych odczynów poszczepiennych i przypadków śmiertelnych na terenie całej Polski oraz informacji o statystykach i epidemiach chorób zakaźnych na terenie całego kraju, zaś jakikolwiek przepis prawa nie nakłada na podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej obowiązku zwracania się do wnioskodawców o doprecyzowanie wniosków o udostępnienie takowych informacji.

Wobec takiego sformułowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej odnośnie pkt 1 do 5 i 7 nie sposób zatem czynić organowi zarzutu, iż udzielając wnioskowanej informacji ograniczył się w niej do danych dotyczących obszaru swojej właściwości miejscowej.

Dla powyższej oceny bez znaczenia pozostaje, iż zdaniem skarżącej udzielona jej w odpowiedzi na wniosek z dnia 13 kwietnia 2017 r. informacja była niepełna, albowiem to wnioskującego o udostępnienie informacji publicznej, a nie rozpoznający ten wniosek organ obciąża ciężar takiego sformułowania wniosku, które w jednoznaczny sposób wskazywać będzie na jego intencje i zakres wnioskowanej informacji.

Powyższe wynika z tego, iż zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się (z modyfikacjami) jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.), a nie do całego postępowania zainicjowanego wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, co oznacza, że w przypadku nieprecyzyjnego, względnie mało przejrzystego sformułowania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, której organ zamierza udzielić, nie ma on podstawy prawnej do żądania usunięcia braków podania poprzez jego doprecyzowanie, lecz winien udostępnić informacje w takim zakresie w jakim żądanie wynika z wniosku w sposób nie budzący wątpliwości.

Inaczej rzecz ujmując to na podmiocie wnoszącym o udostępnienie informacji publicznej ciąży obowiązek sformułowania wniosku w sposób na tyle jednoznaczny i precyzyjny, by mógł on zostać rozpoznany w pełnym oczekiwanym przez stronę zakresie i nie4 sposób wymagać od organu by "domyślał się" jakie faktycznie informacje chciałaby uzyskać osoba wnioskująca o ich udostępnienie.

Powyższe w żadnym stopniu nie narusza przy tym konstytucyjnego prawa obywatela do uzyskania dostępu do informacji o sprawach publicznych, albowiem nawet w sytuacji nieprecyzyjnego, względnie nieprzejrzystego sformułowania wniosku o udostępnienie informacji i nieuzyskania w następstwie tego całości oczekiwanej informacji, brak jest przeszkód dla ponownego złożenia wniosku o udostępnienie informacji, sformułowanego już w sposób umożliwiający jego jednoznaczne odczytanie.

Podkreślić przy tym należy, iż sąd administracyjny orzekający w przedmiocie skargi na bezczynność organu władzy publicznej w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie jest uprawniony merytorycznej kontroli prawidłowości udzielonej skarżącemu w odpowiedzi na wniosek informacji. Co za tym idzie polemizowanie z organem w skardze, że przedstawiona informacja nie spełnia oczekiwań skarżącej i nie jest zgodna z jego wnioskiem, nie mogło być uznane za skuteczną formę wykazania, iż organ pozostawał w tym zakresie w bezczynności. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy bowiem do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie, a nie takie przedstawienie odpowiedzi, która nie satysfakcjonuje strony (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt I OSK 191/12, LEX nr 1218847 i z dnia 21 lipca 2011 r. sygn. I OSK 638/1, LEX nr 1082790 - orzeczenia dostępne także na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jedynie na marginesie powyższych rozważań zauważyć należy, iż przykładem braku precyzji w formułowaniu wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej jest jego pkt 7, gdzie wniesiono o udostępnienie informacji co do wystąpienia epidemii chorób bez precyzyjnego wskazania jakich chorób zapytanie to dotyczy. Odesłanie w treści pytania do regulacji dotyczących szczepień obowiązujących w innych krajach Unii Europejskiej skutkuje bowiem tym, że dla precyzyjnego odczytania treści wniosku w tym zakresie jego adresat musiałby dokonać analizy regulacji prawnych dotyczących szczepień obowiązujących we wszystkich krajach Unii Europejskiej celem ustalenia, które szczepienia obowiązkowe według prawa polskiego nie mają charakteru obowiązkowego w tych krajach. Wymogu przeprowadzania takowych analiz prawa obcego na potrzeby rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie sposób zaś wyprowadzić z jakiegokolwiek przepisu ustawy o dostępie do informacji publicznej, względnie innych ustaw.

Stąd też Sąd uznał, że również w tym zakresie skarga była bezzasadna.

Ustalenie, że skarżony organ w terminie prawem udostępnił wnioskodawczyni te objęte jej wnioskiem informacje, które stanowiły informacje publiczne uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Sąd orzekł na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a, według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.