Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1038/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego na zakup kuponu doładowującego kartę internetową 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego K. S., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015r. , po rozpatrzeniu odwołania P. P. od decyzji Kierownika Działu Pomocy Środowiskowej Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy U., działającego z upoważnienia Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Orzeczenie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 1 grudnia 2014 r. P. P. wystąpiła do Ośrodka Pomocy Społecznej dzielnicy U. w W. o przyznanie pomocy w formie zasiłku celowego przeznaczonego na pokrycie w całości kosztów zakupu ([...] zł) kuponu doładowującego kartę internetową w grudniu 2014 r.

Kierownik Działu Pomocy Środowiskowej Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy U., po rozpoznaniu wniosku P. P., decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. orzekł o odmowie przyznania świadczenia na pokrycie w całości kosztów zakupu ([...] zł) kuponu doładowującego kartę internetową w grudniu 2014 r. w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że ostatni wywiad środowiskowy u P. P. przeprowadzono dnia [...] maja 2014 r.

Dnia 8 grudnia 2014 r. P. P. odmówiła przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Dnia 10 grudnia 2014 r. wystąpiono do P. P. o wskazanie terminu, w którym możliwe byłoby przeprowadzenia wywiadu. Ponieważ P. P. nie odpowiedziała na pismo, po raz kolejny dnia 5 stycznia 2015 r. wystąpiono o wskazanie nowego terminu. Dnia 21 stycznia 2015 r. wpłynęło pismo od J. P. - pełnomocnika P. P., z wyznaczeniem dnia 26 stycznia 2015 r., na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego. Podczas przeprowadzania wywiadu P. P. była nieobecna.

W decyzji powołano art. 107 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym rodzinny środowiskowy przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej oraz stwierdzono, że uniemożliwienie przeprowadzenia wywiadu środowiskowego należy ocenić jako brak współdziałania,

o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy i stwierdzono-że wywiad środowiskowy przeprowadza się z osobą ubiegającą się o pomoc, a nie jej pełnomocnikiem. W tej sytuacji organ odmówił przyznania wnioskowanej pomocy.|

P. P. od powyższej decyzji złożyła odwołanie.

W następstwie ponownego rozpoznania sprawy Kolegium wydało zaskarżoną decyzję .

W uzasadnieniu organ wskazał , że zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia, a osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współudziału w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej.

Z powyższego Kolegium wywiodło , że osoba ubiegająca się o pomoc społeczną winna we własnym zakresie podejmować wszelkie działania w celu poprawienia swojej sytuacji życiowej i materialnej, a ośrodki pomocy społecznej nie mogą ponosić wszystkich kosztów utrzymania wnioskodawcy.

W oparciu zaś o art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Ust. 2 stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Spełnienie kryteriów do przyznania zasiłku celowego nie oznacza, że po stronie wnioskodawcy istnieje roszczenie o przyznanie świadczeń w żądanej wysokości. Organ rozpoznając wniosek musi mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej.

Możliwość korzystania z pomocy społecznej uzależniona jest od spełnienia przez konkretną osobę bądź rodzinę określonych w ustawie przesłanek.

Organ podkreślił , że jedną z podstawowych przesłanek warunkujących możliwość korzystania z pomocy społecznej jest współdziałanie osoby bądź rodziny w

rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej z organem pomocowym (art. 4 u.p.s.). Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej może stanowić jedną z podstaw do odmowy przyznania świadczenia z pomocy społecznej (art. 11 ust. 2 u.p.s.). Dalsze podstawy odmowy przyznania takiego świadczenia to: odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, (art. 11 ust. 2 2 u.p.s.).

Kolegium jako bezsporne uznało , że organ kilkakrotnie występował do P. P. o możliwość przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się u osób i rodzin korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej, a nie u pełnomocnika wnioskodawcy.

Przepis art. 11 ust. 2 ustawy przewiduje, że brak współdziałania z pracownikiem socjalnym. odmowa zawarcia kontraktu socjalnego i inne wskazane w tym przepisie okoliczności mogą stanowić podstawę do Odmowy przyznania świadczenia.

Jedną z postaci odmowy współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozumieniu art. 11 ust. 2 ustawy jest uniemożliwianie pracownikom socjalnym przeprowadzenia środowiskowego wywiadu rodzinnego w miejscu zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej.

Kolegium wskazało , że ustawodawca określił przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego jako konieczny element postępowania w sprawie udzielenia świadczenia z pomocy społecznej. Rodzinny wywiad środowiskowy lub jego aktualizacja (w myśl art. 107 ust. 4 ustawy), jest nieodzownym elementem postępowania prowadzącego do wydania decyzji przyznającej lub odmawiającej przyznania świadczenia ze środków pomocy społecznej.

Podkreśliło , że niemożność jego przeprowadzenia uniemożliwia organowi pomocowemu dokonanie oceny rzeczywistej sytuacji majątkowej, rodzinnej i bytowej osoby ubiegającej się o świadczenie. Ta obligatoryjna forma postępowania wyjaśniającego wymaga od strony szczególnej aktywności, bowiem z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można jej zastąpić innymi środkami dowodowymi, a ubiegający się o pomoc, musi liczyć się z koniecznością jego przeprowadzenia.

Kolegium wskazało , że zgodnie z art. 107 ust. 4a ustawy o pomocy społecznej niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do tutejszego Sądu P. P. W jej uzasadnieniu wyraziła niezadowolenie z treści dokonanego rozstrzygnięcia. Szeroko odnosiła się ponadto do spraw toczonych w ramach innych dotyczących jej postępowań. Z treści pisma można wywnioskować , że Skarżąca w całości kwestionuje stanowisko organów pomocowych zajmowane w jej sprawach , a także domaga się personalnej weryfikacji ich pracowników.

W dniu 28 września 2015 roku pełnomocnik z urzędu Skarżącej sprecyzował treść żądania skargi zarzucając :

1) naruszenie prawa materialnego tj. art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a to poprzez wydanie decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego pomimo nieistnienia przesłanki braku współdziałania osoby,

2) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwany dalej k.p.a.), art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a to poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie przez organ, że P. P. odmówiła współdziałania z pracownikami socjalnymi celem poprawy swojej sytuacji życiowej, a także poprzez nie podjęcie żadnych czynności mających na celu przeprowadzenie wywiadu środowiskowego w sposób, wymagany okolicznościami niniejszej sprawy, tj. poprzez delegowanie pracowników socjalnych wnioskowanych przez Skarżącą,

3) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a to poprzez brak oceny istnienia lub nieistnienia przesłanek przyznania pomocy dokonanej

w oparciu o materiał dowodowy, jaki w sprawie zebrano i jaki można było zebrać przez dokonanie wywiadu w dostępnym zakresie,

Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych oraz o przyznane kosztów świadczenia pomocy prawnej z urzędu, które nie zostały dotychczas uiszczone w całości lub w części, powiększonych o obowiązującą stawkę VAT.

W uzasadnieniu wskazano przede wszystkim, że z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącej wielokrotnie informowała organ I instancji, iż wywiad środowiskowy może zostać przeprowadzony przez pracowników Działu Usług Opiekuńczych Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy U. W szczególności prośba taka zawarta została w piśmie z dnia 18 stycznia 2015 r. (wniesionym w dniu 21 stycznia 2015 r.) oraz w trakcie rozmowy telefonicznej w dniu 23 stycznia 2015 r. z pracownikiem organu I instancji (notatka służbowa z dnia 23 stycznia 2015 r.). Uzasadnieniem dla tak zgłoszonego wniosku była negatywna postawa pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej dzielnicy U. działu obsługującego dotychczas P. P. (pismo z dnia 18 stycznia 2015 r.), a także ataki padaczki, wywołane stresem związanym z przeprowadzonymi dotychczas wywiadami środowiskowymi.

Organ I instancji pomimo tak zgłoszonej prośby po raz kolejny wydelegował do przeprowadzenia przedmiotowego wywiadu środowiskowego pracowników Działu Usług Opiekuńczych, na których wizytę Pani P. P. nie wyraziła zgody uprzednio w dniu 8 grudnia 2014 r. Nadmienić należy, że Skarżąca już od 2011 r. zgłaszała prośbę o obsługę przez Dział dotyczący osób Niepełnosprawnych.

Powyższe może świadczyć, zdaniem Skarżącej, o wadliwym działaniu pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej, którzy powinni przewidzieć, że spotkanie z pracownikami - których Skarżąca chciała wyłączyć od prowadzenia swoich spraw, spotka się z odmową przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z jej strony. Można zatem przypuszczać, że wywiad doszedłby do skutku, jeżeli przeprowadzony byłby przez innych pracowników.

Skarżąca nadmieniła także, że w wyniku zaskarżonej decyzji organu administracji, została pozbawiona szansy zakupu modemu z internetową kartą startową, który

dałaby jej możliwość asymilacji społecznej. Co więcej, mając na uwadze wykształcenie Skarżącej w zakresie wzornictwa i aranżacji wnętrz, dostęp do internetu umożliwiłby jej rozwijanie umiejętności, śledzenie obecnych trendów na rynku, a także podjęcie próby znalezienia pracy czy zlecenia.

Organ wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przy czym, stosownie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 22 kwietnia 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą przyznania P. P. zasiłku celowego na pokrycie w całości kosztów zakupu modemu z internetową kartą startową w grudniu 2014r.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r., Nr 115, poz. 728 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Stosownie do art. 2 ust. 1 i art. 3 ww. ustawy, pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom

przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Przy czym zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ustawy przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielniania osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 powołanej ustawy pomoc społeczna może mieć formę zasiłku celowego na zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Jest to wyliczenie przykładowe, co oznacza, że nie ma ono charakteru zamkniętego. Natomiast kryteria uprawniające do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej zostały ściśle określone w przepisie art. 8 omawianej ustawy. Przepis ten ogranicza dostęp do świadczeń społecznych, wprowadzając kryterium dochodowe, przy jednoczesnym wystąpieniu jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 ustawy, takich jak np. bezrobocie, długotrwała choroba. W sytuacji gdy dochód wnioskodawcy przekracza to ustalone kryterium dochodowe, może nastąpić przyznanie świadczenia jedynie na mocy art. 41 ustawy o pomocy społecznej stanowiący, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy, który nie podlega zwrotowi, zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, które podlegają zwrotowi częściowo lub w całości. Jednocześnie z art. 4 tej ustawy wynika, że osoby korzystające ze świadczeń są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej..

Kwestią istotną w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy jest, że brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia pracy przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa

odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (art. 11ust. 2).

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że decyzję administracyjną o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia, z wyjątkiem decyzji o odmowie przyznania biletu kredytowanego, wydaje się po przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego (art. 106 ust. 4).

Intencją powyższego jest , że przeprowadzając wywiad pracownik socjalny bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej pomocy. Ustalenia wywiadu stanowią następnie dla pracownika socjalnego podstawę do analizy i oceny sytuacji danej osoby lub rodziny.

Z uwagi na to, że omawiany obowiązek współdziałania został w ustawie o pomocy społecznej określony ogólnie, wywiązanie się z niego podlega ocenie organu, od której to oceny zależy udzielenie bądź nieudzielanie świadczenia.

Osoba wnioskująca o przyznanie jej pomocy musi zdawać sobie sprawę z faktu, że przyznanie konkretnej formy pomocy i w określonej wysokości, nie jest prawnym obowiązkiem organów administracji i nie rodzi dla strony roszczenia o przyznanie tego właśnie świadczenia, zaś dla ośrodka obowiązku jego przyznania. Ośrodki zachowują w tej mierze znaczny zakres swobody zarówno w ocenie warunków bytowych osoby zainteresowanej, jak i w ocenie okoliczności sprawy, a także korzystają ze znacznego zakresu swobody w wyborze właściwego rozstrzygnięcia.

Z akt sprawy niniejszej jednoznacznie wynika, że P.P. domagając się od organów pomocowych rozpoznania jej wniosku, jednocześnie nie godzi się na przeprowadzanie wywiadu środowiskowego przez pracowników Działu Usług Opiekuńczych Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy U. . Skarżąca konsekwentnie domaga się aby kwestie związane z jej potrzebami obsługiwali pracownicy Działu dotyczącego Osób Niepełnosprawnych. Powyższe stanowisko uzasadnia twierdzeniem , że pracownicy Działu Usług Opiekuńczych Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy U. są do niej nastawieni negatywnie, a ponadto przeprowadzane dotychczas wywiady środowiskowe wywoływały u niej napady padaczki .

Wbrew stanowisku skargi działania OPS zostały zdaniem Sądu podjęte w sposób prawidłowy , w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa.

Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla akceptacji stanowiska Skarżącej, że faktycznie w sprawie niniejszej ma miejsce negatywne nastawienie pracowników organu do jej osoby oraz składanych przez nią wniosków , co ostatecznie wpływa na wydawane przez organ decyzje oraz na stan jej zdrowia.

Powyższemu jednoznacznie przeczy okoliczność pozytywnego rozpoznania przez organy pomocowe całego szeregu wniosków złożonych przez P. P. i przyznanie jej wszechstronnej pomocy przekraczającej średni zakres świadczeń oferowanych przez OPS osobom potrzebującym, jak również brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających negatywne oddziaływanie pracowników Ośrodka na stan jej zdrowia.

Sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku osoby wnioskującej o udzielenie jej pomocy społecznej, aby ustawowo niezbędne kontakty przeprowadzały z nią wyłącznie wybrane arbitralnie osoby spoza grona pracowników organu. Uzasadnieniem usprawiedliwiającym wskazane żądanie mogłaby być ewentualnie szczególna indywidualna sytuacja zaistniała wobec konkretnej osoby, a nie oczekiwanie zbiorowego wyłączenia pracowników organu od czynności pozostających w zakresie ich kompetencji zawodowych.

Wbrew stanowisku skargi, decyzja w niniejszej sprawie nie powinna być wydana z pominięciem wywiadu środowiskowego, jedynie w oparciu o pozostały materiał dowodowy , który został w niej zgromadzony.

Kwestią wymagającą szczególnego podkreślenia jest ponadto znana Sądowi z urzędu okoliczność, że P. P. jest pod stałą opieką Ośrodka Pomocy Społecznej. Otrzymuje zasiłek stały oraz korzysta ze stałej pomocy w formie zasiłków celowych, m.in.: na pokrycie wydatków związanych z zakupem leków, karty miejskiej ZTM, doładowaniem telefonu komórkowego, na pokrycie opłat za energię elektryczną , na opłacenie prywatnej rehabilitacji jak również sfinansowania zakupu pralki oraz wielu innych. W porównaniu z innymi petentami OPS, Skarżąca uzyskuje świadczenia wielokrotnie przewyższające przyznawaną im pomoc. Jest to sytuacja faktyczna utrwalona od szeregu lat. Jednocześnie oczekiwania Skarżącej systematycznie eskalują i obejmują swoim zakresem praktycznie wszystkie sfery życia , zdecydowanie wykraczając - tak jak w niniejszej sprawie – poza zakres niezbędnych potrzeb życiowych osób , które znalazły się w niedostatku i uprawnione są do uzyskania niezbędnej pomocy z funduszy publicznych.

Wobec przedstawionego stanu sprawy Sąd uznał, że organy orzekające wydały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy jej rozstrzyganiu – zatem nie można im postawić zarzutu wadliwości dokonanego rozstrzygnięcia .

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy oraz § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461