Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1118/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-05-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 244, art. 250, art. 49 par. 1, art. 258 par. 1 i 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 1982 nr 16 poz 124
law: Ustawa z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze.
article: par. 20
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1348
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Monika Bieńkowska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata G. D. o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zgody na wznowienie studiów p o s t a n a w i a: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po rozpoznaniu wniosku strony, przyznał skarżącemu S. W. prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata.

Wyrokiem z dnia 14 lutego 2013 r. Sąd oddalił skargę S. W. i zasądził na rzecz pełnomocnika G. D. kwotę [..] zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik z urzędu wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu wg norm przepisanych powiększonych o należny podatek od towarów i usług VAT za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Do pisma pełnomocnik załączył dowód nadania ww. opinii na adres skarżącego.

Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie na podstawie art. 244 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) przysługuje wynagrodzenie w zakresie ustanowionym art. 250 ww. ustawy. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków.

Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z brzmienia cyt. przepisu jednoznacznie wynika, że złożenie takiego oświadczenia stanowi niezbędny wymóg warunkujący przyznanie kosztów, o które wnioskował pełnomocnik skarżącego.

Stwierdzić należy, że w złożonym przez pełnomocnika wniosku o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, brak jest oświadczenia o którym mowa w § 20 ww. rozporządzenia.

Należy również dodać, że brak było podstaw do wezwania adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem dyspozycja tego przepisu odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998 r., sygn. akt II CKN 687/98 niezłożenie przez pełnomocnika wskazanego oświadczenia nie stanowi braku formalnego pisma, lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Oświadczenie, będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona, a zatem zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (Dz.U. Nr 16, poz. 124 z późn. zm.)

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.