Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1583/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 ust. 1, 2
journal: Dz.U. 1999 nr 66 poz 750
law: Ustawa z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym - tekst jednolity.
article: par. 7 ust. 1 pkt 1 i par. 43 ust. 4
journal: Dz.U. 2009 nr 147 poz 1193
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i  zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót  produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów  rybackich 2007-2013".

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Protokolant - st. sekr. sąd. Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi, wniesionej przez M.K. (dalej: skarżący lub strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR, Agencja lub organ) z [...] marca 2014r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej w ramach środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowlę ryb" objętego Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013".

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] września 2009r. skarżący złożył w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR wniosek o dofinansowanie w ramach środka 2.1 "Inwestycje w chów i hodowlę ryb" Program Operacyjny Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" na realizację operacji – Budowa stawów ziemnych typu karpiowego w Wężewie w nawiązaniu do tradycji i warunków przyrodniczych w celu zrównoważonego chowu jesiotra syberyjskiego.

Po stosownych uzupełnieniach ww. wniosku w dniu 31 maja 2010r. ARiMR odmówiła przyznania skarżącemu przyznania wnioskowanej pomocy, jako przyczynę odmowy wskazała na niedopełnienie warunku, który wynika z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 7 września 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 – Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury (Dz.U nr 147 poz. 1193 dalej: rozporządzenie MRiRW) tj. beneficjent nie jest uprawiony do rybactwa.

Pismem z 22 czerwca 2010r. skarżący wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, a organ pismem z [...] września 2010r. poinformował wnioskodawcę, że nie stwierdził naruszenia prawa przy wydawaniu rozstrzygnięcia z [...] maja 2010r.

Pismo ARiMR z [...] maja 2010r. stało się przedmiotem skargi do tut. sądu, który wyrokiem z 20 kwietnia 2011r. (sygn. akt: V SA/Wa 2295/10) oddalił skargę. Po wniesieniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 lutego 2013r. (sygn. akt: II GSK 2156/11) uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. NSA wskazał, że na gruncie § 43 ust. 2-4 rozporządzenia MRiRW Agencja ma obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków wniosku, a ponowne wezwanie jest dokonywane po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi. W wyroku tym przesądzono, że w żadnym z wezwań skierowanych do beneficjenta nie było zobowiązania do wykazania, że jest on uprawiony do rybactwa.

Wyrokiem z 26 kwietnia 2013r. (sygn. akt: V SA/Wa 920/13) WSA w Warszawie uchylił rozstrzygnięcie ARiMR z [...] maja 2010r. Powyższe spowodowało, że skarżący w dniu 21 sierpnia 2013r. został wezwany do uzupełnienia wniosku poprzez dostarczenie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku uprawionego do rybactwa oraz prawomocnego pozwolenia wodnoprawnego dot. "[...]", a 17 grudnia 2013r. i 10 stycznia 2014r. do złożenia dodatkowych wyjaśnień.

W oparciu o złożone przez beneficjenta wyjaśnienia ARiMR pismem z [...] marca 2014r. odmówiła przyznania wnioskowanej pomocy. Organ w treści uzasadnienia wskazał, że skarżący nie spełnił warunku zawartego w § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW tj. nie jest on uprawiony do rybactwa.

Agencja wyjaśniła, że na ocenę wniosku o dofinasowanie składają się trzy równoległe elementy, które wspólnie tworzą warunki dofinansowania tj. formalna poprawność wniosku, zgodność operacji z celami środka oraz celowość udzielanej pomocy. Jako podstawę oceny powyższych warunków organ wskazał na treść § 43 ust. 2-4 rozporządzenia MRiRW, a jednocześnie w sposób szczegółowy opisał dotychczasowy przebieg prowadzonego postępowania.

Zdaniem ARiMR nadesłane przez beneficjenta wyjaśnienia i dokumenty, w wykonaniu wezwań z 17 grudnia 2013r. oraz 10 stycznia 2014r. tj. a) wypisy z rejestru gruntów wystawione przez starostwo powiatowe w P. z [...] lutego 2008 r.; b) pismo Z. w O., Rejonowy Oddział w P. z [...] października 2008 r. w którym stwierdzono ciek "[...]" oznaczony jako działka 2/1 jest we władaniu Starostwa Powiatowego w P., które powinno wypowiedzieć się w sprawie wykorzystania wód ,,W. " do napełnienia stawów"; c) zgłoszenie z 21 lipca 2009 r. do powiatowego lekarza weterynarii o zamiarze prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie "chowu jesiotra syberyjskiego i karpiowatych ryb reofilnych w stawach ziemnych typu karpiowego (...)"; d) decyzję wodnoprawną z 23 lutego 2008 r. na wykonanie trzech stawów rybnych na działkach oznaczonych nr geod. 1/5 oraz 10/14; e) decyzję z [...] lipca 2009 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę trzech stawów położonych na działkach nr [...]; f) wypisy z rejestru gruntów z [...] listopada 2003 r. opieczętowane jako "materiały szkoleniowe" w których m.in. dla działek nr [...] opis użytku został zakwalifikowany jako rów – W; g) zaświadczenie ze starostwa powiatowego w P. z [...] kwietnia 2010 r. o włączeniu działki nr [...] do działek przyległych, tzn. nr [...] oraz nr [...]; h) księgę stawową dotyczącą obiektu "staw [...]"; i) odpisy zwykłe ksiąg wieczystych, stan z 28 września 2009 r. oraz z 5 września 2013 r. z oznaczeniem działki nr [...] oraz nr [...] - nie potwierdzają, że wnioskodawca był "uprawnionym do rybactwa" w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie.

Organ zaznaczył, że zwrócił się także z zapytaniem do Powiatowego Lekarza Weterynarii w P., czy wobec zgłoszenia przez stroną zamiaru prowadzenia działalności polegającej na chowie i hodowli ryb została wydana decyzja w ramach ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2008, nr 213, poz. 342 ze zm.). W udzielonej odpowiedzi wskazano, że nie było przesłanek aby nieistniejącą hodowlę objąć nadzorem i wydać decyzję o spełnieniu wymagań weterynaryjnych i nadaniu numeru identyfikacyjnego.

W podsumowaniu przyjętego rozstrzygnięcia Agencja wskazała, że przedstawione wyjaśnienia oraz dostarczone dokumenty nie pozwalają organowi w sposób jednoznaczny określić, iż strona na dzień składania wniosku o dofinansowanie tj. na dzień [...] września 2009 r. spełnia warunek wskazany w § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW. A wyjaśnienia strony nie są wystarczające, gdyż przedstawione dokumenty nie potwierdziły spełnia przedmiotowego warunku.

Pismem z 9 kwietnia 2014r. skarżący wezwał ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, w którym podniósł, że działanie organu narusza zapis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a), § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW w związku z art. 4 ust. 1 (lit. b lub c) i art. 2 ustawy z 18 kwietnia 1985r. o rybactwie śródlądowym (Dz.U. z 2009r., nr 189, poz. 1471 ze zm., dalej: ustawa o rybactwie śródlądowym), art. 5 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012r., poz. 145 ze zm., dalej: Prawo wodne), ust. 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia MRiRW w zw. z § 43 ust. 2 w zw. z § 41 ust. 3 rozporządzenia, a także zapis § 43 ust. 2-4 tegoż rozporządzenia, a także art. 14 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z 3 kwietnia 2009r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. nr 72, poz. 619 ze zm., dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju), a także jak wskazał wnoszący wezwanie przyjęte rozstrzygnięcie jest obarczone błędami w ustaleniach faktycznych dotyczących statusu "[...]".

Skarżący podkreślił, rozwijając zarzuty, iż organ obowiązany jest wszystkie istniejące braki uwzględnić i określić już w pierwszym chronologicznie wezwaniu, inaczej nie mogą się one stać powodem odmowy dofinansowania. Beneficjent podkreślił, że organ wystosował już pięć wezwań w prowadzonym postępowaniu, a w pierwszym chronologicznie wezwaniu nie określił żadnego takiego braku, który stał się przyczyną odmowy przyznania dofinansowania. Jedyną podstawą, co zaznaczył skarżący tej odmowy była okoliczność, że nie potwierdził on spełnienia wymogu uprawnionego do rybactwa, a zatem inne braki nie istniały i wezwania w tym zakresie były bezzasadne.

Strona zwróciła też uwagę na fakt, że organ początkowo przyjął, że "[...]" to staw, a następnie dokonał zmiany klasyfikacji na nieużytki. Podczas gdy dokumenty w jego opinii w sposób jednoznaczny wskazują, że "[...]" to zbiornik wodny, posiadający urządzenie wpustu i wypustu, z ograniczonym przepływem, a zatem strona nie zgodziła się na nazwanie "[...]" - "wodą w rowie". Jak podkreślił skarżący podniesione przez organ okoliczności uzasadniające odmowę przyznania pomocy tj. czy w stawie były hodowane ryby, czy była wydana decyzja powiatowego lekarza weterynarii o nadzorze weterynaryjnym, czy było pozwolenie wodnoprawne lub zgoda na budowę stawu jego zdaniem to okoliczności nierelewantne i brak przedstawienia przez niego dokumentów w tym zakresie nie mógł mieć żadnego znaczenia dla oceny wniosku o dofinansowanie.

Pismem z [...] czerwca 2014r. skarżący został poinformowany, że organ nie stwierdził naruszenia prawa przy odmowie przyznania wnioskowanej pomocy.

Rozstrzygnięcie przyjęte przez organ w piśmie z [...] marca 2014r. stało się przedmiotem skargi złożonej do tut. sądu, w której strona podniosła naruszenie:

a) art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniu wyroku sądu z 26 kwietnia 2013 r. co do tego, kto jest uprawniony do rybactwa oraz w jaki sposób i jakimi dokumentami musi potwierdzić posiadanie takiego uprawnienia zgodnie z art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym oraz § 7 rozporządzenia MRiRW, podczas gdy organ wykroczył poza ustawową definicję uprawnionego do rybactwa wynikającą z art. 4 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym, ponadto wskazał, że

- zamknięty katalog dokumentów, które muszą być dołączone do wniosku o przyznanie pomocy finansowej w inwestycje w chów i hodowlę ryb zawiera Załącznik nr 2 do rozporządzenia MRiRW, a w tej sprawie wyznacza ten katalog treść ust. 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia, a tymczasem organ zażądał pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód lub pozwolenia na budowę w sytuacji gdy nie wymagała tego specyfika operacji, gdyż miały dotyczyć innego stawu niż objęte wnioskiem oraz zażądał przedstawienia decyzji powiatowego lekarza weterynarii, mimo że takiego dokumentu treść ust. 1 załącznika nr 2 nie wymienia,

- udokumentowanie działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką jest na gruncie art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym, obowiązkiem "uprawnionego do rybactwa", nie zaś warunkiem uznania podmiotu za "uprawniony do rybactwa", a tymczasem organ domagał się w wezwaniach udokumentowania działań związanych z prowadzoną przez stronę gospodarką rybacką, które stanowiłyby okoliczność nieistotną dla oceny spełnienia przez niego warunku "uprawnionego do rybactwa" ani dla oceny co do statusu zbiornika wodnego "[...]" w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia,

b) § 43 ust 2, 3 i 4 rozporządzenia MRiRW poprzez wystosowanie przez organ w toku postępowania więcej niż dwóch wezwań do usunięcia braków,

c) § 7 ust 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit b i ust. 2 ustawy o rybactwie śródlądowym poprzez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez przyjęcie, że wypełnienie zawartego w art. 4 ust. 2 ww. ustawy obowiązku "udokumentowania działań związanych z prowadzoną działalnością rybacką" jest jedną z przesłanek uzyskania statusu "uprawnionego do rybactwa", podczas, gdy - w ramach tej ustawy - przesłanek uzyskania statusu bycia "uprawnionym do rybactwa" należało poszukiwać wyłącznie w obrębie ustępu 1 art. 4, a skarżący jest "uprawniony do rybactwa" bez względu na to, czy przesłanka ta byłaby rozpatrywana przez pryzmat nowych stawów objętych wnioskiem, czy też przy ich pominięciu, a w oparciu o sam staw "[...]", gdyż - tak czy inaczej- strona jest właścicielem gruntów pod wodą stojącą w tym stawie wobec treści ust. 1 pkt 1 lit. b wskazanej ustawy, niezależnie od tego czy byłby to (a też jest) staw rybny,

d) art. 5 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz art.9 ust. 1 pkt 13 Prawa wodnego poprzez ich błędną wykładnię lub niezastosowanie przy ocenie statusu "[...]", który jest zbiornikiem wodnym, z wodą stojącą, gdyż nie jest skomunikowany ze śródlądowymi powierzchniowymi wodami płynącymi (lecz z rowem, a woda w rowach do śródlądowych powierzchniowych wód płynących nie należy) natomiast sam ten zbiornik wodny jest stawem, a nie jest rowem,

e) ust. 1 załącznika nr 2 do rozporządzenia MRiRW w zw. z § 43 ust 2 w zw. z § 41 ust. 3 tego rozporządzenia poprzez zażądanie od strony takich dokumentów, których organ nie miał podstawy prawnej do żądania jako niewymienionych w ust. 1 załącznika nr 2,

f) art. 14 ust. 2 pkt 1-3 ustawy o wspieraniu rozwoju poprzez naruszenie praworządności, brak wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, przewlekłość rozpoznania wniosku,

g) art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z tego względu, że żaden przepis tej ustawy nie ma związku ze sprawą,

h) błędy w ustaleniach faktycznych dotyczące statusu "[...]" i tego, że rzekomo jest to rów, podczas gdy jest to staw z wodą stojącą.

W oparciu o podniesione zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania.

Skarżący w motywach złożonej skargi wskazał, że organ naruszył wymóg wystosowania dwóch wezwań obejmujących tożsamy brak, a także limit ilościowy wystosowania maksymalnie dwóch wezwań obejmujących taki sam brak wniosku. Zatem niedostrzeżony przez organ na etapie sporządzania brak wniosku, nie może skutkować odmową pomocy, gdyż organ nie może już uczynić takiego braku przedmiotem kolejnego, pojedynczego wezwania o innej treści. Jak podniósł skarżący, podobnie jak w treści wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ wystosował już pięć wezwań, a w pierwszym chronologicznie wystosowanym wezwaniu z grudnia 2009r., nie określił żadnego takiego braku, który stał się ostatecznie przyczyną odmowy przyznania dofinansowania w piśmie z [...] marca 2014r. Skarżący wskazał na fakt, że w piśmie z 31 maja 2010 r. organ wspomniał o nieudokumentowaniu uprawnienia do rybactwa, to organ wówczas przez "uprawnienie do rybactwa" rozumiał zupełnie coś innego (całkowicie inny brak) i choć nie czynił tego przedmiotem wcześniejszych skonkretyzowanych wezwań, to bardzo znamienne jest, że w toku poprzedniego postępowania sądowo-administracyjnego organ zaprezentował sprecyzowane stanowisko, że wówczas brakuje mu dwóch dokumentów (pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dotyczącego stawów objętych wnioskiem oraz dowodu nadania weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego) ale dotyczących "nowych stawów", a nie stawu "[...]". Obecnie, co zaznaczył skarżący organowi odnośnie "nowych stawów" objętych wnioskiem niczego już w dokumentacji nie brakuje, natomiast nagle "zaczęło mu brakować" dowodów dotyczących należącego do wnioskodawcy innego stawu, którego wniosek wcale nie obejmuje i nie dotyczy. W tej chwili w opinii strony organowi nadal chodzi o uprawnienie do rybactwa, ale całkowicie inaczej rozumiane. Skarżący nie zgadza się z organem w kwestii przyjęcia – co podnosił już na etapie wezwania do usunięcia naruszenia prawa - że zbiornik wodny "[...]" jest "wodą w rowie", podczas gdy brak jest wątpliwości, że stanowi on zbiornik wodny wody stojącej o ograniczonym przepływie wyposażonym w urządzenia hydrotechniczne – wpust i wypust, ogroblowany. Skarżący wskazał, że w swoich wyjaśnieniach wspomniał tylko o tym, że na jego działkach znajdują się rowy, w tym rów [...], tyle tylko że ten rów jest jedynie skomunikowany ze stawem "[...]".

Wystarczające, co podkreślił skarżący dla ustalenia czy jest on uprawnionym do rybactwa jest wykazanie, czy przysługuje mu prawo własności lub posiada on grunty pod stosownymi wodami, co zostało jego zdaniem wykazane w przedmiotowej sprawie. Nie ma znaczenia w sprawie, jak podkreślił skarżący czy jego staw jest rybny, a dokumentowanie takich działań jest obowiązkiem tylko "uprawnionego do rybactwa", nie jest zaś warunkiem uznania danego podmiotu za "uprawniony do rybactwa". Zatem organ nie może żądać, co podkreślił skarżący, aby przedstawił on jakąkolwiek dokumentację dotyczącą obiektów innych niż będące przedmiotem inwestycji, a w tym nie może żądać pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód wydanego przed [...] września 2009 r. dla innego stawu - dla stawu "[...]". Oczywistym jego zdaniem jest, że prawodawca wymieniając w ust. 1 pkt 10 Załącznika nr 2 do rozporządzenia taki dokument jak pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód, miał na myśli dokument dotyczący stawu lub stawów objętych operacją, a nie zaś dotyczący jakiegoś innego stawu. Analogicznie rzecz się ma z pozwoleniem na budowę, a "operacja" co podniósł beneficjent objęta wnioskiem w przedmiotowej sprawie przecież nie dotyczy innych stawów niż tych realizowanych w ramach operacji "[...]", zatem operacja nie dotyczy stawu "[...]".

W podsumowaniu przyjętej argumentacji skarżący podkreślił, że zarówno w chwili składania wniosku, jak i obecnie był i jest właścicielem gruntów pod stawem rybnym "[...]", który jest wodą stojącą - a nie płynącą - w rozumieniu ustawy prawo wodne, a ponieważ połączoną z rowem, to stanowiącą własność wnioskodawcy. Ustalenie organu, że "[...]" nie stanowią ani stawu ani też wody stojącej jest błędne i dowolne. Uprawnienie do rybactwa nie wiąże się z innymi warunkami niż tylko warunek własności (posiadania) określonych gruntów wprost tam określonych. Zatem takie okoliczności, zdaniem skarżącego podniesione przez organ czy w stawie "[...]" były hodowane ryby, czy były wydane decyzje powiatowego lekarza weterynarii o objęciu nadzorem weterynaryjnym lub nadaniu numeru identyfikacyjnego oraz czy wnioskodawca może okazać takie, czy inne pozwolenie wodnoprawne lub na budowę tego - innego niż objęte operacją - stawu, to są okoliczności całkowicie nierelewantne w sprawie i brak przedstawienia przez niego żądanych dokumentów nie mógł mieć żadnego znaczenia dla oceny wniosku o dofinansowanie.

W odpowiedzi na skargę Agencja wniosła o oddalenie przedmiotowej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przypomnieć również należy, że przedmiotem kontroli jest rozstrzygnięcie organu wydane po prawomocnym wyroku tutejszego sądu z 26 kwietnia 2013r., sygn. akt V SA/Wa 920/13. Wyrokiem tym WSA w Warszawie uchylił rozstrzygnięcie ARiMR z [...] maja 2010r. Zatem w sprawie znajdzie zastosowanie art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie były przedmiotem zaskarżenia.

Powyższe oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku, w związku z rozpoznawaną sprawą. Związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por. wyrok NSA z 6 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2617/11, pub. LEX nr 1138187).

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany jest zatem wykładnią prawa zawartą w wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2013r., sygn. akt II GSK 2156/11 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z z 26 kwietnia 2013r., sygn. akt V SA/Wa 920/13.

W tym miejscu należy podkreślić, że w prawomocnym wyroku z 26 kwietnia 2013r., sygn. akt V SA/Wa 920/13 Sąd powołał art. 4 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym i wskazał, kto jest na podstawie tego przepisu uprawnionym do rybactwa. Ponadto stwierdził, że udokumentowanie działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką jest, na gruncie art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym, obowiązkiem "uprawnionego do rybactwa", nie zaś warunkiem uznania podmiotu za "uprawniony do rybactwa". Dodatkowo wskazał, że załącznik nr 2 do rozporządzenia MRiRW zawiera zamknięty katalog dokumentów, które muszą być dołączone do wniosku o przyznanie pomocy finansowej.

Natomiast NSA w wyroku z 6 lutego 2013r., II GSK 2156/11 wyjaśnił m.in., że Agencja ma obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków. Ponowne wezwanie do usunięcia braków, dokonywane jest po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi. W postępowaniu dotyczącym usunięcia braków istotne jest prawidłowe powiązanie wezwania do usunięcia braków z udzieloną odpowiedzią, co ma na celu ustalenie, czy w wyniku udzielonej odpowiedzi ujawnił się nowy brak, czy też jest on związany z poprzednio ujawnionym, do którego usunięcia strona została już wezwana. Zauważył, że w pierwotnej sprawie, w żadnym z wezwań kierowanych do strony przez organ przed datą 26 lutego 2010 r. nie było zobowiązania do wykazania, że skarżący jest uprawnionym do rybactwa.

Zatem w pierwszej kolejności należy dokonać analizy sprawy pod kątem zastosowania się przez organ do wiążącej go oceny prawnej zawartej w ww. wyrokach.

Sąd rozpoznając sprawę stwierdza, że w sprawie wyrażona ocena prawna została zastosowana przez ARiMR. Ponadto sąd uznał, iż Agencja nie naruszyła przepisów prawa materialnego w sposób, które miało wpływ na wynik sprawy i nie naruszyła również przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu.

Należy zauważyć, że w sprawie mają zastosowanie przepisy unijne.

Ogólne ramy wspierania zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem środków finansowych pochodzących z Europejskiego Funduszu Rybackiego zostały określone w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1198/2006 z dnia 27 lipca 2006 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 223 z 15 sierpnia 2006. str. 1, ze zm.) oraz w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 498/2007 z dnia 26 marca 2007 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1198/2006 w sprawie Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. Urz. UE L 120 z 10 maja 2007, str. 1, ze zm.).

Natomiast w śród przepisów krajowych zastosowanie znajdą w szczególności przepisy:

1. ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego,

2. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", wydanego na podstawie art. 19 ustawy o wspieraniu rozwoju,

3. ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym.

Podstawę odmowy przyznania pomocy finansowej w przedmiotowej sprawie stanowił przepis § 7 ust. 1 pkt 1 i § 43 ust. 4 rozporządzenia MRiRW.

Zgodnie z art. 9 ustawy o wspieraniu rozwoju pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, osobie prawnej, jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną albo podmiotowi organizacyjnie wyodrębnionemu na podstawie dokumentów statutowych lub założycielskich w strukturze osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, (zwanej dalej "wnioskodawcą") na wniosek o dofinansowanie; jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 19.

Przepisy wydane na podstawie art. 19 ustawy o wpieraniu rozwoju to miedzy innymi wspomniane wyżej rozporządzenie MRiRW z dnia 7 września 2009.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia MRiRW , w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku, stanowił, że pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi który jest uprawniony do rybactwa w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rybactwie śródlądowym (Dz. U. z 1999 r. Nr 66, poz. 750, z późn. zm.) lub któremu wydano zezwolenie na prowadzenie chowu lub hodowli ryb lub innych organizmów morskich w polskich obszarach morskich na podstawie przepisów o rybołówstwie.

Definicję podmiotu uprawnionego do rybactwa zawiera art. 4 przywołanej ustawy o rybactwie śródlądowym, który w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku, stanowił w ust. 1, że do chowu, hodowli lub połowu ryb:

1) uprawniony jest:

a) władający wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących,

b) właściciel albo posiadacz gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do których stosuje się odpowiednio art. 5 ust. 4 ustawy - Prawo wodne,

c) właściciel albo posiadacz gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb,

2) w obwodzie rybackim uprawniony jest organ administracji publicznej wykonujący uprawnienia właściciela wody w zakresie rybactwa śródlądowego albo osoba władająca obwodem rybackim na podstawie umowy zawartej z właściwym organem administracji publicznej,

- wskazując, że takie podmioty zwane są "uprawnionymi do rybactwa"

Ust. 2 przywołanego przepisu wskazywał, że uprawniony do rybactwa jest obowiązany udokumentować działania związane z prowadzoną gospodarką rybacką.

Udokumentowanie działań związanych z prowadzoną gospodarką rybacką jest, na gruncie art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym, w przytoczonym wyżej brzmieniu, obowiązkiem "uprawnionego do rybactwa", nie zaś warunkiem uznania podmiotu za "uprawniony do rybactwa". Co wprost także zostało wyartykułowane w powołanym wyżej wyroku WSA w Warszawie z 26 kwietnia 2013r., sygn. akt V SA/Wa 920/13.

Powyższym wyrokiem sąd również przesądził, że zamknięty katalog dokumentów, które muszą być dołączone do wniosku o przyznanie pomocy finansowej (dofinansowanie) w przypadku środka: inwestycje w chów i hodowlę ryb zawiera Załącznik nr 2 do rozporządzenia MRiRW i są to stosownie do konkretnej sprawy:

aktualny odpis z Kraj owego Rejestru Sądowego albo zaświadczenie o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, jeżeli ubiegający się o dofinansowanie ma obowiązek takiego wpisu;

pełnomocnictwo - w przypadku gdy zostało udzielone;

kopia dokumentu tożsamości - w przypadku gdy ubiegający się o dofinansowanie jest osobą fizyczną;

kopia dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cel związany z realizacją operacji - w przypadku gdy wymaga tego specyfika operacji;

dokumenty potwierdzające planowane koszty operacji, w tym kosztorys inwestorski albo otrzymane przez ubiegającego się o dofinansowanie oferty związane z realizacją operacji - w przypadku gdy wymaga tego specyfika operacji;

wypełniony formularz określający ilość materiału obsadowego na potrzeby pierwszego cyklu hodowlanego w danym obiekcie chowu lub hodowli

w przypadku gdy jest planowany zakup materiału obsadowego;

uproszczony plan biznesowy operacji - w przypadku operacji o wartości netto do 1 000 000 zł;

szczegółowy plan biznesowy operacji - w przypadku operacji o wartości netto powyżej 1 000 000 zł;

pozwolenie budowlane albo zgłoszenie, o których mowa w przepisach prawa budowlanego

w przypadku gdy wymaga tego specyfika operacji;

pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód, o którym mowa w przepisach prawa wodnego - w przypadku gdy wymaga tego specyfika operacji;

zezwolenie na prowadzenie chowu lub hodowli w polskich obszarach morskich wydane na podstawie przepisów o rybołówstwie, jeżeli takie zezwolenie jest wymagane w związku z realizacją operacji;

kosztorys inwestorski - w przypadku gdy ubiegający się o dofinansowanie zalicza do kosztów kwalifikowałnych wniesione nakłady rzeczowe;

studium wykonalności projektu dla danej operacji

w przypadku braku pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach prawa wodnego, pozwolenia budowlanego albo zgłoszenia, o których mowa w przepisach prawa budowlanego;

operat szacunkowy sporządzony zgodnie z przepisami o gospodarce nieruchomościami - w przypadku gdy ubiegający się o dofinansowanie zalicza do kosztów kwalifikowalnych wniesione nakłady rzeczowe w formie nieruchomości.

Nie ulega wątpliwości, o czym wielokrotnie organy Agencji jak i rozstrzygające w tych sprawach sądy administracyjne, podzielając co do zasady stanowisko organów wskazywały, iż składając wniosek o przyznanie pomocy wnioskodawca powinien posiadać wiedzę dotyczącą przepisów prawnych mających zastosowanie w procesie przyznawania pomocy, jak również wymagań opracowania dokumentacji aplikacyjnej. Jednocześnie wnioskodawca przystępujący do Programu jest zobligowany do stosowania się do wezwania Agencji celem złożenia informacji niezbędnych do dokonania oceny wniosku pod kątem spełnienia przesłanek do udzielenia pomocy. Wnioskodawca winien zatem wykazać, iż spełnia warunki przyznania pomocy oraz winien odpowiedzieć na uzasadnione wezwania do wyjaśnienia określonych wątpliwości. Istotne jest także, że zgodnie z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami art. 14 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Istotnie wnioskodawcy ubiegając się o wsparcie finansowe ze środków publicznych winni dochować należytej staranności w uzyskaniu i przedłożeniu właściwych dokumentów niezbędnych do oceny spełniania lub nie kryteriów przyznania pomocy ponosząc odpowiedzialność za ich poprawność zgodnie z określonymi przez organ wymaganiami. Organ natomiast winien w toku postępowania kierując się treścią ww. aktów prawnych wezwania do uzupełnienia braków wniosku bądź usunięcia nieprawidłowości formułować w sposób jasny, zrozumiały i czytelny dla potencjalnego beneficjenta uzasadniając w ten sposób konieczność uzupełnienia czy poprawienia wniosku w zgodzie z obowiązującym prawem. Nie ulega też wątpliwości, o czym wielokrotnie w orzecznictwie była mowa, iż dwukrotne wezwanie do uzupełnienia braku dotyczy danego konkretnego braku jaki organ zauważy przy weryfikacji wniosku, w sytuacji gdy nie został on w całości uzupełniony czy poprawiony, a nie zaś dwukrotnego skierowania pisma w przedmiocie braków wniosku. Tym samym zarzut skarżącego wskazujący o pięciokrotnym wzywaniu do usunięcia braków jest całkowicie niezasadny, gdyż organ tylko dwukrotnie w sposób jasny i czytelny wezwał stronę do uzupełniania wniosku. Dlatego też podnoszony zarzut naruszenia § 43 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia MRiRW jest nie zasadny.

Zatem strona skarżąca dwukrotnie była wzywana do usunięcia braków. Jest również faktem, że w terminie do uzupełnienia braków skarżąca złożyła dokumenty i wyjaśnienia, jednakże w ocenie organu skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku nie wykazała, że jest "uprawnionym do rybactwa".

W tym także miejscu należy podkreślić, że "uprawnienie do rybactwa", zgodnie z cyt. art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o rybactwie śródlądowym wynika z faktu bycia właścicielem albo posiadaczem określonych gruntów w tym przepisie gruntów. Zatem fakt posiadania jakichkolwiek gruntów nie jest wystarczający do bycia "uprawnionym do rybactwa". Co więcej to na stronie ciąży obowiązek w myśl ust. 2 art. 4 ustawy o rybactwie śródlądowym udokumentowania działania związane z prowadzoną gospodarką rybacką. Zatem w tym zakresie żadną miarą nie wystarczą tylko wyjaśnienia skarżącego w zakresie uprawnienia do chowu, hodowli lub połowu ryb, poparte ewentualnie określonymi zdjęciami, w tym także ortofotomapy. Skarżący miał bowiem złożyć dokument, z którego wynikał by fakt posiadania określonych w art. 4 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym gruntów. Strona natomiast mimo wezwania nie załączyła takiego dokumentu. Tym dokumentem nie będzie natomiast księga stawowa, której zapisy są niewiarygodne i co do której sąd poniżej przedstawi stosowną argumentację. Skarżący wbrew także twierdzeniom nie udokumentował, że jest w posiadaniu zbiornika "[...]", gdyż istnienie tego obiektu nie wynika z przedłożonych dokumentów.

Przechodząc do szczegółowej analizy sprawy pod kątem spełnienia wymogów z art. 4 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym trzeba podkreślić, że nie ulega wątpliwości, że strona nie wypełniła dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o rybactwie śródlądowym, gdyż nie włada wodami w sztucznym zbiorniku wodnym przeznaczonym do chowu lub hodowli ryb i usytuowanym na publicznych śródlądowych wodach powierzchniowych płynących. W taki sam sposób należy ocenić brak spełniania przez stronę przesłanek wynikających z art. 4 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy. Skarżący jako ewentualną podstawę do bycia "uprawnionym do rybactwa" widzi w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit b lub c ustawy o rybactwie śródlądowym. Zanim jednak sąd dokona analizy sprawy pod tym kątem to należy dokonać ogólnego zastrzeżenia. Mianowicie uprawnienie do rybactwa stanowi prawo podmiotowe osoby prowadzącej działalność w zakresie chowu lub hodowli i jest niezależne od miejsca jej prowadzenia. Zatem skarżący mógł potwierdzić "uprawnienie do rybactwa" również w stosunku do innych miejsc niż realizowana inwestycja. Dlatego też organ zasadnie w swoich wezwaniach wskazywał skarżącemu możliwość udokumentowanie tego uprawnienia również w zakresie obiektu o nazwie "[...]". Zasadnie, w tym kontekście, organ wyjaśnił, że posiadanie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, o którym mowa w Prawie wodnym, a dającego podstawę do uznania podmiotu za uprawniony do rybactwa nie zostało zawężone tylko i wyłącznie do obiektów objętych daną operacją.

Przechodząc do analizy sprawy należy wskazać, że skarżący nie wykazał (nie udokumentował), że na datę złożenia wniosku jest bądź właścicielem (albo posiadaczem) gruntów pod wodami stojącymi lub gruntów pod wodami, do których stosuje się odpowiednio art. 5 ust. 4 ustawy - Prawo wodne, bądź właścicielem (albo posiadaczem) gruntów pod stawami rybnymi lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb.

Stosownie do art. 5 ust. 4 Prawa wodnego przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami.

Słusznie Agencja zauważyła, że przepis ten dotyczy wszelkich wyrobisk, w których zakończono już wybieranie piasku, torfu lub gliny, które w sposób naturalny lub sztuczny zostały zrekultywowane na akweny wodne i nie spełniają funkcji stawów. Prawidłowo również ARiMR zauważyła, że przepis ten nie wymienia wód znajdujących się w rowach, czyli sztucznych korytach prowadzących wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ich ujściu (art. 9 ust. 1 pkt 13 Prawo wodne), co powoduje, że odprowadzany rowami nadmiar wód opadowych lub roztopowych w rozumieniu Prawa wodnego nie jest wodą płynącą ani stojącą. Nie powtarzając szerokiej argumentacji w tym zakresie sąd tylko wskazuje na jej całkowitą zasadność, że woda w rowach nie może być uznana za wodę stojącą, same rowy zaliczane są do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. W tym miejscu należy wskazać, że sam skarżący w piśmie z 14 maja 2010r. (karta 353 akt administracyjnych) wyjaśnia, że istniejący staw oznaczony jest jako rów. Warto także podkreślić, że skarżący nie nadesłał również żadnego dokumentu, który wskazywałby, że odnośny staw jest wyrobiskiem. Dlatego też zdaniem sądu w sprawie skarżący nie wykazał, że ma do niego zastosowanie art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o rybactwie śródlądowym.

Zatem do rozważenia pozostała ostatnia przesłanka dotycząca "uprawnionego do rybactwa" określona w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o rybactwie śródlądowym. W myśl powyższego grunty winny znajdować się pod istniejącymi stawami lub innymi urządzeniami przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb. Dokumentem stwierdzającym prawo do dysponowania nieruchomością na cel związany z chowem lub hodowlą organizmów wodnych jest np. akt notarialny, wypis z księgi wieczystej lub umowa dzierżawy. Treść tego dokumentu winna wskazywać jaki charakter ma nieruchomość tzn. czy jest to grunt pod istniejącymi stawami rybnymi lub innymi urządzeniami służącymi do chowu lub hodowli ryb. Co więcej z tego dokumentu musi wynikać informacja, że grunt ten (np. staw) przeznaczony jest do chowu lub hodowli ryb. Zatem aby spełniać warunek z lit. c art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o rybactwie śródlądowym grunt ten musi być gruntem pod stawem lub lub innymi urządzeniami w gospodarstwie rolnym i grunt ten musi być przeznaczonymi do chowu lub hodowli ryb. Skarżący również nie udokumentował, że jest w posiadaniu takiego gruntu.

Z załączonych dokumentów wynika, że skarżący zamierzał realizować projekt pn. "[...]". Inwestycja miała być realizowana na działkach nr [...]. Zlokalizowanych w obrębie wsi O., gmina O., powiat P., województwo [...]. Działki [...] oraz [...] stanowi współwłasność skarżącego i jego żony, natomiast właścicielem działki [...] jest Skarb Państwa. Z załączonego do akt zaświadczenia wydanego przez Starostwo Powiatowe w P. z [...] kwietnia 2010 r. (karta 355 akt administracyjnych), działka nr [...] (użytek gruntowy "w" - rów) stanowiąca własność Skarbu Państwa miała zostać włączona do działek przyległych nr [...] i [...] stanowiących własność M. i A. małżonków K. w terminie do dnia 30 października 2010 r. Decyzją z [...] lutego 2008r. (karta 24 akt administracyjnych) Starosta P. udzielił stronie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie trzech stawów rybnych położonych na działkach oznaczonych nr geod. [...] i [...]. W uzasadnieniu wskazano, że na działce nr [...] oznaczonej symbolem "RO – tereny upraw rolnych" oraz na działce nr [...] oznaczonej symbolem "ZN – tereny zieleni nieurządzonej" stawy rybne mogą być realizowane na terenach oznaczonych w planie symbolami "RO - tereny upraw rolnych" jako obiekty służące hodowli ryb, natomiast na terenach oznaczonych symbolem "ZN - tereny zielem nieurządzonej" stawy rybne mogą być realizowane jako obiekty związane z gospodarką wodną (patrz także wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obręb O., gmina O. dotyczący działek [...] (karta 101-125 akt administracyjnych). Zatem skarżący dopiero miał podjąć określoną inwestycję, tj. te stawy zbudować, a więc w tym miejscu brak było takich gruntów, które odpowiadałyby definicja zawartej w art. 4 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym. Powyższe wprost potwierdzają wypis i wyrysy z miejscowego planu dla tych działek, z którego wynika, że na tych działkach co najwyżej znajdują się rowy, brak jest natomiast jakiegokolwiek gruntu oznaczonego jako W. – grunty pod stawami. Potwierdzeniem istnienia na tej działce urządzeń melioracyjnych szczegółowych - rowów jest informacja zawarta w projekcie budowlanym (pkt 1.4 Stan istniejący – uzbrojenie terenu –karta 133 akt administracyjnych) wskazująca, że na działkach [...] i [...] znajdują dwa rowy Rów-1, odcinek ca 410 mb oraz rów RV-2, odcinek ca 62 mb. Należy także podkreślić, że z załączonych dokumentów jasno wynika, że skarżący jest właścicielem / posiadaczem użytków głównie o charakterze rolniczym, łąk, pastwisk, nieużytków oraz rowów.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. 2001 Nr 38 poz. 454) grunty pod rowami zaliczane są do użytków rolnych. Do gruntów pod rowami zalicza się grunty zajęte pod otwarte rowy pełniące funkcje urządzeń melioracyjnych wodnych dla gruntów wykorzystywanych do produkcji rolniczej (Załącznik nr 6 ust. 1 pkt 7 do ww. rozporządzenia). Do nieużytków zalicza się natomiast niezakwalifikowane do użytków ekologicznych: bagna (błota, topieliska, trzęsawiska, moczary, rojsty), piaski (piaski ruchome, plaże nieurządzone, piaski nadbrzeżne, wydmy), naturalne utwory fizjograficzne, tj. urwiska, strome stoki, uskoki, skały, rumowiska oraz nieprzeznaczone do rekultywacji wyrobiska po wydobywaniu kopalin.

Skarżący natomiast wskazuje, że jest posiadaczem gruntu pod wodami stojącymi o nazwie "[...]" o powierzchni 0,52 ha zlokalizowanym na powyższej działce nr geod. [...]. Na dowód czego przesłał m.in. księgę stawową (karty 362-371 akt administracyjnych), z której wynika, że od 2008 r. prowadził on niewielką produkcję. Zatem prawidłowo organ dwukrotnie wzywał skarżącego do nadesłania prawomocnego pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód dotyczącego ww. obiektu lub też identyfikacyjny numeru weterynaryjny, który potwierdza chów lub hodowlę ryb, o których mowa w ustawie o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (lub też innych dokumentów wskazanych w wezwaniach), gdyż z załączonych przez stronę dokumentów nie wynikało, że skarżący jest posiadaczem jakiegokolwiek stawu. Co więcej organ zasadnie także wskazał, że nadesłana księga stawowa, jest sprzeczna z wcześniej złożonymi wyjaśnianiami. Skarżący bowiem wyjaśnił (pismo z 29 grudnia 2009r. – m.in. karta 258 akt administracyjnych), że cyt. "Na razie części rybackiej gospodarstwa jeszcze nie ma ...". Zatem słusznie uznał ją za niewiarygodną. Co więcej same zapisy księgi są sprzeczne. Skarżący bowiem wpisał w niej, że działalności prowadzi na podstawie pozwolenie wodnoprawnego z [...] lutego 2008r. Jednakże pozwolenie to nie uprawniało skarżącego do szczególnego korzystania z wód w tym rybackiego korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych (o szczególnym korzystaniu z wód patrz niżej). Również zapis dotyczący numeru weterynaryjnego w kontekście odpowiedzi Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. z [...] listopada 2013r. (patrz także niżej) również nie rodzi żadnych skutków. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że chów i hodowla ryb jest działalnością nadzorowaną i skarżący winien posiadać określone ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. Nr 69, poz. 625 ze. zm.) dokumenty, a w szczególności określone art. 5 tej ustawy (decyzja, zaświadczenie).

Zasadnie organ wyjaśnił, że skarżący mógł swoje uprawnienie udokumentować posiadaniem weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego potwierdzającego prowadzenie chowu i hodowli ryb, który został wydany na podstawie art. 5 ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, bądź posiadaniem pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, które zostało wydane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1 Prawa wodne.

Jednakże mimo umożliwienia stronie powyższego nie nadesłał on stosownych dokumentów, które potwierdzałyby, że na dzień złożenia wniosku posiada powyższe uprawnienie. Co więcej organ ustalił, że skarżący nie posiadał weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego, a jedynie zgłosił zamiar prowadzenia działalności nadzorowanej związanej z chowem i hodowlą ryb (patrz pismo Powiatowego Inspektora Weterynarii z [...] listopada 2013r. – karta 485 akt administracyjnych). Natomiast załączone do wniosku pozwolenie wodnoprawne zostało wydane na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozwolenie wodnoprawne jest wymagane na wykonanie urządzeń wodnych. Zatem tylko w wykonania urządzeń wodnych skarżącemu udzielono pozwolenia wodnoprawnego. Nie udzielono mu lub też skarżący takiego pozwolenia nie nadesłał na szczególne korzystanie z wód. Co należy rozumieć przez szczególne korzystanie z wód określa art. 37 Prawa wodnego. Zgodnie z tym przepisem szczególnym korzystaniem z wód jest korzystanie wykraczające poza korzystanie powszechne lub zwykłe, w szczególności:

1) pobór oraz odprowadzanie wód powierzchniowych lub podziemnych;

2) wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

3) przerzucanie wody oraz sztuczne zasilanie wód podziemnych;

4) piętrzenie oraz retencjonowanie śródlądowych wód powierzchniowych;

5) korzystanie z wód do celów energetycznych;

6) korzystanie z wód do celów żeglugi oraz spławu;

7) wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku oraz innych materiałów, a także wycinanie roślin z wód lub brzegu;

8) rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych.

W tym miejscu należy wskazał, że ustawodawca w załączniku nr 2 cz. 1 pkt 10 do rozporządzenia MRiRW wskazał jako jeden z załączników tylko pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód (art. 122 ust 1 Prawa wodnego). Zatem załączanie dokumentów świadczących o posiadaniu gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o rybactwie śródlądowym lub ewentualnie pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód będzie mogło dokumentować uprawnienie strony do bycia "uprawnionym do rybactwa". Należy również zauważyć, że pozwolenie to zostało wydane na budowę trzech stawów, a więc dotyczy inwestycji, co do której strona wnosiła o przyznanie pomocy.

Mając powyższe na uwadze skarżący mimo ciążącego na nim obowiązku wykazania "uprawnienia do rybactwa" tego nie uczynił. Kierowane do niego ostatnie dwa wezwania były jasne i czytelne i nie mogły wzbudzać jakiegokolwiek wątpliwości. Organ szczegółowo wskazywał na dokumenty, którymi skarżący mógłby udokumentować "uprawnienie do rybactwa", pozostawił także mu swobodę w tym zakresie. Jednakże takich dokumentów strona, mimo prawidłowego dwukrotnego wezwania, nie nadesłała. A znajdujące się w aktach sprawy załączone dokumenty nie potwierdzają tego uprawnienia.

Reasumując, organ orzekający, wypełnił ciążący na nim obowiązek uwzględnienia wyrażonej w wyroku oceny prawnej, dwukrotnie wezwał skarżącego do wykazania "uprawnienia do rybactwa". Dlatego też w żaden sposób nie naruszył wskazanego w skardze art. 153 p.p.s.a. Co więcej to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania "uprawnienia do rybactwa" dlatego też organ stosując się do wyroku NSA wzywał skarżącego do nadesłania określonych dokumentów, które to dokumenty mimo, że niewystępujące w wiążącym załączniku do rozporządzenia MRiRW, miały pomóc skarżącemu jedynie w udowodnieniu jego uprawnienia. Bez wezwań uniemożliwiono by skarżącemu wykazanie tego uprawnienia. Dlatego też podnoszony w skardze zarzut jest niezasadny i mógł wynikać z niezrozumienia wyroku NSA.

Pozostałe podnoszone przez skarżącego zarzuty także są niezasadne i nie miały wpływu na wynik sprawy, a tym bardziej istotnego wpływu (np. termin rozpoznania wniosku skarżącego). Organ orzekał na podstawie obowiązujących w dacie złożenia wniosku przepisów prawa i w żaden sposób nie naruszył zasady praworządności. Trzeba również podkreślić, że w myśl obowiązujących przepisów to na stronie skarżącej ciąży ciężar dowodu. Organ natomiast ma obowiązek (art. 14 ust. 2 pkt 2 ustawy o wspieraniu) w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zatem to strona ma obowiązek złożyć materiał dowodowy a organ ten materiał wszechstronnie rozpatruje. W sprawie takiego materiału dowodowego w zakresie "uprawnienia do rybactwa", który by potwierdzał uprawnienie skarżący nie załączył.

Na zakończenie sąd wskazuje, że do sytuacji skarżącego nie miała zastosowanie zmiana rozporządzenia MRiRW z 24 maja 2010r. Mianowicie § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 maja 2010r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz.U. nr 89, poz. 584) dodano w § 7 rozporządzenia MRiRW ust. 3, który to po tej zmianie otrzymał brzmienie: pomoc na realizację operacji w ramach środka inwestycje w chów i hodowlę ryb przyznaje się podmiotowi który jest posiadaczem gruntów - gdy operacja dotyczy budowy nowego obiektu chowu lub hodowli (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Jednakże w myśl § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 maja 2010r. do postępowań w sprawie przyznania pomocy na realizację operacji w ramach środków, o których mowa w § 1 pkt 1, 2, 4 i 5 rozporządzenia wymienionego w § 1, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia i niezakończonych zawarciem umowy, na podstawie której jest przyznawana pomoc, stosuje się przepisy w dotychczasowym brzmieniu, z wyjątkiem § 53 rozporządzenia wymienionego w § 1, który stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Dlatego zmiana ta nie miała zastosowania w sprawie przedmiotowej.

W tym stanie sprawy sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.