Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 167/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 30 ust 5
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 22 października 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz Sędzia del. NSA Teresa Kobylecka Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 22 października 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 września 2012r. sygn. akt VII SA/Po 737/12 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 28 września 2012 r., II SA/Po 737/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] Spółka z o. o. z siedzibą w P. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2011 r.,

nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robot budowlanych.

Jak wynika z akt sprawy, po rozpatrzeniu zgłoszenia Spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. z dnia 2 sierpnia 2011 r. Starosta Poznański decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru dotyczącego wykonania robót budowlanych polegających na instalacji tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem (wysokość – 9 m, szerokość – 18 m), w konstrukcji stalowej, szkieletowo-rurowej, przykręconej do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych, na działce nr [...], zlokalizowanej w m. P., gm. K.

Odwołanie od w/w decyzji wniosła, do Wojewody Wielkopolskiego, Spółka [...].

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] października 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty Poznańskiego. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że w dniu 2 sierpnia 2011 r. wpłynęło zgłoszenie Spółki [...] zamiaru instalacji tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem na działce o numerze ewidencyjnym [...] w P., gm. K. Do wniosku zawierającego opis urządzenia reklamowego oraz zakres robót budowlanych załączono oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odpis KRS, rysunek przedstawiający widok ogólny tablicy reklamowej modułowej o wymiarach 9 x 18 m. W związku z powyższym Starosta Poznański decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., na podstawie art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, zgłosił sprzeciw w przedmiotowej sprawie uzasadniając, iż art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie obejmuje zgłoszonego przez inwestora zakresu prac tj. instalacji tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem, wykonanej w formie konstrukcji stalowej, szkieletowo-rurowej, przykręconej do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych. Ponadto organ I instancji stwierdził, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, nie świadczy sposób, w jaki zagłębiono go w gruncie, ani technika, w jakiej to wykonano, ale masa całkowita obiektu i jego rozmiar, które wymagają trwałego związania z gruntem ze względów bezpieczeństwa.

Wojewoda podkreślił, że opis urządzenia reklamowego przedstawiony przez inwestora w zgłoszeniu nie jest wiążący dla organu. Tym samym określenie przez inwestora, że zamierzenie jest nietrwale związane z gruntem nie przesądza o tym, że jest to urządzenie, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wojewoda stwierdził, że zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego urządzenia reklamowe można podzielić na 2 grupy: wolnostojące trwale związane z gruntem, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego oraz urządzenia reklamowe niezwiązane trwale z gruntem wskazane w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa, którymi są zazwyczaj urządzenia lekkie, przenośne i o małych gabarytach. Urządzenie reklamowe wskazane w zgłoszeniu inwestora trudno zakwalifikować do urządzeń małogabarytowych i lekkich. Zdaniem Wojewody dla przyjęcia trwałego związania z gruntem danego urządzenia nie ma znaczenia, czy urządzenie to posiada fundament i czy jest ono zagłębione w ziemi, a także czy posiada ono tzw. płytę fundamentową. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne przede wszystkim jest to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję.

Organ odwoławczy uznał, że w sprawie mamy do czynienia z inwestycją polegającą na uprzednim ułożeniu na gruncie czterech prefabrykowanych płyt fundamentowych o wymiarach 1,5 x 4,5 m, do których przykręcane są rurowe słupy stalowe z poziomymi ryglami (na konstrukcji nośnika instalowane jest płótno banerowe z treścią reklamy). Urządzenie to oparte jest zatem na stabilnej podstawie uniemożliwiającej łatwe jego przesuniecie, przeniesienie, czy zniszczenie. Z tego też względu inwestycję tę Wojewoda zakwalifikował jako trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czyli budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Wolnostojące urządzenia reklamowe trwale związane z gruntem zaliczane do budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 nie zostały wymienione w art. 29 Prawa budowlanego jako niewymagające pozwolenia na budowę, a zgodnie z przyjętym w orzecznictwie stanowiskiem, przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ma wyłącznie zastosowanie do rządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami w myśl art. 3 pkt 3.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] października 2011 r. wniosła Spółka [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II SA/Po 737/12, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że sprzeciw zawarty w decyzji organu I instancji został wniesiony w trzydziestodniowym terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie z dosłownym brzmieniem tego przepisu, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu.

Na gruncie takiego sformułowania pojawiły się w orzecznictwie sądów administracyjnych wątpliwości, jak należy rozumieć pojęcie "wniesienia sprzeciwu". Możliwe bowiem było przyjęcie, że momentem wniesienia sprzeciwu jest bądź data wydania decyzji, bądź data doręczenia decyzji stronie, bądź też data, w której organ administracji architektoniczno – budowlanej wysłał wydaną decyzję do inwestora.

Sąd podzielił stanowisko prezentowane szeroko w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym momentem wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ jest data wysłania decyzji inwestorowi. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 września 2011r., sygn. akt II OSK 1326/10 stwierdził, że nie można zgodzić się, iż sprzeciw winien stronie być doręczony w terminie 30 dni od daty doręczenia właściwemu organowi zgłoszenia. Dla zachowania terminu, o jakim mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego konieczne jest wydanie i wysłanie przed upływem tego terminu albo sprzeciwu albo postanowienia o nałożeniu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia. Przyjęcie, że datą wniesienia sprzeciwu jest data jego doręczenia stronie faktycznie skróciłoby trzydziestodniowy termin i umożliwiłoby stronie unikanie skutków prawnych sprzeciwu przez opóźnianie daty odbioru wysłanej korespondencji. Przepis art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego nakłada obowiązek przestrzegania przewidzianego w nim terminu na organ administracji architektoniczno–budowlanej. Należy zatem przyjąć, że "negatywne" (w sensie utraty kompetencji do wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji) konsekwencje dla organu mogą rodzić tylko takie okoliczności, które są od niego samego zależne. W rozpatrywanym przypadku są to data wydania decyzji oraz data jej wysłania do inwestora. Nie sposób natomiast przyjąć, by zasadne jest obarczanie organu administracji architektoniczno–budowlanej konsekwencjami działania bądź zaniechania innych podmiotów, w tym doręczyciela oraz samego inwestora. Organ nie ma wpływu na sposób działania Poczty Polskiej bądź innego podmiotu, zajmującego się doręczaniem przesyłek, zawierających decyzję sprzeciwu. Jeżeli zatem operator pocztowy zaniedbałby swoje obowiązki i zbyt późno podjął się doręczania przesyłki, to do jej doręczenia mogłoby dojść już po upływie trzydziestodniowego terminu, nawet wówczas, gdyby organ decyzję o sprzeciwu wydał natychmiast po wpłynięciu zgłoszenia. Podobnie rzecz ma się z zachowaniem inwestora, który swoim działaniem bądź zaniechaniem może wpływać na termin, w którym decyzja zostanie mu doręczona, bądź to składając zgłoszenie na dzienniku podawczym innej jednostki organizacyjnej organu, bądź to nie interesując się awizowaną korespondencją, co prowadzi do opóźnienia doręczenia nawet o maksymalny, czternastodniowy okres.

Sąd podkreślił, że zgłoszenie zostało nadane dnia 29 lipca 2011 r., a doręczone organowi I instancji w dniu 2 sierpnia 2011 r. Decyzja Starosty Poznańskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. została nadana w dniu 19 sierpnia 2011r., jak wynika z pieczęci placówki nadawczej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Dlatego też, sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania robót budowlanych został wniesiony z zachowaniem trzydziestodniowego terminu, wynikającego z art. 30 ust. 5 zd. 2 Prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu podziela również w pogląd prezentowany przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym co do zasady instalowanie tablicy reklamowej, obejmujące m.in. posadowienie na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych stanowi budowę budowli wymagającą uzyskania pozwolenia w formie decyzji właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Tym samym wyłączona jest możliwość realizacji tego rodzaju inwestycji po dokonaniu zgłoszenia. Dodatkowo, zdaniem Sądu, zgłoszony przez skarżącą spółkę obiekt budowlany jest wolnostojącym nośnikiem reklamowym – stanowiskiem reklamowym przeznaczonym do ekspozycji plansz reklamowych. Zgodnie z wnioskiem inwestora urządzenie to składa się z powierzchni graficznej o wymiarach 6 m wysokości na 18 m szerokości i wysokości całkowitej 9 m. Tablica reklamowa wykonana jest w formie konstrukcji stalowej, szkieletowo- rurowej, przykręcanej do ułożonych na gruncie prefabrykowanych płyt betonowych. Jak wynika z ustaleń organu odwoławczego rurowe systemy stalowe przymocowane są do czterech podstaw składających się z płyt betonowych każda o wymiarach 1,5 m szerokości na 4,5 m długości. W przedmiotowej sprawie fundament nośnika ma znajdować się na powierzchni gruntu. Tak więc klasyczne fundamentowanie zastąpione zostało fundamentowaniem powierzchniowym przy pomocy docisku do gruntu fundamentowych płyt żelbetowych, będących podstawą obiektu. Z uwagi na wymiary podstaw fundamentowych nośnika i ich ciężar prawidłowe posadowienie ich w terenie wymaga odpowiedniego przygotowania gruntu (wypoziomowanie). Oceniając charakter tego typu nośników reklamowych Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z dnia 11.01.1999 r. sygn. II SA 1617/98 i z dnia 10.09.2010 r. sygn. II OSK 1360/09, uznał je za obiekty związane trwale z gruntem, stanowiące budowle w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawo budowlane. Oznacza to, że słusznie przyjęły organy orzekające, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest konstrukcją wolnostojącą i z uwagi na swoje rozmiary, stabilność, ciężar, sposób posadowienia na gruncie stanowi wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o jakim mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Realizacja przedmiotowego nośnika w określonym miejscu posiada wszelkie cechy budowy w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z dnia 28 września 2012 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Spółka [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 32 ust. 5 Prawa budowlanego poprzez błędną interpretacją zapisu dotyczącego wniesienia sprzeciwu, a co za tym idzie nie uwzględnienia faktu, iż sprzeciw został wniesiony po upływie 30 dni od daty doręczenia organowi zgłoszenia.

Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Na rozprawie w dniu 22 października 2013 r. pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki oświadczył, iż w skardze kasacyjnej omyłkowo wskazano art. 32 ust. 5 Prawa budowlanego, ponieważ prawidłowy jest zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "p.p.s.a.") NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie

nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 ppsa, zatem NSA związany był granicami skargi kasacyjnej.

Zagadnieniem spornym w tej sprawie jest kwestia zachowania przez organ budowlany terminu, określonego w art. 30 ust. 5 zdanie drugie ustawy Prawo budowlane (w skardze kasacyjnie błędnie wskazano art. 32 ust. 5, co podniósł pełnomocnik skarżącego kasacyjnie na rozprawie w dniu 22 października 2013 r.), do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia przez inwestora zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. Zgodnie z tym przepisem do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia.

Na tle tej regulacji występują rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Prezentowane jest stanowisko, że termin ten jest zachowany wówczas, gdy decyzja zawierająca sprzeciw zostanie doręczona stronie w ciągu 30 dni od daty dokonania zgłoszenia (m.in. wyrok NSA z 17 grudnia 2009 r., II OSK 1957/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2005 r., VII SA/Wa 1751/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W wielu orzeczeniach przyjęto odmiennie, że termin 30-dniowy to termin do wydania decyzji zawierającej sprzeciw i nadania jej w urzędzie pocztowym zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2006 r., II OSK 79/06, LEX nr 319177, wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r., II OSK 445/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2009 r., II OSK 574/08, Lex nr 555017).

Nie budzi wątpliwości, że termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane jest terminem materialnoprawnym, co oznacza, że - w przypadku braku sprzeciwu organu budowlanego - z upływem tego terminu inwestor uzyskuje uprawnienie do rozpoczęcia robót budowlanych. W przepisie tym wprowadzono konstrukcję tzw. milczącego załatwienia sprawy, które polega na wywołaniu skutku materialnoprawnego z mocy prawa w sytuacji upływu ustawowego terminu przy braku skierowanej do jednostki czynności organu administracji. Upływ omawianego terminu wywołuje też skutek procesowy, albowiem powoduje utratę przez organ kompetencji do wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszonego przez inwestora zamiaru budowy. Tego typu terminy materialnoprawne wyznaczane są w różnych ustawach w różny sposób. Przykładowo w art. 69a ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. – Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2009 r., Nr 146, poz. 1188 ze zm.) przyjęto, iż wpis na listę adwokatów lub aplikantów adwokackich uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata. Z kolei art. 14 o § 1 w zw. z art. 14 d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 zez m.) wiąże skutek materialnoprawny wydania interpretacji indywidualnej stwierdzającej prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie z niewydaniem przez organ podatkowy takiej interpretacji w ustawowym terminie. W uchwale pełnego składu Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., II FPS 7/09 (ONSAiWSA 2010/3/38) przyjęto, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy.

W ustawie – Prawo budowlane przyjęto w art. 30 ust. 5, iż inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych, jeżeli właściwy organ w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia "nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu". Oznacza to, że organ ma 30 dni na wniesienie sprzeciwu w drodze decyzji, a więc na wydanie decyzji o sprzeciwie wobec zgłoszonego zamiaru budowy. Skoro organ budowlany traci dopiero z upływem tego terminu kompetencje do wniesienia sprzeciwu, to przysługują mu one do ostatniego dnia tego terminu. Należy również zauważyć, że termin określony w art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane jest zbieżny z podstawowym procesowym terminem załatwiania spraw przez organ I instancji, a więc terminem miesiąca wynikającym z art. 35 § 3 k.p.a.

W treści art. 30 ust. 5 ustawy brak jest wyraźnego powiązania zachowania przez organ budowlany terminu 30 dni z doręczeniem inwestorowi decyzji o sprzeciwie wobec zgłaszanych robót budowlanych. Taką regulację przewidziano przykładowo m.in. w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1990 r. – Prawo o zgromadzeniach (Dz. U. Nr 51, poz. 297 ze zm.), który stanowi, iż decyzja o zakazie zgromadzenia publicznego powinna być doręczona organizatorowi w terminie 3 dni od dnia zawiadomienia, nie później jednak niż na 24 godziny przed planowanym terminem rozpoczęcia zgromadzenia. Z wykładni celowościowej art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane wynika ponadto, że dochowanie lub brak dochowania przez organ terminu na wniesienie sprzeciwu musi wynikać z działania lub braku działania tego organu administracji. W przypadku przyjęcia obowiązku doręczenia przez organ inwestorowi w terminie 30 dni decyzji o sprzeciwie, w zasadzie termin utraty kompetencji do wydania przez organ tej decyzji nie byłby oznaczony, gdyż organ nie miałby pewności, w którym dniu wysłać decyzję o sprzeciwie, aby została ona doręczona przez pocztę w ustawowym terminie. Zachowanie terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy byłoby uzależnione od działania polskich placówek pocztowych operatora publicznego, a często też stron postępowania, którym zależałoby na opóźnieniu odbioru przesyłki, nie zaś od organu administracji.

Reasumując, zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane inwestor może przystąpić do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem, jeżeli organ budowlany w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wyda decyzji o sprzeciwie. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, czynność nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym jest czynnością techniczną, która ma znaczenie jedynie faktyczne, potwierdzając fakt wydania przez organ decyzji w terminie 30 dni. Data nadania przesyłki zawierającej decyzję o sprzeciwie w urzędzie pocztowym może mieć znaczenie dowodowe w przypadku podnoszenia przez strony zarzutów antydatowania decyzji przez organ administracji w celu stworzenia pozoru zachowania terminu do wniesienia sprzeciwu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy.

W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji prawidłowo uznał, że termin 30 dni do wniesienia sprzeciwu został przez Starostę Suwalskiego zachowany. Zgłoszenie w przedmiocie wykonania robót budowlanych wpłynęło do organu w dniu 2 sierpnia 2011 r., a decyzja zawierająca sprzeciw została wydana przez Starostę Poznańskiego [...] sierpnia 2011 r. i w dniu następnym złożona w polskiej placówce pocztowej. W związku z powyższym należy uznać za niezasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego tj. art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Ponadto zauważyć należy, iż - jak wynika z akt administracyjnych sprawy - decyzja Starosty Poznańskiego została przed upływem trzydziestodniowego terminu również doręczona wszystkim stronom postępowania, za wyjątkiem inwestorów, którzy odebrali ją 5 września 2011 r. Zgodnie z art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Decyzja ta weszła więc do obrotu prawnego przed upływem terminu, o którym mowa w art. 30 ust. 5 ustawy – Prawo budowlane. Dlatego też wysłanie decyzji Starosty Poznańskiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. na błędny adres inwestora nie ma żadnego wpływu na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji