Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1867/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 75 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Chróścielewski ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia NSA Jolanta Sikorska Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej I.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 2654/02 w sprawie ze skargi I. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24 maja 2006 r. (sygn. akt II SA/Kr 2654/02) oddalił skargę I. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. działając na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm.) nakazał I. O. rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wybudowanego na działce nr ewid. [...], obręb [...], położonego w Z. przy ul. [...].

Odwołanie I. O. nie zostało uwzględnione i [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył I. O., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jako "niezgodnych z prawem procesowym, prawem materialnym, prawem budowlanym, art. 26 k.p.a., skoro Z. D. nie był i nie jest stroną w rozumieniu art. 26 k.p.a., oraz z treścią art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane w związku z § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargę zważył, iż w sprawie niesporne jest, że w dniu [...] organ I instancji, po stwierdzeniu odstępstw w realizacji budynku od zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego z 1994 r., wydał postanowienie wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych, a w dniu [...], tenże organ na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r., wydał decyzję nakazującą inwestorowi przedłożenie w terminie do dnia [...], szeregu dokumentów niezbędnych do uzyskania przez niego pozwolenia na wznowienie robót. Niesporne jest także, iż w dniu oględzin realizowany budynek był stanie surowym otwartym. Na rozprawie przed Sądem w dniu 24 maja 2006 r., skarżący przyznał, że otrzymał zarówno postanowienie jak i decyzję, o których wyżej była mowa, a wykonanie decyzji zlecił architektowi J. K. "[...]". Przyznał także w budynku, który jest przedmiotem sprawy wynajmuje pokoje. Tym samym skarżący przyznał, że nie zastosował się do wydanych w sprawie orzeczeń. Trafne jest więc stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji, że skoro skarżący zlekceważył sobie nakazy organu nadzoru budowlanego, obiekt wykonał - nie ma możliwości nakazania mu zaniechania dalszych robót, a w grę może wchodzić jedynie nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego. Nie ma więc żadnych podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne.

W skardze kasacyjnej I. O. zarzucił powyższemu wyrokowi:

1) naruszenie art. 141 § 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez całkowite pominięcie wskazania zdjęć, o których mowa w "protokole oględzin" z dnia [...];

2) naruszenie art. 141 § 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wskazanie jako "bezsporne, iż w dniu oględzin realizowany budynek był w stanie surowym otwartym";

3) naruszenie art. 141 § 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez całkowite pominięcie "protokołu" spisanego w dniu [...] w INB w Z.;

4) naruszenie art. 141 § 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez całkowite pominięcie zapisów zawartych w dzienniku budowy;

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, teza zawarta w zaskarżonym wyroku jakoby (...) skarżący zlekceważył sobie nakazy organu nadzoru budowlanego (i) obiekt wykonał (...) nie zasługuje na akceptację z uwagi na przedstawione niżej zarzuty. Sąd pomijając i ignorując bezsporne dowody znajdujące się w aktach sprawy wykreował niezasadny stan faktyczny i tym samym prawny. Niezasadna jest teza jakoby w dniu oględzin realizowany budynek był w stanie "surowym otwartym". Z protokołu z dnia [...] wynika, iż budynek znajdował się w stanie "surowym zamkniętym", a wykonano w nim m. in. c.o., Także z zapisów dziennika budowy wynika, że dach był pokryty blachą. Sąd nie wyjaśnił w ogóle jak wykonał zlecenie architekt J. K. "[...]" mający wykonać decyzje organów nadzoru budowlanego. Architekt ten wykonał bowiem w całości wskazane czynności, co nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy, a co wymaga odrębnego szczegółowego wyjaśnienia przy ponowny rozpoznawaniu sprawy.

Sąd stwierdził także, iż sam skarżący na rozprawie w dniu 24 maja 2006 r. przyznał, że w przedmiotowym budynku wynajmuje pokoje. Teza ta nie znajduje i nie znajdowała potwierdzenia w żadnych dotychczasowych dokumentach znajdujących się w aktach sprawy. W żadnej decyzji i w żadnych protokołach organach nadzoru budowlanego nie znajduje się taki zarzut lub takie sformułowanie. Szczegółowego ponownego wyjaśnienia wymaga owe "przyznanie się" skarżącego mającego prawie [...] lat, wykończony budynek i swoją stronę internetową z gotową ofertą wynajmu. Dla jakiegokolwiek sądu w jakiejkolwiek sprawie takie "przyznanie się" nie stanowi nigdy nawet dostatecznego dowodu, jeżeli pozostałe fakty z tym związane nie są poparte innymi dowodami. Takimi "dowodami" nie może być "strona internetowa" i "zdjęcia fotograficzne" osoby trzeciej - nie są bowiem "materiałem organu drugiej instancji". "Dowody" przedstawione przez osobę trzecią, pozostającą ze skarżącym w niesłychanie silnym i długotrwałym sąsiedzkim konflikcie, musiały być zweryfikowane przed organy nadzoru budowlanego, czego nie uczyniono. Tymczasem Sąd w swoim uzasadnieniu zrównał osobę trzecią z organami nadzoru budowlanego, co do gromadzenia materiału dowodowego i to negatywnego dla strony skarżącej, gdzie "zdjęcia" osoby trzeciej są ważniejsze, niż brak zdjęć organu budowlanego.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego podnosił, iż skarżący nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo od Urzędu Miasta w Z. dotyczące "legalizacji budowy".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Złożona w rozpatrywanej sprawie kasacyjna nie w pełni odpowiada przedstawionym wymogom, nie wskazano w niej bowiem, że zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji nie wykazano, że gdyby do tych naruszeń nie doszło wyrok Sądu I instancji byłby inny.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. będzie skuteczny tylko wtedy, gdy połączony zostanie z innymi uchybieniami Sądu zaistniałymi na etapie rozpoznania skargi lub wadliwość uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia jest tego rodzaju, ze nie pozwala na kontrolę kasacyjna orzeczenia – wyrok NSA z 30 sierpnia 2006 r., II OSK 1109/05 LEX 266425, wyrok NSA z 21 czerwca 2006 r., II FSK 862/05 – LEX 242945. W rozpoznawanej sprawie składający skargę kasacyjną nie tylko nie wskazał owych innych naruszeń prawa dokonanych przez Sąd I instancji, ale poza podważaniem ustaleń Sądu opartych o materiał dowodowy organów administracji, niemających zresztą dla sprawy decydującego znaczenia, nie przedstawił żadnych zarzutów w stosunku do zaskarżonego wyroku.

Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do tego, iż w rzeczywistości w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego budynek skarżącego znajdował się w stanie "surowym zamkniętym", podczas, gdy Sąd uznał, że był to "stan surowy otwarty". Skarżący zadaje się całkowicie pomijać kluczową dla sprawy okoliczność, iż zaskarżona decyzja, oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z tego powodu, iż skarżący w zakreślonym w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] terminie do dnia [...] nie przedstawił dokumentów niezbędnych do uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, z którego to obowiązku nie wywiązał się. Gołosłowne twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej, jakoby jego pełnomocnik uczynił to, nie znajdują żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym znajdującym się w aktach administracyjnych. Także twierdzenie w trakcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jakoby skarżący nie otrzymał odpowiedzi na swoje pismo skierowane do Urzędu Miasta Z. jest sprzeczne z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach administracyjnych. Dodać trzeba, iż podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż żądane dokumenty miał przedstawić organowi administracji jego pełnomocnik, w żadnym razie nie zwalniała skarżącego z obowiązku ich przedstawienia, a skutki tego zaniechania obciążają właśnie skarżącego. Także podnoszona przez składającego skargę kasacyjną okoliczność, iż większość materiału dowodowego w sprawie nie została zebrana przez organy administracji, a przez podmiot niebędący, w ocenie skarżącego, stroną w sprawie, nie może mieć żadnego znaczenia. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. dowodem w postępowaniu administracyjnym może być wszystko, co ma szanse przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Posłużenie się przez organ administracji materiałem dowodowym zebranym przez inną stronę postępowania, czy nawet podmiot niebędący stroną w sprawie nie jest sprzeczne z prawem. Tak więc materiał fotograficzny nie wykonany przez pracowników organów administracji, tylko z tego powodu, iż nie pochodzi od organu, nie traci swego waloru dowodowego. Zgłoszona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność, iż skarżący ma prawie [...] lat nie może podważać jego oświadczeń składanych na rozprawie przed Sądem I instancji, co do wynajmowania pokoi w przedmiotowym budynku.

Jeszcze raz należy podkreślić, iż okoliczność, czy przedmiotowy budynek znajdował się w dniu [...], w stanie surowym otwartym, czy też zamkniętym nie stanowiła w rozpoznawanej sprawie takiej okoliczności, która miała istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art., 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.