Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1127/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 124 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Broda, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2017 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...]r., znak [...], wydaną na podstawie art. 124 i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 z późn. zm. – dalej u.g.n.) po rozpatrzeniu wniosku pełnomocnika Operatora [A] S.A. w W. Oddział w S., postanowił:

1. Ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości położonej w C., obręb C., oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków jako część działki: 1, stanowiącej własność A. M., poprzez udzielenie Operatorowi [A] S.A. z siedzibą w W. Oddział w S. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie urządzeń służących do przesyłania gazu w postaci gazociągu DN500 PN 5,5 MPa w ramach zadania inwestycyjnego pn.: "Modernizacja gazociągu O.";

2. Długość przecięcia projektowanym gazociągiem wynosi około 42,7 m, natomiast strefa kontrolowana projektowanego gazociągu to pas szerokości 8 m i łącznej powierzchni 341 m2;

3. Integralną część decyzji stanowi załącznik nr 1 – mapa z lokalizacją projektowanego gazociągu wykonana w skali 1:500;

4. Zobowiązać Operatora [A] S.A. z siedzibą w W. Oddział w S. do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu inwestycji, a jeżeli byłoby to niemożliwe albo powodowałoby nadmierne trudności lub koszty wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty odszkodowania.

5. Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

W uzasadnieniu podano m. in., że przez opisaną wyżej działkę przebiega gazociąg przesyłowy wysokiego ciśnienia, a jest on w złym stanie technicznym. Realizacja przedsięwzięcia polegać będzie na budowie nowego gazociągu, z kolei po jego wykonaniu i włączeniu do czynnej sieci gazowej istniejący gazociąg zostanie wyłączony z użytkowania. Pomimo prowadzonych rokowań negocjacje Operatora [A] S.A. z siedzibą w W. Oddział w S. z właścicielem przedmiotowej nieruchomości nie dały pozytywnych rezultatów. Planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że zaistniały przesłanki wynikające z art. 124 ust. 1 u.g.n.

Od powyższej decyzji A. M. złożył odwołanie w przepisanym prawem terminie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie. Wskazał, że w sprawie nie została spełniona jedna z podstawowych przesłanek wydania decyzji administracyjnej w trybie art. 124 u.g.n., jaką jest brak zgody właściciela nieruchomości na jej udostępnienie. Skarżący podniósł, iż rokowania prowadzone z nim przez [A] S.A zostały zakończone 23 marca 2012 r. Już wówczas zaakceptował on zaprojektowaną trasę gazociągu, wyraził zgodę na czasowe zajęcie terenu w pasie montażowym oraz na wypłatę odszkodowania za czasowe zajecie tego terenu w kwocie zaproponowanej przez [A]. Nie wyraził jedynie zgody na wysokość proponowanego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu, deklarując jednocześnie gotowość jej ustanowienia za wynagrodzeniem odpowiadającym stawkom rynkowym. Zdaniem odwołującego, ponieważ ustalenie wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu nie należy do organu administracji, lecz do sądu cywilnego, zaś w pozostałym zakresie strony osiągnęły porozumienie, organ I instancji winien był odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie lub w sytuacji niewłaściwej oceny żądania wnioskodawcy i podjęcia czynności procesowych - umorzyć wszczęte postępowanie, jako bezprzedmiotowe. Ponadto, odwołujący stoi na stanowisku, że organ I instancji naruszył art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. – dalej k.p.a.), poprzez pozbawienie go możliwości udziału w rozprawie administracyjnej.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 124 ust. 1 i art. 9a u.g.n., po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Starosty [...] z [...] r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu podano m. in., że postawienie w rokowaniach niemożliwych do przyjęcia warunków finansowych, musi skutkować uznaniem braku zgody właściciela na przeprowadzenie prac na jego gruncie. Rokowania nie mogą mieć charakteru pozornego ani też nie mogą przebiegać w nieskończoność. Właściciel nie przyjął warunków zaproponowanych mu przez inwestora. Jednorazowe kwoty wynagrodzenia za ustanowienie służebności nie były bowiem dla niego satysfakcjonujące. Odnosząc się natomiast do kwestii braku wskazania w zaskarżonej decyzji terminu, na który udzielono zezwolenia na przeprowadzenie ww. inwestycji, Wojewoda wskazał, że ustawodawca w art. 124 u.g.n. nie wprowadził wymogu określania terminu wykonania decyzji wydanej w ww. przedmiocie, zatem określenie takiego terminu w decyzji wydanej w oparciu o ten przepis, uznać należałoby za bezpodstawne. Ponadto przepis art. 124 u.g.n. ma charakter wywłaszczeniowy i w konsekwencji przeprowadzenia urządzeń przesyłowych ogranicza sposób korzystania z nieruchomości w sposób trwały. Decyzja wydana na jego podstawie nie stanowi dla inwestora przesyłowego tylko zezwolenia na wstęp na nieruchomość, celem posadowienia urządzeń, ale jest dla niego tytułem prawnym do stałego korzystania z wymienionej w decyzji nieruchomości. Co więcej, decyzja taka zastępuje zgodę właściciela (użytkownika wieczystego) na wejście w teren, gdy nie wyraża on zgody i zastępuje dowód, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), tj. dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Daje zatem możliwość prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego w przedmiocie uzyskania pozwolenia na budowę całej inwestycji. Nie można również zgodzić się z odwołującym w kwestii naruszenia przez Starostę art. 10 k.p.a. polegającego na braku umożliwienia właścicielowi udziału w rozprawie administracyjnej. Z akt sprawy wynika, że organ orzekający zapewnił w swoim postępowaniu czynny udział wszystkim jego stronom, które, zgodnie z przepisem art. 32 k.p.a., mogły również działać przez pełnomocnika. Udział w rozprawie nie ma charakteru czynności wymagającej osobistego działania strony.

Skargę na powyższą decyzję złożył A. M., zaskarżając ją w całości. Zarzucił:

1. błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy w zakresie ustalenia, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na dokonanie określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. prac oraz że strony nie doszły do porozumienia;

2. naruszenie art. 77 k.p.a., poprzez brak wykazania za pomocą dowodów oraz ich wskazania, z których wynika rzekomy brak porozumienia między stronami oraz brak wyrażenia zgody przez właściciela;

3. naruszenie art. 80 k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz błędne uznanie, że przesłanki warunkujące wydanie decyzji zostały udowodnione, w tym, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na dokonanie określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. prac oraz że strony nie doszły do porozumienia, pomimo tego, że strony zawarły porozumienie z dnia 23 marca 2012 r.;

4. naruszenie art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., poprzez błędne uznanie, że przesłanki z tego przepisu zostały spełnione oraz poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, że strony muszą zawrzeć porozumienie nie tylko co do udostępnienia nieruchomości i wyrażenia zgody na wykonanie prac, ale także w zakresie wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu, podczas gdy przepis tego nie wymaga, a zagadnienie to jest objęte zakresem przepisów prawa cywilnego, a także poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji terminu zajętości nieruchomości;

5. naruszenie art. 105 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy niniejsze postępowanie winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe;

6. naruszenie art. 10 i 52 k.p.a., poprzez błędne nieuwzględnienie wniosku strony, co uniemożliwiło stronie branie czynnego udział w postępowaniu i wypowiedzenie się na rozprawie co do wszystkich okoliczności sprawy, przy czym wskazanie organu odwoławczego, że strona mogła działać przez pełnomocnika jest nieuzasadnione i prowadzi na narzucenia stronie przez organ administracyjny konieczności działania przez pełnomocnika, podczas gdy strona ma prawo do osobistego udziału w rozprawie.

Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu podano m. in., że organy administracyjne w zupełności pominęły okoliczność zawarcia między stronami porozumienia z dnia 23 marca 2012 r., w którym strony doszły do porozumienia co do warunków przeprowadzenia prac. Skarżący nie wyraził jedynie zgody na wysokość proponowanego wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu, jednakże w tym zakresie nie kierował się złą wolą, gdyż zastrzegł gotowość do ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem odpowiadającym stawkom rynkowym. Skoro Inwestor złożył oświadczenie o tym, że strony doszły do porozumienia w kwestiach, których dotyczy przepis art. 124 u.g.n., a jedynie nie doszły do porozumienia w kwestiach cywilnoprawnych, dotyczących służebności przesyłu, to Inwestor nie mógł nagle zmienić zdania co do zawartego porozumienia, a organ niezasadnie uznał, że do porozumienia nie doszło. Nadto, w decyzji nie został wskazany termin zajętości nieruchomości. Kwestia porozumienia między inwestorem a właścicielem na płaszczyźnie cywilnoprawnej dotyczącej służebności przesyłu nie ma żadnego znaczenia dla możliwości zastosowania przepisu art. 124 u.g.n. Kolejnym zarzutem względem wydanych obu decyzji jest fakt braku umożliwienia właścicielowi udziału w rozprawie administracyjnej. Podał, że w piśmie skierowanym do organu wskazywał, iż przebył operację okulistyczną, która uniemożliwiała przemieszczanie się samochodem. Wnosił jednocześnie o umożliwienie mu wypowiedzenia się w przedmiotowej sprawie w drodze pomocy prawnej przed Prezydentem Miasta K. Wniosek skarżącego nie został rozpatrzony pozytywnie, co uniemożliwiło skarżącemu branie czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenie się na rozprawie, co do wszystkich okoliczności sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wg ust. 2 Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. W świetle ust. 3 udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Jednocześnie, wg ust. 7 tego samego przepisu decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki.

W orzecznictwie przyjmuje się, że wynikające z art. 124 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. Przepisy u.g.n. nie określają przy tym prawnej formy prowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 20 września 2016 r., sygn. II SA/Bk 212/16).

Zatem rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Nadto nie można wymagać od strony, aby była zmuszona do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki nie zmieni swojego stanowiska. Z kolei nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 u.g.n. (np. wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2016 r., sygn. II SA/Kr 650/16).

Porozumienie, o którym mowa w art. 124 u.g.n. musi pozwolić w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne. Dlatego oświadczenie woli właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości podlegającej wywłaszczeniu winno być na tyle jasne i czytelne, aby nie wywoływało najmniejszych wątpliwości co do istnienia po jego stronie zgody na odjęcie przysługującego mu prawa bądź jego ograniczenie (wyrok NSA z 30 czerwca 2016 r., sygn. I OSK 3500/15).

Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ na podstawie art. 124 u.g.n. sprowadza się zatem do ustalenia konieczności realizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz ustalenia faktu poprzedzenia wniosku rokowaniami prowadzonymi z właścicielami nieruchomości, niezakończonymi powodzeniem. Nie podlegają w tym postępowaniu ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15).

Tymczasem wskazana w skardze i do niej dołączona notatka służbowa zawierająca porozumienie ze Spółką [A] z dnia 23 marca 2012 r. zawiera warunkową treść oraz brak jest tu ustalenia wszystkich warunków udostępnienia nieruchomości. Nie może być zatem traktowana, jako dokument stanowiący podstawę legitymowania się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wg orzecznictwa bowiem decyzja oparta o art. 124 u.g.n. stanowi tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 i art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b., choć tylko w granicach określonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania (zob. wyrok WSA w Olsztynie, sygn. II SA/Ol 434/15).

Co więcej, w aktach zdeponowane jest np. pismo z datą z 25 lipca 2014 r., w którym to pełnomocnik skarżącego przedstawiał konkretne żądania finansowe co do przedmiotowej nieruchomości, a także postulował jej wykup. Na te żądania druga strona nie godziła się. W ten sytuacji nie można mówić o pomyślnym zakończeniu rokowań, w szczególności w oparciu o porozumienie z 23 marca 2012 r.

Nie można również podzielić zarzutów skargi dotyczących braku określenia terminu zajęcia nieruchomości. Wg wyroku NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 774/15, dopuszczalne jest nałożenie na stronę w drodze decyzji administracyjnej dodatkowego obowiązku w postaci warunku, terminu lub zlecenia, tylko w takim przypadku, gdy przepis prawny będący podstawą tej decyzji, wyraźnie na to zezwala. Skoro ustawodawca nie nakłada na organ orzekający w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. obowiązku wskazania w przedmiotowej decyzji terminu, to ustalenie takowego terminu na podstawie powyższego przepisu, byłoby działaniem bez podstawy prawnej (zob. również wyrok NSA z 30 czerwca 2016 r., sygn. I OSK 3500/15).

Nie można również zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 10 §1 k.p.a. Skarżący o rozprawie administracyjnej z dnia 16 marca 2016 r. był powiadomiony i we wniosku z 29 lutego 2016 r., wnosząc o przesłuchanie przed Prezydentem Miasta K., przedstawił jednocześnie swe stanowisko, szczegółowo je uzasadniając. Tymczasem zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (np. wyrok NSA z 17 maja 2016 r., sygn. I OSK 1994/14). Przy tym należy zauważyć, że wg art. 94 § 1 k.p.a. nieobecność na rozprawie stron należycie wezwanych na rozprawę nie stanowi przeszkody do jej przeprowadzenia. Wg § 2 kierujący rozprawą odroczy ją, jeżeli stwierdzi poważne nieprawidłowości w wezwaniu stron na rozprawę, jeżeli niestawienie się strony zostało spowodowane przeszkodą trudną do przezwyciężenia, a także z innej ważnej przyczyny. Skarżący tymczasem przedstawił szczegółowe swe stanowisko w sprawie, a nie przedstawił żadnego zaświadczenia lekarskiego, które mogłoby być podstawą odroczenia rozprawy administracyjnej.

Najistotniejsze dla sprawy argumenty organ przedstawił w uzasadnieniu swej decyzji, które pozwalało na zrekonstruowanie toku jego rozumowania (art. 107 §3 k.p.a.). Decyzję oparto na zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, wystarczającym do jej wydania (art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a.). Przedmiotowa inwestycja ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesu publicznego i nie było żadnego powodu, by organ zwlekał z wydaniem decyzji, prowadząc dalej rokowania, by w każdym aspekcie zadowolić skarżącego, także w wymiarze finansowym.

Nie doszło zatem do naruszenia art. 10 §1 k.p.a., art. 52 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 89 §1 k.p.a., art. 94 § 1 i 2 k.p.a., art. 105 §1 k.p.a., art. 107 §3 k.p.a., art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n., ani też innych przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.