Wyrok NSA, sygn. akt III SA 47/85
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1985-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1, art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174
law: Obwieszczenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 15 czerwca 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: 1. Stanowisko organu II instancji wyrażone w decyzji, według którego wykonanie obowiązku meldunkowego w miejscu pobytu czasowego stoi na przeszkodzie w uwzględnieniu wniosku o wymeldowanie na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach wymienionej ustawy.

Cytowany przepis art. 15 ust. 2, ani żaden inny przepis ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie uzależnia decyzji o wymeldowaniu od zaistnienia innych jeszcze przesłanek niż wymienione w art. 15 ust. 2. W szczególności wykonanie obowiązku meldunkowego wynikającego z art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy w miejscu pobytu czasowego, jak również brak innego miejsca pobytu stałego nie stoi na przeszkodzie w wydaniu decyzji o wymeldowaniu o ile spełnione są przesłanki wymienione w art. 15 ust. 2 ustawy. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do utrzymania fikcji meldunkowej, co jest sprzeczne z interesem społecznym gdyż utrwala stan niezgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym oraz stan sprzeczny z interesem właściciela lub najemcy lokalu, w którym zameldowana jest na pobyt stały osoba w nim nie przebywająca i nie mająca uprawnień do przebywania w lokalu.

2. Ustalenie organu administracji państwowej, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o wymeldowaniu w oparciu o art, 15 ust. 2 cyt. wyżej ustawy nie daje podstawy do umorzenia postępowania, lecz w takiej sytuacji organ administracji obowiązany jest wydać decyzję o odmowie wymeldowania.

3. Umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, w sytuacji gdy istniały podstawy rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty stanowi naruszenie art. 105 par. 1 Kpa oraz narusza interes strony skarżącej.

TEZY

1. Stanowisko organu II instancji wyrażone w decyzji, według którego wykonanie obowiązku meldunkowego w miejscu pobytu czasowego stoi na przeszkodzie w uwzględnieniu wniosku o wymeldowanie na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174/ nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach wymienionej ustawy.

Cytowany przepis art. 15 ust. 2, ani żaden inny przepis ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie uzależnia decyzji o wymeldowaniu od zaistnienia innych jeszcze przesłanek niż wymienione w art. 15 ust. 2. W szczególności wykonanie obowiązku meldunkowego wynikającego z art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy w miejscu pobytu czasowego, jak również brak innego miejsca pobytu stałego nie stoi na przeszkodzie w wydaniu decyzji o wymeldowaniu o ile spełnione są przesłanki wymienione w art. 15 ust. 2 ustawy. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do utrzymania fikcji meldunkowej, co jest sprzeczne z interesem społecznym gdyż utrwala stan niezgodności ewidencji ludności ze stanem faktycznym oraz stan sprzeczny z interesem właściciela lub najemcy lokalu, w którym zameldowana jest na pobyt stały osoba w nim nie przebywająca i nie mająca uprawnień do przebywania w lokalu.

2. Ustalenie organu administracji państwowej, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o wymeldowaniu w oparciu o art, 15 ust. 2 cyt. wyżej ustawy nie daje podstawy do umorzenia postępowania, lecz w takiej sytuacji organ administracji obowiązany jest wydać decyzję o odmowie wymeldowania.

3. Umorzenie postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości, w sytuacji gdy istniały podstawy rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty stanowi naruszenie art. 105 par. 1 Kpa oraz narusza interes strony skarżącej.