Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 167/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-01-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 1  ust. 1  art. 6  art. 13  art. 14  art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), WSA Ewa Marcinkowska, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi L.D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie dokumentacji dotyczącej upamiętniania Policji Państwowej II RP 1) zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania wniosku L.D. z dnia [...] maja 2009 r. w terminie 14 dni od uprawomocnienia wyroku i przesłania akt administracyjnych organowi, 2) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz L.D. kwotę 100 zł (słownie: sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

L. D. wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r. wystąpił w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej do Komendanta Głównego Policji o udostępnienie:

1. szczegółowej dokumentacji dotyczącej upamiętnienia Policji Państwowej II RP,

2. precyzyjnych źródeł dokumentacji dowodowej z lat 1989 – 1992, dotyczącej transformacji ustrojowej tworzącej się Policji a w szczególności działań mających na celu upamiętnienie Policji Państwowej II RP zamordowanej przez NKWD,

3. decyzji (numerów i dat) wydanych przez Komendantów Głównego i Stołecznego Policji we wnioskowanym przedmiocie oraz kserokopii opracowanych scenariuszy upamiętnienia Policji,

4. kserokopii opracowanych apeli poległych odczytanych we wskazanych latach oraz ujawnienia osób odpowiedzialnych za podejmowanie wskazanych działań,

5. dokumentacji logistycznej i finansowej dotyczącej podejmowanych przedsięwzięć zmierzających do upamiętnienia Policji II RP,

6. daty ustanowienia i wprowadzenia religijnego patrona Policji oraz inicjatorów tych przedsięwzięć oraz wykazu sztandarów nadanych we wskazanym okresie jednostkom Policji,

7. kwerendy dotyczących zbiorów muzealnych.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor gabinetu KGP pismem z dnia [...] maja 2009 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek został skierowany do właściwej komórki merytorycznej, nadto, że być może wnioskowi nie będzie nadany bieg, jeśli jego treść nie pozwoli na ustalenie przedmiotu i istoty żądania. W kolejnym piśmie z dnia [...].06.2009r. organ poinformował L. D., iż nie odnaleziono dokumentów, o udostępnienie, których wnosił w piśmie z dnia [...] maja 2009 r.

W dniu 26 czerwca 2009 r. L. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji podnosząc, iż jego wniosek z dnia [...] maja 2009 r. o udostępnienie informacji publicznej nie został przez organ rozpatrzony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że sprawa nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Alternatywnie organ wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Podniósł też zarzut res iudicata twierdząc, że o to samo między tymi samymi stronami toczyło się już postępowanie, które zakończyło się przed tutejszym sądem dnia 4 sierpnia 2009 r. sygn. akt II SAB/WA 143/08. Twierdził również, iż postawiony w skardze zarzut bezczynności jest bezzasadny, bowiem Komendant Główny Policji prowadził korespondencję ze stroną skarżącą.

Wyjaśniał też, iż część wniosku skarżącego nie mogła być rozpatrzona przez Komendanta Głównego Policji z uwagi na jego ,,ogólność’’ i zawarte w nim nieprecyzyjne sformułowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga L. D. zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.u.112, poz. 1198 ze zm.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informacje publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. W ocenie Sądu żądane przez skarżącego informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 6 tej ustawy, co przesądza, że ustawa ta będzie miała w niniejszej sprawie zastosowanie. To, że żądane przez wnioskodawcę informacje stanowiły informacje publiczne potwierdził na rozprawie w dniu 05.01.2010 r pełnomocnik organu.

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej, następuje w formie czynności materialno-technicznej (w razie udzielenia informacji publicznej), bądź w razie odmowy udzielenia informacji publicznej, umorzenia postępowania – w formie decyzji – art. 16 i art. 14 ustawy o dostępie (...)

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej, takiej czynności nie podejmuje, tj. nie udostępnia żądanych informacji w terminie określonym w art. 13 ustawy, lub zobowiązany do wydania decyzji odmownej lub umarzającej takiej decyzji nie wydaje. Innymi słowy z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ zamiast załatwić sprawę w formie przewidzianej ustawą prowadzi ze stroną wymianę korespondencji lub "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie doszło do bezczynności organu.

Lakoniczne poinformowanie wnioskodawcy, że żądanych przez niego informacji nie odnaleziono upoważnia do stwierdzenia, że wniosek skarżącego nie został prawidłowo rozpatrzony w trybie i w formie przewidzianej w ustawie o dostępie (...). Treść udzielonej odpowiedzi ograniczającej się do stwierdzenia ,,że dokumentów nie odnaleziono’’ nie daje odpowiedzi na pytanie dlaczego jej nie odnaleziono i czy takie informacje są w posiadaniu organu, nadto czy organ był kiedykolwiek w posiadaniu żądanych informacji, czy stwierdzenie to wynika z faktu, że żądanie wnioskodawcy nie było precyzyjnie sformułowane. Z udzielonej odpowiedzi nie wynika też czy i jakie, w przedmiocie upamiętnienia działań Policji II RP, dokumenty zostały przez organ wytworzone.

Zdaniem Sądu trudno w realiach rozpoznawanej sprawy uznać za prawdopodobne, że Komendant Główny Policji nie posiada informacji o tak istotnych sprawach formacji, ogólnie dotyczących:

• działań na rzecz upamiętnia działalność Policji II RP, udziału funkcjonariuszy w takich wydarzeniach

• stosownych decyzji w tym zakresie

• treści apeli poległych, scenariuszy tych pamiątkowych uroczystości

• daty ustanowienia patrona policji

• kosztów i logistyki tych przedsięwzięć

• zasobów muzealnych w tym zakresie ( kwerendy muzealnej)

Powyższe wątpliwości upoważniają do stwierdzenia, że udzielona skarżącemu informacja (że dokumentów nie odnaleziono) jest nie tylko informacją wymijającą w kontekście faktów powszechnie znanych w zakresie upamiętnienia działań Policji, ale jest też niezgodna z ustawą o dostępie o informacji publicznej. Organ bowiem ani nie udostępnił żądanych informacji ani też nie odmówił ich udostępnienia w formie przewidzianej tą ustawą. Dodać należy, iż sądowi znane jest z urzędu tj. z innych analogicznych spraw toczących się przed tutejszym sądem, iż między tymi stronami w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej z zakresu działań upamiętniających historię tej formacji zawisły liczne postępowania. I tak na przykład w sprawie II SAB/Wa 43/06 Sąd zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 10 stycznia 2005 r. o udzielenie informacji publicznej, o udostępnienie materiałów dotyczących ustanowienia sztandaru Komendy Głównej Policji, w szczególności danych publicznych, dokumentów urzędowych, finansowych, oraz stanowisk zajętych przez funkcjonariuszy publicznych, treści wystąpień i ocen sztandaru dokonanych przez organy władzy publicznej oraz materiałów z dnia [...] czerwca 1999 r. dotyczących poświęcenia sztandaru.

To, że organ był w posiadaniu informacji w przedmiotowym temacie (upamiętnienia działań formacji) wynika również z oświadczenia organu zawartego w treści odpowiedzi na skargę. A mianowicie w odpowiedzi na skargę organ podniósł zarzut res iudicata i stwierdził, iż o to samo między tymi samymi stronami toczyło się już postępowanie w sprawie II SAB/WA 143/08. Oznacza to wprost, że organ był w posiadaniu informacji w tym zakresie. Jak wynika z powyższych akt przedmiotem postępowania w sprawie II SAB/WA143/08 było żądanie udostępnienia m.in. protokołu kwerendy w Muzeum Policji, przeprowadzonej na wniosek skarżącego w sprawie przekazanych wydawnictw historycznych do Komendy Głównej Policji. W powyższej sprawie wyrokiem z dnia 4 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L. D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na to że wniosek o jej udostępnienie został złożony do innego organu.

Porównanie treści żądań w sprawie II SAB/ 143/08 z treścią żądania sformułowaną w niniejszej sprawie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, iż nie był to tożsamy przedmiot postępowania ale tematycznie bardzo zbliżony.

Na tyle zbliżony, że uzasadnia zakwestionowanie stanowiska organu, że żądanych informacji nie posiada i nie mógł ich odnaleźć. Ta tyle rożny, że nie uzasadnia zarzutu res iudicata.

Na tle powyższych ustaleń Sąd uznał, iż organ swoim działaniem - zaniechaniem naruszył przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i pozostaje w bezczynności. Organ w istocie nie udzielił żadnej informacji zgodnie z wnioskiem skarżącego w trybie i w formie przewidzianej w przedmiotowej ustawie.

Odnosząc się do zarzutu organu podniesionego w odpowiedzi na skargę w przedmiocie odrzucenia skargi z uwagi na to, że sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych stwierdzić należy, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sądy administracyjne są właściwe do orzekania w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz na bezczynność organów w tym zakresie. Udzielenie informacji publicznej, o czym była już mowa wyżej, następuje w formie czynności materialno-technicznej (w razie udzielenia informacji publicznej), bądź w razie odmowy udzielenia informacji publicznej, umorzenia postępowania – w formie decyzji – art. 16 i art. 14 ustawy o dostępie (...). Zatem nierozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej w ustawowo przewidzianym terminie, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, jest bezczynnością organu, która może być zaskarżona do sądu administracyjnego.

Wyjaśnić też należy, iż to, że Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego nie przesądza o tym w jaki sposób wniosek ten zostanie przez organ rozpoznany. Zadaniem Sadu w sprawie o bezczynność jest ustalenie faktu zaniechania rozpoznania sprawy. Po stwierdzeniu bezczynności Sąd zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku, nie przesądzając jednak o sposobie jego załatwienia ( uwzględnienia lub odmowy).

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 209 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.