Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2713/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 ust. 1 pkt 131
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Wrzesińska-Nowacka, Sędziowie Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia WSA del. Marek Olejnik (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Bd 41/18 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 31 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od M. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 3008 (trzy tysiące osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1.Wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. o sygn. I SA/Bd 41/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę M. M. (dalej jako "Skarżąca") i uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 31 października 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA".

2. Stan faktyczny i przebieg postępowania podatkowego przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji.

2.1. Decyzją z dnia 20 lipca 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. określił Skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 w kwocie 20.502 zł od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w drodze umowy sprzedaży z dnia 14 lutego 2011 r. zabudowanej nieruchomości położonej w T. za cenę 395.000 zł. Organ podał, że powołaną nieruchomość Skarżąca nabyła na podstawie umowy darowizny z dnia 7 kwietnia 2009 r. od matki, H. M. Zatem przedmiotowe zbycie nastąpiło w warunkach określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm., dalej jako: "u.p.d.o.f."), w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., tj. przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i sprzedaż ta nie nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej.

Organ podatkowy uznał, iż nie stanowią wydatków na własne cele mieszkaniowe, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f., wydatki poniesione na zakup aktem notarialnym z dnia 12 października 2012 r. [...] części we współwłasności zabudowanej nieruchomości rolnej jako działka [...] i nr [...] za kwotę 103.000 zł wraz z kosztami sporządzenia tego aktu notarialnego w kwocie 2.580,83 zł. Zdaniem Naczelnika z przedłożonych dokumentów nie wynikało bowiem, aby uzyskany przychód ze sprzedaży nieruchomości skarżąca wydatkowała na zakup siedliska wraz z zabudowaniami gospodarczymi i domem mieszkalnym, w którym będzie realizowała własne cele mieszkaniowe.

2.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy decyzją z dnia 31 października 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ przywołał stosowne przepisy oraz podał, że z materiału dowodowego wynika, że w umowie warunkowej sprzedaży przedmiotowej nieruchomości z dnia 31 sierpnia 2012 r., Skarżąca zadeklarowała, że w przypadku dokonania podziału geodezyjnego nieruchomości oraz dokonania zniesienia jej własności nie będzie zainteresowania nabyciem działek gruntu, na których posadowiony są budynek mieszkalny o pow. około 80 m2 i budynki gospodarcze (stodoła i budynek gospodarczy z dwoma pomieszczeniami mieszkalnymi). Z obu aktów wynika także, że nieruchomość stanowiła współwłasność dziesięciu osób.

W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wobec tak dużej liczby osób będących współwłaścicielami powołanej nieruchomości i zameldowanych w budynku mieszkalnym, a także deklaracji Skarżącej w akcie notarialnym z dnia 31 sierpnia 2012 r., że nie będzie zainteresowania nabyciem działek gruntu, na których posadowiony są budynek mieszkalny o pow. około 80 m2 i budynki gospodarcze, organ nie uznał jej wyjaśnień o zamiarze wyremontowania części mieszkalnej i przeprowadzki celem zamieszkania. Dla zastosowania przedmiotowego zwolnienia istotne jest bowiem, aby budynek był zakupiony, był budynkiem mieszkalnym i aby zaspokajał własne potrzeby mieszkaniowe.

3. W skardze do WSA Skarżąca zarzuciła :

- błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. prowadzącą do przyjęcia, iż zakup udziału w gospodarstwie rolnym obejmującym budynki mieszkalne nie stanowi wydatku na własne cele mieszkaniowe,

- przekroczenie granicy swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego poprzez powielenie dokonanie ustaleń Naczelnika II US w T., iż podatnik zaspokoił swoje potrzeby mieszkaniowe poprzez budowę budynku mieszkalnego na działce [...] o pow. 0,0554 ha położonej w miejscowości C.

W uzasadnieniu Skarżąca podała, że mieszka w miejscowości C., w tej samej gminie, jednak ponosi koszty i uciążliwości związane z dojazdami i dowozem dzieci do szkoły/przedszkola. Przeprowadzka do mieszkania położonego bliżej pozwoliłaby zmniejszyć koszty i niedogodności. To, że do realizacji planów nie doszło, wynika z faktu śmierci T. W. i konfliktu, jaki wybuchł wśród jego spadkobierców. Nadal jednak jest współwłaścicielką siedliska, w którym mieszka kilka osób w dwu różnych budynkach, a mieszkanie po T. W. stoi puste.

3.1. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uwzględnił skargę.

W opinii Sądu argumentacja organów podatkowych nie zasługuje na uwzględnienie zważywszy na fakt, że sporna nieruchomość stanowi siedlisko i na tej nieruchomości, jak sam organ podał, znajduje się już budynek mieszkalny o powierzchni 80 m2 oraz budynki gospodarcze wraz z dwoma pomieszczeniami mieszkalnymi.

A zatem należy zgodzić się ze Skarżącą, że skoro budynek mieszkalny już stoi, o nie ma powodu do wydania decyzji o warunkach zabudowy dot. tego budynku. Nadto jak wynika z akt sprawy, skarżąca właśnie w tym budynku upatruje swoje centrum życiowe argumentując, że zamieszkanie w nim skróci drogę do szkoły i przedszkola, którą codziennie przemierza. Podkreśliła, że po śmierci T. W. (tj. sprzedającym jej między innymi swój udział, po bezskutecznym upływie czasu na pierwokup, jaki przysługiwał pozostałym spadkobiercom) – jego mieszkanie stoi puste.

WSA zgodził się ze Skarżącą, że ustawodawca nie ogranicza osób fizycznych w dysponowaniu określoną co do ilości liczbą mieszkań, jednakowoż wyraźnie wskazuje, że skorzystanie ze zwolnienia odnosi się tylko i wyłącznie do tych nabyć, które służą określonym celom, zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych.

Konkludując Sąd uznał, że decyzja narusza zarówno przepisy prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię zastosowanych przepisów art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.o.d.f., jak i zasady postępowania, w szczególności art. 191 Ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 201 ze zm., dalej jako "O.p.") poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny przedłożonych przez stronę dowodów.

5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Bydgoszczy do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł organ odwoławczy zaskarżając ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Kwestionowanemu orzeczeniu na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1369, dalej "p.p.s.a.") zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.

- art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że poniesione przez Skarżącą wydatki na nabycie udziału w nieruchomości rolnej stanowią wydatki na własne cele mieszkaniowe objęte przedmiotowym zwolnieniem.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1.art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. art. 191 O.p. oraz art. 21 ust. 1 pkt 131 w zw. ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f. polegające na niezasadnym uchyleniu zaskarżonej decyzji mimo, że nie doszło do przekroczenia granicy swobodnej oceny przedłożonych przez Skarżącą dowodów, a w konsekwencji prawidłowo uznano, że wydatki na nabycie udziału w nieruchomości nie są objęte przedmiotowym zwolnieniem podatkowym.

Powołując art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. skarżący kasacyjnie organ podkreślił, że w przypadku nabycia lokalu mieszkalnego ze środków ze sprzedaży innej nieruchomości podatnik faktycznie powinien w nowo nabytej nieruchomości własne cele mieszkaniowe realizować, a więc mieszkać. Lokal, który nie jest zamieszkały przez podatnika, jest niewykorzystywany przez niego do zamieszkania lub jest wykorzystywany do innych celów niż zaspokojenie własnych potrzeb podatnika (np. zamieszkują go inne niż podatnik osoby) nie jest lokalem, którego zakup mógłby zostać uznany za realizację własnego celu mieszkaniowego.

W przedmiotowej sprawie Skarżąca na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie realizowała własnych celów mieszkaniowych, w szczególności nie zamieszkała w budynku położonym na wspomnianej nieruchomości. Nie wiadomo także czy kiedykolwiek, a jeśli tak, to kiedy to nastąpi. Nie pozostaje też, zdaniem organu obojętne dla prawidłowej oceny przedmiotowej sprawy oświadczenie Skarżącej zawarte w akcie notarialnym z 31 sierpnia 2012 r. (nr Rep. [...]) dokumentującym warunkową umowę sprzedaży tej nieruchomości, w którym zadeklarowała, że w przypadku dokonania podziału geodezyjnego tej nieruchomości oraz zniesienia jej współwłasności nie będzie zainteresowana nabyciem działek gruntu, na których posadowiono budynek mieszkalny o pow. około 80 m2 i budynki gospodarcze (§ 5). Nadto zakupiony przez nią grunt rolny nie zmienił przeznaczenia na grunt pod budowę budynku mieszkalnego - co mogłoby w przyszłości doprowadzić do realizacji jej własnych celów mieszkaniowych. Jak bowiem wynika z art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. c) u.p.d.o.f. zmiana przeznaczenia gruntu na grunt pod budowę budynku mieszkalnego ma nastąpić w okresie, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f.

Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie organu WSA w Bydgoszczy dokonał błędnej wykładni wspomnianych przepisów prawa materialnego uznając, że poniesione przez Skarżącą wydatki na nabycie udziału w nieruchomości położonej w R. zostały poniesione na własne cele mieszkaniowe i korzystają ze zwolnienia od podatku.

6. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, zważył co następuje:

Mając na względzie §1 pkt 2 Zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn.zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrzył skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym mimo wniosku organu o jej rozpoznanie na rozprawie.

6.1. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy możliwości skorzystania przez Skarżącą z ulgi mieszkaniowej określonej w art. w art. 21 ust. 1 pkt 131 3 w zw. z ust. 25 pkt 1 u.p.d.o.f.

Przepis art.21 ust.1 pkt 131 u.p.d.o.f. stanowił, w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, iż wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe (podkr. Sądu); udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Natomiast według postanowień art. 21 ust. 25 pkt 1 lit a) u.p.d.o.f. za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej.

6.2. Z przytoczonych przepisów wynika, iż jednym z kryteriów zastosowania ustanowionej art. 21 ust. 1 pkt 131 u.p.d.o.f. ulgi podatkowej jest wydatkowanie dochodów, o których mowa w tym przepisie, na własne cele mieszkaniowe. Ustawodawca nie zdefiniował terminu "własne cele mieszkaniowe", natomiast w art. 21 ust. 25 u.p.d.o.f. zawarł katalog wydatków, które są kwalifikowane jako poniesione na cele mieszkaniowe. W ten sposób ustawodawca zawęził stosowanie ulgi do enumeratywnie wymienionych wydatków. W wyroku z dnia 4 września 2018 r., II FSK 256/18 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dopiero do tak określonego katalogu wydatków o charakterze przedmiotowym należy zastosować kwalifikator o charakterze podmiotowym wyrażający się w zwrocie "własne" i z tym poglądem należy zgodzić się (przywołany wyrok opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl – CBOSA). Zatem to dopiero ocena prawna okoliczności stanu faktycznego, a nie subiektywne deklaracje podatnika dotyczące przyszłości, decydują o tym, czy można uznać, że realizuje on "własne cele mieszkaniowe", o których mowa w art.21 ust.1 pkt 131 u.p.d.o.f.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że aktem notarialnym z dnia 14 lutego 2011 roku Repertorium A nr [...] Skarżąca dokonała sprzedaży nieruchomości oznaczonej nr działki [...], o powierzchni 0,0646 ha położonej w T. ul. K. [...], zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchowni 133,50 m2, za cenę 395.000,00 zł. Powołaną nieruchomość nabyła Skarżąca na podstawie umowy darowizny- akt notarialny Repertorium A Nr [...] z dnia 07 kwietnia 2009 roku - od matki.

Skarżąca poniosła wydatki na zakup aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 12 października 2012 roku 71/2240 części we współwłasności zabudowanej nieruchomości rolnej jako działka [...] o powierzchni 2,2100 ha i nr [...] o powierzchni 5,3930 ha za kwotę 103.000,00 zł wraz z kosztami sporządzenia tego aktu notarialnego w kwocie 2.580,83 zł. Ww. okoliczności nie są sporne.

W trakcie postępowania Skarżąca wyjaśniła, iż wydatkiem na własny cel mieszkaniowy o którym mowa w art.21 ust.1 pkt 131 u.p.d.o.f. był zakup udziału w ww. nieruchomości rolniczej w R. (akt notarialny Rep. [...]) obejmujący siedlisko wraz z budynkiem mieszkalnym. Podała, że mieszka w miejscowości C., w tej samej gminie, jednak ponosi koszty i uciążliwości związane z dojazdami i dowozem dzieci do szkoły/przedszkola. Przeprowadzka do mieszkania położonego bliżej pozwoliłaby zmniejszyć koszty i niedogodności. To, że do realizacji planów nie doszło, wynika z faktu śmierci T. W. i konfliktu, jaki wybuchł wśród jego spadkobierców. Nadal jednak jest współwłaścicielką siedliska, w którym mieszka kilka osób w dwu różnych budynkach, a mieszkanie po T. W. stoi puste.

W ocenie Sądu pierwszej instancji organ z naruszeniem art.191 O.p. pominął wskazane przez Skarżącą okoliczności doprowadzając w konsekwencji do naruszenia art.21 ust.1 pkt 131 u.p.d.o.f.

6.3. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.21 ust.1 pkt 131 oraz art.21 ust.25 u.p.d.o.f. oraz prawa procesowe tj.art.191 O.p. uznać należy go za uzasadnione. Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że ustawodawca w art.21 ust.1 pkt 131 u.p.d.o.f. nie ogranicza osób fizycznych w dysponowaniu określoną co do ilości liczbą mieszkań, wyraźnie jednak wskazać należy, że skorzystanie ze zwolnienia odnosi się tylko i wyłącznie do tych nabyć, które służą określonym celom, zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych. Powołując się na wyrok NSA z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. II FSK 3126/16 (opubl. CBOSA) prawidłowo także wywiódł, że nie stoi na przeszkodzie skorzystania z analizowanej ulgi okoliczność, że podatnik nabywa kilka lokali mieszkalnych, jak i to, że aktualnie posiada inny lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje. Niemniej jednak od konkretnych okoliczności będzie zależało, czy rzeczywiście takie zakupy realizują ustawowy warunek uznania własnych celów mieszkaniowych. Jeżeli zatem podatnik dokonuje zakupu co najmniej dwóch lokali mieszkaniowych w dwóch różnych miejscowościach, co wynika stąd, że w jednej miejscowości pracuje, w drugie koncentruje się jego życie rodzinne wówczas można uznać, że własny cel mieszkaniowy jest realizowany w odniesieniu do obu lokali. Także w sytuacji, gdy dwa położone obok siebie lokale mogą zostać połączone można uznać, że cel mieszkaniowy może być realizowany. Także czasowe, uzasadnione obiektywnymi okolicznościami wynajęcie zakupionych lokali mieszkalnych samo w sobie nie może przesądzać o tym, że podatnik nie będzie w nich realizował w tych mieszkaniach własnych celów mieszkaniowych.

Należy przy tym przyznać rację organowi podatkowemu, że "cel mieszkaniowy" nie może być postrzegany jako hipotetyczny stan faktyczny, którego elementy nie są znane w dacie wydawania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie można utożsamiać go z dalekosiężnymi planami o znacznym stopniu niepewności, gdyż w takim wypadku realizacja tego przepisu wymknęłaby się spod kontroli i stałby się on ostatecznie przepisem nie mającym zastosowania.

6.4. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie Sąd pierwszej instancji pominął istotną okoliczność jaką był zakup przez Skarżącą nie tylko udziału w siedlisku wraz ze znajdującym się pod nim gruntem, ale także udziału w ponad 7 ha gruntów rolnych. O ile zatem zakup siedliska czy udziału w nim może być pod pewnymi warunkami uznany za zakup za cele mieszkaniowe to już z pewnością zakup tak znacznego areału gruntów rolnych (czy udziału w nich) z pewnością nie służy celom mieszkaniowym, a podkreślić należy, że akcie notarialnym ustalono cenę za całość zakupionego udziału.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej zaaprobowanym przez WSA z §5 umowy warunkowej sprzedaży przedmiotowej nieruchomości [...] z dnia 31 sierpnia 2012 roku wynika ponadto, że dokonując zakupu udziału w ww. nieruchomości nie była Ona zainteresowana realizacją własnych celów mieszkaniowych bowiem wprost zadeklarowała, że w przypadku dokonania podziału geodezyjnego nieruchomości oraz dokonania zniesienia jej współwłasności nie będzie zainteresowania nabyciem działek gruntu, na których posadowiony są budynek mieszkalny o pow. około [...] nr i budynki gospodarcze (stodoła i budynek gospodarczy z dwoma pomieszczeniami mieszkalnymi). Przypomnieć przy tym należy, że T. W. zmarł w 2013 r., a zatem po podpisaniu ww. umowy. W tych okolicznościach twierdzenia Skarżącej, że zamierzała wyremontować część budynku mieszkalnego zajmowaną przez T. W. w celu przystosowania do własnych celów mieszkaniowych i przeprowadzki, ale zaniechała tych prac z uwagi na śmierć T. W. i konflikt pomiędzy jego spadkobiercami jawią się jako niewiarygodne. Skarżąca bowiem nie podjęła żadnych kroków zmierzających do rozpoczęcia remontu, mimo, że jak deklaruje część mieszkalna przynależna T. W. stoi pusta. Przeczy temu także doświadczenie życiowe oraz zasady logiki, nieracjonalne bowiem jest ponoszenie wydatków na remont lokalu, który w przypadku zniesienia współwłasności, zgodnie z deklaracją Skarżącej, nie stałby się Jej własnością. Zniesienie współwłasności jest z kolei tym bardziej prawdopodobne, iż stanowi naturalny sposób wygaszenia przyczyn podnoszonego przez Skarżąca konfliktu pomiędzy współwłaścicielami nieruchomości. Podkreślenia także wymaga, że sporna nieruchomość obejmująca m.in. dom o powierzchni 80 m2 stanowiła współwłasność aż dziesięciu osób, a Skarżąca realizowała własne cele mieszkaniowe poprzez budowę budynku mieszkalnego na działce [...] o pow. 0,0554 ha położonej w miejscowości C.

7. W tym rzeczy stanie uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.188 w zw. z art.151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.203 pkt 2 p.p.s.a.