Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 272/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 3 § 1 , art. 134 § 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3, art. 7 ust. 1, ust. 1a, ust. 2, art. 30 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.
article: art. 107 § 3, art. 11
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 26, art. 58 akapit pierwszy
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Dnia 3 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi R.G. na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oddala skargę


UZASADNIENIE

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją wydaną w dniu [...], na podstawie: art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012 r., poz. 1164 ze zm.), art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2.12.2009r., str. 1 ze zm.), art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. L 30 z 31.1.2009, str. 16, ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – w wyniku ponownego rozpoznania sprawy na skutek uchylenia decyzją z dnia [...] przez Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] – przyznał R. G. jednolitą płatność obszarową na rok 2013 w wysokości [...], wynikającą z pomniejszenia tej płatności o kwotę w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] R. G., wystąpił o przyznanie płatności na rok 2013, dołączając do wniosku załączniki graficzne. Producent zadeklarował do płatności działki ewidencyjne nr.: [...], [...], [...], [...], [...], [...] – położone w województwie wielkopolskim, powiat p., gmina B., obręb B.; działki ewidencyjne nr.: [...], [...], [...], [...], [...] – położone w województwie wielkopolskim, powiat p.i, gmina M. K., obręb B.; działki ewidencyjne nr.: [...], [...], [...] – położone w województwie w., powiat p., gmina B., obręb D.N. oraz działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie wielkopolskim, powiat p., gmina M. K., obręb M. K.; działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie wielkopolskim, powiat p., gmina B., obręb D.; działkę ewidencyjną nr [...] położoną w województwie w., powiat p., gmina M. K., obręb W. oraz działki ewidencyjne nr.: [...], [...] – położone w województwie w., powiat p., gmina M. K., obręb M. H.

Łączna powierzchnia zadeklarowanych do udzielenia płatności działek rolnych wyniosła [...] ha w ramach jednolitej płatności obszarowej.

W dniach [...] i [...] w gospodarstwie R. G. przeprowadzono kontrolę na miejscu, udokumentowaną raportem z czynności kontrolnych nr [...], w którym stwierdzono następujące nieprawidłowości:

- wielkość działki rolnej oznaczonej we wniosku o płatności literą "[...]" (działka ewidencyjna nr [...]) była mniejsza od powierzchni stwierdzonej, tj. [...] ha; równocześnie stwierdzono zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania (fotografie nr: 144-151);

- wielkość działki rolnej oznaczonej we wniosku o płatności literą "[...]" (działka ewidencyjna nr [...]) była większa od powierzchni stwierdzonej, tj. [...] ha, tzn. granice uprawy wykraczały poza granice działki referencyjnej zadeklarowanej we wniosku; stwierdzono obszar tymczasowy niekwalifikujący się do płatności, powiększenie zasięgu pola zagospodarowania oraz zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania (fotografie nr.: 102-109, 12-66).

- wielkość działki rolnej oznaczonej we wniosku o płatności literą "[...]" (działka ewidencyjna nr [...]) była większa od powierzchni stwierdzonej, tj. [...] ha; stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania oraz zmniejszenie zasięgu pola zagospodarowania (fotografie nr 93-101);

- wielkość działki rolnej oznaczonej we wniosku o płatności literą "[...]" (działka ewidencyjna nr [...]) była mniejsza od powierzchni stwierdzonej, tj. [...] ha; stwierdzono obszar tymczasowy niekwalifikujący się do płatności, powiększenie zasięgu pola zagospodarowania (fotografie nr 67-92).

- wielkość działki rolnej oznaczonej we wniosku o płatności literą "[...]" była mniejsza od powierzchni stwierdzonej, tj. [...] ha (fotografie nr 118-120).

Dodatkowo wykonano szkic kontrolowanych działek rolnych na podkładzie ortofotomapy, obrazujących lokalizację ww. działek rolnych.

Organ administracyjny wskazał, że wnioskodawcy przyznano jednolitą płatność obszarową do [...] ha. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną działek rolnych kwalifikowaną, a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu wynosiła [...]%. Stąd kwota, jaka miała zostać przyznana podlegała zmniejszeniu o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę.

R. G. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wskazując, że nie zgadza się z nią w części, w jakiej nie przyznaje mu dopłat do powierzchni wskazanych we wniosku o dopłaty oraz nakłada na niego pomniejszenia płatności, jednocześnie zarzucając nieprawidłowe wyliczenie powierzchni stwierdzonej w zakresie działek [...] i [...]. Zdaniem skarżącego, pomiary działek za każdym razem są różne. Wskazał, że otrzymał do tych działek powierzchnię PEG z Agencji (przy wstępnie wypełnionym wniosku o dopłaty), taka też powierzchnia została stwierdzona w poprzednich latach i zaakceptowana przez Agencję. Skarżący działa w dobrej wierze i nie można przypisać mu zawinienia. Od lat wykasza grunty w tym zakresie. Organ obciąża wadami techniczno-organizacyjnymi Agencji wnioskodawcę, co jest sprzeczne z prawem.

Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją wydaną w dniu [...], nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 ze zm.) oraz na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 1164 ze zm.) , utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 9a ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. 10 poz. 76 z późn. zm.), wartość powierzchni PEG powinna być aktualizowana o wyniki uzyskane podczas kontroli na miejscu. Z powyższego wynika również, że powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza PEG stanowi maksymalny kwalifikowany obszar, do którego może zostać przyznana płatność, natomiast nie musi ona być tożsama z powierzchnią działki rolnej deklarowanej przez rolnika. Stan faktyczny, tj. powierzchnię czy uprawę danej działki rolnej w przedmiotowej sprawie potwierdziła kontrola na miejscu.

W wyniku kontroli stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności nie potwierdza deklaracji wnioskodawcy. Dla działek rolnych oznaczonych identyfikatorami [...], [...] stwierdzono powierzchnie mniejsze niż zadeklarowane. Natomiast dla działek rolnych oznaczonych identyfikatorami [...], [...] oraz [...] stwierdzono powierzchnie większe niż zadeklarowane. Na podstawie materiału dowodowego ustalono, że powierzchnia, która nie spełnia kryterium otrzymania płatności wynosiła [...] ha. Powierzchnia ta została ustalona po zastosowaniu kompensaty ustalonych powierzchni dla wszystkich działek rolnych deklarowanych w 2013 r.

Organ drugiej instancji podkreślił, że powierzchnia wykorzystywana rolniczo przez R. G. na działce rolnej [...] zadeklarowanej na działce ewidencyjnej [...] wyniosła [...] ha. Płatność nie może zostać przyznana do działek niezadeklarowanych we wniosku. Dokonany podczas kontroli pomiar został wykonany po granicach naturalnych uprawy, co znalazło wyraz w dokumentacji fotograficznej oraz szkicach kontrolowanej działki znajdujących się w załączniku graficznym wykonanym przez inspektorów terenowych. Pomiar wskazał na położenie działki rolnej na działkach ewidencyjnych, które nie zostały zadeklarowane we wniosku i w efekcie dla tych działek ewidencyjnych nie może zostać przyznana płatność.

Organ odwoławczy wskazał, że fotografie zostały wykonane na granicy wykonanych zabiegów agrotechnicznych, natomiast zgodnie ze szkicami kontrolowanych działek wskazano również powierzchnie niekoszone.

R. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ jedynie ogólnikowo wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że ustalił w określonej wysokości różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną, natomiast koniecznym jest również wnikliwe i dokładne oraz przekonywujące wyjaśnienie, dlaczego określony obszar wnioskowany przez producenta uznał za niespełniający warunków do przyznania określonego rodzaju pomocy, a w konsekwencji zastosowania sankcji. Skarżący podkreślił, że organ winien prowadzić postępowanie w taki sposób, by z decyzji i jej uzasadnienia wynikało jasno, dlaczego podjęto takie, a nie inne rozstrzygnięcie, zwłaszcza w sytuacji, gdy chociażby tylko w ocenie subiektywnej strony nieuwzględniono jej żądania w ogóle, bądź jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, dodatkowo nałożono sankcje finansowe skutkujące potrąceniami.

Strona wskazała, że powierzchnia działek jest niezmienna odkąd skarżący wszedł w ich posiadanie, zaś organ administracji, który przeprowadził szereg kontroli w terenie nigdy nie zarzucił skarżącemu, by którekolwiek z części tych łąk nie były utrzymane w dobrej kulturze rolnej (co oznacza, że całe powierzchnie łąk, a zatem działek ewidencyjnych, z którymi co do zasady w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zbieżne są powierzchnie działek rolnych, były wykaszane zgodnie z wymogami organu). Wielokrotnie przeprowadzane kontrole w terenie przez przedstawicieli organu m.in. w zakresie powierzchni działek rolnych, wskazują na różną powierzchnię tych samych działek rolnych, stwierdzaną w czasie kontroli.

Zdaniem skarżącego, istotne różnice w pomiarach powierzchni ustalonych przez organ (czy to za pomocą pomiaru PEG, pomiaru GPS, czy też innej metody pomiaru), a wskazywanych w informacjach PEG czy też protokołach z kontroli w terenie dotyczą działek o bardzo nieregularnych kształtach, wielkich obszarowo (których nie można objąć jednym spojrzeniem), a więc trudnych w pomiarach. Szczególnie duże różnice zachodzą w pomiarach działki [...] (choć także [...] i [...]), która jest działką wyjątkowo skomplikowaną pod względem ukształtowania terenu i przebiegu działek rolnych, jednak od lat, a co najmniej od roku [...], jest ona użytkowana na tym samym obszarze w zakresie działek rolnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a tej ustawy.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. decyzją z dnia [...] o przyznaniu R.G. jednolitej płatności obszarowej na 2013 r. w pomniejszonej wysokości.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm.), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej (ust. 1). W postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się (ust. 2).

Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (ust. 3).

Zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Obowiązek wyczerpującego umotywowania decyzji wynika również z obowiązywania w postępowaniu administracyjnym zasady przekonywania (art. 11 k.p.a). Prawidłowo skonstruowane uzasadnienie decyzji stanowi zatem dla strony informację o tym, jakim materiałem dysponował organ, jakie fakty ustalił i na jakiej podstawie oraz jakie wyciągnął z nich wnioski, istotne z punktu widzenia zastosowania normy prawa materialnego, przez co nie tylko pełni rolę przekonującą, ale umożliwia podjęcie rzeczowej polemiki z rozstrzygnięciem organu czy to na etapie instancyjnym czy w przed sądem administracyjnym.

Zdaniem Sądu, w kontrolowanej sprawie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, z uwzględnieniem wskazanych powyżej przepisów, a istotne okoliczności sprawy nie budzą wątpliwości. W rezultacie prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ dokonał trafnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, ustalił właściwy stan faktyczny sprawy, do którego zastosował odpowiednie przepisy prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia opisane wyżej warunki z art. 107 § 3 k.p.a., co w konsekwencji pozwala na uznanie, że organy wywiązały się należycie z obowiązku, o jakim mowa w art. 3 ww. ustawy.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zgodnie z art. 7 ust. 1a ustawy, jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Natomiast, jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy, rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa), do których została przyznana jednolita płatność obszarowa.

Zgodnie z ust. 4 pkt 1 omawianego artykułu wysokość płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych, zwanych dalej "płatnościami obszarowymi", w danym roku kalendarzowym, ustala się jako iloczyn powierzchni kwalifikującej się do tych płatności i stawek płatności obszarowych na 1 ha tej powierzchni, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości oraz niezgodności.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy, Agencja przeprowadza kontrole administracyjne na miejscu, określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm. W świetle art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. W art. 34 ust. 1 tego aktu sprecyzowano, że powierzchnię działek rolnych określa się za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej, zaś maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha.

W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, podkreślana przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że płatność przysługuje do powierzchni działek rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar. Tak zwana "powierzchnia PEG" (powierzchnia ewidencyjno–gospodarcza) jest to maksymalny obszar, do jakiego wnioskodawca może otrzymać płatność, natomiast producent rolny składając wniosek o przyznanie płatności zobowiązany jest podać powierzchnię faktyczną działki rolnej, czyli użytkowaną przez niego rolniczo. Zasadniczo zatem deklarowana powierzchnia nie może być większa niż PEG, co nie oznacza że wnioskodawca wypełnia swój obowiązek podania faktycznej powierzchni, jeżeli nie przekracza danych PEG.

W niniejszej sprawie organ prawidłowo, w wyniku przeprowadzonej kontroli na spornych działkach rolnych, stwierdził faktyczne odchylenia wielkości powierzchni deklarowanych do dopłat w stosunku do stwierdzonych na gruncie. Organ zasadnie zatem stwierdził, że płatność nie może zostać przyznana do działek niezadeklarowanych we wniosku. Dokonany podczas kontroli pomiar został wykonany wzdłuż granic naturalnych uprawy, co znalazło wyraz w dokumentacji fotograficznej oraz szkicach kontrolowanej działki znajdujących się w załączniku graficznym wykonanym przez inspektorów terenowych Agencji. Organ wykazał położenie działki E w granicach działek, które nie zostały zadeklarowane we wniosku. Ponadto, zgodnie ze szkicami kontrolowanych działek wykazał również powierzchnie niekoszone.

W konsekwencji, jak prawidłowo ocenił organ, dla powyższych działek ewidencyjnych nie mogła zostać przyznana płatność.

Powyższe implikowało pomniejszenie przyznanych płatności w oparciu o art. 58 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, w sposób, który został przez organ wyczerpująco przedstawiony w uzasadnieniu decyzji. Na podstawie materiału dowodowego prawidłowo przyjęto, że powierzchnia, która nie spełnia kryterium otrzymania płatności wynosiła [...] ha. Skarżącemu przyznano jednolitą płatność obszarową do powierzchni [...] ha. Powierzchnia ta została ustalona po zastosowaniu kompensaty ustalonych powierzchni dla wszystkich działek rolnych deklarowanych w 2013 r.

W ocenie Sądu, strona nie podważyła w sposób skuteczny ustaleń organu, w tym ustaleń kontroli odnośnie zweryfikowanej powierzchni ewidencyjno–gospodarczej działek określonych w decyzji. Podkreślić należy, że skoro wyłącznie na wnioskodawcy spoczywał obowiązek prowadzenia uprawy zgodnie z wymaganiami określonymi w ustawie o płatnościach, zatem to on ponosił pełną odpowiedzialność za skutki podania we wniosku informacji niezgodnych ze stanem faktycznym.

Biorąc to pod uwagę nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wadliwej realizacji działań dla określenia powierzchni gruntów, do których stronie skarżącej przysługiwały płatności w 2013 r. Organ ustalił rzeczywistą powierzchnię uprawnionych do płatności (PEG) działek rolnych, zgodnie z powołanymi powyżej przepisami prawa.

Wobec tego, Sąd uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.