Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2743/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: § 271 ust. 1 i ust. 5
journal: Dz.U. 2015 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie NSA Roman Hauser del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 1143/15 w sprawie ze skargi K.P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 30 maja 2016 r. (sygn. akt II SA/Gl 1143/15) oddalił skargę K. P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] września 2015 r. (nr [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] listopada 2014r. sprostowaną postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014r. Prezydent Miasta D. G. na wniosek R. O. ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy na działce o nr ewid. [...] k.m. [...] w D. G.

Po rozpoznaniu odwołania od tej decyzji, wniesionego przez K. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] stycznia 2015r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wniesioną na tę decyzję skargę, oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawomocnym wyrokiem z dnia 14 października 2015 r. (sygn. akt II SA/Gl 362/15).

W dniu [...] marca 2015 r. R. O. oraz J. D.-O. złożyli do Prezydenta Miasta D. G. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zjazdem z drogi publicznej, usytuowanego na działce nr [...] przy ul. S. w D. G. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym, między innymi poprzez dostosowanie tego projektu do ustaleń decyzji Prezydenta Miasta D. G. o warunkach zabudowy w zakresie odprowadzania wód deszczowych, a nadto zobowiązał do uzgodnienia projektu budowlanego z [...] S.A. oraz z GPW przez potwierdzenie możliwość lokalizacji budynku na nieczynnym rurociągu. Po uzupełnieniu projektu budowlanego, Prezydent Miasta D. G. decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz ze zjazdem z drogi publicznej przy ul. S. w D. G., na działkach nr [...] i [...]; k.m. [...].

Odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniósł K. P. (właściciel działek nr [...] oraz nr [...] sąsiadujących z nieruchomością inwestorów). Wskazał, że projekt budowlany zawiera informacje niezgodne ze stanem rzeczywistym w zakresie dotyczącym zabudowania działki sąsiedniej o nr [...]. Ponadto podał, że projekt budowlany został zatwierdzony przy braku określenia warunków przyłączenia energii elektrycznej. Są one zawarte w osobnej teczce niepołączonej z resztą dokumentacji projektowej, co stanowi naruszenie rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Podniósł, że postępowanie organu I instancji powinno być zawieszone w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na fakt złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o warunkach zabudowy. Zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja dopuszcza jako zasadę odprowadzanie wód opadowych na teren nieruchomości inwestorów w sytuacji, gdy zgodnie ze sprostowaną decyzją o warunkach zabudowy należy odprowadzać wody opadowe do sieci kanalizacji deszczowej. Wskazał także, iż planowana inwestycja doprowadzi do zacienienia jego działki, a nadto, że zatwierdzony projekt budowlany dotyczy obiektu dwupiętrowego, w sytuacji gdy wszystkie budynki na przedmiotowym osiedlu są budynkami jednopiętrowymi z poddaszem użytkowym.

Wojewoda Ś. decyzją z dnia [...] września 2015 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wskazał, że projektowany budynek mieszkalny zlokalizowany będzie w granicy z działką nr [...] i w odległości 1,50 - 2,06 m od granicy z działką nr [...]. Mając jednak na uwadze, że działka inwestorów ma szerokość 11,33 m, to zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uznać należało, że budynek został zlokalizowany zgodnie z warunkami technicznymi. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego zawierającego informacje niezgodne ze stanem rzeczywistym, organ odwoławczy wyjaśnił, że rysunek elewacji wschodniej nie zawiera wskazanych przez skarżącego informacji. Graficzne "zakratkowanie" na tym rysunku przestrzeni nad tą działką nie oznacza zlokalizowanego w tym miejscu budynku. Wskazał również, że projekt budowlany jest kompletny i zawiera wymagane uzgodnienia, w tym z [...] S.A., co zawarte zostało w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. Podzielił organ odwoławczy w całości stanowisko organu I instancji, że skarga wniesiona do sądu administracyjnego na decyzję SKO o warunkach zabudowy nie wpływa na dopuszczalność zawieszenia niniejszego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zwrócił uwagę, że planowana inwestycja spełnia wymogi zawarte w § 13, § 57 i § 60 warunków technicznych, gdyż odległość między budynkiem inwestora, a budynkiem skarżącego (około 12 m), jest znacznie większa niż wysokość przesłaniania, biorąc pod uwagę, że projektowany budynek ma wysokość 6,74m. Natomiast, w odniesieniu do możliwości wystąpienia ewentualnego zacienienia pomieszczeń mieszkalnych w planowanej przez skarżącego rozbudowie jego budynku mieszkalnego wskazał, że organ administracji dokonuje oceny sprawy na podstawie aktualnego stanu zabudowy, natomiast nie orzeka o stanie hipotetycznym, który może, lecz nie musi zaistnieć w przyszłości. Wojewoda nie zgodził się również z twierdzeniem skarżącego, że budynek inwestorów został zaprojektowany jako obiekt dwupiętrowy, bowiem z decyzji o warunkach zabudowy wynika, że planowany budynek będzie budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym dwukondygnacyjnym. Podkreślił organ odwoławczy, że nie należy utożsamiać pojęcia "dwukondygnacyjny" z pojęciem "dwupiętrowy". Wskazał przy tym, że za pierwszą kondygnację uznaje się parter, zaś druga kondygnacja stanowi pierwsze piętro budynku. Odnośnie odprowadzania wód opadowych Wojewoda podkreślił, że w dniu [...] lipca 2015 r. projektant inwestycji dokonał korekty w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, dotyczącej sposobu odprowadzania wód opadowych. Jednocześnie pismem z dnia [...] lipca 2015 r. organ odwoławczy poinformował strony postępowania o dokonanej korekcie, pouczając przy tym o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia co do zebranych materiałów i wprowadzonej korekty. Wojewoda nie zgodził się również z argumentem skarżącego, że możliwość lokalizacji budynku w granicy działki musi wynikać z decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał, że § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia o warunkach technicznych stanowi samodzielną podstawę do takiej lokalizacji budynków. Potwierdził również zgodność zatwierdzonego projektu z decyzją o warunkach zabudowy, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi oraz uznał, że projekt uzyskał wymagane opinie, uzgodnienia oraz pozwolenia.

Skargę na powyższej opisaną decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł K. P. Podniósł tożsame zarzuty z tymi, które zawarł w odwołaniu. Dodatkowo zauważył, że zacienianie należącego do niego budynku w części, którą zamierza dopiero rozbudować nie stanowi stanu hipotetycznego, gdyż dysponuje ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla tej inwestycji. Wskazał również, że to w projekcie budowlanym, w punkcie 2.1 – charakterystyka budynku stwierdzono, że projektowany budynek będzie dwupiętrowy. Ponadto stwierdził, że nieprawidłowo zwymiarowano projektowany budynek, a projekt zagospodarowania nie posiada wymiarów odległości od istniejących zabudowań na działkach sąsiednich.

W toku postępowania sądowego skarżący K. P. złożył pismo zawierające analizę spełnienia warunków bezpieczeństwa pożarowego budynku należącego do uczestników postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia [...] maja 2016 r. oddalił skargę. Podał, że granice postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (rozbudowę, nadbudowę, przebudowę) wyznacza przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji. W razie spełnienia wymagań określonych tym przepisem oraz złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). W ocenie sądu I instancji, warunki określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zostały w sprawie spełnione. Inwestor przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego).

Zwrócił uwagę WSA w Gliwicach, że art. 35 Prawa budowlanego zawiera zasadę wyłącznej odpowiedzialności projektanta za projekt architektoniczno-budowlany. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, względnie decyzji o warunkach zabudowy, a także wymaganiami ochrony środowiska (wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 940/07). Organ administracji nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Sąd I instancji zwrócił uwagę na art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 Prawa budowlanego, które określają obowiązki projektanta i osoby sprawdzającej projekt budowlany. Brak przestrzegania przez projektanta w sposób rażący przy projektowaniu lub wykonywaniu robót budowlanych przepisów art. 5 Prawa budowlanego stanowi wykroczenie podlegające karze grzywny (art. 93 pkt 1 Prawa budowlanego). Osoby wykonujące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, które dopuściły się występków lub wykroczeń, określonych ustawą Prawo budowlane podlegają ponadto odpowiedzialności zawodowej w budownictwie (art. 95 Prawa budowlanego).

Podkreślił WSA w Gliwicach, że w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, bada wyłącznie, czy zostało złożone przez projektanta stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Oświadczenie takie w niniejszej sprawie zostało złożone na stronie 4 projektu budowlanego z [...] lutego 2015 r. Pełną odpowiedzialność za zgodność tego projektu z prawem ponoszą zatem projektanci. W konsekwencji, wbrew twierdzeniom skargi, organ architektoniczno-budowlany, poza przeprowadzoną kontrolą, zgodnie z przepisami prawa, nie miał obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń co do spełnienia warunków bezpieczeństwa pożarowego zaprojektowanego budynku w części graniczącej z działką skarżącego. Obowiązkiem organu było jednak dokonanie oceny zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, co w sprawie niniejszej organy obu instancji uczyniły. W ocenie sądu I instancji, zakres sprawdzenia był wystarczający do wydania zaskarżonej obecnie decyzji.

WSA w Gliwicach zwrócił uwagę, że organ architektoniczno-budowlany prawidłowo ocenił zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami zawartymi w wydanej przez Prezydenta Miasta Dąbrowy Górniczej decyzji o warunkach zabudowy z dnia 28 listopada 2014 r. sprostowanej postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Projektowana budowa spełnia również wymogi § 12 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten dopuszcza bowiem, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka inwestorów ma mniejszą szerokość niż 16 m. Natomiast ściana budynku zaprojektowana w granicy z działką sąsiednią nie posiada otworów drzwiowych i okiennych, co wprost wynika z treści projektu budowlanego. Zatem zasadnie organy administracji uznały, że spełnione zostały przesłanki wynikające z § 12 ust. 3 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Zgodził się WSA w Gliwicach ze stanowiskiem organów administracji, że wskazany przepis stanowi samodzielną podstawę do lokowania budynków w granicach działki i nie jest zależny od ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Spełniony został również warunek określony w § 13 i § 60 rozporządzenia, ponieważ odległość projektowanego budynku od budynku skarżącego (około 12m) jest większa niż wysokość przesłaniania, biorąc pod uwagę, że projektowany budynek ma wysokość 6,74m.

Odnosząc się natomiast do kwestii potencjalnego przesłaniania pomieszczeń w planowanej do rozbudowy części budynku skarżącego, wskazał sąd I instancji, że organ prawidłowo przyjął, iż ewentualne zacienianie może dotyczyć tylko istniejących budynków lub takich, w stosunku do których wydane zostały decyzje pozwalające na ich realizację. Nie ulega wątpliwości, że w chwili wydawania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę uczestnikom postępowania sądowego, skarżący nie dysponował taką decyzją, tym samym okoliczność ta nie mogła być wzięta pod uwagę przez organ administracji.

Jako chybiony uznał WSA również zarzut dotyczący niezasadnego utrzymania w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, pomimo konieczności sprostowania projektu budowlanego. Podkreślił sąd I instancji, że już na etapie postępowania przed Prezydentem Miasta Dąbrowa Górnicza zauważono błąd w projekcie, który zapewne był wynikiem odmiennego uregulowania kwestii odprowadzania wód opadowych w decyzji o warunkach zabudowy. W powyższym zakresie decyzja o warunkach zabudowy została sprostowana postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015r. zobowiązał projektanta do uzupełnienia, we wskazanym zakresie przedłożonego projektu budowlanego. Jak wynika z treści notatki urzędowej, w dniu [...] kwietnia 2015 r. w siedzibie organu stawił się inwestor wraz z projektantem uzupełniając wskazane braki. Dołączył do akt pismo [...] Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2015r. ustalające warunki techniczne wykonania kanalizacji deszczowej wraz z rysunkiem przebiegu tej kanalizacji na kopii mapy zasadniczej. Trasa kanalizacji została również naniesiona na projekt zagospodarowania działki. W dniu [...] lipca 2015 r. projektant dokonał także sprostowania w części opisowej projektu, wpisując, że wody opadowe będą odprowadzane do sieci kanalizacji deszczowej. Zatem, w ocenie WSA w Gliwicach zasadnie organy administracji uznały, że nie zachodzi sprzeczność pomiędzy przedłożonym przez inwestora projektem, a uzyskaną wcześniej decyzją o warunkach zabudowy. Przedmiotowy projekt budowlany jest także kompletny w rozumieniu art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

Wg sądu I instancji nie ulega wątpliwości również fakt, że z treści projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy budynek będzie dwukondygnacyjny i nie zmienia tego okoliczność, że w części opisowej w charakterystyce budynku projektant użył określenia budynek dwupiętrowy. Nawet pobieżna analiza projektu pozwala bowiem zorientować się, że projekt zawiera rzut parteru i tylko jednego piętra, zatem chybione są zarzuty skargi w tym zakresie.

Wskazał również WSA w Gliwicach, że organy administracji nie miały obowiązku uwzględnienia braku zgody skarżącego na realizacje inwestycji, nie mogły też w oparciu o brak tej zgody odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Skarżący nie przedłożył żadnych dowodów na naruszenie jego interesu prawnego poprzez przedmiotową inwestycję.

Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Gliwicach wniósł K. P.

Zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania tj.:

- art. 145 par. 1 pkt 1 lit.c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez zaakceptowanie popełnionych przez organ odwoławczy naruszeń procedury (art. 77 par. 1, art. 6, 7, 8, 80 k.p.a.) i odmowę uchylenia decyzji, mimo zaniechania zebrania przez organ II instancji materiału dowodowego i jego wyczerpującego rozpatrzenia, co stanowi konsekwencję pominięcia twierdzeń i zarzutów skarżącego w toku postępowania;

- art. 141 par. 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnej odległości planowanego budynku od budynku skarżącego w zakresie określonym par. 271 rozporządzania w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

2. prawa materialnego tj.:

- art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z par. 271 ust. 1 i ust. 5 rozporządzania w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie, tj. błędne wskazanie, że organ nie miał obowiązku poczynienia ustaleń pod względem spełnienia warunków bezpieczeństwa pożarowego zaprojektowanego budynku w części graniczącej z działką skarżącego;

- par. 272 ust. 3 rozporządzania w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy projektowany budynek usytuowany jest bezpośrednio przy granicy sąsiadującej działki nr [...], nie posiadając od tej strony ściany oddzielenia przeciwpożarowego.

W oparciu o powyższe zarzuty, skarga kasacyjna domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, zasądzenia kosztów postępowania sądowego oraz rozpoznania sprawy bez przeprowadzania rozprawy przed NSA.

Skarga kasacyjna akcentowała, że zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego - projekt zagospodarowania działki w formie graficznej winien określać odległość planowanego budynku w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich. W projekcie zagospodarowania działki nie została wskazana konkretna odległość planowanego budynku od budynku skarżącego. WSA podał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż odległość ta wynosi około 12 metrów, jednak zdaniem skarżącego odległość ta wynosi dokładnie 11,5 metra. Okoliczność ta ma istotne znaczenie z uwagi na podnoszony zarzut naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnej odległości pomiędzy budynkiem planowanym, a budynkiem już istniejącym, w zakresie ochrony przeciwpożarowej.

Wskazywała skarga kasacyjna, iż WSA w Gliwicach pominął podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące niespełnienia wymogu z przepisów § 271 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd w uzasadnieniu wskazał, iż pełną odpowiedzialność za zgodność projektu budowlanego z prawem ponoszą projektanci, w związku z czym organ nie miał obowiązku prowadzenia ani dodatkowych badań, ani ustaleń pod względem spełnienia warunków bezpieczeństwa pożarowego zaprojektowanego budynku w części graniczącej z działką skarżącego. W ocenie skarżącego kasacyjnie, niewątpliwie jednak organ miał obowiązek dokonania oceny zgodności projektu zagospodarowania działki zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a więc także przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zwrócił uwagę na § 271 ust. 1 tego rozporządzenia, podkreślając wynikające z tego przepisu wymogi odległościowe między zewnętrznymi ścianami budynków. Wskazał, że skoro odległość budynku planowanego od istniejącego budynku wynosi 11,5 metra, to istotnym jest ustalenie tego, jaką klasę odporności ogniowej ma powierzchnia ściany budynku planowanego. Okoliczność ta wpływa na ustalenie dopuszczalnej odległości posadowienia budynku planowanego w stosunku do istniejącego budynku skarżącego. Niewątpliwie organ administracji miał na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane obowiązek badania czy projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, a więc z przepisami dotyczącymi odległości usytuowania budynków, z uwagi na przepisy pożarowe. Organ zatem miał obowiązek badać klasę odporności ogniowej powierzchni ściany zewnętrznej planowanego budynku, gdyż ma to wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Ponadto, w ocenie skargi kasacyjnej, WSA nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do zarzutów skarżącego, iż nie zostały spełnione przesłanki § 271 i § 272 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wskazując jedynie ogólnikowo, iż inwestor miał prawo usytuować planowany budynek w odległości 1,5 m od granicy działki i nie zostały naruszone w/w przepisy.

Wskazywała skarga kasacyjna, iż zgodnie z projektem budowlanym ściana zewnętrzna planowanego budynku ma być ocieplona styropianem. Styropian do ocieplenia w zależności technologii i wykonania może mieć klasyfikacje odporności ogniowej E lub F (czyli niższą od E).

Ponadto, zgodnie z projektem budowlanym, planowany budynek usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej nr [...], zatem zgodnie z § 272 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (...) zewnętrzna ściana tego budynku powinna być ścianą oddzielenie pożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5 w/w rozporządzenia. Zgodnie z projektem budowlanym zewnętrzna ściana tego budynku od tej strony również ma zostać ocieplona styropianem. Ściana ocieplona styropianem nie może być uznana za ścianę oddzielenia przeciwpożarowego (tak wyroki: WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2015 r. o sygn II SA/G1 460/15; WSA w Gliwicach z dnia 10 grudnia 2015 r. o sygn II SA/G1 501/15). W tej sytuacji, wobec niespełnienia przez projekt budowlany wymagań § 272 ust. 3 cytowanego rozporządzenia, brak było podstaw do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Akcentowała skarga kasacyjna, że zatwierdzenie wadliwego projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę narusza prawa skarżącego, który nie może rozbudować własnego budynku zbliżając się do granicy działek, gdyż inwestor zaplanował swój budynek w zbyt bliskiej odległości od tej granicy. Narusza to prawo skarżącego do zagospodarowania swojej nieruchomości, zgodnie z uzyskaną decyzją o warunkach zabudowy swojej działki w odległości 4 m od jej granicy. Zdaniem skarżącego, ściana zewnętrzna planowanego budynku od strony graniczącej z jego działką powinna być ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, co spełnia jego oczekiwania w zakresie swobodnego dysponowania swoją własnością na cele budowlane.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł R. O., domagając się oddalenia skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369; dalej ustawa powoływana jako "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zadaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlegała oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).

Jako nietrafne ocenić bowiem należało zarzuty przedstawione w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego, akcentujące uchybienie przez sąd I instancji przepisom art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z par. 271 ust. 1 i ust. 5 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015 r., poz. 1422; dalej akt ten powoływany jako "rozporządzenie"). Skarga kasacyjna zwracała w tym zakresie uwagę, iż nie było poprawne stanowisko WSA w Gliwicach, przyjmujące, że organy administracji orzekające w tej sprawie nie miały obowiązku ustalania zachowania w projektowanym budynku warunków bezpieczeństwa pożarowego, w tej części tego budynku, która graniczy z działką stanowiącą własność skarżącego kasacyjnie. Podkreślała skarga kasacyjna, że po stronie orzekających organów administracji istniał obowiązek dokonania oceny zgodności projektu zagospodarowania działki, w aspekcie uwzględnienia norm odległościowych między budynkami jednorodzinnymi, a wynikających z par. 271 ust. 1 wskazanego rozporządzenia.

Zajmując stanowisko względem tego zarzutu podzielić należy poglądy i zapatrywania przedstawione w zaskarżonym wyroku. W szczególności zwrócić należy uwagę, że zakres kognicji organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzaniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę określony został w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z przepisu tego wynika, że organ administracji pozbawiony został możliwości ingerencji w merytoryczną zawartość projektu (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy). Odnosi się to także do tych rozwiązań projektowych, które zapewnić mają należyte bezpieczeństwo przeciwpożarowe a potrzebnych dla konkretnego usytuowania projektowanego obiektu względem granic działki czy sąsiednich budynków. Ocenie organu administracji może natomiast podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wynika bowiem, że sprawdzeniu podlega tylko projekt zagospodarowania działki lub terenu i to przy tym jedynie pod kątem jego zgodności z przepisami, w tym zwłaszcza techniczno – budowlanymi. Zatem, w aspekcie wskazanych wyżej przepisów, ocenie organu administracji podlega jedynie sama lokalizacja budynku na działce inwestora albowiem kwestia ta jest objęta projektem zagospodarowania działki budowlanej. Zarzuty zaś dotyczące rozwiązań odnoszących się do zagadnienia odporności ogniowej ściany przyszłego budynku od strony działki skarżącego, na gruncie ocenianej sprawy pozbawione są racji. Wskazać bowiem nadto należy, że stosownie do § 213 pkt 1 lit.a cytowanego wyżej rozporządzenia, wymagania odnoszące się do klasy odporności pożarowej budynków określone § 212 nie dotyczą budynków mieszkalnych jednorodzinnych do trzech kondygnacji nadziemnych włącznie. Tymczasem inwestycja objęta decyzją o pozwoleniu na budowę, stanowi budynek mieszkalny jednorodzinny o dwóch kondygnacjach. Zatem zarzuty wskazujące na naruszenie w sprawie przepisów bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w tym par. 271 ust. 1 i 4 rozporządzenia, nie zasługują na uwzględnienie. Tym samym, także zarzut naruszenia 272 ust. 3 rozporządzenia nie był zasadny.

Uznając prawidłowość zajętego przez sąd I instancji w sprawie stanowiska i trafny kierunek rozstrzygnięcia sprawy, jako nieusprawiedliwione należało ocenić także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 141 par. 4 tej ustawy. Analiza zaskarżonego orzeczenia prowadzi bowiem do wniosku, że sąd I instancji niewadliwie ocenił zebrany w sprawie materiał dowody i dokonał jego należytej oceny, wyprowadzając przy tym właściwe wnioski. Jednocześnie podkreślić trzeba, że brak szczegółowego odniesienia się sądu I instancji do zarzutów skarżącego w zakresie naruszenia par. 271 rozporządzania w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie miał jakiegokolwiek wpływu na wynik ocenianej sprawy. Podnoszone bowiem w powyższym zakresie argumenty, co wyżej wskazano, pozbawione były doniosłości, mogącej rzutować na odmienną ocenę zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.