Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3412/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 16 ust 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant ref. staż. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2016 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] września 2015 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. M., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości K., gmina M.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

P. M. złożył do Urzędu Gminy w M. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach o nr ew. [...] i [...], położonych w miejscowości K., gmina M.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego Wójt Gminy M. (dalej organ I instancji) stwierdził, że podstawę materialnoprawną wydanej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. z 2015 r., poz. 199). Wydanie decyzji

o warunkach zabudowy możliwe jest przy łącznym spełnieniu przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy. Wywiódł, iż przedmiotowy teren inwestycji, wyznaczony o przyjętym promieniu około 141 m, położony jest w otoczeniu rozproszonej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, znajdującej się w szczególności w kierunku północnym wsi K. Wnioskowany teren ma nieregularny kształt i posiada zagwarantowaną obsługę komunikacyjną na zasadzie służebności gruntowej polegającej na prawie przejazdu i przechodu zgodnie z dostarczonym przez inwestora postanowieniem. Działka o nr. ew. [...] znajdująca się w bliskim sąsiedztwie zabudowana jest funkcją zabudowy mieszkaniową jednorodzinną i posiada taki sam dostęp do drogi publicznej co wnioskowany teren. Zatem zachowanie "dobra sąsiedzkiego" w powyższej sprawie organ uznał jako spełnione.

Pomimo istniejącego "sąsiedztwa", według organu I instancji położenie terenu inwestycji nie pozwala na usytuowanie jakiegokolwiek budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bowiem decyzja ustalająca warunki zabudowy naruszałaby przepisy odrębne ( art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy ) tj. ustawę z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469) oraz Rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...], ze zm.)

Teren inwestycji jak podał organ I instancji nie pozwala na usytuowanie jakiegokolwiek obiektu z uwagi na położenie działek w całości w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią rzeki O. Organ powołał się w tym zakresie na pismo z [...] kwietnia 2015 r. Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] – Zarząd Zlewni w [...] na podstawie "Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej dla rzeki O.", potwierdzające, iż przedmiotowe działki znajdują się w zasięgu wód powodziowych o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat (woda 1%).

Ponadto organ I instancji stwierdził iż teren inwestycji znajduje się w całości w obszarze chronionego krajobrazu, który obejmuje zasięgiem całą gminę M., na którym obowiązuje stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów, rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Na terenie inwestycji jak podał organ I instancji poza gruntem rolnym i łąką znajduje się zbiornik wodny jako grunty pod stawami oznaczony symbolem Wsr o powierzchni 0,1158 ha stanowiący 40% powierzchni terenu inwestycji oraz dłuższym bokiem przylega bezpośrednio do Kanału [...] będącego wodą płynącą oznaczoną symbolem Wp (działka o nr ew. [...]), który figuruje w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów jako ciek naturalny o długości 11,33 km stanowiący lewy dopływ O.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. M. nie zgodził się z ustaleniami organu I instancji, wywiódł, iż jedyną przeszkodą do wydania decyzji o warunkach zabudowy jest ustalenie, że ciek wodny stanowi ciek naturalny, ponadto w jego ocenie organ nie zbadał całości materiału dowodowego co do tego cieku. Również odwołujący zarzucił, że błędne jest określenie spornego terenu jako zalewowego, bowiem nastąpiła zmiana od 15 kwietnia 2015 r.

W dniu [...] września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO, organ odwoławczy, Kolegium) wydało zaskarżoną decyzję.

Po przedstawieniu przebiegu dotychczasowego postępowania przed organami uwzględniającego uprzednio wydane decyzje, organ odwoławczy odniósł się do uzupełniającego postępowania przeprowadzonego przez SKO, wobec sprzeczności pism wydanych przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w [...] Zarząd Zlewni w [...].

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, iż w celu wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jako warunek konieczny organ musi ustalić, że co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana oraz, czy teren i planowana inwestycja spełnia warunki określone

w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy. W celu stwierdzenia czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ustawy konieczna jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. W myśl § 3 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy. Obszar analizowany ma obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m.

Kolegium stwierdziło, że przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna stanowiąca podstawę wydania decyzji o warunkach zabudowy została wydana zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W przedmiotowej sprawie organ ustalił, że na podstawie załączonej do akt sprawy kopii mapy zasadniczej możliwe jest wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości trzech szerokości przyjętego frontu terenu inwestycji we wszystkich kierunkach, która to odległość

w przedmiotowej sprawie wynosi około 141 m. Wydając decyzję organ mając na uwadze przesłankę określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, stwierdził, że przedmiotowy teren położony jest w otoczeniu rozproszonej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej

i zagrodowej, znajdującej się w szczególności w kierunku północnym wsi K.

Organ odwoławczy zwrócił także uwagę, że organ I instancji stwierdził, iż przyczyną wydania decyzji odmownej był fakt niespełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 5, a więc wydanie pozytywnej decyzji naruszałoby przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne oraz rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...]

z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

Powołując się na treść art. 88l ust. 1 Prawa wodnego SKO stwierdziło, iż zastosowanie powyższego przepisu wymagało wykazania, że zakazy w nim określone dotyczą działek ew. [...] i [...] położonych w miejscowości K. Jak wywiódł organ odwoławczy z ustaleń organu I instancji wynika, iż działki ew. [...] i [...] znajdują się w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki O. powołując się przy tym na treść pisma Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Zarządu Zlewni w P. z dnia [...] kwietnia 2015 r., z którego wynika, że przedmiotowe działki znajdują się w zasięgu wód powodziowych o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat (woda1%).

Natomiast przeprowadzone przez organ odwoławczy dodatkowe postępowanie podważyło powyższe stanowisko zawarte w decyzji. W piśmie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Zarządu Zlewni w P. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. wykazano m.in., że działki ew. nr [...],[...] i [...] nie znajdują się w zasięgu obszaru szczególnego zagrożenia powodzią tj. w zasięgu wody o prawdopodobieństwie wystąpienia raz na 100 lat (woda1%).

Zatem uwzględniając powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że podniesiony przez Wójta Gminy M. argument nie ma podstaw w aktualnym stanie prawnym.

Wyjaśniając drugą przesłankę wydania odmownej decyzji - rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, SKO wskazało, iż § 3 ust. 1 pkt 8 stanowi o zakazie lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Przeprowadzone postepowanie wykazało, że cała gmina M. znajduje się na obszarze [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Organ I instancji wykazał ponadto, że działce na obszarze inwestycji nr ew. [...] znajduje się zbiornik wodny oznaczony w ewidencji symbolem Wsr, ponadto działka bezpośrednio graniczy z działką nr ew. [...] określaną mianem Kanału [...] i oznaczoną symbolem Wp. Zwrócono także uwagę, iż na sąsiedniej działce [...] znajduje się również zbiornik wodny oznaczony symbolem Wsr, a na działce [...] zbiornik wodny oznaczony symbolem Ws. Wszystkie wymienione zbiorniki wodne znajdują się na terenie inwestycji lub w odległości mniejszej niż 100 m od tego terenu.

Kolegium za zasadne uznało wskazanie, że obszar chronionego krajobrazu według art. 23 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) – obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz

o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Art. 24 ust. 1 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody przewiduje, że

w obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

W rezultacie w ocenie Kolegium wniosek o wydanie warunków zabudowy nie może zostać pozytywnie rozpatrzony, gdyż decyzja w tym przedmiocie musi być zgodna z przepisami odrębnymi, zaś w rozpoznawanym przypadku nie jest zgodna

z zapisem § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...].

Organ odwoławczy dodatkowo podkreślił, że grunt oznaczony symbolem Wsr, zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia [...] marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454 ze zm.) wskazuje na grunt rolny pod stawami. Kolegium zaznaczyło również, iż w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nie określono cech zbiornika wodnego, od których zależałby zakaz zabudowy. Wobec tego uznało za zasadne przyjęcie, że zakazem objęte jest lokalizowanie obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegu każdego zbiornika wodnego.

Odnosząc się do pojęcia "inne zbiorniki wodne" zdaniem organu chodzi o inne niż jeziora zbiorniki wodne, zarówno naturalne jak i sztuczne. W konsekwencji każdy istniejący zbiornik, nawet jeżeli powstał sztucznie będzie brany pod uwagę w świetle zapisów w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody. Kolegium stwierdziło, że podziela stanowisko Wójta Gminy M., że inne zbiorniki wodne to również stawy,

a także inne wody znajdujące się w zagłębieniach terenu powstałe w wyniku działalności człowieka.

Skargę na powyższą decyzję wniósł P. M. zaskarżając decyzję

w całości i zarzucając jej brak wykazania skonkretyzowanej podstawy prawnej ( art. 107 § 3 k.p.a.) i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania SKO w [...].

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż Kolegium wykazało się niekonsekwencją w interpretacji przepisu wynikającego z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody[...], co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., co w konsekwencji utrudnia uzyskanie warunków zabudowy od 2009 r.

Jednocześnie skarżący wyjaśnił, że w odległości 100 m od działek [...] i [...] poza stawami rybnymi nie występują żadne inne zbiorniki wodne, które byłyby przeszkodą w wydaniu warunków zabudowy. Zaznaczył, iż istniejące małe stawy rybne wyposażone są w urządzenia służące do zasilania i odprowadzania wody z Kanału [...] i znajdują się w granicach prywatnych działek na działach inwestora i sąsiednich. Zadaniem skarżącego stawy rybne nie są zaliczane do typowych zbiorników wodnych.

Dalsze argumenty skargi dotyczą łamania prawa przez Wójta Gminy M.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, że na działce inwestycyjnej nr [...] i działce [...] znajdują się zbiorniki wodne oznaczone

w ewidencji symbolem Wsr, a na działce [...] zbiornik wodny oznaczony symbolem Ws. Wszystkie zbiorniki wodne znajdują się na terenie inwestycji lub w odległości mniejszej niż 100 m od tego terenu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowo wskazały organy orzekające w niniejszej sprawie, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia wszystkich warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012 r., poz. 647 z póżn. zm.; dalej jak: "u.p.z.p.").

W ocenie organów obu instancji dla objętej wnioskiem skarżącego inwestycji spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Organy ustaliły, iż działka ewidencyjna [...] znajdująca się w bliskim sąsiedztwie zabudowana jest funkcją zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i posiada taki sam dostęp do drogi publicznej co wnioskowany teren, zatem zasada dobrego sąsiedztwa została zachowana.

Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji było stwierdzenie, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje

w sprzeczności z przepisami odrębnymi - pkt 5 art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Zważyć należy, iż w niniejszej sprawie zasadniczym powodem odmowy ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, że działka inwestora znajduje się w strefie

z zakazem zabudowy. Przy czym zaznaczyć tu należy, że Kolegium w wyniku dodatkowego postępowania ustaliło, iż w aktualnym stanie prawnym wydanie pozytywnej decyzji nie doprowadziłoby do naruszenia przepisów ustawy Prawo wodne, to za przesłankę odmownej decyzji wskazało rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] , poz. [...], ze zm.), a konkretnie § 3 ust. 1 pkt 8, który stanowi o zakazie lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Z tą oceną organu odwoławczego w warunkach rozpoznawanej sprawy należy się zgodzić. Teren planowanej inwestycji znajduje się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, co nie było przez skarżącego kwestionowane.

Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz.U. z 2013 r., poz. 627 ze zm., dalej: ustawa o ochronie przyrody), obszar chronionego krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem lub pełnioną funkcją korytarzy ekologicznych. Forma ta wykazuje podobieństwo do parku krajobrazowego z uwagi na wartości, które obie formy w swych założeniach mają chronić, ze względu jednak na mniejszy w przypadku obszaru chronionego krajobrazu zasięg występowania tych wartości nie dostrzega się potrzeby objęcia ich ochroną w formie zinstytucjonalizowanej pod względem formuły organizacyjno-prawnej, jaką jest park krajobrazowy. W myśl art. 24 ust. 1 pkt 8) u.o.p., na obszarze chronionego krajobrazu może być wprowadzony zakaz: lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.

Jak wynika z treści § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu położonego na terenie powiatów [...], [...] i [...], na Obszarze wprowadza się zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia Wojewody, [...] Obszar Chronionego Krajobrazu obejmuje tereny chronione ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcję korytarzy ekologicznych.

Ochrona krajobrazu na ww. terenie stanowi realizację ogólnego obowiązku prawnego ochrony przyrody. W ocenie Sądu, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wskazał naruszenie konkretnego zakazu obowiązującego na przedmiotowym terenie

i wynikającego jednocześnie z wprowadzenia tej ochrony na podstawie ustawy

o ochronie przyrody oraz przepisów rozporządzenia nr [...] Wojewody [...]

z [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Celem głównym tego zakazu jest ochrona terenów ze względu na wyróżniający się krajobraz o zróżnicowanych ekosystemach, wartościowe ze względu na możliwość zaspokajania potrzeb związanych z turystyką i wypoczynkiem, a także pełnioną funkcję korytarzy ekologicznych. Jednocześnie należy zaznaczyć, że przedmiotowe zakazy mają charakter bezwzględny w stosunku do inwestycji nie będących inwestycjami celu publicznego i dotyczą szeroko rozumianej ochrony krajobrazu.

Ochrona krajobrazu na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu jest powiązana z realizacją celów ochrony przyrody, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody. Według tego przepisu, ochrona przyrody,

w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody, w tym również krajobrazu. Zatem obowiązek ochrony krajobrazu i zakazy z tym związane powinny być interpretowane zgodnie z celami ustawy o ochronie przyrody.

Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że norma wynikająca z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z [...] czerwca 2005 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, wprowadza bezwzględny zakaz lokalizowania obiektów budowlanych

w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych.

Sąd podziela stanowisko organu w zakresie interpretacji treści ww. zakazu.

Z prawidłowych ustaleń organów poczynionych w rozpoznawanej sprawie wynika, że planowana inwestycja w całości ma być zlokalizowana w odległości mniejszej niż 100 m od znajdującego się na działkach inwestora, zbiornika wodnego. Jak wynika z ustaleń organów na działce będącej terenem inwestycji nr ew. [...] znajduje się zbiornik wodny oznaczony w ewidencji symbolem Wsr, ponadto działka ta bezpośrednio graniczy z działką nr ew. [...] określaną mianem Kanału [...] i oznaczoną symbolem Wp, na sąsiedniej działce [...] znajduje się również zbiornik wodny oznaczony symbolem Wsr, a na działce [...] zbiornik wodny oznaczony symbolem Ws. Wszystkie wymienione zbiorniki wodne znajdują się na terenie inwestycji lub w odległości mniejszej niż 100 m od tego terenu.

Również na rozprawie skarżący potwierdził, iż na działce [...] znajduje się staw rybny, a odległość drugiej działki [...] od stawu rybnego wynosi około 30 m. W skardze strona skarżąca wywodzi że małe stawy rybne wyposażone są w urządzenia służące do zasilania i odprowadzania wody z Kanału [...] i znajdują się w granicach prywatnych działek inwestora i w działkach sąsiednich. Jak twierdzi skarżący stawy rybne nie są zaliczane do typowych zbiorników wodnych.

Zatem według skarżącego staw zlokalizowany na nieruchomości inwestycyjnej nie ma wpływu na ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego.

Powyższej argumentacji strony skarżącej w warunkach rozpoznawanej sprawy nie można uznać za trafną. Otóż należy wyraźnie podkreślić, iż w świetle treści § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia wyłączeniu spod zakazu lokalizowania w pasie 100 m od linii brzegów, jezior i innych zbiorników wodnych podlegają wyłącznie urządzenia wodne oraz obiekty budowlane służące prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Tymczasem z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący ubiega się

o warunki zabudowy dla budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego, a nie dla budowy urządzenia wodnego ( stawu rybnego) w rozumieniu art. 9 ust. 19 Prawa wodnego, czy też budowy obiektu budowlanego, który miałby służyć prowadzeniu przez nią racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej bądź rybackiej. Za tego rodzaju obiekt budowlany nie można uznać domu jednorodzinnego.

Zdaniem Sądu, zakaz ten ma zastosowanie w odniesieniu do każdego zbiornika wodnego niezależnie czy stanowi ona zbiornik naturalny czy sztuczny oraz niezależnie od tego czy stale jest on wypełniony wodą czy też okresowo wysychający. Należy zgodzić się z organem, że skoro przepisy rozporządzenia nie precyzują co jest zbiornikiem wodnym, to bez względu na to czy zbiornik został wytworzony przez człowieka czy też naturalnie podlega, co do zasady ochronie. Sąd w składzie orzekającym uważa, że pod pojęciem "inne zbiorniki wodne" należy rozumieć inne niż jeziora zbiorniki wodne zarówno naturalne jak i sztuczne powstałe na wodach płynących jak również powstałe w zagłębieniach terenu czyli wszystkie mające linię brzegu, zgodnie z zasadą lege non distinguente nec nostrum est distinguere - gdy prawo nie rozróżnia nie jest rzeczą interpretatora dokonywanie tego rodzaju rozróżnienia. W literaturze W. Radecki odwołuje się do potocznego znaczenia pojęcia "zbiornik wodny", przy dokonywaniu interpretacji terminu "wody stojące" tj. różnego rodzaju i różnej wielkości zbiorniki wodne naturalne i sztuczne: a) małe zbiorniki wodne; stawy, tj. niewielkie płytkie zbiorniki wód powierzchniowych o dnie w zasadzie całkowicie porośniętym roślinnością, powstałe w sposób naturalny (stawowe jeziora, np. tatrzańskie) lub utworzone przez człowieka; powszechnie stawem określa się sztuczny zbiornik wodny utworzony do celów hodowlanych, sadzawki, tj. płytkie zbiorniki wodne o niewielkich rozmiarach występujące w naturalnych obniżeniach terenu" (zob. W. Radecki, Komentarza do art. 5, [w:] J. Rotko (red.), Prawo wodne. Komentarz, Warszawa 2002, s. 24-25.

Sąd nie podziela również argumentów skarżącego wynikających z uzupełnienia skargi (pismo z 16 lutego 2016 r. k-58 akt sądowych), a mianowicie, że odmowa wydania warunków zabudowy pozostaje w sprzeczności z decyzjami dołączonymi do pisma z 16 lutego 2016 r. Po pierwsze Sąd rozpoznawał konkretną sprawę – skargę od konkretnej decyzji. Ponadto zwrócić uwagę należy, że dołączona do pisma decyzja z [...] czerwca 2010 r. dotyczy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie budynku mieszkalnego, a więc budynku już istniejącego. Wobec tego nie może ona stanowić jakiegokolwiek porównania i odniesienia do wniosku strony skarżącej. Natomiast kserokopia drugiej decyzji z [...] stycznia 2016 r. objęta jest warunkami wynikającymi z przepisów szczególnych, w tym wynikającymi

z art. 88l ustawy Prawo wodne. Również powoływanie się skarżącego na tę decyzje jest nieskutecznym argumentem, bowiem organ wydał decyzję w innym stanie faktycznym sprawy.

Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 3, art. 107 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności faktyczne niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie wymogami.

Mając powyższe na względzie, Sąd uznając skargę za pozbawioną uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.