Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1815/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 165 ust 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art 7
journal: Dz.U. 1985 nr 5 poz 17
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.
Teza: 1. Dopuszczalność wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego po upływie 5 lat od udzielenia prawa na sporny znak towarowy z powodu braku pierwotnej zdolności odróżniającej uzależniona jest - stosownie do art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. - od nabycia przez ten znak wtórnej zdolności odróżniającej wskutek jego używania.

2. Wtórna zdolność odróżniająca jest faktem podlegającym ocenie na podstawie dowodów, przy czym ciężar dowodu co do jej nabycia spoczywa na uprawnionym do znaku, który powinien przedstawić dowody na jej istnienie.

3. Dla oceny wykształcenia wtórnej zdolności odróżniającej w wyniku używania spornego znaku towarowego niezbędne jest w szczególności wykazanie, że dane oznaczenie kojarzone jest przez odbiorców tylko i wyłącznie z towarami pochodzącymi od konkretnego przedsiębiorcy, który tego oznaczenia używa na rynku. Zatem sposób używania znaku powinien skutkować asocjacją pomiędzy oznaczeniem a towarem oraz pomiędzy towarem a konkretnym przedsiębiorcą w świadomości przeciętnego odbiorcy towaru.

TEZY

1. Dopuszczalność wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego po upływie 5 lat od udzielenia prawa na sporny znak towarowy z powodu braku pierwotnej zdolności odróżniającej uzależniona jest - stosownie do art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. - od nabycia przez ten znak wtórnej zdolności odróżniającej wskutek jego używania.

2. Wtórna zdolność odróżniająca jest faktem podlegającym ocenie na podstawie dowodów, przy czym ciężar dowodu co do jej nabycia spoczywa na uprawnionym do znaku, który powinien przedstawić dowody na jej istnienie.

3. Dla oceny wykształcenia wtórnej zdolności odróżniającej w wyniku używania spornego znaku towarowego niezbędne jest w szczególności wykazanie, że dane oznaczenie kojarzone jest przez odbiorców tylko i wyłącznie z towarami pochodzącymi od konkretnego przedsiębiorcy, który tego oznaczenia używa na rynku. Zatem sposób używania znaku powinien skutkować asocjacją pomiędzy oznaczeniem a towarem oraz pomiędzy towarem a konkretnym przedsiębiorcą w świadomości przeciętnego odbiorcy towaru.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Janusz Zajda Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 1958/13 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1958/13, oddalił skargę [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]".

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

Decyzją z dnia [...] września 1997 r. Urząd Patentowy RP udzielił na rzecz [...] prawa ochronnego na słowny znak towarowy "K.", zgłoszonego do rejestracji dnia [...] czerwca 1993 r. dla towarów z klasy 33, tj. wyrobów alkoholowych.

W dniu [...] listopada 2011 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek [...] (dalej: wnioskodawca) o unieważnienie prawa ochronnego na słowny znak towarowy [...] udzielonego na rzecz [...] (dalej: uprawniona, skarżąca). Sporny znak towarowy przeznaczony został do oznaczenia wyrobów alkoholowych zawartych w klasie 33.

Jako podstawę prawną swego żądania wnioskodawca wskazał art. 164 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.; dalej jako p.w.p.) oraz art. 7 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz. U. Nr 5, poz. 17 ze zm.; dalej: u.z.t.) w związku z art. 315 p.w.p.

Interes prawny wnioskodawca wywodził z faktu, iż podobnie jak uprawniony prowadzi działalność gospodarczą polegającą na produkcji i sprzedaży napojów alkoholowych, zatem jest on konkurentem uprawnionego. Dodatkowo wnioskodawca wskazał, że fakt udzielenia spornego prawa ochronnego uniemożliwia zarówno wnioskodawcy jak i innym podmiotom funkcjonującym na rynku produktów alkoholowych, oznaczanie swoich produktów tą nazwą.

W uzasadnieniu podstaw prawnych wnioskodawca wskazał, że wśród jego produktów znajduje się między innymi "[...]", jest to likier miodowo - korzenny przygotowywany według oryginalnych receptur na bazie naturalnego miodu, najwyższej jakości polskiego alkoholu zbożowego z ekstraktami ziołowymi i nutą wanilii. Wnioskodawca stwierdził, że sporne oznaczenie nie posiadało i nie posiada obecnie dostatecznych znamion odróżniających, jest nazwą rodzajową, powszechnie występującą w języku polskim.

W ocenie wnioskodawcy nieuzasadnione przyznanie uprawnionemu spornego prawa ochronnego umożliwia mu zakazywanie innym uczestnikom obrotu gospodarczego posługiwania się oznaczeniem, którego charakter jest informacyjny. Narusza to nie tylko przepisy p.w.p., ale przede wszystkim ingeruje w konkurencję na rynku produktów alkoholowych, gdyż producenci napojów alkoholowych zostają w rezultacie pozbawieni możliwości oznaczenia swoich produktów w sposób wskazujący na rodzaj produktu.

W odpowiedzi na wniosek uprawniony ze spornego prawa ochronnego uznał wniosek za bezzasadny i wniósł o jego oddalenie. Uprawniony w odpowiedzi na wniosek wskazał, że wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Nie zgodził się z zarzutami wnioskodawcy i stwierdził, że sporne oznaczenie posiadało w dacie zgłoszenia oraz posiada nadal zdolność odróżniającą dla towarów takich, jak napoje alkoholowe. Oznaczenie to jest stosowane już od kilkudziesięciu lat przez jeden podmiot. Podniósł także, że z materiału dowodowego nie wynika, by oznaczenie słowne "[...]" miało w dacie zgłoszenia spornego znaku charakter rodzajowy lub opisowy.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...]Urząd Patentowy RP - działając w trybie postępowania spornego na podstawie art. 7 u.z.t. w związku z art. 315 ust 3 p.w.p. oraz art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego oraz art. 256 ust 2 p.w.p. - unieważnił prawo ochronne na znak towarowy [...] udzielony na rzecz uprawnionego.

Zdaniem Urzędu Patentowego RP wnioskodawca wykazał interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa.

Organ stwierdził, że wniosek o unieważnienie spornego prawa ochronnego jest dopuszczalny pomimo tego, że wpłynął do Urzędu Patentowego po upływie pięciu lat od daty udzielenia spornego prawa. Prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało bowiem udzielone w dniu [...] września 1997 r., podczas gdy wniosek o jego unieważnienie wpłynął do Urzędu Patentowego w dniu [...] listopada 2011 r. Upływ pięcioletniego terminu od dnia udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy nastąpił w dniu [...] września 2002 r., czyli już po wejściu w życie przepisów ustawy - Prawo własności przemysłowej, zatem w świetle ugruntowanego orzecznictwa przepisy tej ustawy będą miały zastosowanie w rozpatrywanej sprawie w kwestii dopuszczalności wniosku. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny odpowiednio w wyrokach: z dnia 20 stycznia 2009 r. (sygn. akt II GSK 652/08) oraz z dnia 5 grudnia 2006 r. (sygn. akt II GSK 167/06).

Przepis art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. stanowi, że z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego nie można wystąpić po upływie pięciu lat od udzielenia prawa ochronnego, jeżeli prawo to udzielone zostało z naruszeniem przepisów art. 129, lecz znak w wyniku używania nabrał charakteru odróżniającego. Zgodnie z tym przepisem nabycie przez oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej jest zatem możliwe w wyniku jego używania.

Kolegium Orzekające stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie uprawniony nie przedłożył stosownych dowodów świadczących o nabyciu wtórnej zdolności odróżniającej w trakcie intensywnego i długotrwałego używania spornego znaku towarowego. Uprawniony nie przedstawił również materiałów, z których wynikałoby, że oznaczenie słowne "[...]" kojarzone jest przez odbiorców tylko i wyłącznie z towarami pochodzącymi od uprawnionego. Tym samym brak jest podstaw do uznania, aby oznaczenie to nabyło wtórną zdolność odróżniającą w wyniku używania w odniesieniu do w/w towarów.

Wszystkie przedłożone przez uprawnionego w zakresie materiału dowodowego faktury nie mają znaczenia w niniejszej sprawie (k. 2 tom II - K. 497 akt przedmiotowej sprawy), gdyż pochodzą z grudnia roku 2011, zatem są to materiały z datą po złożeniu niniejszego wniosku o unieważnienie spornego prawa ochronnego i jako takie nie mogą świadczyć, że sporne oznaczenie nabyło zdolność wtórną w wyniku używania. Nie wskazują bowiem na jakąkolwiek datą sprzed zgłoszenia spornego oznaczenia, czy też sprzed złożenia niniejszego wniosku o unieważnienie spornego prawa ochronnego. Także z pozostałych przedłożonych przez uprawnionego materiałów dowodowych, tj. wydruków internetowych, oświadczeń strony a także ofert asortymentowych w ocenie Kolegium Orzekającego nie wynika, iż sporne oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą w wyniku intensywnego i długotrwałego używania i kojarzyłoby się odbiorcom, że towary oznaczane spornym znakiem pochodzą od uprawnionego.

W ocenie organu uprawniony nie wykazał, że sporne oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą. Kolegium Orzekające stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie brak jest materiałów świadczących o wykorzystywaniu przez uprawnionego oznaczenia słownego "[...]" samodzielnie w funkcji znaku towarowego w obrocie gospodarczym przed datą zgłoszenia spornego oznaczenia. Przedstawione przez uprawnionego dowody w postaci wydruków z internetu (k. 155 - k. 172 tom I oraz k. akt przedmiotowej sprawy) wskazują, jak wynika z wydruków, na rok 2012, nie mają w powyższej sprawie znaczenia, gdyż powstały po dacie wniesienia przedmiotowego wniosku o unieważnienie spornego prawa ochronnego. Także przedłożone przez uprawnionego materiały (k. 180 - 197 tom I akt przedmiotowej sprawy oraz k. 134 tom I akt przedmiotowej sprawy) są jedynie oświadczeniami strony, co nie stanowi wystarczającego dowodu na stwierdzenie nabycia wtórnej zdolności odróżniającej. Materiały te wskazują jedynie na to, iż uprawniony wprowadzał do obrotu towary oznaczane spornym znakiem towarowym.

Zarówno przedstawione oferty asortymentowe produktów wprowadzanych przez uprawnionego (k. 173 - 174 tom I akt przedmiotowej sprawy) oraz przedłożone materiały reklamowe (k. 148 k. 154 tom I akt przedmiotowej sprawy) nie stanowią dowodu na uzyskanie wtórnej zdolności odróżniającej w trakcie używania spornego oznaczenia, gdyż wskazują jedynie, że produkt był w ofercie na rynku i był promowany, a nie kojarzony jedynie z uprawnionym.

Wobec powyższego, zdaniem Kolegium Orzekającego, sporny znak nie mógł uzyskać odróżniającego charakteru na skutek używania go, ponieważ nie ma dowodów na obecność spornego znaku na rynku, przed datą jego zgłoszenia w Urzędzie Patentowym RP. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p., a zatem wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy był dopuszczalny.

Rozpatrując wskazaną we wniosku podstawę unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy, tj. brak zdolności odróżniające z art. 7 u.z.t., organ uznał tę podstawę za zasadną. W świetle całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie Kolegium Orzekające stwierdziło, że słowo "[...]", stanowiące jedyny element spornego znaku towarowego, ma określone znaczenie w języku polskim. Słowo to stanowi bowiem nazwę określającą napój alkoholowy sporządzany na bazie miodu i korzeni, pity zwykle na gorąco. Powyższe słowo funkcjonowało w takim znaczeniu przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego, tj. przed dniem [...] czerwca 1993 r., a także funkcjonuje nadal zarówno w języku potocznym, o czym świadczą załączone do akt sprawy materiały dowodowe, w tym wyciągi ze słowników języka polskiego (tom I, k. 31 - k. 38 akt przedmiotowej sprawy).

Pierwsze poświadczenie słownikowe pochodzi z 1983 r. ze "Słownika języka polskiego", Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1983 (k. 35 - 36 tom I akt przedmiotowej sprawy). Na załączonej stronie wskazano jako drugie znaczenie słowa "[...]" wyjaśnieniem, że jest to napój alkoholowy sporządzony na miodzie i korzeniach, pity zwykle na gorąco. Oznaczenie to pojawiało się także w literaturze fachowej, tj. w podręcznikach i książkach kucharskich wydanych przed datą zgłoszenia spornego oznaczenia, o czym świadczą przedłożone przez wnioskodawcę wydruki z książek jak: "Kuchnia polska", Wydanie X poprawione, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa, 1966; "Od abboccato do żubrówki - wszystko o napojach", Wydawnictwo Naukowo - Techniczne, Warszawa, 1978, co świadczy o rodzajowym charakterze spornego oznaczenia jeszcze zanim uprawniony zgłosił to oznaczenie do ochrony.

Zatem w świetle zebranego materiału dowodowego należy uznać, iż zarówno przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego jak i po dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego, oznaczenie "k." funkcjonowało i nadal funkcjonuje jako nazwa rodzajowa napoju alkoholowego na bazie miodu i przypraw korzennych.

Decyzja ta została następnie zaskarżona przez uprawnionego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 r., oddalił skargę.

Sąd I instancji doszedł też do wniosku o prawidłowości stanowiska organu, który nie potraktował jako przeszkody w unieważnieniu spornego prawa art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. Prawo ochronne na sporny znak towarowy zostało bowiem udzielone w dniu [...] września 1997 r., podczas gdy wniosek o jego unieważnienie wpłynął do Urzędu Patentowego w dniu [...] listopada 2011 r.

Przepis art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. stanowi, że z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego nie można wystąpić po upływie pięciu lat od udzielenia prawa ochronnego, jeżeli prawo to udzielone zostało z naruszeniem przepisów art. 129, lecz znak w wyniku używania nabrał charakteru odróżniającego. Zgodnie z tym przepisem nabycie przez oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej jest zatem możliwe w wyniku jego używania.

Sąd podzielił stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie uprawniony nie przedłożył stosownych dowodów świadczących o nabyciu wtórnej zdolności odróżniającej w trakcie intensywnego i długotrwałego używania spornego znaku towarowego. Wszystkie przedłożone przez uprawnionego w zakresie materiału dowodowego faktury nie mają znaczenia w niniejszej sprawie (k. 2 tom II - K. 497 akt administracyjnych), gdyż pochodzą z grudnia roku 2011, zatem są to materiały z datą po złożeniu wniosku o unieważnienie spornego prawa ochronnego. Nie mogą zatem świadczyć o tym, że sporne oznaczenie nabyło zdolność wtórną w wyniku używania. Nie wskazują bowiem na jakąkolwiek datę sprzed zgłoszenia spornego oznaczenia, czy też sprzed złożenia niniejszego wniosku o unieważnienie spornego prawa ochronnego. Także z pozostałych przedłożonych przez uprawnionego materiałów dowodowych tj. wydruków internetowych, oświadczeń strony, a także ofert asortymentowych nie wynika, iż sporne oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą w wyniku intensywnego i długotrwałego używania i kojarzyłoby się odbiorcom, że towary oznaczane spornym znakiem pochodzą od uprawnionego.

W związku z powyższe, Sąd I instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p., a zatem wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy był dopuszczalny.

Ponadto, Sąd I instancji za przyjął więc również za prawidłowe stanowisko organu, zgodnie z którym oznaczenie słowne "[...]" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do oznaczanych nim towarów. Stanowi ono jedynie informację o charakterze i cechach towarów, do sygnowania których jest przeznaczony, tj. że jest to napój alkoholowy sporządzony z miodu i korzeni podawany na gorąco. Słowo "[...]" jest jedynym elementem słownym spornego słownego znaku towarowego pozbawionym szaty graficznej, wobec czego należy stwierdzić, że sporny znak nie posiada żadnego odróżniającego elementu słownego lub graficznego, który umożliwiałby przyznanie mu ochrony. Powyższe słowo funkcjonowało w takim znaczeniu przed datą zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego tj. przed dniem [...] czerwca 1993 r., a także funkcjonuje nadal zarówno w języku potocznym, jak również ogólnym, o czym świadczą załączone do akt sprawy materiały dowodowe, w tym wyciągi ze słowników języka polskiego (tom I, k. 31 - k. 38 akt przedmiotowej sprawy).

Oznaczenie to ponadto jest powszechnie używane w obrocie dla oznaczenia rodzaju napoju alkoholowego przez różne podmioty gospodarcze, czego dowodzą przedstawione materiały przez wnioskodawcę (k. 271 - k. 286 tom I akt przedmiotowej sprawy).

Zatem w świetle zebranego materiału dowodowego prawidłowo organ uznał, iż zarówno przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego jak i po tej dacie oznaczenie "[...]" funkcjonowało i nadal funkcjonuje jako nazwa rodzajowa napoju alkoholowego na bazie miodu i przypraw korzennych. Uprawniony natomiast nie wykazał, iż sporne oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą.

Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera dokładną analizę zebranego materiału dowodowego zarówno w zakresie zdolności odróżniającej spornego oznaczenia w dacie jego zgłoszenia, jak również w zakresie nabycia zdolności wtórnej w trakcie długotrwałego używania oznaczenia na rynku. Organ zawarł w zaskarżonej decyzji szczegółową analizę oceny zdolności odróżniającej jak i szczegółową analizę materiałów dotyczących nabycia zdolności wtórnej, z której wynika, iż sporny znak towarowy nie posiadał zdolności odróżniającej w dacie jego zgłoszenia, jak również uprawniony nie wykazał, iż sporne oznaczenie kojarzone jest przez odbiorców tylko i wyłącznie z towarami pochodzącymi od niego. Brak było podstaw do uznania, iż sporne oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą w trakcie długotrwałego używania oznaczenia na rynku.

II

[...] wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

I. Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) naruszenie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie oceny zaskarżonego aktu administracyjnego przez pryzmat podniesionych w skardze zarzutów, o czym świadczy brak odniesienia się do zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, poprzestanie jedynie na dosłownym powtórzeniu (skopiowaniu) argumentacji organu i ogólnikowym wskazaniu, że argumentację tę Sąd podziela, zaaprobowanie błędnych ustaleń organu, brak wyjaśnienia, z jakich przyczyn Sąd uznał ustalenia faktyczne poczynione przez organ za prawidłowe oraz poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wewnętrznie sprzecznego i nielogicznego wywodu dotyczącego wykładni przepisu art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. i dotyczącego subsumcji stanu faktycznego sprawy pod normę wynikającą ze wskazanego przepisu, co w konsekwencji doprowadziło do braku przeprowadzenia rzeczywistej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i uniemożliwia instancyjną kontrolę zaskarżonego orzeczenia;

2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której w toku postępowania administracyjnego organ nie zebrał i nie rozpatrzył wyczerpująco materiału dowodowego pominął bowiem przedłożone przez skarżącą wyniki badań opinii publicznej przeprowadzonych przez [...] oraz oddalił wniosek o przesłuchanie świadka [...]- co miało istotny wpływ na wynik sprawy doprowadziło bowiem do utrzymania w mocy decyzji wydanej w postępowaniu, w którym doszło do ważkich uchybień proceduralnych;

3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji i zaaprobowanie błędnego ustalenia organu, że znak towarowy słowny [...] nie posiadał zdolności odróżniającej w dacie zgłoszenia ani też nie nabył tej zdolności po zarejestrowaniu w wyniku używania, podczas gdy w aktach sprawy znajdują się materiały potwierdzające pośrednio i bezpośrednio, że oznaczenie słowne "[...]" jest przez nabywców utożsamiane z produktami (napojami alkoholowymi) pochodzącymi od jednego producenta - co miało istotny wpływ na wynik sprawy doprowadziło bowiem do utrzymania w mocy decyzji wydanej w postępowaniu, w którym doszło do ważkich uchybień proceduralnych;

4) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo tego, że w toku postępowania administracyjnego organ nie wyjaśnił i nie rozpatrzył wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, nie odniósł się do całokształtu materiału dowodowego oraz dokonał ustaleń z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów - co miało istotny wpływ na wynik sprawy doprowadziło bowiem do utrzymania w mocy decyzji wydanej w postępowaniu, w którym doszło do istotnych uchybień proceduralnych;

5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w zw. z 134 p.p.s.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że jest ona dotknięta naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. polegającym na błędnej wykładni, sprowadzającej się do przyjęcie, że wykształcenie wtórnej zdolności odróżniającej, by stanowiło przeszkodę do unieważnienia znaku towarowego, o której mowa w przywołanym przepisie, powinno nastąpić przed datą zgłoszenia znaku do rejestracji, podczas gdy już z treści omawianego przepisu wynika, iż reguluje on sytuację znaków towarowych, które w dacie zgłoszenia nie posiadały zdolności odróżniającej - co miało istotny wpływ na wynik sprawy doprowadziło bowiem do utrzymania w mocy decyzji wydanej w postępowaniu, w którym większość dowodów zaoferowanych przez Skarżącą została pominięta dotyczyła bowiem okresu po zgłoszeniu spornego znaku, co uniemożliwiło Skarżącej wykazanie swoich racji na gruncie omawianego przepisu;

6) naruszenie art. 145 § 1 pkt l lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 7 ust. 1 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że jest ona dotknięta naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 u.z.t. oraz art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. polegającym na błędnej wykładni, sprowadzającej się do:

a) przyjęcia, że dla wykształcenia wtórnej zdolności odróżniającej niezbędnym jest, by dane oznaczenie wskazywało na pochodzenie towaru od konkretnego przedsiębiorcy, a nie, tak jak w przypadku pierwotnej zdolności odróżniającej, na wspólne pochodzenie produktów oznaczonych danym oznaczeniem

b) przyjęcia, że w toku oceny wtórnej zdolności odróżniającej należy uwzględnić interes publiczny - co miało istotny wpływ na wynik sprawy doprowadziło bowiem do utrzymania w mocy decyzji wydanej w postępowaniu, w którym wadliwie określono przesłanki, których wykazanie obciążało skarżącą.

Argumentację na poparcie zarzutów autor skargi kasacyjnej przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Wnioskodawca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

W kolejnych pismach procesowych strony przedstawiały rozbudowaną argumentację na poparcie swoich stanowisk.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zawarte w niej zarzuty okazały się nieusprawiedliwione.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Z uwagi na to, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego ściśle wiążą się z zarzutami naruszenia przepisów prawa procesowego, zasadne i celowe jest łączne odniesienie się do tych zarzutów.

Generalnym mankamentem skargi kasacyjnej jest całkowity brak wykazania, iż uchybienia przez Sąd I instancji przepisom postępowania, wskazane przez skarżącą kasacyjnie w punktach 1-4 petitum skargi kasacyjnej mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak to wymaga przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W świetle utrwalonego orzecznictwa, nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów nie doszło, wyrok sądu I instancji byłby inny (por. m. in. wyrok NSA z dnia 4 października 2012 r., II FSK 437/11; LEX nr 1233849). Takich dowodów skarga kasacyjna nie przeprowadziła. Zatem już z tego względu zarzuty te są niezasadne.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącej kasacyjnie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera też stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Jak wynika z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca w istocie próbuje zwalczać prawidłowość przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego, czego skutecznie uczynić nie może (zob. wyroki NSA: z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. II OSK 2012/11, Lex nr 1225725; z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. I FSK 1467/11, Lex nr 1217333). Zauważyć należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie w istocie polemizuje ze stanowiskiem Sądu I instancji co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Polemika ta, nie może odnieść zamierzonego skutku. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kasacyjnie zarzucając naruszenie 141 § 4 p.p.s.a. w istocie kwestionuje merytoryczne rozstrzygnięcie Sądu l instancji, a istotę naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. upatruje w tym, że Sąd I instancji nie podzielił zarzutów podniesionych w skardze. To, że skarżąca kasacyjnie nie podziela stanowiska Sądu, czy też jej ocena, iż uzasadnienie wyroku jest dla niej nieprzekonywujące, nie stanowi skutecznej przesłanki uwzględnienia tego zarzutu.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie całkowicie nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., ponieważ Sąd I instancji dokonał prawidłowo skontrolował zgodność z prawem ostatecznej decyzji administracyjnej to, jakkolwiek skarga została oddalona, a to wobec niestwierdzenia naruszenia prawa o istotnym wpływie na wynik sprawy, brak jest podstaw, aby zarzucać, że Sąd I instancji uchylił się w jakikolwiek sposób od realizacji obowiązku kontroli działalności administracji publicznej.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do polemiki skarżącej kasacyjnie ze stanowiskiem Sądu I instancji i Urzędu Patentowego RP, że sporny słowny znak towarowy "[...]" nabył wtórną zdolność odróżniającą w wyniku jego używania, co jej zdaniem wynika z przedłożonego przez nią w postępowaniu przed organem materiału dowodowego. Zdaniem Sądu I instancji oraz organu, sporny znak towarowy "[...]" nie posiadał pierwotnej zdolności odróżniającej w dacie zgłoszenia, jak również nie nabył wtórnej zdolności odróżniającej wskutek jego używania.

Nie są usprawiedliwione zarzuty naruszenia prawa materialnego, wskazane w punkcie 5 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. w zw. z 134 p.p.s.a. poprzez - jak twierdzi skarżąca kasacyjnie - brak uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że jest ona dotknięta naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. polegającym na błędnej wykładni, sprowadzającej się do przyjęcie, że wykształcenie wtórnej zdolności odróżniającej, by stanowiło przeszkodę do unieważnienia znaku towarowego, powinno nastąpić przed datą zgłoszenia znaku do rejestracji, podczas gdy już z treści omawianego przepisu wynika, iż reguluje on sytuację znaków towarowych, które w dacie zgłoszenia nie posiadały zdolności odróżniającej.

Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, przepis art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. stanowi, że z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego nie można wystąpić po upływie pięciu lat od udzielenia prawa ochronnego, jeżeli prawo to udzielone zostało z naruszeniem przepisów art. 129, lecz znak w wyniku używania nabrał charakteru odróżniającego. Zatem dopuszczalność wystąpienia z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego po upływie 5 lat od udzielenia prawa na sporny znak towarowy z powodu braku pierwotnej zdolności odróżniającej uzależniona jest - stosownie do art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. - od nabycia przez ten znak wtórnej zdolności odróżniającej wskutek jego używania.

Wykazanie w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy - z uwagi na brak pierwotnej zdolności odróżniającej - nabycia przez ten znak wtórnej zdolności odróżniającej, może być skutecznym sposobem obrony przed unieważnieniem. Wykazanie tej okoliczności obciąża uprawnionego do spornego znaku towarowego. Uprawniony do znaku może w ramach obrony swojego prawa w toku postępowania o unieważnienie znaku dowodzić, że sporny znak na skutek długotrwałego intensywnego używania i reklamy nabył wtórną zdolność odróżniającą i kojarzony jest przez konsumentów wyłącznie z uprawnionym. Wtórna zdolność odróżniająca jest faktem podlegającym ocenie na podstawie dowodów, przy czym ciężar dowodu co do jej nabycia spoczywa na uprawnionym do znaku, który powinien przedstawić dowody na jej istnienie.

Odnosząc się do podniesionego przez skarżącą kasacyjnie zarzutu błędnej wykładni art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p., sprowadzającej się do przyjęcia, że wykształcenie wtórnej zdolności odróżniającej, by stanowiło przeszkodę do unieważnienia znaku towarowego, powinno nastąpić przed datą zgłoszenia znaku do rejestracji, należy na wstępie powołać się na stanowisko wyrażone w tym zakresie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 19 czerwca 2014 r. (C-217/13). Trybunał w tym wyroku stwierdził, że w sytuacji, gdy państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia przewidzianego w art. 3 ust. 3 zd. drugie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.Urz.UE.L Nr 299, str. 25), w ramach postępowania w przedmiocie unieważnienia prawa dotyczącego znaku towarowego pozbawionego samoistnego charakteru odróżniającego, w celu dokonania oceny, czy ten znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, należy zbadać, czy uzyskał on taki charakter przed datą złożenia wniosku o rejestrację tego znaku (pkt 61).

W tym orzeczeniu Trybunał dokonał wykładni art. 3 ust. 3 dyrektywy 2008/95/WE. Przepis ten stanowi, iż nie można stwierdzić nieważności znaku pozbawionego pierwotnej zdolności odróżniającej, jeżeli przed datą wniosku o rejestrację i w następstwie jego używania znak ten uzyskał charakter odróżniający. Każde państwo członkowskie może ponadto postanowić, że niniejszy przepis będzie miał także zastosowanie, kiedy charakter odróżniający został uzyskany po dacie złożenia wniosku o rejestrację lub po dacie rejestracji. Zatem prawodawca unijny przewidział wprawdzie w art. 3 ust. 3 zd. 1 dyrektywy nabycie wtórnej zdolności odróżniającej przed datą zgłoszenia oznaczenia do rejestracji, jednocześnie jednak dopuścił w tym zakresie swobodę państw członkowskich pozwalając na rejestrację oznaczeń, które uzyskały wtórną zdolność odróżniającą po dacie ich zgłoszeniu do rejestracji lub po dacie rejestracji.

Należy stwierdzić, że odpowiednikiem art. 3 ust. 3 dyrektywy 2008/95/WE w prawie krajowym jest art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p., który stanowi, że z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego nie można wystąpić po upływie pięciu lat od udzielenia prawa ochronnego, jeżeli prawo to zostało udzielone z naruszeniem przepisów art. 129, lecz znak w wyniku używania nabrał charakteru odróżniającego. Z przepisu tego wynika, iż znak powinien nabrać wtórnej zdolności odróżniającej w okresie pięciu lat liczonych od daty udzielenia prawa ochronnego. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy skarżąca kasacyjnie powinna była wykazać, że sporny znak nabył wtórną zdolność odróżniającą przez okres pięciu lat następujących po dacie jego rejestracji, tj. po 9 września 1997 r., czego jednak skarżąca kasacyjnie nie uczyniła.

Z uwagi na powyższe nie są również trafne sformułowane w punkcie 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, akceptując stanowisko organu, przedłożone przez uprawnionego materiały dowodowe, tj. faktury sprzedaży, wydruki z Internetu, materiały reklamowe, na fakt nabycia przez oznaczenie słowne "[...]" wtórnej zdolności odróżniającej – na mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie, ponieważ dotyczą roku 2011 oraz roku 2012, a zatem odnoszą się do okoliczności, które nastąpiły nawet już po złożeniu wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. W konsekwencji, przedłożone dowody nie mogą świadczyć, że sporne oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą w wyniku jego używania.

Całkowicie niezrozumiały jest postawiony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a, który wskutek braku jakiegokolwiek wyjaśnienia, na czym polegało naruszenie tego przepisu i czy ewentualne uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, uniemożliwia przeprowadzenie merytorycznej kontroli w tym zakresie.

Nie są również zasadne zarzuty naruszenia prawa materialnego, wskazane w punkcie 6 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt l lit. a p.p.s.a. w zw. z art. art. 7 ust. 1 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. oraz art. 165 ust. 1 pkt 2 p.w.p. polegającym na błędnej wykładni, sprowadzającej się do: a) przyjęcia, że dla wykształcenia wtórnej zdolności odróżniającej niezbędnym jest, by dane oznaczenie wskazywało na pochodzenie towaru od konkretnego przedsiębiorcy, a nie, tak jak w przypadku pierwotnej zdolności odróżniającej, na wspólne pochodzenie produktów oznaczonych danym oznaczeniem; b) przyjęcia, że w toku oceny wtórnej zdolności odróżniającej należy uwzględnić interes publiczny.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela stanowisko zarówno Sądu I instancji, jak i organu, który przyjął, że dla oceny wykształcenia wtórnej zdolności odróżniającej w wyniku używania spornego znaku towarowego niezbędne jest wykazanie, że dane oznaczenie kojarzone jest przez odbiorców tylko i wyłącznie z towarami pochodzącymi od konkretnego przedsiębiorcy, który tego oznaczenia używa na rynku. Zatem sposób używania znaku powinien skutkować asocjacją pomiędzy oznaczeniem a towarem oraz pomiędzy towarem a konkretnym przedsiębiorcą w świadomości przeciętnego odbiorcy towaru.

Takie stanowisko znajduje potwierdzenie zarówno w orzecznictwie ETS (obecnie: TS UE), jak i polskich sądów administracyjnych. Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 4 maja 1999 r. w sprawie Chiemsee w połączonych sprawach C- 108/97 i C-109/97 wypowiedział się na temat nabycia przez znak wtórnej zdolności odróżniającej stwierdzając, że znak towarowy nabywa charakteru odróżniającego w następstwie jego używania, wtedy gdy znak stał się zdolny do identyfikowania produktu w stosunku do którego wystąpiono o rejestrację znaku towarowego jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa, i tym samym, do odróżniania tego produktu od towarów innych przedsiębiorstw. Analogiczne stanowisko zajmuje NSA w orzecznictwie (zob. wyroki NSA: z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 592/13; z 16 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 369/10; z 14 października 2010 r., sygn. akt II GSK 1095/10). Podobne stanowisko zajmują przedstawiciele doktryny podkreślając, że dla nabycia wtórnej zdolności odróżniającej konieczne jest wykazanie, że krąg odbiorców rozpoznaje towar oznaczony tym oznaczeniem jako pochodzący z określonego przedsiębiorstwa (K. Szczepanowska-Kozłowska (w:) System Prawa Prywatnego. Tom 14B. Prawo własności przemysłowej, pod red. R. Skubisza, Warszawa 2012, s. 603).

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Sąd I instancji słusznie stwierdził, podzielając stanowisko organu, że uprawniony nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, że oznaczenie słowne "[...]" kojarzone jest przez odbiorców tylko i wyłącznie z towarami pochodzącymi od uprawnionego. Tym samym brak jest podstaw do uznania, aby znak ten nabył wtórną zdolność odróżniającą w wyniku używania w odniesieniu do w/w towarów. Uprawniony nie przedstawił również żadnych na obecność tego znaku na rynku przed datą zgłoszenia go do ochrony, nie przedstawił też w toku postępowania dowodów potwierdzających, iż intensywne i długotrwałe używanie spornego oznaczenia w obrocie doprowadziło do powstania w świadomości odbiorców trwałej asocjacji pomiędzy tym oznaczeniem a towarem. Nie wykazał również, iż wielkość sprzedaży jego towarów oznaczanych spornym znakiem towarowym oraz nakładów na ich reklamę czy promocję spowodowała, że towary te były postrzegane jako pochodzące jedynie od niego.

Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie ani Sąd I instancji, ani organ w zaskarżonej decyzji nie stwierdzili, iż interes publiczny jest istotną przesłanką oceny wtórnej zdolności odróżniającej. Natomiast organ słusznie podkreślił - odnosząc się do podstawy unieważnienia wskazanej we wniosku, tj. do art. 7 u.z.t., czyli do braku pierwotnej zdolności odróżniającej oraz wskazując w tym względzie na stanowisko Sądu Najwyższego w wyroku z 10 grudnia 1996 r. (sygn. akt III RN 50/96) - iż przy ocenie, czy oznaczenie posiada zdolność odróżniania należy jednak uwzględniać interes uczestników obrotu gospodarczego, który wyraża się w swobodnym dostępie do wszystkich oznaczeń informujących o nazwie lub cechach towarów lub usług.

Za niezasadne należało również uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy organ nie zebrał i nierozpatrzył wyczerpująco materiału dowodowego pominął bowiem przedłożone przez skarżącą wyniki badań opinii publicznej przeprowadzonych przez [...] oraz oddalił wniosek o przesłuchanie świadka [...]

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, nie mają znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięć w rozpoznawanej sprawie powołane zarzuty odnoszące się do postępowania dowodowego. Sąd I instancji odniósł się szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zarówno do oddalenia przez organ wniosku o przesłuchanie świadka [...], jak i nieoparcia przez Urząd Patentowy RP swoich ustaleń na wynikach badań opinii publicznej przeprowadzonych przez [...] (s. 19 uzasadnienia). Po pierwsze, przedłożone badania opinii publicznej pochodziły z kwietnia 2011 r., a więc dotyczyły wielu lat po zgłoszeniu i rejestracji spornego oznaczenia, a po drugie, w żadnym razie nie wskazywały na używanie spornego oznaczenia przez skarżącą kasacyjnie z wyłączeniem innych podmiotów. Potwierdzają to również dowody przedłożone przez wnioskodawcę w piśmie procesowym z [...] maja 2012 r., w którym wskazał on kilka podmiotów, które również używały spornego oznaczenia w obrocie, np.: [...] pszczyński produkowany przez [...];[...]

Odnosząc się zaś do zaniechania przesłuchania przez organ świadka [...], należy zaakceptować stanowisko Sądu I instancji, który podkreślił, iż przesłuchanie świadka związanego z podmiotem zgłaszającym ten wniosek dowodowy, na okoliczność nabycia wtórnej zdolności odróżniającej, byłoby niecelowe. Bowiem z natury osobowego środka dowodowego wynika, że jest on nieprzydatny dla stwierdzenia okoliczności na wykazanie nabycia wtórnej zdolności odróżniającej, tzn.: używanie znaku w danej funkcji, w określonym rozmiarze, intensywności oraz przez określone podmioty.

Całkowicie chybiony jest postawiony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 u.z.t. w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji i organu, który zasadnie unieważnił prawo ochronne na sporny znak towarowy "K." z uwagi na brak zdolności odróżniającej, o której stanowi art. 7 u.z.t. Bowiem w świetle zebranego materiału dowodowego organ prawidłowo uznał, iż zarówno przed datą zgłoszenia spornego znaku towarowego, jak i po tej dacie oznaczenie "[...]" funkcjonowało i nadal funkcjonuje jako nazwa rodzajowa napoju alkoholowego na bazie miodu i przypraw korzennych.

Jak wynika z jednego z przedstawionych organowi przez uprawnionego wydruków internetowych (k. 170 tom I akt przedmiotowej sprawy) oraz z materiałów przedłożonych przez wnioskodawcę "...[...]sięga do tradycji cenionego w Polsce i na świecie [...], którego oryginalna receptura pochodzi z XVII wieku..." Zatem zarówno nazwa "k.", jak i jego receptura pochodzą i wywodzą się z już z XVII w. W konsekwencji, powyższa nazwa funkcjonowała w takim znaczeniu jeszcze przed datą zgłoszenia do ochrony spornego oznaczenia, tj. przed dniem [...] czerwca 1993 r., a także funkcjonuje nadal zarówno w języku potocznym. Świadczą o tym załączone przez wnioskodawcę do akt sprawy materiały dowodowe, tzn.: wyciągi ze słowników języka polskiego, np. pierwsze poświadczenie słownikowe pochodzi z 1983 r. ze "Słownika języka polskiego", Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1983 (k. 35 - 36 tom I akt administracyjnych sprawy); wydruki z książek: "Kuchnia polska", wydanie X poprawione, Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1966 czy "Od abboccato do żubrówki - wszystko o napojach", Wydawnictwo Naukowo- Techniczne, Warszawa 1978, co świadczy o rodzajowym charakterze spornego oznaczenia jeszcze zanim uprawniony zgłosił to oznaczenie do ochrony.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w rozpoznawanej sprawie, Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji UP i oddalił skargę [...]

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.