Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 602/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 136
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński,, Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska, Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2010 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r., znak [...]; II. przyznaje [...] E. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie w kwocie 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy M. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części (dwa pomieszczenia) budynku gospodarczo-warsztatowego na lakiernię lakierami wodorozcieńczalnymi i wulkanizację na działce Nr [...] w K.

Organy administracji publicznej wskazały, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej jako ustawa, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 ustawy).

W motywach decyzji organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy. Organ podniósł, iż analiza materiału sprawy uzasadnia stwierdzenie, iż warunki te zostały spełnione.

Kolegium wskazało także, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1- 5 ustawy, przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że planowana inwestycja, polegająca na zmianie sposobu użytkowania części budynku gospodarczo-warsztatowego na lakiernię lakierami wodorozcieńczalnymi oraz wulkanizację, mieści się w parametrach istniejącej zabudowy, spełnia wymogi wynikające z istniejących wskaźników zagospodarowania terenu oraz nie stoi w sprzeczności z wymaganiami ładu przestrzennego, będącego podstawą dla ustalenia zasad zagospodarowania i zabudowy terenu.

W ocenie Kolegium, kwestie, na które wskazują odwołujący się, nie stanowią uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji lub odmową udzielenia warunków zabudowy. W szczególności Kolegium stwierdziło, że zarówno przeprowadzona w sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w analizowanym obszarze, jak i wydana przez organ pierwszej instancji decyzja o warunkach zabudowy zarówno w części tekstowej jak i graficznej spełnia wszystkie niezbędne warunki określone treścią rozporządzenia. Ponadto podkreślił, iż okoliczności, że budowa spornego budynku gospodarczo-warsztatowego oraz jego późniejsza rozbudowa dokonane zostały w oparciu o ostateczne decyzje organów administracji zatwierdzającej projekty budowlane i udzielające inwestorowi Robertowi S. pozwolenia na budowę, nie mogą być poddane kontroli w toku aktualnego postępowania.

Mając na uwadze charakter inwestycji, organ wskazał, że inwestor został uprzedzony o obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego obiektu z uwagi na jego zaliczenie do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł E. K., domagając się jej uchylenia. W skardze podniósł, że planowana inwestycja może mieć negatywny wpływ na jego zdrowie i warunki bytowe. Wskazał, że w odniesieniu do przedmiotowego budynku zostały już wydane trzy decyzję budowlane, a inwestor od początku świadomie nie wskazywał precyzyjnie swoich zamierzeń, które miały prowadzić do utworzenia na jego działce lakierni. Stwierdził także, że dotychczasowa działalność prowadzona w przedmiotowym budynku zatruwa otoczenie i wpływa na pogorszenie stanu zdrowia skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2008 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt II SA/Lu 420/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku sąd podniósł, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy wiąże się z oceną przyszłego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd wskazał, że w przypadku braku miejscowego planu, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, w toku postępowania organ administracyjny zobowiązany jest wyznaczyć obszar analizowany i zbadać stan przyszłej inwestycji w kontekście odpowiedniego jej umiejscowienia w terenie oraz skorelowania jej z innymi elementami infrastruktury i dotychczasowej zabudowy na tym terenie. Szczegółowe warunki badane przed podjęciem decyzji określone zostały w art. 61 ust. 1 pkt 1–5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Niespełnienie któregokolwiek z tych warunków, podobnie jak warunków wskazanych w przepisach wykonawczych, powoduje odmowę ustalenia warunków zabudowy. Wobec niestwierdzenia ich naruszenia, brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył E. K., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana prawidłowo, podczas gdy organ nie dochował należytej staranności przy rozpatrywaniu sprawy, odstępując od wnikliwej analizy, czy zmiana sposobu użytkowania przedmiotowego budynku nie naruszy zasady "dobrego sąsiedztwa".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że organ, wydając decyzję, nie wziął pod uwagę wszelkich okoliczności mających istotne znaczenie dla planowanej inwestycji. Nie zbadał w należyty sposób, jaki wpływ będzie miała ta inwestycja na najbliższe otoczenie, a także, czy jest ona zgodna z dyspozycją art. 62 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy. Zdaniem skarżącego, poszerzenie działalności prowadzonej na działce nr [...] jest sprzeczne z zasadą "dobrego sąsiedztwa", gdyż spowoduje ono negatywną ingerencję w dotychczasowy porządek istniejącej infrastruktury.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną R. S. wniósł o jej oddalenie, wskazując, że zarzuty w niej podniesione zostały błędnie sformułowane oraz że kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego podlega orzeczenie sądu pierwszej instancji, a nie decyzja administracyjna.

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 277/09, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku sąd drugiej instancji podniósł, że nie można odmówić słuszności wskazanemu w skardze kasacyjnej zarzutowi naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również zarzutowi niedostrzeżenia przez sąd pierwszej instancji naruszenia przez organy zawartej w art. 7 k.p.a. zasady zobowiązującej je do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przy jednoczesnym uwzględnieniu słusznego interesu obywateli.

W ocenie sądu, poza sporem jest, że to właśnie na organie administracji spoczywa obowiązek zarówno wyczerpującego zebrania, jak i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Kontrolowana przez sąd pierwszej instancji decyzja wydana została bowiem w oparciu o wadliwie sporządzoną, ogólnikową analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest zmiana sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku gospodarczo -warsztatowego na lakiernię, co wymagało wydania decyzji o warunkach zabudowy, przy czym wydanie decyzji o warunkach zabudowy w oparciu o art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunków w nim wymienionych. Do nich należy między innymi "zasada dobrego sąsiedztwa", uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do sposobu zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem tej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe, zatem charakter nowej inwestycji powinien odpowiadać charakterystyce urbanistycznej już istniejącej zabudowy terenu.

Stąd, zdaniem sądu drugiej instancji, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy jest określenie charakteru przestrzeni otaczającej przedmiotowy obiekt zabudowy i odniesienie się do tej kwestii.

Sąd podniósł, iż warunki określania cech nowej inwestycji reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, ustalając wymagania dotyczące nowej inwestycji, organ wyznacza wokół działki, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, jak i granice obszaru analizowanego.

W niniejszej sprawie, co, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zostało zauważone przez sąd pierwszej instancji, organy obu instancji nie dokonały analizy kontynuacji funkcji przy wydawaniu kontrolowanej decyzji. Kontynuacja funkcji oznacza, że nowa zabudowa musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym również użytkowania istniejących obiektów, gdy tymczasem w niniejszej sprawie z "Analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu" wynika jedynie, iż w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa zagrodowa, brak jest natomiast jakiegokolwiek odniesienia do istnienia na tym terenie obiektów stanowiących przedsięwzięcia wymagające sporządzenia raportu i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W aktualnie istniejącym budynku gospodarczo-warsztatowym wykonywano dotychczas usługi o charakterze rzemieślniczym (konserwacja i naprawa samochodów osobowych). Zmiana funkcji obiektu polegająca na wprowadzeniu usług uciążliwych, do jakich należy lakiernictwo, powoduje konieczność ustosunkowania się, czy wprowadzenie tego rodzaju nowej funkcji można uznać za kontynuację istniejącego na tym terenie sposobu zagospodarowania, inaczej mówiąc, czy spełniony został warunek zamieszczony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie sądu drugiej instancji, zarówno dołączona do akt analiza, jak i uzasadnienia obydwu decyzji pozbawione są ustaleń i rozważań w tym zakresie. W sytuacji, kiedy organy uznały, iż planowana zmiana sposobu zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, to wydanie takiej decyzji było możliwe jedynie w przypadku spełnienia warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1–5 ustawy.

Przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie, o którym mowa w pkt 1 ust. 1 art. 61 cyt. ustawy, należało zatem, w ocenie sądu odwoławczego, uzasadnić, dlaczego przyjęto, iż planowana zmiana sposobu użytkowania obiektu z warsztatu samochodowego na lakiernię będzie stanowiła kontynuację funkcji parametrów cech kształtowania zabudowy. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie zawierają żadnych ustaleń dotyczących wymienionej wyżej kwestii. Ograniczenie się organu odwoławczego do poinformowania stron o tym, iż przesądzające znaczenie dla tej inwestycji będzie miała decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację, nie zwalniało organów od rozpatrzenia sprawy w aspekcie spełnienia wymogów wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1–5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w razie łącznego spełnienia wymagań określonych w art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, w tym wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 zasady, zgodnie z którą, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Powyższy przepis wprowadził na grunt polskiego prawa zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania się do określonych cech już istniejącego zagospodarowania terenu sąsiedniego. Spełnienie warunku "dobrego sąsiedztwa" musi poprzedzać analiza zabudowy przeprowadzona w obszarze analizowanym obejmującym teren, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania.

Zgodnie z upoważnieniem i wytycznymi zawartymi w art. 61 ust. 6 i 7 ustawy, właściwy minister określił sposób ustalania wymagań dotyczący nowej zabudowy, który obejmuje między innymi wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszaru analizowanego o określonych granicach oraz przeprowadzenia na tym obszarze analizy funkcji i cech w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury). Granice obszaru analizowanego wyznacza się w każdej sprawie w zależności od planowanej inwestycji, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki (§ 2 pkt 5 rozporządzenia) pod nową zabudowę, nie mniejszej niż 50 m (§ 3 ust. 2 rozporządzenia).

Ponieważ na tak wyznaczonym obszarze dokonuje się analizy spełnienia warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy, niezbędnym jest uzasadnienie przez organy orzekające sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślono znaczenie prawidłowego wyznaczenia obszaru analizowanego wokół działki inwestora, wskazując, iż uzasadnienie takiego wyznaczenia powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji (tak m. In. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 25 września 2007 r., II SA/Łd 719/07, Lex 394827, oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2006 r., IV SA/Wa 1220/06, Lex 299861).

Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi podstawę do dokonania ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy o ustalenie warunków zabudowy, a jej prawidłowe przeprowadzenie wymaga przede wszystkim ustalenia, które konkretnie działki znajdować się będą w granicach obszaru analizowanego.

W aktach sprawy znajduje się analiza słowna i graficzna funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym w załączniku graficznym wykreślono obszar analizowany wokół działki objętej wnioskiem. Wskazać jednak należy, iż ani z analizy słownej, ani z wydanej na jej podstawie decyzji o warunkach zabudowy nie wynika, jakimi kryteriami kierowano się, wyznaczając obszar analizowany. Ani z analizy, ani z decyzji nie wynika również, która granica działki została przyjęta na jej front, co o tym zdecydowało, a wreszcie jaka jest długość tego frontu, a w związku z tym granice obszaru analizowanego (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). Zamieszczona w aktach niniejszej sprawy analiza zawiera jedynie opis działki, której dotyczy wniosek oraz lakoniczną charakterystykę terenów, z którymi graniczy ta działka od strony południowo – zachodniej, południowo – wschodniej, północno – wschodniej oraz północno – zachodniej.

Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zasadę prawdy obiektywnej. Zasada ta oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Stosownie do treści art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepis prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Organ administracji publicznej jest więc zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do treści art. 136 k.p.a., organ odwoławczy, który zobowiązany jest do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej, może bowiem przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe.

Jak wynika z powyższych rozważań, organy obu instancji w niniejszej sprawie nie sprostały tym wymogom. Nie dążyły bowiem do należytego wyjaśnienia wszystkich okoliczności i ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., co w ocenie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie dokonały analizy kontynuacji funkcji terenu przy wydawaniu kontrolowanych decyzji, co w istocie uniemożliwiło ustalenie, czy planowana inwestycja objęta w niniejszej sprawie wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, urzeczywistni zasadę "dobrego sąsiedztwa" wyrażoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Okoliczności tej nie zmienia istnienie w obrocie prawnym decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, którego dotyczy przedmiotowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, gdyż decyzja ta, jako wydana w oparciu o przesłanki określone odrębną ustawą – z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) nie może konwalidować uchybień, których dopuściły się organy, rozpatrując wniosek o ustalenie warunków zabudowy w świetle dyspozycji art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W związku z powyższym Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm.), dalej p.p.s.a.

Na uchybienia te wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 lutego 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 277/09, którym uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 6 listopada 2008 r., ( II SA/Lu 420/08) i przekazał niniejszą sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. W myśl art. 190 p.p.s.a., rozpatrując niniejszą sprawę ponownie, sąd związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Orzeczenie o zwrocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu uzasadnia treść art. 250 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Ponownie rozpatrując sprawę, organ pierwszej instancji wyznaczy obszar analizowany, wskazując na kryteria jego wyznaczenia. W tym celu ponownie należy sporządzić analizę słowną i graficzną funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i w sposób wyraźny określić front działki, o którym mowa w § 2 pkt 5 powołanego rozporządzenia. Dopiero prawidłowe ustalenie obszaru analizowanego umożliwi przeprowadzenie na nim analizy spełnienia wymagań z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w sentencji.