Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 378/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit c) , art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Kinga Czernis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi R. R. na decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego [...] z dnia 28 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od [...] Inspektora Transportu Drogowego [...] na rzecz skarżącego R. R. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 7 stycznia 2011 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr [...] z dnia 14 października 2010 r. nałożył na R.R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" w S. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. z rozbiciem na:

- 1000 zł – za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego (art. 92 ust. 1 pkt 8, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz pozycja 12.4 załącznika do ustawy);

- 1000 zł – za dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w cyfrowe urządzenie rejestrujące przez kierowcę nie posiadającego własnej, ważnej karty kierowcy (art. 92 ust. 1 pkt 8, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz pozycja 12.6 załącznika do ustawy);

- 500 zł oraz 1800 zł – za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) za czas do jednej godziny oraz b) za każdą rozpoczętą kolejną godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz pozycja 10.2 lit. a) i b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym);

- 900 zł i 3000 zł – za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz b) za każde następne rozpoczęte 30 minut (art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz pozycja 10.3 lit. a) i b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym);

- 600 zł i 9600 zł – za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego: a) o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz b) za każdą następną rozpoczętą godzinę (art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz pozycja 10.4 lit. a) i b) załącznika do ustawy o transporcie drogowym);

- 500 zł – za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie: kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz pozycja 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym).

Powyższe uchybienia zostały ujawnione w następstwie zatrzymania do kontroli w dniu 14 października 2010 r. na drodze krajowej nr 1 w T. przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego pojazdu marki [...] nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...] kierowanego przez A. F. i wykonującego przewóz drogowy w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy R. R..

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał m.in., że urządzenie rejestrujące – tachograf cyfrowy [...] nr seryjny [...] – zainstalowane w kontrolowanym pojeździe nie zostało poddane badaniu kontrolnemu w terminie do dnia 2 stycznia 2010 r. Nadto kierujący pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy wykonywał transport drogowy bez wymaganej karty kierowcy. Równocześnie w następstwie analizy danych zawartych na skontrolowanych danych z tachografu, po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów stwierdzono, że kierowca w określonych dniach skracał dzienny czas odpoczynku, nie odbierał wymaganych przepisami prawa prawidłowych przerw oraz przekraczał maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu. Podczas kontroli nie był zaś w stanie okazać dokumentów, zapisków czy adnotacji uzasadniających odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdów, wymaganych przerw lub odpoczynków. Co równie ważne, w trakcie kontroli kierowca nie posiadał wymaganych przepisami prawa dokumentów stwierdzających odbycie badań lekarskich i psychologicznych oraz szkoleń okresowych.

W odwołaniu od w/w decyzji R. R. wniósł o umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia czasu pracy.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że organ przyjmując za wiarygodne dane zawarte w tachografie nie wskazał jakie cechy decydują o poprawności rejestrowania okresów aktywności kierowcy przez zainstalowany w pojeździe tachograf cyfrowy w sytuacji braku sprawdzenia okresowego urządzenia rejestrującego. W ocenie odwołującego sam fakt, że urządzenie nie posiadające wymaganego przepisami sprawdzenia okresowego zarejestrowało nie przypisane konkretnemu kierowcy okresy aktywności nie stanowi wiarygodnych przesłanek do nałożenia kary. Nadto kierowca kierujący zespołem pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita wynosiła 6200 kg nie musi posiadać ukończonej kwalifikacji wstępnej ani szkolenia okresowego. Wynika to wprost z dyspozycji art. 39a pkt 3 ustawy o transporcie drogowym.

Decyzją z dnia 28 lutego 2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 39a ust. 1, art. 39j, art. 39k ust. 1 – 3, art. 39l ust. 1, art. 39m, art. 92 ust. 1 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym wraz ze wskazanymi pozycjami załącznika do ustawy, art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1 – 9 oraz art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, art. 13, art. 15 ust. 2 oraz pkt 4 Rozdziału VI załącznika IB do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w Kodeksie pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 332 ze zm.) oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15) utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że kierowca A. F. w okresie objętym kontrolą nie posiadał ważnego zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z wyjaśnieniami strony było to spowodowane oczekiwaniem w kolejce na wolny termin badania przez uprawnionego lekarza. W tym stanie organ zobligowany była nałożyć karę pieniężną w wysokości 500 zł.

Odnosząc się z kolei do skracania dziennego czasu odpoczynku, przekraczaniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz przekraczaniu maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu organ odwoławczy wskazał, że dane cyfrowe z tachografu cyfrowego jednoznacznie wykazywały zarzucane kierowcy naruszenia. Podczas kontroli kierowca nie był zaś w stanie okazać dokumentu uzasadniającego odstępstwo od przestrzegania przepisów dotyczących maksymalnych okresów prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw i odpoczynków.

W trakcie kontroli ustalono również, że tachograf cyfrowy zainstalowany w pojeździe został skontrolowany po raz ostatni w dniu 2 stycznia 2008 r. Termin badań okresowych upłynął zaś w dniu 2 stycznia 2010 r. Co równie ważne, kierowca nie okazał w trakcie kontroli karty kierowcy.

Odnosząc się z kolei do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy uznał, że są one bezzasadne.

Organ uzasadniając swoje stanowisko w sprawie przytoczył jednakże argumentację oraz okoliczności faktyczne, które nie mają związku z rozpatrywaną sprawą. W uzasadnieniu odniesiono się bowiem błędnie m.in. do kwestii zatrudnienia Z. K. i M. F.; powołano się nadto na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 listopada 2010 r., wypis z licencji nr [...] na A Sp. z o.o., dowód z zeznań świadka Z. K. a także pozycje 1p.10.1,10.5,12.14 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. R. wskazał, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W przesłanej decyzji zawarto zaś okoliczności faktyczne nie związane z prowadzonym postępowaniem. Między innymi organ odniósł się do osób, które skarżącemu są nieznane. Nadto odniesiono się do naruszeń ustawy o transporcie drogowym, które nie zostały ujęte w trakcie kontroli drogowej mającej miejsce w dniu 14 października 2010 r.

W odpowiedzi na skargę organ potwierdził, że część uzasadnienia wydanej decyzji odnosi się do innego stanu faktycznego i nie koresponduje z zarzutami przedstawionymi w odwołaniu R. R. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W piśmie z dnia 20 września 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego potwierdził, iż zarzuty od strony drugiej skargi są uzasadnione z uwagi na brak zebranego materiału dowodowego, który mógłby stanowić podstawę do poczynionych ustaleń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 92 ust. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (zwanej dalej "ustawą") stanowi, że ten, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów [...], podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.

W myśl art. 93. 1 ustawy uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 89 ust. 1, mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Na podstawie ust.10 karę nakłada się w wysokości określonej w załączniku do ustawy dla przedsiębiorcy lub podmiotu realizującego przewóz.

Stwierdzić należy, że kara została nałożona przez organ do tego uprawniony i w wysokości określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym.

Z art. 87 ust. 1 ustawy wynika, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę opłaty drogowej, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879, z 2005 r. Nr 180, poz. 1497 oraz z 2007 r. Nr 99, poz. 661). Z kolei ust. 3 tego przepisu wskazuje, iż przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.

Zgodzić należy się ze skarżącym, iż organ odwoławczy rozpoznając sprawę merytorycznie nie odniósł się do zarzutu odwołania na jakiej podstawie uznał za udowodnione naruszenia czasu pracy kierowcy A. F., w sytuacji gdy cyfrowe urządzenie rejestrujące zainstalowane w kontrolowanym pojeździe [...] nr rej. [...] nie posiadało wymaganego sprawdzenia okresowego, a dane pobrane z tachografu nie były przypisane żadnemu konkretnemu kierowcy. Nie wskazał bowiem na podstawie jakich dowodów przyjąć można, że urządzenie takie mimo braku sprawdzenia okresowego - działa prawidłowo a kiedy dane dotyczące rejestracji okresów aktywności kierowcy nie są wiarygodne. Nadto organy nie ustaliły charakteru wykonywanego przewozu przez w/w kierowcę, co ma wpływ na ocenę czy jest on zobowiązany do posiadania ukończonej kwalifikacji wstępnej oraz szkolenia okresowego.

Natomiast organ drugiej instancji podzielił zarzuty skarżącego dotyczące niezatrudnienia W. P., Z. K., M. P., błędnego powołania się na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 listopada 2010r., błędnego powołania się na wypis z licencji nr [...] wystawionego na A sp. z o.o., błędnego powoływania się na dowód z zeznań świadka Z. K. a także błędnego powoływania się w zaskarżonej decyzji na 1p.10.1,10.5,12.14 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, podając, iż materiał dowodowy zebrany w tym postępowaniu nie dał podstaw do takich ustaleń (dowód: pismo k. [...] akt).

Wobec powyższego Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ uwzględni powyższe rozważania.

O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 w/w ustawy.

Na podstawie art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.