Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 425/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1,  art. 25 ust. 1,  art. 23a
journal: Dz.U. 2015 poz 114
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi M.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] znak: [...] w sprawie uchylenia z dniem [...] decyzji nr [...] z dnia [...] przyznającej M. N. zasiłek rodzinny i dodatek do tego zasiłku z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na J. W. od 1 listopada 2010 r. do 31 października 2011 r. w kwocie 68,00 zł miesięcznie oraz dodatek z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w okresie od 1 listopada 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r. w kwocie 400,00 zł miesięcznie.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

M. N. złożyła w dniu 17 września 2010 r. wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami na dziecko J. W..

Organ I instancji decyzją nr [...] z dnia [...] przyznał M. N. zasiłek rodzinny i dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na J. W.. Z ustaleń organu I instancji wynikało, że strona spełnia kryteria określone w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 992 ze zm.- dalej "uśr").

Pismem z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...] Kierownik Działu Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej Województwa [...] (ROPS) poinformował MOPS w T., że M. N. i J. W. od 26 stycznia 2013 r. zamieszkują na terenie I., a ojciec dziecka – K. W. zamieszkuje w I. od 1 kwietnia 2011 r., gdzie od 31 września 2011 r. wykonuje działalność zawodową. W odpowiedzi na wniosek złożony przez MOPS w T. pismem z dnia 17 kwietnia 2014 r. ROPS poinformował tenże organ, iż w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia 1 kwietnia 2011 r. do końca okresu zasiłkowego.

W związku z powyższym pismem z dnia 9 maja 2014 r. organ zawiadomił M. N. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...] nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] Prezydenta Miasta T. z dnia [...] orzekł o uchyleniu z dniem [...] decyzji z dnia [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w myśl art. 32 ust. 1 uśr, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego albo osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne. Zgodnie z przepisem art. 23a uśr w przypadku, gdy marszałek województwa ustali, iż zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wskazano, że w przypadku gdy marszałek województwa, w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ( art. 23a ust 3-5 uśr).

W odwołaniu pełnomocnik M. N. wskazał, iż nie zgadza się z decyzją organu pierwszej instancji, gdyż błędnym jest ustalenie, że od 1 kwietnia 2011 r. w zakresie świadczeń rodzinnych podlegała ustawodawstwu innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Wskazał na przedłożone przez skarżącą dokumenty, które załączył do odwołania, potwierdzające, że w spornym okresie mieszkała na terenie Polski. Są to kserokopie m.in.: umowy przyjęcia dziecka J. W. do przedszkola, opłat za przedszkole, zaświadczenia o zakończeniu zatrudnienia w PU A, decyzji z PUP w T. z dnia [...] o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, rejestracji w urzędzie pracy jako osoby bezrobotnej. Pełnomocnik podał, że skarżąca wyjechała z Polski dopiero 26 stycznia 2013 r., a więc przebywała faktycznie na terenie I. w okresie, którego nie dotyczy uchylona decyzja. Zarzucił organowi naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 K.p.a. poprzez nie ustalenia stanu faktycznego sprawy, organ mógł przesłuchać najbliższych sąsiadów, co do ustalenia miejsca zamieszkania strony. Stwierdził, że w ocenie skarżącej w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 32 w związku z art. 25 ustawy o świadczeniach rodzinnych, albowiem nie wystąpiły jakiekolwiek zmiany okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy oraz przepisy prawne obowiązujące w sprawie przywołując brzmienie art. 32 uśr, art. 23a ust 1 uśr do ust. 8 uśr. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z ustaleniami ROPS, w przypadku M. N. od dnia 1 kwietnia 2011 r. miały zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Ojciec dziecka J. W. – K. W. od dnia 1 kwietnia 2011 r. zamieszkał na terenie I., a zatem od tego dnia Prezydent Miasta T. nie był organem właściwym do wypłaty M. N. świadczeń rodzinnych przyznanych na okres zasiłkowy 2010/2011. K. W. od dnia 1 kwietnia 2011 r., na mocy przepisów wspólnotowych był uprawniony w I. do ubiegania się o świadczenia rodzinne w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni na terytorium tego państwa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 23a ust. 2 i ust. 5, art. 30 ust. 2 pkt 3 i art. 32 uśr, poprzez ich zastosowanie w sytuacji gdy w okolicznościach niniejszej sprawy nie wystąpiły jakiekolwiek zmiany okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych; art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we wspólnocie (Dz. Urz. WE. L. z 1971 r. Nr 149, str. 2) poprzez jego niezastosowanie, a także błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż od dnia 1 kwietnia 2011 r., tj. od dnia zamieszkania K. W. w I. Prezydent Miasta T. nie był właściwy do wypłaty świadczeń rodzinnych, tj. zasiłku rodzinnego oraz dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego oraz naruszenie prawa procesowego, a mianowicie art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie w zakresie wyznaczającym materialno prawną zasadę uwzględniania przy załatwianiu spraw indywidualnych interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zobowiązującym do wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności faktycznych. Wskazując na powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych MOPS w T. oraz umorzenie postępowania: stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych bądź ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania przez organ II instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że skarżąca nie zgadza się z zaskarżoną decyzją, a wbrew twierdzeniu organu sam fakt przemieszczenia się K. W. w ramach Wspólnoty do I. nie powoduje, iż Prezydent Miasta T. nie był właściwy do wypłaty świadczeń rodzinnych i nie uzasadnia uchylenia decyzji przyznającej świadczenia rodzinne. W ocenie skarżącej organ administracyjny niesłusznie zastosował regulacje art. 32 uśr w związku z art. 30 ust. 2 pkt 3 uśr w związku z art. 23a ust. 2 i ust. 5 uśr.

Pełnomocnik zaznaczył, że w ocenie skarżącej przepis art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 nie pozbawia członków rodziny pracownika oraz osoby prowadzącej działalność na własny rachunek uprawnień przysługujących im w miejscu zamieszkania czyli w Polsce. Fakt wykonywania działalności zawodowej przez Pana K. W. w I. od 1 kwietnia 2011 r. nie mógł automatycznie pozbawiać uprawnień do świadczeń rodzinnych w miejscu zamieszkania dziecka - w Polsce (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - wyrok z dnia 9 marca 2011 r., sygn. akt VIII SA/WA 891/10). Sam fakt podjęcia zatrudnienia w I. nie powinien pozbawiać świadczeń rodzinnych w Polsce. Zdaniem skarżącej przy tego rodzaju informacji Marszałek Województwa winien konkretnie ustalić czy w I. były uzyskiwane świadczenia, czy prawo miejsca wykonywania działalności zawodowej przewiduje świadczenie odpowiadające przyznanemu w Polsce świadczeniu rodzinnemu. Nie powinna mieć miejsce sytuacja gdy osoba uprawniona nie otrzymuje za dany okres zasiłkowy świadczenia świadczeń rodzinnych, ani w kraju miejsca pracy danej osoby , ani w miejscu jej zamieszkania.

Zdaniem skarżącej poprzez brak ustaleń we wskazanym zakresie organ naruszył przepisy postępowania jak i przepisy prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Podkreśliło, że od dnia 1 kwietnia 2011 r. Prezydent Miasta T. nie był organem właściwym do wypłaty M. N. świadczeń rodzinnych przyznanych na okres zasiłkowy 2010/2011.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. prawa nie narusza.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz.114 - dalej "uśr").

Zgodnie z art. 32 ust. 1 uśr organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczeń rodzinnych, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, członek rodziny nabył prawo do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie rodzinne lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń.

Art. 25 ust. 1 uśr stanowi, że w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania dochodu lub innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, w tym na wysokość otrzymywanych świadczeń, osoba, o której mowa w art. 23 ust. 1, jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu właściwego wypłacającego świadczenia rodzinne.

Zgodnie z art. 23a ust. 2 uśr, w przypadku wyjazdu członka rodziny do państwa, o którym mowa w ust. 1, po wydaniu przez organ właściwy decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Z kolei, w myśl art. 23a ust. 5 uśr, w przypadku gdy marszałek województwa, w sytuacji, o której mowa w ust. 2 (tj. w przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego), ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Stosownie zatem do ust. 1 art. 23a uśr, w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami marszałkowi województwa.

Wykładnia przepisu art. 23a ust. 5 uśr prowadzi do wniosku, że organ wydający decyzję przyznającą świadczenie rodzinne jest uprawniony do tego aby ją uchylić, ale w przypadku uprzedniego ustalenia przez marszałka województwa, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Powyższa norma nakłada zatem na organ uprawniony do uchylenia własnej decyzji obowiązek wyeliminowania jej z obrotu prawnego od dnia, w którym osoba w zakresie świadczeń rodzinnych podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wywiera ona zatem daleko idące konsekwencje materialnoprawne.

Kluczowe znaczenie dla prawidłowego skorzystania z tych kompetencji ma więc rozumienie pojęcia podlegania, w zakresie świadczeń rodzinnych, ustawodawstwu innego państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Wskazać, należy, że świadczenia rodzinne przysługują osobom, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres zasiłkowy, w którym otrzymują świadczenia rodzinne, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej (art. 1 ust. 3 uśr).

Zgodnie z definicją, zawartą w przepisie art. 3 pkt 15a uśr, ilekroć jest w niej mowa o przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, rozumieć trzeba przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5, str. 72) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284 z 30.10.2009, str. 1).

Zawarte w powyższych aktach prawnych przepisy pozwalają na wyeliminowanie skutków jednoczesnego podlegania systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw, przede wszystkim w związku ze zmianami miejsca lub zamieszkania. Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego muszą zatem gwarantować pracownikom przemieszczającym się we Wspólnocie, osobom pozostającym na ich utrzymaniu oraz osobom pozostałym przy życiu po ich śmierci utrzymanie nabytych lub będących w trakcie nabywania praw i korzyści. Aby nie doszło do nieuzasadnionego łączenia świadczeń w przypadku zbiegu prawa do zasiłków rodzinnych w myśl ustawodawstwa właściwego państwa i w myśl ustawodawstwa państwa miejsca zamieszkania członków rodziny, rozporządzenia nr 883/2004 i nr 987/2009 zawierają normy kolizyjne pozwalające rozwiązać konflikt narodowych systemów zabezpieczenia społecznego (m.in zakaz kumulacji świadczeń w art. 10 rozporządzenia wykonawczego oraz odstępstwa od tej zasady wskazane w artykułach: 67 i art. 68 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 883/2004. Kwestie te poruszają także artykuły, 58 i 60 rozporządzenia wykonawczego).

Ponadto, w świetle orzecznictwa sądowadministracyjnego, "ustalenie podlegania ustawodawstwu", o którym mowa w art. 23a ust. 5 uśr należy rozumieć jako konieczność wskazania na przepis, który wyraźnie predestynuje pracownika przybywającego z innego Państwa Członkowskiego jako świadczeniobiorcę albo też jako konieczność wskazania aktu (rozstrzygnięcia, czynności) organu lub instytucji państwa obcego, która przyznała świadczenie zagraniczne wskutek skonkretyzowania takiego właśnie przepisu (vide: wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 556/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niezbędnym jest przy tym ustalenie, od kiedy w realiach danej sprawy wchodzą w grę przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości w orzeczeniach, wypracowanych jeszcze na kanwie poprzednio obowiązujących rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek oraz członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (tekst jedn.: Dz. U. UE L 08.177.1) oraz art. 10 (12) (13) ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (t.j..: Dz. U. UE L. 08.31.15), wielokrotnie podkreślał, że zastosowanie powyższych rozporządzeń w żadnym razie nie może prowadzić do wywołania skutków negatywnych, w postaci pozbawienia pracownika migrującego lub członków jego rodziny prawa do świadczeń albo obniżenia świadczeń przysługujących im na mocy wyłącznie ustawodawstwa krajowego (vide: wyrok ETS z dnia 21 października 1975 r., w sprawie o sygn. C-24/75, ECR 1975/7/01149 (orzeczenie wstępne w sprawie Teresa i Silvana Petroni v. Office national des pensions pour travailleurs salaries (ONPTS) Bruksela). W wyroku z dnia 19 lutego 1981 r., w sprawie o sygn. C-104/80 ECR 1981/2/00503 (orzeczenie wstępne w sprawie Kurt Beeck v. Bundesanstalt fur Arbeit), Trybunał podzielił pogląd, że reguła przeciwdziałająca kumulacji świadczeń rodzinnych ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy zbiegowi podlegają uprawnienia do świadczeń rodzinnych już przyznanych w tym samym okresie i dla tego samego członka rodziny. Stwierdził, że przepis art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 574/72 zawiesza wypłatę świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych wypłacanych na podstawie ustawodawstwa państwa zatrudnienia jedynie do wysokości świadczenia otrzymywanego, w odniesieniu do tego samego okresu i tego samego członka rodziny w państwie zamieszkania przez małżonka prowadzącego działalności zawodową lub gospodarczą na terytorium tego Państwa. W tym samym wyroku Trybunał podkreślił także, że reguły mające na celu zapobieganie nakładaniu się świadczeń rodzinnych mają zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim nie pozbawiają one, bezpodstawnie, osób zainteresowanych świadczeń przyznanych im przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego. podstawę rozpoznania sprawy w przypadku ustalenia podlegania ustawodawstwu państwa członka rodziny, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jest tryb wynikający z przepisu szczególnego jakim jest art. 23a uśr.

Odnosząc się zarzutów skargi w kwestii naruszenia przez organ art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie w zakresie wyznaczającym materialno prawną zasadę uwzględniania przy załatwianiu spraw indywidualnych interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz zobowiązującym do wszechstronnego rozważenia wszelkich okoliczności faktycznych należy stwierdzić, że są one chybione. Należy bowiem podkreślić, że aby móc skutecznie podejmować działania w zakresie koordynacji, konieczne stało się wyznaczenie właściwych organów i instytucji każdego państwa członkowskiego, na których spoczywa obowiązek stosowania ustawodawstwa podlegającego koordynacji.

Zaskarżona decyzja jest aktem, który nie rozstrzyga merytorycznie i nie przesądza o pozbawieniu skarżącej uprawnień przyznanych decyzją Prezydenta Miasta T. z dnia [...]. Decyzja z dnia [...] jest swego rodzaju aktem porządkującym stan faktyczny i prawny, powodującym przekazanie sprawy do rozpoznania organowi właściwemu, z uwagi na mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.