Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 22/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.61 par.3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. sp. z o.o. w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1194/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 18 [...] 2015 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 1194/15, odmówił G. Sp. z o.o. w B. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 18 [...] 2015 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd I instancji stwierdził, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał bowiem żadnych rzeczowych informacji wskazujących na aktualne możliwości płatnicze skarżącej spółki czy posiadany przez nią majątek. Sąd nie miał możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty 120.000 zł przed rozstrzygnięciem sprawy zagrozi płynności finansowej skarżącej spółki, a tym bardziej czy doprowadzi do jej upadłości.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że wysokość kapitału zakładowego spółki, na co powoływała się skarżąca, nie może być traktowana jako przesłanka wystarczająca do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ w żaden sposób nie opisuje ona sytuacji majątkowej spółki. Podmiot o niskim kapitale zakładowym może znajdować się w bardzo dobrej sytuacji finansowej i dysponować dużymi zasobami pieniężnymi, jak również spółka o wysokim kapitale zakładowym może popaść w trudności ekonomiczne i w danym momencie nie posiadać żadnych środków finansowych. Dlatego też sam fakt, że kwota nałożonej zaskarżoną decyzją kary znacznie przekracza wysokość kapitału zakładowego strony skarżącej, bez podania danych o aktualnej sytuacji finansowej spółki, nie daje, w ocenie Sądu I instancji, podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznawania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że powody wskazane przez skarżącą są niewystarczające do uznania, iż zachodzi możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji, iż wysokość kapitału zakładowego, nie stanowi jednego z podstawowych mierników wartości rynkowej spółki. Ponadto wskazał, że w związku z tym, iż Naczelny Sąd Administracyjny kwestionuje dopuszczalność karania z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych (wyrok NSA dnia 17 września 2015 r., sygn. II GSK 1296/15), to należałoby rozważyć to jako przesłankę wstrzymania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Analizując zarzuty i treść uzasadnienia zażalenia oraz materiał znajdujący się w aktach sprawy, stwierdzić należało, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez G. Sp. z o.o. decyzji, dokonana przez Sąd I instancji, jest prawidłowa.

Na wstępie należy wskazać, że sąd administracyjny rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu powinien uwzględnić zarówno okoliczności podane we wniosku, jak i wynikające z akt sprawy i ocenić, czy występują przesłanki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Obowiązkiem sądu jest zatem ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego, co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nieostre pojęcia "znaczna szkoda" lub "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji przez wnioskodawcę. Samo powołanie się przez niego na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, nie uzasadnia żądania wniosku. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie odnosić się powinno do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej uzależniona jest zatem od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia wskazanych w przepisie skutków wykonania decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym rezultatem wykonania aktu lub czynności. Należy także zauważyć, że przesłanka w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest utożsamiana z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania administracyjnego. Trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony postępowania. Tam natomiast, gdzie ich wzruszenie w postępowaniu sądowym przywraca stan zgodny z prawem bez powyższych zagrożeń, sięganie po środki ochrony tymczasowej, nie jest uzasadnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji nie jest wystarczające dla wykazania przesłanek, o jakich stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącej.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała zaistnienia po jej stronie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku oraz zażaleniu ograniczyła się jedynie do gołosłownych, w żaden sposób nieudokumentowanych twierdzeń. W szczególności nie przedstawiła dokumentów wskazujących na jej aktualną sytuację majątkową i ewentualny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. W związku z powyższym, nie sposób określić, czy wykonanie decyzji miałoby taki wpływ na sytuację majątkową i finansową skarżącej, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostałyby spełnione.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone przez Sąd I instancji, iż wysokość kapitału zakładowego oraz relacja wysokości tego kapitału (20.000 zł) do orzeczonej w stosunku do skarżącej kary pieniężnej (120.000 zł) sama w sobie nie świadczy o aktualnej sytuacji finansowej spółki, nie świadczy o jej możliwościach w wypełnianiu zobowiązań, w tym zobowiązań publicznoprawnych.

Odnosząc się do argumentacji zawartej w zażaleniu, że Sąd, przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien wziąć pod uwagę spór w doktrynie i orzecznictwie dotyczący kwestii notyfikacji przepisów dających możliwość nakładania kar pieniężnych z tytułu urządzania gier na automatach o niskich wygranych, należy stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania może być oparty jedynie o wyżej wymienione przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. W toku postępowania wpadkowego dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się bowiem kontroli legalności tejże decyzji. Wobec tego bez znaczenia dla rozpoznania zażalenia, jak i bez znaczenia dla kwestii zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym są okoliczności podniesione w zażaleniu jak i subiektywne przekonanie skarżącej spółki o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej.

Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia