Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 141/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 4 w zw. z art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA J Jolanta Augustyniak–Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant ref. staż. Magdalena Bąba, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. M. i T. E. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2014 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku A. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy – utrzymał w mocy decyzją własną z dnia [...] września 2014r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2012r. ([...]) utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2012r., Nr [...] nakazującą - na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) inwestorom A. M. i J. Z. rozbiórkę samowolnie wybudowanego i nadbudowanego budynku garażowego przy ul. C. w W..

Organ przestawił charakter postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji jako nadzwyczajnego środka jej wzruszenia oraz wyjaśnił pojęcie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Po ponownym przeanalizowaniu sprawy podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wskazując, że prawidłowo zastosowano art. 48 Prawa budowlanego. Organy ustaliły bowiem, że miała miejsce samowolna budowa obiektu a w szczególności nadbudowa ww. budynku garażowego.

Dalej organ przytoczył art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego podkreślając, że art. 29-31 określają wyjątkowe przypadki, w których wykonanie robót budowlanych wbrew zasadzie wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, nie wymaga pozwolenia na budowę, ale zgłoszenia. Nadbudowa budynku garażowego, (która miała miejsce w 2010-2011) nie jest zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, co uzasadniało zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. Jakkolwiek obiekt w pierwotnym kształcie i pierwotnych wymiarach wybudowano bez pozwolenia na budowę pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974r., to jego rozbudowa miała miejsce po rządami nowego Prawa budowlanego.

Podkreślił następnie, że zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, zbadano możliwość legalizacji obiektu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydał na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego z 1994r. postanowienie z dnia [...] maja 2012r., którym wstrzymał roboty budowlane i nałożył obowiązek sporządzenia i przedłożenia określonych dokumentów oraz pouczył strony, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie ww. obowiązków, zgodnie z art. 48 ust. 4 wydany zostanie nakaz rozbiórki garażu.

Zobowiązani nie wykonali nałożonych obowiązków.

Odnosząc się do wniosku o zmianę decyzji w taki sposób, aby obowiązek rozbiórki dotyczył tylko tych elementów, które były nadbudowane po 1990r., organ podkreślił, że celem postępowania nieważnościowego jest ocena, czy badana decyzja zawiera wady wymienione w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Organ rozstrzyga wyłącznie o kwestii istnienia bądź nieistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Nie jest zatem możliwe uwzględnienie wniosku we wskazanym zakresie.

Organ stwierdził, że nie jest także możliwe uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę skoro ustalono, że decyzja rozbiórkowa nie jest dotknięta, żadną z wad z art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa.

Skargę na powyższą decyzję złożyła A. M. i T. E. wnosząc o: wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie wykonania decyzji dnia [...].07.2012 r.; zawieszenie wykonania tej decyzji; ustalenie przez Sąd daty budowy budynku garażowego i nakazanie PINB w W. ponowne rozpoznanie sprawy rozbiórki garażu stosując przepisy prawa budowlanego z 1974 r.; nakazanie przez Sąd wszczęcia procedury legalizacyjnej budynku garażowego; stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji GINB - ze względów o jakich jest mowa w dotychczasowych pismach w sprawie, w szczególności ze względu na nieuwzględnienie T. E. jako strony postępowania, w którym została wydana decyzja z dnia [...] lipca 2012 r. oraz nieuwzględnienie daty budowy garażu.

W końcowej części skargi T. E. przedstawił opinie i przemyślenia własne m.in. na temat okoliczności wydania błędnej decyzji rozbiórkowej w celu ustalenia w przyszłości osób odpowiedzialnych za szykanowanie Jego i Jego rodziny dla wymuszenia nienależnego świadczenia.

Skarżący wnoszę o unieważnienie decyzji wydanych w obu instancjach lub zmianę w sposób opisane w pismach dotychczasowych w sprawie - w tym poprzez uznanie przez Sąd, że zachodzą przesłanki dla wznowienia postępowań PINB w W., które doprowadziły do wydania ww. decyzji - tj. w związku z zaistnieniem nowych okoliczności w sprawie lub/i zaistnieniem okoliczności nieznanych organoom wydającym zaskarżone decyzje w czasie ich orzekania oraz istnienia wad decyzji poprzez zastosowanie błędnych przepisów prawa przy wydawania decyzji a także tego, że inwestorem i właścicielem budynku w części uzupełnionej po uszkodzeniu przez burzę i upadek drzewa był T. E. posiadający prawo użytkowania i służebności dz. ew. [...], który prowadził prace nazwane przez PINB remontem wymagającym pozwolenia na budowę a nie został uznany za stronę.

Dalej skarżący wnieśli o przywrócenie terminu do wykonania nałożonych zobowiązań na współwłaścicielki nieruchomości z zastrzeżeniem, że termin ten nie może być krótszy niż 14 dni od dnia, w którym uprawomocni się orzeczenie Sądu Rejonowego [...] w sprawie sygn. akt [...] potwierdzające dostęp dz. ew. [...] do drogi publicznej ul. Z. w W..

Wskazali, że zaskarżona decyzja i decyzja PINB w W. nr [...] nie uwzględnia faktu istnienia prawa osób trzecich (T. E.) do obiektu, który jest ich przedmiotem i z tego powodu także ww. decyzje winny być wyłączone z obrotu prawnego jako wadliwe. Ponadto, ww. decyzje są wadliwe, ponieważ nie jest spornym, że budynek zbudowano nie później niż w 1990 r. - co wymaga (min w stosunku do Jego zasadniczej konstrukcji) zastosowania prawa z 1974 r. a nie przepisów obowiązujących.

Skarżący dalej powtórzył pozostałe wnioski wymienione na wstępie skargi. Odnośnie wniosku o ponowne wszczęcie procedury legalizacyjnej, wskazał na zastosowanie prawa z okresu budowy (tj. 1988 -1990) w części nie "nadbudowanej" a w stosunku do części nazwanej przez PINB jako "nadbudowana - czyli dachu i około 1 m wspornika dachu " - nakazanie zastosowania przepisów obecnie obowiązujących (przy uwzględnieniu, przez PINB że "nadbudowa" miała miejsce po 30 dniach od jej zgłoszenia (jest w aktach sprawy) i nie wymagała pozwolenia na budowę w obliczu braku możliwości jego uzyskania i konieczności wykonania remontu dachu wobec zbliżającej się zimy (siły wyższej) lub przekazanie sprawy w takim zakresie organowi/sądowi właściwemu Sądu w terminie możliwie najbliższym.

Według skarżącego nie został wzięty pod uwagę cel jaki nakreślił ustawodawca tworząc przepisy prawa budowlanego, że to organy w pierwszej kolejności winny orzekać zgodnie z interesem państwa, ale w oparciu o zasady współżycia społecznego, mając na uwadze przede wszystkim dobro obywateli i to w szerokim tego słowa znaczeniu (zgodnie z zasadami logiki, na których jest oparte prawo ).

Obiekt został zbudowany nie później niż koniec lat osiemdziesiątych ubiegłego stulecia (co wielokrotnie potwierdzono zeznaniami świadków przed sądami powszechnymi w kilku sprawach związanych z nieruchomością na przestrzeni ostatniej dekady a także archiwalnymi dokumentami urzędowymi okazanymi przez Miasto [...], w sprawie zasiedzenia działki [...] przed Sądem Rejonowym [...][...] Wydział [...] sygn. akt [...] - potwierdzenie, że budynek pobudowali poprzednicy prawni najpóźniej w 1990 r. znajduje się w uzasadnieniu postanowienia ww. Sądu [...] z dnia [...] listopada 2007 r. (notoria urzędowa) a więc budynek ten bezspornie podlega rygorom Prawa budowlanego z 1974 r. - które przewiduje legalizację z mocy samego prawa po spełnieniu warunków określonych przez odrębne przepisy.

Zdaniem skarżących, poprawienie dachu po zwaleniu drzewa z terenu sąsiedniej szkoły podstawowej, było wykorzystane przez urzędników [...] i działającego na wniosek [...] PINB, do potraktowania koniecznego remontu dachu, jako nowej budowli (co przecież nie może się obronić - w zderzeniu z dowodami ze zdjęć i dokumentów oraz zeznaniami świadków w tym sąsiadów - którzy zgodnie potwierdzają istnienie tego obiektu na początku lat dziewięćdziesiątych i to w granicach jakich istnieje obecnie - potwierdzają to także stare mapy).

Ponadto, PINB nie ma racji, że garaż nie był skończony, skoro był od 1990r. użytkowany w sposób ciągły i taki stan istnieje obecnie.

Garaż jest również posadowiony zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu, który przewiduje, iż istniejące budynki są do zachowania. Dalej skarżący dodali, że ich dom mieszkalny z lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku ma ok. 70 m2 i bez garażu (który spełnia teraz funkcję spiżarni, schowka na narzędzia ogrodnicze, skład opału) byłoby wręcz niemożliwe mieszkanie w tak małym domu, dlatego jego rozbiórka jest szkodliwa a także szkodliwa społecznie, jako niezgodna z logiką jest bezsensowna, z ekonomicznego punktu widzenia. Sąd wyda wyrok oparty na zasadach współżycia społecznego (logiki), na których prawo pierwotnie powstało i zmienia się wraz z rozwojem ludzkości a ustawodawca tworząc nowe przepisy.

Ponadto, termin do złożenia dokumentów jakich żądał PINB nie został dochowany z winy skarżących, a termin do zapłaty opłaty sądowej nie został zachowany przez zbieg niekorzystnych okoliczności i nikt z organów nie chciał go przywrócić. To że nie zbudowano garażu z pozwoleniem na budowę, a pozwolenia na budowę skarżący nie mogli uzyskać, gdyż nieruchomość w 2010 r. nie miała i nie ma dzisiaj dostępu do drogi publicznej.

Stan prawny w kontekście dojścia i dojazdu jest wysoce patologiczny - no bo co można było zrobić gdy dach garażu zawalił się a niedługo miał spaść śnieg a Urząd pozwolenia nie mógł dać, ze względu na przepisy prawa budowlanego)

Skarżący w takiej sytuacji zgłosili prace i naprawili dach.

Dalej przedstawili stanowisko w zakresie negowania dostępu do drogi publicznej ul. Z..

W wypadku gdyby nie były możliwe działanie Sądu zgodnie z ww. wnioskami wnieśli o rozpoznanie skargi lub/i przywrócenie przez Sąd terminu do złożenia dokumentów, które pozwolą na legalizację p. garażu - min. co do jego części pobudowanej najpóźniej w 1990 roku (pod rządami przepisów prawa z 1974 roku) lub/i ustalenie przez Sąd zasad legalizacji w świetle obowiązujących przepisów prawa lub/i przekazanie sprawy innemu sądowi/organowi państwa dla dalszego jej prowadzenia, w celu legalizacji tego budynku lub/i nakazanie właściwemu organowi państwa doprowadzenie do zgodności stanu faktycznego, jaki istnieje na w/w nieruchomości

ze stanem prawnym.

Według skarżących wniosek o wstrzymanie egzekucji, jest zasadny - także dlatego, że toczy się obecnie przed Sądem Rejonowym [...][...] Wydział [...] sygn. akt [...], postępowanie z naszym udziałem jako powodem i [...] jako pozwanym - w przedmiocie ustanowienia służebności drogi koniecznej do w/w naszej posesji w drodze jej zasiedzenia lub nieodpłatnie/odpłatnie.

W wypadku gdyby Sąd nie widział możliwości dokonania rewizji decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. i nakazów z nią powiązanych skarżący wnieśli o przekazanie skargi właściwemu organowi dla rozpoznania ich żądań.

Dalej przedstawili obszerną argumentację odnośnie nieprawidłowości w interpretacji prawa dokonanej przez organy, opisali przebieg postępowania i własne przemyślenia.

W uzupełnieniu skargi pełnomocnik skarżących na rozprawie zaznaczył, że garaż istnieje co najmniej od lat 80-tych i stanowi aktualnie podręczny składzik. Można go uznać za obiekt małej architektury, niepodlegający obowiązkowi pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Kategorię obiektów małej architektury stanowią obiekty "użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku", jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Dzięki takiej konstrukcji definicji można określić obiekty podobne, zbliżone do wyliczonych w komentowanym przepisie, które ze względu na niewielkie rozmiary i podobną funkcję użytkową mogą być zakwalifikowane jako obiekty małej architektury.

Uznanie konkretnego obiektu budowlanego za obiekt małej architektury ma, podobnie jak w przypadku "budowli", charakter bardziej ogólny niż kwalifikacja określonych obiektów jako budynki. Należy uznać, że przy dokonywaniu wykładni komentowanego przepisu szczególne znaczenie ma wykładnia funkcjonalna. Zwłaszcza użycie określenia służące "rekreacji codziennej" lub określenia służące "utrzymaniu porządku" wskazuje na to, iż obiekt posadowiony na nieruchomości skarżących z służący obecnie jako składzik jest obiektem małej architektury. Definiując obiekt małej architektury pełnomocnik odwołał się również do występującej w ustawie o rodzinnych ogródkach działkowych definicji altany.

Dlatego zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego stanowi rażące naruszenie prawa. Dalej powołano się na utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że art. 48 ust. 1 będzie miał zastosowanie do części obiektu, która została wybudowana w warunkach samowoli budowlanej i stanowi część funkcjonalnie związaną z całością, lecz technicznie na tyle samodzielną, aby możliwym było jej rozebranie, bez naruszenia substancji pozostałej obiektu budowlanego, wybudowanego zgodnie z przepisami prawa (por. wyroki NSA: z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt II OSK 788/05; z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1070/12; z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 172/10; z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 779/09 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 84/14).

W pozostałej części zobowiązanie do rozbiórki całego obiektu małej architektury jest naruszeniem prawa o charakterze rażącym.

Ponadto, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając decyzję z dnia [...] września 2012 r. pominął okoliczność, iż nieruchomość skarżącej nie ma ustalonej drogi koniecznej i toczy się przed sądem cywilnym postępowanie o ustanowienie służebności przechodu i przejazdu, które jest na etapie apelacji. Postanowienie I instancji było dla Skarżącej korzystne.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał przedstawione stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., nr 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] września 2014r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2012r. nakazującą - na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) A. M. i J. Z. rozbiórkę budynku garażowego przy ul. C. w W..

Podkreślić zatem na wstępie trzeba, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym, nadzwyczajnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest wyłącznie – co wymaga szczególnego podkreślenia w świetle zarzutów i wniosków skargi - ustalenie, czy decyzja podlegająca kontroli dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest zatem jedynie jej ocena pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Tym samym postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej badaną decyzją, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Nadzwyczajne tryby zaskarżenia decyzji administracyjnej - w przeciwieństwie do zwyczajnych środków zaskarżenia – powodują zatem, że organ administracji publicznej kontrolujący postępowanie po wniesieniu takiego środka ogranicza się wyłącznie do oceny, czy w sprawie zmaterializowała się konkretna przesłanka z art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa, dlatego pozostałe ewentualne naruszenia prawa nie mogą być wzięte pod uwagę przez organ.

W konsekwencji zarzuty i wnioski skarżących wykraczające poza zakres postępowania nieważnościowego nie mogły zostać uwzględnione przez organ. Rola Sądu rozpatrującego sprawę sprowadza się zatem również tylko do kontroli, czy organy prawidłowo, z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego, odmówiły stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] lipca 2012r.

Podobnie zarzut, że skarżący T. E. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Ewentualne zaistnienie tej wady postępowania nie może być bowiem rozważane w kategoriach wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w konsekwencji skutkować nieważnością decyzji. Zarzut pozbawienia czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym może być rozważany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania, a konkretnie z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Zaznaczyć przy tym trzeba, w postępowaniu dowodowym sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji organ co do zasady dokonuje ocen na podstawie akt postępowania zwykłego, a więc nie przeprowadza nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją, która jest przedmiotem kontroli w postępowaniu nadzorczym. Przy badaniu przesłanki rażącego naruszenia prawa z pkt 2 art. 156 § 1 oznacza to obowiązek sprawdzenia jakie były ustalenia faktyczne organu wydającego weryfikowaną decyzję, czy znajdowały oparcie we wskazanym materiale dowodowym, oraz czy wypełniały one przesłanki zastosowanego przepisu prawnego, a jeżeli nie, to czy uchybienie to w sposób rażący odbiegało od prawidłowego stosowania tego przepisu.

Odnosząc powyższą argumentację do rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że z akt sprawy zgromadzonych w postepowaniu zwyczajnym, w szczególności z protokołu oględzin robót budowlanych przeprowadzonych w dniu [...] maja 2005r. – jak i dołączonej dokumentacji fotograficznej - wynika, iż budynek garażowy, murowany, parterowy, posiada dach pokryty papą (pkt 1), dach budynku garażowego znajduje się w złym stanie technicznym (pkt 5), a ponadto według oświadczenia K. F. powstał w 1990r. (pkt 4). Na fakt ten wskazuje również sam organ w zaskarżonej decyzji stwierdzając, że obiekt w pierwotnym kształcie i pierwotnych wymiarach został wybudowany bez pozwolenia na budowę pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974r. Stanowisko to podtrzymywali konsekwentnie również skarżący w toku prowadzonego postępowania.

Powyższe oznacza, że nie miała miejsca kontynuacja robót budowlanych, jak przyjęto w uzasadnieniu kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji z dnia [...] września 2012r., a to z kolei wskazuje, że przedmiotowy obiekt garażowy przed nadbudową powstał pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1974r., natomiast wyłącznie jego nadbudowana część pod rządami ustawy Prawo budowlane z 1994r. Do legalizacji obiektu winny zatem znaleźć zastosowanie przepisy obu ustaw każda do właściwej jego części. Okoliczność ta uszła uwadze organu orzekającego w niniejszej sprawie, a w konsekwencji nie została poddana ocenie pod kątem wady, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to jest czy nie doszło do rażącego naruszenia art. 48 ust. 4 w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe.

W konsekwencji odrębnie w odniesieniu do nadbudowy budynku garażowego organ winien dokonać analizy badanej decyzji w zakresie wad kwalifikowanych biorąc przy tym pod uwagę, że w aktach sprawy znajduje się, zgłoszenie z dnia [...] sierpnia 2010r. (data wpływu do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]) dotyczące zamiaru wykonania robót remontowych, naprawczych polegających na

Mając na uwadze pozostałe zarzuty skargi podkreślić należy, że nie jest rzeczą Sądu dokonywanie ocen w zakresie podnoszonych w postępowaniu administracyjnym i nierozstrzygniętych w decyzji okoliczności faktycznych i prawnych. Sąd wyłącznie kontroluje zgodność decyzji z prawem, nie zastępuje organu w rozstrzyganiu kwestii, które to kwestie powinien ten organ rozstrzygnąć.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organu będzie zatem przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem przedstawionego wyżej stanowiska Sądu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ppsa orzekł jak w wyroku.