Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 391/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 8, 8 ust. 2a
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Anetta Makowska – Hrycyk, sędzia WSA Kamila Paszowska - Wojnar, Protokolant: starszy specjalista Paulina Wódka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi I. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2019 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2015 r. : I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz I. J. kwotę 5.117 zł (pięć tysięcy sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. utrzymał w mocy orzeczenie Naczelnika D. Urzędu Celno-Skarbowego we W. z [...] 2018 r. określające I. J. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2015 r.

Jak wynikało z akt sprawy skarżąca w ww. okresie prowadziła działalność gospodarczą pod nazwą Firma Transportowa "A". Czynności kontrolne przeprowadzone względem strony ujawniły nieprawidłowości polegające na odliczeniu podatku naliczonego w niewłaściwym okresie rozliczeniowym, podwójnym rozliczeniu podatku z tej samej faktury, wadliwym ujęciu zakupu środków trwałych jako towarów pozostałych, co spowodowało zawyżenie podatku naliczonego o kwotę 9.162 zł. Ujawniono też, że strona zaniżyła podatek należny poprzez błędne uznanie usług krajowych jako świadczonych poza terytorium kraju. W zakresie podatku należnego skarżąca skorygowała złożone uprzednio deklaracje zgodnie z ustaleniami kontroli. Nie zgodziła się natomiast ze stanowiskiem organów podatkowych w zakresie zaniżenia podatku należnego z tytułu sprzedaży towarów i usług na rzecz M. J.. Czynności kontrolne ujawniły, że strona 10 października 2014 r. zawarła z M. J. (dalej: kontrahent, sponsorowany) umowę o świadczenie usług reklamowych. Przedmiotem umowy było świadczenie przez kontrahenta na rzecz skarżącej usług promocyjnych i reklamowych (umieszczenie logo firmy na kombinezonie i samochodzie, na plakatach i innych nośnikach reklamowych) podczas imprezy – wyścigi samochodowe pod nazwą [...] - w zamian za wynagrodzenie w postaci pokrycia kosztów udziału kontrahenta w zawodach zgodnie z regulaminem imprezy i odrębną umową sponsoringu. Między tymi podmiotami została zawarta jeszcze inna umowa - sponsoringu - na mocy której, sponsorowany oświadczył, że skarżąca jest uprawniona do korzystania z powierzchni reklamowych sponsorowanego w zamian za pokrycie kosztów jego uczestnictwa w wyścigach samochodowych zgodnie z regulaminem oraz umową o współpracy z kontrahentem.

Organ podatkowy również ujawnił, że skarżąca rozliczyła podatek naliczony na podstawie faktur wystawionych przez "A" Sp. z o.o.; FHU "B" sp. jawna oraz "C" J. T. (opisanych na stronach 13/15 decyzji organu I instancji oraz 10-11 zaskarżonej decyzji). Wydatki te dotyczyły kosztów związanych z reklamą firmy skarżącej na ww. wyścigach samochodowych oraz udziału w nich sponsorowanego, który w zamian za pokrycie kosztów udziału zobowiązał się do reklamowania i promowania firmy strony.

W opinii organu podatkowego pomiędzy stroną a sponsorowanym doszło do wzajemnego świadczenia usług. Sponsorowany reklamował i promował firmę skarżącej, która w ramach umowy sponsoringu (świadczenia usługi sponsoringu) dostarczyła mu towary i usługi nabyte na podstawie faktur pochodzących od ww. podmiotów zewnętrznych. Skarżąca nie wykazała i zadeklarowała sprzedaży na rzecz sponsorowanego, co zostało skorygowane w toku kontroli i znalazło wyraz w powołanej na wstępie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu prawnym, w zakresie tych ustaleń, organ podatkowy powołał art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r,. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: ustawa o VAT).

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił ustalenia i wnioski zawarte w orzeczeniu organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że spór ogranicza się do oceny zasadności zaniżenia przez stronę podatku należnego w związku z niewykazaniem dostaw i świadczeń na rzecz sponsorowanego w ramach umowy sponsoringu. Zaznaczył, że nie neguje odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur dokumentujących zakup towarów i usług reklamowych od wskazanych w decyzji organu I instancji kontrahentów (opisanych na stronach 10 i 11 zaskarżonej decyzji). Sporne jest jedynie nieopodatkowanie przez stronę przekazania ww. towarów i usług na rzecz kontrahenta. W dalszych wywodach organ odwoławczy wskazał na zwarte przez stronę i sponsorowanego umowy: z 10 października 2015 r. o świadczenie usług reklamowych (w opinii organu podatkowego I instancji, zgodnie z wyjaśnieniami strony oraz zapisami samej umowy została ona zwarta 10 października 2014 r.) i z 10 października 2014 r. umowę sponsoringu. Z pierwszej z ww. umów wynikało, że w zamian za świadczenie usług reklamowych na rzecz strony przez sponsorowanego, skarżąca pokryje wszystkie koszty jego udziału w zawodach wyścigowych sezonu 2015, zgodnie z regulaminem zawodów i odrębną umową sponsoringu oraz zapłaci kontrahentowi 3000 Euro dodatkowego wynagrodzenia. Opisując umowę sponsoringu organ podatkowy wskazał na zobowiązanie skarżącej do zapłaty na rzecz organizatora wyścigów kosztów udziału sponsorowanego w tych wyścigach, określonych w umowie o współpracy z zawodnikiem (sponsorowanym). Z zapisów umowy sponsoringu wynikało ponadto, że sponsor jest uprawniony do korzystania z powierzchni reklamowych kontrahenta, określonych w umowie o współpracy z zawodnikiem (zawartej pomiędzy sponsorowanym a organizatorem wyścigów). Organ odwoławczy przywołał również zapisy umowy o współpracy z zawodnikiem z 30 stycznia 2014 r. oraz 20 stycznia 2015 r. zwarte pomiędzy sponsorowanym a "A" sp. z o.o., która jest organizatorem wyścigów samochodowych (Pucharu "[...] ", przedsięwzięcia marketingowo – sportowego, którego celem jest promocja marki V. przez sport samochodowy oraz wspieranie młodych talentów sportowych). Celem umowy jest określenie zasad współpracy między zawodnikiem a organizatorem imprezy. Integralną częścią umowy jest Regulamin Sportowy oraz Regulamin Techniczny Pucharu. Umowa określa także koszty udziału zawodnika oraz zasady ich zapłaty przez zawodnika lub jego reprezentanta. Określona w ww. umowie kwota obejmuje zapewnienie samochodu na cały sezon wyścigowy oraz opon, paliwa, pełną obsługę serwisową, wpisowe na tory, homologowany kombinezon dla zawodnika itd. Kwota ta zawiera również wyznaczoną powierzchnię reklamową w samochodzie i na kombinezonie. Podczas rundy zawodnik nie ponosi żadnych kosztów pracy mechaników tzw. robocizny związanych z naprawami, jak również obsługą samochodu. Wszystkie części użyte do naprawy uszkodzeń powstałych nie z winy organizatora, a które zostały użyte do napraw w trakcie rundy jak i po niej, będą płatne przez zawodnika (reprezentanta). Z dalszych zapisów umowy wynika, że zawodnik (reprezentant) upoważniają organizatora do wystawienia faktury VAT na jego osobę lub firmę przez niego wskazaną. W przypadku odmowy zapłaty faktury przez taką firmę obowiązek uregulowania zapłaty spoczywa na zawodniku (reprezentancie).

Odnosząc się do ww. umów organ podatkowy wyjaśnił istotę umowy sponsoringu polegającą na wzajemnych świadczeniach stron tej umowy, odwołując się w tym zakresie do poglądów orzecznictwa i piśmiennictwa. W aspekcie opodatkowania podatkiem VAT istotny jest przedmiot świadczenia sponsora, przekazanie pieniędzy nie skutkuje opodatkowaniem, inaczej niż przekazanie rzeczy lub usług. Organ podatkowy wskazał na pisma skarżącej z 22 września 2015 r. oraz 5 października 2015 r., z których wynika, że faktury zakupu (opisane na str. 10/11 zaskarżonej decyzji) związane były z udziałem w wyścigach samochodowych, na których reklamowana była firma strony. Oceniając te fakty organ podatkowy stwierdził, że działania sponsorowanego miały na celu nagłośnienie i promowanie firmy skarżącej, co ma potencjalne przełożenie na zwiększenie przychodów. Powołując się na art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i ust. 8, art. 8 ust. 1 i ust. 2a ustawy o VAT organ podatkowy uznał, że przekazanie zakupionych przez skarżącą usług i towarów reklamowych podlega opodatkowaniu VAT. W tym przypadku wobec ekwiwalentności umowy sponsoringu i przedmiotu jaki został przez skarżącą przekazany sponsorowanemu ww. usługi podlegają opodatkowaniu VAT, doszło bowiem do wymiany towarów (usług) na usługi. Sponsorowany świadczył na rzecz skarżącej usługi reklamowe, zaś strona przekazała mu towary i usługi nabyte na podstawie faktur opisanych na stronach 10/11 zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania podnoszących, że ww. towary i usługi zostały nabyte na własne potrzeby organ podatkowy wskazał, że zostały one udostępnione skarżącemu, co wiąże się z koniecznością podatkowania tych czynności. To właśnie w związku z tymi wydatkami sponsorowany mógł skorzystać z udziału w wyścigach. Wobec tego niektóre towary, jak twierdzi sama strona, są jej własnością i nie zostały przekazane sponsorowanemu. Oceny tej nie zmienia fakt przygotowania samochodów przez organizatora bowiem wpisowe, zgodnie z umową obejmuje serwis, koszty naprawy, udostepnienie miejsc na reklamę, koszty napraw i opłaciła je strona. Wobec tego strona kupiła usługę kompleksową na rzecz sponsorowanego, a dalsze jej przekazanie podlega opodatkowania na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej określenia skarżącej wysokości dostaw na rzecz sponsorowanego w kwocie odpowiadającej wartości wynikającej z faktur zakupu towarów i usług – kosztów sponsoringu wykonanego na podstawie umowy sponsoringu i umowy o świadczenie usług reklamowych zawartych ze sponsorowanym. Zarzucała naruszenie art. 122 i art. 187 (bez wskazania aktu prawnego), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz art. 5 ustawy o VAT poprzez ustalenie, że skarżąca dokonywała odpłatnych dostaw na rzecz sponsorowanego.

W uzasadnieniu negowała istnienie podstaw faktycznych i prawnych do ustalenia, że doszło do dostawy towarów na rzecz sponsorowanego. Faktury dotyczące [...] , to wydatki na reklamę i promocję firmy strony na wyścigach, o czym strona informowała w piśmie z 22 września 2015 r. Wyjaśniała cel i istotę zawodów, zasady udziału zawodnika w wyścigach i wynikające z tego obowiązki zawodnika, organizatora oraz rolę sponsora. Wskazywała, że w żaden sposób poniesione w ramach umowy z V. koszty organizacji wyścigów nie zostały przekazane sponsorowanemu, koszty te są ponoszone na wspólną organizację imprezy, na której jest reklamowana firma strony. Koszulki, bluzy, widokówki stanową własność strony i są jedynie wykorzystane w ramach reklamy, nigdy nie stały się własnością sponsorowanego. Zwracała uwagę, że uczestnictwo w wyścigach to nie tylko sponsorowanie zawodnika, ale również uczestnictwo w spotkaniach z innymi firmami, ewentualnymi kontrahentami strony. Zdaniem strony to ona uczestniczyła w zawodach, sponsorując zawodnika, który poza zamieszczeniem reklam strony nie wykonywał innych czynności w zakresie reklamy. Reklamę na swoich samochodach umieszczał organizator, który prowadził reklamę firm. Zatem organ podatkowy źle ustalił stan faktyczny. Skarżąca w ramach umowy sponsoringu przekazała pieniądze, co nie skutkuje koniecznością ich opodatkowania. Skarżąca biorąc udział w zawodach pokrywała koszty samochodu i jego napraw, samochód należał do organizatora, a nie sponsorowanego. Skarżąca odwołując się do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT wywodziła, że definicja działalności gospodarczej jest szeroka, zawracała też uwagę na zwolnienie podmiotowe z uwagi na kwotę dostaw, której sponsorowany nie przekroczył.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania podatkowego, w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów, nie dają podstaw do wyprowadzenia wniosków przyjętych w zaskarżonej decyzji.

Spór miedzy stronami dotyczy kwestii zasadności opodatkowania przez organy podatkowe kosztów udziału sponsorowanego w wyścigach samochodowych.

Zdaniem organów podatkowych skarżąca pokrywając koszty udziału sponsorowanego w wyścigach świadczyła na jego rzecz usługi i dokonywała dostaw towarów (usługa kompleksowa wg organu podatkowego), które nabyła na podstawie faktur szczegółowo opisanych na stronach 10 i 11 zaskarżonej decyzji.

Jako podstawę poprawną rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał na art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1 i ust. 8, art. 8 ust. 1 i ust. 2a ustawy o VAT.

W opinii strony w ramach zawartej umowy sponsoringu dokonała ona przekazania środków pieniężnych na rzecz sponsorowanego w postaci opłacenia kosztów jego udziału w imprezie – wyścigach samochodowych, co z uwagi na przedmiot świadczenia wyklucza opodatkowanie. Wskazała również, że ma prawo do odliczenia podatku naliczonego z ww. faktur, czego nie negował organ podatkowy, bowiem była ona współorganizatorem imprezy – wyścigów samochodowych – w ramach której były realizowane na jej rzecz usługi reklamowe. Na etapie skargi strona nie neguje ustaleń organów podatkowych w zakresie rozliczenia podatku naliczonego, podważając jedynie ustalenia w zakresie podatku należnego.

Na wstępie wskazać trzeba, że zaskarżona decyzja poza ww. zagadnieniem dotyczy innych ustaleń, opisanych w stanie faktycznym sprawy, tych jednakże skarżąca nie kwestionuje, zaś ich poprawność w opinii Sądu nie budzi zastrzeżeń.

Odnosząc się natomiast do poglądów stron sporu w zakresie podważanej w skardze kwestii stwierdzić trzeba, że zebrane w sprawie dowody nie dają podstaw do zaakceptowania poglądu zarówno organu podatkowego, jak i skarżącej.

Poczynione przez organy podatkowe ustalenia sprowadzą się do przyjęcia, że skarżąca nabyła towary i usługi opisane na stronach 10 i 11 zaskarżonej decyzji, a następnie przekazała je sponsorowanemu, co na podstawie wskazanych przepisów podlega opodatkowaniu. W tym zakresie była zatem uprawniona do odliczenia zawartego w ww. fakturach podatku naliczonego jako związanego z działalnością skarżącej. Jednakże analiza materiału aktowego, w tym umów zawartych przez skarżącą ze sponsorowanym oraz umów o współpracy między sponsorowanym a organizatorem imprezy – wyścigów samochodowych daje zupełnie inny obraz zdarzeń.

Jak wynika z akt i opisu faktów zawartych w zaskarżonej decyzji w sprawie istotne są umowy: sponsoringu; o świadczenie usług reklamowych – obie zgodnie z oświadczeniem strony i ustaleniami organu podatkowego I instancji - zwarte 10 października 2014 r. pomiędzy skarżącą, a sponsorowanym oraz umowa o współpracy z zawodnikiem z 20 stycznia 2014 r. i 20 stycznia 2015 r. zawarta między sponsorowanym, a organizatorem wyścigów – "A" sp. z o.o.

Oceniając zapisy ww. umów, gdyż poza oświadczeniami strony złożonymi w toku postępowania oraz fakturami opisanymi na stronach 10 i 11 zaskarżonej decyzji, są to jedne dowody pozwalające ustalić okoliczności faktyczne w sprawie wskazać trzeba, że wyłania się z nich inny obraz faktów niż ustalony przez organy podatkowe.

Otóż z umów o współpracy z zawodnikiem wynika m.in., że zawodnik – sponsorowany nabywa uprawnienia do udziału w wyścigu, ale również z umowy tej wynikają uprawnienia dla sponsorowanego do określonych w umowie możliwości korzystania z powierzchni reklamowych (logo na kombinezonie oraz na masce samochodu). Ponoszona przez zawodnika opłata za udział w wyścigu obejmuje również uprawnienie do zamieszczania reklam (§ 4 pkt 2 umowy).Umowa zawiera pewne ograniczenia co do treści zamieszczanych reklam. Są to jednak zapisy odwołujące się do poszanowania porządku prawnego i zakazujące reklamy wykraczającej poza prawnie i obyczajowo zakazane treści, a zatem nie wpływa w żaden sposób na oceniane relacje mające znaczenie z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy (§ 3 pkt 1 umowy). Ważne są również zapisy dotyczące obowiązków zawodnika, w szczególności te dotyczące ponoszonych opłat i zasad zapłaty. Z umowy wynika bowiem, że za udział w ww. imprezie zawodnik jest obowiązany ponieść określone w umowie koszty. W § 4 pkt 1 – 10 umowy wskazano, że za udział w sezonie wyścigowym zobowiązany jest do wpłaty na rzecz organizatora wskazanej tam kwoty, która obejmuje zapewnienie samochodu na cały sezon wyścigowy oraz opon, pełną obsługę serwisową samochodu (w tym konieczne komponenty), wpisowe na tory, homologowany kombinezon dla zawodnika itp. Jak wskazano, kwota ta zawiera także wyznaczoną powierzchnię reklamową na samochodzie i kombinezonie. Podczas rundy zawodnik nie ponosi żadnych kosztów pracy mechaników, tzw. robocizny związanych z naprawami, jak również obsługą samochodu. Koszty robocizny naprawy uszkodzeń samochodu realizowanych już po rundzie będą odpłatne wg stawki serwisowej ASO. Wszystkie części użyte do naprawy uszkodzeń powstałych nie z winy organizatora, a które zostały użyte do napraw w trakcie rundy jak i po niej, będą płatne przez zawodnika (reprezentanta). Z dalszych zapisów umowy wynika, że zawodnik (reprezentant) upoważniają organizatora do wystawienia faktury VAT na jego osobę lub firmę przez niego wskazaną. W przypadku odmowy zapłaty faktury przez taką firmę obowiązek uregulowania zapłaty spoczywa na zawodniku (reprezentancie).

Z części wstępnej umowy wynika zaś, że reprezentantem jest osoba działająca w imieniu nieletniego zawodnika.

Zastrzeżenie to jest istotne gdyż pełnomocnik skarżącej wskazywał, że taki status posiada skarżąca względem zawodnika.

Odnosząc się do ww. zapisów oraz okoliczności faktycznych sprawy wykluczyć trzeba status strony jako reprezentanta. Po pierwsze ta część umowy odwołująca się do ww. instytucji wyraźnie wskazuje, że jest to osoba działająca w imieniu małoletniego, a zatem występująca jako opiekun prawny strony umowy. Wyklucza to przyjęcie stanowiska skarżącej, że taki status jej przysługiwał, gdyż w dacie jej zawierania sponsorowany był pełnoletni (zgodnie z podanym w umowie o świadczenie usług reklamowych nr PESEL). Po drugie w treści samej umowy w żadnym jej zapisie nie wskazano skarżącej, także w miejscu właściwym dla wskazania reprezentanta. Niewątpliwe ww. umowa została osobiście zawarta przez sponsorowanego, o czym świadczą podpisy pod umową oraz oznaczenie jej stron. W opinii Sądu z jej treści wynikają cztery istotne dla sprawy tezy, po pierwsze zawodnik nabywa prawo do określonych powierzchni reklamowych, którymi poza wskazanymi ograniczeniami natury prawnej i obyczajowej może dowolnie rozporządzać, po drugie działa samodzielnie, po trzecie wreszcie jako organizator imprezy wskazana jest wyłącznie firma "A" sp. z o.o., po czwarte to zawodnik jest obowiązany do dokonania opłaty za udział w zawodach. W tym ostatnim aspekcie ważne są powołane zapisy umowy umożliwiające mu wskazania podmiotu na rzecz, którego będą wystawione faktury za udział w imprezie oraz jego wyłączana odpowiedzialność za ich nieopłacenie.

Kolejna istotna w sprawie umowa to umowa o świadczenie usług reklamowych i promocyjnych, zawarta pomiędzy stroną a sponsorowanym. W istotnym zakresie jest powiązana z powołaną wyżej umową o współpracy z zawodnikiem. Z jej zapisów wynika, że zawodnik (sponsorowany) w zamian za poniesienie kosztów opłaty za udział w zawodach (Imprezie) będzie świadczył na rzecz skarżącej usługi reklamowe, szczegółowo opisane w tej umowie (§ 2 umowy). Poza opłatą za udział w Imprezie skarżącą zapłaci zawodnikowi (sponsorowanemu) 3000 Euro dodatkowego wynagrodzenia.

Wreszcie ostania z istotnych dla sprawy umów – sponsoringu, zawarta w tej samej dacie, co uprzednio opisana, pomiędzy skarżąca a sponsorowanym. Z jej zapisów wynika, że skarżąca jako sponsor w zamian za możliwość reklamy opłaci koszt udziału sponsorowanego w zawodach – wyścigach samochodowych. Koszty udziału obejmują kwoty wskazane w umowie o współpracy z zawodnikiem.

Opisane okoliczności wskazują, że skarżąca zobowiązała się do sponsorowania udziału zawodnika w imprezie w zamian za co otrzyma od niego świadczenia w zakresie reklamy i promowania swojej firmy w trakcie imprezy – zawodów. Możliwość świadczenia tych usług daje sponsorowanemu umowa o współpracy z zawodnikiem zawarta z organizatorem imprezy.

Z zapisów tych umów wynika, że stroną umowy o współpracy z zawodnikiem i uprawnionym z niej jest wyłącznie sponsorowany. Jednocześnie z żadnych innych dowodów, poza oświadczeniem strony składanym w toku postępowania nie wynika aby była ona współorganizatorem zawodów – imprezy. Zadania strony sprowadzały się do pokrycia kosztów udziału sponsorowanego w imprezie, inaczej rzecz ujmując do dokonania zapłaty kwoty wpisowego, obejmującej opisane w umowie świadczenia za sponsorowanego. Fakt, że z umowy o współpracy z zawodnikiem wynika, że może on upoważnić organizatora do wystawienia faktury za opłacone koszty na inny podmiot nie można wyprowadzać wniosków, że skarżąca nabyła opisane w tej umowie świadczenia i przekazała je na rzecz sponsorowanego. W kontekście zapisów ww. umów, w szczególności odpowiedzialności samego zawodnika (sponsorowanego) za brak zapłaty ww. faktur, wniosek taki jest co najmniej nieuprawniony.

Wbrew poglądom zwartym w zaskrzonej decyzji takiego rozumowania nie można wyprowadzać z powołanych przepisów prawa, w szczególności wskazanych przez organ podatkowy: art. 7 ust. 1 i ust. 8 oraz art. 8 ust. 1 i ust. 2a ustawy o VAT. Zgodnie z brzmieniem ww. regulacji przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...) (art. 7 ust. 1). W przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru w ten sposób, że pierwszy z nich wydaje ten towar bezpośrednio ostatniemu w kolejności nabywcy, uznaje się, że dostawy towarów dokonał każdy z podmiotów biorących udział w tych czynnościach (art. 7 ust. 8). Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...) (art. 8 ust. 1 ). W przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. (art. 8 ust. 2a).

Analizując zapisy dotyczące definicji dostawy wskazać trzeba, że ustawodawca stanowi o przeniesieniu prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W opinii Sądu w realiach rozpoznawanej sprawy, w szczególności zapisów umów i działania ich stron, nie sposób mówić o przekazaniu stronie opisanych w nich towarów czy świadczeń. Podmiotem obowiązanym i uprawnionym był zawodnik (sponsorowany), on też ostatecznie odpowiadał za niewykonanie umowy (brak zapłaty przez firmę na rzecz, której były wystawiane faktury). Zatem skarżąca w żaden sposób nie nabyła uprawnień do rozporządzania towarami (usługami). Nie znajdzie tu zastosowania także kolejny zapis art. 7 ust. 8 ustawy o VAT, co jest konsekwencją opisanych okoliczności. Relacja jest nawet odwrotna, to zawodnik nabył uprawnienia wynikające z ww. umowy i on może je dalej sprzedawać, co uczynił w odniesieniu do usług reklamowych (przy czym tu chodzi o świadczenie usług). Skarżąca dokonała jedynie zapłaty za zawodnika (sponsorowanego), przekazując pieniądze wprost na wskazane przez niego konto organizatora. Kwestią odrębną jest czy była uprawniona do odliczenia podatku naliczonego zawartego w fakturach wystawionych przez organizatora na jej rzecz, tego jednak organ podatkowy nie negował.

W opinii Sądu, w świetle opisanych faktów, brak podstaw do twierdzenia, że skarżąca świadczyła usługi czy też dokonywała dostaw towarów do których nie nabyła jakichkolwiek uprawnień poza otrzymaniem faktury od organizatora imprezy. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, tak jak wskazuje strona, że była ona współorganizatorem imprezy i nabyła opisane w fakturach towary (usługi) celem własnej reklamy. Zebrany materiał aktowy nie daje podstaw do takiego wniosku. Sama zapłata za udział zawodnika (sponsorowanego) w zawodach nie daje podstaw do przyjęcia, że to strona nabyła towary i usługi wynikające z umowy między zawodnikiem a organizatorem. Wniosek ten jest nieuprawniony zwłaszcza w kontekście zawartej między stroną a zawodnikiem umowy sponsoringu.

Niewątpliwe sposób dokumentowania przebiegu zdarzeń nie jest prawidłowy i zaburza obraz rzeczywistych wydarzeń, jednakże obowiązek dokonania ustaleń faktycznych spoczywa na organie podatkowym. W tej sprawie, zdaniem Sądu, wsparto się wyłącznie na tym, że strona otrzymała faktury od organizatora imprezy, co dało organom podatkowym asumpt do przyjęcia, że jest ona nabywcą spornych towarów i usług. Błędnie zinterpretowano zapisy umów, przy czym istotnie stanowisko i argumentacja skarżącej nie była w jakimkolwiek zakresie pomocna. Niemniej jednak w opinii Sądu wnioski wyprowadzone z zabranych dowodów nie są właściwe, należało bowiem wyjaśnić zasadność otrzymania przez skarżącą spornych faktur i jej prawo do odliczenia zawartego w nich podatku, kwestie te niewątpliwe pozwoliły na prawidłowe odczytanie udziału skarżącej w opisanych zdarzeniach, a w konsekwencji umożliwiły wyprowadzenie właściwych wniosków w sferze podatków.

Zebrane dowody (ich zakres) wykluczają przyjęte przez organy podatkowe wnioski, a w efekcie doprowadziły do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organy podatkowe winny zastosować się do wykładni przedstawionej w rozważaniach Sądu. W szczególności badaniu należy poddać okoliczność związaną z otrzymaniem przez skarżącą spornych faktur np. istnienia innych porozumień na mocy, których była ona uprawniona do nabycia wynikających nich towarów (usług), co uzasadniałoby stanowisko przyjęte w zaskarżonej decyzji wskazujące na dalszą ich odsprzedaż na rzecz sponsorowanego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje bowiem ku temu podstaw, zaś sposób obiegu w świetle ww. dowodów jest mało czytelny.

Uznając, że zaskarżona decyzja narusza wskazane przepisy prawa procesowego, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżone orzeczenie. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy.