Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 78/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
658
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Durzyńska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2015 r. sprawy ze skargi [...] Bank [...] S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z [...] maja 2012 r. o odszkodowanie za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...], z obrębu [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 4. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżącego [...] Bank [...] S.A. z siedzibą w W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] Bank [...] S.A. z siedzibą w W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość wydzieloną pod drogę położoną w W., [...] przy ul. [...] oznaczoną jako działka nr [...]. Zarzucił naruszenie art. 8,12,35 § 1 i § 3 oraz art. 36 § 1 k.p.a.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o wymierzenie organowi grzywny. W uzasadnieniu skargi, przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie, wskazując na załączone do skargi dokumenty. Podniósł, że postępowanie organu narusza w sposób rażący przepisy prawa materialnego: art. 129 ust. 5 pkt 1, w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 129 ust. 5 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 1 Pierwszego Protokołu do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 21 ust. 2 Konstytucji, albowiem uniemożliwia realizację prawa podmiotowego, które nabył ex lege (prawo do odszkodowania).

[...] Bank [...] S.A. podał, że wobec wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 grudnia 2012 r., sygn. I SA/Wa 798/10 oraz utrzymującym go w mocy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 687/11, przy analogicznym stanie faktycznym, przysługuje skarżącemu odszkodowanie z tytułu wygaśnięcia prawa użytkowania do przedmiotowej działki. Skoro doszło do pozbawienia prawa użytkowania wieczystego, to konieczne jest ustalenie odszkodowania. Postępowanie organu polegające na niewydaniu decyzji w sprawie odszkodowania jest, w ocenie skarżącego, ewidentnym bezprawnym zaniechaniem. Dalsze utrzymywanie stanu bezczynności w sytuacji gdy prawo do odszkodowania przysługuje jest rażącym naruszeniem prawa. Przeciąganie postępowania odszkodowawczego w sposób bezpośredni zagraża wystąpieniem szkód po stronie skarżącego, bowiem konstrukcja art. 130 ust. 1 zd. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami sprawia, że skarżący zostaje pozbawiony możliwości dochodzenia odsetek za okres od pozbawienia go użytkowania wieczystego do wydania decyzji odszkodowawczej. Skarżący podkreślił, że postępowanie administracyjne w przedmiocie odszkodowania zostało wszczęte przez złożenie wniosku o wydanie decyzji odszkodowawczej i do tej pory (przez ponad rok) nie zostało zakończone.

Strona skarżąca podniosła również, że spełniła wymogi formalne do wniesienia skargi, gdyż 4 lutego 2013 r. złożone zostało zażalenie na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarga jest całkowicie bezzasadna.

Podniósł, że zażalenie nie zostało jeszcze rozpoznane. Stwierdził, że cywiloprawny etap negocjacji nie został w niniejszej sprawie zakończony. [...] Bank [...] wystąpił 7 lipca 2012 r. z propozycją podjęcia negocjacji w celu ustalenia odszkodowania i rozłożenia spłaty należności w ratach oraz nadanie jej charakteru zobowiązania pozabudżetowego. W tym celu zarządzeniem Prezydenta W. z [...] października 2012 r. powołany został zespół negocjacyjny. Wobec wątpliwości i obaw dotyczących propozycji organ pismem z 6 lutego 2013 r. poinformował Bank o swoich uwagach z prośbą o ustosunkowanie się do nich.

Pismem procesowym z [...] listopada 2013 r. organ poinformował również Sąd o zawieszeniu postępowania w przedmiocie odszkodowania. Do pisma załączono poświadczoną za zgodność kserokopię postanowienia Prezydenta W. z [...] listopada 2013 r. nr [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania za działkę nr [...].

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 384/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę [...] Bank [...] S.A. w W. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zobligowany był uwzględnić, że po wniesieniu skargi organ wydał postanowienie o zawieszeniu postępowania w przedmiocie odszkodowania. Powyższa okoliczność ma dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy istotne znaczenie, gdyż zawieszenie postępowania administracyjnego skutkuje zawieszeniem biegu terminów, a zatem organ od tej chwili nie pozostaje już w bezczynności. Zgodnie bowiem z treścią art. 103 k.p.a. zawieszenie postępowania administracyjnego wstrzymuje bieg terminów przewidzianych w kodeksie. Dotyczy to zatem także terminów załatwienia sprawy (art. 35-36 k.p.a.). Okres zawieszenia postępowania nie jest stanem bezczynności. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego eliminuje możność powstania bezczynności związanej z upływem terminu załatwienia sprawy, jednocześnie stwarzając stronie możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego tego postanowienia. Nie jest natomiast możliwe uwzględnienie skargi na bezczynność dopóki we właściwym trybie nie zostanie wzruszone postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 29 listopada 2007r., sygn. akt II OSK 1380/07).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2, złożyła [...] Bank [...] S.A., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm prawem przepisanych.

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2014r. Sygn. akt I OSK 618/14 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten Sąd, oraz orzekł w zakresie przyznania skarżącemu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sąd administracyjny rozpoznając skargę na bezczynność, która została wniesiona w określonych okolicznościach, tj. w sytuacji gdy organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia, które kończyłoby formalnie stan bezczynności, nie może decydować o zakresie skargi. W takich okolicznościach, wniesienie skargi ma na celu zwalczenie zaistniałej w sprawie opieszałości. Strona wnosząc taką skargę zarzuca organowi naruszenie jej prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, co też wprost wynika ze złożonej do Sąd I instancji skargi [...] BANK [...] S.A. na bezczynność Prezydenta W. Sąd w tym względzie nie może zasłaniać się tym, że zawieszenie postępowania administracyjnego nastąpiło przed rozpoznaniem skargi na bezczynność bo owe zawieszenie nie jest stanem bezczynności. Zakres kontroli wynikający z art. 149 § 1 p.p.s.a. jest bowiem szerszy, dlatego zasadnie zarzuca się Sądowi I instancji, że podjęcie przez organ administracyjny aktu administracyjnego przerywającego stan bezczynności nie zwalniało tego Sądu od oceny czy postępowanie prowadzone było w sposób przewlekły, tj. w sposób nieefektywny i prowadziło do wykonania czynności pozornych (por. wyrok NSA o sygn. akt II OSK 1031/12).

A zatem pomimo, że Sąd I instancji zawarł określoną ocenę również tej przewlekłości, jednak dokonał rozstrzygnięcia, które nie odpowiada jego ocenie jaką dokonał choć lakonicznie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Wynika z powyższego w ocenie NSA, że nawet w zakresie samej bezczynności podjęcie przez organ aktu administracyjnego nie zamyka możliwości badania sprawy przed sądem administracyjnym. Obowiązkiem sądu jest bowiem zbadanie czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (por. wyrok NSA o sygn. akt I OSK 481/13). Istotą takich spraw jest bowiem w ogólności kwestia "opieszałego" działania organu administracji publicznej. Wynika to dobitnie z uzasadnienia projektu do ustawy z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Sejm RP VI kadencji, druk sejmowy nr 1407). Zgodnie z podstawami aksjologicznymi zmian zawartych w tym projekcie ustawy, które dotyczyły też nadania nowego brzmienia art. 149 p.p.s.a., ustawodawca wskazał na konieczność bardziej skutecznego przeciwdziałania zachowaniom patologicznym w administracji publicznej.

Oznacza to, zaś że oceny Sądu I instancji wymagało, też czy postępowanie prowadzone było z rażącym naruszeniem prawa. Bowiem to w wyniku merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność może dojść do ustalenia czy w sprawie doszło do niezałatwienia sprawy w wymaganym terminie, czy też organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd administracyjny w tym zakresie jest powołany do ustalenia kwalifikowanej formy stanów niezgodnych z prawem. W innym wypadku nowe rozwiązania jakie przewiduje ww. ustawa z 2011 r. byłyby martwe, a co za tym idzie mogłyby prowadzić do pogłębienia opieszałości w załatwieniu sprawy przez organ administracyjny. Takie działania byłyby zatem niezgodne z wolą ustawodawcy.

Punktem wyjścia dla takiej oceny są przede wszystkim przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego określające terminy na załatwienie sprawy oraz wpływ na przebieg postępowania działań i zaniechań jego uczestników, w tym organu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki: Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Są to oczywiście terminy o charakterze instrukcyjnym, które mogą ulec wydłużeniu na skutek chociażby wniosków dowodowych składanych przez strony postępowania, co wiążę się nie tylko z koniecznością ich rozpoznania przez organ, ale również umożliwienia udziału w postępowaniu z tym związanym pozostałych stron toczącego się postępowania. Odstępstwa od tych terminów nie uzasadnia jednak w żadnym wypadku zawieszenie postępowania, które w niniejszej sprawie i tak nastąpiło po kilku miesiącach i to na dodatek tuż przed wyznaczonym przez Sąd I instancji terminem rozprawy. Również i te okoliczności winny stanowić przedmiot oceny Sądu w świetle art. 149 § 1 p.p.s.a., bowiem już chociażby z samego charakteru takiego działania organu wynika, że potencjalnie mogło dojść do działań sprzecznych z zasadą szybkości postępowania, a także zasadą budzenia zaufania do organów państwa, a organ zawieszając postępowanie jedynie próbował chronić się przed negatywnymi skutkami takich działań.

NSA stwierdził także, że Sąd I instancji w sposób bardzo dokładny powinien przedstawić przebieg postępowania administracyjnego celem ewentualnego "wytknięcia" organowi wszelkich niepożądanych jego działań w kontekście czy miały charakter pozorny, zbędny i nie uzasadniały przedłużania postępowania w kontekście rażącego naruszenia prawa. Oczywistym jest, że zasada szybkości postępowania nie może mieć bezwzględnego pierwszeństwa przed pozostałymi zasadami postępowania administracyjnego wynikającymi z art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a. Jednak w niniejszej sprawie działania czy też raczej - co przyznał sam Sąd I instancji - działania niepożądane organu co do zakończenia negocjacji i wszczęcia postępowania administracyjnego, nie były efektem realizacji powyższych zasad. Przeciwnie, obowiązek stania na straży praworządności, obowiązek uwzględnienia interesu społecznego i indywidualnego oraz obowiązek zagwarantowania stronie udziału w postępowaniu, wymagają żeby sprawa została załatwiona sprawnie i zgodnie z prawem, a także z zachowaniem określonych standardów właściwych każdemu postępowaniu administracyjnemu. Nie może być tak, że Sąd takie zachowanie organu marginalizuje, biorąc pod uwagę przy orzekaniu tylko to czy przed wydaniem wyroku formalnie organ nie pozostaje w stanie bezczynności, bo zawiesił postępowanie. Należy bowiem uwzględnić to, że prowadzenie postępowania z naruszeniem prawa podważa przecież zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, a z charakteru omawianych powyżej uregulowań wynika, że zawieszenie postępowania nie tamuje rozpoznania sprawy ze skargi na bezczynność za okres sprzed zawieszenia, w szczególności w zakresie oceny ewentualnego jej charakteru i ewentualnego wymierzenia grzywny (por. wyroki NSA w sprawach o sygn. akt I OSK 462/14 i I OSK 563/14, wydane w tożsamych sprawach).

Na rozprawie w dniu 21 września 2015r. strona skarżąca złożyła do akt kopię postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015r. nr [...] na mocy którego uchylono postanowienie Prezydenta W. z dnia [...].11. 2013r. zawieszającego postępowanie w przedmiocie wniosku skarżącego objętego niniejszą sprawą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), związany był wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 listopada 2014r. Sygn. akt I OSK 618/14.

Dokonując oceny wniesionej skargi zgodnie z przywołanym powyżej wyrokiem Sąd uznał, że jest ona uzasadniona. Bezczynność organu zachodzi bowiem wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie - ale mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Tak rozumiana bezczynność oznacza naruszenie prawa obywatela UE do dobrej administracji. Prawo do dobrej administracji wynika z treści art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2007.303.1). Jednym z fundamentalnych elementów tego prawa jest w myśl art. 41 ust. 1 Karty, prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii.

Trzeba podkreślić, że dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma znaczenia z jakich powodów dany akt administracyjny nie został wydany, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają znaczenie dla oceny sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca w rozumieniu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako ppsa.

Sąd stwierdza, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są sporne, Jak wynika z akt administracyjnych wniosek o odszkodowanie złożył poprzednik prawny skarżącego ([...] S.A.) w dniu [...] maja 2012 r. Wobec nierozpoznania przedmiotowego wniosku w terminach określonych w art. 35 k.p.a., strona w dniu 5 lutego 2013r. zwróciła się do organu z wnioskiem o przyspieszenie postępowania, oraz wniosła zażalenie na jego bezczynność. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2013r. Nr [...] Wojewoda [...] uznał zażalenia za nieuzasadnione, wywodząc, że w sprawie nie doszło do wyczerpania cywilnoprawnego trybu (rokowania), bowiem strona od 17 maja 2012r. koresponduje z organem w sprawie odszkodowania.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 5 kwietnia 2013r. Spółka zwróciła się do organu z pismem informującym, iż wobec bezskutecznego w jej ocenie upływu z dniem 31 stycznia 2013r. terminu spotkania Zespołu Negocjacyjnego powołanego przez Prezydenta W. Zarządzeniem z dnia [...] października 2012r.

Nr [...], uznaje etap prowadzenia rokowań za zakończony i domaga się wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie odszkodowania.

Dnia [...] lipca 2013r. Dyrektor Biura Gospodarki Nieruchomościami zaprosił stronę na spotkanie w dniu [...] lipca 2013r. mające na celu podtrzymanie i kontynuację dalszej współpracy w celu wyprowadzenia wspólnego stanowiska dotyczącego uregulowania spraw odszkodowań.

Następnie postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. Prezydent W. zawiesił postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania w niniejszej sprawie.

Postanowienie to zostało uchylone przez Wojewodę [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2015r.

Do dnia orzekania przez Sąd organ nie rozpoznał wniosku o odszkodowanie. Oznacza to, w ocenie Sądu, że Prezydent W. pozostaje w tej sprawie bezczynny.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że postępowanie Prezydenta pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości wyrażoną w art. 12 k.p.a. Takie procedowanie podważa także wyrażoną w art. 8 k.p.a zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. W związku z powyższym zarzut bezczynności organu przy rozpoznawaniu wniosku o odszkodowanie należało uznać za uzasadniony.

Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 p.p.s.a. Stosownie do tej regulacji, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 a p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo-uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie- sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, termin dwóch miesięcy od daty zwrotu akt organowi, jest po pierwsze terminem, któremu organ jest w stanie podołać (sprawa nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego postępowania wyjaśniającego, sprowadza się w głównej mierze do dokonania wyceny nieruchomości), a po drugie jest to termin, jaki przepisy kpa wyznaczają organom na załatwienie wniosku wymagającego przeprowadzenia postępowania w sprawie szczególnie skomplikowanej. Otóż w świetle art. 35 § 3 k.p.a załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. Tak określony termin jest wobec tego terminem z całą pewnością wystarczającym do tego aby zakończyć postępowanie administracyjnej w niniejszej sprawie.

Należy także wskazać, że według Sądu, stwierdzona bezczynność rażąco narusza prawo, ponieważ od chwili złożenia wniosku o wydanie decyzji do dnia wyrokowania o bezczynności organu w tej sprawie upłynęło ponad trzy lata. Tak długi czas niezałatwienia sprawy (postępowanie w sprawie było zawieszone po upływie ponad roku od wniesienia wniosku, a po uchyleniu w/w postanowienia w maju 2015r. przez okres 4 miesięcy organ także nie rozpoznał sprawy) w sposób oczywisty świadczy o rażącym naruszeniu prawa skarżącej Spółki do załatwienia sprawy administracyjnej w terminach określonych w przepisach k.p.a.

Podniesione przez Prezydenta w odpowiedzi na skargę argumenty o niepozostawaniu w zwłoce, nie są przekonujące. W niniejszej sprawie nie zawarto porozumienia miedzy organem administracji a Spółką w trybie cywilnoprawnym i zostało wszczęte postępowanie o ustalenie odszkodowania w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że rozmowy ze skarżącym dotyczące ustalenia odszkodowania nie są rokowaniami o których mowa wart. 98 ust. 3 u.g.n., ale toczą się niejako obok postępowania administracyjnego i nie stoją na przeszkodzie dalszemu procedowaniu z wniosku Spółki o ustalenie odszkodowania.

Niepodejmowanie przez organ czynności w sprawie i powoływanie się na trwające negocjacje nie jest więc uzasadnione.

Ponadto, organ nie może w niniejszej sprawie przedstawiać argumentacji dotyczącej prowadzenia rozmów w sprawie zawarcia "ugody" albowiem ugoda administracyjna w rozumieniu, jakie jej nadał ustawodawca na gruncie art. 13 § 1 k.p.a może zostać zawarta wyłącznie między stronami o spornych interesach. Instytucja ta zatem nie ma zastosowania do porozumienia między organem a stroną, która ma prawo domagać się niezwłocznego rozstrzygnięcia jej wniosku w formie i terminie przewidzianych przepisami prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na wniosek skarżącego postanowił wymierzyć Prezydentowi Miasta W. na podstawie art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a grzywnę w wysokości 500 zł. Orzeczenie o ukaraniu grzywną podlega wykonaniu w drodze egzekucji sądowej bez nadawania mu klauzuli wykonalności, co wynika z art. 228 p.p.s.a. Orzeczenie nakładające na organ obowiązek załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy licząc od dnia doręczenia wyroku wraz z aktami sprawy znajduje oparcie wart. 149 § 1 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.