Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 661/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 135 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Tyliński Sędziowie Sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2016 r. sprawy ze skargi D.C. na orzeczenie Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., [...] Komendant Powiatowy P. w L., na podstawie art. 135j ust. 1 pkt [...] ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o P. (Dz. U. z 2015 r., poz. [...]55 z późn. zm.) po dokonaniu oceny materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko sierż. szt. D. C. - policjantowi Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej P. w L., obwinionemu o to, że:

1. w dniu [...]1 marca 2015 r. w godz. 6:45 do 07:11 w L. przy ulicy [...] wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej P. w L. wspólnie z mł. asp. M. Z. z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego Opel Insignia nr. rej. C. 68017 zaniechał czynności służbowej, co przejawiło się tym, że będąc dysponentem ww. pojazdu służbowego nie zareagował na popełniane wykroczenia polegające na pozostawieniu przez kierującego pojazdem marki VW Transporter koloru białego ww. samochodu w odległości około 2 m za przejściem dla pieszych. Ponadto w tym samym miejscu i czasie kierujący VW Transporter chodził po jezdni utrudniając ruch pojazdów czym naruszył dyscyplinę służbową tj. o czyn. z art.132 ust. [...] pkt 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o Policji. (Dz.U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.),

2. w dniu [...]1 marca 2015 r. o godz. 7:29 w L. przy ulicy [...] wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej P. w L. wspólnie z mł. asp. M. Z. z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego Opel Insignia nr rej. C. zaniechał czynności służbowej, co przejawiło się tym, że będąc dysponentem ww. pojazdu służbowego nie zareagował na popełnione wykroczenie polegające na nie podjęciu czynności wobec pieszej, która przechodzi przez jezdnię poza przejściem dla pieszych czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o czyn. z art. art.132 ust. [...] pkt 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o P.,

[...]. w dniu [...]1 marca 2015 r. o godz. 07:59 w miejscowości R. wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej P. w L. wspólnie z mł. asp. M. Z. z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego Opel Insignia nr rej. C. 68017 zaniechał czynności służbowej, co przejawiło się tym, że będąc dysponentem ww. pojazdu służbowego nie zareagował na popełnione wykroczenie polegające na wyjeżdżaniu z parkingu przyszkolnego w R. przekraczając linię ciągłą przez kierującego samochodem marki Citroen czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o czyn. z art. art.132 ust. [...] pkt 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o P.,

4. w dniu [...]1 marca 2015 r. o godz. 8:00 w miejscowości R. wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej P. w L. wspólnie z mł. asp. M. Z. z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego Opel Insignia nr rej. C. 68017 zaniechał czynności służbowej, co przejawiło się tym, że będąc dysponentem ww. pojazdu służbowego nie zareagował na popełnione wykroczenie polegające na wjeżdżaniu na parking przyszkolny w R. przekraczając linię podwójną ciągłą przez kierującego samochodem marki Toyota, czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o czyn. z art. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

5. w dniu [...]1 marca 2015 r. o godz. 9:45 w miejscowości R. wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej P. w L. wspólnie z mł. asp. M. Z. z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego Opel Insignia nr rej. C. 68017 zaniechał czynności służbowej, co przejawiło się tym, że będąc dysponentem ww. pojazdu służbowego nie zareagował na popełnione wykroczenie polegające na przekroczeniu linii pojedynczej ciągłej przez kierującego samochodem typu SUV koloru srebrnego w R. na łuku drogi czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o czyn. z art. art. 132 ust. [...] pkt 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o P.,

6. w dniu [...]1 marca 2015 r. o godz. 9:53 w L. ul. [...] wykonując czynności służbowe na stanowisku referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej P. w L. wspólnie z mł. asp. M. Z. z wykorzystaniem radiowozu nieoznakowanego Opel Insignia nr rej. C. 68017 zaniechał czynności służbowej, co przejawiło się tym, że będąc dysponentem ww. pojazdu służbowego nie zareagował na popełnione wykroczenie polegające na przechodzeniu pieszego przez jezdnię poza przejściem dla pieszych czym naruszył dyscyplinę służbową, tj. o czyn. z art. art.132 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji,

7. w dniu [...] kwietnia 2015 r. w L. przy ulicy [...] nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta co przejawiło się tym, że będąc właścicielem pojazdu Ford Escape nr rej. C. 68966 nie posiadał umieszczonej nalepki kontrolnej w prawym dolnym rogu szyby czołowej, tj. o czyn 132 ust. 1 ustawy o P. w zw. z § 2 i § 23 zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego P. z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie " Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP. z 2004 r., nr 1, poz. 3),

orzekł o uniewinnieniu od zarzucanych czynów w pkt od 1 do 6, a uznał winnym zarzucanego czynu w pkt 7 i wymierzył karę nagany.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, orzekający organ podniósł, iż w dniu [...].04.2015 r. asp. P. G. - N. Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w L. w ramach nadzoru nad podległymi funkcjonariuszami dokonał przejrzenia zapisu z przyrządu kontrolno-pomiarowego służącego do rejestracji zachowań uczestników ruchu drogowego zamontowanego w radiowozie nieoznakowanym Opel Insygnia o nr rej. CB68017 służby pełnionej przez mł. asp. M. Zalewskiego oraz sierż. szt. D. C. z dnia [...].04.2015 r., w trakcie których ujawnił brak reakcji na wykroczenia popełniane przez innych uczestników ruchu, co stanowi naruszenie dyscypliny służbowej i sporządził notatkę urzędową z przeprowadzonej kontroli.

Komendant Powiatowy w L. insp. D. G. polecił przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. W trakcie tych czynności uprawdopodobniono powyższe fakty, a następnie wszczęto postępowanie dyscyplinarne. W trakcie przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego przesłuchano świadków, poddano oględzinom zapis z urządzenia kontrolno-pomiarowego Opla Insygnia, przeprowadzono oględziny miejsc, w których były popełniane wykroczenia przez kierujących oraz pieszych, wobec których nie zostały podjęte czynności służbowe. W trakcie tych czynności ustalono, że nie jest możliwe jednoznaczne określenie odległości z zapisu urządzenia kontrolno-pomiarowego z uwagi na zoom x13, gdyż ludzkie oko nie jest w stanie dostrzec takiego zbliżenia. Na zdjęciach wykonanych z urządzenia kontrolno-pomiarowego również nie można stwierdzić jednoznacznie odległości. Przesłuchany w tej samej sprawie w charakterze obwinionego mł. asp. M. Z. złożył obszerne wyjaśnienia do każdego z zarzutów, które razem z zebranym materiałem dowodowym wysoce uprawdopodobniły, że nie doszło do niedopełnienia obowiązków służbowych z uwagi na użyty zoom w urządzeniu kontrolno-pomiarowym, a realnym postrzeganiem ludzkiego oka. Ponadto, nie ustalono, czy faktycznie doszło do wykroczeń popełnianych przez kierujących oraz pieszych zawartych w zarzutach, co zdaniem organu przemawia na korzyść obwinionego zgodnie z art. 135g pkt 2 ustawy z dnia [...] kwietnia 1990 r. o P.. S.. szt. D. C. nie zapoznał się materiałami postępowania dyscyplinarnego nie odbierając korespondencji oraz odstąpiono od przesłuchania w charakterze obwinionego z uwagi na niestawiennictwo.

Ponadto wskazano, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. podczas kontroli pojazdów na parkingu KPP L. dokonanej przez I Zastępcę Komendanta Powiatowego P. w L. kom. T. M. oraz Naczelnika WPiRD asp. Pawła G. ujawniono szereg nieprawidłowości pojazdów tam znajdujących się. Między innymi ujawniono pojazd Ford o nr rej. C. 68966 należący do sierż. szt. D. C., który nie posiadał naklejki kontrolnej na przedniej szybie w prawym dolnym rogu szyby (od strony pasażera). W związku z powyższym I Zastępca Komendanta Powiatowego P. w L. kom. T. M. w rozmowie z D. C. poinformował go, aby wkleił brakującą naklejkę kontrolną, ponieważ poruszając się takim pojazdem popełnia wykroczenie, sierż. szt. D. C. odmówił umieszczenia w prawym dolnym rogu szyby czołowej jego pojazdu nalepki kontrolnej, kwestionując zapis ustawodawcy regulujący przepisy dotyczące oznaczeń pojazdów nalepki kontrolnej, popełniając w ten sposób wykroczenie z art. 97 KW w związku z § [...]0 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów.

Nałożenie na Policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia w ocenie organu przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz konieczność budowania związanego z działalnością P. zaufania społecznego. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogły by pozbawić ją wiarygodności w oczach opinii publicznej zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych P. pozwala na ingerowanie w sferę wolności i praw obywatelskich.

Odnosząc się do zarzutu nr [...] jednoznacznie stwierdzono, iż swoim lekceważeniem dla obowiązujących przepisów prawa sierż. szt. D. C. naruszył normy etyczne skodyfikowane w zasadach etyki zawodowej policjanta określone w załączniku do Zarządzenia Nr [...] Komendanta Głównego P. z dnia [...]1 grudnia 2003 r. Mając na uwadze fakt, iż w tak małej społeczności lokalnej w jakiej pełni służbę ww. funkcjonariusz, policjant jest osobą powszechnie znaną i rozpoznawaną, a fakt nieprawidłowego oznakowania pojazdu jest czymś, co w sposób oczywisty rzuca się w oczy. Niewątpliwie nie wpływa to pozytywnie na wizerunek P. jako formacji. Fakt, iż sam jest funkcjonariuszem ruchu drogowego stanowi podwójnie obciążającą go okoliczność. Z uwagi na powyższe, zdaniem Komendanta Powiatowego P. czyn stanowił oczywiste naruszenia dyscypliny służbowej poprzez nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, tj. o czyn 132 ust. 1 ustawy o P. w zw. z § 2 i § 23 zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego P. z dnia [...]1 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP. z 2004 r., nr [...], poz. [...]).

Należy zaznaczyć, że niniejsze postępowanie było poprzedzone postępowaniem zakończonym orzeczeniem nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] października 2015 r., który w związku z uchybieniami w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym na podstawie art. 135n ust. 4 pkt [...] uchylił zaskarżone przez obwinionego orzeczenie i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dniu [...] października 2015 r. Komendant Powiatowy P. w L. wydał postanowienie nr [...] o uchyleniu postanowienia o zakończeniu czynności dowodowych.

Obwiniony i obrońca trzykrotnie wezwani, nie stawili się w wyznaczonym terminie celem złożenia wyjaśnień jak i zapoznania z materiałami prowadzonego postępowania. W dniu [...].12.2015 r. w związku z nieskutecznym wezwaniem zarówno obwinionego jak i pełnomocnika w celu usunięcia uchybień wskazanych w orzeczeniu nr [...] Komendanta Policji, wystąpiono z wnioskiem o kolejne przedłużenie czynności dowodowych na czas oznaczony powyżej 2 miesięcy. Zainteresowanym przesłano wezwania do stawiennictwa na dzień [...].01.2016 r., które zainteresowani odebrali, dopełniając tym samym wymogu dostarczenia korespondencji w terminie 7 dni przed datą stawiennictwa. Pomimo tego w dniu wyznaczonym na wezwaniu, w KPP L. nie stawił się obwiniony jak i jego obrońca. W dniu [...].01.2016 r. do KPP L. pocztą elektroniczną wpłynęła korespondencja z wnioskiem obwinionego o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego. Po jego rozpatrzeniu, wobec braku podstaw wydano w dniu [...].02.2015 r. postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego P., w którym oddalono wniosek w całości.

Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, iż intencją obwinionego nie jest uczestnictwo w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym i odniesienie się do stawianych zarzutów, a jedynie przedłużanie prowadzonego postępowania. Rzecznik dyscyplinarny pomimo braku udziału obwinionego zgromadził materiał dowodowy, który jego zdaniem świadczy o tym, iż należy uniewinnić obwinionego od zarzucanych mu czynów w pkt od 1 do 6 argumentując to brakiem możliwości ustalenia stanu faktycznego i stwierdzenia jednoznacznej winy obwinionego, natomiast wobec braku nowych faktów jak i wyjaśnień obwinionego uznał go winnym zarzucanego czynu w pkt 7, co stanowi nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej.

D. C. zaskarżył ww. orzeczenie w całości. W złożonym odwołaniu zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 135h ust. [...] i 4 ustawy o P. poprzez zaniechanie wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania dyscyplinarnego do czasu rozpoznania sprawy ze skargi na orzeczenie Komendanta Policji nr [...] z dnia [...] października 2015 r., a która to zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy i nadano jej sygn. akt II SA/Bd 1360/15 oraz naruszenie norm przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

1. art. 132 ust. 1 ustawy o P. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 ustawy o P. poprzez procedowanie w sprawie zarzutów określonych w punktach 1 - 6, a które to były już przedmiotem postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem Komendanta Policji nr [...] z dnia [...] października 2015 r.,

2. art. 132 ust. 1 ustawy o P. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego i postawienie zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej opisanego szczegółowo w punkcie 7, gdy tymczasem z okoliczności faktycznych w sprawie wynika, że obwinionemu nie sposób postawić takiego zarzutu - por. wyrok. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 lutego 2004 r. o sygn. akt SA/Bk 604/03 i wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2008 r. o sygn. akt III SA/Lu 156/08.

Na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie od stawianego w punkcie siódmym zarzutu.

W uzasadnieniu podniesionych zarzutów stwierdził, że przedstawione naruszenia przepisów prawa materialnego ustawy o Policji z oczywistych względów powinny skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia i wydaniem orzeczenia w trybie art. 135n ust. 4 pkt 2 ustawy o Policji i w tym zakresie uniewinnieniem obwinionego od zarzucanego mu czynu. Jeżeli chodzi o naruszenie przepisów prawa materialnego, to w ocenie obwinionego brak było podstaw prawnych do wszczynania w ogóle postępowania dyscyplinarnego, ponieważ ze zgromadzonych w sprawie materiałów oraz zeznań świadków nie wynikało, że pojazd, o którym mowa w orzeczeniu, należy do sierż. szt. D. C.. Jego zdaniem na uwagę zasługuje również okoliczność, że zarzut dopuszczenia się wykroczenia, o którym mowa w treści orzeczenia - z czysto teoretycznego punktu widzenia - można postawić właścicielowi, którego pojazd jest w ruchu.

Na marginesie zauważył, że w niniejszej sprawie naruszenia dyscypliny służbowej dopuszcza się rzecznik dyscyplinarny wraz z przełożonym dyscyplinarnym w ten sposób, że pomimo takiego ustawowego obowiązku, nie zawiesił toczącego się postępowania dyscyplinarnego, choć bezsprzecznie istniała taka przesłanka z uwagi na fakt, że jeżeli Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uzna za uzasadnioną skargę na orzeczenie Komendanta Policji nr [...] z dnia [...] października 2015 r., sprawa trafi do ponownego procedowania przed organ II instancji. Tym samym obecnie toczące się postępowanie dyscyplinarne z mocy prawa będzie musiało zostać umorzone. Co więcej, pomimo takiego ustawowego obowiązku, nawet jeżeli Komendant Powiatowy P. w L. uznał, że brak jest przesłanek faktycznych do zawieszenia postępowania dyscyplinarnego, to powinien swoją decyzję oznajmić w formie i w sposób przewidziany w ustawie, czyli poprzez wydanie postanowienia. Fakt ten sam w sobie powinien zaprowadzić do podjęcia przez przełożonego dyscyplinarnego określonych kroków mających na celu ustalenie osób winnych bezczynności, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie wszcząć postępowanie dyscyplinarne.

Komendant Policji po rozpatrzeniu odwołania, orzeczeniem nr [...], [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

Uzasadniając utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej uniewinnienia od popełnienia czynów opisanych w zarzutach nr [...] - 6 organ II instancji wskazał, że w sporządzonym protokole oględzin płyty zawierającej zapis wideorejestratora, zawarto krótki opis ujawnionych wykroczeń, zarejestrowanych przez wideorejestrator pojazdu służbowego marki Opel Insignia w dniu [...]1 marca 2015 r. Zarejestrowane wykroczenia stały się podstawą do sporządzenia wymienionych wyżej zarzutów. Z treści zaskarżonego orzeczenia wynika jednak, że pomimo tak utrwalonego zapisu obrazu nie było możliwe precyzyjne ustalenie odległości rejestrującego urządzenia od miejsc, w których dochodziło do popełnienia wskazanych wykroczeń, dlatego nie było możliwe ustalenie, czy kolejne zdarzenia drogowe zarejestrowane przez urządzenie i stanowiące podstawę zarzutów, były możliwe do rzeczywistego zaobserwowania przez funkcjonariusza obserwującego drogę naocznie, a nie za pośrednictwem videorejestratora. Skoro zatem organ pierwszej instancji stwierdził, że istnieją w tym zakresie niedające się usunąć wątpliwości, to podjęcie decyzji o uniewinnieniu zdaniem organu odwoławczego należało uznać za zasadne.

Uzasadniając z kolei utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej uznania winnym i wymierzenia kary nagany za popełnienie czynu opisanego w zarzucie nr [...] Komendant Wojewódzki P. stwierdził, że w tym zakresie organ pierwszej instancji zgromadził wszelkie niezbędne dowody, które pozwoliły na stwierdzenie, iż w dniu [...] kwietnia 2015 r. samochód marki Ford Escape o nr rej. C. 68966 nie był oznaczony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, albowiem nie miał umieszczonej poprzez przyklejenie w prawym dolnym rogu przedniej szyby nalepki kontrolnej, a przymocowanie w dowolny sposób nalepki kontrolnej do białej kartki papieru i czynienie w ten sposób tej nalepki niewidoczną z zewnątrz, następnie przytwierdzanie ww. kartki papieru w miejscu, w którym winna być umieszczona nalepka, nie może być uznane za zgodne z prawem oznaczenie pojazdu. Właścicielem tego pojazdu był sierż. szt. D. C., co jednoznacznie wynikało z zeznań świadków; w szczególności z treści prośby obwinionego skierowanej do komendanta T. M. , gdzie prosił o to, aby wyraził mu zgodę na jazdę samochodem bez nalepki kontrolnej, gdyż nie jest w stanie jej załatwić, a poza tym chce sprzedać ten samochód. Wypływający z tej wypowiedzi wniosek co do własności tego pojazdu jest jednoznaczny, albowiem sprzedać samochód, może tylko jego właściciel. Ponadto wynika to także z treści odpowiedzi obwinionego na pytanie kom. T. M., zadane w dniu [...] kwietnia 2015 r. Na pytanie, dlaczego jego pojazd prywatny nie jest prawidłowo oznakowany, obwiniony odpowiedział, że nalepka była umieszczona jeszcze rano, kiedy jechał do pracy. Ponadto ze wskazanych wyżej zeznań wynikało zdaniem organu jednoznacznie, że to on przyjechał tym pojazdem w dniu [...] kwietnia 2015 r. na parking celem stawienia się do służby. Tych faktów na żadnym etapie niniejszego postępowania obwiniony nie zakwestionował. Również odwołanie w sposób skuteczny nie podważa tych ustaleń. Obwiniony zawarł w nim bowiem tylko gołosłowne stwierdzenie, że ze zgromadzonych materiałów i zeznań świadków nie wynika, że pojazd ten należy do niego.

Na marginesie organ odwoławczy dodał, że w wyniku sprawdzenia w ramach posiadanego dostępu do elektronicznej bazy danych Centralnej Ewidencji Pojazdów potwierdzono, że w tamtym czasie współwłaścicielem samochodu marki Ford Escape o nr rej. C. 68966 był sierż. szt. D. C. (we współwłasności z P. C.).

Ocena zachowania skarżącego dokonana przez pryzmat powyższych ustaleń pozwala zdaniem organu II instancji na jednoznaczne stwierdzenie, że sierż. szt. D. C. popełnił zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne. Nieumieszczenie nalepki kontrolnej w sposób wymagany przez prawo, a następnie bezpodstawne negowanie przepisów powszechnie obowiązującego w tym zakresie prawa, odmowa ich stosowania oraz brak refleksji i skruchy nad swoim zachowaniem, nie pozostawiają wątpliwości, że nie przestrzegał on zasad etyki zawodowej policjanta. Pomimo wielokrotnego wskazywania mu przez przełożonych na konieczność prawidłowego umieszczenia nalepki kontrolnej oraz sposobu, w jaki ma to zrobić, zlekceważył wskazówki przełożonych, a po przytoczeniu mu podstaw prawnych pożądanego zachowania odmówił ich stosowania. Wykazał się zatem znaczną uporczywością w nieetycznym zachowaniu.

Przechodząc do kwestii zawinienia, zdaniem organu II instancji uznać należy, że czyn ten popełnił umyślnie w zamiarze bezpośrednim. Zgodnie bowiem z art. 132a pkt 1 ustawy o P. przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić, albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi. Obwiniony powziął zamiar nie umieszczenia w sposób prawidłowy przedmiotowej nalepki i tak postąpił; nie skorzystał z prawa do złożenia wyjaśnień, przez co nie zdołano ustalić motywacji takiego postępowania. Umyślność oznacza zatem, że stopień winy jest znaczny. Podkreślono przy tym, że obwiniony w dacie popełnia tego czynu był referentem Zespołu Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej P. w L., a zatem do jego codziennych, podstawowych obowiązków służbowych, należała kontrola ruchu drogowego, prowadzona także pod kątem przestrzegania przez kierujących pojazdami samochodowymi przepisów przedmiotowego rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów. Zatem doskonale zdawał sobie sprawę z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.

Zdaniem Komendanta Policji w czasie pełnienia służby obowiązkiem policjanta było egzekwowanie od kontrolowanych osób przepisów tego rozporządzenia, ze wszystkimi tego konsekwencjami (niedopuszczenie pojazdu do ruchu, ukaranie mandatem karnym), natomiast prywatnie przepisy te lekceważył i nie uznawał za zasadne ich stosować. W jego Karcie opisu stanowiska pracy jako cel stanowiska wyraźnie wskazano: inicjowanie i koordynacja prac w zakresie zapobiegania popełnianiu przestępstw i wykroczeń w miejscach publicznych w celu zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Czyn ten wyczerpywał znamiona wykroczenia z art. 97 Kodeksu wykroczeń, a będąc długoletnim funkcjonariuszem Policji (w dacie zdarzenia miał ponad 9 lat służby) doskonale zdawał sobie sprawę, że takie zachowanie jest nieetyczne. W tym kontekście wskazano, że wymogi, jakie powinien spełniać funkcjonariusz, zostały określone również w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, normującym rotę ślubowania, którą składa każda osoba przyjęta do służby w Policji. Zgodnie z nią policjant ślubuje między innymi strzec honoru, godności i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Z akt postępowania wynika, że obwiniony takie ślubowanie złożył w dniu [...] marca 2006 r.).

Również wymierzoną karę nagany uznano za uzasadnioną, gdyż za taką karą przemawiają ustalone wyżej: znaczny stopień winy oraz znaczna waga przewinienia dyscyplinarnego.

Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu, stwierdzono, że nie zasługują one na uwzględnienie.

W zakresie zarzutu naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 135h ust. [...] i 4 organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] listopada 2015 r. do Komendanta Powiatowego P. w L. wpłynął wniosek obwinionego o zawieszenie tego postępowania dyscyplinarnego. Uzasadnienie ww. wniosku stanowiła okoliczność, że złożona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na orzeczenie nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] października 2015 r., w wyniku którego uchylone zostało w całości orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego P. w L. z dnia [...] sierpnia 2015 r. i sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego. Zainteresowany wskazał, że jego zdaniem wynik prowadzonego postępowania dyscyplinarnego uzależniony będzie od wyroku wydanego w wyniku złożenia ww. skargi (w innym piśmie procesowym skarżącego, tj. wniosku o wyłączenie przełożonego dyscyplinarnego, sposób rozpatrzenia wymienionej skargi określony został mianem "zagadnienia wstępnego"). Ponadto stwierdził, że na podstawie art. 135h ust. 4 ustawy o Policji należało wydać stosowne postanowienie i doręczyć je na adres wskazany w aktach sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że z akt postępowania wynika, iż faktycznie w sprawie tego wniosku przełożony dyscyplinarny nie wydał żadnej decyzji; niewątpliwie doszło więc do uchybienia proceduralnego, lecz nie każde uchybienie proceduralne skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Wynika to chociażby z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), która normuje między innymi przesłanki uchylenia aktu administracyjnego.

Analiza tego uchybienia zdaniem organu prowadzi do wniosku, że nie mogło ono mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a zawieszenie postępowania dyscyplinarnego reguluje art. 135h ust. 3 ustawy o Policji, z którego nie wynika, aby przesłanką zawieszenia postępowania dyscyplinarnego była konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia "zagadnienia wstępnego", jak to określił obwiniony.

Niezależnie od powyższych ustaleń organ odniósł się do samej formy załatwienia tej sprawy, gdyż we wniosku o zawieszenie postępowania obwiniony zażądał wydania postanowienia w sprawie, co należy odczytywać, że winno to nastąpić w drodze postanowienia, zarówno w przypadku gdyby organ przychylił się do tego wniosku, jak też, gdyby postanowił odmówić jego uwzględnienia. Pogląd ten w ocenie organu odwoławczego nie ma oparcia w przepisach normujących postępowanie dyscyplinarne, gdyż art. 135h ust. 3 zd. 2 ustawy o Policji stanowi, że na postanowienie o zawieszeniu postępowania (a nie w sprawie zawieszenia postępowania) przysługuje zażalenie. Z kolei w przypadku podjęcia postępowania dyscyplinarnego (art. 135h ust. 4 ustawy o Policji), przełożony dyscyplinarny wydaje postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania dyscyplinarnego (a nie w sprawie podjęcia tego postępowania), jeżeli ustały przeszkody uzasadniające to zawieszenie. Wynika z tego zdaniem organu, że wolą ustawodawcy było, aby w toku postępowania dyscyplinarnego wydanie postanowienia dotyczyło wyłącznie decyzji o zawieszeniu i podjęciu postępowania i powyższe posiada swoje potwierdzenie w wydanym na podstawie ustawowego upoważnienia z art. 139 ustawy o Policji rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 13 lutego 2014 r. w sprawie szczegółowego trybu wykonywania czynności związanych z postępowaniem dyscyplinarnym w stosunku do policjantów (Dz. U. z 2014 r., poz. 306) - § 15 ww. rozporządzenia określa bowiem zamknięty katalog druków procesowych, które można stosować w postępowaniu dyscyplinarnym.

W zakresie zarzutu procedowania w sprawie zarzutów określonych w punktach 1-6, które to były już przedmiotem postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] października 2015 r., organ stwierdził, że zarzut ten jest niezrozumiały, ponieważ fakt, iż nie doszło do uprawomocnienia się orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego P. w L. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w zakresie ww. zarzutów (1-6) wynikał z tego, iż wyłącznie z woli obwinionego były one przedmiotem dalszego procedowania w wyniku ponownego rozpatrywania sprawy przez przełożonego dyscyplinarnego, gdyż obwiniony w treści swojego odwołania z dnia [...] sierpnia 2015 r. zaskarżył orzeczenie nr [...] w całości.

Odnosząc się do zarzutu nieuzasadnionego zastosowania art. 132 ust. 1 ustawy o Policji i braku podstaw do postawienia zarzutu naruszenia dyscypliny służbowej opisanego w punkcie 7 organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten jest niezasadny, ponieważ obwinionemu zarzucono popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, nie zaś naruszenia dyscypliny służbowej. Ponadto, skoro obwinionemu zarzucono popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej to ta kwalifikacja prawna nie jest wadliwa, a subiektywne przeświadczenie skarżącego, że nie sposób było mu postawić takiego zarzutu, nie może oznaczać, że ta kwalifikacja jest nieprawidłowa, natomiast przywołane przez skarżącego na poparcie jego tezy wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych dotyczą całkowicie innych zagadnień i nie mogą stanowić odniesienia do powyższych rozważań.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, zdaniem organu ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika jednoznacznie, że Ford Escape o nr rej. C. 68966 był jego własnością, co wykazano już wyżej. Ponadto podkreślono - odnosząc się do kolejnej uwagi obwinionego - że przedmiotem zarzutu określonego w punkcie 7 nie jest popełnienie przez niego wykroczenia, zarzut ten wyraźnie i jednoznacznie stanowi tylko o nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta. W tym zakresie można jedynie częściowo zgodzić się ze skarżącym i stwierdzić, że zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia stwierdzenia, iż poruszając się pojazdem bez nalepki kontrolnej popełnił wykroczenie nie było precyzyjne, skoro popełnienie tego wykroczenia nie zostało stwierdzone przez uprawniony organ na podstawie przepisów prawa o wykroczeniach. Prawidłowo należało stwierdzić, że popełnił czyn o znamionach wykroczenia, gdyż art. 97 Kodeksu wykroczeń stanowi, że uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie, podlega karze grzywny do 3000 złotych albo karze nagany. Z treści tego przepisu wynika zdaniem organu II instancji jednoznacznie, że wykroczenie popełnia nie tylko uczestnik ruchu drogowego (jak twierdzi skarżący) ale także właściciel lub posiadacz pojazdu nie będący w danej chwili uczestnikiem ruchu. Z treści art. 71 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym wynika zaś, że pojazd samochodowy jest dopuszczony do ruchu, jeżeli odpowiada warunkom określonym w art. 66 oraz jest zarejestrowany i zaopatrzony w zalegalizowane tablice rejestracyjne i nalepkę kontrolną, a obwiniony przyjeżdżał tym samochodem do służby, co oznacza, że poruszał się pod drodze publicznej, a zatem miały do niego zastosowanie przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Ponadto w tym konkretnym dniu także przyjechał tym samochodem do służby, a zatem był w tym dniu uczestnikiem ruchu na drodze publicznej. Tym samym w ocenie organu nie było wątpliwości, że popełnił czyn o znamionach wykroczenia z art. 97 K.w. w związku z art. 71 ust. 2 ww. ustawy.

W skardze do sądu D. C. wniósł o skierowanie sprawy na rozprawę, uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia go poprzedzającego, a także orzeczenie, że zaskarżone orzeczenia nie podlegają wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Zaskarżonemu orzeczeniu oraz orzeczeniu organu pierwszej instancji skarżący zarzucił naruszenie norm przepisów o postępowaniu dyscyplinarnym, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy - tj:

1. art. 135f ust. 1 pkt 2 i 3) ustawy o Policji - dalej jako UoP. poprzez prowadzenie postępowania dyscyplinarnego przez rzecznika dyscyplinarnego w sposób uniemożliwiający realne podejmowanie przez obwinionego i jego pełnomocnika czynności mających ma celu czynny udział w tym postępowaniu, a które to naruszenia w sposób istotny wpłynęły na tok postępowania dyscyplinarnego, w którym to obwinionego i jego pełnomocnika pozbawiono możliwości składania wniosków dowodowych oraz odnoszenia się do zebranego w sprawie materiału dowodowego na każdym jego etapie,

2. art. 132 ust. 1 UoP. w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 4) UoP. poprzez procedowanie w sprawie zarzutów określonych w punktach od 1 - 6, które to były już przedmiotowej postępowania dyscyplinarnego zakończonego ostatecznym orzeczenie Komendanta Policji Nr [...] z dnia [...] października 2015 r.

Ponadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie norm przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – tj.:

1. art. 132 ust. 1 UoP. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności faktycznych w sprawie wynikało, że obwinionemu nie sposób było postawić takiego zarzutu z uwagi na brak dostatecznych dowodów na jego poparcie – (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5.02.2004 r., sygn. akt SA/Bk 604/03, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26.06.2008, sygn. akt III SA/Lu 156/08),

2. § 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów z dnia 22 lipca 2002 r. (tekst jednolity Dz.U. z 2014 r., poz. 1522 z późn. zm. - dalej jako "rozporządzenie"), poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęcie przez organ, że obwiniony nie wykonał czynności, o której mowa w powołanym przepisie, gdy tymczasem rozporządzenie nie reguluje w jaki sposób nalepka ma zostać umocowana w samochodzie, a jedynie ustala, że ma ona znaleźć się wewnątrz pojazdu w prawym dolnym rogu przedniej szyby.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący podniósł, że z akt sprawy oraz pisemnych zawiadomień wynika wprost, że były one wysyłane z naruszeniem ogólnych zasad postępowania, które to nakładają na rzecznika dyscyplinarnego podejmowanie czynności w tym zakresie, w sposób, który umożliwiałby realny i faktyczny udział obwinionego i jego obrońcę w postępowaniu dyscyplinarnym. Na uchybienia w tej materii zwracał uwagę Komendant Policji, uchylając uprzednio wydane orzeczenie Komendanta Powiatowego P. w Lipinie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Pomimo zasygnalizowania przez organ odwoławczy tego naruszenia, przy ponownym rozpoznaniu sprawy do uchybienia tego doszło ponownie, co w sposób istotny w ocenie skarżącego mogło wpłynąć na wynik sprawy, gdyż oczywistym staje się, że gdy organ dyscyplinarny prowadzący postępowanie czyni to w sposób uchybiający podstawowej zasadzie postępowania - jaką jest prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu - pozbawia stronę tego postępowania możliwości realnej obrony swoich praw, jak również doprowadza do sytuacji - kiedy to on sam pozbawia się możliwości poznania wszelkich okoliczności faktycznych oraz dowodów, które przemawiają za i przeciwko obronie obwinionego, a ponadto naruszenie to ma o tyle ważne znaczenie, że przekłada się na dalszy tok postępowania czyniąc je wadliwym od początku.

Skarżący wskazał również, że postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne i w sytuacji gdy organ drugiej instancji wydaje orzeczenie w postępowaniu odwoławczym - staje się ono ostateczne. Podkreślił też, że od zarzutów wymienionych w punkach 1-6 Komendant Powiatowy P. w L. uniewinnił D. C. na mocy orzeczenia Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., zaś organ odwoławczy w orzeczeniu KWP w B. Nr [...] z dnia [...].10.2015 r. w sposób bezpośredni odniósł się do ich treści uznając, że zarzutów tych nie będzie rozpatrywał. Orzeczenie to stało się przedmiotem postępowania sądowego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Bydgoszczy, który oddalił skargę na to orzeczenie, a wyrok w niniejszej sprawie nie jest prawomocny.

Zważywszy na fakt, że w ocenie skarżącego orzeczenie KWP w B. Nr [...] z dnia [...].10.2015 r. wydane zostało z naruszeniem art. 135 lit. n ust. 4 pkt [...]) UoP, zaś sprawa nie została zakończona prawomocnym orzeczeniem sądowym - uzasadniony był wniosek obwinionego złożony w toku postępowania dyscyplinarnego w przedmiocie jego zawieszenia do czasu wydania takiego wyroku, a który spełniałby rolę swoistego rodzaju prejudykatu w sprawie.

Zarzuty te – jak wywodzi skarżący, postawiono niejako z ostrożności, gdyż koncentrują się wokół błędnej wykładni określonych przepisów prawa, która to wykładnia doprowadziła do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności faktycznych w sprawie wynikało, że gdyby nawet teoretycznie obwinionemu można było postawić zarzut naruszenia dyscypliny służbowej - to można co najwyżej mówić o czynie stanowiącym przewinienie dyscyplinarne mniejszej wagi. Oczywistym w ocenie skarżącego staje się, że w takiej sytuacji przełożony dyscyplinarny powinien odstąpić od wszczęcia postępowania i przeprowadzić ze sprawcą przewinienia dyscyplinarnego udokumentowaną w formie notatki rozmowę dyscyplinującą.

W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako nieuzasadniona, podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Przeprowadzona w powyższym zakresie kontrola nie wykazała, aby zaskarżone orzeczenie Komendanta Policji naruszało przepisy prawa, zatem skarga podlega oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 355 ze zm., zwanej dalej "u.o.p.").

Z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2). W art. art. 132 ust. 3 ustawy o Policji zawarto przykładowe wyliczenie czynów stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej w tym zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy, niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych

w przepisach prawa (pkt 2 i 3).

Jak natomiast wynika z art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi (pkt 1); nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć (pkt 2).

Jako naruszenie zasad etyki zawodowej Komendant Wojewódzki P. uznał w niniejszej sprawie działanie skarżącego polegające na tym, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. w L. przy ulicy [...] nie przestrzegał tych zasad co przejawiło się tym, że będąc właścicielem pojazdu Ford Escape nr. rej. C. 68966 nie posiadał umieszczonej nalepki kontrolnej w prawym dolnym rogu szyby czołowej tj. o czyn 132 ust. 1 ustawy o P. w zw. z § 2 i § 23 zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr [...] Komendanta Głównego P. z dnia [...]1 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP. z 2004 r. nr [...] poz. [...]).

Ustalony w toku postępowania stan faktyczny wykazał, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. Pierwszy Zastępca Komendanta Powiatowego P. w L. kom. T. M. wraz z naczelnikiem Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego tej Komendy asp. P. G. podczas kontroli pojazdów zaparkowanych na parkingu przed budynkiem Komendy Powiatowej P. w L., ujawnili szereg nieprawidłowości pojazdów, w tym samochodu Ford Escape o nr. rej. C. 68966, którym do służby przyjeżdżał sierż. szt. D. C. - wówczas referent Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w L., który nie miał naklejonej nalepki kontrolnej.

W związku z powyższym kom. T. M. poinformował skarżącego, aby wkleił naklejkę kontrolną, ponieważ poruszając się takim pojazdempopełnia wykroczenie z art. 97 KW w zw. z § 30 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1522).

D. C. odmówił umieszczenia w prawym dolnym rogu szyby czołowej jego pojazdu nalepki kontrolnej, kwestionując zapis ustawowy dotyczący oznaczeń pojazdów, argumentując, że chce sprzedać samochód, a nalepki nie jest w stanie załatwić.

Podczas kolejnego sprawdzenia, mającego miejsce w dniu [...] kwietnia 2015 r. asp. P. G. ponownie stwierdził w pojeździe należącym do sierż. szt. D. C. brak nalepki kontrolnej. W dniu [...] kwietnia 2015 r. we wskazanym pojeździe, w prawym dolnym rogu szyby czołowej, była umieszczona biała kartka papieru. W celu wyjaśnienia, dlaczego pojazd nie jest prawidłowo oznakowany, sierż. szt. D. C. oświadczył, że jeszcze rano, kiedy jechał do pracy, nalepka była umieszczona na szybie. Po sprawdzeniu - na polecenie kom. T. M. - skarżący, jak ustalił organ, oświadczył, iż nalepka leżała na podszybiu i że prawdopodobnie odkleiła się od szyby. Wezwany do ponownego prawidłowego jej umieszczenia oświadczył, że uczyni to, jak tylko znajdzie taśmę samoprzylepną. Po kilkuminutowym pobycie na parkingu poinformował, że nalepka jest już prawidłowo umieszczona. Ta informacja została sprawdzona przez kom. T. M., asp. P. G. i podkom. M. K., którzy po obejrzeniu pojazdu stwierdzili, że w prawym dolny rogu szyby czołowej znajduje się biała kartka papieru, zaś nalepka przymocowana jest do tej kartki od wewnętrznej strony, co czyni ją niewidoczną od zewnątrz. Kom. T. M. kolejny raz zwrócił sierż. szt. D. C. uwagę, że jego zachowanie jest nieprawidłowe bowiem jego pojazd w dalszym ciągu nie jest oznakowany w sposób zgodny z przepisami. S.. szt. D. C. oświadczył, że w jego ocenie nalepka jest umieszczona prawidłowo, i że nie zgadza się z treścią przepisów, a załącznik do rozporządzenia nie stanowi według niego prawa i że nie będzie się do tych przepisów stosował. Ponadto zarzucił kom. T. M. i asp. P. G., że stosują wobec niego złośliwy mobbing i dopuszczają się przekroczenia uprawnień.

Przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w sprawie organ pierwszej instancji zgromadził dowody w postaci zeznań świadków: podkom. M. K. - specjalisty Zespołu ds. Organizacji Służby Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w L., st. asp. Pawła G. - naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w L., kom. T. M. - P. Zastępcy Komendanta Powiatowego P. w L. oraz sierż. szt. K. K. - referenta Zespołu Ruchu Drogowego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego KPP w L.. Do akt postępowania dołączono również dowody z dokumentów w postaci kserokopii: karty opisu stanowiska pracy obwinionego z dnia [...] sierpnia 2013 r., aktu ślubowania z dnia [...] marca 2006 r., oraz opinii służbowej z dnia [...] czerwca 2015 r. Załączono również dokumentację fotograficzną z wizerunkiem pojazdu marki Ford o nr. rej. C. 68966 wykonaną przez sierż. szt. K. K..

Skarżący kwestionuje w skardze ustalenia dotyczące popełnienia przezeń zarzucanego mu czynu uznając go za nieudowodniony i zwalczając w rezultacie zapadłe rozstrzygnięcie przesądzające jego winę, co - w jego ocenie – miało nastąpić poprzez prowadzenie postępowania dyscyplinarnego przez rzecznika dyscyplinarnego w sposób uniemożliwiający realne podejmowanie przez obwinionego i jego pełnomocnika czynności mających ma celu czynny udział w tym postępowaniu, a które to naruszenia w sposób istotny wpłynęły na tok postępowania dyscyplinarnego, w którym to obwinionego i jego pełnomocnika pozbawiono możliwości składania wniosków dowodowych oraz odnoszenia się do zebranego w sprawie materiału dowodowego na każdym jego etapie

Sąd jednak w całości akceptuje ustalony przez organy stan faktyczny sprawy, ponieważ prowadzone postępowanie było prawidłowe pod względem proceduralnym, a dokonana ocena zebranych w sprawie dowodów logiczna i spójna.

Biorąc pod uwagę dokonane w sprawie ustalenia stanu faktycznego, stwierdzić należy, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. samochód marki Ford Escape o nr. rej. C. 68966 nie był oznaczony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, albowiem nie miał umieszczonej poprzez przyklejenie w prawym dolnym rogu przedniej szyby nalepki kontrolnej. Przymocowanie w dowolny sposób nalepki kontrolnej do białej kartki papieru i czynienie w ten sposób tej nalepki niewidoczną z zewnątrz następnie przytwierdzanie ww. kartki papieru w miejscu, w którym winna być umieszczona nalepka, nie może być uznane za zgodne z prawem oznaczenie pojazdu, gdyż § 30 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1522). stanowi, że pojazd samochodowy oznacza się nalepką kontrolną, o której mowa w § 6, na której jest umieszczony numer rejestracyjny pojazdu, zaś ust. 2 stanowi, że pojazd, o którym mowa w ust. 1, oznacza się tylko jedna nalepką kontrolną, którą właściciel pojazdu umieszcza wewnątrz pojazdu w prawym dolnym rogu przedniej szyby. Z punktu 4 załącznika nr 6 do ww. rozporządzenia, określającego wzór wymienionej nalepki, wynika natomiast, że jest ona wykonana z wielowarstwowej, samoprzylepnej folii, która przy jakiejkolwiek próbie oderwania jej od szyby ulega odkształceniu, a elementy identyfikacyjne i tło nalepki ulegają zniszczeniu. Z powyższego wynika zatem bezspornie, że pojazd samochodowy winien posiadać umieszczoną nalepkę kontrolną, oznaczającą go w sposób czytelny, z widocznym numerem rejestracyjnym, nalepioną w wyznaczonym do tego miejscu. Oznacza to też, że umieszczenie nalepki kontrolnej winno nastąpić w sposób uwzględniający łącznie wszystkie te wymagania i tylko taki sposób jej umieszczenia jest uznawany przez prawodawcę jako prawidłowy.

Nieumieszczenie nalepki kontrolnej w sposób wymagany przez prawo, a następnie bezpodstawne negowanie przepisów powszechnie obowiązującego w tym zakresie prawa, odmowa ich stosowania oraz brak refleksji i skruchy nad swoim zachowaniem, doprowadziły organy dyscyplinarne do słusznych wniosków, iż obwiniony nie przestrzegał zasad etyki zawodowej policjanta. Pomimo wielokrotnego wskazywania mu przez przełożonych na konieczność prawidłowego umieszczenia nalepki kontrolnej oraz sposobu, w jaki ma to zrobić, zlekceważył wskazówki przełożonych, a po przytoczeniu mu podstaw prawnych pożądanego zachowania odmówił ich stosowania. Wykazał się zatem znaczną uporczywością w nieetycznym zachowaniu, natomiast zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, a z treści § 2 zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3) wynika, że w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej (§ 23 ww. zasad). Takie zachowanie nie było przykładem zachowania praworządnego, natomiast było ewidentnym przykładem braku dbałości o społeczny wizerunek Policji, jako formacji, w której pełni służbę. Taka postawa, polegająca na niestosowaniu się do przepisów, których respektowania sam wymaga od innych ludzi, nie służyła też budowaniu i pogłębianiu społecznego zaufania do Policji.

Sąd akceptuje ustalenia i ocenę Komendanta Wojewódzkiego Policji co do winy umyślnej skarżącego, gdyż ustalenie winy i określenie jej rodzaju to jeden z celów postępowania dyscyplinarnego. Skarżący powziął zamiar nie umieszczenia w sposób prawidłowy przedmiotowej nalepki i tak postąpił; jak ustalił organ - nie skorzystał z prawa do złożenia wyjaśnień, co do motywacji takiego postępowania. Podkreślenia wymagało, na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że obwiniony w dacie popełnia tego czynu był referentem Zespołu Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej P. w L., a zatem do jego codziennych, podstawowych obowiązków służbowych, należała kontrola ruchu drogowego, prowadzona także pod kątem przestrzegania przez kierujących pojazdami samochodowymi przepisów rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów. Zatem doskonale zdawał sobie sprawę z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.

Jako bezzasadne ocenić zatem należy zarzuty skargi związane z naruszeniem prawa materialnego poprzez nieuzasadnione zastosowanie art. 132 ust. 1 ustawy o Policji i naruszenie dyspozycji przepisu § 30 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów z dnia 22 lipca 2002r. (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 1522) poprzez przyjęcie, że obwiniony nie umieścił nalepki w samochodzie, podczas gdy przepis zdaniem skarżącego nie reguluje sposobu umieszczania rzeczonej nalepki.

Zwrócić też należy uwagę, że o ile pierwotnie prowadzone postępowanie dyscyplinarne prowadzone przeciwko skarżącemu zostało przez organ II instancji zakwestionowane, a sprawa została przekazana Komendantowi Powiatowemu P. w L. do ponownego rozpoznania z tej przyczyny, że stwierdzono uchybienia proceduralne polegające na nieprawidłowym wyznaczaniu terminu przesłuchania obwinionego tj. terminu zbyt bliskiego od daty wysłania wezwania do obwinionego, co przy odebraniu przesyłki dopiero po powtórnym jej awizowaniu skutkowało upływem wyznaczonego w wezwaniu terminu przed dniem doręczenia wezwania, to w postępowaniu przeprowadzonym ponownie ostatecznie doręczono wezwania do stawiennictwa celem przesłuchania w charakterze obwinionego odpowiednio wcześniej, przez dniem wyznaczonym na przesłuchanie, co umożliwiło obwinionemu i jego pełnomocnikowi wzięcie czynnego udziału w postępowaniu. Zarzut o pozbawieniu obwinionego możliwości składania wniosków dowodowych nie znajduje żadnego uzasadnienia, gdyż skarżący nie wyjaśnił w skardze na czym polegało zarzucane uniemożliwienie złożenia wniosków dowodowych w związku z czym przyjąć należało, iż zarzut ten jest nieskuteczny. Obwiniony jak również jego obrońca nie stawili się na przesłuchanie wyznaczone na dzień [...] stycznia 2016 r., pomimo prawidłowego doręczenia wezwań na ten termin. Pocztą elektroniczną w tym dniu, a w ślad za tym pocztą zwykłą, skarżący przesłał natomiast wniosek proceduralny - o wyłączenie rzecznika dyscyplinarnego, a zatem, jak słusznie zwracają uwagę orzekające w sprawie organy, nie było przeszkód w złożeniu przez skarżącego jak również jego obrońcę wniosków dowodowych, czego nie uczynili. Zgodnie z dyspozycją art. 135f ust. 7 ustawy o P. obwiniony ma prawo do zgłaszania pisemnie rzecznikowi dyscyplinarnemu wniosków dowodowych, które rzecznik uwzględnia bądź odmawia przeprowadzenia wydając w tym zakresie stosowne postanowienie.

Jak niezasadny ocenić należało zarzut w przedmiocie naruszenia dyspozycji przepisu art. 132 ust. 1 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy o P., polegającego w ocenie skarżącego na procedowaniu w sprawie zarzutów określonych w punktach od 1 do 6, które były już przedmiotem postępowania dyscyplinarnego zakończonego orzeczeniem Komendanta Policji nr [...] z dnia [...] października 2015 r., gdyż odwołaniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. skarżący zakwestionował w całości orzeczenie Komendanta Powiatowego P. w L. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie kary dyscyplinarnej wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i umorzenie postępowania w tej sprawie. Komendant Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2015 r., uchylił w całości zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez przełożonego dyscyplinarnego i w tych okolicznościach zasadne i konieczne było procedowanie i orzeczenie przez przełożonego dyscyplinarnego ponownie co do wszystkich zarzutów postawionych obwinionemu w tym postępowaniu dyscyplinarnym.

Wskazywany przez skarżącego przepis art. 135 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji, nie znalazł zastosowania w stanie faktycznym jaki miał miejsce w niniejszej sprawie. Zarzut w tym zakresie należy uznać za nieuzasadniony. Zdaniem skarżącego w stanie faktycznym należało zgodnie z jego wnioskiem zawiesić postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym w sprawie z jego skargi na orzeczenie nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] października 2015 r. W ocenie skarżącego prawomocny wyrok sądu administracyjnego w tej sprawie stanowi prejudykat w sprawie dyscyplinarnej. W tym zakresie organ dyscyplinarny rozpoznając sprawę w II instancji szczegółowo odniósł się do podnoszonego w odwołaniu zarzutu w tym zakresie, wskazując, że przełożony dyscyplinarny ma prawo prowadzić postępowanie dyscyplinarne po orzeczeniu kasacyjnym wyższego przełożonego dyscyplinarnego także wtedy, gdy na to orzeczenie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Należy tu podkreślić, że także na gruncie ogólnego postępowania administracyjnego, gdzie istnieje cytowana wyżej obligatoryjna przesłanka zawieszenia - w doktrynie przyjmuje się, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję kasacyjną organu pierwszej instancji nie stanowi zagadnienia wstępnego (K. Wojciechowska, [w:] Hauser, Wierzbowski, Komentarz KPA, Warszawa 2014, art. 97 Nb 42). W konsekwencji nie zawiesza się w takim przypadku postępowania.

Odnosząc zatem kwestię "zagadnienia wstępnego" na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należało, że między rozstrzygnięciem sądowoadministracyjnym ze skargi na orzeczenie kasacyjne, a postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym po wydaniu tego orzeczenia nie istnieje omawiana zależność. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy mógł bowiem mieć wpływ na rodzaj orzeczenia, a nie na jego wydanie w ogóle. W tym stanie rzeczy nie było przeszkód w dalszym prowadzeniu postępowania dyscyplinarnego i wydania zaskarżonego orzeczenia. W zbliżonej co do istoty niniejszego problemu kwestii podobnie wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 12 maja 2009 r., sygn. akt. I OSK 441/09.

Ponadto zaznaczyć należy, że w postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2014 r. sygn. akt I OSK 2687/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Takiego rodzaju dyrektywy ustawodawca zawarł w przepisie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wskazując, że wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Ponadto w ust. 2 i 3 przywołanego powyżej art. 134h ustawodawca wskazał na przesłanki, które mają wpływ na zaostrzenie i złagodzenie wymiaru kary.

Wymiar kary powinien uwzględniać dyrektywy jej nakładania oraz okoliczności przemawiające tak na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 287/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gradacja kar dyscyplinarnych jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił wprawdzie, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich, pozostawiając to do uznania właściwego organu. Wybór każdej z kar nie może być dowolny, ale uzasadniony i poparty konkretnymi argumentami, uwzględniającymi indywidualne właściwości samego obwinionego, a także indywidualny charakter przypisanego przewinienia dyscyplinarnego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia z dnia 9 października 2013 r. sygn. akt II SA/Po 708/13, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 9 grudnia 2010 r., II SA/Ol 960/10, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wymierzając skarżącemu karę dyscyplinarną nagany organ wyjaśnił, że kara ta jest adekwatna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i postawy skarżącego w prowadzonym postępowaniu. Wskazał, że wziął pod uwagę okoliczności popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na skarżącym obowiązków, a także zachowanie skarżącego przed i popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Z powyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.