Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 233/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "K" sp. z o.o. w K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji bez rozpatrzenia postanawia: I odrzucić skargę, II zwrócić skarżącej Spółce uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych.


UZASADNIENIE

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K.. z o.o. w K. zakwestionowała postanowienie Ministra Finansów z dnia 7 stycznia 2013r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji bez rozpatrzenia. Do skargi dołączono oświadczenie osoby podpisującej skargę i określonej jako prezes zarządu, iż w spółce nie nastąpiły żadne zmiany od 2009r.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 lutego 2013 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych złożonej skargi, poprzez przedłożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień złożenia skargi tj. odpisu KRS, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Strona skarżąca nie uzupełniła tego braku formalnego skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przepis art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm. zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki jakim skarga powinna czynić zadość. Spełnienie wszystkich wskazanych wymogów determinuje skuteczność tego środka zaskarżenia, albowiem jedynie prawidłowa i kompletna skarga może stać się przedmiotem merytorycznych rozważań sądu. Kontrola w tym zakresie należy do przewodniczącego, który – w rozpoznawanej sprawie zauważył brak w zakresie prawidłowego udokumentowania sposobu reprezentacji strony skarżącej.

W przypadku, gdy skarżącym jest bowiem osoba prawna (jak w rozpatrywanym przypadku) skarga musi zostać podpisana przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Wskazanie organów właściwych do działania za konkretne podmioty musi opierać się na przepisach regulujących ich strukturę organizacyjną i działalność. Umocowane do działania będą osoby - członkowie danego organu, ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym. Wykazanie umocowania wymaga formy dokumentu, jakim jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego.

Uchybienie skargi, o którym mowa, stanowi jednak brak formalny, który można konwalidować w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Według przywołanego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym przez przewodniczącego terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.

W judykaturze i doktrynie wskazuje się, że prawidłowa jest praktyka wzywania wnoszących osób prawnych podlegających wpisowi do Krajowego Rejestru Sadowego do przedłożenia aktualnego odpisu z KRS, za czym dodatkowo przemawia łatwość uzyskania takiego dokumentu. Wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi powodowałoby konieczność prowadzenia daleko idących czynności sądu celem zbadania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim danych.

Niewątpliwie autentyczność i zgodność z prawdą dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby do reprezentowania osoby prawnej, nie może budzić żadnych wątpliwości. Taki rygoryzm ze strony Sądu uzasadniony jest również dbałością o interesy strony skarżącej. Chroni ją bowiem przed działaniem w jej imieniu osób do tego nieuprawnionych.

W konsekwencji nie można było uznać dołączonego do skargi oświadczenia za surogat odpisu z KRS, co skutkowało wszczęciem procedury naprawczej z art. 49 p.p.s.a.. Co istotne, w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazano jak należy uzupełnić braki formalne skargi, jednak strona skarżąca nie zadośćuczyniła temu wezwaniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt. I sentencji.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a