Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 145/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 130 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1074/13 w zakresie umorzenia postępowania w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1074/13 zawiesił na zgodny wniosek stron postępowanie sądowe w sprawie ze skargi R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku stałego.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył zawieszone postępowanie sądowe.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w sprawie żadna ze stron postępowania nie zgłosiła w trzyletnim terminie wynikającym z art. 130 § 1 pkt 1 P.p.s.a., wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, co obligowało Sąd do umorzenia postępowania.

Na powyższe postanowienie R. B. złożył zażalenie podnosząc, że ani adwokat, ani sąd nie pouczyli go "o skutkach prawnych" długotrwałego postępowania w zawieszeniu i o terminie utraty prawa do roszczeń. Wskazał, że sprawa dotyczy zasiłku stałego, co jest odzwierciedleniem jego sytuacji bytowo-materialnej. Podniósł, że obecnie ma 63 lata, posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.

R. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu pismem z dnia 24 listopada 2017 r. uzupełnił zażalenie skarżącego wskazując, że skarżący jest osobą schorowaną, samotną i występującą w dotychczasowej sprawie bez profesjonalnego pełnomocnika, co uzasadniało pouczenie skarżącego o konieczności złożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, skutkach braku takowego działania, ale przed wszystkim o terminie w jakim przedmiotowy wniosek winien zostać złożony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się wyłącznie do kwestii oceny dopuszczalności zastosowania art. 130 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", z uwagi na upływ trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania wydanego na zgodny wniosek stron.

Zgodnie z art. 130 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd umarza zawieszone postępowanie jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron (...) nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu. Przepis ten jest przepisem o charakterze deklaratoryjnym, stwierdzającym fakt, że z upływem trzech lat od daty zawieszenia, postępowanie uległo umorzeniu [por. H. Knysiak-Molczyk, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, s. 254].

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji umorzył postępowanie po upływie trzech lat od wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, bowiem niewzruszenie w odpowiednim czasie podstawy zawieszenia postępowania skutkuje brakiem możliwości jej kwestionowania w zażaleniu.

Odnosząc się do podniesionego w zażaleniu zarzutu braku pouczenia skarżącego o skutkach niezłożenia wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania w określonym terminie i jego konsekwencjach, wskazać należy, że ta kwestia pozostaje poza przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. Zarzuty te mogłyby zostać podniesione w kontekście wniosku o przywrócenie terminu, a nie zaskarżonego postanowienia o umorzeniu postępowania.

Konkludując, bierność strony w tym zakresie obligowała Sąd I instancji do wydania zgodnie z art. 130 § 1 pkt 1 P.p.s.a. postanowienia o umorzeniu zawieszonego postępowania sądowego.

Z powyższych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.