Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 981/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 134 par. 1, art. 151, art. 125, art. 126
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1066
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
article: art. 2 pkt 2, art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i,j,l
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Starosta B., decyzją z dnia [...] r., nr [...], uznał G. Z. za osobę bezrobotną z dniem [...] r.

Następnie, decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na postawie art. 105 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) zwanej dalej: "k.p.a." oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 1

i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o promocji zatrudnienia", Starosta B. uchylił ww. decyzję własną z dnia [...] r. i orzekł o odmowie uznania G. Z. z dniem [...] r. za osobę bezrobotną, z powodu zatrudnienia strony na terenie N. nieprzerwanie od czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż w dniu [...] r. G. Z. zarejestrował się jako osoba bezrobotna na podstawie przedłożonego oświadczenia, z którego wynikało, że pracował od [...] r. do [...] r.

Organ wyjaśnił, że w dniu 13 kwietnia 2017 r. wpłynęło pismo Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., z którego wynikało (na podstawie formularza otrzymanego od [...] instytucji właściwej), że G. Z. jest zatrudniony nieprzerwanie na terenie N. na podstawie zawartych umów,

od czerwca 2013 r. do chwili obecnej.

Wskazał, że strona w dniu 15 maja 2017 r. dostarczyła rejestr zatrudnienia wraz z tłumaczeniem z języka n., z którego wynikało, że strona pracowała m.in. od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r., od [...] r. do [...] r. oraz od [...] r. do [...] (2017 r.) oraz pobierała na terenie N. zasiłek rodzicielski od 20 maja 2015 r. do 7 marca 2016 r.

Dalej organ podał, że wystąpił do Urzędu Marszałkowskiego Województwa o wyjaśnienie rozbieżności w datach zatrudnienia.

W odpowiedzi uzyskał informację, z której wynikało, iż okresy jakie wystąpiły

u strony od czerwca 2013 r. oznaczają, że strona jest ciągle ubezpieczona w N. jako osoba pracująca lub zrównana z osobą pracującą, np. pobiera zasiłek

dla bezrobotnych lub jak w przypadku strony, pobiera zasiłek rodzicielski.

Organ wskazał, że w dniu 7 czerwca 2017 r. zawiadomił stronę o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Z powyższego prawa strona skorzystała składając oświadczenie w dniu 12 czerwca 2017 r., że będzie wyjaśniała sprawę w Urzędzie Marszałkowskim. Organ podniósł, że strona nie przedłożyła nowych dowodów w sprawie, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Odwołanie od powyższej decyzji organu z dnia [...] r. wniósł G. Z. Odwołujący się podał, że nie był zarejestrowany na terenie N. jako osoba bezrobotna, nie podjął też tam pracy i żadna instytucja norweska nie opłacała za niego składek.

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.i.r.p., Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] r.

Organ odwoławczy stwierdził, że pozostawanie w zatrudnieniu/podleganie przez osobę bezrobotną ubezpieczeniom społecznym powoduje z mocy prawa utratę statusu osoby bezrobotnego czy też odmowę uznania osoby za osobę bezrobotną.

W kwestii danych zawartych w formularzu F001, które negowała strona podając, iż nie była zatrudniona, Kolegium wskazało, że dane zawarte w ww. formularzu, są uznawane przez instytucje innych państw tak długo, jak nie zostaną one wycofane przez instytucję, która je wydała. Według Kolegium, w danej sprawie taka sytuacja faktycznie nie zaistniała. Jak podniósł organ, strona nie przedstawiła (pomimo tego, iż oświadczyła, że sama będzie wyjaśniała tę kwestię) nowego formularza F001, z którego wynikałyby inne okresy, niż te będące w posiadaniu przez Marszałka Województwa.

Mając na uwadze powyższe oraz fakt, iż strona zgodnie z przedłożonymi przez [...] instytucję właściwą pozostaje w zatrudnieniu/posiada okresy ubezpieczenia traktowane jako zatrudnienie, Kolegium uznało, że już na dzień [...] r. strona nie posiadała uprawnień do uznania jej za osobę bezrobotną.

Organ odwoławczy stwierdził, że błędne podanie w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji art. 105 § 1 k.p.a., zamiast art. 151 § 1 k.p.a., nie wpłynęło

na prawidłową treść orzeczenia w zakresie odmowy uznania strony za osobę bezrobotną.

G. Z. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w S. ze skargą na decyzję Wojewody z dnia [...] r. Skarżący podtrzymał twierdzenie, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., tj. [...] r. nie był zatrudniony na terenie N. oraz żadna instytucja [...] nie opłacała za niego składek na ubezpieczenie społeczne do sierpnia 2016 r. Stwierdził, że nadal jest w trakcie wyjaśniania spraw na własną rękę z Urzędem Marszałkowskim w S. oraz stroną norweską. Skarżący podał, że otrzymał informację, iż zapytanie na podstawie dostarczonych przez niego dokumentów do ośrodka pomocy społecznej, zostało dopiero wysłane do właściwej instytucji [...]. Podniósł, że wyjaśnienie tej sprawy jest procesem przeciągającym się w czasie, gdyż wnioski/zapytania, jak poinformowano skarżącego, są rozpatrywane według kolejności, a wniosków na podstawie informacji z ośrodka pomocy społecznej jest wiele. Dodał, że w N. są również długie terminy załatwiania spraw.

Według skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie,

nie pozwalając mu na zgromadzenie oraz przedstawienie materiału dowodowego, wyjaśniającego całą sytuację.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W dniu 2 października 2017 r. skarżący wniósł (drogą poczty elektronicznej)

o odroczenie terminu rozprawy wskazując, że wystąpił do [...] instytucji właściwej o wydanie dokumentu potwierdzającego uaktualnione okresy, kiedy był objętym norweskim ubezpieczeniem społecznym.

Na rozprawie w dniu 5 października 2017 r., Sąd oddalił ww. wniosek skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 – j.t. ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 – j.t. ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem badania zgodności z prawem w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia [...] r., którą organ ten utrzymał

w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] r., uchylającą własną decyzję z dnia [...] r. i orzekającą o odmowie uznania G. Z. za osobę bezrobotną.

Podstawą odmowy uznania Skarżącego za osobę bezrobotną było ustalenie,

w oparciu o informację od Marszałka Województwa, iż podlega on ubezpieczeniu na terenie N., jako osoba pracująca lub zrównana z osobą pracującą i nabył tam prawo do świadczeń rodzinnych na dwoje dzieci. Do informacji Marszałek załączył kopię formularza F001, z dnia 25 listopada 2016 r., zawierającego informacje na temat zatrudnienia Skarżącego i przysługujących mu na terenie N. świadczeń. Z dokumentów tych jednoznacznie wynika, że G. Z. w dacie złożenia wniosku o uznanie go za osobę bezrobotną w dniu [...] r. pozostawał w zatrudnieniu na terenie N., nieprzerwanie od czerwca 2013 r.

Skarżący kwestionuje ustalenia organów obu instancji w tym zakresie wywodząc, że w okresie, w którym posiadał status osoby bezrobotnej na terenie RP nie podjął pracy w N., nie był tam zarejestrowany jako osoba bezrobotna, jak również żadna instytucja nie odprowadzała za niego składek na ubezpieczenie. Na dowód prawdziwości powyższych twierdzeń, Skarżący przedłożył przetłumaczone z języka n. dokumenty, potwierdzające okresy jego zatrudnienia na terenie N., a także okres pobierania zasiłku rodzicielskiego na dziecko urodzone w dniu [...] r.

W ocenie Sądu przytoczona w skardze argumentacja oraz wniosek

o zawieszenie postępowania sądowego nie zasługiwały na uwzględnienie. Kluczowym w niniejszej sprawie było ustalenie, czy Skarżący w dacie złożenia wniosku o zarejestrowanie go jako osoby bezrobotnej, spełniał przesłanki, o których mowa w art. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z treścią tego przepisu pod pojęciem bezrobotnego należy rozumieć osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, pod warunkiem spełniania kryteriów, o których mowa w dalszej części przepisu.

Biorąc pod uwagę wyjaśnienia udzielone przez Marszałka Województwa, dotyczące okresów zatrudnienia Skarżącego na terenie N., organy słusznie uznały, że nie był osobą bezrobotną w rozumieniu tego przepisu. Dane z formularza F001 z dnia 26 listopada 2016 r., a więc wystawionego już po złożeniu wniosku o rejestrację wskazują bowiem jednoznacznie, że w dacie ubiegania się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej, G. Z. pozostawał w zatrudnieniu na terenie N. i tam pobierał świadczenie rodzicielskie na dwoje dzieci.

Jednocześnie Skarżący nie przedstawił organom przekonującego dowodu,

z którego wynikałoby, że poczynione przez organy obu instancji ustalenia są niezgodne ze stanem faktycznym. Oceny tej nie zmieniają przedłożone przez Skarżącego, przetłumaczone na język polski dokumenty, bowiem nie wynika z nich czy Skarżący w spornym okresie pozostawał w zatrudnieniu, a jeżeli nie, to czy były za niego odprowadzane składki na ubezpieczenie społeczne w N. Dokument z rejestru zatrudnienia dotyczy rejestracji czasu pracy w wymienionych tam okresach. Natomiast z dokumentu dotyczącego pobierania zasiłku rodzicielskiego wynika co prawda, że Skarżący otrzymywał to świadczenie na jedno dziecko w okresie od 20 maja 2015 r. do dnia 7 marca 2016 r., brak jest jednak informacji, czy świadczenie to było wypłacane tylko na jedno dziecko i tylko we wskazanym w piśmie okresie.

W ocenie Sądu decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma zatem wspomniany wyżej formularz F001, który jest dokumentem urzędowym, służącym do wymiany informacji pomiędzy instytucjami zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej i w sposób całościowy przedstawia historię zatrudnienia Skarżącego w N. oraz wyczerpujące wyjaśnienie Marszałka Województwa, dotyczące poczynionych przez ten organ ustaleń w zakresie podlegania przez Skarżącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wnikliwa analiza tych dokumentów doprowadziła organy do wniosku, że Skarżący w dacie złożenia wniosku o uznanie go za osobę bezrobotną nie spełniał warunków, o których mowa w art. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Ocenę tę należy podzielić zważywszy na okoliczność, iż brak jest w sprawie takich dowodów, które prowadziłyby do odmiennego wniosku.

Podnoszona przez Skarżącego okoliczność, iż sprawa jest przez niego wyjaśniana przed [...] nstytucjami nie mogła mieć wpływu na rozstrzygnięcie

w niniejszej sprawie, bowiem w dacie orzekania organy obu instancji dysponowały dokumentem urzędowym, który stanowił podstawę poczynionych ustaleń.

Na marginesie należy zaznaczyć, że z pisma Marszałka Województwa z dnia 1 czerwca 2017 r. wynika, że ani Skarżący, ani jego żona w toku prowadzonego przez ten organ postępowania nie kwestionowali ustalonych w oparciu o formularz F001 okresów zatrudnienia.

Brak było również podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w niniejszej sprawie, bowiem nie zaszła żadna z przesłanek, o których mowa w art. 125 i art. 126 p.p.s.a. Skarżący w przypadku, gdy podjęte przez niego działania doprowadzą do ujawnienia nowych okoliczności w sprawie, będzie mógł ubiegać się o wznowienie postępowania, jeżeli spełnione zostaną warunki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.