Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 283/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-05-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka-Pilch po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2008 r., Nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: odmówić skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

A. B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2008 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 5 września 2007 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia A. B. opłaty w wysokości 3.300 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej we wsi L., gmina L., stanowiącej działkę nr [...], w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w wyniku zmiany przeznaczenia gruntu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wartość ww. nieruchomości wzrosła. W uchwale o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przewidziano stawkę opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości na kwotę stanowiącą 30 % tego wzrostu. Skarżąca przed upływem 5 lat od daty wejścia w życie planu miejscowego zbyła nieruchomość w drodze umowy sprzedaży. zatem w przedmiotowej sprawie zostały spełnione warunki do ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca A. B. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie spowoduje poniesienie przez nią niepowetowanej szkody, gdyż Gmina już wezwała skarżącą do zapłaty kwoty określonej w decyzji organu pierwszej instancji pod rygorem wszczęcia egzekucji administracyjnej. Ponadto, w uzasadnieniu wniosku, skarżąca zawarła zarzuty skierowane wobec zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu wniosku skarżąca podniosła, że obecnie osiąga dochód z emerytury w kwocie 678 zł, którą to kwotę przeznacza na swoje utrzymanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracji publicznej zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się zatem odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne.

Skarżąca wskazała, że wykonanie przez organ zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej niepowetowaną szkodę w związku z możliwością wszczęcia przez organ Gminy postępowania egzekucyjnego w administracji. W ocenie Sądu okoliczność wskazana przez skarżącą we wniosku nie mogła prowadzić do uwzględnienia wniosku. Podkreślenia wymaga, iż jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowania świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Lex nr 281811).

Wysokość opłaty ustalona zaskarżoną decyzją nie pozwala, w ocenie Sądu, na przyjęcie, iż jej uiszczenie przez skarżącą wywołałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżoną decyzją utrzymano bowiem w mocy decyzję organu pierwszej instancji nakładającą na skarżącą obowiązek zapłaty świadczenia pieniężnego z natury rzeczy odwracalnego. Podkreślić należy, że w przypadku ewentualnego uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżąca będzie uprawniona do zwrotu uiszczonej opłaty.

Ponadto wskazać należy, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wypisu aktu notarialnego (rep. A nr [...]) wynika, że skarżąca w dniu 15 czerwca 2007 r. sprzedała nieruchomość, której dotyczy opłata planistyczna, za kwotę 51.075 zł. Organ administracji publicznej pierwszej instancji zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w sprawie pobrania opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w dniu 8 sierpnia 2007 r. Skarżąca zatem miała już wówczas świadomość, że może zostać zobowiązana do uiszczenia stosownej opłaty. Trudno zatem przyjąć, że uiszczenie opłaty w wysokości 3.300 zł mogłoby spowodować znaczną szkodę.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec braku przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, oddalił wniosek.