Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 235/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska – Litwiniec po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie wzruszenia wyroku sądu powszechnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

A. K., na urzędowym formularzu, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jego skargi na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie wzruszenia wyroku sądu powszechnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarga jest oczywiście bezzasadna.

Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Jednakże stosownie do art. 247 cyt. ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania głębszej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, iż skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 2.).

Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest natomiast bezczynność Prokuratora Generalnego polegająca na niepodjęciu działań mających na celu wzruszenie prawomocnego wyroku Sądu rejonowego w R. sygn. akt [...].

Stwierdzić należy, że Prokurator Generalny nie był uprawniony ani zobowiązany do wydania w niniejszej sprawie któregoś z aktów ani dokonania czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Również kognicja Sądu w niniejszej sprawie nie wynika z innych przepisów prawa. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Skoro Prokurator Generalny nie był, jako organ administracji publicznej, zobligowany w niniejszej sprawie do wydania aktu lub podjęcia jakiejkolwiek czynności, skarżący nie mógł wnieść skutecznej skargi na jego bezczynności w tym zakresie.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności stwierdzić należy, że ze względu na oczywistą bezzasadność skargi na podstawie art. 247 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. Przy orzekaniu na podstawie tego przepisu Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego i jego możliwości płatniczych.