Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1387/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 138 par 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 28 ust 2  , art 3 pkt 20
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie WSA Piotr Fronc (spr.) WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 25 października 2022 r. znak WI.-I.7840.7.27.2021.PL w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej A. Z. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 25 października 2022 r. znak WI-I.7840.7.27.2021.PL, po rozpatrzeniu odwołań A. Z. oraz Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] [...]" od decyzji Starosty Krakowskiego nr AB.V.1.223-2021 z 9 marca 2021 r., znak: AB.V.6740.1.437.2019.SA, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi - [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] o numerze [...] wraz z kablową linią zasilającą - na dz. nr [...] w miejsc. M. , gm. K. – L., umorzono postępowanie odwoławcze.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Postępowanie wszczęte wnioskiem z 19 listopada 2019 r. o pozwolenie na budowę powyższej stacji bazowej telefonii komórkowej, Starosta Krakowski zakończył decyzją nr AB.V.1.223.2021 z 9 marca 2021 r., znak: AB.Y.6740.1.437.2019.SA o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na budowę ww. bazowej telefonii komórkowej nr [...] Informacja o wszczęciu postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dotyczącego realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej została opublikowana zgodnie z art. 34a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2021.2351 ze zm., zwanej dalej P.b.).

Od decyzji o pozwoleniu na budowę odwołali się A. Z., właścicielka działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], która nie była stroną postępowania pierwszoinstancyjnego oraz Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] "[...]", które postanowieniem Starosty Krakowskiego z 17 lutego 2021 r. zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu administracyjnym.

W odpowiedzi na powyższe odwołania, Wojewoda Małopolski umorzył postępowanie odwoławcze twierdząc, że żadnej z odwołujących się stron nie przysługuje prawo do udziału w postępowaniu.

W odniesieniu do A. Z. organ przedstawił analizę oddziaływania planowanej inwestycji w odniesieniu do norm zawartych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. 2019.2448). Wskazał, że sumaryczny obszar pola elektromagnetycznego o wartościach przekraczających 10,0 W/m2 będzie występował tylko nad działką inwestycyjną. Wg przedłożonej dokumentacji jednoznacznie wynika, że sumaryczny obszar pola o ponadnormatywnej wartości gęstości mocy będzie się zamykał w obszarze o promieniu 3,8 m.

Następnie organ wskazał, że obszar oddziaływania inwestycji wyznacza się wg gęstości natężenia pola elektromagnetycznego. W opracowaniu uwzględniono pola wytwarzane przez wszystkie anteny stacji, w tym również anteny radioliniowe. Z uwagi zaś na charakter pracy anten radioliniowych tj. bardzo wąską wiązkę promieniowania, brak pochylenia wiązki względem ziemi, konieczność niezakłóconej, czystej komunikacji z innymi antenami radioliniowymi (co jest równoznaczne z zawieszeniem ponad miejscami dostępnymi dla ludności), pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż 10 W/m2 wytwarzane przez anteny radioliniowe nie wystąpią w miejscach przebywania i zamieszkania ludzi.

Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że działka znajdująca się w obszarze oddziaływania inwestycji, czyli działka nad którą na określonej wysokości gęstość natężenia pola elektromagnetycznego przekracza 10 W/m2, położona jest w obszarze, dla którego w miejscowym planie ustalono funkcję o symbolu R2 - tereny rolne. Podstawowym przeznaczeniem tego terenów są grunty rolne, użytki zielone, sady i ogrody (§ 43 ustaleń planu) i nie ustalono dla niego możliwości zabudowy mieszkaniowej w ramach zabudowy zagrodowej.

W podsumowaniu organ stwierdził, że skarżącej nie przysługuje status strony postępowania, gdyż nie jest ona właścicielką działki objętej obszarem oddziaływania inwestycji, a dodatkowo jej działka nr [...] granicząca bezpośrednio z terenem inwestycji, również znajduje się w jednostce strukturalnej planu R2.

Niezależnie od powyższego organ zapewnił, że pole elektromagnetyczne o wartościach większych niż dopuszczalne nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi, a projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów.

Jeżeli zaś chodzi o Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...]", to organ uznał je za organizację ekologiczną, o której mowa w art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. Analizując jednak przesłanki uprawniające do wzięcia udziału w przedmiotowym postępowaniu zawarte w art. 28 P.b. organ stwierdził, że uprawnienie organizacji ekologicznej do uczestniczenia w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę na prawach strony jest uwarunkowane prowadzeniem postępowania wymagającego udziału społeczeństwa, czyli postępowania, w ramach którego przeprowadzona jest ocena oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W przypadku przedmiotowej inwestycji przeprowadzenie takiego postępowania nie jest natomiast wymagane. Inwestor, zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 9 P.b. przedłożył oświadczenie, że zaprojektowana instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Dodatkowo zgodnie z nowym brzmieniem rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300000 MHz (do których zaliczają się instalacje objęte przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę) nie wymagają w obecnym stanie prawnym w ogóle przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko.

Następnie w szczegółowy sposób organ odwoławczy odniósł się merytorycznie do kwestii środowiskowych, wskazując odpowiednie regulacje prawne oraz analizując projekt budowlany pod kątem emitowanego pola elektromagnetycznego. Uwzględnił w tym zakresie m.in. zawarte w projekcie zestawienia dotyczące zasięgu gęstości natężenia pola elektromagnetycznego przekraczającej 10W/m2 oraz zasięg i przebieg osi głównych wiązek promieniowania anten dla wartości granicznych nachylenia granicznych nachylenia tych anten (tiltów). Zapewnił też, że przed uruchomieniem stacji oraz po każdej jej rekonfiguracji dokonuje się stosownych pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych.

A. Z. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w związku z:

1. art. 107 § 1 pkt 4 i 5, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sformułowanie osnowy decyzji z rażącym naruszeniem przepisów z uwagi na niepodanie konkretnych przepisów prawa materialnego, które zdaniem organu mają zastosowanie podczas ustalenia interesu prawnego i to bez wskazania czy muszą one zostać naruszone. Ponadto przyjęcie, iż właściciel nieruchomości, na której będzie występować pole elektromagnetyczne w przypadku jej wybudowania i uruchomienia nie ma prawa do kwestionowania dokumentacja technicznej sporządzonej dla zaniżonych wielokrotnie mocy anten,

2. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie, że na etapie ustalania interesu prawnego przesądza się czy inwestycja wprowadza lub nie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i tylko w przypadku wprowadzenia ograniczeń właściciele sąsiednich nieruchomości mają prawo do kwestionowania dokumentacji. Ponadto organ nie udowodnił, że pole elektromagnetyczne emitowane z telekomunikacyjnego obiektu oraz bliżej niezdefiniowanej stacji bazowej nie będzie znajdować się nad nieruchomością wnioskodawców z uwzględnieniem zjawiska odbić tym bardziej, że nie ustalono wszystkich stref, w którym osobom postronnym nie wolno przebywać,

3. § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w związku z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt 20 P.b. poprzez pominięcie okoliczności, iż strefa pośrednia oraz zagrożenia, wystąpi w odległości, co najmniej 100 metrów od anten,

4. art. 38, art. 39, art. 74 ust. 3 Konstytucji w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2019 r. poz. 2448) poprzez przyjęcie, iż tylko i wyłącznie przepisy w/w aktu prawnego stanowią przepis odrębny na podstawie, którego ustala się obszar oddziaływania obiektu i to w sytuacji, w której w/w akt prawny został sporządzony bez udziału lekarzy oraz badań potwierdzających bezpieczeństwo nowej normy. Ponadto przepis ten nie dotyczy całego środowiska, lecz tylko jego części,

5. art. 28 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2, art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w powiązaniu z art. 143 k.c. oraz 64 ust 3 Konstytucji poprzez uznanie, że przepisy k.c. nie mogą stanowić źródła interesu prawnego w odniesieniu skarżących, pomimo że inwestycja narusza ich dobra chronione prawem i z tego powodu miał prawo do weryfikacji zaskarżonej decyzji,

6. § 20 ust. 1 pkt 9 lit d rozporządzenia rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlane z w/w przepisami i tym samym nieudowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska oraz nie będzie miał wpływu na dobra materialne.

Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów według norm przypisanych.

Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2022, poz. 329 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w wyniku dokonanego przez Wojewodę ustalenia, zgodnie z którym skarżącej ani odwołującemu się stowarzyszeniu nie przysługuje status strony.

W opinii Sądu rozstrzygnięcie organu odwoławczego należało uchylić, ponieważ pozbawienie skarżącej statusu strony było nieuprawnione.

Na wstępie należy wyjaśnić, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 P.b., który jako przepis szczególny względem art. 28 K.p.a., ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Obszar oddziaływania został natomiast zdefiniowany w art. 3 pkt 20 P.b. - w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Przepis ten stanowi, że obszar oddziaływania powinien być rozumiany jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Definicja ta ma przełożenie na zakres ochronny podmiotów posiadających prawa rzeczowe do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, a także na uwzględnianie zasady poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich wyrażonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.

Z powyższej definicji wynika, że w sprawie o pozwolenie na budowę na potrzeby konkretnej inwestycji organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie wyznaczyć obszar w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego. Wyznaczenie takiego obszaru w oparciu o powyższe przesłanki powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy i konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Oznacza to, że w zależności od indywidualnych cech obiektu budowlanego, jego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, w otoczeniu tego obiektu wyznaczona zostanie strefa, nazwana przez ustawodawcę obszarem odziaływania obiektu.

Art. 3 pkt 20 p.b. nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących m.in. szczegółowe wymagania dla odległości w zabudowie terenu. Do przepisów odrębnych, o których mowa należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, prawo wodne. Na potrzeby konkretnej inwestycji organ powinien każdorazowo ustalić wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu i na ich podstawie ustalić możliwość oddziaływania określonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz zakres i zasięg tego oddziaływania.

Zatem jeżeli jakikolwiek przepis prawa wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja nie ograniczy jego prawa do zgodnego z prawem zabudowania działki będącej jego własnością bądź korzystania z prawa własności. Niezbędne jest więc wyraźne sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie działki sąsiedniej w zakresie regulowanym ustawą - Prawo budowlane, ze względu na powstanie projektowanej zabudowy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2016 r., II OSK 2620/14 z 16 maja 2019 r. II OSK 1655/17).

Jeżeli chodzi o zakres oddziaływania stacji bazowych, to pomimo licznych wyroków w tym zakresie, brakuje w powyższym temacie jednolitości. Część orzecznictwa opowiada się za ograniczeniem zakresu oddziaływania inwestycji wyłącznie do tych obszarów, na których będzie występowało ponadnormatywne stężenie pola elektromagnetycznego. Występuje również drugi pogląd – na który powołała się skarżąca – zgodnie z którym stronami postępowania są właściciele nie tylko tych działek, na których przekroczono wynikające z przepisów normy ale na które dana inwestycja oddziałuje, niekoniecznie w sposób szkodliwy czy inwazyjny (por. wyroki NSA z 13 października 2022 r. sygn. akt II OSK 2262/19, 21 listopada 2019 r. sygn. akt II OSK 158/18; 24 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 514/17; z 27 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 2751/17, z 18 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3893/19, z dnia 12 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 2097/20, z dnia 1 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 3317/18).

Orzekający w przedmiotowej sprawie Sąd przychylił się do tego drugiego stanowiska. Przekonywującym argumentem w tym zakresie jest stwierdzenie, że dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze odziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 P.b., nie jest uzależnione od tego, czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 2097/20 i z dnia 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 3317/18).

Sąd podziela wyrażane w orzecznictwie przekonanie, że obszaru oddziaływania obiektu nie można utożsamiać wyłącznie z zachowaniem przez inwestora wymogów określonych przepisami techniczno-budowlanymi, ponieważ obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza jednak, że jego realizacja jest niezgodna z tymi przepisami i co za tym idzie, że nie można będzie uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2022 r., II OSK 2161/19). Oznacza to, że już tylko potencjalna możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie jest wystarczającą przesłanką do uzyskania przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sam fakt, że przy realizacji konkretnej inwestycji nieruchomości skarżącej znajdują się w zasięgu pola elektromagnetycznego emitowanego przez projektowaną stację bazową i konieczne jest sprawdzenie, czy na tym obszarze nie został przekroczony dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego, sprawia, że takie nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w stosunku do której okoliczności te podlegają sprawdzeniu. Zachowanie tych norm powoduje, że nie można mówić o negatywnym oddziaływaniu obiektu, ale nie powoduje braku oddziaływania. W judykaturze zasadnie podnosi się, że nawet jeżeli dany obiekt spełnia wszystkie konieczne normy prawa i odpowiada warunkom technicznym, jakim powinna odpowiadać dana inwestycja, w tym - w przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej – w zakresie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, to z tego względu podmiot legitymujący się tytułem prawnym do działki położonej w obszarze oddziaływania obiektu nie traci przymiotu strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Przeciwnie, konieczność zachowania tych norm i wymagań świadczy o oddziaływaniu obiektu budowlanego na daną nieruchomość. Jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) musi mieć zapewnioną możliwość uczestnictwa w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, aby móc reagować na ewentualne nieprawidłowości związane z projektowaniem obiektu, bądź by mieć wiedzę, że obowiązujące normy i wymagania zostały w danej sprawie spełnione (por. wyroki NSA z 18 października 2022 r. sygn. akt II OSK 3893/19).

Organ zatem dokonał niewłaściwej wykładni art. 3 pkt 20 P.b. ograniczając zakres definicji obszaru oddziaływania wyłącznie do obszaru szkodliwego oddziaływania inwestycji. Dodatkowo swoją analizę skoncentrował w zasadzie wyłącznie na kwestii pola elektromagnetycznego, które obejmie działkę skarżącej, nie zastanawiając się natomiast w ogóle, czy budowa stacji bazowej ograniczy w jakiś inny sposób zagospodarowanie działki skarżącej. Oczywiście możliwość zabudowy tej działki jest z pewnością w świetle miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bardzo ograniczona, ponieważ ma ona przeznaczenie rolne. Nie można jednak stwierdzić, że nie może ona być zabudowana w ogóle, czego najlepszym przykładem jest chociażby przedmiotowa inwestycja, która powstaje przecież również na działce rolnej. W niniejszej sprawie należy jeszcze dodatkowo pamiętać, że zastosowanie ma treść art. 3 pkt 20 P.b. sprzed nowelizacji (obowiązującej od 19 września 2020 r.), która istotnie zawęziła obszar oddziaływania obiektu. Obecnie dotyczy on tylko terenu wyznaczonego w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie, a nie ograniczenia w szeroko rozumianym zagospodarowaniu terenu. Choć "zabudowa" mieści się w zakresie znaczeniowym pojęcia zagospodarowanie, to jednocześnie jest pojęciem węższym. Każdy rodzaj zabudowy stanowi zagospodarowanie terenu, ale nie każde zagospodarowanie terenu jest jego zabudową. Skoro w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje stara – szersza – definicja obszaru oddziaływania, to pozbawienie skarżącej udziału w postępowaniu jest tym bardziej rażące i nieuprawnione.

Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższe wskazania prawne w odniesieniu do obszaru oddziaływania, dopuści skarżącą do udziału w postępowaniu oraz rozpatrzy merytorycznie wysunięte przez nią zarzuty odwołania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a.